مردم فلسطینی

مردم فلسطینی یا فلسطینی‌ها ، بازماندگان امروزیِ مردمی هستند که در طول تاریخ در سرزمین فلسطین می‌زیستند و اکثراً از لحاظ زبانی و فرهنگی عرب به حساب می‌آیند.'the word 'Arab' needs to be used with care. It is applicable to the bedouin and to a section of the urban and effendi classes; it is inappropriate as a description of the rural mass of the population, the fellaheen. The whole population spoke Arabic, usually corrupted by dialects bearing traces of words of other origin, but it was only the bedouin who habitually thought of themselves as Arabs. Western travellers from the sixteenth century onwards make the same distinction, and the word 'Arab' almost always refers to them exclusively. . .Gradually it was realized that there remained a substantial stratum of the pre-Israelite peasantry, and that the oldest element among the peasants were not 'Arabs' in the sense of having entered the country with or after the conquerors of the seventh century, had been there already when the Arabs came.' James Parkes, Whose Land? A History of the Peoples of Palestine,(1949) rev.ed.Penguin, 1970 pp.209-210.'Palestinians are an indigenous people who either live in, or originate from, historical Palestine. .Although the Muslims guaranteed security and allowed religious freedom to all inhabitants of the region, the majority converted to Islam and adopted Arab culture.' Bassam Abu-Libdeh, Peter D. Turnpenny, and Ahmed Teebi, ‘Genetic Disease in Palestine and Palestinians,’ in Dhavendra Kuma (ed.) Genomics and Health in the Developing World, OUP 2012 pp.700-711, p.700.Moshe Gil,'the fact that at the time of the Arab conquest, the population of Palestine was mainly Christian, and that during the Crusaders’ conquest some four hundred years later, it was mainly Muslim. As neither the Byzantines nor the Muslims carried out any large-scale population resettlement projects, the Christians were the offspring of the Jewish and Samaritan farmers who converted to Christianity in the Byzantine period; while the Muslim fellaheen in Palestine in modern times are descendants of those Christians who were the descendants of Jews, and had turned to Islam before the Crusaders’ conquest. ’ Moshe Gil, A History of Palestine,634-1099 Cambridge University Press, (1983) 1997 pp.222-3'The process of Arabization and Islamization was gaining momentum there. It was one of the mainstays of Umayyad power and was important in their struggle against both Iraq and the Arabian Peninsula…. Conversions arising from convenience as well as conviction then increased. These conversions to Islam, together with a steady tribal inflow from the desert, changed the religious character of Palestine’s inhabitants. The predominantly Christian population gradually became predominantly Muslim and Arabic-speaking. At the same time, during the early years of Muslim control of the city, a small permanent Jewish population returned to Jerusalem after a 500-year absence.' دانشنامه بریتانیکا، Palestine,'From the Arab Conquest to 1900,'.'While population transfers were effected in the Assyrian, Babylonian and Persian periods, most of the indigenous population remained in place. Moreover, after Jerusalem was destroyed in AD 70 the population by and large remained in situ, and did so again after Bar Kochba's revolt in AD 135. When the vast majority of the population became Christian during the Byzantine period, no vast number were driven out, and similarly in the seventh century, when the vast majority became Muslim, few were driven from the land. Palestine has been multi-cultural and multi ethnic from the beginning, as one can read between the lines even in the biblical narrative. Many Palestinian Jews became Christians, and in turn Muslims. Ironically, many of the forebears of Palestinian Arab refugees may well have been Jewish.'Michael Prior,Zionism and the State of Israel: A Moral Inquiry, Psychology Press 1999 p.201 علی‌رغم تمامی جنگ‌ها و مهاجرت‌ها، تقریباً نیمی از فلسطینی‌های جهان هنوز در نواحی کرانه باختری رود اردن، نوار غزه و اسرائیل زندگی می‌کنند. بنا به گزارش‌های سال ۲۰۰۴ فلسطینی‌ها ۴۹٪ ساکنان این نواحی چندگون را تشکیل می‌دهند که شامل تمامی ساکنان نوار غزه (۱٫۶ میلیون نفر)، عمده ساکنان کرانه باختری رود اردن (تقریباً ۲٬۳ میلیون نفر) و ۱۶٫۵٪ ساکنان اسرائیل که با عنوان شهروندان عرب اسرائیل شناخته می‌شوند، می‌شود. که بسیاریشان از آوارگان فلسطینی هستند که ۱ میلیون در غزه، سه چهارم میلیون در کرانه باختری و یک چهارم میلیون در اسرائیل هستند. از فلسطینی‌هایی که در خارج از فلسطین هستند و با عنوان پناهندگان فلسطینی شناخته می‌شوند، نیمی شان بی وطنند و شهروند هیچ کشوری نیستند. ۲٫۶ میلیون از پناهندگان در کشور همسایه اردن هستند و تقریباً نیمی از جمعیت آن را تشکیل می‌دهند.http://www.pcbs.gov.ps/Portals/_pcbs/PressRelease/end_year06e.pdf  page 17. یک و نیم میلیون در سوریه و لبنان، یک چهارم میلیون در عربستان سعودی و نیم میلیون در شیلی (که بیشترین جمعیت در خارج از جهان عرب به حساب می‌آید) هستند.

