زبان‌شناسی صورت‌گرا

زبان‌شناسی صورت‌گرا رویکردی در مطالعه زبان است که عناصر زبان را صرف نظر از بافت زبانی یا اجتماعی مورد مطالعه قرار می‌دهد و در مقابل زبان‌شناسی نقش‌گرا قرار می‌گیرد. دستور زایشی چامسکی و پیروانش و هم چنین شاخه‌های آن همچون معنی شناسی زایشی و غیره از یک سو دستورهای صورت گرای ساخت گروهی/ سازه ای را تشکیل می‌دهند و دستوری چون دستور واژه از هادسون دستور صورت گرای وابستگی است.

 منابع 

 زبان‌شناسی نظری، محمد دبیرمقدم، تهران: سمت، ۱۳۸۳

رده:زبان
رده:زبان‌های صوری
رده:منطق ریاضی
رده:نحو
رده:نظریه اتوماتا