فرودگاه سد دوم

فرودگاه سد دوم (؛ )، همچنین با نام فرودگاه دوم هوز (؛ ) ، فرودگاهی در تل‌آویو، اسرائیل بود که عمدتاً پروازهای داخلی برنامه‌ریزی‌شده به ایلات، شمال اسرائیل (حیفا، جلیل و بلندی‌های جولان) را انجام می‌داد، و همچنین به عنوان پایگاهی برای نیروی هوایی اسرائیل فعالیت می‌کرد. این فرودگاه بزرگ‌ترین فرودگاه در تل‌آویو و دومین فرودگاه بزرگ در منطقه، پس از فرودگاه بن گوریون در حومه لد بود. این فرودگاه در سال ۱۹۳۸ افتتاح شد و به نام دوم هوز، یکی از پیشگامان هوانوردی یهودی، نام‌گذاری شد. این فرودگاه در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹ پس از اجرایی شدن یک طرح جنجالی و طولانی مدت برای تعطیلی فرودگاه به منظور ساخت آپارتمان‌های مسکونی لوکس در ملک ساحلی ارزشمند آن، فعالیت خود را متوقف کرد. پروازهای تجاری به فرودگاه بن گوریون و پروازهای نظامی به سایر پایگاه‌های نیروی هوایی اسرائیل منتقل شدند. این فرودگاه مرکز پروازهای شرکت هواپیمایی ارکیا اسرائیل و شرکت هواپیمایی اسرایر بود.

 تاریخچه 
 تاریخچهٔ اولیه 
در سال ۱۹۳۷، شهردار تل‌آویو، اسرائیل روکاچ، از مقامات تحت قیمومت بریتانیا اجازه ساخت فرودگاهی در فلسطین را خواست و قول داد که مشکل حمل و نقل یهودیان را در طول شورش اعراب در فلسطین (۱۹۳۶–۱۹۳۹) حل کند. سفر از تل‌آویو از طریق خاک اعراب به فرودگاه اصلی در لیدا، برای دریافت پروازهای خطوط هوایی فلسطین به حیفا، دشوار و خطرناک بود. کار بر روی زمینی در شمال رودخانه یرکون، تل‌آویو آغاز شد و پس از تکمیل در اکتبر ۱۹۳۸، فرودگاه پروازهای منظمی به حیفا و با امکان پرواز به بیروت ارائه می‌داد. در سال ۱۹۴۰، نام فرودگاه به یاد دوم هوز، یکی از پیشگامان هوانوردی یهودی، به سد دوم تغییر یافت.Huldai: Sde Dov airport is here to stay for at least 15 years, Haaretz  سد دوم پس از توقف فعالیت خطوط هوایی فلسطین در اوت ۱۹۴۰، متروکه شد و این مکان تا دسامبر ۱۹۴۷ به عنوان پایگاه ارتش بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت، تا اینکه با اجازه بریتانیا، باند فرودگاه توسط هاگانا بازگشایی شد.

در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، این فرودگاه به عنوان پایگاه نیروی هوایی اسرائیل خدمت می‌کرد. این فرودگاه یک پایگاه مرکزی بود که در آن زمان ۲۱ هواپیما در آن مستقر بودند. اولین پرواز نظامی در دسامبر ۱۹۴۷ انجام شد، زمانی که پینچاس بن پورات با یک فروند آردابلیودی-۱۳ به بیت اشل پرواز کرد تا یک سرباز زخمی را نجات دهد.

 پس از جنگ 
پس از جنگ ۱۹۴۸، باغ‌های عربی در شرق تل‌آویو برای توسعه باز شدند و ارتش شروع به استفاده منظم از فرودگاه سد دوم کرد. این فرودگاه فعالیت‌های تجاری خود را دوباره آغاز کرد و در ابتدا پروازهای داخلی، عمدتاً به مشتریان تک‌نفره، با هواپیماهای پایپر جی-۳ کاب را انجام می‌داد. بعداً عملیات خود را به خدمات برنامه‌ریزی شده با هواپیماهای بزرگتر به نقاط مختلف اسرائیل گسترش داد. در نتیجه در دسترس بودن زمین، یک باند فرودگاه اضافی، از شمال به جنوب، بدون هیچ مخالفتی ساخته شد. تا سال ۱۹۶۰، زمین در تل‌آویو کمیاب شد و شهرداری خواستار جابجایی فرودگاه به سمت شمال شد تا امکان توسعه مسکونی به جای آن فراهم شود. با این حال، کمیته‌ای که در سال ۱۹۶۱ گزینه‌های چنین جابجایی را بررسی می‌کرد، هیچ مکان مناسبی در نزدیکی تل‌آویو نیافت و پیشنهاد داد که پروازها به فرودگاه لد (که اکنون با نام فرودگاه بن گوریون شناخته می‌شود) منتقل شوند و دسترسی جاده‌ای از تل‌آویو به لد بهبود یابد. با این حال، این گزینه توسط نیروهای دفاعی اسرائیل مسدود شد.

