تپلیتسه

تــِپلیتسه ؛ (تا سال ۱۹۴۸ تپلیتسه-شوناو؛ ) شهری در استان اوستی ناد لابم در جمهوری چک است. این شهر حدود ۵۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. 

تپلیتسه شهری آب‌درمانی در شمال غربی جمهوری چک است، نزدیک مرز آلمان، که از دیرباز به چشمه‌های آب گرم و باغ‌هایش شهرت داشته است. این شهر در سده‌های گذشته بخشی از ناحیهٔ بوهم بود و به‌ویژه تا پیش از جنگ جهانی دوم جمعیت قابل‌توجهی از آلمانی‌تباران، عمدتاً آلمانی‌زبانان زودت، در آن زندگی می‌کردند. در دورهٔ امپراتوری اتریش–مجارستان، تپلیتسه یکی از مهم‌ترین شهرهای آب‌درمانی اروپای مرکزی به‌شمار می‌رفت و محل رفت‌وآمد اشراف، هنرمندان و اندیشمندان بود.

حمام‌های آب گرم تپلیتسه که پیشینهٔ استفاده از آن‌ها به قرون وسطی می‌رسد، بر پایهٔ چشمه‌های طبیعی با دمای بالا شکل گرفته‌اند و به‌طور سنتی برای درمان دردهای مفصلی، بیماری‌های حرکتی و بازتوانی جسمی به کار می‌رفته‌اند. همین جایگاه آب‌درمانی بود که این شهر را به مقصدی شناخته‌شده برای چهره‌هایی مانند بتهوون، گوته و دیگر نام‌آوران فرهنگی اروپا تبدیل کرد.

تپلیتسه پس از کارلووی واری، دومین شهر آبگرم پرجمعیت در جمهوری چک است. مرکز تاریخی شهر به خوبی حفظ شده و به عنوان یک منطقه یادمان شهری محافظت می‌شود.

 ریشه‌شناسی 
تپلیتسه یک واژه در زبان چکی باستان به معنای «آب گرم» است.
نام آلمانی تپلیتس-شوناو نیز به معنی «آبگرم-خوشاب» است. 

 جغرافیا 
تپلیتسه در حدود ۱۴ کیلومتری غرب اوستی ناد لابم و ۷۲ کیلومتری شمال غربی پراگ واقع شده است. بخش شمالی قلمرو شهرداری در حوضه موست و بخش جنوبی آن در ارتفاعات مرکزی بوهم قرار دارد. بلندترین نقطه، تپه «دوبراوسکا هورا» با ارتفاع ۳۹۳ متر بالاتر از سطح دریا است. چندین استخر پرورش ماهی کوچک در قلمرو تپلیتسه وجود دارد.

بندانگشتی|کارت‌پستالی از تپلیتسه و دوبروسکا، حدود سال ۱۹۰۳.
تپلیتسه در ارتفاع ۱۸۹ متری (حاشیه جنوب شرقی شهر) تا ۳۹۷ متری (قله دوبروسکا هورا) از سطح دریا، در یک منطقه آب و هوایی گرم در جمهوری چک واقع شده است. میانگین دمای ژانویه در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۰ معادل ۱٫۸- درجه سانتی‌گراد و در ماه ژوئیه ۱۸٫۲ درجه سانتی‌گراد بوده است. میانگین بارش سالانه نیز ۵۶۳ میلی‌متر است. در تپلیتسه، به‌ویژه در دوره اکتبر تا مارس، پدیده وارونگی دمای هوا که با کاهش کیفیت هوا همراه است، به وفور رخ می‌دهد. با این حال، وضعیت هوا در اینجا پس از سال ۱۹۹۰، مشابه کل حوضه پودکروشنوهورسکی، به تدریج و به شکلی قابل توجه بهبود یافته است.

