نبرد در لس‌آنجلس

نبرد در لس‌آنجلس  یک فیلم اکشن نظامی‌گری علمی تخیلی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی جاناتان لیبسمن و نویسندگی کریس برتولینی است.Jonathan Liebesman (Director). (2011). Battle: Los Angeles [Motion picture] Production Notes. United States: Columbia Pictures. داستان دربارهٔ یک گروهبان نیروی دریایی با بازی آرون اکهارت است که رهبری یک دسته از تفنگداران دریایی ایالات متحده را به همراه دیگر پرسنل نظامی سرگردان بر عهده دارد و از لس‌آنجلس در برابر تهاجم موجودات فضایی دفاع می‌کنند. بازیگران این فیلم شامل میشل رودریگز، رامون رودریگز، بریجیت مویناهان و مایکل پنیا هستند.

این فیلم محصول مشترک کلمبیا پیکچرز، رلتیویتی مدیا و تهیه‌کنندگانی نیل اچ. موریتز بود. این فیلم توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز به صورت سینمایی توزیع شد. این فیلم جایزه موسیقی تلویزیونی را برای آهنگساز، برایان تایلر، به ارمغان آورد. موسیقی فیلم توسط تایلر با همکاری هالیوود استودیو سمفونی تنظیم شده بود. موسیقی متن فیلم توسط ناشر موسیقی وارس ساراباند در ۸ مارس ۲۰۱۱ منتشر شد.

فیلمبرداری اصلی در سپتامبر ۲۰۰۹ آغاز شد و فیلم در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در ایالات متحده اکران شد. این فیلم در سراسر جهان ۲۱۲ میلیون دلار فروش داشت، در حالی که بودجه تولید آن حدود ۷۰ تا ۷۷ میلیون دلار بود و عمدتاً با نقدهای منفی از منتقدان روبرو شد. این فیلم در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ بر روی دی‌وی‌دی و بلو-ری منتشر شد.

 داستان 
در ۱۲ اوت ۲۰۱۱، تهاجم بزرگی از فرازمینی‌ها در سواحل شهرهای بزرگ رخ می‌دهد. در حالی که لس آنجلس تخلیه می‌شود، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از کمپ پایگاه تفنگداران دریایی پندلتون وارد عمل می‌شود؛ از جمله گروهبان یکم مایکل نانتز که کهنه‌سرباز جنگ عراق است. نانتز که در شرف بازنشستگی بود، به دسته اول، گروهان اکو از گردان دوم، تفنگداران دریایی پنجم مأمور می‌شود.

تحت فرماندهی ستوان دوم ویلیام مارتینز، این دسته به یک پایگاه عملیات خط مقدم (FOB) مستقر در فرودگاه سانتا مونیکا (کالیفرنیا) می‌رسد. نیروهای زمینی بیگانه ظاهراً پشتیبانی هوایی ندارند و از استراتژی سلطه سریع استفاده می‌کنند. از این رو، نیروی هوایی برای یک بمباران اشباع در منطقه سانتا مونیکا (کالیفرنیا) آماده می‌شود و به دسته ۳ ساعت فرصت داده می‌شود تا غیرنظامیان را از یکی از ایستگاه‌های اداره پلیس لس آنجلس نجات دهند. همان‌طور که آن‌ها در لس آنجلس پیشروی می‌کنند، در کمین گرفتار شده و متحمل تلفات متعددی می‌شوند. نانتز تفنگداران ایملی و هریس را برای جستجوی لنیهان که از گروه جدا شده است، می‌برد. آن‌ها پس از مبارزه با یک موجود بیگانه، با تعدادی از سربازان لشکر ۴۰ پیاده (ایالات متحده آمریکا) و یک استوار فنی اطلاعاتی نیروی هوایی به نام النا سانتوس متحد می‌شوند. در ایستگاه پلیس، این دسته موقت پنج غیرنظامی را پیدا می‌کند: میشل که دامپزشک است و کودکان، کیرستن، ایمی، هکتور و پدر هکتور، جو. یک هلیکوپتر برای تخلیه تفنگداران مجروح می‌رسد اما نمی‌تواند وزن غیرنظامیان را تحمل کند. هلیکوپتر هنگام برخاستن توسط واحدهای هوایی بیگانگان نابود می‌شود که منجر به کشته شدن گریستون، گوئررو، لنیهان و سیمونز می‌گردد.

