استان‌های اندونزی

استان () بالاترین نهاد دولتی محلی در اندونزی است. هریک از استان‌های این کشور، دارای دولتی محلی به ریاست فرماندار و نیز قوهٔ مقننه هستند. فرماندار و نمایندگان محلی با رأی مردم به مدت ۵ سال انتخاب می‌شوند. هرکدام از استان‌های اندونزی به چند منطقه و شهر تقسیم شده‌اند. این استان‌ها در ۷ گروه مختلف جغرافیایی قرار گرفته‌اند.

در حال حاضر کشور اندونزی از ۳۸ استان تشکیل یافته که ۷ عدد آن‌ها در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده‌اند. ۵ عدد از استان‌های این کشور دارای وضعیت ویژه‌ای هستند؛ به گونه‌ای که استان آچه از قانون شریعت به‌عنوان قانون منطقه‌ای خود استفاده می‌کند؛ استان یوگیاکارتا مانند حکومت‌های باستانی، دارای نظام سلطنتی است؛ استان پاپوآ روش‌های مختلف توسعه را پیاده‌سازی می‌کند؛ استان پاپوآی غربی به اجرای توسعهٔ مستمر کمک می‌کند و استان جاکارتا منطقهٔ ویژهٔ پایتختی محسوب می‌شود.

شمارهپرچماستانمرکزمساحتkm2جمعیت(۲۰۱۰)تراکمجمعیت۱35pxآچهباندا آسه۵۸٬۳۷۵٫۸۳۴٬۴۸۶٬۵۷۰۷۶٫۹۲35pxبالیدنپاسار۵٬۶۳۲٫۸۶۳٬۸۹۱٬۴۲۸۶۹۰٫۸۳35pxجزایر بانگکا-بلیتونگپانگکال پینانگ۱۸٬۷۲۴٫۷۴۱٬۲۲۳٬۰۴۸۶۵٫۳۴35pxبانتنسرانگ۹٬۱۶۰٫۷۱۰٬۶۰۰٬۰۰۰۱٬۱۵۷٫۱۵35pxبنگکولوبنگکولو۲۱٬۱۶۸۱٬۷۱۳٬۳۹۳۸۰٫۹۶35pxجاوه مرکزیسمارانگ۴۰٬۵۴۸٫۲۳۲٬۸۶۴٬۰۰۰۸۱۰٫۵۷35pxکالیمانتان مرکزیپالانگ‌کارایا۱۵۳٬۵۶۴۲٬۲۰۲٬۵۹۹۱۴٫۳۸35pxسولاوسی مرکزیپالو۶۸٬۰۸۹٫۸۳۲٬۶۳۳٬۴۰۲۳۸٫۷۹35pxجاوه شرقیسورابایا۴۷٬۹۲۲۳۷٬۴۷۶٬۰۱۱۷۸۲۱۰35pxکالیمانتان شرقیساماریندا ۲۴۵٬۲۳۷٫۸۰۳٬۵۵۰٬۵۸۶۱۴٫۵۱۱35pxسوندای شرقیکوپانگ۴۷٬۸۷۶۴٬۶۷۹٬۳۱۶۹۷٫۷۱۲35pxگورونتالوگورونتالو۱۲٬۲۱۵٫۴۴۱٬۰۳۸٬۵۹۰۸۵۱۳35pxجاکارتاجاکارتا6649,607,78712,786۱۴35pxجمبیجمبی50,058.163,088,61862۱۵35pxلامپونگبندر لامپونگ۳۵٬۳۷۶۷٬۵۹۶٬۱۱۵۲۱۴٫۷۱۶35pxملوکآمبون ۵۴٬۱۸۵۱٬۵۳۱٬۴۰۲۲۸٫۳۱۷کالیمانتان شمالیتانجونگ سلور71,176.72738,16310۱۸35pxملوک شمالیسوفیفی۳۹٬۹۵۹٫۹۹۱٬۰۳۵٬۴۷۸۲۵٫۹۱۹35pxسولاوسی شمالیمانادو۱۵٬۳۵۹۲٬۲۶۵٬۹۳۷۱۴۷٫۵۲۰35pxسوماترای شمالیمدان۷۲٬۹۸۱٫۲۳۱۳٬۷۱۲٬۶۶۰۱۸۷٫۹۲۱35pxپاپوآجایا پورا۴۲۱٬۹۸۱۲٬۹۰۰٬۰۰۰۶٫۹۲۲35pxریائوپکانبارو۷۲٬۵۶۹۵٬۵۴۳٬۰۳۱۷۶٫۴۲۳35pxجزایر ریائوتانجونگ پینانگ۲۱٬۹۹۲۱٬۶۸۵٬۶۹۸۷۶٫۷۲۴35pxسولاوسی جنوب شرقیکندری ۳۸٬۱۴۰۲٬۲۳۰٬۵۶۹۵۸٫۵۲۵35pxکالیمانتان جنوبیبانجارماسین۳۶٬۹۸۵۳٬۶۲۶٬۱۱۹۹۸۲۶35pxسولاوسی جنوبیماکاسار۷۲٬۷۸۱۸٬۰۳۲٬۵۵۱۱۱۰٫۴۲۷35pxسوماترای جنوبیپالم‌بانگ۸۷٬۲۴۰۷٬۸۰۹٬۲۴۸۸۹٫۵۲۸35pxجاوه غربیباندونگ۳۴٬۸۱۶٫۹۶۴۳٬۰۲۱٬۸۲۶۱٬۲۳۵٫۷۲۹35pxکالیمانتان غربیپونتیانک۱۴۶٬۸۰۷۴٬۳۹۳٬۲۳۹۲۹٫۹۳۰35pxسوندای غربیماتارام۱۹٬۷۰۸٫۷۹۴٬۴۹۶٬۸۵۵۲۲۸٫۲۳۱35pxپاپوآی غربیمانوکواری۱۹۴٬۹۳۷۷۴۱٬۸۴۱۳٫۸۳۲35pxسولاوسی غربیماموجو ۱۶٬۷۹۶٫۱۹۱٬۱۵۸٬۳۳۶۶۹۳۳35pxسوماترای غربیپادنگ۴۲٬۱۳۰٫۸۲۴٬۸۴۵٬۹۹۸۱۱۵۳۴35pxمنطقه ویژه یوگیاکارتایوگیاکارتا۳٬۱۸۵٫۸۰۳٬۱۲۱٬۰۰۰۹۷۹٫۷۳۵35pxپاپوآی جنوبی۳۶35pxپاپوآی مرکزی۳۷35pxپاپوآی جنوب‌غربیسورنگ۳۸35pxپاپوآی کوهستانی

