پادشاهی ریوکیو

پادشاهی ریوکیو  (به ریوکیویی: 琉球國، روچو کوکو) (چینی سنتی: 琉球國) (چینی ساده‌شده: 琉球国) (به پین‌یین: Liúqiú Guó) که با نام تاریخی انگلیسی Lewchew یا Luchu شناخته می‌شود یک پادشاهی مستقل بوده که بر بیشتر جزایر ریوکیو از قرن پانزدهم تا قرن نوزدهم میلادی فرمانروایی می‌کرده‌است. پادشاهان ریوکیو مردمان جزیره اوکیناوا را متحد کرده و قلمرو خود را تا جزایر آمامی (امروزه متعلق به استان کاگوشیمای ژاپن است) و جزایر ساکیشیما نزدیک تایوان گسترش دادند. با وجود اندازه کوچک، این پادشاهی نقش مهمی در تجارت دوران قرون وسطی شرق و جنوب‌شرق آسیا بر عهده داشت.

 تاریخچه 
 سرچشمه پادشاهی 
در قرن چهاردهم میلادی، قلمروهای پراکنده جزایر اوکیناوا در سه قلمرو شاهزاده‌نشین متحد شدند: هوکوزان (北山، کوهستان شمالی)، چوزان (中山، کوهستان میانی) و نانزان (南山، کوهستان جنوبی). از این سه شاهزاده‌نشین با نام کلی دوران سه پادشاهی یا سانزان (三山، سه کوهستان) نام برده می‌شود. هوکوزان که بیش از نیمی از جزیره اوکیناوا را در اختیار داشت از لحاظ زمین و قدرت نظامی قویترین اما از لحاظ اقتصادی ضعیفترین بود. چوزان در مرکز و با پایتختی شوری قویترین از لحاظ اقتصاد بود. نانزان در جنوب نیز شامل بندرهای مهم ناها و کانه‌مورا بود که مرکز تحصیلات کلاسیک چینی بودند.

در این دوران چینی‌های زیادی برای تجارت یا خدمت به دولت به این جزایر نقل مکان کردند. بنا به درخواست پادشاه ریوکیو از دودمان مینگ، امپراتور هونگ‌وو در سال ۱۳۹۲ میلادی، ۳۶ خاندان چینی را برای ساماندهی به امور دریایی از فوجیان به ریوکیو انتقال داد. بسیاری از افسران ریوکیو از این خانواده‌های چینی بوده یا نسبشان به آنها می‌رسید. آنها به پیشرفت روابط دیپلماتیک و تکنولوژی ریوکیویی‌ها کمک کردند. پادشاه هاشی شاه چوزان در ۱۴۱۶ موفق به شکست هوکوزان و در ۱۴۲۹ موفق به شکست نانزان شد و برای اولین‌بار با ایجاد دودمان اول شو، توانست این جزایر را با یکدیگر متحد کند. در سال ۱۴۲۱ امپراتور مینگ به او لقب شو  را داد (و با نام شوهاشی یا 尚巴志 شناخته شد) و پیروزی او را به رسمیت شناخت.

شوهاشی سیستم سلسله‌مراتبی بارگاه چینی‌ها را برای خودش بکار برد و قلعه شوری و بندرگاه ناها را ساخت. در سال ۱۴۶۹، شو توکو، نوه شوهاشی، که جانشین مذکری نداشت مرد؛ یکی از خدمتکاران اربابان منطقه خود را فرزندخوانده شاه درگذشته نامید و توانست با گرفتن موافقت چینی‌ها به پادشاهی رسیده و دودمان دوم شو را پایه‌گذاری کند. دوره طلایی ریوکیو با به قدرت رسیدن دومین پادشاه دودمان دوم شو با نام شو شین آغاز شد که از ۱۴۷۸ تا ۱۵۲۶ بر سر کار بود.

در پایان قرن پانزدهم، پایین‌ترین جزیره‌های مجمع‌الجزایر ریوکیو به پادشاهی ریوکیو پیوستند. در سال ۱۵۷۱ جزایر آمامی-اوشیما در شمال و در نزدیکی کیوشو به این پادشاهی پیوستند.Matsuda. p. 16.

