ایی‌آی‌جوتسو

یا هنر بیرون آوردن شمشیر، یکی از متدهای رزمی در آموزش مبارزان شمشیر زن سامورائی قدیمی برای رویارویی سریع تر و آمادگی بیشتر بوده‌است.

 هدف ایی‌آی‌جوتسو 
ایی‌آی‌جوتسو یک هنر مبارزه‌ای بیرون آوردن شمشیر است که لزوماً خشن هم نیست زیرا هنری است که برای دفع حمله ساخته و افزایش مهارت شمشیر کشی استفاده شده‌است. البته از تکنیک‌های آن می‌توان برای ضد حمله نیز استفاده کرد.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. pp. 14, 50.  روش‌های مبارزه‌ای آن بیشتر از اینکه برای شرایط و موقعیت‌های پرتحرک جنگی ساخته شده باشند برای موقعیت‌های زندگی روزانه یک جنگجو خارج از میدان نبرد ساخته شده‌اند.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. p. 52. 

 تاریخچه 
در کتاب‌های کوجیکی (گزارش رویدادهای کهن) و نیهون‌شوکی (تاریخ ژاپن) که هر دو در قرن هشتم میلادی نوشته شده‌اند، گفته شده که استفاده از شمشیرهای آهنی و هنر شمشیرزنی به زمان اسطوره‌های خدایان ژاپنی (کامی) برمی‌گردد.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. Page 3.  حفاری‌های باستان‌شناسی قدیمی‌ترین شمشیر بدست آمده در ژاپن را متعلق به قرن دوم پیش از میلاد دانسته‌اند.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. Page 4. 

گسترش شمشیرزنی حرفه‌ای به عنوان یکی از بخش‌های سیستم کلاسیک bujutsu به زمانی برمی‌گردد که ساخت شمشیر ژاپنی منحی‌دار بلند یک‌لبه شروع شد. در قرن هشتم به شمشیر منحنی تاچی می‌گفتند.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. Page 8.  این شمشیر از شمشیر با لبه مستقیم ایجاد شد چون سال‌ها نبرد به مبارزان ژاپنی مزیت‌های لبه منحنی‌دار را به لبه مستقیم اثبات کرده بود. لبه منحنی شمشیرهای بلند نوعی جذبه عرفانی نیز به آن‌ها می‌بخشید که هنوز نیز تأثیر آن در فرهنگ امروزین ژاپن قابل مشاهده است.

طبیعت مبارزه‌های جنگجویان ژاپنی که معمولاً در میادین نبرد سوار بر اسب بودند نیاز دسترسی مستقیم به حریف را ایجاد می‌کرد. در دوره کاماکورا (۱۱۵۸–۱۳۳۳ میلادی)، سازندگان شمشیرهای ژاپنی به بالاترین ظرافت و کیفیت در ساخت این شمشیرها رسیدند؛ نبرد بین دو خانواده بزگ و تأثیرگزار تایرا و میناموتو شرایط لازم را برای آزمایش شمشیرها در شرایط سخت آماده کرده بود. در انتهای این دوره، شمشیر بلند (تاچی) با شمشیری کوتاهتر با شکلی جدید (کاتانا) جایگزین شد.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. Page 13 

با گسترش این شمشیر جدید در پیاده‌نظام بود که دوره شمشیرزنی کلاسیک ژاپنی شروع شد. تا قرن پانزدهم میلادی شواهد چندانی در مستندات قابل اعتماد دربارهٔ تمرین سیستماتیک شمشیرزنی نیست. به همین دلیل است که کنجوتسو، که هنر شمشیرزنی با شمشیر چوبی (بوکن) است را قدیمی‌تر از ایی‌آی‌جوتسو می‌دانند.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. Page 14 

 وضعیت‌های ایستادن در ایی‌آی‌جوتسو 
ایی‌آی‌جوتسو یک هنر مبارزه‌ای است و به همین دلیل یک مبارز دو موقعیت شروع برای اجرای تکنیک‌های بیرون آوردن شمشیر دارد. اولی هنگامی است که ششخص دولا شده باشد که به آن ایی‌آی-گوشی می‌گویند. دومی حالتی است که شخص راست ایستاده‌است و به آن تاچی-آی می‌گویند.Warner, Gordon and Draeger, Donn F. 2007, 8th ed. Japanese Swordsmanship: Technique and Practice, Boston: Weatherhill. Page 50.  حالت نشسته یا تاته-هیزا در ایی‌آی‌جوتسو بکار نمی‌رود چون امکان حرکت در اطراف را نمی‌دهد. حالت نشسته بر زانوها یا سیزا نیز به دلیل کم کردن کارایی مبارز استفاده نمی‌شود. البته در هنگام اضطراری مبارز می‌تواند در هر یک از حالات فوق به واکنش سریع بپردازد.

 جستارهای وابسته 
 کن‌دو
 کاتانا

 منابع 



رده:شمشیرزنی ژاپن
رده:کو-ریو بوجوتسو
رده:واژه‌ها و عبارت‌های ژاپنی
رده:ورزش در ژاپن
رده:ورزش‌های مبارزه‌ای
رده:هنرهای رزمی ژاپنی