چوی سوک‌بین

همسر بزرگ نجیب‌زاده سلطنتی سوک از قبیله هائه‌جو چوی (کره‌ای: 숙빈 최씨؛ هانجا: 淑嬪 崔氏؛ ۱۷ دسامبر ۱۶۷۰–۹ آوریل ۱۷۱۸) با نام شخصی چوی دونگ‌یی، همسر سلطنتی پادشاه سوک‌جونگ و مادر پادشاه یونگ‌جو بود. بانو سوک یکی از تأثیرگذارترین زنان در تاریخ امپراتوری کره بود، وی قدرتمندترین همسر سلطنتی (زنان ارشد غیر ملکه) بود. بانو سوک همچنین یکی از زیباترین زنان در تاریخ چوسان هم بشمار می‌رود. پادشاه یونگ‌جو پس از مرگ مادرش او را به لقب افتخاری ملکه دواگر آن‌سون کره‌ای: 앤슨 여왕 مفتخر کرد.

 تولد 
بانو چوی در ششمین روز از یازدهمین ماه قمری در یازدهمین سال سلطنت پادشاه هیون‌جونگ متولد شد که در تقویم میلادی به ۱۷ دسامبر ۱۶۷۰ ترجمه می‌شود. او دختر کوچکتر چوی هیو-وون و بانو هونگ، از قبیله نامیانگ هونگ بود. او یک برادر بزرگتر به نام چوی دونگ‌هو و یک خواهر بزرگتر به نام بانو چوی داشت.

 ورود به قصر و ملاقات با پادشاه 
بانو چوی در سن ۷ سالگی وارد قصر شد. او به طبقه چئون‌مین تعلق داشت که پایین‌ترین طبقه در دوره چوسان بود. معلوم نیست اولین برخورد او با پادشاه چگونه اتفاق افتاد. پذیرفته‌شده‌ترین روایت این است که او در زمانی که ملکه این‌هیون تبعید شده بود و جانگ هی-بین موقعیت ملکه را به دست آورده بود، (توسط بانو سوک مورد اتهام دسیسه علیه ملکه سابق اینهیون قرار گرفته و خلع شد) یک موسوری (خدمتکار بخش آب) در قصر بود. یک شب، بانو چوی برای سلامتی ملکه مخلوع (این‌هیون) دعا می‌کرد که پادشاه سوک‌جونگ که از سفر به کاخ بازمی‌گشت، صدای او را شنید و از سخنانش متأثر شد. کتاب "سومونروک (صخره و آب)" (수문록، 隨聞錄) نوشته: یی مون-جونگ (۱۶۵۶–۱۷۲۶) وقایعی را که منجر به اعدام جانگ هی-بین شد، توصیف می‌کند. نویسنده ای که در زمان پادشاهی سوک‌جونگ زندگی می‌کرد، این برخورد را به شرح زیر ثبت کرد:

