صدقه در اسلام

صدقه  در بافت مدرن به معنای «صدقه داوطلبانه» یا خیرخواهی آمده است. از نظر قرآن این لغت به معنای تقدیم اختیاری است که مقدار آن به اراده «خیرگزار» است.

هدیه‌ای است از طرف افراد حقیقی یا حقوقی با منظورهای خیریه و بهره‌مند شدن افراد دیگر، داده می‌شود. صدقه ممکن است به صورت‌های وجه نقد، خدمات، وسایل استفاده شده یا استفاده نشده‌ای مانند پوشاک، اسباب‌بازی، خوراک و رسانگر، کمک‌های ضروری از جمله کمک‌های انسان‌دوستانه، کمک به توسعه و گسترش و نیازهای ضروری بدن انسان مانند خون، اندام و پیوند باشد.

به عقیدهٔ ویلفرد مادلونگ سهم خویشاوندان پیامبر از غنیمت و فیء، برحسب روایات بسیاری در کتب حدیث، جبرانی برای استثناء کردن آنان از دریافت صدقه و زکات بود.کتاب جانشینی محمد نوشتهٔ ویلفرد مادلونگ؛ صفحهٔ ۴۲ و صفحهٔ ۴۳.

در کتاب ایمان اثر سید عبدالحسین دستغیب، آمده است "علی بن حسین بن علی بن ابی‌طالب ملقب به سجاد وقتی به فقیر چیزی میداد دست خودش را می بوسید و در برخی روایات، گاهی دست سائل را می بوسید وقتی که از او می پرسیدند می گفت خدا مگر نه در قرآن سوره توبه آیه ۱۰۴ می فرماید " و هو یاخذ الصدقات " -  و خدا صدقه ها را می گیرد – ظاهرش دست سائل یا گیرنده است حقیقتش خدا می گیرد این دست متبرک شد لذا دستم را می بوسم که این خیر با این دست جاری شد."ایمان – آیت الله شهید سید عبدالحسین دستغیب- صفحه ۲ -  انتشارات کاوه – سال 1361

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 
 کمیته امداد امام خمینی
 خیریه
 صدقه (یهودیت)

 منابع 


رده:اصطلاحات اسلامی
رده:مقاله‌های خرد اسلامی
رده:واژه‌ها و عبارت‌های عربی
رده:واژه‌ها و عبارت‌های قرآنی
رده:پرستش اسلامی