دولت در سال ۱۹۶۸ کمیته دومی تشکیل داد که پیشنهاد داد باند قدیمی شرقی-غربی بسته شود و مساحت فرودگاه کاهش یابد و امکان توسعه در شرق فرودگاه فراهم شود. آنها پیشنهاد دادند که باند قدیمی شرقی-غربی با یک باند جدید در دریا، مجاور ساحل، جایگزین شود. باند قدیمی بسته شد و یک محله با تراکم بالای درآمد متوسط رو به بالا در شرق فرودگاه ساخته شد، اگرچه باند جدید به دلیل هزینه بالای آن هرگز ساخته نشد.

از آنجایی که منطقه مسکونی جدید از سر و صدای هواپیماها رنج می‌برد، ساکنان به درخواست جابجایی فرودگاه پیوستند. با وجود این، تعداد پروازها به فرودگاه افزایش یافت، زیرا سازمان تازه تأسیس اسرائیل ایرپورتس تلاش کرد با انتقال تمام پروازهای توربوپراپ داخلی به سد دوم، ازدحام فرودگاه بن گوریون را کاهش دهد. بار دیگر، تنها جایگزین ممکن که در این مرحله پیشنهاد شد، ساخت باند فرودگاه در دریا بود و باز هم، هزینه بالای این پروژه باعث شد که هرگز این اتفاق نیفتد. این موضوع در تمام دهه ۱۹۸۰ یک مسئله بزرگ در منطقه بود.

 تاریخچهٔ اخیر و تعطیلی 
اوایل دهه ۱۹۹۰، پس از موج عظیم مهاجرت از اتحاد جماهیر شوروی سابق و رشد سریع اقتصادی ناشی از رونق فناوری پیشرفته اسرائیل، شاهد افزایش سریع ارزش زمین در منطقه تل‌آویو بودیم. این امر، موضوع جابجایی را دوباره مطرح کرد. با وجود این، در سال ۱۹۹۷، سد دوم به عنوان یک فرودگاه بین‌المللی برای پروازهای خصوصی اعلام شد.
+ آمار فرودگاه سد دوم(بدون احتساب ترافیک نیروی هوایی) سال  مجموع مسافران  مجموع جابجایی هواپیماها ۲۰۰۰ ۸۳۱٬۷۴۸  ۳۷٬۴۸۹ ۲۰۰۱ ۸۷۹٬۹۲۲  ۳۸٬۸۸۴ ۲۰۰۲ ۸۰۸٬۷۷۴  ۳۸٬۶۲۴ ۲۰۰۳ ۷۵۷٬۸۱۷  ۳۷٬۶۷۴ ۲۰۰۴ ۶۶۶٬۸۷۹  ۳۵٬۷۱۶ ۲۰۰۵ ۶۶۲٬۹۵۱  ۳۴٬۶۸۷ ۲۰۰۶ ۶۲۸٬۸۸۸  ۳۱٬۹۵۸ ۲۰۰۷ ۷۰۳٬۶۴۹  ۳۶٬۴۲۷ ۲۰۰۸ ۶۴۶٬۷۸۹  ۳۴٬۶۸۸ ۲۰۰۹ ۶۶۱٬۸۳۰  ۳۱٬۸۸۶ ۲۰۱۰ ۶۵۵٬۷۷۲  ۳۲٬۹۹۰ ۲۰۱۱ ۶۵۸٬۷۴۱  ۳۱٬۸۲۱ ۲۰۱۲ ۷۳۵٬۸۸۷  ۲۶٬۷۹۳

این مسئله تا اواخر سال ۲۰۰۶ حل نشده باقی ماند تا اینکه اعلام شد فرودگاه برای توسعه مجدد مسکونی تخلیه خواهد شد. طرح تعطیلی فرودگاه با مخالفت شدید شهرداری‌های تل‌آویو و ایلات مواجه شد و اجرای آن بارها به تعویق افتاد تا اینکه سرانجام فرودگاه در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹ تعطیل شد. تا ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، یک لودر کاترپیلار ۹۵۰ متر مرحله اول حذف باند فرودگاه را آغاز کرد و ظرف چند روز باند فرودگاه غیرقابل تشخیص شد.