 محبوب‌ترین همسر سلطنتی پادشاه 
مرتبه بانو چوی در داخل قصر به سرعت بالا می‌رفت. در سال ۱۶۹۰، پس از به دنیا آوردن اولین فرزندش، شاهزاده سونگ‌سو با رتبه چهارم سوک-وون، صیغه سلطنتی سوک‌جونگ شد. او درسال ۱۶۹۳، شاهزاده لی یونگ‌سو را به دنیا آورد که در خردسالی (بر اثر بیماری سرخک) درگذشت، و به رتبه دوم سوک-اوی ارتقا یافت. یک سال بعد، او پس از به دنیا آوردن پسر دیگری به نام یی گئوم، شاهزاده یونینگ، در سال ۱۶۹۴ به رتبه اول گویی-این ارتقا یافت. در سال ۱۶۹۸، او یی چونگ، شاهزاده اوی سو به دنیا آورد. در سال ۱۶۹۹ او یی هوُن، شاهزاده یون‌ریونگ را بدنیا آورد و مجدداً با صفت سوک (淑) به معنی «پاک / با فضیلت» به اولین رتبه ارشد بین(همسر نجیب‌زاده سلطنتی) ارتقا یافت. وی همچنین در سال ۱۷۰۷ یی هه-اون شاهدخت کیم سون را به دنیا آورد. بانو سوک آشکارا از ملکه این‌هیون مخلوع حمایت می‌کرد و با ملکه فعلی جانگ هی‌بین، که تاریخ او را زنی پلید و بی رحم توصیف کرده، مخالف بود. در سال ۱۶۹۳، پادشاه از ملکه جانگ و جناح سورون ناامید شد و بالاخره در سال ۱۶۹۴، پادشاه سوک‌جونگ ملکه این‌هیون را به قصر بازگرداند و ملکه جانگ را به رتبه قبلی اش، هی-بین، تنزل داد. در سال ۱۷۰۱ ملکه این‌هیون به علت نامعلومی درگذشت. برخی از تاریخ نگاران معتقدند که او مسموم شده است، اما این نظریه تأیید نشده است. بر اساس یک نسخه، پادشاه سوک‌جونگ، جانگ هی-بین را در اتاقش با یک شمن پیدا کرد و از اینکه از طریق جادوی سیاه باعث مرگ ملکه شده بود خوشحال بود.
تفسیر دیگری که بر اساس قسمتی مبهم از سالنامه سلسله چوسان است، بیان می‌کند که این چوی سوک-بین بود که به پادشاه گفت که از جادوگری برای آسیب رساندن به ملکه استفاده شده است؛ زیرا در عنوان «وصیت ملکه» نوشته شده است: «چوی سوک‌بین با لطف همیشگی خود به ملکه (این‌هیون) ادای احترام می‌کند و با گریه برای کسی که نتوانست قلب پادشاه را به دست آورد، این راز را به پادشاه اطلاع داد.»
با این حال، در سالنامه سلسله چوسان، که در سال ۱۷۰۱ ثبت شده است آمده که مین جین-وون و مین جین-هو، برادران بزرگتر ملکه این‌هیون، پادشاه سوک‌جونگ را از جادوگری جانگ هی-بین مطلع کردند و ادعا کردند که در انجام این کار با آخرین درخواست ملکه این‌هیون از آنها قبل از مرگ مطابقت دارند.
به گفته مین جین-وون، در قصر این شایعه بود که جانگ هی-بین از یک شمن برای نفرین ملکه استفاده کرده و او از این شایعات باخبر شد. صرف نظر از اینکه پادشاه چگونه از این موضوع مطلع شد، تصمیم گرفت این موضوع را بررسی کند و حقیقت را در پس شایعاتی که جانگ هی-بین در اقامتگاه خود یک محراب شمنیست ساخته است، کشف کرد، جایی که مجسمه‌هایی با نام ملکه در آن یافت شده. بعداً، ندیمه‌های قصر بانو جانگ اعتراف کردند که او به آنها دستور داده است که هر روز سه بار به سمت تصویر ملکه این‌هیون تیر پرتاب کنند و حیوانات مرده را در باغ کاخ او دفن کنند.
علی‌رغم درخواست‌های فراوان جناح سورون برای عفو بانو جانگ، پادشاه سوک‌جونگ احساس کرد که رفتار او بیش از حد شیطانی است و در سال ۱۷۰۱ دستور داد که بانو جانگ و سایر افراد متهم، باید با خوردن سم اعدام شوند.
پس از مرگ بانو جانگ، پادشاه سوک‌جونگ قانونی را تصویب کرد که طی آن هیچ‌یک از صیغه‌های سلطنتی دارای رتبه «بین» نتوانند به مقام ملکه دست یابند. چون بانو سوک عنوان ملکه را قبول نکرده بود طبق سخن و دلیل خود:
من جایگاه ملکه را نمی‌پذیرم چون که برای این مقام ملکه اینهیون قربانی شده است،
سپس ملکه این‌وون، از جناح سورون به عنوان چهارمین ملکه پادشاه سوک‌جونگ انتخاب شد و پادشاه حکمی صادر کرد که نیاز نیست بانو سوک به ملکه ادای احترام کند زیرا من مقامشان را برابر می‌دانم. طبقه اجتماعی پایین چوی سوک-بین به وضوح زندگی پسرش، پادشاه یونگ‌جو را تحت تأثیر قرار می‌داد، چون در آغاز حکومتش تا حدی به دلیل طبقه مادرش تهدید شده بود. بعدها، زمانی که حکومت او محکم شد، اگر پیشینه مادرش به عنوان برده ذکر می‌شد، آن را توهین شخصی تلقی می‌کرد.