منبع آب‌های معدنی، یک بلوک از ریولیت تپلیتسه (که پیش‌تر پورفیری کوارتز تپلیتسه نامیده می‌شد) است که توسط مجموعه‌ای از گسل‌ها شکسته شده است. بر اساس این ساختار، آب از منطقه کوشنه هوری نفوذ کرده و در سیستم شکاف‌ها در عمق زیاد گرم شده و در یک سیفون گرمایی جمع می‌شود. در سال ۱۸۷۹، در معدن زغال‌سنگ قهوه‌ای دولینگر فوران آب معدن رخ داد که در نتیجه آن، سطح فشار آب‌های زیرزمینی کاهش یافت و چشمه‌های سطحی ناپدید شدند. بلافاصله پس از آن، چاه‌هایی حفر شد که در آن‌ها آب‌های چشمه «پراوژیدلو» (Pravřídlo، به معنی سرچشمه اولیه) و سایر چشمه‌های کمتر بهره‌برداری شده، دوباره مهار شدند. از سال ۱۹۷۸، یک چاه حفاری شده به عمق ۹۷۲ متر به تنها منبع آب مورد استفاده در آب‌گرم تبدیل شد. آب این چاه سپس با آب چاه دیگری به عمق پنجاه متر خنک می‌شد. طبق تجزیه و تحلیل سال ۱۹۷۸، آب چاه عمیق‌تر دارای دمای ۴۵٫۸ درجه سانتی‌گراد و کل کانی‌سازی ۱٫۵ گرم بر لیتر بود. این آب حاوی مقادیر افزایش یافته‌ای از فلوریدها و اسید متاسیلیسیک بود. چشمه قدیمی «هورسکی» (Horský) با آب معدنی گرمایی حاوی رادون، در سال ۱۹۷۱ دارای دمای ۳۶ درجه سانتی‌گراد و کانی‌سازی کل ۰٫۹۳ گرم بر لیتر بود.

 بخش‌های اداری 
تپلیتسه شامل هفت بخش شهرداری است (اعداد داخل پرانتز مربوط به جمعیت طبق سرشماری ۲۰۲۱ است):

 تپلیتسه (۱۹٬۴۴۱)
 هودتسوف (۶۵۱)
 نووا وس (۱٬۳۱۵)
 پروسه‌تیتسه (۳٬۳۵۹)
 رتنیسته (۴٬۰۱۶)
 سوبیدروهی (۱٬۱۴۴)
 ترنووانی (۱۸٬۵۰۲)

 تاریخچه 
بر اساس کتاب رویدادنامهٔ بوهم (Annales Bohemorum) نوشته وقایع‌نگار سال ۱۵۴۱، واتسلاو هایک، گفته می‌شود که چشمه‌های آب گرم در اوایل سال ۷۶۲ کشف شده‌اند؛ با این حال، نخستین اشاره معتبر به حمام‌ها در قرن شانزدهم صورت گرفته است. سکونتگاه ترنووانی برای نخستین بار در سندی مربوط به سال ۱۰۵۷ ثبت شده است، در حالی که خود تپلیتسه اولین بار در سال ۱۱۵۴ ذکر شد؛ زمانی که جودیت تورینگن، ملکه همسر شاه ولادیسلاو دوم، یک صومعه بندیکتین را در نزدیکی چشمه‌های آب گرم تأسیس کرد که دومین صومعه در بوهم بود. شهری مستحکم در اطراف صومعه شکل گرفت که در جریان جنگ‌های هوسی پس از نبرد آوسیگ در سال ۱۴۲۶ ویران شد. در اواخر قرن پانزدهم، ملکه همسر یوآنا از روژمیتال، همسر شاه یرژی پودیه برادی، قلعه‌ای را بر روی ویرانه‌ها بنا کرد.

تپلیتسه در تاریخ جنگ سی‌ساله نقش دارد، زمانی که در تملک نجیب‌زاده پروتستان بوهمی، ویلم کینسکی بود که به همراه جنرالیسیمو آلبرشت فون والنشتاین در سال ۱۶۳۴ در خب ترور شد. امپراتور هابسبورگ، فردیناند دوم، پس از آن قلعه و شهر را به ژنرال خود یوهان فون آلدریتنگن واگذار کرد، اما او نیز در همان سال در نبرد کشته شد و تپلیتسه به خواهرش آنا ماریا فون کلاری-آلدرینگن رسید. در نتیجه، قلعه تپلیتسه تا سال ۱۹۴۵ مقر اصلی خاندان شاهزاده‌ای کلاری-آلدرینگن بود. پس از جنگ سی‌ساله، شهر ویران شده مقصد بسیاری از مهاجران آلمانی شد.