تفنگداران یک اتوبوس شهری متروکه را برای تخلیه تصاحب می‌کنند. در طول راه، آن‌ها درمی‌یابند که واحدهای هوایی بیگانگان در واقع پهپادهایی هستند که رادیوهای انسانی را هدف قرار می‌دهند؛ سانتوس فاش می‌کند که مأموریت او مکان‌یابی و نابودی مرکز فرماندهی بیگانگان است که پهپادها را کنترل می‌کند. وقتی اتوبوس آن‌ها روی یک بزرگراه مرتفع مورد حمله بیگانگان قرار می‌گیرد، تفنگداران با راپل گروه را به سطح خیابان می‌برند. در نبرد بعدی، تفنگداران استاورو و موتولا و باقی‌مانده سربازان گارد ملی ارتش کالیفرنیا کشته می‌شوند، در حالی که جو و ستوان مارتینز مجروح می‌گردند. مارتینز از رادیوی خود برای جذب بیگانگان استفاده کرده و سپس با منفجر کردن مواد منفجره، خود را فدای تیمش می‌کند. نانتز اکنون فرماندهی پرسنل بازمانده شامل سانتوس، ایملی، کرنز، لاکت، هریس، آدکوو و غیرنظامیان را بر عهده دارد و فرار آن‌ها از منطقه بمباران را ادامه می‌دهد. یک دانشمند در رسانه‌های خبری حدس می‌زند که بیگانگان به دنبال منابع آب زمین برای سوخت هستند و همزمان قصد نابودی جمعیت انسانی را دارند.

بمباران فرش‌بافی برنامه‌ریزی شده انجام نمی‌شود. با رسیدن به پایگاه عملیات خط مقدم، تفنگداران متوجه می‌شوند که آنجا نابود شده و ارتش از شهر عقب‌نشینی کرده است. تفنگداران قصد دارند غیرنظامیان را به یک نقطه استخراج جایگزین همراهی کنند. وقتی جو بر اثر جراحاتش می‌میرد، نانتز به هکتور دلداری می‌دهد. لاکت در مورد برادرش که به همراه چهار نفر دیگر در آخرین دوره خدمت نانتز کشته شده بود، با او روبرو می‌شود. آن‌ها زمانی به آرامش می‌رسند که نانتز توضیح می‌دهد که همچنان به فکر آن‌هاست و نام، درجه و شماره سریال هر یک را از حفظ می‌خواند. نانتز گروه را تشویق می‌کند تا برای ادای احترام به همرزمان کشته شده خود، از جمله جو به خاطر شجاعتش، به پیشروی ادامه دهند. آن‌ها به نقطه استخراج می‌رسند و با هلیکوپتر تخلیه می‌شوند.

در حین پرواز، هلیکوپتر دچار قطع موقت برق می‌شود. نانتز تئوری می‌دهد که آن‌ها در نزدیکی مرکز فرماندهی بیگانگان پرواز می‌کنند که پیام‌های رادیویی شدیدی به پهپادهایش ارسال می‌کند. او به واحد خود دستور می‌دهد که غیرنظامیان را همراهی کنند در حالی که خودش برای شناسایی منطقه می‌ماند، اما تفنگدارانش به او ملحق می‌شوند. آن‌ها با جستجو در فاضلاب‌ها، وجود یک سفینه بزرگ بیگانه را تأیید می‌کنند. کرنز برای درخواست موشک تماس رادیویی برقرار می‌کند و نانتز آن‌ها را به صورت دستی با استفاده از یک نشانه‌گذار لیزری هدایت می‌کند در حالی که دیگران از موقعیت او دفاع می‌کنند. کرنز زمانی که یک پهپاد روی رادیوی او قفل می‌کند کشته می‌شود، اما تفنگداران موفق می‌شوند یک موشک را به سمت ماژول فرماندهی هدایت کنند که منجر به نابودی آن می‌شود. پهپادهای کنترل‌نشده از آسمان سقوط می‌کنند و نیروهای زمینی بیگانه عقب‌نشینی می‌کنند.

تفنگداران باقی‌مانده (نانتز، ایملی، لاکت، هریس، آدکوو و سانتوس) به پایگاهی در بیابان موهاوی منتقل شده و به عنوان قهرمان مورد استقبال قرار می‌گیرند. به آن‌ها گفته می‌شود که طرح موفقیت‌آمیز آن‌ها به ارتش‌های در حال نبرد با نیروهای بیگانه در شهرهای دیگر مخابره شده است، میشل و سه کودک نجات یافته‌اند و آن‌ها اکنون می‌توانند استراحت کنند. در عوض، آن‌ها دوباره مسلح شده و برای بازپس‌گیری لس آنجلس حرکت می‌کنند.