 رخدادهای مهم 
 ۱۳۷۲ میلادی - فرستادگان دودمان مینگ از اوکیناوا که به سه پادشاهی تقسیم شده بود، دیدن کردند. دادن خراج به امپراتوری چین شروع شد.Matsuda. p. 16.
 ۱۴۱۶ میلادی - چوزان به رهبری شو هاشی، ناکیجین گوسکو، پایتخت هوکوزان را به تصرف خود درآورد.Hamashita, Takeshi. Okinawa Nyūmon (沖縄入門, "Introduction to Okinawa"). Tokyo: Chikuma Shobō, 2000, pp. 207–13.
 ۱۴۲۹ میلادی - چوزان، شیماجیری اوساتو گوسوکو، پایتخت نانزان را به تصرف خود درآورد.
 ۱۴۷۰ میلادی - شو ان (کانمارو)، دومین دودمان شو را بنیان نهاد.
 ۱۴۷۷ میلادی - شو شی، پادشاه سوم بر تخت نشست و دوران طلایی پادشاهی شروع شد.
 ۵ آوریل ۱۶۰۹ میلادی - ارباب قلمروی ساتسوما، در جنوب کیوشو پادشاهی ریوکیو را شکست داده و آن را خراجگزار ژاپن کرد.
 ۱۶۲۴ میلادی - حاکم ساتسوما جزایر آمامی را به خاک خود ضمیمه کرد.
 ۱۸۴۶ میلادی - دکتر برنارد ژان بتلهیم (فوت شده در ۱۸۷۰)، یک مبلغ آیین پروتستان، به پادشاهی ریوکیو آمد و اولین بیمارستان خارجی را در معبد نامینو گوکوکوجی ساخت.
 ۱۸۵۳ میلادی - ناخدا متیو پری از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از پادشاهی ریوکیو دیدن کرد. بتلهیم با او رفت.
 ۱۸۶۶ میلادی - آخرین هیئت اعزامی دودمان چینگ از این پادشاهی دیدن کرد.
 ۱۸۷۲ میلادی - دولت ژاپن به‌طور یکجانبه، پادشاهی ریوکیو را منحل اعلام کرده و شو تای (尚泰، آخرین پادشاه ریوکیو) را به عنوان سرپرست قلمروی ریوکیو (藩王 با تلفظ هان او) منصوب کرد.
 ۱۸۷۴ میلادی - آخرین مأمور خراجگزاری چین از ناها مرکز منطقه ریوکیو خارج شد.
 ۱۸۷۹ میلادی - ژاپن، منطقه ریوکیو را با استان اوکیناوا جایگزین کرده و این جزیره را به‌طور رسمی به خاک خود ضمیمه کرد. عنوان مارکیز (侯爵) را به آخرین شاه ریوکیو، شو تای دادند و او را مجبور به رفتن به توکیو کردند.Papinot, Jacques. (2003). Nobiliare du Japon – Sho, p. 56 (PDF@60); see also Papinot, Jacques Edmond Joseph. (1906) Dictionnaire d’histoire et de géographie du Japon.

 فهرست پادشاهان ریوکیو 
+پادشاهان جزایر ریوکیونامکانجیدورهنسب یا دودمانتوضیحShunten舜天۱۱۸۷–۱۲۳۷دودمان تنسونShunbajunki舜馬順熈۱۲۳۸–۱۲۴۸دودمان تنسونGihon義本۱۲۴۹–۱۲۵۹دودمان تنسونEiso英祖۱۲۶۰–۱۲۹۹دودمان اسوTaisei大成۱۳۰۰–۱۳۰۸دودمان اسوEiji英慈۱۳۰۹–۱۳۱۳دودمان اسو

+پادشاهان چوزانTamagusuku玉城۱۳۱۴–۱۳۳۶دودمان اسوSeii西威۱۳۳۷–۱۳۵۴دودمان اسوSatto察度۱۳۵۵–۱۳۹۷ – Bunei武寧۱۳۹۸–۱۴۰۶ – Shō Shishō尚思紹۱۴۰۷–۱۴۲۱اولین دودمان شوShō Hashi尚巴志۱۴۲۲–۱۴۲۹اولین دودمان شوبه عنوان شاه چوزان

