ارتباطات سیاسی

ارتباطات سیاسی به ارتباطات هدفمند پیرامون سیاست گفته می‌شود، که عمدتاً شامل موارد زیر است:
 همه شکل‌های ارتباطی که برای کسب هدف‌های معین زیر نظر سیاستمداران و دیگر عاملان یا بازیگران سیاسی قرار دارند.
 همه شکل‌های ارتباطی دربارهٔ بازیگران سیاسی و فعالیت‌های آنان مثل گزارش‌های خبری، سرمقاله‌ها و همه شکل‌های مباحثه رسانه که سیاست را دربر می‌گیرد.
 همه شکل‌های ارتباطی که افراد غیر سیاسی مانند رای‌دهندگان و نویسندگان روزنامه برای بازیگران سیاسی ارسال می‌کنند.

 اجزای یک ارتباط سیاسی 
هر ارتباطی از سه عنصر اساسی فرستنده، پیام و گیرنده تشکیل شده‌است. در ارتباط سیاسی نیز این عناصر عبارتند از فرستنده یا پیام‌دهنده (بازیگران سیاسی، سازمانها و احزاب سیاسی)، پیام مورد نظر و واکنش و منظور خواسته شده از سوی پیام دهنده که میتواند بوسیلهٔ ابزار ارتباطی (رسانه‌ها) انتقال داده شود و پیام‌گیرنده (شهروندان).

 پیام دهنده 
هر فرد یا گروهی که به منظور تأثیرگذاری بر قدرت سیاسی و خط مشی دولت اقدام کند یک پیام دهنده سیاسی است. انواع اصلی چنین پیام دهندگانی در جوامع سیاسی مدرن، احزاب و سازمان‌های سیاسی هستند. همچنین روابط عمومی‌های سازمان‌های دولتی و غیردولتی نیز در پی تأثیرگذاری بر افکار عمومی جامعه‌اند.

 پیام 
پیام چیزی است که برای انتقال مطلبی به فرد دیگری از آن استفاده می‌شود و گیرنده هم باید بعد از دریافت پیام عملی انجام دهد تا فرستنده متوجه شود که پیامش به خوبی ارسال شده

پیام دهندگان فرایند ارتباط و اقناع را با ارسال پیام آغاز می‌کنند. هر پیامی از نمادهای مختلف کلمه، تصویر، صدا و حرکت دست و صورت و… تشکیل شده‌است و پیام دهندگان می‌کوشند به یاری آنها افکار و آرا» خود را به ذهن دریافت کنندگان مورد نظر منتقل کنند.

 گیرنده پیام 
دریافت کننده پیام فرد یا گروهی است که از پیام پیام دهنده آگاه می‌شود چه مستقیم و چه غیرمستقیم. در این مورد (ارتباط سیاسی) به‌طور عمده منظور گستره جمعیتی جامعه یا شهروندان است.

 ابزار ارتباطی 
پیام دهندگان ناگزیر باید از رسانه‌ها استفاده کنند و راهی را برای انتقال پیام‌هایشان به مخاطبان بیابند راه‌های مختلفی ازجمله گفتگوی خصوصی و چهره به چهره برای انتقال پیام وجود دارد ازجمله مباحثات و گفتگوهای سیاسی. ولی در ارتباط سیاسی سروکار پیام دهندگان و کنشگران سیاسی عمدتاً با رسانه‌های گروهی و ارتباطات جمعی است تا بدین وسیله بتوانند بر مخاطبان گسترده تأثیرگذاری نمایند.دکتر منصور ساعی، استاد دانشگاه علامه طباطبایی، ۱۳۸۹سلام

 منابع 

رده:گرایش‌های علوم سیاسی
رده:علوم ارتباطات
رده:ارتباطات سیاسی