استرپتوکوک پاراسانگوئینیس

استرپتوکوک پاراسانگوئینیس (Streptococcus parasanguinis)، گونه‌ای از استرپتوکوک است که در گروه استرپتوکوک‌های ویریدانس قرار گرفته‌است. این باکتری، یکی از مهمترین کلونیزه کننده‌های اولیه سطح دندان‌ها در انسان است.Peng Z, Fives-Taylor P, Ruiz T, et al (2008). "Identification of critical residues in Gap3 of Streptococcus parasanguinis involved in Fap1 glycosylation, fimbrial formation and in vitro adhesion". BMC Microbiol. 8: 52. doi:10.1186/1471-2180-8-52. PMC 2335109. PMID 18371226. این باکتری از طریق پیلی یا فیمبریه به سطح دندان‌ها می‌چسبد. این چسبیدن منجر به تشکیل بیوفیلم در سطح دندان‌ها خواهد شد. با افزوده شدن سایر باکتری‌های کلونیزه کننده، پلاک‌های دندانی ایجاد می‌شوند.Kolenbrander, Paul E. ; Robert J. Palmer Jr, Alexander H. Rickard, Nicholas S. Jakubovics, Natalia I. Chalmers, Particia I. Diaz (23). "Bacteria interactions and successions during plaque development". Periodontology 2000 42 (1): 47-49. doi:10.1111/j.1600-0757.2006.00187.x. Retrieved July 8. وجود استرپتوکوک پاراسانگوئینیس در دهان بیانگر میکروفلور سالم دهان است.Corby, P. M. ; J. Lyons-Weiler, W.A. Bretz, T.C. Hart, J.A. Aas, T. Bourmenna, (November 2005). "Microbial Risk Indicators of Early Childhood Caries". Journal of Clinical Microbiology 43 (11): 5753-5759. doi:10.1128/JCM.43.11.5754-5759.2005. PMID PMC1287835. Retrieved July 8 2012.

 ویژگی‌های ژنتیکی 
ژنوم S. parasanguinis در سال ۲۰۱۲ توالی‌یابی شد و مشخص گردید این باکتری حاوی حدود ۲٫۱ مگاباز DNA و ۲۰۰۰ ژن کدکننده پروتئین است. تحلیل‌های مقایسه‌ای نشان می‌دهد این گونه دارای جزایر پاتوژنی مختص به خود نیست، اما ژن‌های مرتبط با تشکیل بیوفیلم مانند fap1 و gap3 به وفور در آن یافت می‌شوند.

 نقش در پاتوژنز 
اگرچه این باکتری عمدتاً به عنوان فلور نرمال دهان شناخته می‌شود، در موارد نادر گزارش‌هایی از ایزوله شدن آن از نمونه‌های اندوکاردیت و عفونت دستگاه ادراری وجود دارد. مطالعات حیوانی نشان می‌دهد سویه‌های خاصی قادر به القاء التهاب در مدل‌های موشی هستند.

 تعامل با سایر میکروارگانیسم‌ها 
S. parasanguinis با تولید باکتریوسین‌هایی مانند پاراسانگوئینیسین A، رشد استرپتوکوک موتانس (عامل اصلی پوسیدگی دندان) را مهار می‌کند. این ویژگی باعث شده است تحقیقاتی برای استفاده از آن به عنوان پروبیوتیک دهانی انجام شود.

 تشخیص آزمایشگاهی 
در محیط کشت آگار خوندار، کلونی‌های خاکستری-سفید با هاله آلفا-همولیز ایجاد می‌کند. تست‌های بیوشیمیایی کلیدی برای شناسایی شامل:  
 تخمیر ترهالوز (+)  
 هیدرولیز اسکولین (-)  
 تولید آنزیم بتا-گلوکورونیداز (-)

 جستارهای وابسته 
 استرپتوکوک
 بیوفیلم
 دهان

 منابع 

رده:استرپتوکوکاسیه
رده:باکتری گرم-مثبت
رده:فیرمیکوت‌ها