بریژیت باردو

بریژیت آن-ماری باردو (به ؛ ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ – ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵) بازیگر، مدل و فعال حقوق حیوانات فرانسوی بود. او به‌دلیل نقش‌آفرینی در شخصیت‌هایی با سبک زندگی لذت‌گرایانه شهرت یافت و یکی از نمادهای شناخته‌شدهٔ انقلاب جنسی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌شمار می‌رود. اگرچه باردو در سال ۱۹۷۳ از صنعت سرگرمی کناره‌گیری کرد، اما همچنان یکی از نمادهای فرهنگ پاپ و سینمای جهان باقی مانده است. بریژیت باردو در طول حرفهٔ خود در ۴۷ فیلم سینمایی بازی کرد، در چندین نمایش موزیکال به اجرا پرداخت و بیش از ۶۰ ترانه ضبط کرد. او در سال ۱۹۸۵ موفق به دریافت نشان لژیون دونور شد.

بریژیت باردو در پاریس متولد و بزرگ شد و در دوران کودکی آرزو داشت رقصنده باله شود. او فعالیت حرفه‌ای بازیگری خود را در سال ۱۹۵۲ آغاز کرد و در سال ۱۹۵۷ با بازی در فیلم و خداوند زن را آفرید (۱۹۵۶) به شهرت بین‌المللی رسید. این نقش توجه بسیاری از اندیشمندان فرانسوی را جلب کرد و لقب Sex Kitten را برای او به همراه داشت. بریژیت باردو موضوع مقالهٔ فیلسوف سیمون دو بووار در سال ۱۹۵۹ با عنوان The Lolita Syndrome بود که او را به‌عنوان «موتور حرکت تاریخ زنان» توصیف کرد و با بهره‌گیری از مضامین اگزیستانسیالیستی، باردو را آزادترین زن فرانسه معرفی نمود. او در سال ۱۹۶۱ موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن خارجی دیوید دی دوناتلو برای نقش خود در فیلم حقیقت (۱۹۶۰) شد. باردو بعدها در فیلم تحقیر (۱۹۶۳) به کارگردانی ژان-لوک گدار نقش‌آفرینی کرد و برای بازی در فیلم زنده‌باد ماریا! (۱۹۶۵) به کارگردانی لویی مال، نامزد جایزهٔ بفتا برای بهترین بازیگر زن خارجی شد. رئیس‌جمهور فرانسه، شارل دوگل، باردو را «صادرات فرانسه به اندازهٔ خودروهای رنو مهم» توصیف کرد.

پس از کناره‌گیری از بازیگری در سال ۱۹۷۳، بریژیت باردو به یک فعال حقوق حیوانات تبدیل شد و بنیاد بریژیت باردو را تأسیس کرد. او به دلیل شخصیت قوی، صراحت بیان و سخنرانی‌هایش در دفاع از حیوانات شناخته می‌شد و دو بار به دلیل توهین‌های عمومی جریمه شد. علاوه بر این، او به‌عنوان یک شخصیت سیاسی مباحثه‌برانگیز نیز شناخته می‌شد و تا نوامبر ۲۰۲۱، شش بار به اتهام تحریک نفرت نژادی جریمه شده بود. او همچنین به دلیل انتقاد از مهاجرت و اسلام در فرانسه و همچنین توصیف ساکنان رئونیون به‌عنوان «وحشی» مورد جنجال قرار گرفت. او با برنار دورمال، مشاور پیشین ژان-ماری لوپن، سیاست‌مدار جناح راست افراطی فرانسه، ازدواج کرده بود. باردو عضو فهرست ۵۰۰ نفر برجستهٔ محیط زیست سازمان ملل متحد بود و جوایز و تقدیرنامه‌های متعددی از یونسکو و پتا دریافت کرده بود. بریژیت باردو در خانواده‌ای مرفّه در پاریس زاده شد. پدرش علاوه بر ادامه تحصیل در رشته مهندسی نزد پدربزرگ بریژیت مشغول به کار بود و مادرش زمانی که ۱۶ سال بیشتر نداشت در سال ۱۹۳۳ با پدر بریژیت ازدواج کرده بود.

