اسم مصدر

اسم مصدر (یا نام مصدر)، علاوه بر مصدر، نام‌هایی نیز در فارسی هستند که با اینکه نشانه‌های مصدری ندارند، ولی حاصل معنی و مفهوم مصدر را می‌رسانند؛ مانند ستایش(ستودن)، دیدار(دیدن)، خنده(خندیدن)، آزادی(آزاد بودن)، آزادگی(آزاده بودن)

این گونه واژه‌ها را اسم مصدر یا حاصل مصدر می‌نامند.

 اقسام اسم مصدر 
معروف‌ترین اقسام و نشانه‌های اسم مصدر عبارتند از:
 ِش در آخر بن مضارع:
خواهِش، کاهِش، جوشِش
 ِشت درآخر بن مضارع:
بُرِشت، کُنِشت، خورشت
 ـار در آخر بن ماضی:
رفتار، گفتار، کردار
 های بیان حرکت در آخر بن مضارع:
خنده، گریه، مویه
 ی در آخر صفت و گاهی اسم و به‌ندرت کلمات دیگر:
نزدیکی، مادری، خوبی
اگر کلمه به‌های بیان حرکت ختم شود به جای ی به آخر آن، گی افزدوه می‌شود:
تشنه ← تشنگی/ ورزیده ← ورزیدگی
 ان در آخر بن مضارع برخی از فعل‌های مرکب و به‌ندرت در آخر فعل ساده یا اسم:
آشتی‌کنان، عقدکنان، راه‌بندان
 یّت در آخر بعضی از اسم‌ها و صفت‌های عربی:
 مدیریّت، فاعلیّت، اسلامیّت، انسانیّت
 بن ماضی فعل به تنهایی یا همراه کلمه یا جزء دیگر:
 ساخت، رسید، عقب‌گرد
 بن مضارع یک فعل یا دو فعل جداگانه:
 گریز، ورانداز، گیرودار
 بن ماضی یک فعل با بن مضارع همان فعل یا فعلی دیگر:
 جست‌وجو، گفت‌وگو، ساخت‌وساز
 بن ماضی یا مضارع فعل به اضافه پسوند مان:
ساختمان، سازمان، زایمان
 از تکرار ساخت امر یک فعل یا ترکیب ساخت امر دو فعل جداگانه:
بزن‌بزن، بُکش‌بُکش، بده‌بستان

 پیوند به بیرون 
 زبان فارسی 

 جستارهای وابسته 
 اسم (دستور زبان)
 مصدر
 فعل

 منابع 
 کتاب «دستور زبان فارسی ۱»، صفحات ۸۰–۸۲، تألیف دکتر حسن احمدی گیوی/ دکتر حسن انوری، ویرایش ۲، تهران: انتشارات فاطمی، ۱۳۷۴

رده:عناصر نحوی
رده:گونه‌های فعل