عبدالله بن اباض

عبدالله بن اباض تمیمیدر شمال آفریقا همزهٔ اباض را با کسره «اِباض» می‌خوانند و در عمان با فتحه «اَباض». فقیه، راوی حدیث، مفسر قرآن، از پیشوایان جنبش خوارج و از تابعین بود که بنیان‌گذار مذهب فقهی اباضیه به‌شمار می‌رود.

تاریخ دقیق تولد و مرگ او مشخص نیست اما قطعاً در دوران خلافت عبدالملک بن مروان زنده بوده و بین ۸۰ ه‍.ق / ۶۹۹ م تا ۱۰۰ ه‍.ق/ ۷۱۸ م مرده‌است. وی همچنین  از رهبران خوارج بود که در جریان قیام عبدالله بن زبیر در مکه در سال ۶۴ هجری قمری به او پیوسته و سپاه اموی را از شهر بیرون کردند.

وی از اعضای طایفهٔ بنی عبید بن مُقاعِس از قبیلهٔ عرب بنی تمیم بود و نسبش به اباض روستایی در یمامه می‌رسید. به گفتهٔ منابع اباضی او در کلیهٔ امور به جابر بن زید اتکا داشته و با او مشورت و از فتاوایش پیروی می‌کرد.

 منابع 

 اباضیه مسعود جلالی مقدم، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی

رده:اهالی بصره
رده:تابعین
رده:خوارج
رده:درگذشتگان ۷۰۸ (میلادی)
رده:درگذشتگان دهه ۷۰۰ (میلادی)
رده:رهبران فرقه‌های اسلامی
رده:عرب‌های سده ۷ (میلادی)
رده:فقیهان اباضی
رده:مسلمانان اباضیه