رباط خاجی‌تهیگاهی پسین

رباط خاجی‌تهیگاهی پسین یا لیگامان ساکروایلیاک خَلفی  یکی از رباط‌های مفصل خاجی‌تهیگاهی است که از نظر ساختاری قوی‌تر از رباط خاجی‌تهیگاهی پیشین است. این رباط شامل رشته‌های زیادی است که در مسیرهایی جهت‌دهی شده‌اند.

 رشته‌های زیرین و زبرین 
رشته‌های پایینی (فیبرهای تحتانی) این رباط که مسیر مایلی دارند، از قسمت‌های سومین و چهارمین مهره خاجی (ساکروم) جهت اتصال به خار خاصره‌ای پشتی فوقانی صعود می‌کنند که ممکن است یک رباط قوی بنام رباط خاجی‌تهیگاهی پسین بلند (LPSL) مجزایی را تشکیل دهند.Williams & Warwick. Gray's Anatomy. Page 517

رشته‌های بالایی این رباط که مسیر آنها تقریباً افقی است، ممکن است رباط خاجی‌تهیگاهی پسین کوتاه (SPSL) را به وجود آورند که تکمه عرضی اولین و دومین مهره خاجی را به برجستگی تکمه‌ای تهیگاهیiliac tuberosity متصل می‌کند. این رباط‌ها از حرکت رو به جلو (خم شدن) استخوان خاجی (ساکروم) جلوگیری می‌کنند.Darlene Hertling and Randolph M.Kessler. Page 520

 پانویس 

 جستارهای وابسته 
 رباط خاجی خاصره‌ای بین استخوانی
 مفصل خاجی خاصره‌ای

 منابع 


 Williams & Warwick. Gray's Anatomy. Thirty-seventh edition. Churchill Livingstone. 
 Darlene Hertling and Randolph M.Kessler. Management of Common Musculoskeletal Disorders. Third Edition. 

رده:رباط‌های لگنی