پس از آتش‌سوزی در سال ۱۷۹۳، بخش‌های بزرگی از شهر به سبک معماری نئوکلاسیک بازسازی شد. این استراحتگاه درمانی مکانی محبوب برای ثروتمندان بورژوا مانند شاعر یوهان گوتفرید زایمه (که در طول اقامت خود در سال ۱۸۱۰ درگذشت) یا لودویگ فان بتهوون (که در سال ۱۸۱۲ در اینجا با یوهان ولفگانگ فون گوته ملاقات کرد) و همچنین پادشاهان اروپایی بود. در طول جنگ ائتلاف ششم ناپلئونی، تپلیتسه در اوت ۱۸۱۳ محلی بود که امپراتور فرانتس یکم اتریش، امپراتور الکساندر یکم روسیه و پادشاه فریدریش ویلهلم سوم پروس برای اولین بار پیمان اتحاد سه‌جانبه علیه ناپلئون را امضا کردند که منجر به پیروزی ائتلاف در نبرد کولم در نزدیکی آن شد.
بندانگشتی

در سال ۱۸۹۵، تپلیتسه با شهر همسایه لازنیه شوناو (Schönau) ادغام شد. پس از انحلال اتریش-مجارستان بعد از جنگ جهانی اول و پیمان سن-ژرمن در سال ۱۹۱۹، جمعیت عمدتاً آلمانی‌زبان (آلمانی‌های سودت) خود را در کشور تازه تاسیس چکسلواکی یافتند. طبق سرشماری سال ۱۹۳۰، ۳۰٬۷۹۹ نفر در شهر زندگی می‌کردند (۵٬۲۳۲ نفر با قومیت چکسلواک، ۱۲ نفر مجاری، ۲۳٬۱۲۷ نفر آلمانی و ۶۶۷ نفر یهودی). گروه‌های سیاسی راست‌گرا مانند حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان خود را فولکس‌دویچه (Volksdeutsche) می‌نامیدند و شروع به ترغیب برای اتحاد با آلمان کردند؛ تلاش‌های آن‌ها زمینه را برای ظهور حزب آلمانی سودت تحت رهبری کنراد هنلاین پس از سال ۱۹۳۳ فراهم کرد. در سال ۱۹۳۸، تپلیتسه طبق توافق‌نامه مونیخ به آلمان نازی ضمیمه شد و به عنوان بخشی از رایخس‌گائو سودتنلند اداره می‌شد. در سال ۱۹۳۰، ۳٬۲۱۳ یهودی در تپلیتسه زندگی می‌کردند که ۱۰٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند. تحت رژیم نازی، آن‌ها با هولوکاست در سودتنلند مواجه شدند. بسیاری فرار کردند و کنیسه تپلیتسه در طول شب بلورین سوزانده شد.

پس از جنگ جهانی دوم، دولت چکسلواکی فرامین بنش را تصویب کرد که پس از آن اکثریت آلمانی‌زبان جمعیت از تپلیتسه اخراج شدند. در سال ۱۹۴۵، شاهزادگان کلاری-آلدرینگن، اربابان تپلیتسه از سال ۱۶۳۴، سلب مالکیت شدند.

در سال ۱۹۹۴، یاروسلاو کوبرا از حزب دموکرات مدنی (ODS) شهردار تپلیتسه شد و این سمت را تا سال ۲۰۱۸ حفظ کرد.

 جمعیت‌شناسی 

 اقتصاد 
بزرگترین کارفرمایان مستقر در این شهر، «ای‌جی‌سی فلت گلس چک» (AGC Flat Glass Czech، تولیدکننده شیشه تخت برای صنایع ساختمانی و خودروسازی) و «سوروچسکا سرویسنی» (Severočeská servisní، شرکتی که با ساخت و نگهداری خطوط لوله سر و کار دارد) هستند که هر دو بیش از ۱۰۰۰ کارمند دارند.

 آبگرم 
یکی از مهم‌ترین کارفرمایان شهر، مجموعه آبگرم است. چشمه‌های معدنی آب گرم قبلاً در سال ۱۱۵۴ ذکر شده‌اند که این آبگرم را به قدیمی‌ترین آبگرم در کشور و اروپای مرکزی تبدیل می‌کند. دمای چشمه «پراوژیدلو» (Pravřídlo) به ۴۱ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. این آبگرم بر درمان اختلالات اسکلتی-عضلانی، بیماری‌های دستگاه عصبی و بیماری‌های عروقی تمرکز دارد.

