مظفر شیرازی

تاج‌الدین مؤید ابن مظفر شیرازی (متوفی ۶۸۸ یا ۶۸۷ یا ۶۸۱ هجری قمری)، عالم، عارف و محدث. ابتدا نزد پدرش، سعدالدین محمد، درس خواند. عمویش، شمس‌الدین ابوالمفاخر و شمس‌الدین محمد بن صفی، ابوالخیر سیرافی و شهاب‌الدین فضل‌اللَّه تورپشتی و قاضی مجدالدین فالی و امام الدین بیضاوی از استادان او بودند.

وی در فقه و حدیث از سرآمدان بود و در مسجد باغ نو وعظ می‌کرد. اتابک ابوبکر سعد بن زنگی از مریدان وی بود. او با یکی از دختران شیخ بیضاوی ازدواج کرد و هفت فرزندش همگی از علما بودند.

 کتاب‌شناسی 
حدود شصت کتاب و رساله به زبان‌های عرب و فارسی نوشت. از آثار وی:
 «التلویح»،
 شرح بر «مصابیح السنة» حسین بن مسعود؛
 «غررالمعانی والنکات»،
 در شرح «المقامات» حریری،
 «غایةالایجاز فی بیان الحقیقة والمجاز»؛
 «توضیح السبیل فی الجرح والتعدیل»؛
 «المرموزات العشرین»؛
 «منتهی المطالب فی معرفة امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب- کرم اللَّه وجهه-»؛
 «تحفة الاحرار»؛ «حلیة الافاضل و زینة المحافل»؛
 «انیس القلوب»؛
 «تبصیر الملوک والسلاطین فی التحذیر عن اعوان الشیاطین»؛
 «مسائل الخلاف المستخرجة من کتب الاشراف»؛
 «منتقد الاخبار و معتقد الاخیار فی شرح احادیث النبی المختار».اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

 شعر شناسی 
معنی و لفظ در شعر مظفر
مظفّر به قول خودش، شاعری معنی گراست، زیرا می‌داند که دورهٔ الفاظ و توجه به آن‌ها سپری شده و اینک نوبت معنی است:

آنچه برای مظفر اهمیت دارد بیان مافی ضمیر و افکار متنوع و مختلفی است که او را به خود مشغول می‌دارد و اگر چه معمولاً می‌کوشد تا حدّ معنی و لفظ را توأماً نگهدارد امّا آنجا که باید جانب یکی برا رها کند، مسلماً لفظ را وامی‌گذارد و معنی را انتخاب می‌کند. حوزه معانی شعری نیز در دیوان او وسیع است و از هر دست معنایی در شعر او فراوان است: از عاشقانه‌ها و عارفانه‌ها گرفته تا مدح و قدح و رثا و پند و اندرز و بهاریه. و دیگر انواع معانی (که در مورد آن‌ها اشاراتی مفصل داشتیم) امّا نکتهٔ جالب در قالب‌های شعر او، آن است که مظفر را دلبستگی با غزل بیش از قالب‌های دیگر است و بدون آنکه در قالب غزل دگرگونی ایجاد کند، گاهی نیز می‌کوشد تا همانند دیگر معاصرانش، عزل را سیاسی کند و از آن در جهت بیان مقاصد اجتماعی خود سود برد. به علاوه، همانطور که در عزل زیر ملاحظه خواهید فرمود ابایی از آوردن الفاظ عوامانه و حتی مبتذل در این نوع خاص از غزل ندارد.

 اشعار 

 منابع 

رده:اهالی شیراز