 بازیگران 
بندانگشتی|آرون اکهارت در نقش گروهبان یکم سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، مایکل نانتز ظاهر شد
 آرون اکهارت در نقش گروهبان یکم سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، مایکل نانتز
 میشل رودریگز در نقش استوار فنی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، النا سانتوس
 نی-یو در نقش سرجوخه سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، کوین جی. «اسپکس» هریس
 بریجیت مویناهان در نقش میشل
 مایکل پنیا در نقش جو رینکون
 کوری هاردریکت در نقش سرجوخه تفنگداران دریایی، جیسون «کوچیس» لاکت
 جیم پرک در نقش سرباز یکم تفنگداران دریایی، پیتر جی. «آیریش» کرنز
 Gino Anthony Pesi در نقش سرجوخه تفنگداران دریایی، نیک سی. «استاوز» استاورو
 لوکاس تیل در نقش سرجوخه تفنگداران دریایی، اسکات گریستون
 رامون رودریگز در نقش ستوان‌دوم تفنگداران دریایی، ویلیام مارتینز
 نوئل فیشر در نقش سرباز تفنگداران دریایی، شان «کسپر» لنیهان
 آدتوکومبوه مکورمک در نقش بهیار درجه دو نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، جبریل ای. «داک» آدکوو
 Will Rothhaar در نقش سرجوخه تفنگداران دریایی، لی «کابوی» ایملی
 Neil Brown Jr. در نقش سرجوخه تفنگداران دریایی، ریچارد «موتون» گوئررو
 تیلور هندلی در نقش سرباز یکم تفنگداران دریایی، کوری سیمونز
 جیمز هیرویکی لیائو در نقش سرباز یکم تفنگداران دریایی، استیون «موتورولا» موتولا
 جوئی کینگ در نقش کریستن
 برایس کس در نقش هکتور رینکون
 جادین گولد در نقش ایمی

 تولید 
 توسعه 
جاناتان لیبسمن قصد داشت این فیلم تصویری واقع‌گرایانه از تهاجم بیگانگان در سبک یک فیلم جنگی باشد و برای سبک فیلم‌برداری مستندگونه خود از فیلم‌های سقوط شاهین سیاه، نجات سرباز رایان و یونایتد ۹۳ الهام گرفت. لیبسمن همچنین از ویدیوهای یوتیوب تفنگداران دریایی در فلوجه برای ظاهر فیلم الهام گرفت. در نتیجه، فیلم به صورت فیلم سه‌بعدی فیلم‌برداری نشد، زیرا کارگردان احساس می‌کرد ترکیب آن با سبک فیلم‌برداری دوربین روی دست باعث می‌شود تماشاگران «در عرض دو دقیقه بالا بیاورند.» در عوض، از فیلم خام استاندارد استفاده شد و صحنه‌ها از سه دوربین مختلف برش خوردند. فیلم‌سازان فیلم‌برداری دیجیتال با دوربین Red را آزمایش کردند، اما متوجه شدند که این دوربین نمی‌تواند همان کیفیت تصویر فیلم استاندارد را ثبت کند. فیلم برای درجه‌بندی انجمن تصاویر متحرک آمریکا ساخته شد، زیرا کارگردان احساس می‌کرد بیش از حد خشن کردن فیلم با لحن تعلیق‌آمیزی که آن‌ها به دنبالش بودند همخوانی ندارد. کریس برتولینی، فیلم‌نامه‌نویس، سعی کرد شوخی و تعلیق را در کنار اکشن بگنجاند، که به نظر او عناصر مهمی برای جذب مخاطب به درام بودند.

لیبسمن در مصاحبه‌ای با آی‌جی‌ان، تعامل بین بازیگران و همچنین توسعه طبیعی فیلم در طول پیش‌تولید را توصیف کرد و گفت: «آنچه از این روند حاصل می‌شود، مقدار زیادی جزئیات ریز است که این بچه‌ها با خود می‌آورند.» او همچنین اشاره کرد: «به عنوان مثال، نی-یو که نقش هریس را بازی می‌کند و جینو پسی که نقش استاورو را بازی می‌کند، رابطه عالی با هم داشتند که بسیاری از آن را پشت صحنه ابداع کردند. چیزهای کوچک، شخصیت‌هایی که فکر می‌کردید در فیلم‌نامه نیستند. افرادی مثل گوئررو (Neil Brown Jr.). او یکی از شخصیت‌های فرعی است اما شخصیت خاص خودش را دارد که با خود آورده و این‌ها چیزهایی است که انتظارش را ندارید.»

