ابن قولویه

ابوالقاسم جعفر بن محمد بن جعفر بن موسی بن مسرور بن قولویهٔ قمی مشهور به ابن قُوْلُوْیه ، درگذشتهٔ ۳۶۹ قمری، محدث و فقیه امامی در شهر قم به دنیا آمد و احتمالاً همان‌جا تحصیلاتش را آغاز کرد.نگاه کنید به نجاشی، ۱/۳۰۵، بسنجید با ۱/۴۰۳–۴۰۴ وی ریاست فقهی شیعه را در زمان خود داشته است. وی شاگرد شیخ کلینی و استاد شیخ مفید بوده است.
وی فرزند محمد بن قولویه قمی می‌باشد.

 تحصیلات 
 سفرها 
برای فراگیری حدیثُ سفرهایی به جاهای مختلف داشته که از آن میان در اسناد روایات، نام‌هایی چون ری، عسکر مُکرَم (در خوزستان) و مصر یاد شده‌است.ابن قولویه، ۵۲، ۲۵۳؛ نجاشی، ۱/۳۱۰

به گفتهٔ راوندیصفحهٔ ۷۲ وی در ۳۳۷ ق حدود ۳۲۷ خ (سال بازگرداندن حجرالاسود به مکه به دست قرامطه) یا ۳۳۹ ق نزدیک به ۳۸۹ خ،نک: مسعودی، ۳۴۶ برای رفتن به حج، وارد بغداد شد، ولی ظاهراً بیماری او را از ادامهٔ سفر بازداشت و ناچار همان‌جا سکنا گزید. شاید که پیش‌تر نیز به عراق آمده‌باشد، زیرا شماری از استادان عراقی‌اش پیش از این تاریخ درگذشته‌بودند.

 استادان 
ابن قولویه از مشایخ بسیاری بهره برده که از آن میان می‌توان احمد بن ادریس قمی، علی ابن بابویه قمی، ابن ولید قمی، ابن عُقده، محمد بن یعقوب کلینی، ابوعمرو کشّی، عبدالعزیز بن یحیای جَلودی، ابن همام اسکافی و همچنین پدرش محمد و برادرش علی را نام برد.نگاه کنید به ابن قولویه، ۱۰–۱۲، ۲۱، ۲۹، ۲۵۰؛ نجاشی، ۲/۵۹، ۳۸۷؛ ابن شهرآشوب؛ ۳۰برای دیگر مشایخ وی، نگاه کنید به ابن قولویه، نجاشی، جم؛ ابن شاذان، ۱۶۰؛ طوسی، الفهرست، ۳۱) وی هم‌چنین از طریق مکاتبه توانست از ابن ابی عقیل عمانی اجازه بگیرد.(نجاشی، ۱/۱۵۴)

 اعتبار علمی 
 راویان 
از راویان ابن قولویه، می‌توان ابن عبدون، ابن عیاش جوهری، حسین بن عبیدالله غضائری، شیخ مفید، محمد بن علی بن بابویه، ابن شاذان قمی، ابن نوح سیرافی و سرانجام هارون بن موسای تَلّعُکبری را -که ابن قولویه نیز از آن استفاده کرده‌است- نام برد.نگاه کنید به ابن قولویه، ۱۸۵، ۲۵۹–۲۶۰نگاه کنید به ابن بابویه، ۳۳نگاه کنید به غضائری، ۹۷نگاه کنید به مفید، آمالی، ۹، جمنگاه کنید به ابن شاذان، همان‌جانگاه کنید به نجاشی، ۱/۳۰۵، ۴۰۳، ۲/۲۳۶نگاه کنید به طوسی، رجال، ۴۵۸نگاه کنید به همو، الفهرست، ۶۴نگاه کنید به ذهبی، ۳۹۳–۳۹۴

 مورد اعتماد بودن 
در مورد وثاقتش باید گفت که شیخ مفید از وی تعبیر به «صدوق» کردهنگاه کنید به نجاشی، ۲/۴۲۲ و نجاشی (۱/۳۰۵) و طوسی (الفهرست، ۴۲) وی را مورد اعتماد خوانده‌اند.
 نجاشی درباره‌اش می‌گوید: «هر زیبایی و علمی که مردم را با آن وصف نمایی، برترش را در جعفر بن محمد بن قولویه خواهی‌یافت.»
 شیخ طوسی نیز می‌گوید: «ابوالقاسم، جعفر بن محمد بن قولویهٔ قمی، شخصیتی مورد اطمینان و دارای تالیفاتی فراوان، به تعداد ابواب فقه، می‌باشد.»
 ابن طاووس نیز می‌گوید: «وی راوی راست‌گویی است و همه اتفاق بر امانت او دارند.»

