قشلاق

قشلاق یا زمستان‌گاه به جاهای گرم که زمستان در آن به سر می‌برند گفته می‌شود. آن را به عربی مشتاة خوانند؛ و ییلاق ضد قشلاق است. در زبان فارسی خش یا خشی واژه  دگرگون قش یا قشی شده است به معنی زمستان و لاق پسوند مکان است، قشلاق جای گرمسیرتری است که در فصل‌های سرد سال اقامت می‌گزینند. قشلاق در فارسی زمستان‌گاه خوانده می‌شود. فرهنگ فارسی معین. مؤسسهٔ انتشارات امیرکبیر. لغت متضاد قشلاق، ییلاق است، که عشایر در کوچ سالانه خود به عنوان اقامتگاه بهاره و تابستانه انتخاب می‌کنند.
بیشتر عشایر و ایلات به ییلاق و قشلاق می‌روند.

تا قبل از جنگ اول جهانی عشایر بدنه اصلی جامعه در مناطق کوهستانی ایران را تشکیل می‌دادند. متعاقب مرکز گرایی دوران رضا شاه به تدریج عشایر ساکن شدند.Ervand Abrahamian, Iran Between Two Revolutions, 1982, Princeton University Press تنظیمات مربوط به حدود ییلاق‌ها و قشلاق‌ها، و حقوق مالکیتی عشایر نقشی مؤثر در شکل گیری ایران نوین داشته است.Stephanie Cronin, Tribal Politics in Iran: Rural Conflict and the New State, 1921-1941, 2007, Routledgeدر دشت‌های پست و در مناطقی با عرض جغرافیایی پایین واقع شده‌اند.در این مناطق رشد گیاهان در اواخر پاییز و زمستان میسر می‌باشد.

 منابع 

رده:جغرافیای آسیای مرکزی
رده:جغرافیای مناطق مسکونی
رده:زندگی عشایری
رده:وام‌واژه‌های ترکی
رده:واژه‌ها و عبارت‌های ترکی
رده:انواع روستا