بدیع اصطرلابی

هبةالله بن حسین بغدادی با کنیهٔ ابوالقاسم، لقب‌گرفته به بدیعُ الزَّمان و شهرت‌یافته به بدیعِ اُسطُرلابی (?-۱۱۳۹م) اخترشناس، فیلسوف، پزشک، متکلم، ادیب و شاعر عربی عراقی بود. در اخترشناسی سده‌های میانه و به‌ویژه در اسطرلاب سرآمد بود. در روزگار مسترشد با امین‌الدوله بن تلمیذ (پزشک) دوستی داشت، در اصفهان به سال ۵۱۰ ق هردو حضور داشتند. بدیع همچنین دوست ابن قیسرانی شاعر بود. او بر اثر فلج کامل در ۱۱۳۹م/ ۵۳۴ ق در بغداد درگذشت. در حدود ۱۱۱۶، در اصفهان و سپس در بغداد می‌زیست، و در ۱۱۳۹–۱۱۴۰، در همان‌جا درگذشت. در ۱۱۳۹–۱۱۴۰، رصدهایی تحت سرپرستی او در قصر مغیث‌الدین محمود سلطان سلجوقی عراق (۱۱۱۷–۱۱۳۱)، صورت گرفت. بدیع، زیجی ساخت و آن را به‌نام آن پادشاه زیج محمودی نام نهاد.

 آثار 
 اختصار دیوان ابی‌عبدالله الحسین بن الحجاج: که آن را دُرة التاج من شعر ابن الحجاج نامید.
 زِیج یا المعرب المحمودی
 رسالةٌ فی الکُرة ذاتِ الکُرسی
 رسالةٌ فی الآلات الشاملة: که آن را تکمیل نمود.

 منابع 



رده:اخترشناسان اهل ایران
رده:اخترشناسان اهل عراق
رده:پژوهشگران ادبیات اهل ایران
رده:اهالی بغداد
رده:پزشکان اهل ایران
رده:پزشکان اهل عراق
رده:درگذشتگان ۱۱۳۹ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۵۳۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت سکته
رده:شاعران دوره عباسیان
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:عراقی‌های سده ۱۲ (میلادی)
رده:فیلسوفان اهل ایران
رده:فیلسوفان اهل عراق
رده:عرب‌های سده ۱۲ (میلادی)
رده:پزشکان سده ۱۲ (میلادی)
رده:ستاره‌شناسان عرب قرون وسطی
رده:ساعت‌سازان عرب قرون وسطی
رده:فیلسوفان عرب‌زبان
رده:پزشکان عرب قرون وسطی
رده:پزشکان سده‌های میانه اسلامی
رده:شاعران عربی سده ۱۲ (میلادی)
رده:پزشکان دوره خلافت عباسی