الکترو هاوس

الکترو‌ هاوس ژانری از موسیقی رقص الکترونیک است که متشکل از بیسی سنگین و تندایی نزدیک بر ۱۲۸ ضرب بر دقیقه است. این عبارت برای توصیف سبک موسیقی بسیاری از ۱۰۰ هنرمند برتر نظرسنجی مجله دی‌جی همچون بنی بناسی، اسکریلکس، استیو آئوکی و ددماوس استفاده شد.

 زیرسبک‌ها 

 داچ هاوس 

داچ هاوس ()، که گاه از آن با عنوان «درتی داچ» () یاد می‌شود، زیرسبکی از الکترو هاوس است که ریشه در هلند دارد و تا سال ۲۰۰۹ به شهرت نسبی رسید، و در اصلی توسط واتو گنزالز، افروجک و دی‌جی چاکی پایه‌گذاری شد. این سبک در درجهٔ اول به‌واسطهٔ ریتم‌های پیچیدهٔ ساخته‌شده از کیت‌های درام الهام‌گرفته از موسیقی لاتین، تأکید کمتر بر بیس‌لاین و سینث‌های اصلی ریز در اکتاوهای بالا شناخته می‌شود. سبک‌هایی نظیر دیترویت تکنو، هیپ هاپ و سایر سبک‌های شهری موسیقی از جمله سبک‌های الهام‌بخش این سبک بوده‌اند.

 فیجت هاوس 

فیجت هاوس ()، یا فیجت، «به‌واسطهٔ خرده‌وکال‌های گرفته‌شده از آثار دیگر، بیس‌لاین‌های کثیف برده‌شده با نت‌های خمیده و استب‌های سینث به سبک رِیو بر روی ضرب‌های ۴/۴ به سبک گلیچ شناخته می‌شود» این سبک از سبک‌های دیگر شامل شیکاگو هاوس، دیترویت تکنو، بالتیمور کلاب، کودورو و هیپ هاپ الهام گرفته است. موسیقی‌دانانی که در این سبک فعالیت می‌کنند شامل بلادی بیت‌رویتس، ای‌سی سلیتر،× دینجر، مروه، جک بیتس و سوئیچ می‌شوند. نام این سبک به‌عنوان اصطلاحی از سوی جسی رز و سوئیچ، دی‌جی/تهیه‌کنندگان این سبک به‌عنوان «یک شوخی که اکنون کمی از حد گذشته است» ابداع و مطرح شد.

 کامپلکسترو 

کامپلکسترو () به‌واسطهٔ بیس‌لاین‌های گلیچی و پیچیده و نیز جزئیات ایجادشده به‌واسطهٔ برش شدید بین سازهای مختلف به‌صورت متوالی شناخته می‌شود. این اصطلاح که یک تکواژ چندوجهی از واژه‌های «کامپلکس» (به معنی پیچیده) و «الکترو» است، نخستین بار توسط پورتر رابینسون برای توصیف آثار موسیقایی که خود در سال ۲۰۱۰ تولید می‌کرد، مورد استفاده قرار گرفت. او از صداهای بازی‌های ویدئویی و چیپ‌تیون در کنار موسیقی تولیدشده با سینث‌سایزهای آنالوگ در دههٔ ۱۹۸۰ به‌عنوان عناصر الهام‌بخش آثار موسیقایی خود یاد کرده است.

 ملبورن باونس 

ملبورن باونس () زیرسبکی از موسیقی الکترو هاوس است که ریشه در ملبورن، استرالیا دارد و پیشروی از سبک آپ‌تمپو و تحت الهام از سازهای بادی داچ هاوس، سینث‌های تک ترنس، استب‌های الکترو هاوس و بیس‌لاین‌های الهام‌گرفته از اسکوز هاوس از مشخصه‌های آن است که گاه شامل المان‌های اسید هاوس و سایترنس نیز می‌شود. قطعه‌های این سبک عموماً دارای تندای ۱۲۸ ضرب در دقیقه هستند. نام این سبک اصطلاحی است که برای توصیف آثار برخی از دی‌جی/تهیه‌کنندگان از جمله دیورو، جوئل فلچر، ویل اسپارکس، وینای و تی‌جی‌آر در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ مورد استفاده قرار گرفت. این سبک متشکل از بیس‌های ضد ضرب و جهنده، به‌همراه لید تشکیل‌شده از وکال‌های خرد شده، صدای خشن سازهای بادی و فیل‌های ۸ میزانی با اسنیر پیش از دراپ تشکیل شده است. آثار ملیبورن هاوس معمولاً حاوی ساخار ضربی تکرار شونده به‌همراه مقداری از انباشت‌ها و دراپ‌های ملایم در سرتاسر قطعه هستند. پیدایش این سبک به‌عنوان تلاقی میان المان‌ها و استایل‌های ملبورن هاوس/مینیمال کلید خورد. ملبورن باونس در حدود میانه‌ها تا پایان سال ۲۰۱۲ و به شهرت رسید و از سال ۲۰۱۳ به بعد روند ثابتی در رشد را تجربه کرده. در سال ۲۰۱۴، آثار جوئل فلچر، ویل اسپارکس و اوبرجکد به‌طور محلی و بین‌المللی توسط دی‌جی‌ها مورد استفاده قرار گرفته و پخش می‌شدند و الهام‌بخش سبک رقص الکترونیک هنرمندانی نظیر استیو آئوکی، تی‌جی‌آر و هنرمندان دیگر بودند.

 منابع 



رده:الکترو هاوس
رده:موسیقی در دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:موسیقی در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:موسیقی در دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:سبک‌های موسیقی هاوس