ابوالفضل احمد میدانی

ابوالفضل احمد بن محمد میدانی نیشابوری که بیشتر با نام ابوالفضل میدانی شناخته‌ می‌شود، (به اختضار: میدانی یا المیدانی) زبان‌شناس، ادیب، شاعر و نویسنده ایرانی مشهور به شیخ الادب و الامام ابو الفضل المیدانی در سده پنجم و ششم هجری قمری بوده است. میدانی به دو زبان فارسی و عربی کاملاً مسلط بود. او از شاگردان ابوالحسن علی بن احمد واحدی و یعقوب بن احمد نیشابوری بود. فرزندش، سعید بن احمد میدانی، و ابوجعفر احمد بن علی مقری بیهقی از شاگردان او بودند.

 نام 
ابوالفضل احمد میدانی نیشابوری.


 زندگی 
احمد میدانی در نیشابور به دنیا آمد و در همان‌جا پرورش یافت. نیشابور در زمان او یکی از بزرگترین مراکز تمدن اسلامی به شمار می‌رفت و او در این شهر ساکن محلهٔ میدان زیاد بود، به میدانی مشهور شد. میدانی در سال ۵۱۸ قمری در همین محله در نیشابور درگذشت.

 آثار و نوشته‌ها 
 «مجمع الامثال» یا «جامع الامثال» :معروف‌ترین اثر وی    که در فارسی با عنوان مجمع الامثال به همراه معادل فارسی توسط مصطفی تراویده و در یک مجموعه ۴ جلدی ترجمه شده است
 «السامی فی الاسامی»
 «الهادی للشادی»، در نحو فارسی
 «نزهة الطرف»، در علم صرف
 «شرح المفضلیات» یا «اسماء التفضیل»
 «الانموذج»، در نحو
 کتاب «النحو المیدانی»
 «المصادر»
 «منیة الراضی فی رسائل القاضی»
 «اساس العربیة»
 قید الأوابد من الفوائد.

 منابع 

 تاریخ ادبیات در ایران (۳۱۸/ ۲)
 دانشنامه تاریخ ادبیات عربی نوشته عمر فروخ جلد سوم ذیل «میدانی»
 معجم الادباء (۵۱–۴۵/ ۵)
 معجم البلدان (۲۷۹/ ۵)
 اسلام وب
 دارالمعرفه 
 دانشنامه شامله
 دانشنامه العربیه

رده:پژوهشگران ادبیات اهل ایران
رده:زبان‌شناسان اهل نیشابور
رده:شاعران اهل نیشابور
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:لغویان
رده:نویسندگان مرد اهل ایران
رده:اهالی شافعی‌مذهب نیشابور
رده:اهالی نیشابور
رده:درگذشتگان ۱۱۲۴ (میلادی)
رده:زادگان سده ۱۱ (میلادی)
رده:دستورنویسان عرب