 دوران کودکی و جوانی 
بندانگشتی|باردو در ۱۹ سالگی، ۱۹۵۴، اثر استودیوی هارکورت
بریژیت آن-ماری باردو در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ در منطقهٔ پانزدهم پاریس به دنیا آمد. پدرش لویی باردو و مادرش آن-ماری موسل بودند. پدر باردو، که اهل لینی-آن-باروا بود، مهندس بود و مالک چندین کارخانهٔ صنعتی در پاریس به‌شمار می‌رفت. مادر او دختر مدیر یک شرکت بیمه بود. او در خانواده‌ای کاتولیک محافظه‌کار بزرگ شد، مشابه خانوادهٔ پدریش. او یک خواهر کوچکتر به نام میژانو باردو داشت. دوران کودکی باردو مرفه بود و او در آپارتمان هفت‌خوابهٔ خانواده‌اش در منطقهٔ لوکس شانزدهم پاریس زندگی می‌کرد؛ با این حال، او در سال‌های ابتدایی زندگی‌اش احساس ناخوشایندی داشت. پدرش از او می‌خواست که رفتارهای سخت‌گیرانه‌ای را رعایت کند، از جمله داشتن آداب صحیح سر میز غذا و پوشیدن لباس‌های مناسب. مادرش در انتخاب دوستان او بسیار سخت‌گیر بود و به همین دلیل باردو دوستان کمی در دوران کودکی داشت. باردو یک حادثهٔ شخصی آسیب‌زا را به یاد می‌آورد که در آن او و خواهرش گلدان مورد علاقهٔ والدینشان را هنگام بازی در خانه شکستند. پدرشان ۲۰ ضربه شلاق به آنها زد و پس از آن با آنها مانند «غریبه‌ها» رفتار کرد و از آنها می‌خواست والدین را با ضمیر رسمی «vous» خطاب کنند، ضمیری که در فرانسوی هنگام صحبت با افراد غیرخانواده یا با جایگاه بالاتر استفاده می‌شود. این حادثه باعث شد باردو به‌طور قاطع به والدینش کینه‌ورزی کند و زمینهٔ سبک زندگی سرکش و مستقل آینده‌اش را شکل دهد.

در جریان جنگ جهانی دوم، زمانی که پاریس تحت اشغال آلمان نازی بود، باردو به دلیل افزایش نظارت‌های شدید بر شهروندان زمان بیشتری را در خانه سپری می‌کرد. او به رقصیدن با صفحه‌های موسیقی علاقه‌مند شد و مادرش این علاقه را به عنوان پتانسیل برای حرفه‌ای شدن در باله می‌دید. باردو در سن هفت سالگی به مدرسهٔ خصوصی کورس هاتمر پذیرفته شد. او سه روز در هفته به مدرسه می‌رفت، که این فرصت را برای او فراهم می‌کرد تا طبق تدارکات مادرش در یک استودیوی محلی رقص درس‌های باله بگیرد. در سال ۱۹۴۹، باردو به کنسرواتوار پاریس پذیرفته شد و به مدت سه سال در کلاس‌های باله که توسط بوریس کنیازوف، رقصنده و کرئودروم روسی برگزار می‌شد، شرکت کرد. او همچنین در مؤسسهٔ لا تور (Institut de la Tour)، یک دبیرستان خصوصی کاتولیک نزدیک خانهٔ خود، تحصیل کرد.

هلن گوردون-لازارف، مدیر مجلات Elle و Le Jardin des Modes، در سال ۱۹۴۹ باردو را به عنوان مدل جوان (junior) استخدام کرد. در ۸ مارس ۱۹۵۰، باردو ۱۵ ساله روی جلد مجلهٔ Elle ظاهر شد، که باعث شد مارک آلگره، کارگردان، به او پیشنهادی برای بازی در فیلم Les Lauriers sont coupés بدهد. والدینش با حرفهٔ بازیگری او مخالفت کردند، اما پدربزرگش از او حمایت کرد و گفت: «اگر این دختر کوچک قرار است روسپی شود، سینما باعث آن نخواهد بود». در جلسهٔ تست بازیگری، باردو با روژه وادیم آشنا شد، که بعداً به او اطلاع داد نقش را نگرفته است، آن‌ها پس از آن عاشق یکدیگر شدند. والدینش شدیداً با رابطهٔ آن‌ها مخالفت کردند؛ پدرش یک شب به او اعلام کرد که تحصیلات خود را در انگلستان ادامه خواهد داد و برای روز بعد بلیط قطار برایش خریده است. باردو با قرار دادن سر خود در فر با آتش باز واکنش نشان داد؛ والدینش او را متوقف کردند و در نهایت رابطهٔ او را پذیرفتند، مشروط بر اینکه در سن ۱۸ سالگی با وادیم ازدواج کند.

