مضاجعه

مضاجعههم با فتحه و هم با کسرهٔ جیم و عین تلفظ می‌شود. اصطلاحی به معنای «با هم خوابیدن» و «هم‌بستر شدن» استمضاجعه، لغت‌نامهٔ معین که از ریشهٔ ضَجَعَ به معنای «به پهلو دراز کشیدن» و «به پهلو خوابیدن» آمده‌است.فؤاد افرام‌البستانی، فرهنگ جدید عربی - فارسی؛ ترجمهٔ منجدالطلاب، محمد بندرریگی، پانزدهم، ۱۳۷۷، تهران: انتشارات اسلامی، ، ص ۳۲۰

در فقه اسلامی مضاجعه میان زن و مردی که در رابطهٔ زوجیت با یکدیگر نیستند، گرچه به رابطهٔ جنسی کامل منتهی نشود، حرام و جرم تلقی می‌شود.

در قانون مجازات اسلامی ایران نیز مضاجعه با نامحرم یکی از عناوین مجرمانه است: «هرگاه زن و مردی که بین آن‌ها علقهٔ زوجیت نباشد مرتکب روابط نامشروع یا عمل منافی عفت غیر از زنا از قبیل تقبیل یا مضاجعه شوند، به شلاق تا ۹۹ ضربه محکوم خواهند شد.»قانون مجازات اسلامی (مصوب ۱۳۷۵)، مادهٔ ۶۳۷

در فقه همچنین یکی از تکالیف مرد در قبال زن خویش که به حق قسم معروف است؛ دست‌کم یک شب مضاجعه با وی در هر چهار شب است.

 منابع 

رده:فقه
رده:کنش‌های جنسی