ناصرالدین عبدالله بیضاوی

ناصرالدین عبدالله بیضاوی (نام کامل وی: ناصرالدین أبو سعید أو أبو الخیر عبدالله بن أبی القاسم عمر بن محمد بن أبی الحسن علی البیضاوی الشیرازی الشافعی) از قضات و افاضل قرن هفتم هجری است. قاضی بیضاوی در بیضا زاده شد و در شیراز به تحصیل علوم پرداخت. او پیش از رفتن به تبریز مدتی در عهد اتابکان فارس در فارس مقام قاضی‌القضاتی داشت. سپس به تبریز رفت و تا پایان عمر در آن شهر به تألیف و تدریس و امر قضاوت مشغول بود. بیضاوی هم‌روزگار خواجه نصیرالدین طوسی و قطب‌الدین شیرازی و مصاحب و دوست آنان بود. در مورد سال درگذشت قاضی اختلاف هست. او به گمان میان سال‌های ۶۸۲ تا ۶۹۲ هجری قمری درگذشته‌است. کتاب انوار التنزیل و اسرار التاویل یا تفسیر بیضاوی مهم‌ترین تألیف اوست.بزرگان نامی پارس، جلد اول، ص ۲۹۷

 پانویس 

 منابع 

 التاریخ الاسلامی، محمود شاکر، المکتب الاسلامی، بیروت، لبنان.

رده:اسلام‌شناسان مسلمان سده ۱۳ (میلادی)
رده:اشاعره
رده:اصلاح‌گران مسلمان
رده:اهالی ایران در سده ۱۳ (میلادی)
رده:اهالی بیضا
رده:پیروان مذهب شافعی
رده:دانشوران اهل شاهنشاهی ایلخانی
رده:درگذشتگان ۱۲۸۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۳۱۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۲۲۶ (میلادی)
رده:شافعیان ایران
رده:فیلسوفان اهل ایران
رده:فیلسوفان مسلمان
رده:قاضی‌های اهل ایران
رده:مفسران قرآن
رده:نظریه‌پردازان حقوق سده ۱۳ (میلادی)