 فعالیت حرفه‌ای 
 شروع فعالیت (۱۹۵۲–۱۹۵۵) 
بندانگشتی|باردو در صحنه‌ای از فیلم Concert of Intrigue» (۱۹۵۴)» 
باردو در سال ۱۹۵۲ بار دیگر روی جلد مجلهٔ Elle ظاهر شد که در همان سال برای او نقشی کوچک در فیلم کمدی Crazy for Love به کارگردانی ژان بوآیه و با بازی بورویل به همراه داشت. برای این نقش کوچک، ۲۰۰٬۰۰۰ فرانک (حدود ۵۷۵ دلار آمریکا به ارزش سال ۱۹۵۲) دستمزد دریافت کرد. باردو دومین نقش سینمایی خود را در فیلم Manina, the Girl in the Bikini (۱۹۵۲) به کارگردانی ویلی روزیه ایفا کرد. او همچنین در فیلم‌های «دندان‌های بلند» (The Long Teeth) و «پرترهٔ پدرش» (His Father's Portrait) که هر دو در سال ۱۹۵۳ ساخته شدند، ایفای نقش کرد. باردو در همان سال نقش کوتاهی در فیلم «عمل عشق» (Act of Love)، یک فیلم با سرمایه‌گذاری هالیوودی که در پاریس فیلم‌برداری می‌شد و کرک داگلاس در آن بازی می‌کرد، داشت. او در آوریل ۱۹۵۳ با حضور در جشنوارهٔ فیلم کن مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت.

باردو در سال ۱۹۵۴ نقش اصلی را در یک ملودرام ایتالیایی با عنوان «کنسرت دسیسه» (Concert of Intrigue) و همچنین در یک فیلم ماجراجویانهٔ فرانسوی به نام «کارولین و شورشیان» (Caroline and the Rebels) ایفا کرد. او در سال ۱۹۵۵ در فیلم «مدرسهٔ عشق» (School for Love) به کارگردانی مارک آلگره، در نقش یک دانشجوی عشوه‌گر و در مقابل ژان ماره ظاهر شد. باردو در همان سال نخستین نقش قابل‌توجه انگلیسی‌زبان خود را در فیلم «دکتر در دریا» (Doctor at Sea) ایفا کرد و در آن نقش معشوقهٔ شخصیت درک بوگارد را بر عهده داشت. این فیلم در همان سال سومین فیلم پرفروش بریتانیا بود. باردو در فیلم «مانور بزرگ» (The Grand Maneuver, ۱۹۵۵) به کارگردانی رنِه کلِر نقش کوتاهی ایفا کرد و در کنار ژرار فیلیپ و میشل مورگان ظاهر شد. نقش او در فیلم «نور در آن سوی خیابان» (The Light Across the Street, ۱۹۵۶) به کارگردانی ژُرژ لاکومب بزرگ‌تر بود. او همچنین در فیلم هالیوودی «هلن تروا» (Helen of Troy) نقش کنیز هلن را بازی کرد. برای فیلم ایتالیایی «آخر هفتهٔ نرون» (Nero's Weekend, ۱۹۵۶)، کارگردان از باردو که موهای قهوه‌ای داشت خواست به شکل بلوند ظاهر شود. باردو موهایش را رنگ کرد و به جای استفاده از کلاه‌گیس، نتیجه آنقدر رضایت‌بخش بود که تصمیم گرفت رنگ جدید را حفظ کند.Servat. Page 76.

 صعود به شهرت: ۱۹۵۶–۱۹۶۲ 
راست|بندانگشتی|272x272px|باردو در روزنامهٔ آمریکایی، ۹ فوریهٔ ۱۹۵۸
بندانگشتی|باردو روی جلد مجلهٔ Screenland، مارس ۱۹۵۹
باردو سپس در چهار فیلم ظاهر شد که او را به ستاره‌ای تبدیل کردند. اولین آن‌ها یک فیلم موزیکال به نام «دختر بازیگوش» (Naughty Girl, ۱۹۵۶) بود، که باردو در آن نقش یک دانش‌آموز شیطنت‌آمیز را ایفا کرد. این فیلم به کارگردانی میشل بوازرون و با همکاری راجر وادیم در نگارش فیلمنامه ساخته شد و موفقیت بزرگی به دست آورد و به دوازدهمین فیلم پرفروش سال در فرانسه تبدیل شد.Box office figures in France for 1956 at Box Office Story پس از آن، یک کمدی به نام «چیدن شکوفه‌ها» (Plucking the Daisy, ۱۹۵۶) ساخته شد که آن هم توسط وادیم نگارش شده بود. سپس فیلم «عروس بیش از حد زیباست» (The Bride Is Much Too Beautiful, ۱۹۵۶) با بازی لوئیس ژوردان ساخته شد. در نهایت، ملودرام «و خدا زن را آفرید» (And God Created Woman, ۱۹۵۶) منتشر شد. این فیلم نخستین تجربهٔ کارگردانی وادیم بود و باردو در آن در مقابل ژان-لوئی ترنتینیان و کرت یورگنس نقش‌آفرینی کرد. فیلم که داستان نوجوانی غیراخلاقی را در محیطی نسبتاً محترم در یک شهر کوچک روایت می‌کرد، موفقیت بسیار بیشتری کسب کرد، نه تنها در فرانسه، بلکه در سراسر جهان و در سال ۱۹۵۷ در میان ده فیلم محبوب بریتانیا قرار گرفت.Most Popular Film of the Year. The Times (London, England), Thursday, 12 December 1957; pg. 3; Issue 54022.

