میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب خراسانی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) از شاعران عارف و از روحانیان دانشمند خراسان بوده‌است. نسب او از طریق جدش سید محمدمهدی خراسانی ملقب به شهید رابع به شاه نعمت‌الله ولی می‌رسد.
وی افزون بر کسب علوم دینی و فراگیری زبان فرانسه و عربی، به مقامات عالی عرفانی و معنوی دست یافت. در تزکیه نفس و تهذیب اخلاق و کردار نیکو، سر مشق اهل روزگار بود و ذوق شعری و استعداد درخشانی داشت.

 دیوان شعر 
دیوان شعر حبیب دارای قصایدی استوار و غزلیات شورانگیز و رندانه‌ای است.
غزل معروف «گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس» که به اقتباس از صائب تبریزی سروده شده و غزل «هر شب من و دل تا سحر در کوچه دیوانه ها» از غزلیات مشهور او می‌باشد.

شعر معروف:

و شعر معروفی که معمولاً اقطاب دراویش زمزمه می‌کنند

همچنین غزل:

دیوان حبیب بیش از ده بار چاپ شده است و چاپ مشهور ان توسط انتشارات زوار تهران و با مقدمه علی حبیب منتشر گشته است. اخوان ثالث نیز شعری در مدح حبیب خراسانی دارد.

 درگذشت 
میرزا حبیب خراسانی در سال ۱۳۲۷ ق به طرز مشکوکی فوت می‌کند و برخی معتقد هستند که این مجتهد مشروطه خواه توسط برخی مجاهدان غیر دینی مشروطه طلب مسموم شده است. وی در نزدیکی مقبره علی بن موسی الرضا و اجداد خود میرزا هدایت الله شهیدی و سید محمدمهدی خراسانی که در راه اتحاد ملی و دفاع از مشهد و خراسان به قتل رسیده بود، مدفون است.

 منابع 

 سعید قانعی، مینا احمدی؛ اطلاعات عمومی معین؛ ۱۳۸۰؛ تهران
سیده فاطمه مر جلالی. کتاب دوم راهنمایی ادبیات

مقدمه دیوان میرزا حبیب‌الله خراسانی؛ ۱۳۵۲

رده:اهالی خراسان
رده:درگذشتگان ۱۲۸۷
رده:روحانیان شیعه دوازده‌امامی
رده:زادگان ۱۲۲۸
رده:شاعران مدیحه‌سرا
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:عالمان شیعه
رده:فقیهان هوادار مشروطیت
رده:خاک‌سپاری‌ها در حرم امام رضا