خوشه‌چینی

خوشه‌چینی گردآوری محصول جامانده و پراکنده در کشتزار، پس از برداشت محصول اصلی است. خوشه‌چین آن است که پس از درو کردن کشتزار جو و گندم و جمع‌آوری حاصل، تک خوشه‌هایی که در آنجا مانده برای خویشتن جمع می‌کند.ناظم الاطبافرهنگ دهخدا گاه در نوشته‌های ادبی خوشه‌چین کسی است که از حاصل کار یا دانش یا هنر یا خرمن کسی اندکی برگیرد، که از هر جا برای خود چیزی اندوخته کند.

 کاربرد در ادبیات پارسی 
واژه‌های خوشه چین و خوشه چینی به ادبیات پارسی راه یافته‌اند. همچون این بیت از حافظ:دیوان حافظ: نسخه علامه قزوینی و دکتر قاسم غنی.

نیز در آغاز شعری امروزی از کریم فکور:

در رمان سووشون اثر سیمین دانشور آمده است:
زری به کنار مزرعه آخری می‌رسد. مردها هنوز در حال درو کردن هستند و زن‌های خوشه چین، به قطار کنار مزرعه نشسته‌اند و سرشان به طرف مزرعه است. همه‌شان چارقد سیاه بر سر دارند. می‌دانند که یوسف همیشه به مردها می‌گوید: «شلخته درو کنید تا چیزی گیر خوشه‌چین‌ها بیاید» و به همین جهت است که زن‌های خوشه‌چین دو تا جوال با خود می‌آورند.

 جستارهای وابسته 

 برداشت
 محصول

 منابع 

رده:امنیت غذایی
رده:پیشه‌های غیررسمی
رده:جمع‌آوری زباله
رده:خرمن
رده:خوراک و نوشیدنی در مسیحیت
رده:رفاه
رده:غذایابی
رده:فقر