در ایالات متحده، این فیلم پرفروش‌ترین فیلم خارجی منتشرشده تا آن زمان بود و ۴ میلیون دلار درآمد داشت، که پیتر لوِو آن را «مبلغ شگفت‌انگیزی برای یک فیلم خارجی در آن زمان» توصیف کرده است. این فیلم باردو را به یک ستارهٔ بین‌المللی تبدیل کرد. از دست‌کم سال ۱۹۵۶، او به عنوان «Sex Kitten» مورد تحسین قرار گرفت. این فیلم در ایالات متحده جنجال برانگیخت و برخی از مدیران سینما حتی تنها به‌خاطر اکران آن دستگیر شدند.

پل اونیل از مجلهٔ Life (ژوئن ۱۹۵۸) در توصیف محبوبیت بین‌المللی باردو می‌نویسد:

در کسب جایگاه فعلی خود، بریژیت باردو از مزایای خاصی برخوردار بوده است که فراتر از آنچه با آن متولد شده بود، بوده‌اند. مانند یک خودروی اسپرت اروپایی، او در زمانی وارد صحنهٔ آمریکایی شد که مخاطبان آمریکا آماده، و حتی تشنه، چیزی جسورانه‌تر و واقعی‌تر از محصولات داخلی آشنا بودند.
راست|بندانگشتی|215x215پیکسل|باردو در سال ۱۹۶۱
در دوران آغازین حرفهٔ خود، عکس‌های سام لوون، عکاس حرفه‌ای، به شکل‌گیری تصویر شهوانی باردو کمک کردند. عکاس بریتانیایی کورنل لوکاس نیز در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تصاویری از باردو گرفت که نماد شخصیت عمومی او شدند. باردو پس از فیلم «و خدا زن را آفرید»، در فیلم «پاریسیه» (La Parisienne, ۱۹۵۷) ظاهر شد، یک کمدی که چارلز بویر نیز در آن بازی می‌کرد و به کارگردانی بوازرون ساخته شد. او بار دیگر با وادیم در ملودرام «شبی که آسمان فرو ریخت» (The Night Heaven Fell, ۱۹۵۸) همکاری کرد و در فیلم «در صورت سختی» (In Case of Adversity, ۱۹۵۸) نقش یک جنایتکار را بازی کرد که ژان گابن را فریفته بود. این فیلم سیزدهمین فیلم پرفروش سال در فرانسه بود. در سال ۱۹۵۸، باردو به پردرآمدترین بازیگر زن در فرانسه تبدیل شد.

فیلم «زن» (The Female, ۱۹۵۹) به کارگردانی ژولین دوویویه محبوب بود، اما «بابِت به جنگ می‌رود» (Babette Goes to War, ۱۹۵۹)، یک کمدی در دوران جنگ جهانی دوم، موفقیت بزرگی کسب کرد و چهارمین فیلم پرفروش سال در فرانسه شد. فیلم «بیایید با من برقصید» (Come Dance with Me, ۱۹۵۹) به کارگردانی بوازرون نیز به‌طور گسترده دیده شد. فیلم بعدی باردو، درام دادگاهی «حقیقت» (The Truth, ۱۹۶۰) به کارگردانی هنری-ژرژ کلوزه بود. این فیلم تولیدی با تبلیغات گسترده بود و منجر به آن شد که باردو وارد رابطه‌ای عاشقانه شود و تلاش به خودکشی کند. این فیلم بزرگ‌ترین موفقیت تجاری باردو در فرانسه بود، سومین فیلم پرفروش سال شد و نامزد جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان شد. باردو به‌خاطر نقش خود در این فیلم، جایزهٔ دیوید دی دوناتلو بهترین بازیگر زن خارجی را دریافت کرد.