 فرودگاه قبل از تعطیلی 
فرودگاه سد دوم عمدتاً پروازهای داخلی در داخل اسرائیل و همچنین فعالیت‌های هوانوردی عمومی و پروازهای بین‌المللی محدودی را، عمدتاً به قبرسِ نزدیک، انجام می‌داد. این فرودگاه دو ترمینال داشت. نیروی هوایی اسرائیل حدود ۴۰٪ از کل جابجایی‌ها (بلند شدن و فرود آمدن) را بر عهده داشت و از این فرودگاه به عنوان پایگاهی برای برخی از عملیات خود و همچنین مرکزی مناسب برای تردد مسافران نظامی و دولتی استفاده می‌کرد. به دلیل موقعیت مکانی آن در مرکز اسرائیل، خلبانان نیروی هوایی و غیرنظامی برای رسیدن به مقصد خود، بدون فرود در سد دوو، از حریم هوایی تحت کنترل برج کنترل ترافیک هوایی سد دوو از شمال به جنوب و برعکس عبور می‌کردند. این امر به‌طور قابل توجهی تراکم ترافیک هوایی در بالا و اطراف فرودگاه را افزایش داد و تلاش‌هایی برای دور نگه داشتن «ترافیک عبوری» از الگوهای تقرب و خروج انجام شد تا تأثیر آنها بر ایمنی ترافیک هوایی در سد دوم به حداقل برسد. این فرودگاه دارای هفت میز پذیرش و ۴۵ جایگاه هواپیما بود.

 محل سابق فرودگاه پس از تعطیلی 
در اوایل سال ۲۰۲۰، وزارت دفاع اسرائیل تخریب سازه‌های قدیمی فرودگاه را پیش از توسعه مجدد به پایان رساند. برج سابق پابرجا ماند و به عنوان یک ساختمان تاریخی حفظ شده باقی خواهد ماند. طبق برنامه‌های مصوب در سال ۲۰۲۰، این مکان ۷۵۰ دونم (۰٫۷۵ کیلومتر مربع؛ ۰٫۲۹ مایل مربع) قرار است میزبان ۱۶٬۰۰۰ واحد مسکونی، ۳۵ برج اداری آسمان‌خراش و ۲۵۰٬۰۰۰ متر مربع (۲٬۷۰۰٬۰۰۰ فوت مربع) هتل باشد. از آنجایی که فرودگاه سابق ایلات نیز در سال ۲۰۱۹ تعطیل شد، اسرائیل این فرصت را دارد که دو مکان سابق فرودگاه را که در مرکز شهرهای در حال رشد قرار دارند، تا دهه ۲۰۲۰ دوباره توسعه دهد. روزنامه اسرائیلی هاآرتص با انتقاد از برنامه‌های توسعه مجدد به دلیل تمرکز بیش از حد بر آپارتمان‌های لوکس، مسکن برنامه‌ریزی شده را «خانه‌های ممتازی که فقط اشراف زمین‌دار اسرائیل می‌توانند بخرند» نامید.

 خطوط هوایی و مقاصد 
از ژوئیهٔ ۲۰۱۹، این فرودگاه دیگر هیچ پروازی انجام نمی‌دهد. پیش از تعطیلی آن، هر دو شرکت هواپیمایی ارکیا و شرکت هواپیمایی اسرایر پروازهای برنامه‌ریزی‌شده‌ای را از این فرودگاه انجام می‌دادند. این فرودگاه در درجه اول پروازهای داخلی به فرودگاه حیفا و فرودگاه ایلات را انجام می‌داد.

 جستارهای وابسته 
 فرودگاه ایلات – در همان سال سد دوم به دلایل مشابه تعطیل شد

 منابع 

 پیوند به بیرون 
فرودگاه سد دوم
نمای هوایی از فرودگاه دوم هوز
تاریخچهٔ فرودگاه سد دوم
 وبگاه رسمی

رده:انحلال‌های ۲۰۱۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۸ (میلادی)
رده:پایگاه‌های نیروی هوایی اسرائیل
رده:ترابری در تل‌آویو
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در تل‌آویو
رده:فرودگاه‌های اسرائیل
رده:فرودگاه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۸ (میلادی)
رده:فرودگاه‌های منحل‌شده در ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۸ (میلادی) در قیمومت بریتانیا بر فلسطین