انوانسیون

فرم 
انوانسیون از نظر سبک شبیه فوگ است، اگرچه نسبت به آن بسیار ساده‌تر است. انوانسیون از نظر ساختار شامل سه بخش است: یک اکسپوزیسیونexposition کوتاه، بخش بسط و توسعهdevelopment که طولانی‌تر از اکسپوزیسیون است و بخش پایانی: ری‌اکسپوزیسیون یا بازگشت به آغاز.Recapitulation or réexposition فرم سونات نیز دارای همین سه بخش است. چیزی که انوانسیون و فوگ را از یکدیگر متمایز می‌کند، این است که انوانسیون بر خلاف فوگ پاسخی به نت پایه که در کلید دومینانت (درجه پنجم گام اصلی) معرفی شده‌است، ندارد.

 اکسپوزیسیون 
در بخش اکسپوزیسیون، موتیفی کوتاه در نت پایه گام توسط یکی از صداها ارائه می‌گردد که به آن سوژه یا تم گفته می‌شود. سپس صدای دوم به تکرار تم در نت پایه گام پرداخته و در این بین صدای آغازین به معرفی کنترسوژه در برابر تم ارائه شده پیشین یا نواختن در کنترپوان آزاد می‌پردازد.

 بسط و توسعه 
بسط و توسعه بخش اصلی قطعه را شکل می‌دهد. در این بخش آهنگساز معمولاً با کنترپوانی آزاد به نوشتن پرداخته و سوژه را بال و پر می‌دهد. آهنگساز برای بسط سوژه از واریاسیون‌های ملودیک یا هارمونیک کمک می‌گیرد.

در زیر به چند نمونه از واریاسیون‌های ملودیک اشاره شده‌است:
  مهانشAugmentation - نواختن سوژه با دیرندی طولانی‌تر
  کهانشDiminution - نواختن سوژه با دیرندی کوتاه‌تر
 قرینه آینه‌وار قائمInversion - نواختن یک ملودی به صورت وارونه
 قرینه آینه‌وار افقیRetrograde - نواختن یک ملودی از آخر به اول

در بخش بسط و توسعه یک فوگ واریاسیون‌ها با وابستگی بیشتری به سوژه نوشته می‌شوند که به آن‌ها اِپیزودepisode می‌گویند، در حالی که انوانسیون فرمی با آزادی بیشتر است. به همین دلیل بسط و توسعه در این دو فرم با هم تفاوت دارد.

 ری‌اکسپوزیسیون 
در صورتی که انوانسیون از بخش ری‌اکسپوزیسیون نیز برخوردار باشد، بسیار کوتاه خواهد بود؛ گاهی اوقات تنها چیزی در حد دو تا چهار میزان. آهنگساز در این بخش با تکرار سوژه در صدای بالایی به قطعه پایان می‌بخشد. این تکرار با اندکی واریاسیون (و یا گاهی حتی بدون هیچ واریاسیونی) بر روی تم اصلی انجام می‌شود. اجرای کنترسوژه نیز به عهده صدای پایینی خواهد بود و در صورت نبود کنترسوژه، در کنترپوان آزاد به اجرا می‌پرازد.

 تاریخچه 
می‌توان گفت ی.س. باخ از اساتید نادری است که بر روی انوانسیون کار کرده‌است. سرچشمه انوانسیون را می‌توان در بداهه‌نوازی‌های کنترپوانی شکل گرفته در ایتالیا جست، به ویژه در کارهای آهنگساز ایتالیایی فرانچسکو آنتونیو بُن‌پُرتی.Francesco Antonio Bonporti باخ با برداشت از آن سبک و ایجاد تغییراتی در آن، فرم انوانسیون را به شکلی که امروزه شناخته شده‌است، درآورد. باخ ۱۵ انوانسیون با هدف آموزش به فرزندش ویلهلم فریدمان باخ نوشت (BWV 772-786). وی بعدتر مجموعه‌ای ۱۵ تایی از انوانسیون‌های سه صدایی (BWV 787-801) نوشت که با نام سینفونیا شناخته می‌شوند.

در قرن بیستم آلبان برگAlban Berg این فرم را گسترش داده و سری‌هایی از انوانسیون را در اپرایش، وتسکWozzeck به کار برده‌است.

 واژه‌نامه 

 منابع 



 پیوند به بیرون 
 history and analysis of Bach's inventions 
 overview of inventions from the Northern Arizona University Website

رده:فرم پلی‌فونیک