 مادر ولیعهد و سال‌های پایانی 
در سال ۱۷۰۳، ملکه این‌وون، شاهزاده یونینگ را به فرزندی پذیرفت، و بانو سوک به عنوان مادر ولیعهد منصوب شد و ملکه این‌وون شاهزاده یونینگ را مانند پسر خود می‌دانست. در سال ۱۷۰۴، سالنامه سلسله چوسان بیان می‌کند که برای ازدواج یونینگ، پادشاه سوک‌جونگ دستور یک مراسم بسیار باشکوه و تجملاتی را داد. وزرا و اشراف نسبت به این ولخرجی‌ها اعتراض کردند و به شاهزاده یونینگ شکایت کردند؛ زیرا او حتی ولیعهد هم نبود، بلکه پسر یک همسر سلطنتی بود، همچنین در سال ۱۷۰۳ گیونگ‌جونگ چوسان، بانو سوک را به عنوان مادر خوانده خود پذیرفت و در زمان سلطنتش به او لقب هوانگ‌مو به معنای مادر سلطنت را داد.
سالنامه بیان می‌کند که اواخر همان سال، سوک‌جونگ کاخ زمستانی خود، کاخ ای‌هیون (که روزهای جوانی خود را در آن گذرانده بود) را به چوی سوک-بین هدیه داد. گفته می‌شود که این ساختمان بزرگ و وسیع بوده و در هان‌سونگ (سئول کنونی) قرار داشت. در سال ۱۷۱۱، هنگامی که ملکه این‌وون مبتلا به آبله شد، و بانو چوی به خدمتکاران دستور داد تا از قصر بیرون بروند و در میان مردم عادی برای نجات ملکه که در نهایت جان سالم به در برد، به دنبال چاره بگردند. در سال ۱۷۱۶، چوی سوک‌بین بیمار شد و در حالی که بیمار بود از قصر خارج شد و به کاخ ای‌هیون نقل مکان کرد تا بلکه بیماری اش درمان شود. بعداً در همان سال، سوک‌جونگ پیامی از پسرش یونینگ دریافت کرد که به او اطلاع داد که وضعیت سلامتی مادرش بدتر شده است و درخواست کمک پزشکی بیشتری کرد. در سال ۱۷۱۷، سوک‌جونگ از سیاست بازنشسته شد و به پسرش، ولیعهد یی یون (پادشاه گیونگ‌جونگ) اجازه داد تا امور دولت را در دست بگیرد.

 مرگ و آرامگاه 
بندانگشتی|مقبره بانو سوک‌بین چوی

در سال ۱۷۱۸، بانو سوک در سن ۴۷ سالگی در کاخ ای‌هیون درگذشت. در لوح یادبود او در وصف شخصیتش چنین آمده است:

