زبان‌های هندوآریایی میانه

زبان‌های هندوآریایی میانه  یا زبان‌های هندی میانه  شاخه‌ای از زبان‌های هندوآریایی می‌باشد. این گروه زبانی از تبار زبان‌های هندوآریایی باستان -چون سانسکریت ودایی- می‌باشد. همچنین زبان‌های هندواروپایی امروزی، مانند بنگالی، پنجابی و هندوستانی نیز از تبار همین گروه زبانی‌اند.

زبان‌های هندواروپایی میانه میان سال‌های ۵۰۰ پیش از میلاد تا ۱۰۰۰ میلادی رواج داشته‌اند و بیشتر به سه دستهٔ زیر بخش‌می‌شوند:
 مرحلهٔ کهن که با نوشته‌های اشوکا، متن‌های بودایی به زبان پالی و نوشته‌های مقدس جین شناخته‌می‌شوند.
 مرحلهٔ میانه که دربرگیرندهٔ ادبیات پراکریت است.
 مرحلهٔ متاخر که نماینده‌اش زبان اپبرمشه است.

 جستارهای وابسته 
 زبان
 زبان‌شناسی
 زبان‌های آسیا

 منابع 

Wikipedia contributors, "Middle Indo-Aryan languages," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Middle_Indo-Aryan_languages&oldid=489879485 (accessed September 10, 2012).

رده:انحلال‌های سده ۱۰ (میلادی) در آسیا
رده:بنیان‌گذاری‌ها در سده ۶ (پیش از میلاد)
رده:زبان‌های قرون وسطی
رده:زبان‌های منقرض‌شده در سده ۱۰ (میلادی)
رده:زبان‌های هند
رده:زبان‌های هندوآریایی