فیلم‌های بین‌المللی و دوران فعالیت در حوزه موسیقی: ۱۹۶۲–۱۹۶۸
بندانگشتی|بازدید باردو از برزیل در سال ۱۹۶۴
باردو در سال ۱۹۶۱ یک کمدی با وادیم به نام Please, Not Now! بازی کرد و در مجموعهٔ ستاره‌ای Famous Love Affairs (۱۹۶۲) نیز نقش داشت. باردو در فیلمی الهام‌گرفته از زندگی خود به نام A Very Private Affair (Vie privée, ۱۹۶۲) به کارگردانی لوئیس مالِ در کنار مارچلو ماسترویانی نقش‌آفرینی کرد. نقش او در Love on a Pillow (۱۹۶۲) از محبوبیت بیشتری برخوردار بود. در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰، باردو در فیلم‌هایی بازی کرد که به نظر می‌رسید بیشتر برای بازار بین‌المللی ساخته شده‌اند. او در فیلم Le Mépris (۱۹۶۳) به کارگردانی ژان-لوک گدار و تهیه‌کنندگی جوزف ئی. لوین و با حضور جک پالانس نقش‌آفرینی کرد. سال بعد، در کمدی Une ravissante idiote (۱۹۶۴) در کنار آنتونی پرکینز بازی کرد. Dear Brigitte (۱۹۶۵)، نخستین فیلم هالیوودی باردو، کمدی‌ای بود با بازی جیمز استوارت در نقش یک استاد دانشگاه که پسرش شیفتهٔ باردو می‌شود. حضور باردو در این فیلم نسبتاً کوتاه بود و فیلم موفقیت زیادی کسب نکرد. موفق‌تر از آن، کمدی وسترن Viva Maria! (۱۹۶۵) به کارگردانی لوئیس مالِ بود که باردو در کنار ژن مورئو بازی کرد. این فیلم در فرانسه و در سطح جهان موفقیت بزرگی داشت، اگرچه در ایالات متحده به اندازهٔ انتظار موفق نبود.Tino Balio, United Artists: The Company That Changed the Film Industry, University of Wisconsin Press, 1987 p. 281.

پس از یک حضور کوتاه در فیلم Masculin Féminin (۱۹۶۶) به کارگردانی ژان-لوک گدار، باردو برای چند سال با فیلم Two Weeks in September (۱۹۶۸)، یک همکاری فرانسه-انگلستان، نخستین شکست کامل خود را تجربه کرد. او نقش کوتاهی در فیلم ستاره‌ای Spirits of the Dead (۱۹۶۸) داشت و در آن در کنار Alain Delon بازی کرد. سپس بار دیگر تلاش خود را در هالیوود انجام داد و در وسترن Shalako (۱۹۶۸) با بازی شان کانری حضور یافت، که این فیلم نیز شکست تجاری دیگری بود."ABC's 5 Years of Film Production Profits & Losses", Variety, 31 May 1973 p. 3.

باردو در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در چندین برنامهٔ موسیقی شرکت کرد و بسیاری از ترانه‌های محبوب را ضبط نمود، که بیشتر در همکاری با سرژ گینسبورگ، باب زاگوری و ساچا دیستل انجام شد، از جمله: «Harley Davidson", "Je Me Donne À Qui Me Plaît", "Bubble Gum", "Contact", "Je Reviendrai Toujours Vers Toi", "L'Appareil À Sous", "La Madrague", "On Déménage", "Sidonie", "Tu Veux, Ou Tu Veux Pas?»، «Le Soleil De Ma Vie (بازخوانی از ترانهٔ استیوی واندر به نام You Are the Sunshine of My Life) و «Je t'aime... moi non plus». باردو از گینسبورگ خواست تا این دوئت را منتشر نکند و او به خواستهٔ او احترام گذاشت. سال بعد، گینسبورگ نسخه‌ای جدید با جین بیرکین، مدل و بازیگر بریتانیایی، ضبط کرد که موفقیت بزرگی در سراسر اروپا به دست آورد. نسخهٔ باردو در سال ۱۹۸۶ منتشر شد و در سال ۲۰۰۶ با در دسترس قرار گرفتن فهرست آثار قدیمی توسط Universal Music به‌صورت دانلود موفقیت‌آمیزی یافت و این نسخه از ترانه سومین دانلود محبوب شد.