بررسی‌های ژنتیکی نشان می‌دهد که جمعیت عمده مسلمانان ساکن فلسطین، از جمله شهروندان عرب اسرائیل، فرزندان مسیحیان، یهودیان و دیگر ساکنان جنوب شام هستند که حضورشان به در منطقه به دوران پیش از تاریخ می‌رسد. یک تحقیق با کیفیت بالا بر روی هاپلوتیپها نشان داده است که بخش قابل توجهی از کروموزم‌های Y یهودیان (۷۰٪) و مسلمانان عرب فلسطینی (۸۲٪) به یک خزانه کروموزومی تعلق دارد.. Studies cited are:  and  Another study says; "Our recent study of high-resolution microsatellite haplotypes demonstrated that a substantial portion of Y chromosomes of Jews (70%) and of Palestinian Muslim Arabs (82%) belonged to the same chromosome pool." تصرف‌های مسلمانان در قرن هفتم میلادی سبب شد که جمعیت عمده‌ای از فلسطینی‌ها تغییر دین دهند و مسلمان سنی شوند، با این حال عده قابل توجهی مسیحی هستند، همچنان‌که دروزیها و جامعه کوچکی از سامریان نیز موجودند. با اینکه فلسطینی‌های یهودی تا قبل از ایجاد کشور اسرائیل بخشی از فلسطین را تشکیل می‌دادند، امروزه تعداد کمی از آنان هویت فلسطینی دارند. فرهنگ پذیری، مستقل از مسلمان شدن یا نشدن، سبب شده که فلسطینی‌ها امروزه از لحاظ زبانی و فرهنگی عرب باشند. فلسطینی‌ها فارغ از اینکه چه دینی دارند به گویش فلسطینی از زبان عربی تکلم می‌کنند. بسیاری از شهروندان عرب اسرائیل عبری را به عنوان زبان دوم می‌دانند و آن را روان صحبت می‌کنند.

تاریخچه هویت ملی متمایز فلسطینی محل مناقشه میان محققان است. عصاف لیخوفسکی تاریخ‌شناس حقوق می‌گوید نظر غالب این است که هویت فلسطینی از دهه‌های اول قرن بیستم سرچشمه می‌گیرد. فلسطینی به مفهوم ملت فلسطین تا پیش از جنگ جهانی اول توسط عرب‌های فلسطین به صورت محدود به کار برده می‌شده. نخستین تقاضا برای استقلال ملی شام در تاریخی ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱ توسط کنگره سوری-فلسطینی بیان شد.Porath, 1974, p. 117. "On 21st September, after twenty-six days of discussion, the joint Syrian-Palestinian Congress issued a public statement to the League of Nations demanding: 1) Recognition of the independence and national rule (al-Sultan al-Qawmi) of Syria, Lebanon and Palestine" پس از تأسیس کشور اسرائیل، موج اول پناهندگان در ۱۹۴۸ و بیشتر از آن پس از موج دوم پناهندگان در ۱۹۶۷، این واژه نه تنها تعلق به یک سرزمین را بلکه حسی از گذشته و آینده مشترک در یک کشور فلسطینی را می‌رساند.

 منابع 

 پیوند به بیرون 
 Christians in Palestine antique prints collection
 Sounds of Folksongs 
 Voice of Palestinian Folklore, Free Songs Download 
 Traditional Palestinian Clothes
 The Art of Palestinian Embroidery
 Sands of Sorrow – Film on refugees
 United Nations Programme of Assistance to the Palestinian People 
 The Ottoman Palestine Download Palestinian Pictures in Ottoman Palestine.

رده:الگو:نقشه پویا
رده:انسان‌شناسی
رده:اهالی فلسطین
رده:بومیان غرب آسیا
رده:سرزمین فلسطین
رده:شهروندان عرب اسرائیل
رده:مردم سامی
مردم فلسطینی
رده:مردمان دریا
رده:ملی‌گرایی بی‌کشور در آسیا
رده:ویکی‌سازی رباتیک