تشدید مغناطیسی

تشدید مغناطیسی  یا رزونانس مغناطیسی فرآیندی است که در آن یک برنگیزش فیزیکی (تشدید) از طریق مغناطیس ایجاد می‌شود.

این فرایند برای توسعه فناوری تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) و طیف‌سنجی تشدید مغناطیسی هسته‌ای (NMRS) مورد استفاده قرار گرفت.

همچنین برای توسعه رایانه‌های کوانتومی با تشدید مغناطیسی هسته‌ای استفاده می‌شود.

 تاریخچه 
اولین مشاهده تشدید اسپین الکترون در سال ۱۹۴۴ توسط وای‌کی زاووسکی، فیزیکدان شوروی که در آن زمان در دانشگاه ایالتی قازان (دانشگاه فدرال قازان کنونی) تدریس می‌کرد، انجام شد. تشدید مغناطیسی هسته‌ای برای اولین بار در سال ۱۹۴۶ در ایالات متحده توسط تیمی به رهبری فلیکس بلوخ و همزمان با تیم جداگانه‌ای به رهبری ادوارد میلز پورسل مشاهده شد که این دو نفر بعداً برندگان جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۵۲ بودند.

 روش‌های تشدید و ناتشدید 
یک راه طبیعی برای اندازه‌گیری جدایی بین دو سطح انرژی، یافتن کمیت قابل اندازه‌گیری تعریف شده توسط این جداسازی و اندازه‌گیری آن است. با این حال، دقت این روش با دقت اندازه‌گیری محدود می‌شود و بنابراین ممکن است ضعیف باشد.

روش دیگر، ما می‌توانیم آزمایشی را تنظیم کنیم که در آن رفتار سیستم به سطح انرژی بستگی دارد. اگر یک میدان خارجی با فرکانس کنترل شده را اعمال کنیم، می‌توانیم جداسازی سطح را با توجه به اینکه در کدام فرکانس یک تغییر کیفی اتفاق می‌افتد اندازه‌گیری کنیم: این بدان معناست که در این فرکانس، انتقال بین دو حالت احتمال بالایی دارد. نمونه ای از چنین آزمایشی، تغییری از آزمایش اشترن-گرلاخ است که در آن گشتاور مغناطیسی با یافتن فرکانس تشدید برای گذار بین دو حالت اسپین اندازه‌گیری می‌شود.

 جستارهای وابسته 
 تزویج القایی تشدیدی، روشی برای انتقال توان الکتریکی
 تشدید مغناطیسی (مکانیک کوانتومی)، یک فرایند تشدید کوانتومی
 تشدید مغناطیسی هسته‌ای، یک مورد خاص
 تشدید غول‌پیکر
 تشدید پارامغناطیسی الکترون

 منابع 

رده:پدیده‌های فیزیکی
رده:تصویربرداری تشدید مغناطیسی
رده:مغناطیس
رده:صفحه‌های ابهام‌زدایی