+پادشاهان ریوکیونامکانجیدورهنسب یا دودمانتوضیحاتShō Hashi尚巴志۱۴۲۹–۱۴۳۹اولین دودمان شوبه عنوان شاه ریوکیوShō Chū尚忠۱۴۴۰–۱۴۴۲اولین دودمان شوShō Shitatsu尚思達۱۴۴۳–۱۴۴۹اولین دودمان شوShō Kinpuku尚金福۱۴۵۰–۱۴۵۳اولین دودمان شوShō Taikyū尚泰久۱۴۵۴–۱۴۶۰اولین دودمان شوShō Toku尚徳۱۴۶۱–۱۴۶۹اولین دودمان شوShō En尚円۱۴۷۰–۱۴۷۶دومین دودمان شوبا نام کانامارو اوشیما هم شناخته می‌شودShō Sen'i尚宣威۱۴۷۷دومین دودمان شوShō Shin尚真۱۴۷۷–۱۵۲۶دومین دودمان شوShō Sei尚清۱۵۲۷–۱۵۵۵دومین دودمان شوShō Gen尚元۱۵۵۶–۱۵۷۲دومین دودمان شوShō Ei尚永۱۵۷۳–۱۵۸۶دومین دودمان شوShō Nei尚寧۱۵۸۷–۱۶۲۰دومین دودمان شوruled during Satsuma invasion; first king to be Satsuma vassalShō Hō尚豊۱۶۲۱–۱۶۴۰دومین دودمان شوShō Ken尚賢۱۶۴۱–۱۶۴۷دومین دودمان شوShō Shitsu尚質۱۶۴۸–۱۶۶۸دومین دودمان شوShō Tei尚貞۱۶۶۹–۱۷۰۹دومین دودمان شوShō Eki尚益۱۷۱۰–۱۷۱۲دومین دودمان شوShō Kei尚敬۱۷۱۳–۱۷۵۱دومین دودمان شوShō Boku尚穆۱۷۵۲–۱۷۹۵دومین دودمان شوShō On尚温۱۷۹۶–۱۸۰۲دومین دودمان شوShō Sei (r. ۱۸۰۳)尚成۱۸۰۳دومین دودمان شوShō Kō尚灝۱۸۰۴–۱۸۲۸دومین دودمان شوShō Iku尚育۱۸۲۹–۱۸۴۷دومین دودمان شوShō Tai尚泰۱۸۴۸–۱۱ مارس ۱۸۷۹دومین دودمان شوآخرین شاه ریوکیو

+سیاستمداران مشهور ریوکیوShō Shōken向象賢۱۶۶۶–۱۶۷۳سسی (نخست‌وزیر) اولین تاریخدان ریوکیو، زندگی:۱۶۱۷–۱۶۷۵Sai On蔡温1711–1752State instructor/regentمحقق و تاریخدان بزرگ اهل ریوکیو زندگی:۱۶۸۲–۱۷۶۱

 جستارهای وابسته 
 تاریخ جزایر ریوکیو

 پانویس 

 منابع 


 Kang, David C. (2010). East Asia Before the West: Five Centuries of Trade and Tribute. New York: Columbia University Press. /; /; OCLC 562768984
 Kerr, George H. (1958). Okinawa: the History of an Island People. Rutland, Vermont: Charles Tuttle Co. OCLC 722356
 ___________. (1953). Ryukyu Kingdom and Province before 1945. Washington, D.C. : National Academy of Sciences, National Research Council. OCLC 5455۵۸۲
 Matsuda, Mitsugu (2001) The Government of the Kingdom of Ryukyu, 1609–1872: a dissertation submitted to the Graduate School of the University of Hawaii in partial fulfillment of the requirements for the degree of Doctor of Philosophy, January 1967, Gushikawa: Yui Pub. , 283 p. , 
 Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). Japan Encyclopedia. Cambridge: انتشارات دانشگاه هاروارد. ; ; OCLC 48943301
 Smits, Gregory (1999) Visions of Ryukyu: identity and ideology in early-modern thought and politics, Honolulu: انتشارات دانشگاه هاوایی،  213 p. , 

 پیوند به بیرون 

 History of Okinawa
 沖縄の歴史情報(ORJ) Many Ryukyu historical texts
 Brief History of the Uchinanchu (Okinawans)
 National Archives of Japan: Ryukyu Chuzano ryoshisha tojogyoretsu, scroll illustrating procession of Ryukyu emissary to Edo, Hōei 7 (1710)


رده:انحلال‌های ۱۸۷۹ (میلادی) در آسیا
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۴۲۹ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۸۷۹ (میلادی)
رده:پادشاهی‌های پیشین آسیا
رده:پادشاهی‌های پیشین شرق آسیا
رده:جزایر ریوکیو
رده:کشورهای پیشین در آسیا
رده:کشورهای جزیره‌ای