 آخرین فیلم‌ها باردو: ۱۹۶۹–۱۹۷۳ 
از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲، باردو چهرهٔ رسمی ماریان بود، که پیش از آن هویتش ناشناس باقی مانده بود و نماد آزادی فرانسه محسوب می‌شد. فیلم بعدی باردو، Les Femmes (۱۹۶۹)، شکست خورد، اگرچه کمدی سکرابول The Bear and the Doll (۱۹۷۰) عملکرد بهتری داشت. آخرین فیلم‌های او عمدتاً کمدی بودند: Les Novices (۱۹۷۰) و Boulevard du Rhum (۱۹۷۱) با بازی لینو ونتورا. فیلم The Legend of Frenchie King (۱۹۷۱) محبوب‌تر بود و به دلیل نقش‌آفرینی باردو در کنار کلودیا کاردیناله موفقیت بیشتری کسب کرد. باردو یک فیلم دیگر با وادیم ساخت، Don Juan, or If Don Juan Were a Woman (۱۹۷۳)، که در آن نقش عنوان فیلم را بازی کرد.

وادیم دربارهٔ این فیلم گفت:

«زیر آنچه مردم «اسطورهٔ باردو» می‌نامند، چیزی جالب وجود داشت، اگرچه او هرگز به‌عنوان حرفه‌ای‌ترین بازیگر جهان محسوب نمی‌شد. سال‌هاست که او در حال پیر شدن است و اسطورهٔ باردو تنها به یک خاطره تبدیل شده است… من نسبت به او به‌عنوان یک زن کنجکاو بودم و باید با او به پایان چیزی می‌رسیدم، تا از او چیزی بیرون بکشم و بسیاری از چیزهایی را که در او حس می‌کردم، بیان کنم. بریژیت همیشه تصویری از آزادی جنسی می‌داد – او فردی کاملاً باز و آزاد بود، بدون هیچ نوع پرخاشگری؛ بنابراین من نقش یک مرد را به او دادم – این مرا سرگرم می‌کرد.»

در طول فیلم‌برداری، باردو گفت: «اگر Don Juan آخرین فیلم من نباشد، فیلم بعدی آخرین خواهد بود.» او به گفتهٔ خود وفادار ماند و تنها یک فیلم دیگر ساخت، The Edifying and Joyous Story of Colinot. در سال ۱۹۷۳، باردو اعلام کرد که از بازیگری بازنشسته می‌شود و این کار را «راهی برای خروج با وقار» توصیف کرد. در سال ۱۹۷۴، باردو در یک عکاسی برهنه برای مجلهٔ Playboy ظاهر شد، که چهلمین سالگرد تولدش را جشن گرفت.

 فعالیت‌ها در زمینه حقوق حیوانات 
باردو در سال ۱۹۷۷ با پل واتسون ملاقات کرد، همان سالی که او سازمان Sea Shepherd Conservation Society را تأسیس کرده بود، در جریان عملیاتی برای محکوم کردن کشتار توله‌های فوک و شکار فوک‌ها روی یخچال‌های کانادا. در حمایت از حفاظت از حیوانات، باردو پس از دعوت واتسون به یخچال رفت. باردو در کنار توله‌های فوک دراز کشید و عکس‌هایی از او گرفته شد که در سراسر جهان منتشر شد. باردو و واتسون دوستان باقی ماندند.

بریژیت باردو پس از حضور در بیش از ۴۰ فیلم سینمایی و ضبط چندین آلبوم موسیقی، از شهرت خود برای ترویج حقوق حیوانات استفاده کرد. او در سال ۱۹۸۶، بنیاد بریژیت باردو را با هدف حمایت و حفاظت از حیوانات تأسیس کرد. باردو گیاه‌خوار شد و برای تأمین مالی این بنیاد، با به مزایده گذاشتن جواهرات و وسایل شخصی خود، حدود سه میلیون فرانک فرانسه (معادل تقریباً ۴۳۰ هزار دلار آمریکا در سال ۱۹۸۶) جمع‌آوری کرد.

بریژیت باردو فعال سرسخت حقوق حیوانات و از مخالفان جدی مصرف گوشت اسب بود. در سال ۱۹۸۹، زمانی که از الاغ همسایه‌اش ژان-پیر مانیوه مراقبت می‌کرد، این حیوان توجه بیش‌ازحدی به الاغ ماده سالخورده باردو نشان داد. باردو با این نگرانی که جفت‌گیری ممکن است برای الاغ او مرگبار باشد، دستور اخته‌کردن الاغ همسایه را داد. همسایه در پی این اقدام از باردو شکایت کرد، اما باردو در نهایت در دادگاه پیروز شد و دادگاه مانیوه را به پرداخت ۲۰ هزار فرانک به دلیل ایجاد یک «رسوایی ساختگی» محکوم کرد. باردو از بینندگان تلویزیون فرانسه خواست مصرف گوشت اسب را تحریم کنند و در ژانویه ۱۹۹۴ به دنبال این موضع‌گیری، هدف تهدیدهای مرگ قرار گرفت. با این حال، او از موضع خود عقب‌نشینی نکرد و نامه‌ای به ژان پوش، وزیر کشاورزی فرانسه، نوشت و از او خواست فروش گوشت اسب را ممنوع کند. باردو در سال ۱۹۹۹ نامه‌ای به جیانگ زمین، رئیس‌جمهور جمهوری خلق چین، نوشت که در مجله فرانسوی VSD منتشر شد. او در این نامه، دولت چین را متهم کرد که خرس‌ها را شکنجه می‌کند و آخرین ببرها و کرگدن‌های جهان را برای تولید مواد محرک جنسی می‌کشد. او همچنین در سال ۲۰۰۱، طی دو سال بیش از ۱۴۰ هزار دلار آمریکا به برنامه‌ای برای عقیم‌سازی گسترده و واگذاری سگ‌های ولگرد بخارست اهدا کرد؛ سگ‌هایی که شمار آن‌ها حدود ۳۰۰ هزار قلاده برآورد می‌شد.

