نظریه دلبستگی

نظریه دلبستگی یا نظریه پیوستگی  نظریه‌ای در روان‌شناسی است که روابط بین انسان‌ها را تحلیل می‌کند. مهم‌ترین اصل آن است که کودکان برای توسعه اجتماعی و عاطفی عادی، احتیاج به رابطه با حداقل یک مراقب اصلی که در تعاملات اجتماعی با آن‌ها حساس و پاسخگو هستند را دارند (اشخاص پیوستگی). این نظریه توسط روان‌پزشک و روانکاو جان بالبی فرموله شده است.

بر اساس این نظریه، وابستگی کودک بین سن ۶ ماه تا ۲ سال به اشخاص پیوستگی دارای یک کارکرد طبیعی و غریزی برای به‌دست آوردن و حفظ کردن احساس امنیت است. در بخش پایانی این دوره، کودکان شروع به استفاده از اشخاص پیوستگی به عنوان پایگاهی امن برای کاوش از آن و بازگشت به آن می‌کنند. واکنش‌های والدگونه منجر به توسعه الگوهای پیوستگی می‌شود. این‌ها، به نوبه خود، منجر به شکل‌گیری احساسات، افکار، و انتظارات کودکان در روابط بعدی می‌شود. اضطراب جدایی یا غم و اندوه در پی از دست دادن یک شخصیت پیوستگی به عنوان یک واکنش طبیعی و سازگارانه برای یک کودک پیوسته در نظر گرفته می‌شود. این رفتارها ممکن است به دلیل افزایش احتمال بقای کودک تکامل یافته باشند.

 جستارهای وابسته 
 پیوند انسانی
 علم روابط

 منابع 
 پانویس 

 کتابشناسی 






رده:اجماع واقعیت
رده:تئوری رابطه اشیاء
رده:تاریخچه بهداشت روان در بریتانیا
رده:تکوین انسان
رده:رفتارشناسی جانوران
رده:روابط میان‌فردی
رده:روان‌شناسی فرگشتی
رده:روان‌کاوی
رده:زیست‌شناسی فرگشتی
رده:عادت‌ها
رده:فرزندخواندگی، تغذیه، مراقبت از یتیم و تغییرمکان
رده:فلسفه عشق
رده:نظریه روان‌کاوانه
رده:هم‌نوایی