میهن‌دوست (انقلاب آمریکا)

میهن‌پرستان (Patriots) — که با نام‌های انقلابیون ، قاره‌ای‌ها ، شورشیان یا ویگ‌ها نیز شناخته می‌شوند — ساکنان سیزده مستعمره‌ی آمریکای شمالی بودند که با سلطه و حکومت پادشاهی بریتانیای کبیر در دوران استعمار مخالفت کردند و از انقلاب آمریکا حمایت نمودند؛ انقلابی که در نهایت به استقلال ایالات متحده انجامید. رهبران سیاسی میهن‌پرست، هدایت اعتراضات مستعمرات علیه سیاست‌های بریتانیا را بر عهده داشتند و در نهایت موفق شدند حمایت لازم برای تصویب «اعلامیهٔ استقلال» را جلب کنند؛ این اعلامیه در ۴ ژوئیهٔ ۱۷۷۶ به اتفاق آرا توسط دومین کنگرهٔ قاره‌ای تصویب شد.

پس از آغاز جنگ انقلاب آمریکا در سال ۱۷۷۵، بسیاری از میهن‌پرستان در ارتش قاره‌ای ، به فرماندهی جورج واشنگتن، جذب شدند و در نهایت پیروزی در برابر ارتش بریتانیا را تضمین کردند و همین امر باعث شد بریتانیا به دخالت خود در جنگ پایان دهد و استقلال مستعمرات را به رسمیت بشناسد، که در پیمان پاریس منعکس شد و منجر به تأسیس ایالات متحده در سال ۱۷۸۳ گردید.

میهن‌پرستان از ایدئولوژی جمهوری‌خواهان انگلیسی و آمریکایی که بخشی از عصر روشنگری بود الهام می‌گرفتند و سلطنت و اشرافیت را رد می‌کردند و از آزادی فردی و حقوق طبیعی و حقوق قانونی حمایت می‌کردند. نظریه‌پردازان سیاسی میهن‌پرست برجسته، از جمله توماس جفرسون، جان آدامز و توماس پین، پیشگام روشنگری آمریکایی بودند که به نوبه خود از متفکران اروپایی مانند فرانسیس بیکن، جان لاک و ژان ژاک روسو الهام گرفته بود. اگرچه برده‌داری در تمام سیزده مستعمره قبل از انقلاب آمریکا وجود داشت، اما این موضوع میهن‌پرستان را دچار اختلاف کرد، برخی از لغو برده داری حمایت می‌کردند در حالی که برخی دیگر از اندیشه طرفدار برده‌داری حمایت می‌کردند.بندانگشتی|گروهی از میهن‌پرستان در طول جنگ انقلاب آمریکا ، که در پرتره‌ای از آرچیبالد ویلارد در سال ۱۸۷۵ به تصویر کشیده شده است. روح ۷۶**» (The Spirit of '76)، که در ابتدا با عنوان **Yankee Doodle** نام‌گذاری شده بود، نقاشی‌ای است اثر [[آرچیبالد ویلارد]] (Archibald Willard) در اواخر قرن نوزدهم. این اثر یکی از تصاویر نمادین مرتبط با احساسات میهن‌پرستانه در جریان [[انقلاب آمریکا]] به شمار می‌رود و نماد مقاومت، شور و انگیزه‌ی میهن‌پرستان آمریکایی علیه بریتانیا است.  این نقاشی معمولاً سربازان و نوازندگان [[ارتش قاره‌ای]] را نشان می‌دهد که با شور و اشتیاق به مبارزه ادامه می‌دهند و نمادی از وحدت و انگیزه انقلابی مردم آن دوران است. |404x404pxشورش میهن‌دوستان بر پایهٔ فلسفهٔ سیاسی آریستوکراسی قرار داشت که توسط رساله‌نویسان سیاسی نظیر توماس جفرسون، الکساندر همیلتون و توماس پین تبیین می‌شد. میهن‌دوستان از ۱۷۶۸ خود را ویگ‌ها می‌نامیدند و به حزب ویگ بریتانیا (شامل ویگ‌های رادیکال و ویگ‌های میهن‌دوست) که سیاست‌های مستعمراتی مشابهی را دنبال می‌کرد گرایش داشتند. میهن‌دوستان از قشرهای اجتماعی، اقتصادی، قومی و نژادی مختلفی بودند. دانشجویانی نظیر الکساندر همیلتون، مزرعه‌دارانی نظیر توماس جفرسون، تاجرانی نظیر الکساندر مک‌دوگال، وکلایی نظیر جان آدامز و کشاورزان ساده‌ای نظیر دنیل شیز یا پلامب مارتین همگی از میهن‌دوستان بودند.

میهن‌پرستان شامل اعضای هر گروه اجتماعی و قومی در مستعمرات بودند، اگرچه حمایت از آرمان میهن‌پرستی در مستعمرات نیوانگلند قوی‌ترین و در مستعمرات جنوبی ضعیف‌ترین بود. انقلاب آمریکا جمعیت مستعمرات را به سه گروه تقسیم کرد: میهن‌پرستان، که از پایان حکومت بریتانیا حمایت می‌کردند؛ وفاداران ، که از ادامه کنترل بریتانیا بر مستعمرات حمایت می‌کردند؛ و کسانی که بی‌طرف ماندند. آمریکایی‌های آفریقایی‌تباری که از میهن‌پرستان حمایت می‌کردند، به عنوان میهن‌پرستان سیاه شناخته می‌شدند و همتایان آنها در طرف بریتانیایی به عنوان وفاداران سیاه‌پوست شناخته می‌شدند.

