استان سان خوآن، آرژانتین

استان سن خوآن یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در غرب کشور می‌باشد .

سان خوان  با ایالات  لاریوخا،  سان لوئیز،  مندوسا  مرز مشترک دارد. در غرب  استان،  شیلی  قرار دارد .

 مشخصات 
 مرکز : سان خوان 
 مساحت : ۸۹۶۵۱ کیلومترمربع
 جمعیت : ۶۲۰۰۲۳ ( تا ۲۰۰۱ )
 فرماندار : خوزه لوئیز خیوخا

 تاریخچه 

پیش از  ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان  سان خوان کنونی  زیستگاه بومیانی بود که تحت تأثیر فرهنگ و امپراتوری اینکاها بودند . از جمله آن‌ها : هوارپس، دیاگیتاس، کاپازانس، اولون گاستاس و یاکامپیس بودند .

شهر سان خوان دلا فرونترا در سال ۱۵۶۲ توسط خوان خوفره  ای مونته سا تأسیس گشت اما در سال ۱۵۹۳ به سبب طغیان رود سان خوان به  ۲ کیلومتری جنوبش انتقال یافت .

در سال ۱۷۷۶ هنگامی  که سان خوان به  نایب السلطنه ریو دلاپلاتا  واگذار شد، زمین لرزه ای تقریباً تمام شهر را ویران نمود .

رهبر و پیشوای استقلال آرژانتین، ژنرال  خوزه ده سان مارتین  در سال ۱۸۱۴ حاکم کویو شد ( سان خوان در آن زمان بخشی از کویو بود ) . سان خوان بعدها تبدیل به شهری شد که حامی سفرهای اکتشافی به آند بود . در سال ۱۸۲۰ سان خوان از استان کویو جدا شد و استقلال خود را کسب کرد . استان کویو بعدها به  استان مندوسا ملحق شد .

به دنبال جدایی بین‌المللی آرژانتین و ظهور دولتی لیبرال در سال ۱۸۵۳ بسیاری از روشنفکران تبعیدی به آرژانتین بازگشتند . یکی از این روشنفکران، افسر نظامی اهل سان خوان،  دومینگو سارمینتو  بود . سارمینتو در سال ۱۸۶۲ فرماندار سان خوان و در ۱۸۶۸ رئیس جمهور کشور شد . از تلاش‌های او می‌توان به برنامه‌های عمرانی و کاربست آموزش مدرن اشاره نمود . 
در سال ۱۹۴۴ زمین لرزه مخربی بیشتر شهر سان خوان را ویران کرد . در این زمین لرزه ۱۰ هزار نفر کشته شدند . زمین لرزه دیگری در سال ۱۹۷۷ شهر را تکان داد .

در سال ۱۹۷۳ دانشگاه ملی سان خوان با کمک دولت ملی تأسیس شد . دولت برای پاسخ دادن به نیازهای بخش کشاورزی استان، سد و ذخیره آبی اویوم را احداث نمود .

 جغرافیا  و اقلیم 

استان سان خوان بخشی از منطقهٔ نیمه بیابانی " کویو " است. دشت‌های خشک در بخش شرقی با ماهورها و تپه‌های کم ارتفاع و بخش‌های مرتفع در غرب آن قرار دارد . هر دو بخش استان در معرض بادهای سوزان زوندا هستند .


رودهای عمده استان رود هاچال، رود سان خوان | سان خوان  و دساگادرو  می‌باشند که دره‌های حاصلخیز و مرکز استان را سیراب می‌کنند . رود سان خوان به مرداب گواناکاچه در جنوب شرق استان می‌ریزد .

 اقتصاد 

استان سان خوان   با تولید ارزشی برابر  ۶/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۵۸۲۰ دلار از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد .  کشاورزی عمده‌ترین فعالیت استان به‌شمار می آید . 
صنعت  شراب سازی  از مهم‌ترین صنایع منطقه می‌باشد به طوری که پس از مندوسا دومین استان تولیدکننده شراب می‌باشد . ۵۶ درصد از زمین مولد استان  به تاکستان‌ها اختصاص دارد . همچنین محصولاتی مانند ذرت، گوجه فرنگی، انجیر، هلو و سیب زمینی در استان به عمل می آید .

آب  سدهای اویوم، لا روزا و سان امیلیانو مصارفی چون آبیاری و تولید برق دارد .


در بخش معادن می‌توان به معادن طلا، سرب و گرافیت اشاره کرد . 
بخش صنایع استان را  صنایع غذایی، شیمیایی، پلاستیکی، آهنی و نساجی تشکیل می‌دهد .

صنعت جهانگردی چندان  منبع درامدزایی نمی‌باشد . با این حال شهر سان خوان ( زادگاه سارمینتو )، پارک ایسچی گالاستو، سد اویوم و بهارهای پیزمانتا از جاذبه‌های توریستی استان به‌شمار میروند .

 تقسیمان سیاسی 

استان به ۱۹ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود . 
۱ – بخش آلباردون

۲ – بخش آنگاکو

۳ – بخش کالینگاستا

۴ – بخش مرکزی ( با مرکزیت سان خوان  )

۵ – بخش کائوسه ته

۶ – بخش چیمباس

۷ – بخش ایگلسیا

۸ – بخش هاچال

۹ – بخش نووه ده خولیو

۱۰ – بخش پوسیتو۱۱ – بخش راوسون

۱۲ – بخش ریواداویا

۱۳ – بخش سان مارتین

۱۴ – بخش سانتا لوسیا

۱۵ – بخش سارمینتو

۱۶ – بخش اویوم

۱۷ – بخش وایه فرتیل

۱۸ – بخش ونتیسینو ده مایو

۱۹ – بخش زوندا

 منابع 

 ویکی‌پدیای انگلیسی

رده:استان سان خوآن، آرژانتین
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۲۰ (میلادی)
سن خوآن (آرژانتین)