بندانگشتی|حمام سنگی
علاوه بر حوزه مراقبت‌های آب‌گرم، این شهر دارای شبکه گسترده‌ای از مطب پزشکان عمومی و متخصص، پنج خانه سالمندان، بیمارستان منطقه‌ای به همراه پلی‌کلینیک در خیابان دوختسوفسکا و یازده داروخانه در بخش‌های مختلف شهر است.

در شهر و مناطق حاشیه‌ای آن، تمام فروشگاه‌های زنجیره‌ای بزرگ دارای شعبه هستند. برخی از آن‌ها بخشی از مراکز خرید بزرگ محسوب می‌شوند. در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، مراکز خرید «فونتانا» و «گالری» در مرکز شهر ساخته شدند که به میزان قابل توجهی خدمات را در مرکز شهر گسترش داده و گزینه‌های پارکینگ خودرو را بهبود بخشیدند.
 مرکز المپیا تپلیتسه، سربیتسه
 فونتانا تپلیتسه
 گالری تپلیتسه

بندانگشتی|ایستاده|تندیس موتسارت (در نزدیکی خانه بتهوون)
در تپلیتسه، در درجه اول بیماری‌های قلبی-عروقی و سپس مشکلات مرتبط با بیماری‌های انکولوژی (سرطان)، بیماری‌های ناشی از اختلالات متابولیک و غدد درون‌ریز (دیابت)، بیماری‌های دستگاه حرکتی و بیماری‌های عصبی درمان می‌شوند.

گرمابه‌ها:

 گرمابه امپراتور، که نام آن از نام امپراتور فرانتس یوزف یکم گرفته شده است.
 خانه آب‌گرم بتهوون، مجموعه‌ای از ساختمان‌های متصل و جدید در مرکز شهر.
 آبگرم سادو (Sadové lázně)، که زیرمجموعه خانه آب‌گرم بتهوون است.
 حمام سنگی متعلق به سال ۱۹۱۱.
 ییراسِک (Jirásek)، که زیرمجموعه حمام سنگی است.
 آبگرم نو
 آب‌گرم نظامی (که تحت مالکیت شرکت «آب‌گرم تپلیتسه در بوهم» نیست).
 آبگرم مار

 فرهنگ 
بندانگشتی|خانه فرهنگ تپلیتسه
این شهر به دلیل معماری چشمه‌های آب گرم (اسپا) و سطح فرهنگی خود تا پیش از جنگ جهانی دوم، با لقب‌های «پاریس کوچک» و «سالن اروپا» شناخته می‌شد و شخصیت‌های برجسته‌ای از جمله امپراتوران، هنرمندان و دیگر مشاهیر از آن بازدید می‌کردند. افتتاحیه فصل آب گرم، جشنی سالانه و سه روزه با برنامه‌های فرهنگی غنی است.

مکان اصلی رویدادهای فرهنگی در شهر، «خانه فرهنگ تپلیتسه» (Dům kultury Teplice) است. این بنا بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶ ساخته شد و شامل یک سالن کنسرت، سالنی برای رقص، یک سینما و یک تئاتر عروسکی است.

تئاتر کروشنوهورسکه (Krušnohorské Theatre) محل اصلی اجرای اپرا و نمایش در شهر است که در سال ۱۹۲۴ افتتاح شد. این تئاتر دارای گروه اپرت اختصاصی خود بود، اما این گروه در سال ۱۹۹۴ منحل شد و از آن زمان تنها گروه‌های مهمان در این تئاتر اجرا می‌کنند.

تپلیتسه خانه فیلارمونیک شمال چک است که در سال ۱۸۳۸ تأسیس شد. اجراهای این ارکستر به‌طور منظم در سالن کنسرت خانه فرهنگ تپلیتسه برگزار می‌شود.

بتهوون و تپلیتسه 
لودویگ فان بتهوون در تابستان ۱۸۱۲ به توصیهٔ پزشکش، زمانی که تقریباً کاملاً ناشنوا شده بود، به شهر آب‌درمانی تپلیتسه سفر کرد. این سفر دو جنبهٔ مهم داشت: یکی دیدار او با یوهان ولفگانگ فون گوته، فیلسوف و نویسندهٔ آلمانی، و دیگری نوشتن نامه‌ای عاشقانه که هرگز فرستاده نشد.

