اصطبل

بندانگشتی|چپ|یک طویله در روستای ابیانه، استان اصفهان.
جایگزین=شترخان یا تالار اصطبل در کاروانسرای دیر گچین|بندانگشتی|220x220پیکسل|شترخان یا تالار اصطبل در کاروانسرای دیر گچین

اِصطَبل، اسطبل، طَویله یا ستورگاه، ساختمانی است که حیوانات کاری به‌ویژه اسب یا گاو نر، در آن نگهداری می‌شوند. این ساختمان معمولاً به آخور یا محل‌های نگهداری انفرادی تقسیم می‌شود و ممکن است شامل فضایی برای نگهداری تجهیزات و علوفه نیز باشد.

 واژه‌شناسی 
اصطبل وام‌واژه‌ای است در پارسی که از راه عربی رایج در سرزمین شام از واژه لاتین Stabulum گرفته شده است.http://www.etymonline.com/index.php?term=stable ریشه این واژه لاتین نیز به اصل هندواروپایی *-ste-dhlo بازمی‌گردد که به معنی ایستادنگاه است.همان منبع. و بخش نخست آن یعنی ste هم‌ریشه با «ایستادن» فارسی است.

واژه‌هایی که در گذشته در پارسی برای اصطبل به‌کار می‌رفته عبارتند از ستورگاه، ستورخانه، جای‌باش ستور، آخور، آخورگاه، پاگاه، پایگاه، آکنده، شنکله، شولیده و باره‌بند. به آخور شترها هم شترخانه می‌گفتند.لغتنامه دهخدا: اصطبل. ستور در پارسی هم به معنی حیوان بکار برده می‌شود ولی بیشتر به معنی هر یک از چارپایان است.

 منابع 

رده:اصطبل‌ها
رده:ساختمان‌های کشاورزی