عبدالباقی طبیب اصفهانی

عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادرشاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و کریم‌خان زند و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود.

 زندگی 
طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی، حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا معاشرت کرد.

 آثار 
طبیب در سرودن غزل توانا بود. از آثار وی می‌توان به «دیوان» شعر، مشتمل بر قصاید و غزلیات و قطعات و رباعیات و مثنوی «محمود و ایاز»، در حدود ۳۰۰۰ بیت اشاره کرد.

 نمونه شعر 

 منابع 

 صفحه در ویکی‌گفتاورد
 معرفی مشاهیر در وبسایت راسخون

رده:اهالی اصفهان
رده:پزشکان اهل اصفهان
رده:خاندان حکیم سلمان
رده:درگذشتگان ۱۱۶۸ (قمری)
رده:خاک‌سپاری‌ها در تخت فولاد
رده:شاعران اهل اصفهان
رده:شاعران سبک بازگشت ادبی
رده:شاعران فارسی‌زبان اهل ایران
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۱۲ (قمری)
رده:شاعران مرد اهل ایران