این نامه که پس از مرگ بتهوون در سال ۱۸۲۷ میان وسایل شخصی‌اش پیدا شد، خطاب به زنی ناشناس است که بتهوون او را «محبوب جاودان» خود می‌نامد. متن نامه سرشار از عشق عمیق، رنج، جدایی ناگزیر و کشمکش میان خواست دل و ضرورت‌های زندگی است و نشان می‌دهد که این عشق، هم سرچشمهٔ بزرگ‌ترین خوشبختی و هم عمیق‌ترین اندوه او بوده است. هویت این زن هرگز به‌طور قطعی روشن نشد و همین مسئله به یکی از رازهای ماندگار زندگی بتهوون بدل شده است. این نامه الهام‌بخش فیلمی با عنوان «محبوب جاودان» در سال ۱۹۹۴ شد؛ فیلمی که مانند «آمادئوس»، بخش‌هایی از آن در پراگ و پیرامون آن فیلم‌برداری شد.Naillon، E.، Beethoven’s Prague Connection، Private Prague Guide، بازیابی‌شده در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۵، از https://www.private-prague-guide.com/article/beethovens-prague-connection/

 ورزش 
تپلیتسه خانه باشگاه حرفه‌ای فوتبال، اف‌کا تپلیتسه است که در لیگ برتر فوتبال جمهوری چک بازی می‌کند. ورزشگاه این تیم، نا استینادلخ، یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های کشور است و میزبان مسابقات بین‌المللی بوده است.

 دیدنی‌ها 
بندانگشتی|قلعه دوبراوکا
نشانه شهری اصلی، قلعه تپلیتسه است. این قلعه موزه‌ای منطقه‌ای با فضای داخلی تاریخی و یک کتابخانه را در خود جای داده است. در حیاط داخلی قلعه، نمایشگاهی منحصربه‌فرد از هنر رمانسک شامل بقایای ملکه یودیت و بقایای یک بازیلیکای رمانسک با سردابه‌ای که به ندرت حفظ شده، وجود دارد. یک باغ بزرگ نیز در مجاورت قلعه قرار دارد.

کلیسای یوحنای تعمیددهنده یک بنای باروک مربوط به سال ۱۵۹۴ است که در سال ۱۷۰۳ به شکل کنونی بازسازی شد. برج آن برای بازدید عموم باز است و به عنوان برج دیده‌بانی عمل می‌کند.

کلیسای نئوگوتیک سنت بارتولومئو در سال ۱۸۸۴ برای جمعیت آلمانی‌زبان با مذهب لوتری ساخته شد. پس از اخراج آن‌ها، این کلیسا چندین بار تغییر مالکیت داد و کاربری خود را از دست داد. امروزه این بنا به عنوان یک اثر فرهنگی محافظت می‌شود و نمایشگاه‌هایی دربارهٔ تاریخ جامعه یهودیان در تپلیتسه و موضوعات دیگر در آن برگزار می‌شود.

قلعه دوبراوکا ویرانه‌ای از یک قلعه واقع در بخش ترنووانی در تپلیتسه است. این قلعه در سال ۱۴۸۳ ساخته شد و در سال ۱۶۳۹ در طول جنگ سی‌ساله فتح گردید. بعدها این قلعه به مقصدی برای پیاده‌روی تبدیل شد و در قرن نوزدهم، یک رستوران و ضمیمه‌ای نئوگوتیک به آن افزوده شد. امروزه یک رستوران و یک برج دیده‌بانی خصوصی در آن وجود دارد.

 دیرینه‌شناسی 
فسیل‌های یک پلسیوسور (نزدیک‌سوسمار) دُم‌تخت (خزنده دریایی گوشت‌خوار بزرگ مربوط به دوره کرتاسه) در پایان قرن نوزدهم در نزدیکی تپلیتسه یافت شد. در روستای هودتسوف (بخشی از تپلیتسه)، پلسیوسور  از گونهٔ سیمولیاسور (سوسمار گچی) تپلیتسه‌ای (Cimoliasaurus teplicensis) در سال ۱۹۰۶ توسط دیرینه‌شناس چک، آنتونین فریچ توصیف شد.