 ویژگی‌های استان‌های اندونزی 
ویژگی‌های استان‌های گوناگون اندونزی به تفکیک جزایر اصلی بزرگ:
 سوماترا 

آچه: مذهبی‌ترین استان اندونزی و تنها استانی است که قوانین شریعت را به‌طور کامل اجرا می‌کند.

سوماترای شمالی: میزبان دریاچه توبا، بزرگترین دریاچه کشور و بزرگترین دریاچه آتشفشانی جهان است.

ریائو: به خاطر صنعت نفت و گاز مشهور است.

جزایر ریائو: به دلیل باتام و منطقهٔ آزاد تجاری آن، از نظر اقتصادی اهمیت دارد.

سوماترای غربی: محل زندگی مردم مینانگ‌کابائو که بزرگترین جامعهٔ ماتری‌لینئال (تبار مادری) جهان را تشکیل می‌دهند. غذای معروف رندانگ نیز از این منطقه است.

جامبی: بهترین مکان برای دیدن ببر سوماترایی و کرگدن سوماترایی است.

سوماترای جنوبی: به دلیل خانه‌های کپر و روی آب، به «ونیز سوماترا» شهرت یافته است.

جزایر بانگکا بلیتونگ: در گذشته یکی از بزرگترین تولیدکنندگان قلع در جهان بود.

