مسجد جامع میمه

مسجد جامع میمه مربوط به دوره صفویه است و در شهرستان میمه و وزوان، بخش مرکزی، شهر میمه خیابان فرهنگ واقع شده و این اثر در تاریخ  با شمارهٔ ثبت ۹۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

 قدمت تاریخی 
بنای اصلی این مسجد به دوران سلجوقیان بازمی‌گردد که قدمت بنای فعلی آن مربوط به دوره زندیه و طبق نظر برخی کارشناسان به دوره صفویه است. محراب این مسجد نیز به دلیل ارزش تاریخی بسیار بالا به موزه ملی ایران منتقل شده‌است.
 مسجد جامع میمه در سفرنامه‌ها 
 ابن بطوطه: «مسافرت ما در زمین پهناوری آغاز شد که از مضافات اصفهان بشمار می‌رود. در این طریق نخست به میمه رسیدیم، روستایی نیک و دارای باغ‌های انگور و قنوات متعدد و مسجدی زیبا یافتیم که نهر آبی از وسط آن جاری بود.»
 ملا محسن فیض کاشانی: «در طی سفری گذرم به مسجدی افتاد در قریه ای بنام میمه که بنظر می‌رسد با توجه به کتیبه بالای محراب، این مسجد زیبا یادگار آل‌بویه باشد. هنوز منبر شکسته و نیمه سوخته آن در گوشه‌ای دیده می‌شود. سنگ قبرهای اطراف مسجد تاریخی در حدود ۲۰۰ سال پیش را دارند.»

 جستارهای وابسته 
 فهرست آثار ملی ایران
 وزارت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری

 منابع 

رده:آثار دوره صفویان در شهرستان برخوار و میمه
رده:بناهای تاریخی شهرستان اصفهان
رده:مسجدهای استان اصفهان
رده:مسجدهای ایران
رده:مسجدهای تاریخی شهرستان اصفهان
رده:مسجدهای تاریخی شهرستان برخوار و میمه
رده:معماری ایرانی