پردنیزون

پردنیزون  یک داروی گلوکوکورتیکوئیدی است که بیشتر برای سرکوب سیستم ایمنی و کاهش التهاب در شرایطی مانند آسم، بیماری مزمن انسدادی ریه(COPD) و بیماری‌های روماتیسمی استفاده می‌شود. همچنین برای درمان هایپرکلسمی به دلیل سرطان و نارسایی غده فوق کلیوی همراه با سایر استروئیدها استفاده می‌شود. این دارو به شکل خوراکی مصرف می‌شود.

عوارض جانبی رایج با استفاده طولانی مدت شامل آب مروارید، تحلیل استخوان، کبودی آسان، ضعف عضلانی و برفک است."Prednisone Monograph for Professionals".  سایر عوارض جانبی کوتاه مدت شامل افسردگی شدید یا افکار خودکشی، افزایش وزن، تورم، افزایش قند خون، افزایش خطر عفونت و روان پریشی است. به‌طور کلی در بارداری بی خطر در نظر گرفته می‌شود و به نظر می‌رسد دوزهای پایین آن در دوران شیردهی بی خطر است. پس از استفاده طولانی مدت، پردنیزون باید به تدریج قطع شود.

پردنیزون یک پیش‌داروی است و قبل از فعال شدن باید توسط کبد به پردنیزولون تبدیل شود. پردنیزولون سپس به گیرنده‌های گلوکوکورتیکوئید متصل می‌شود و آنها را فعال می‌کند و باعث ایجاد تغییراتی در بیان ژن می‌شود.

پردنیزون در سال ۱۹۵۴ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۵۵ برای استفاده پزشکی در ایالات متحده تأیید شد. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد. این دارو به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است. در سال ۲۰۱۹، با بیش از ۲۲ میلیون نسخه، بیست و هفتمین داروی رایج تجویز شده در ایالات متحده بود.

 منابع 

 پیوند به بیرون 


 The National Center for Biotechnology Information: Prednisone
 National Inventors Hall of Fame induction of Arthur Nobile

رده:آرتی‌تی
رده:القاکننده‌های CYP3A4
رده:پیش‌داروها
رده:تری‌کتون‌ها
رده:داروهای درمان آسم
رده:داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی
رده:گلوکوکورتیکوئیدها
رده:محرک‌های اشتها
رده:مینرالوکورتیکوئیدها