اشعار طاهره قرةالعین

بیشتر اشعار طاهره قرةالعین که در دست وجود دارد، از آن او نیست. این اشعار گزیده‌ای از برجسته‌ترین اشعار شاعران کمتر‌شناخته‌شده است که بر اثر سیاست توزیع اطلاعات غلط به نحو مداوم به وی منسوب می‌شود.  به پیگیری پیروان بهاییت به او اشعاری با موضوعات عرفانی و فلسفی منسوب است. بهاییان معتقدند اشعار او رویکرد شدید مذهبی او را نشان می‌دهد. به علاوه هزلی در مورد رد کردن خواستگاری ناصرالدین شاه است.
بهاییان معتقدند به دلیل کشتار عمومی بابی‌ها، بسیاری از اسناد مکتوب بابی‌ها از میان رفته‌اند. به همین دلیل اشعاری که از طاهره باقی‌مانده‌ است، بیشتر به صورت سینه به سینه و از حفظ نقل شده‌اند. مجموع اشعار منسوب به طاهره به کمتر از ۶۰ شعر کوتاه و متوسط می‌رسد.

به گفته سوزان استایلز، منابع دانشورانه، ثابت کرده‌اند که بعضی از اشعاری که زمانی به وی منسوب بوده‌اند، در واقع اثر شعرای قدیمی‌تر مانند محمدباقر صحبت لاری هستند. منبع دانشورانه مزبور «حسام‌الدین نقبایی» (کتاب طاهره) بوده و دو غزل معروف منسوب به طاهره، یکی به صحبت لاری و دیگری به طاهره اصفهانی منتسب شده‌اند؛ ولی فرانکلین لوئیس، استاد کرسی ادبیات فارسی دانشگاه شیکاگو، این اشعار را تضمین طاهره از شعرایی مانند صحبت لاری می‌داند.

برخی نویسندگان مدرن‌تر نیز اشعار او را به دلیل به کارگیری کلمات پرتکلف او را مورد نقد قرار داده‌اند.

غزل زیر از مشهورترین غزل‌های منسوب به اوست. نصرت‌الله محمدحسینی، نویسنده بهائی در کتابی که به‌وسیله «مؤسسه معارف بهائی» منتشر شده است، می‌گوید: «(این غزل) باحتمال قوی سروده طاهر کاشانی است. استناد نگارنده به جُنگی از اشعار شاعران پارسی‌گوی است که در زمان فتحعلی‌شاه قاجار فراهم گشته و در کتابخانه ملک طهران موجود است.»

در این غزل، تخلص طاهرا به طاهره تحریف شده و هنر شاعری در ایجاد قافیه میانی به کلی مضمحل گشته است. محمد محیط طباطبایی هویت شاعری وی را نیز به چالش کشیده است و در پژوهشی به بررسی یک نسخه خطی موجود در کتابخانه مجلس به شماره ۸۸۴۱ می‌پردازد. این نسخه حاوی اشعاری از میرزا طاهر وحید قزوینی منشی و وزیر دربارهٔ صفوی است که دارای آثاری به نظم و نثر می‌باشد. در صفحه ۵۷۶ آن مخمسی بدین شرح نگاشته شده است:

سه مصرع اول هر بند با دو مطرح آخر متفاوت است، و هم‌چنین تخلص «طاهرا» در بند آخر حکایت از آن دارد که مخمس تضمین شعری از شاعری پیش از وحید قزوینی است. بنا به بررسی محیط طباطبایی اصل غزل از شاعری به نام طاهرای انجدانی کاشی دکنی است که در اواسط سده دهم هجری می‌زیسته و میرزا وحید در قرن یازدهم مخمسی بر غزل وی ساخته و در دهه دوم از سده دوازدهم جمال الدین محمد جامی از ندمای اکبر شاه هندی این مخمس را در مجموعه نظم و نثر خود به نام میرزا وحید نگاشته است؛ اما بابیان که به دنبال جمع‌آوری شعر برای طاهره بوده‌اند، اشعار بی‌نام نشان و جالب را جمع‌آوری و به نام وی در دسترس فارسی زبانان هندوستان قرار داده‌اند. وی می‌گوید اهمیت این پژوهش سبب شد تا بابیان ازلی این شعر را از اشعار منسوب به طاهره حذف کنند، اما بهائیان هم‌چنان به وی منسوب می‌دانند. گرچه برخی دیگر نیز این شعر را به طاهره اصفهانی یا حزین لاهیجی منسوب کرده‌اند.

ترانه‌ای بر اساس این غزل توسط فریدون فروغی اجرا شده است. هم‌چنین، محمدرضا شجریان این شعر را بر روی ترانه چهره به چهره با آهنگی از محمدرضا لطفی در جشن هنر شیراز اجرا نموده است.

 اشعار از قرةالعین 
بندانگشتی|220px|ادوارد براون
ادوارد براون ابیات زیر را که طاهره قرةالعین در بشارت طلوع صبح ازل سروده را در کتاب مواد تحقیق در مذهب بابیه درج و قسمتی از اصل دست خط را نیز گراور نموده‌است.

شهاب فردوسی ضمن تأیید اینکه اشعار بسیاری به قرةالعین نسبت داده شده، چند شعر او را که حتماً مال خود اوست برای نمونه نقل می‌کند:

 پانویس 

 منابع 








رده:بابیت
رده:شعر فارسی