گویش بندری

گویش بندری یا گویش هرمزگانی گویشی از زبان فارسی است که خالصی بسیاری دارد و بازمانده از فارسی میانه است که در استان هرمزگان به آن گفتگو می‌کنند. به دلیل رواج روابط بازرگانی بسیار در بندر عباس و استان هرمزگان شماری از واژه‌های اروپایی - پَچ:وصله پینه، تکه (انگلیسی میانه) - تُماته: گوجه فرنگی، انگلیسی (اسپانیایی، مکزیکی) - جوتی: کفش (هندی اردو) - جیک: تاب (دادن) جنبش (انگلیسی) - لیسی: نوعی روسری یا دستمال که زنان روی سر قرار می‌دهند/ انگلیسی (فرانسوی باستان) و عربی نیز در آن دیده می‌شود.

 نمونه‌های از واژگان گویش هرمزگانی 
 گویش هرمزگانی  فارسی معیار پِشترون  قدیما، پیشترها گرگ  گرگ شو  شوهر بَپپدرمُممادر کَفتافتاد باییپدر بزرگ بی بیمادر بزرگچوک پسرخالو دایی مال کَم محله ای؟  اهل کدام محله ای؟ بِی‌چه ووستادی؟  برای چه ایستادی؟ خاش  خوش خاشی؟  خوبی؟ اتی پَلو ما؟  پیش ما میای؟اَخاری / اَخُری؟می‌خوری؟
+مقایسه چند فعل گویش بندری با دیگر گویش‌هافارسیبندریکوهمره‌ایاچمیخورده‌اماُم‌خاردِناُم‌خَردِنام‌خَردِهبرده‌اندشُبُردُنشوبُردِنشُبُردِهآمده‌استهُندِناَندِه/اَندِناُندِه/اُندِنبدههادَههاذِههادِه

 منابع 

رده:گویش‌های زبان فارسی
رده:لهجه‌های زبان فارسی