 افراد سرشناس 

 آنتونی ویلهلم رادزیویل (۱۸۳۳–۱۹۰۴)، نجیب‌زاده و فرمانده نظامی پروسی-لهستانی
 یولیوس فون پایر (۱۸۴۱–۱۹۱۵)، کاوشگر قطب شمال اهل اتریش
 آوگوست استرادال (۱۸۶۰–۱۹۳۰)، نوازنده پیانو
 کارل پولیگ (۱۸۶۴–۱۹۲۸)، رهبر ارکستر
 زیگفرید فون کلاری-آلدرینگن (۱۸۴۸–۱۹۲۰)، دیپلمات اتریش-مجارستان
 هومبرت آخامر-پیفرادر (۱۹۰۰–۱۹۴۵)، حقوقدان اتریشی و عضو اس‌اس
 پل کونر (۱۹۰۲–۱۹۸۸)، تهیه‌کننده فیلم اتریشی-آمریکایی
 فردریک کونر (۱۹۰۵–۱۹۸۶)، نویسنده اتریشی-آمریکایی
 ماریان ویندر (۱۹۱۸–۲۰۰۱)، کتابدار بریتانیایی
 فلیکس هولزمن (۱۹۲۱–۲۰۰۱)، کمدین
 هلموت فلیگر (زادهٔ ۱۹۴۳)، استادبزرگ شطرنج آلمانی
 یارومیر کهلیچک (۱۹۵۳–۲۰۲۰)، سیاستمدار
 بوهدان خلیبتس (زادهٔ ۱۹۶۳)، شاعر
 دانیلا پشتووا (زادهٔ ۱۹۷۰)، مدل
 رابرت لانگ (زادهٔ ۱۹۷۰)، بازیکن هاکی روی یخ
 لوسی کرالووا (زادهٔ ۱۹۸۲)، دختر شایسته جمهوری چک در سال ۲۰۰۵

 ساکنان 

 آدام آداماندی کوخانسکی (۱۶۳۱–۱۷۰۰)، ریاضیدان؛ در اینجا درگذشت
 یوهان گوتفرید زوییم (۱۷۶۳–۱۸۱۰)، شاعر؛ در اینجا درگذشت
 لودویگ فان بتهوون (۱۷۷۰–۱۸۲۷)، آهنگساز؛ نوشتن سمفونی شماره ۷ خود را در سال ۱۸۱۲ در اینجا آغاز کرد
 نووالیس (۱۷۷۲–۱۸۰۱)، شاعر و فیلسوف؛ «قطعات تپلیتسه» را هنگام اقامت در اینجا نوشتNovalis: Philosophical Writings
 کارل لودویگ فون فیکلمونت (۱۷۷۷–۱۸۵۷)، دیپلمات و سیاستمدار اتریشی؛ در قلعه دخترش در اینجا ساکن بود
 دوروتیا د فیکلمونت (۱۸۰۴–۱۸۶۳)؛ در قلعه دخترش در اینجا درگذشت
 ریشارد واگنر (۱۸۱۳–۱۸۸۳)، آهنگسازی اپرای تانهویزر را هنگام تعطیلات در سال ۱۸۴۳ در اینجا آغاز کرد
 آدولف کورین (۱۸۴۶–۱۹۱۹)، خاخام تپلیتسه از سال ۱۸۸۸
 کنت مانفرد فون کلاری-آلدرینگن (۱۸۵۲–۱۹۲۸)، سیاستمدار اتریش-مجارستان؛ در قلعه خانوادگی‌اش در اینجا ساکن بود
 اوتو تتنس (۱۸۶۵–۱۹۴۵)، اخترشناس؛ در اینجا درگذشت
 اسکار اشتراوس (۱۸۷۰–۱۹۵۴)، به عنوان کاپل‌مایستر در اینجا کار می‌کرد
 روت فون ماینبورگ (۱۹۰۷–۱۹۹۳)، نویسنده؛ در اینجا بزرگ شد
 کورت آیشهورن (۱۹۰۸–۱۹۹۴)، رهبر ارکستر؛ در اینجا کار می‌کرد
 فرانتیشک فایتل (۱۹۱۲–۲۰۰۶)، خلبان جنگنده و نویسنده؛ بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ در اینجا تحصیل کرد

 منابع 

 پیوند به بیرون 


 درگاه رسمی گردشگری

 جستارهای وابسته 
 فهرست شهرهای جمهوری چک

 منابع 

رده:تپلیتسه
رده:سکونتگاه‌های دارای چشمه آب گرم در جمهوری چک
رده:مناطق مسکونی در ناحیه تپلیتسه