 مضامین و تحلیل 
داستان فیلم تا حدی الهام‌گرفته از نبرد لس آنجلس است؛ یک حمله احتمالی دشمن و آتش‌باری توپخانه ضدهوایی متعاقب آن که در شب ۲۴ فوریه ۱۹۴۲ در لس آنجلس، در طول جنگ جهانی دوم رخ داد. این حادثه یک روز پس از بمباران الوود اتفاق افتاد، زمانی که یک زیردریایی امپراتوری ژاپن گلوله‌هایی را به سمت مخازن سوخت هواپیمایی ایالات متحده شلیک کرد؛ تنش‌ها در سواحل غربی در ماه‌های پس از دسامبر ۱۹۴۱ و حمله به پرل هاربر و ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم از پیش بالا گرفته بود. شاهدان عینی و داده‌های رادار، یک هواگرد ناشناخته را در شب ۲۴ فوریه برفراز منطقه لس آنجلس گزارش کردند که منجر به ترس از حمله ژاپن به خاک اصلی ایالات متحده شد. اما بررسی این حادثه هیچ مدرکی دال بر حضور ژاپنی‌ها در منطقه پیدا نکرد و این اتفاق را به واکنش بیش از حد نیروهای نظامی ایالات متحده نسبت داد. در سال‌های بعد، محققان یوفو گمانه‌زنی کردند که هواگرد مشاهده شده در آن شب، یک مرکب فرازمینی بوده است.The History of the 4th AA Command, Western Defense Command, Jan 9 1942 to July 1 1945 (extract) , edited by Dale Goudie, Jim Klotz and Chris Lambright. Cufors.org, accessed 04 May 2020

این حادثه واقعی به عنوان تمرکز اصلی در یکی از تیزرهای اولیه برای تبلیغ فیلم استفاده شد که در آن به شدت القا می‌شد مهاجمان بیگانه دهه‌ها را صرف برنامه‌ریزی برای حمله و تهاجم خود کرده‌اند. فیلم‌سازان از این رویداد تاریخی برای کمک به واقع‌گرایانه جلوه دادن فیلم بهره بردند. آرون اکهارت گفت که هدف فیلم ساختن واقعی‌ترین فیلم ممکن دربارهٔ تهاجم بیگانگان بوده است؛ «هدف این بود: این یک فیلم جنگی است، یک فیلم جنگی به سبک مستند که موجودات بیگانه در آن حضور دارند.» با این حال، این فیلم اولین اثر سینمایی نبود که به وقایع پیرامون حملات هوایی اقیانوس آرام می‌پرداخت. در سال ۱۹۷۹، فیلم کمدی-درام ۱۹۴۱ (فیلم) به کارگردانی استیون اسپیلبرگ، به گلوله‌باران سال ۱۹۴۲ و دیگر درگیری‌های نظامی غافلگیرکننده اشاره کرده بود.استیون اسپیلبرگ. (1979). 1941 [Motion picture] The Making of 1941. United States: یونیورسال پیکچرز. در ۱۲ مارس ۲۰۱۱، یک روز پس از اکران رسمی نبرد در لس آنجلس، یک مک‌باستر تولید شده توسط شرکت فیلم‌سازی مستقل اسایلم با عنوان نبرد لس آنجلس در شبکه تلویزیونی ک کابلی سای فای در ایالات متحده پخش شد.
چپ|بندانگشتی|میشل رودریگز (چپ) و آرون اکهارت (راست)، همراه با کارگردان جاناتان لیبسمن در کامیک-کان سن دیگو ۲۰۱۰.

 فیلم‌برداری 
فیلم‌برداری از سپتامبر ۲۰۰۹ تا دسامبر ۲۰۰۹ در شریوپورت (لوئیزیانا) و بتن‌روژ (لوئیزیانا) انجام شد (برخی صحنه‌ها نیز در کمپ پندلتون در سن دیگو، کالیفرنیا فیلم‌برداری شدند). لوئیزیانا عمدتاً به دلیل مزایای مالی به جای لس آنجلس انتخاب شد. تصویربرداری اصلی در هفته دوم سپتامبر در شریوپورت با صحنه‌هایی که یک سامانه بزرگراه‌های میان ایالتی ویران شده و پر از خودرو، یک کامیون تانکر واژگون شده و یک هلیکوپتر سقوط کرده را نشان می‌داد، آغاز شد. پس‌تولید در طول سال ۲۰۱۰ و تا سال ۲۰۱۱ ادامه یافت. جلوه‌های ویژه استفاده شده در تصویربرداری اصلی شامل آتشکاری بود. مهیج‌ترین صحنه، انفجاری بزرگ با ایجاد گلوله آتشین بود که گفته می‌شود باعث نگرانی برخی از ساکنان و رهگذران شده بود. گروه‌های فیلم‌برداری از یک تابلوی تبلیغاتی بزرگ «کروما کی» در انتهای بزرگراه ویران شده استفاده کردند تا بعداً تصاویر سی‌جی‌آی از لس آنجلس را در آن جایگذاری کنند. بازیگران برای اینکه یاد بگیرند چگونه به‌طور واقع‌گرایانه به عنوان یک دسته تفنگدار دریایی عمل کنند، سه هفته آموزش نظامی را پشت سر گذاشتند. علاوه بر این، اکهارت از چند ماه قبل با تفنگداران دریایی در زمینه آموزش سلاح و تمرینات نظامی تمرین کرده بود. در صحنه فیلم‌برداری، مشاوران فنی نظامی با بازیگران کار کردند تا از ارائه یک اجرای واقع‌گرایانه اطمینان حاصل کنند. اکهارت هنگام سقوط از یک لبه در طول یک سکانس اکشن، دچار شکستگی در بازو شد، اما بدون اینکه آن را در گچ بگذارد، به کار خود در باقی‌مانده فیلم ادامه داد.

