میله چاه

میله چاه استوانه‌ای است که طول این میله بر حسب زمینی که در آن چاه حفر می‌گردد متفاوت است. برای چاه آب قطر تقریبی آن ۹۰ سانتیمتر است.

 مشخصات 
حفر میله باید تا رسیدن به رگه‌های آب‌کش خاک ادامه پیدا کند زیرا اگر حفر میله چاه مثلاً در رگه‌ای از خاک رس متوقف گردد بعلت غیرقابل نفوذ بودن آن رگه چاه بسرعت پر شده و غیرقابل استفاده می‌گردد. رگه‌های ماسه که در آن قلوه‌سنگ‌های درشت داشته و فاقد مواد چسبنده باشد بهترین رگه آبکش می‌باشند.

 عمق 
عمق میله چاه نباید از ۱۲ متر کمتر باشد. البته بدون محاسبه ارتفاع انباره و در ساختمان‌های بلند و سنگین محل حفر چاه و عمق میله و امتداد کانال‌های انباره باید حتماً با نظر مهندس محاسب انجام شود زیرا چنانچه عمق میله باندازه کافی نباشد ممکن است در موقع عبور کانال‌های انباره از زیر پی‌های نقطه‌ای در اثر قطع گردیدن تنش‌های پخش شده از پی که در اثر وزن ساختمان به وجود می‌آید پی‌ها نشستهای عمده و غیرقابل پیش‌بینی نموده و موجب تخریب ساختمان گردد.

 حفر 
میله چاه باید کاملاً عمودی حفر گردد چنانچه در موقع حفر به قطعات بزرگ سنگی برخورد نمودیم بهتر است که یا محل چاه را تغییر دارد یا با وسائلی مانند دینامیت و غیره سنگ را سوراخ نموده و به حفاری ادامه دهیم. در هر حال نباید میله چاه را از خط مستقیم منحرف نموده در موقع میله‌کنی اگر خاک محل ریزشی باشد باید از کول یا امکانات دیگر استفاده نمود.

 میله چاه 
به آن قسمت از چاه که به طور عمودی نسبت به سطح زمینی که کنده می شود میله چاه می گویند متراژ حفاری میله چاه بستگی به نوع جنس لایه های خاک ومناطق مختلف مکان حفاری و چند مورد دیگر می باشد.

 کول گذاری 
کول گذاری در میله چاه یکی از مراحل مهم در عملیات حفاری و نگهداری چاه فاضلاب است که نقش کلیدی در جلوگیری از ریزش دیواره‌های چاه و افزایش استحکام آن دارد. این فرایند با استفاده از قطعات پیش ساخته‌ای به نام کول انجام می‌شود که معمولاً از جنس سیمان و ماسه ساخته شده‌اند و به صورت استوانه‌ای شکل هستند.

برای انجام کول گذاری در میله چاه، ابتدا در انتهای میله چاه، دیوارهای مقاوم با استفاده از بلوک سیمانی به ابعاد استاندارد ساخته می‌شود. سپس کول میله با ابعاد مناسب روی این بلوک‌ها قرار می‌گیرد و پشت کول‌ها تا ارتفاع دو متری با ملات سیمان پر می‌شود. این عمل باعث تقویت دیواره‌های چاه و جلوگیری از نفوذ آب و خاک به داخل می‌شود. پس از پر کردن ملات تا حد لازم، مابقی فضای پشت کول با خاک حفر شده چاه پر می‌شود.

 اهمیت کول گذاری 
اول اینکه از ریزش احتمالی چاه جلوگیری می‌کند و دوم اینکه جلوی شسته شدن خاک پشت میله چاه را می‌گیرد، که در نبود کول می‌تواند باعث فرو ریختن دیواره و کاهش دوام چاه شود. همچنین در صورتی که کول‌ها به کمک تسمه فلزی یا میلگرد مسلح شوند، مقاومت و استحکام بیشتری در برابر ترک خوردگی و شکستگی خواهند داشت.

کول گذاری اصولی نیازمند دقت در چیدمان و استفاده از ملات مناسب است تا ستون محکمی برای دیواره‌های چاه ایجاد شود و از آسیب‌های احتمالی به سازه جلوگیری گردد. انجام صحیح این عملیات، موجب افزایش طول عمر چاه و کاهش هزینه‌های تعمیر و نگهداری خواهد شد.

 حفر چاه میله 
هنگام حفر میله باید کاملا به سمت پایین شاقولی بوده و انحراف نداشته باشد. باید جای پا در جداره چاه پیش بینی شود تا بتوان وارد چاه شد و یا از آن خارج شد. درصورت امکان بهتر است عمق میله چاه بین 8 تا 16 متر اختیار شود البته نسبت به جنس زمین و ساختمان تا چاه هنگام ایجاد انبار در تحمل نیروهای وارده ، مقاوم تر بوده و در صورت ریزش احتمالی  ، خطر کمتری را ایجاد نماید.

 منابع 

 https://web.archive.org/web/20121230223512/http://www.iran-eng.com/archive/index.php/t-198159.html

رده:چاه‌های آب