سیاستمداران میهن‌پرست رهبری مخالفت با سیاست‌های بریتانیا در قبال مستعمرات را بر عهده داشتند و در نهایت زمینه‌ی تصویب اعلامیه استقلال را فراهم کردند؛ سندی که در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ در دومین کنگره قاره‌ای تصویب شد. پس از آغاز جنگ انقلاب آمریکا در ۱۷۷۵، بسیاری از میهن‌پرستان به ارتش قاره‌ای پیوستند؛ ارتشی که تحت فرمان جرج واشنگتن بود و سرانجام با پیروزی بر ارتش بریتانیا، موجب شد پادشاهی بریتانیا از جنگ عقب‌نشینی کرده و استقلال رسمی مستعمرات را در پیمان پاریس (۱۷۸۳) به رسمیت بشناسد — پیمانی که تشکیل ایالات متحده آمریکا را ممکن کرد.

با وجود اینکه برده‌داری در همه سیزده مستعمره پیش از انقلاب وجود داشت، این مسئله میان میهن‌پرستان شکاف ایجاد کرد؛ برخی از آنان خواستار لغو برده‌داری بودند، در حالی که برخی دیگر دیدگاه‌های مدافع برده‌داری داشتند.

میهن‌پرستان شامل اعضایی از تمام طبقات اجتماعی و گروه‌های قومی در مستعمرات بودند، هرچند حمایت از آرمان میهن‌پرستی در مستعمرات نیو انگلند (New England Colonies) بیشترین و در مستعمرات جنوبی (Southern Colonies) کمترین میزان را داشت.

انقلاب آمریکا جمعیت مستعمراتی را به سه گروه اصلی تقسیم کرد:

 میهن‌پرستان (Patriots): کسانی که خواهان پایان سلطه بریتانیا بر مستعمرات بودند.
 وفاداران (Loyalists): کسانی که از تداوم کنترل بریتانیا بر مستعمرات حمایت می‌کردند.
 بی‌طرف‌ها (Neutrals): کسانی که در این درگیری‌ها جانب هیچ‌یک را نگرفتند.

در میان سیاه‌پوستان آمریکایی نیز این تقسیم وجود داشت: افرادی که از میهن‌پرستان حمایت می‌کردند، به نام «سیاه‌پوستان میهن‌پرست» (Black Patriots) شناخته می‌شدند، در حالی که آنانی که از بریتانیا حمایت می‌کردند، «سیاه‌پوستان وفادار» (Black Loyalists) نامیده می‌شدند.

 اصطلاحات 
منتقدان سیاست بریتانیا در قبال سیزده مستعمره پس از سال ۱۷۶۸ خود را «ویگ» می‌نامیدند و با اعضای حزب ویگ بریتانیا که طرفدار سیاست‌های استعماری مشابهی بودند، همذات‌پنداری می‌کردند. [ نیازمند منبع ] ساموئل جانسون می‌نویسد که در آن زمان، کلمه "میهن‌پرست" بار معنایی منفی داشت و به عنوان یک لقب منفی برای "یک اخلالگر جناحی در دولت" استفاده می‌شد. 

پیش از انقلاب آمریکا، استعمارنشینانی که از اقتدار بریتانیا حمایت می‌کردند، خود را «توری» (Tories) یا «سلطنت‌طلب» (Royalists) می‌نامیدند و با فلسفهٔ سیاسی محافظه‌کاری سنتی در بریتانیا همسو بودند. در جریان انقلاب آمریکا، این گروه به‌طور عمده با عنوان «وفاداران» (Loyalists) شناخته شدند. پس از انقلاب، حدود ۱۵ درصد از وفاداران به مناطق شمالی و سرزمین‌های باقی‌ماندهٔ بریتانیا در کانادا مهاجرت کردند و خود را «وفاداران امپراتوری متحد» (United Empire Loyalists) نامیدند. ۸۵ درصد دیگر در ایالات متحدهٔ تازه‌تأسیس باقی ماندند و تابعیت آمریکایی دریافت کردند.

 ترکیب 
پیش از آغاز رسمی انقلاب آمریکا، بسیاری از میهن‌پرستان در گروه‌هایی از جمله « پسران آزادی» فعال بودند. برجسته‌ترین رهبران میهن‌پرست امروزه به عنوان « پدران بنیانگذار» شناخته می‌شوند که عموماً به عنوان ۵۶ مردی تعریف می‌شوند که به عنوان نمایندگان دومین کنگره قاره‌ای در فیلادلفیا ، اعلامیه استقلال را امضا کردند.

میهن‌پرستان شامل طیف وسیعی از جمعیت سیزده مستعمره بودند و از پیشینه‌های مختلفی آمده بودند. تقریباً 40 تا 45 درصد از جمعیت سفیدپوست در سیزده مستعمره از آرمان میهن‌پرستان حمایت می‌کردند، بین 15 تا 20 درصد از وفاداران به سلطنت حمایت می‌کردند و بقیه بی‌طرف بودند یا وفاداری خود را پنهان نگه می‌داشتند. Robert M. Calhoon, "Loyalism and neutrality" in  اکثریت قریب به اتفاق وفاداران به سلطنت در طول انقلاب آمریکا در سیزده مستعمره باقی ماندند. با این حال، اقلیتی از آنها از کشور به کانادا، بریتانیای کبیر، فلوریدا یا هند غربی گریختند. Thomas B. Allen, Tories: Fighting for the King in America's First Civil War (2011) p. xviii

 منابع 

رده:افراد در انقلاب آمریکا
رده:انحلال‌های ۱۷۸۷ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۷۶۸ (میلادی) در مستعمرات سیزده‌گانه
رده:بومیان آمریکا در انقلاب آمریکا
رده:میهن‌دوستان در انقلاب آمریکا