میخائیل کالینین

میخائیل ایوانوویچ کالینین (به روسی: Михаи́л Ива́нович Кали́нин؛ ۳ ژوئن ۱۹۴۶)؛ از انقلابی‌های بلشویک و سیاست‌مداران حکومت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۶ میلادی اسماً رئیس دولت (رئیس شورای عالی) بود، اما سررشته تصمیم‌گیری‌ها و رهبری در دست ژوزف استالین بود.

 اوایل زندگی 
اودر خانواده‌ای دهقانی در روستای ورخنیایا ترویتسا در روسیه به دنیا آمد. او بردار بزرگتر فدور کالینین بود.
در سال ۱۸۸۹ به تحصیل در مدرسه‌ای محلی پایان داد و شروع به کشاورزی کرد.Branko Lazitch and Milorad M. Drachkovitch, Biographical Dictionary of the Comintern: New, Revised, and Expanded Edition. Stanford, CA: Hoover Institution Press, 1986; pp. 204-205. در سال ۱۸۹۵ به سن پترزبورگ نقل مکان کرد و به عنوان کارگر استخدام شد. او همچنین به عنوان پیشخدمت و کارگر راه‌آهن در تفلیس کار کرد و در آنجا با سرگئی آلولیوف، پدر زن دوم لنین، آشنا شد.
در سال ۱۹۰۶ میلادی با زنی یهودی اهل استونی به نام اِکاترینا لوربرگ کالینینا ازدواج کرد.

 انقلاب روسیه 
کالینین به کمیته بلشویک سن پترزبورگ پیوست و شروع به فعالیت در روزنامه پراودا، که در آن زمان روزنامه رسمی حزب کمونیست اتحاد شوروی بود، کرد.Branko Lazitch and Milorad M. Drachkovitch, Biographical Dictionary of the Comintern: New, Revised, and Expanded Edition. Stanford, CA: Hoover Institution Press, 1986; pp. 204-205.
در آوریل سال ۱۹۱۷ میلادی او و بسیاری دیگر از بلشویک‌ها با همراهی بخش منشویک حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه طرفدار پشتیبانی مشروط از دولت موقت بودند. موضع‌گیری‌ای که با مواضع لنین در تضاد بود.Jackson, George; Devlin, Robert (eds.), Dictionary of the Russian Revolution. Westport, CT: Greenwood Press, 1989; pp. 295-296. او مخالف سرسخت قیام مسلحانه برای براندازی رژیم الکساندر کرنسکی بود.
او در انتخاباتی که در پاییز سال ۱۹۱۷ میلادی در پارلمان دوما برگزار شد به عنوان شهردار سن پترزبورگ انتخاب شد. او درهنگام و پس از انقلاب اکتبر در این سمت قرار داشت.
در سال ۱۹۱۹ به عنوان عضوی در کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی و پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی انتخاب شد. او تا زمان مرگ عضو پلیتبوروی باقی ماند. پس از مرگ یاکوف اسوردلوف در مارس ۱۹۱۹ میلادی* کالینین به عنوان جانشین او انتخاب شد و به مقام ریاست کمیته مرکزی اجرایی شوروی‌ها رسید و تا زمان بازنشستگی‌اش در پایان جنگ‌جهانی‌دوم در این سمت قرار داشت.
در ۱۹۲۰ میلادی در کنگره دوم کمینترن حضور پیدا کرد.

 مرگ 
او در سال ۱۹۴۶ میلادی بازنشسته شد و در ۳ ژوئن همان سال در شهر مسکو در اثر بیماری سرطان درگذشت.Brent, Jonathan and Naumov, Vladimir P. in Stalin's Last Crime, John Murray (Publishers), London, 2003, page 231 پیکر او در آرامگاه دیوار کرملین به خاک سپرده‌شد. سه شهر تور، کورولیوف و کونیگسبرگ به نام او نامگذاری شدند اما نام آن‌ها پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تغییر پیدا کرد. تنها شهر کالینینگراد هنوز نام او را دارد. خیابان و میدانی در شهر مینسک در بلاروس و خیابانی نیز در شهر دنیپرو در اوکراین به نام او نامگذاری شده‌اند. Dnipro municipality for the second time decided to rename Kalinin avenue to Sergey Nigoyan, (23 February 2018)

 جستارهای وابسته 
 لشکر ۲ تفنگداران موتوری گارد

 منابع 

 فرهنگ معین - بخش دوم اعلام. چاپ ۱۳۷۸

رده:اعضای پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی
رده:اعضای حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه
رده:اعضای شورای عالی اتحاد شوروی
رده:افراد جنگ جهانی دوم اهل اتحاد شوروی
رده:افراد جنگ جهانی دوم اهل روسیه
رده:اهالی بخش کاشینسکی
رده:بلشویک‌های قدیمی
رده:درگذشتگان ۱۹۴۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت سرطان در روسیه
رده:زادگان ۱۸۷۵ (میلادی)
رده:سران کشور اتحاد شوروی
رده:سیاستمداران جنگ جهانی دوم
رده:کمونیست‌های اهل روسیه
رده:مدفونان در آرامگاه دیوار کرملین
رده:ضدخدایی
رده:قهرمانان کار سوسیالیست
رده:دریافت‌کنندگان نشان لنین
رده:دریافت‌کنندگان نشان پرچم سرخ
رده:مخالفان تجدیدنظرطلبی
رده:بی‌خدایان اهل روسیه
رده:استالینیسم