عفت

عفت یا پاک‌دامنی که در اصل به معنای «خودداری» است معمولاً پیوند مستقیمی با رفتار جنسی فرد – مرد یا زن – دارد. این رفتار می‌تواند در فرهنگ‌های گوناگون، از لحاظ دیدگاه‌های مدنی یا دینی، متفاوت باشد.ویکی‌پدیای انگلیسی

 چیستی 
عفّت به معنی خودداری و خویشتنداری است. در فقه اسلامی، در معنای احتراز از محرمات، به‌ویژه از شهواتِ حرام است. گویند عفت آن است که قوت شهوت، مطیع نفس ناطقه باشد تا تصرف او به اقتضای رأی او بُوَد و اثر خیریت در او ظاهر شود و از تعبد هوای نفس و استخدام لذات فارغ.

 در قرآن 
واژهٔ عفّت و مشتقات آن چهار بار در قرآن - از جمله در آیات حجاب - به کار رفته که به معنای خودداری و خویشتنداری می‌باشد و از این میان تنها دو بار در معنای خودداری جنسی (پاک‌دامنی) استعمال شده‌است: عفت کلام در قرآن ، ایرج علی‌محمدی، قم: مرکز پژوهش‌های اسلامی صداوسیما، چاپ نخست، ۱۳۸۲. تارنمای ادارهٔ کل پژوهش‌های اسلامی رسانه
 یک بار به خودداری از زنا فرمان می‌دهد. (نور/۳۳)

 ‏یک بار به خودداری از اندام‌نمایی امر می‌کند. (نور/۶۰)

 ‏یک بار به خودداری سرپرستان بی‌نیاز یتیمان برای بهره بردن از مال آنان دستور می‌دهد. (نسا/۶)

 و یک بار به خودداری کسانی از درخواست مال در حال تنگدستی اشاره دارد که موجب می‌شود ناآگاهان، آنها را بی‌نیاز به‌شمار آورند. (بقره/۲۷۳)

 جستارهای وابسته 
 تبرج
 کمربند پاکدامنی

 یادداشت‌ها 

 پانویس 

 منابع 


رده:اصطلاحات مسیحی
رده:پرهیز جنسی

رده:فضیلت
رده:فلسفه عشق