در اگوست ۲۰۱۰، بریژیت باردو نامه‌ای به مارگرت دوم، نوشت و از او خواست کشتار دلفین‌ها در جزایر فارو را متوقف کند. باردو در این نامه این اقدام را «نمایشی هولناک» توصیف کرد و نوشت که این کار «مایه ننگ دانمارک و جزایر فارو است». او تأکید کرد که این اقدام شکار نیست، بلکه یک کشتار جمعی است و آن را سنتی منسوخ دانست که در دنیای امروز هیچ توجیه قابل قبولی ندارد. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۱، فردریک میتراند، وزیر فرهنگ فرانسه، به‌طور رسمی ماتادوربازی (سپرکوبی گاوها) را در فهرست میراث فرهنگی کشور قرار داد. باردو در واکنش، نامه‌ای شدیداً انتقادی و اعتراضی به او نوشت. ۲۵ مه ۲۰۱۱، سازمان Sea Shepherd Conservation Society نام کشتی سریع‌السیر خود، MV Gojira، را به MV Brigitte Bardot تغییر داد تا قدردانی خود از حمایت‌های باردو را نشان دهد.

از سال ۲۰۱۳، بنیاد بریژیت باردو با همکاری بنیاد بین‌المللی کاگیوپا مونلام هند، یک کمپ سالانه مراقبت‌های دامپزشکی را برگزار کرده است. باردو در طول چندین سال به حمایت از رفاه حیوانات در بودگاهایا متعهد بوده است. در ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، بردو اقدام سیاستمدار استرالیایی، گرگ هانت، برای نابودی دو میلیون گربه به منظور حفاظت از گونه‌های در خطر انقراض مانند واررو و طاووس‌شب را محکوم کرد. در سن ۹۰ سالگی، بردو خواستار آزادی واتسون شد، که از ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در گرینلند بازداشت شده بود، زمانی که ژاپن درخواست استرداد او را کرده بود. از طریق درخواست مطرح‌شده در اواسط اکتبر ۲۰۲۴ توسط وکلای او و سازمان «سی‌شپرد فرانسه»، بردو از رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل مکرون، خواست تا به واتسون پناهندگی سیاسی اعطا کند. بردو از مکرون خواست تا «قدری شجاعت» نشان دهد. در طول همان ماه، او تظاهراتی در حمایت از واتسون در مقابل هتل دو ویل پاریس آغاز کرد. بردو همچنین نامه‌ای به نخست‌وزیر دانمارک، مته فردریکسن، نوشت و از او خواست که «اردوگاه قبرکنندگان اقیانوس‌ها» را انتخاب نکند. 

 زندگی خصوصی 
بریژیت باردو چهار بار ازدواج کرده و بر اساس کتاب خودش، با مردان متعددی رابطهٔ عاشقانه داشته است.
 بین سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۷ با روژه وادیم
 بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۲ باژاک شریه
 بندانگشتی|بریژیت باردو و سامی فری در سن تروپهبین سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۹ با گونتر ساش
 از سال ۱۹۹۲ با برنار دورمال

باردو سر فیلم با ژان لویی ترنتینیان (که در آن زمان با استفان اودران ازدواج کرده بود) قبل از جداییش از وادیم رابطه داشت؛ که دو سال با هم زندگی کردند. رابطه آن دو به خاطر غیبت‌های ترنتینیان به علت خدمت سربازی و ماجرای باردو با ژیلبر بکو موسیقیدان، بغرنج تر شد و سرانجام به جدایی انجامید.
در ابتدای سال ۱۹۵۸، باردو از یک فروپاشی عصبی، که از او تنها یک پسر به نام نیکولا - ژاک شریه (متولد ۱۱ ژانویه ۱۹۶۰) دارد. پس از جداییشان در ۱۹۶۲ نیکولا در خانواده شریه بزرگ شد و تا بزرگسالیش هیچ رابطه نزدیکی با باردو نداشت.