 شاگردان 
شخصیت‌های فراوانی را پرورده‌است، از جمله:
 شیخ مفید
 حسین بن عبیدالله غضائری
 احمد بن عبدون
 تلعکبری
 ابن عزور
 محمد بن سلیم صابونی

 درگذشت 
ابن قولویه در بغداد درگذشت و در کاظمین دفن شد.نگاه کنید به مجلسی، ۱۰۴/۱۹؛ افندی قبرش را در قم می‌داند.بسنجید با افندی، ۶/۳۲ ازبازماندگان وی تنها پسرش ابواحمد عبدالعزیز را می‌شناسیم که از راویان حدیث بوده‌است.نگاه کنید به طوسی، آمالی، ۲/۳۰۰

سال مرگ جعفر محمد قولویه به طور دقیق مشخص نیست، چنان‌که برخی ۳۶۹ ه. ق.رجال شیخ طوسی و برخیعلامه حلی۳۶۸ گفته‌اند، سال ۳۶۷ ه. ق. (۳۵۶ یا ۳۵۷ ه. خ.) هم نقل شده‌است، ولی چون شیخ به طور قطع در سال ۳۳۹ ه. ق. یعنی ۳۵۸ یا ۳۵۹ ه. خه برای زیارت کعبه قصد عبور از بغداد داشته‌است، به احتمال زیاد در همان سال یعنی ۳۶۹ ه. ق. درگذشته است.

 خاک‌سپاری 
ابن قولویه در حرم کاظمین و در پایین پای امام هفتم و نهم شیعیان به خاک سپرده شده و پهلوی قبر او، قبر شیخ مفید واقع شده‌است.

ابن قولویه‌ای که در قم مدفون می‌باشد، و در قبرستان نزدیک شیخان و نزدیک قبر علی بن بابویه است، محمد بن قولویه، پدر شیخ است نه خودش، چنان‌که برخی اشتباه کرده‌اند.

 آثار و گردآوری‌ها 
ابن قولویه دارای تالیفاتی در حدیث و فقه بوده که مشهورترینشان کامل الزیارات است و در ۱۳۵۶ ق نزدیک به ۱۳۱۶ ش در نجف اشرف به کوشش عبدالحسین امینی به چاپ رسیده‌است. این کتاب که یکی از مهم‌ترین منابع امامیه در زیارات است، به نوبهٔ خود مورد استفادهٔ شیخ مفید در المزار (جم) و دیگران قرار گرفته‌است. در سده‌های اخیر کامل الزیارات به منزلهٔ منبعی رجالی نیز مطرح شده و مورد استفادهٔ برخی از رجال‌شناسان امامی قرار گرفته است (.نگاه کنید به حر عاملی، ۲۰/۶۸؛ نوری، ۳/۵۲۲–۵۲۳؛ خوبی، ۱/۵۰، جم

از دیگر آثار ابن قولویه که امروزه نشانی ازشان در دست نیست، می‌توان الاربعین (چهله)، تاریخ الشهور و الحوادث فیها (تاریخچهٔ ماه‌ها و حادثه‌هایشان)، الحج (حج)، الشهادات (گواهی‌ها)، الصداق (کابین)، الصلاة (نماز)، الفطرة، القضاء و ادب الحکام (داوری و ادبیات فرمان‌روایان (؟))، قیام اللیل (شب‌خیزی) و النوادر (نادرها) را نام برد.نجاشی، ۱/۳۰۶؛ طوسی، الفهرست، ۴۲؛ ابن شهر آشوب، ۳۰ همچنین طوسیهمان‌جا از کتابی با تعبیر فهرست مارواه من الکتب و الاصول یاد می‌کند که ظاهراً مورد استفادهٔ خودش در فهرست و نجاشی در رجال (جم) قرار گرفته‌است. وی اثری نیز با عنوان العدد فی شهر رمضان (شمارش ماه رمضان (؟)) داشته که در آن نظر خود را دربارهٔ ناقص نبودن ماه رمضان بیان کرده‌است.نگاه کنید به نجاشی، همان‌جا؛ ابن طاووس، ۵–۶ ابن داوود قمی (ه م) ردهایی بر این کتاب نوشته که خود انگیزهٔ نوشتن کتاب الرد علی ابن داود فی عدد شهر رمضان (ردی بر پسر داوود در شمار ماه رمضان) از جانب ابن قولویه بوده‌است (نک: نجاشی، ۱/۳۰۶، ۲/۳۰۵). گفتنی است که گزیده‌ای از یکی از آثار ابن قولویه در مستطرفات السرائر ابن ادریس (ص ۱۴۱–۱۴۷) برجای مانده‌است.

 منابع 
 منبع‌های دست‌اول به نقل از ابن قولویه دائرةالمعارف بزرگ اسلامی

 پانویس 

رده:اسلام‌شناسان مسلمان شیعه
رده:اهالی بغداد
رده:اهالی خلافت عباسیان در سده ۱۰ (میلادی)
رده:اهالی قم
رده:درگذشتگان ۳۸۶ (قمری)
رده:روحانیان شیعه سده ۴ (قمری)
رده:شیعیان اهل عراق
رده:عراقی‌های سده ۱۰ (میلادی)
رده:مراجع تقلید
رده:درگذشتگان دهه ۹۷۰ (میلادی)