حمایت‌های نظامی گسترده‌ای برای فیلم‌برداری صورت گرفت. واحدهای متعددی از تفنگداران دریایی در فیلم‌برداری همکاری کردند، از جمله نیروهای پیاده از گردان دوم تفنگداران دریایی هفتم، گردان دوم تفنگداران دریایی اول، هواگردهای بل بوئینگ وی-۲۲ آسپری از واحد VMMT-204 (مستقر در پایگاه هوایی نیوریور در کارولینای شمالی)، بوئینگ ورتول سی‌اچ-۴۶ سی‌نایت از واحدهای HMM-268 و HMM-774 (به ترتیب مستقر در کمپ پندلتون و ایستگاه نیروی دریایی نورفک) و نیروی ذخیره سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از گردان سوم تفنگداران دریایی ۲۳ مستقر در بل شسی، لوئیزیانا.

 جلوه‌های بصری 
در حالی که لیبسمن سعی کرد تا حد امکان از جلوه‌های فیزیکی استفاده کند (اگرچه از پرده سبز و سی‌جی‌آی نیز استفاده شد)، مانند انفجارها، ۹۰ درصد موجودات بیگانه به صورت کامپیوتری ساخته شده‌اند، زیرا کارگردان احساس می‌کرد دستیابی به آن‌ها از هر طریق دیگری بسیار دشوار است. مهاجمان توسط پل جرارد طراحی شدند که آن‌ها را به گونه‌ای ساخت تا «بسیار بیگانه» به نظر برسند، نه شبیه به بندپایان و نه مهره‌داران، در حالی که لیبسمن آن‌ها را به عنوان «نازی‌های نسل‌کش» توصیف کرد… «آن‌ها به ما همان‌گونه نگاه می‌کنند که ما به مورچه‌ها نگاه می‌کنیم.» لیبسمن می‌خواست بیگانگان به گونه‌ای به نظر برسند که مانند یک ارتش واقعی عمل می‌کنند، همراه با پزشک‌یارها و افسران با درجه نظامی مختلف، و استفاده از تاکتیک‌هایی مانند پناه گرفتن برای محافظت از خود. لیبسمن همچنین تأیید کرد که بیگانگان برای منابع طبیعی زمین، به ویژه به این دلیل که ۷۰ درصد سطح زمین از آب پوشیده شده است، حمله کرده‌اند.

 جنجال‌ها 
سونی احتمال اقدام قانونی علیه فیلم‌سازان، گرگ و کالین استراوس را که از طریق شرکت جلوه‌های ویژه خود به نام هیدرولیکس برای انجام کارهای جلوه‌های بصری «نبرد در لس آنجلس» استخدام شده بودند، بررسی کرد. سونی مشکوک بود که برادران استراوس فیلم تهاجم بیگانگان خود با نام آسمان شهر را که در لس آنجلس می‌گذرد و رقیبی برای اکران «نبرد در لس آنجلس» محسوب می‌شد، با استفاده از منابعی ساخته باشند که بدون رضایت سونی پیکچرز در طول کار بر روی این فیلم به دست آورده بودند. سخنگوی برادران استراوس در پاسخ گفت: «هرگونه ادعای تخلف کاملاً بی‌اساس است. این تلاش آشکار سونی برای وادار کردن این فیلم‌سازان مستقل به تغییر تاریخ اکرانی است که مدت‌ها پیش توسط یونیورسال و ریلفتیویتی تعیین شده و خارج از کنترل فیلم‌سازان است.» سونی داوری علیه هیدرولیکس و برادران استراوس را آغاز کرد، اما بعداً از این داوری صرف‌نظر کرد.

 موسیقی و موسیقی متن 

موسیقی متن توسط برایان تایلر ساخته و رهبری شد و توسط «هالیوود استودیو سمفونی» اجرا گردید. آلبوم موسیقی متن فیلم در ۸ مارس ۲۰۱۱ منتشر شد."Battle: Los Angeles Soundtrack" . BrianTyler.com. Retrieved June 7, 2011. ترانه‌ای که در تیزر استفاده شده «خورشید تاریک شده و آسمان سیاه گشته» اثر یوهان یوهانسون است.Soundtrack review for Battle: Los Angeles . Tracksounds. Retrieved June 7, 2011. ترانه «عشق کالیفرنیا» اثر توپاک شکور با همکاری دکتر دره و راجر تروتمن در فیلم استفاده شد اما در آلبوم موسیقی متن گنجانده نشد.

