آب‌های بی‌اکسیژن

آب‌های بی‌اکسیژن به مناطقی از آب دریا یا آب شیرین گفته می‌شود که اکسیژن محلولاکسیژن محلول، اندازه نسبی مقدار اکسیژنی است که در مادهٔ دیگری حل شده است. در آن‌ها یافت نمی‌شود. این وضعیت بیشتر در پهنه‌هایی که تبادل آب آن‌ها محدود است دیده‌می‌شود.

در اغلب موارد، اکسیژن از رسیدن به سطوح عمیق‌تر توسط یک مانع فیزیکی (گل و لای) یا طبقه‌ای از آب با تراکم چگالی، مثل آب‌های زیادنمک‌دارHypersaline به قسمتی از آب محصور در خشکی با سطوحی نمک‌دار، حتی بیشتر از مقدار نمک در آب دریا می‌گویند که حاوی مقادیر قابل توجهی از سدیم کلرید یا نمک‌های معدنی دیگر است.، جلوگیری می‌شود. شرایط بی‌اکسیژنی در صورتی رخ خواهد داد که نرخ اکسیداسیون مواد آلی توسط باکتری‌ها بیشتر از تأمین اکسیژن محلول در آب است.

آب بی‌اکسیژن یک پدیده طبیعی استRichards, 1965; Sarmiento 1988-B و در طول تاریخ زمین‌شناسی رخ‌داده است. حوضه‌های بی‌اکسیژن در حال حاضر برای مثال در دریای بالتیکJerbo, 1972;Hallberg, 1974 و در جاهای دیگر (پایین را ببینید) وجود دارند. به تازگی، نشانه‌هایی دیده‌شده‌اند که انباشت آب باعث گسترش آب‌های بی‌اکسیژن در مناطقی مثل دریای بالتیک و خلیج مکزیک گشته‌است.

 حوضه‌های معروف بی‌اکسیژن 
 حوضه بانوک، شرق دریای مدیترانه؛
 حوضهٔ دریای سیاه، اروپای شرقی، کمتر از ۵۰ متر (۱۵۰ فوت)؛
 حوضهٔ دریای خزر،کمتر از ۱۰۰ متر (۳۰۰ فوت)؛
 حوضه کرایکا، شمال مرکزی ونزوئلا؛
 حوضه گاتلند، در بالتیک نزدیک سوئد؛
 حوضه لااتالانته، شرق دریای مدیترانه؛
 ماریاجر فیورد، دانمارک؛
 حوضه اورکا شمال شرقی خلیج مکزیک؛
 سانیش، جزیره ونکوور، کانادا؛

 تعریف واژه‌ها 

 پانویس 

 جستارهای وابسته 

 بی‌اکسیژنی
 مناطق مرده (بوم شناسی)
هیپوکسی (بوم‌شناسی)


 منابع 


رده:آب‌های بی‌اکسیژن
رده:اقیانوس‌نگاری شیمیایی
رده:بوم‌شناسی آبی