گوتلیب هرینگ

گوتلیب هرینگ  (زاده ۲ ژوئن ۱۸۸۷- مرگ ۹ اکتبر ۱۹۴۵) یک افسر آلمانی در دوره رایش سوم و از ۳۱ اوت ۱۹۴۲ تا ژوئن ۱۹۴۳ فرمانده اردوگاه مرگ بلزک بود.

 زندگی‌نامه 
هرینگ در وارمبرون در لئونبرگ زاده و در آن‌جا بزرگ شد. پس از پایان دوران مدرسه در مزرعه‌ای نزدیک به خانه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۷ به ارتش پیوست. در ۱۹۱۲ به پلیس هایلبرن ملحق شد. در ۱۹۱۴ ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر بود.

در جریان جنگ جهانی اول برای کار و جنگ به شمال فرانسه فرستاده شد و تا ۱۹۱۸ در آن‌جا ماند. در طول این دوران موفق به دریافت صلیب آهنین درجه یک شد. پس از جنگ به نیروهای پلیس شوپو پیوست.

 خدمت در اس‌اس و پلیس 
هرینگ در سال ۱۹۱۹ به عنوان کارآگاه در پلیس جنایی (کریپو) گپینگن در نزدیکی اشتوتگارت مشغول به کار شد. در ۱۹۲۰ به حزب سوسیال دموکرات آلمان پیوست. در عصر جمهوری وایمار فعالیت‌های زیادی علیه اعضای حزب نازی، اس‌آ و اس‌اس داشت؛ به گونه‌ای که به او «نازی‌خور» می‌گفتند. با دست‌یابی نازی‌ها به قدرت، بسیاری خواستار اخراج او از نیروی پلیس شدند اما او به سبب دوستی قدیمی که با کریستیان ویرت از زمان کریپوی اشتوتگارت داشت، توانست کار خود را ادامه دهد. هرچند که این تصمیم با خشم مقامات محلی اس‌اس و اس‌آ روبرو شد. وی در نهایت در می ۱۹۳۳ به حزب نازی پیوست. در ۱۹۳۴ رئیس کریپو گپینگن شد و فعالیت خود را در اشتوتگارت-شونینگن تا ۱۹۳۹ ادامه داد. با شروع جنگ جهانی دوم همراه با دیگر افسران کریپو به گدنیا منتقل شد.

 عملیات تی۴ 
هرینگ در اواخر ۱۹۴۰ سمت‌های متعددی را در برنامه عملیات تی۴ بر عهده داشت. در آن زمان به مرکز اتانازی زوننشتاین فرستاده شد و در آن‌جا نقش دستیار سوپروایزر را بر عهده داشت. پس از آن به مرکز اتانازی هارتهایم رفت و ریاست آن‌جا را بر عهده گرفت. وی هم‌چنین برای مدتی در مراکز اتانازی برنبورگ و هادامار مشغول به کار شد.

 عملیات راینهارد 
هرینگ پس از عملیات تی۴ به اس دی پراگ رفت و پس از آن برای اجرای عملیات راینهارد به لوبلین منتقل شد. وی در اواخر اوت ۱۹۴۲ جایگزین کریستیان ویرت در فرماندهی اردوگاه مرگ بلزک شد و تا ژوئن ۱۹۴۳ (بسته‌شدن اردوگاه) در این سمت ماند. پس از آن که هاینریش هیملر رئیس اس‌اس در مارس ۱۹۴۳ بازدیدی از اردوگاه‌های راینهارد کرد و تحت تأثیر آن‌ها قرار گرفت، هرینگ را به درجه اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر ارتقا داد. هاینریش اونفرهاو که در بلزک خدمت می‌کرد دربارهٔ او گفته:"هرینگ و ویرت انسان‌های واقعاً شروری بودند، و کلیه کارکنان اردوگاه از آن‌ها می‌ترسیدند…"

رودلف ردر، یکی از دو بازمانده این اردوگاه دربارهٔ نقش هرینگ در کشتار یهودیان این چنین گفته‌است:

تادیوش میسیویتس، یک لهستانی که در روستای نزدیک اردوگاه زندگی و در ایستگاه قطار کار می‌کرد، دربارهٔ او چنین گفته‌است:

 فعالیت‌های بعدی و مرگ 
پس از پایان عملیات راینهارد و بسته‌شدن بلزک، هرینگ فرمانده اردوگاه کار اجباری پانیاتووا شد که بخشی از اردوگاه کار اجباری مایدانک بود. در ۳–۴ نوامبر ۱۹۴۳ پلیس آلمان یهودیان باقی‌مانده در اردوگاه پانیاتووا را قتل‌عام کرد. وی در نهایت در ۹ اکتبر ۱۹۴۵ در اتاق انتظار بیمارستان سنت‌کاترین در کرنن آلمان درگذشت.

 منابع 

رده:اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر
رده:نظامیان آلمانی در جنگ جهانی اول
رده:افسران اس‌اس
رده:افسران پلیس اهل آلمان
رده:اهالی لئونبرگ، وورتمبرگ
رده:درگذشتگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان صلیب آهنین (۱۹۱۴)
رده:دریافت‌کنندگان صلیب آهنین (۱۹۱۴) درجه یک
رده:دریافت‌کنندگان صلیب آهنین درجه ۱
رده:زادگان ۱۸۸۷ (میلادی)
رده:عاملان هولوکاست
رده:عاملان هولوکاست در لهستان
رده:فرماندهان اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها
رده:کارکنان اردوگاه مرگ بلزک
رده:کارکنان عملیات تی۴
رده:نازی‌های خدمت‌کرده در جنگ جهانی اول
رده:نظامیان آلمانی حاضر در جنگ جهانی دوم
رده:نظامیان پادشاهی وورتمبرگ