 انتشار 
 افتتاحیه و اکران سینمایی 
فیلم افتتاحیه جهانی خود را در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در ایالات متحده داشت. روز بعد، در ۱۲ مارس، در منطقه آسیا-اقیانوسیه در تایوان به نمایش درآمد. سایر بازارهای اروپایی مانند آلمان و دانمارک اکران فیلم را در ۱۴ آوریل آغاز کردند. فیلم در ۲۰ آوریل در سوئد و ۲۲ آوریل در سوئیس اکران شد. اکران عمومی در آمریکای لاتین از ۱۰ مارس در آرژانتین آغاز شد. بازارهای خاصی در خاورمیانه مانند امارات متحده عربی و لبنان در ۱۰ مارس شاهد افتتاحیه فیلم بودند، در حالی که در آفریقای جنوبی در اواخر ماه، یعنی ۲۵ مارس به نمایش درآمد.

 بازی ویدئویی 

یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص که توسط استودیو «لایو اکشن»، از زیرمجموعه‌های سابر اینتراکتیو توسعه یافته و توسط کونامی منتشر شده بود، در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ برای استیم و ایکس‌باکس لایو آرکید و در ۲۲ مارس برای پلی‌استیشن نتورک منتشر شد. سرویس بازی OnLive نیز در ۱۵ مارس این بازی را در اختیار مشترکین خود قرار داد. اکهارت نقش خود را در این بازی تکرار کرد. بازیکنان در طول بازی نقش سرجوخه لی ایملی را بر عهده می‌گیرند.

 رسانه خانگی 
«نبرد در لس آنجلس» در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ توسط سرگرمی خانگی سونی پیکچرز در رسانه‌های خانگی منتشر شد.

پس از اکران سینمایی، نسخه صفحه‌عریض با کد منطقه‌ای ۱ بر روی دی‌وی‌دی در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ در ایالات متحده عرضه شد. ویژگی‌های خاص دی‌وی‌دی شامل بخش‌هایی همچون «پشت صحنه نبرد»، «ساخت بیگانگان»، «بازیگری در کنار بیگانگان»، «فیلم‌برداری از بیگانگان»، «آماده‌سازی برای نبرد» و «خلق لس آنجلس در لوییزیانا» بود. همچنین یک بسته ترکیبی بلو-ری/دی‌وی‌دی دو دیسکه نیز در همان تاریخ منتشر شد. ویژگی‌های اضافی این بسته علاوه بر موارد قبلی، شامل تم پلی‌استیشن ۳ و بخش‌هایی نظیر «نبرد بزرگراه»، «کنترل فرماندهی»، «گروهبان نانتز»، «تفنگداران پشت صحنه»، «کالبدشکافی بیگانه» و غیره بود.

همزمان، نسخه با کیفیت بالای بلو-ری نیز در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ منتشر شد که شامل نسخه دموی بازی «رزیستنس ۳» نیز بود. همچنین گزینه‌ای برای تماشای فیلم در قالب ویدئو به‌درخواست (VOD) فراهم شده است.

«نبرد در لس آنجلس» یکی از نخستین عناوینی است که با فرمت وضوح بسیار بالای وضوح ۴کی مجدداً مستر شد.

 بازخورد 
 واکنش منتقدان 
وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز بر اساس ۲۱۴ نقد، امتیاز ۳۷٪ با میانگین ۴٫۹/۱۰ را به فیلم اختصاص داد. در اجماع منتقدان این سایت آمده است: «نبرد در لس آنجلس که بیش از حد طولانی و آکنده از کلیشه‌های فیلم‌های جنگی است، تنها سرسخت‌ترین معتادان فیلم‌های اکشن را سرگرم خواهد کرد.» وب‌سایت متاکریتیک بر اساس ۳۵ منتقد، نمره میانگین وزنی ۳۷ از ۱۰۰ را به فیلم داد که نشان‌دهنده «نقدهای عموماً نامطلوب» است. تماشاگران نظرسنجی شده توسط سینماسکور به فیلم میانگین نمره "B" در مقیاس A+ تا F دادند.

راجر ایبرت، منتقد سرشناس فیلم، در نقدی طولانی «نبرد در لس آنجلس» را مورد انتقاد شدید قرار داد و آن را «پر سر و صدا، خشن، زشت و احمقانه» خواند و تنها نیم ستاره به آن داد. اگرچه او بازی آرون اکهارت را ستود، اما به شدت از نویسندگی، طراحی جلوه‌ها، فیلم‌برداری و تدوین فیلم انتقاد کرد. او نقد خود را با این جمله به پایان رساند: «وقتی به ساختار ظریف اثری مانند جدال در اوکی کرال فکر می‌کنم، دلم می‌خواهد موهای سرم را بکنم و اشک ناامیدی بریزم. نسل‌هایی از فیلم‌سازان زندگی خود را وقف تکمیل تکنیک‌هایی کردند که کارگردانی مانند جاناتان لیبسمن یا از آن‌ها بی‌اطلاع است یا نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت است. با این حال میلیون‌ها دلار به او داده می‌شود تا این تهاجم را به آستانه دقت و توجه یک نسل تولید کند.»Ebert, Roger (March 9, 2011). Battle: Los Angeles. Chicago Sun-Times. Retrieved June 17, 2012. آنتونی لین از مجله نیویورکر نقد بهتری به فیلم داد، اما تنها با مقایسه آن با فیلم‌های بدتر؛ او بیان کرد: «نبرد در لس آنجلس بسیار سرگرم‌کننده‌تر از حماقت‌های روح‌فرسایی همچون ترمیناتور: رستگاری یا فیلم‌های تبدیل‌شوندگان است.»

