ابن مندویه اصفهانی

ابوعلی احمدبن عبدالرحمن بن مندویه اصفهانی شاعر، پزشک، فیلسوف و گیاهشناس سده چهارم بود. پدر او از خاندانی بزرگ و از سخن‌دانان روزگار خویش بود و علم لغت و دانش نحو و فن شعر می‌ورزید. ابن مندویه مرد ادب و فضل و او را کتابی در شعر و شعراست و نیز صاحب کناشی ملیح است در طب با بیانی شیرین.لغت نامهٔ دهخدا، ابن‌مندویه

وی در خاندانی مشهور در اصفهان زاده شد. پدرش عبدالرحمان از دانشمندان دوران خود بود که علم لغت و نحو و فن شعر را به خوبی می‌دانست. ابن مندویه از شاگردان ابوماهر موسی بن یوسف بن سیار شیرازی و شاگرد مکتب علی بن عباس اهوازی و با ابوالعلاء فارسی پزشک سلاطین آل بویه معاصر بود .
گویند آنگاه که عضدالدوله فناخسرو در سال  ۳۷۲ قمری بیمارستان عضدی بغداد بنا کرد ۲۴ تن پزشک از دوروبر ملک گرد آورد و ابن مندویه یکی از آن عده بود. ابن مندویه خدمات مهمی به علم پزشکی کرد و پژوهش‌های فراوانی نیز در این زمینه دارد. زمانی که در بیمارستان بغداد به پزشکی مشغول بود نامه‌هایی به پزشکان و شاگردان خود در اصفهان می‌نوشت و آن‌ها از رساله‌های او در درمان بیماری‌ها استفاده می‌کردند.
رادیو دری

 آثار 
 کتاب نقض الجاحظ فی نقضه للطب 
 کتاب الجامع الکبیر. کتاب الاغذیه 
 کتاب الطبیخ 
 کتاب المغیث فی الطب 
 کتاب الکافی فی الطب و چندین رساله به اهل اصفهان که میان مردم آن ولایت متداول است. 
 کتاب المدخل الی الطب و کتاب الجامع المختصر من علم الطب 
 کتاب فی الشراب و کتاب نهایة الاختصار.
 از رسائل : 
رساله‌ای درترکیب طبقات چشم 
 رساله ٔ علاج بزرگ گشتن عدسی 
 رساله ٔ علاج بیماری معده 
 رساله‌ای در علاج استسقا 
 رساله‌ای در علاج مثانه 
 رساله‌ای در امراض اطفال .

 منابع 

رده:پزشکان اهل اصفهان
رده:شاعران اهل اصفهان
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:لغویان