پارینه‌سنگی میانی

پارینه‌سنگی میانی (به انگلیسی: Middle Paleolithic) دومین دوره از پارینه‌سنگی است که در قاره‌های آسیا، اروپا و آفریقا به وقوع پیوسته‌است. باستان‌شناسان بازه این دوره را از ۳۰۰ هزار سال تا ۳۰ هزار سال پیش می‌دانند. مهم‌ترین ویژگی‌های آن، پیشرفت و گوناگونی ابزارهای سنگی و همچنین نخستین کاربردهای نمادین دست‌ساخته‌هاست.

این دوران با تاریخ‌های مختلف در نقاط مختلف جهان رخ داده‌است. این دوران با ظهور دوران پارینه سنگی زبرین پایان می‌یابد.

در این دوران بود که انسان‌های نئاندرتال در حدود ۳۰۰٫۰۰۰ تا ۳۰٫۰۰۰ سال پیش در قارهٔ اروپا ظهور یافتند و قدیمی‌ترین آثار یافت شده از انسان در این دوران مربوط به ۱۹۵٫۰۰۰ سال پیش مربوط به همین دوران می‌شود. همچنین جدایی فیزیولوژیکی انسان نوین با تغییراتی در میتوکندری حواmitochondrial Eve تا ۱۵۰٫۰۰۰ سال پیش و ظهور انسان ایگرگ کروموزومیY-chromosomal Adam در حدود ۹۰٫۰۰۰ سال پیش از دیگر اتفاقات در این دوران بود. همچنین بنا بر منشاء آفریقایی انسان نوین، انسان‌های نوین در حدود ۷۰٫۰۰۰ تا ۱۰۰٫۰۰۰ سال پیش تصمیم به مهاجرت از آفریقا گرفتند و با گسترش قلمرو خود، جایگزینی انسان نوین با انسان‌های نئاندرتال و انسان راست‌قامت از دیگر رخ دادهای مهم در این دوران بود.

در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ پیش از میلاد آثار بر جای مانده از غارنشینی در کوه‌های زاگرس در غرب ایران بیانگر سکونت انسان در این مناطق در دوره پارینه‌سنگی میانی (۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سال پیش) است.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 iranicaonline.org

 جستارهای وابسته 
 گاه‌شمار تاریخ ایران از غارنشینی تا ظهور هخامنشیان

 یادداشت‌ها 

 پانویس 

 منابع 


رده:پارینه‌سنگی میانی
رده:پارینه‌سنگی
رده:پلیستوسن
رده:عصر سنگ میانی
رده:همنوع‌خواری در پیشاتاریخ