نبرد در لس آنجلس عمدتاً نقدهای ضعیفی از سوی لس آنجلس تایمز،Sharkey, Betsy (March 11, 2011). Movie review: 'Battle: Los Angeles'. لس آنجلس تایمز. Retrieved June 17, 2012. نیویورک تایمز،Scott, A.O. (March 10, 2011). City of Angels Resists Becoming City of Aliens (the Outer-Space Type) . نیویورک تایمز. Retrieved June 17, 2012. یواس‌ای تودی،Bowles, Scott (March 11, 2011). Been there, fought that in 'Battle: Los Angeles' . یواس‌ای تودی. Retrieved June 17, 2012. انترتینمنت ویکلیGleiberman, Owen (March 11, 2011). Movie Review – Battle: Los Angeles (2011) . انترتینمنت ویکلی. Retrieved June 17, 2012. و ورایتی دریافت کرد.Lowry, Brian (March 9, 2011). Battle: Los Angeles . ورایتی. Retrieved June 17, 2012. یک استثنا در این میان، سان فرانسیسکو کرونیکل بود که نقدی همدلانه به فیلم داد.LaSalle, Micke (March 11, 2011). Battle: Los Angeles review . سان فرانسیسکو کرونیکل. Retrieved June 17, 2012. کیم نیومن از مجله امپایر به فیلم ۲ ستاره از ۵ داد و ضمن تأیید کیفیت صحنه‌های نبرد، از عدم نوآوری آن انتقاد کرد و نوشت: «همه چیز به خوبی منفجر می‌شود و اکهارت بازیگری فراتر از حد مورد نیازِ نقشش است، اما ما همه این‌ها را قبلاً دیده‌ایم.»Newman, Kim (March 11, 2011). Battle: Los Angeles . امپایر (مجله). Retrieved June 17, 2012. نایجل فلوید از گروه تایم اوت نیز با دادن ۲ ستاره، اظهار داشت که فیلم «شخصیت‌های نظامی تخت را با دیالوگ‌های کلیشه‌ای و احساسات‌گرایی پیش‌پاافتاده سنگین کرده است.»Floyd, Nigel (March 16, 2011). Battle: Los Angeles Review . گروه تایم اوت. Retrieved March 10, 2011.

نیل اسمیت از مجله توتال فیلم به فیلم ۳ ستاره از ۵ داد و چنین خلاصه کرد: «سقوط شاهین سیاه را با موجودات فضایی به جای سومالیایی‌ها تصور کنید؛ آنگاه معیاری برای این اکشن انفجاری اما کاربردی خواهید داشت که برای گذران وقت تا رسیدن فیلم‌های بزرگ تابستانی مناسب است.»Smith, Neil (March 10, 2011). Fight them on the beaches, dude... . توتال فیلم. Retrieved March 10, 2011. مایکل فیلیپس، منتقد فیلم از شیکاگو تریبون نیز ۳ ستاره به فیلم داد و خاطرنشان کرد که داستان به شکلی رضایت‌بخش محدود است: «درباره مشتی از آدم‌هاست که سعی می‌کنند چند بلوک را تا یک منطقه امن در غرب لس آنجلس طی کنند و در این مسیر کشته نشوند. بخش نجات جهان تقریباً یک ایده ثانویه است.»Phillips, Michael (March 10, 2011). Cliches abound, but 'Battle: Los Angeles' prevails . Chicago Tribune. Retrieved March 23, 2011. تای بر از بوستون گلوب با رویکردی مثبت‌تر اعلام کرد که فیلم یک «مأموریت دوساعته پر سر و صدا، دیوانه‌وار و از نظر بصری گیرا است که عمدتاً قوانین ژانر را رعایت کرده و از ژست‌های مردانه افراطی دوری می‌کند.»Burr, Ty (March 11, 2011). The sands of Santa Monica: ‘Los Angeles’ is viscerally gripping, if full of war-movie cliches . The Boston Globe. Retrieved June 20, 2012. کانی اوگل از میامی هرالد به این نتیجه رسید که نبرد در لس آنجلس «به اندازه روز استقلال لوده نیست، به اندازه جنگ دنیاها ترسناک نیست و کاملاً فاقد تخیل و طنین احساسی منطقه ۹ است» اما یک «فیلم پاپ‌کورنی محکم با مقدار زیادی اکشن، انفجار و آشوب کنترل‌شده» به شمار می‌رود.Ogle, Connie (March 10, 2011). The latest invasion of Earth by aliens isn't memorable, but you won't be bored. . Miami Herald. Retrieved June 20, 2012. بیل گودیکونتز، منتقد روزنامه آریزونا ریپابلیک، فیلم را «یک سرگرمی خوب و ساده» نامید.