آرامگاه او در شهر پاجو، استان گیونگ‌گی، کره جنوبی قرار دارد. این مکان، باغ "سوریونگ‌وون" نام دارد و به عنوان مکان تاریخی شماره ۳۵۸ تعیین شده است. پادشاه سوک‌جونگ در سال ۱۷۲۰ (دو سال بعد از مرگ بانو چوی) درگذشت، ظاهراً پس از اینکه به یی یی-میونگ گفت که شاهزاده یونینگ باید به عنوان ولیعهد برادرش گیونگ‌جونگ، معرفی شود. وقتی شاهزاده یونینگ به عنوان "پادشاه یونگ‌جو" تاجگذاری کرد و پادشاه چوسان شد، قربانگاهی (제실) در نزدیکی مقبره مادرش (بانو چوی) برپا کرد، تا نشانی از محبت عمیق فرزندی او باشد. او برای سوگواری خود در کنار قبر مادرش یک جسیل ساخت و سنگ قبری برای او ساخت که در چهار نقطه آن مطالبی دربارهٔ او نوشته شده است. 
لوح یادبود بانو چوی در چیل‌گونگ (محل تاریخی شماره ۱۴۹)، مکانی که لوح‌های اجدادی هفت صیغه سلطنتی دیگر را در خود جای داده است، ثبت شده است. به چوی سوک-بین لقب پس از مرگ هواگیونگ (화경، 和瓊) داده شد که به معنای ("هماهنگ") است. او بعداً به هوی‌دوک ("فضیلت باشکوه") و به آن‌سون ("پاکی آرام") ارتقا یافت.

 پس از مرگ 
تنها پسر بازمانده بانو چوی، شاهزاده یونینگ (یی گئوم، بعدها پادشاه یونگ‌جو) بود که به عنوان یک کودک نابغه شناخته می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین پادشاهان تاریخ چوسان بود. اما از آنجایی که مادرش، یک همسر سلطنتی از طبقه اشرافی نبود، مقاماتی که در خانه‌های اشرافی به دنیا آمده بودند و همسرانی نجیب‌زاده داشتند، نسبت به او و مادرش نگاهی تحقیرآمیز داشتند. 
اگرچه یونگ‌جو در بزرگسالی نسبت به ریشه مادرش بسیار حساس بود، اما نمی‌توان عشق عمیقی را که او به مادر خود داشت انکار کرد. احترام او به حد و مرزی نداشت. او اشعار زیادی سروده و در یکی از آنها می‌گوید: 
یونگ‌جو با درباریان بحث می‌کرد تا چوی سوک-بین را به عنوان یک مادر عمومی به رسمیت بشناسند. اما مقامات کاملاً با این موضوع مخالف بودند و فقط این حق را به پادشاه می‌دادند که اغلب اوقات به عنوان بخشی از مراسم سلطنتی اش، از مقبره مادرش بازدید کند. در طول مدتی که او با این موضوع مبارزه می‌کرد، دو روایت جالب از احساسات او در مورد این وضعیت وجود دارد. در سال ۱۷۳۹، یک روز قبل از بازدید برنامه‌ریزی شده از مقبره بانو چوی، پادشاه یونگ‌جو با نارضایتی از پروتکل‌هایی که هیئت تشریفات تنظیم کرده بود، دو مقام را که مستقیماً مسئول آنها بودند، محکوم کرد.
سالنامه سلسله چوسان این اندازه‌گیری را توضیح می‌دهد: «پادشاه با احترام به مادر خصوصی خود چوی سوک-بین خدمت می‌کرد، اما او مشکوک بود که مقامات و درباریان حاضر به انجام خواسته‌های او نیستند؛ بنابراین، هر بار درگیری‌های ناگهانی شروع می‌شد که به ناچار با یک اعلامیه ناراحت‌کننده سلطنتی دنبال می‌شد.» در فرصتی دیگر، پادشاه آرامگاه او را به مقصد کاخ ترک می‌کرد. او هنگام سوار شدن بر کجاوه، وزیر امور نظامی، کیم سون-گونگ را احضار کرد. و در حالی که گریه می‌کرد گفت:  در نهایت او به آنچه می‌خواست رسید و بانو سوک به عنوان مادر عمومی او به رسمیت شناخته شد و عنوان ملکه مادر را به او داد.