بنگکولو: بیشترین تأثیر و بقایای بریتانیایی را در اندونزی دارد.

لامپونگ: مرکز حفاظت از فیل سوماترایی و محل قرارگیری کراکاتوا است.

 جاوه 

بانتن: جدیدترین استان در جزیرهٔ جاوه که به خاطر زبان جاوه‌ایِ در حال انقراض خود شناخته می‌شود.

جاکارتا: پایتخت اندونزی و بزرگترین شهر کشور است.

جاوه غربی: پرجمعیت‌ترین استان و زادگاه مردم سوندانی است.

جاوه مرکزی: مرکز فرهنگ و مردم جاوه‌ای به شمار می‌رود.

یوگیاکارتا: به عنوان «قلب» فرهنگ جاوه شناخته می‌شود.

جاوه شرقی: مرکز آن سورابایا، دومین شهر بزرگ اندونزی است.

 کالیمانتان 

کالیمانتان غربی: شهر پونتیاناک روی خط استوا قرار دارد.

کالیمانتان مرکزی: بزرگترین استان اندونزی از نظر مساحت است.

کالیمانتان جنوبی: کوچکترین استان کالیمانتان که زمین‌های آن بیشتر صاف و باتلاقی است.

کالیمانتان شرقی: از ثروتمندترین استان‌ها و محل نوسانتارا، پایتخت آیندهٔ اندونزی است.

کالیمانتان شمالی: با مالزی هم‌مرز بوده و جزیرهٔ سباتی را با آن کشور تقسیم کرده است.

 نوسا تنگارا (جزایر سوندای کوچک) 

بالی: معروف‌ترین مقصد گردشگری و تنها استان با اکثریت هندو در اندونزی است.

نوسا تنگارای غربی: شامل دو جزیرهٔ اصلی لومبوک و سومباوا است.

نوسا تنگارای شرقی: جنوبی‌ترین استان اندونزی و تنها استانی که در آن کاتولیک‌ها اکثریت دارند.

 سولاوسی 

سولاوسی غربی: تنها استانی که شبه‌جزیرهٔ بلند ندارد.

سولاوسی جنوبی: مردم بوگی به‌عنوان بهترین دریانوردان اندونزی شناخته می‌شوند.

سولاوسی جنوب شرقی: در گذشته بخشی از سلطنت بوتون بوده است.

سولاوسی مرکزی: دارای گسترده‌ترین تنوع گروه‌های قومی در سولاوسی است.

گورونتالو: تنها استان در سولاوسی که نام «سولاوسی» در نام آن وجود ندارد.

سولاوسی شمالی: در گذشته مرکز بزرگ تجارت ادویه، برنج و طلا بود.

 جزایر مالوکو 

مالوکو: نخستین تعامل اروپایی‌ها با جزایر اندونزی در این منطقه ثبت شده است.

مالوکو شمالی: مرکز چهار سلطان‌نشین بزرگ اسلامی در مجمع‌الجزایر شرقی اندونزی بوده است.

 پاپوآ 

پاپوآی جنوب غربی: بر روی شبه‌جزیره سر پرنده جزیرهٔ پاپوآ قرار دارد.

پاپوآی غربی: در سال ۲۰۲۲ از استان اصلی جدا شد.

پاپوآی مرکزی: میزبان معدن گراسبرگ، یکی از بزرگترین ذخایر طلا و مس در جهان است.

پاپوآ: مرکز اصلی استان پیش از تقسیم آن بود.

پاپوآی ارتفاعات: تنها استان بدون دسترسی به دریا در اندونزی است.

پاپوآی جنوبی: کم‌جمعیت‌ترین استان اندونزی به‌شمار می‌رود.

 منابع 


رده:تقسیمات اداری سطح اول بر پایه کشور
رده:زیربخش‌های کشور آسیا
رده:فهرست‌های تقسیم‌بندی کشوری
رده:فهرست‌های زیربخش‌های اندونزی
رده:فهرست‌های مرتبط با جغرافیای اندونزی