سومین ازدواج باردو با یک آلمانی میلیونر به نام گونتر ساش از ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۶ تا اول اکتبر ۱۹۶۹ بود.
در سپتامبر ۱۹۶۸، باردو پس از یک دوره کوتاه از جداییش از ساش، باردو با پاتریک ژیل آشنا شد که با او در فیلم خرس‌ها و عروسک همبازی بود. این رابطه هم در بهار ۱۹۷۱ به پایان رسید.
در دهه ۱۹۷۰، باردو با یک مجسمه‌ساز به نام میروسلاو بروزک که برخی از کارهایش را برای او ارسال کرد ه بود زندگی می‌کرد. در ۱۹۷۴، باردو به صورت برهنه در تصاویر مجله پلی‌بوی ظاهر شد که ۴۰ سالگیش را جشن می‌گرفت.
او همچنین با یک مالک کلوب به نام لوئیجی ریتسی، متصدی بار و مربی اسکی کریستین کال و لوران ورگز بازیگر قرار عاشقانه می‌گذاشت.
چهارمین ازدواج باردو با برنارد دورمال، مشاور سابق ژان ماری لوپن، رهبر سابق حزب راست جبهه ملی، در ۱۹ اوت ۱۹۹۲ بود

وی دارای پسری به نام نیکلا است که در ۱۱ ژانویه ۱۹۶۰ زاده شد و حاصل ازدواجش با ژاک شریه است.

 درگذشت 
باردو در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، در ۹۱ سالگی درگذشت. رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل مکرون، در شبکه‌های اجتماعی به او ادای احترام کرد و باردو را «افسانهٔ قرن» توصیف نمود. انجمن حمایت از حیوانات (Société Protectrice des Animaux)، قدیمی‌ترین سازمان حمایت از حیوانات در فرانسه، نیز با ادای احترام به باردو، او را «چهره‌ای نمادین و پرشور در راه دفاع از حقوق حیوانات» توصیف کرد.

 فیلم‌شناسی 
+سالنام فیلمنقشکارگرداننکته۱۹۵۲مانینا، دختر بیکینی‌پوشمانیناویلی روزیه۱۹۵۵دکتر در دریاایلن کولبررالف توماس۱۹۵۵مانورهای بزرگلوسی، دختر عکاسرنه کلر۱۹۵۶و خداوند زن را آفریدژولیت آردیروژه وادیم۱۹۵۶هلن تروآآندراسترابرت وایز۱۹۵۸گوهرفروشان مهتاباورسولاروژه وادیم۱۹۵۹زن و بازیچه اواوا مارشانژولین دوویویه۱۹۶۰حقیقتدومینیک مارسوآنری-ژرژ کلوزو۱۹۶۱عشق‌های مشهورآگنس برناوئرمیشل بوارونفیلم آنتولوژی۱۹۶۲زندگی خصوصیژیللویی مال۱۹۶۳تحقیرکامی ژاوالژان لوک گدار۱۹۶۵زنده باد ماریا!ماری فیتزجرالد اومالی (ماریای دوم)لویی مال۱۹۶۶مذکر، مؤنثخودشژان لوک گدار۱۹۶۸ارواح مردگانجوزپینا دیترهایمروژه وادیم
لویی مال

فدریکو فلینی۱۹۶۸شالاکوکنتس ایرینا لازارادوارد دمیتریک۱۹۶۹زنانکلاراژان اورل۱۹۷۱آتش افروزانلوئیزکریستین-ژاک

 منابع 



 پیوند به بیرون 








رده:بازیگران زن اهل پاریس
رده:بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:بازیگران زن فیلم اهل فرانسه
رده:برندگان جایزه دیوید دی دوناتلو
رده:حامیان حقوق جانوران اهل فرانسه
رده:خوانندگان زن اهل فرانسه
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:ردکنندگان لژیون دونور
رده:زادگان ۱۹۳۴ (میلادی)
رده:زنان مخالف فمنیسم
رده:سیاست ضدمهاجرت در اروپا
رده:فرانسوی‌های عضو کلیسای کاتولیک روم
رده:فعالان زن اهل فرانسه
رده:مانکن‌های زن اهل فرانسه
رده:مثبت‌انگاری سکس
رده:منتقدان مسیحی اسلام
رده:هنرمندان ام‌جی‌ام رکوردز