 خانواده 
 اجداد 

پدربزرگ: چوی ته ایل

مادربزرگ: بانو جانگ از پیونگ‌گانگ

پدر: چوی هیو-وون (۱۶۳۸–۱۶۷۲)

پدربزرگ مادری: هونگ گی-نام

مادربزرگ مادری: خاندان گانگ‌نئونگ کیم

مادر: بانو هونگ قبیله نامیانگ هونگ (南陽 洪氏)

خواهر: بانو چوی

برادر: چوی هو-اولکه: قبیله هائه‌جو چوی

برادرزاده: چوی سو-گانگ

پدر همسر: هیونجونگ چوسان (۱۶۴۱–۱۶۷۴)

مادر همسر: ملکه میونگ‌سونگ از خاندان کیم (۱۶۴۲–۱۶۸۳)

همسر: سوکجونگ چوسان (肅宗، ۱۶۶۱–۱۷۲۰)

عروس: ملکه جونگ‌سونگ از خاندان سئو (۱۶۹۲–۱۷۵۷)

عروس: ملکه جونگ‌سون از خاندان کیم (۱۷۴۵–۱۸۰۵)

 فرزندان 
بانو سوک از همسرش پادشاه سوک‌جونگ صاحب چهار فرزند پسر و یک دختر شد شد:
 یی یون، ولیعهد هوی‌سو(۲۰ نوامبر ۱۶۸۸—۱۱ اکتبر ۱۷۲۴)؛ بعداً پادشاه گیونگ‌جونگ، بیستمین پادشاه چوسان (فرزندخوانده در سال ۱۷۰۳)
 شاهزاده سونگ‌سو (۱۶۹۰—۱۶۹۰)
 شاهزاده لی یونگ‌سو(۱۶۹۳_۱۶۹۳)در خردسالی بر اثر بیماری سرخک درگذشت
 یی گوم، ولیعهد یونینگ (۳۱ اکتبر ۱۶۹۴—۲۲ آوریل ۱۷۷۶)؛ بعداً پادشاه یونگ‌جو، بیست و یکمین پادشاه چوسان (بزرگ‌ترین پادشاه چوسان)
 یی چونگ، شاهزاده بزرگ اوی‌سو (۱۶۹۸_۲۰ دسامبر ۱۷۴۵)
 یی هوُن، شاهزاده یون‌ریونگ (۱۳ ژوئن ۱۶۹۹—۲ اکتبر ۱۷۱۹)
 یی هه-اون، شاهدخت کیم‌سون (۱۷۰۷_۱۷۵۹) در مه ۱۷۱۵ با وزیر دربار مین‌ چانگ‌سو از طایفه یوهونگ مین برادر زاده ملکه مین این‌هیون ازدواج کرد.

 در فرهنگ عامه 
 توسط لی می یونگ در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، زنان تاریخ: جانگ هوی بین، در سال ۱۹۸۱ به تصویر کشیده شد.
 توسط کیون می ری در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، ۵۰۰ سال سلسله چوسان: ملکه این‌هیون (اپیزود هشتم)، در سال ۱۹۹۵ به تصویر کشیده شد.
 توسط نام جو هی در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، جانگ هوی بین، در سال ۱۹۹۵ به تصویر کشیده شد.
 توسط کیم یونگ ئه در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، جاده پادشاه بزرگ، در سال ۱۹۹۸ به تصویر کشیده شد.
 توسط پارک یه جین در مجموعه تلویزیونی کی‌بی‌اس۲، داستان سلطنتی: جانگ هی بین، در سال ۲۰۰۲ به تصویر کشیده شد.
 توسط هان هیو جو و کیم یو جونگ در مجموعه تلویزیونی ام‌بی‌سی، افسانه دونگ‌یی، در سال ۲۰۱۰ به تصویر کشیده شد.
 توسط هان سونگ یون در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، جانگ اوک‌جونگ، زندگی برای عشق، در سال ۲۰۱۳ به تصویر کشیده شد.
 توسط یون جین سو در مجموعه تلویزیونی اس‌بی‌اس، قمارباز سلطنتی، در سال ۲۰۱۶ به تصویر کشیده شد.

 منابع 
 Suk-bin Choe، دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.

رده:افراد پادشاهی چوسون
رده:اهالی کره در سده ۱۷ (میلادی)
رده:اهالی کره در سده ۱۸ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۷۱۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۷۰ (میلادی)
رده:شرکای سلطنتی چوسان