نپایندگی

موجو ، نپایندگی  یکی از واژه‌های بودیسم است. این واژه بیانگر این نظر است که تمام موجودات واقعی این جهان همواره از نظر ظاهر و ماهیت در حال تغییر هستند، به عبارتی موجودات حتی یک لحظه نیز قادر به حفظ ماهیت خود نیستند. این اصل یکی از سه نشان هستی در بودیسم است. نپایندگی، دوکا (رنج) duḥkha و آناتا anātman سه نشان هستی در مکتب بودا هستند.

بر اساس فرضیهٔ نپایندگی زندگی انسان نیز این روند را تا مرحلهٔ پیری دربردارد و چرخش به دنیا آمدن و دوباره به دنیا آمدن شامل تمام موجودات زنده و از جمله خدایان اخلاقی می‌شود. باور بودا بر این است که چون پدیده‌های عالم ناپایدار هستند، هرگونه علاقه به آنان باعث ایجاد رنج در آینده خواهد شد.

 جستارهای وابسته 
 بودیسم
 وابی-سابی
 مونو نو آواره

 منابع 

رده:بوداگرایی
رده:تغییر
رده:فرافلسفه
رده:فلسفه غربی
رده:مفاهیم فرافلسفه
رده:مفاهیم فلسفه علم
رده:مفاهیم فلسفی بودایی
رده:مفاهیم فلسفی هندو
رده:مفاهیم متافیزیک یونان باستان
رده:مفهوم‌های فلسفه ذهن
رده:مکتب پیرهونی
رده:نظریه‌های متافیزیک
رده:هراکلیتوس