درینکویو

شهر زیر زمینی درینکویو،  یک شهر باستانی زیرزمینی چند طبقه، بازمانده از دوران فریگی‌ها واقع در منطقه درینکویو در استان نوشهیر ترکیه می‌باشد. این شهر زیرزمینی با عمق حدود ۸۵ متر، قابلیت جا دادن به حدود ۲۰۰۰۰ نفر همراه با دام و منابع غذایی آن‌ها را دارد. درینکویو بزرگترین شهر زیرزمینی کشف شده در ترکیه و از جمله چندین شهر زیرزمینی کشف شده در منطقه کاپادوکیه می‌باشد.

این شهر زیرزمینی در سال ۱۹۶۹ در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفت، و امروزه حدود نیمی از آن برای توریست‌ها قابل دیدن است.

 مشخصات 
در سال ۱۹۶۳ کارگرانی که برای ایجاد ساختمانی؛ به کندن زمین مشغول بودند، ناگهان با چاه یا تونل ژرفی درون زمین روبرو شدند.

شهر زیرزمینی درینکویو قابلیت بسته شدن از داخل توسط درهای سنگی بزرگ را دارد. هر طبقه از شهر نیز می‌تواند به‌طور مجزا توسط این درها بسته شود.

این شهر زیرزمینی قابلیت جا دادن به ۲۰۰۰۰ نفر را دارد و همچنین دارای تمامی امکاناتی است که در دیگر شهرهای زیرزمینی در منطقه کاپادوکیه یافت می‌شود. این امکانات شامل اتاق‌های شراب سازی و روغن کشی، اسطبل، زیرزمین، انباری، سالن غذاخوری و معبد می‌باشد. شهر زیرزمینی درینکویو دارای یک اتاق منحصربه‌فرد وسیع با سقف طاقی در طبقه دوم نیز می‌باشد. از این اتاق به عنوان یک مدرسه تعالیم دینی استفاده می‌شده‌است.

بین طبقات سوم و چهارم یک راه پله عمودی قرار دارد. از این راه می‌توان به یک کلیسا در طبقه زیرین (پنجم) دسترسی پیدا کرد.

یک سیستم تهویه بزرگ ۵۵ متری نیز مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. این سیستم همچنین قابلیت انتقال آب را از شهر زیرزمینی به خارج و از خارج ب اشهر زیرزمینی داشته‌است.

 تاریخچه 
جایگزین=یک چاه تهویه عمیق در شهر |بندانگشتی|یک چاه تهویه عمیق در شهر
غارها احتمالاً نخستین بار در سنگ های آتشفشانی نرمِ منطقهٔ کاپادوکیه توسط فریگی ها در سده های هشتم و هفتم پیش از میلاد ساخته شده اند. هنگامی که در دوران رومی زبان یونانی جایگزین زبان فریگی شد، ساکنان این غارها را گسترش دادند و با افزودن نمازخانه ها و کتیبه های یونانی، آنها را به ساختارهایی عمیق و چندسطحی تبدیل کردند.

شهر واقع در درینکویو در دورهٔ بیزانسی به طور کامل شکل گرفت. این شهر از طریق تونل هایی به طول ۸ تا ۹ کیلومتر با شهر زیرزمینی دیگری به نام کایماکلی مرتبط بود. برخی از آثار کشف شده در این سکونتگاه های زیرزمینی به دورهٔ بیزانس میانی، میان سده های پنجم تا دهم میلادی، تعلق دارند.

این شهرها در سدهٔ چهاردهم میلادی همچنان توسط مسیحیان بومی برای محافظت در برابر یورش های مغولیِ تیمور مورد استفاده قرار می گرفتند.

پس از آنکه منطقه به تصرف عثمانی ها درآمد، ساکنان بومی از این شهرها به عنوان پناهگاه هایی در برابر حاکمان ترک استفاده کردند.

در سدهٔ بیستم نیز شهرهای زیرزمینی همچنان توسط یونانیان و ارمنیان کاپادوکیه برای گریز از آزارهای دوره ای به کار می رفت. زبان شناس کمبریجی، ریچارد مک گیلیوری داوکینز، که بین سال های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۱ دربارهٔ بومیان یونانی زبان کاپادوکیه پژوهش می کرد، رویدادی از این دست را در سال ۱۹۰۹ ثبت کرده است: «وقتی خبر کشتارهای اخیر در آدانا رسید، بخش بزرگی از جمعیت آکسو به این اتاق های زیرزمینی پناه بردند و چند شب جرئت نکردند بالای زمین بخوابند.»

در سال ۱۹۲۳، ساکنان مسیحی منطقه در جریان مبادلهٔ جمعیتی میان یونان و ترکیه از ترکیه اخراج و به یونان منتقل شدند و در پی آن تونل ها متروک گردیدند.

در سال ۱۹۶۳، این تونل ها پس از آنکه یکی از ساکنان منطقه هنگام بازسازی خانه اش اتاقی مرموز را پشت دیواری یافت، دوباره کشف شدند. حفاری های بیشتر دسترسی به شبکهٔ تونل ها را آشکار کرد.

در سال ۱۹۶۹، این مکان برای بازدید عموم گشوده شد و تا سال ۲۰۱۶ حدود نیمی از شهر زیرزمینی در دسترس بازدیدکنندگان قرار داشت.

 منابع 

 «شهر زیرزمینی باستانی که زمانی میزبان ۲۰٬۰۰۰ نفر بود». Dusty Old Thing. ۲ سپتامبر ۲۰۱۹.
 «شهر زیرزمینی عظیم در منطقهٔ کاپادوکیه ترکیه کشف شد». National Geographic. ۲۶ مارس ۲۰۱۵. آرشیو شده از نسخهٔ اصلی در ۲۱ فوریه ۲۰۲۱.
 «شهر زیرزمینی درینکویو». cappadociaturkey.net. ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴.

رده:جاذبه‌های گردشگری در استان نوشهیر
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در استان نوشهیر
رده:شهرهای زیرزمینی در کاپادوکیه
رده:نواحی باستانی
رده:نوشهیر (ترکیه)
رده:مسیحیت در امپراتوری روم شرقی