 افتخارات 
نبرد در لس آنجلس نامزد دریافت جایزه برای پنیا در بخش «بهترین بازیگر مرد محبوب» و نامزد دریافت جایزه برای رودریگز در بخش «بهترین بازیگر زن محبوب» از جایزه آلما شد. علاوه بر این، برایان تایلر آهنگساز فیلم برنده جایزه موسیقی تلویزیونی BMI برای کار بر روی این فیلم گردید.

 گیشه 
نبرد در لس آنجلس در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در ۳,۴۱۷ سینما در ایالات متحده اکران شد. این فیلم در روز افتتاحیه ۱۳,۳۹۹,۳۱۰ دلار فروش داشت که بهترین فروش روز افتتاحیه در سال ۲۰۱۱ تا پیش از جابه‌جایی رکورد توسط سریع و خشمگین ۵ بود. در مجموع، فیلم ۳۵,۵۷۳,۱۸۷ دلار در پایان هفته افتتاحیه به دست آورد و در رتبه اول گیشه، بالاتر از فیلم‌های شنل‌قرمزی و مریخ به مامان‌ها نیاز دارد قرار گرفت. فیلم پس از یک هفته با صدرنشینی انیمیشن رنگو به رتبه دوم سقوط کرد. در پایان دوره اکران در سال ۲۰۱۱، این فیلم ۸۳,۵۵۲,۴۲۹ دلار در بازارهای ایالات متحده و کانادا و ۱۲۸,۲۶۶,۹۲۵ دلار در بازارهای بین‌المللی فروش داشت که مجموع فروش جهانی آن را به ۲۱۱,۸۱۹,۳۵۴ دلار رساند.

 جوایز و نامزدی‌ها 
 سال جایزه دسته‌بندی نامزد نتیجه ۲۰۱۱  جایزه آلما  بازیگر زن محبوب فیلم - درام/ماجراجویی  میشل رودریگز   بازیگر مرد محبوب فیلم  مایکل پنیا   جایزه موسیقی تلویزیونی BMI   برایان تایلر   تندیس روندو  بهترین فیلم  جاناتان لیبسمن   ۲۰۱۲  جایزه CinEuphoria  بهترین جلوه‌های ویژه (صوتی یا تصویری) - رقابت بین‌المللی  نبرد در لس آنجلس  

 شایعه دنباله 
در سال ۲۰۱۱، آرون اکهارت درباره احتمال ساخت یک دنباله صحبت کرد و جاناتان لیبسمن نیز در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۲ به آن اشاره کرد.```

 منابع 

 پیوند به بیرون 






رده:آثار موسیقی برایان تایلر
رده:تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در فرهنگ عامه
رده:تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در فیلم‌ها
رده:حملات بیگانگان در فیلم‌ها
رده:فیلم‌ها به زبان انگلیسی
رده:فیلم‌ها به کارگردانی جاناتان لیبسمن
رده:فیلم‌های ۲۰۱۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های آخرالزمانی
رده:فیلم‌های آمریکایی درباره زیست فرازمینی
رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های اکشن آمریکایی
رده:فیلم‌های اکشن دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های اکشن علمی تخیلی ۲۰۱۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های اکشن علمی تخیلی آمریکایی
رده:فیلم‌های اکشن علمی تخیلی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های اوریجینال فیلم
رده:فیلم‌های آمریکایی
رده:فیلم‌های جنگی آمریکایی
رده:فیلم‌های جنگی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های درباره حیات فرازمینی
رده:فیلم‌های ریلیتیویتی مدیا
رده:فیلم‌های علمی تخیلی آمریکایی
رده:فیلم‌های علمی تخیلی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های علمی-تخیلی نظامی
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری‌شده در کالیفرنیا
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری‌شده در لوئیزیانا
رده:فیلم‌های کلمبیا پیکچرز
رده:فیلم‌های واقع‌شده در ۲۰۱۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در آینده
رده:فیلم‌های واقع‌شده در سن دیگو
رده:فیلم‌های واقع‌شده در سنتا مونیکا، کالیفرنیا
رده:فیلم‌های واقع‌شده در لس آنجلس
رده:نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در فیلم