آنتی‌کولینرژیک

داروهای آنتی کولینرژیک (به انگلیسی: Anticholinergic drugs) به دسته‌ای از ترکیبات دارویی گفته می‌شود که با مهار فعالیت انتقال‌دهنده عصبی استیل‌کولین در دستگاه عصبی مرکزی و دستگاه عصبی محیطی عمل می‌کنند. این داروها با ممانعت از اتصال استیل‌کولین به گیرنده‌های خود، به‌ویژه گیرنده‌های موسکارینی، موجب کاهش فعالیت‌های پاراسمپاتیک می‌شوند. استیل‌کولین در عملکردهای حیاتی مانند کنترل حرکات عضلانی، حافظه، ترشح غدد و تنظیم ضربان قلب نقش کلیدی دارد.

 مکانیسم اثر 
مکانیسم اصلی عمل داروهای آنتی کولینرژیک، آنتاگونیست بودن در برابر گیرنده‌های موسکارینی استیل‌کولین است. این گیرنده‌ها در سیستم عصبی مرکزی، عضلات صاف، غدد برون‌ریز (مانند بزاقی و عرق)، و قلب حضور دارند. مسدود کردن این گیرنده‌ها منجر به کاهش انقباضات عضلات صاف، کاهش ترشحات و افزایش نسبی ضربان قلب می‌شود.

 کاربردهای درمانی 
داروهای آنتی کولینرژیک در درمان طیف گسترده‌ای از اختلالات استفاده می‌شوند:
بیماری‌های عصبی: کمک به مدیریت علائم بیماری پارکینسون (به‌ویژه لرزش و سفتی عضلات).
اختلالات تنفسی: استفاده به عنوان گشادکننده برونش در درمان آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD).
بیماری‌های گوارشی: کنترل اسپاسم‌های عضلانی و دردهای شکمی در بیماری‌هایی نظیر سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS).
اورولوژی: درمان علائم مثانه بیش‌فعال و بی‌اختیاری ادرار با کاهش انقباضات مثانه.
بیهوشی: کاهش ترشحات بزاقی و تنفسی پیش از جراحی.

 عوارض جانبی و احتیاط‌ها 
مصرف این داروها می‌تواند با عوارض جانبی عمومی همراه باشد که به عنوان «سندرم آنتی کولینرژیک» شناخته می‌شود. شایع‌ترین این عوارض عبارتند از: خشکی دهان، یبوست، تاری دید، احتباس ادرار، افزایش ضربان قلب و گیجی.

استفاده از داروهای آنتی کولینرژیک، به‌ویژه در دوزهای بالا و در افراد سالمند، می‌تواند خطر بروز عوارض جدی‌تری نظیر هذیان (دلیریوم) را افزایش دهد. مطالعات نشان داده‌اند که بار بالای آنتی‌کولینرژیک ممکن است به عنوان یک عامل خطر برای ابتلا به زوال عقل (دمانس) در آینده در بزرگسالان مسن غیردچار اختلال شناختی باشد.

 منابع 

رده:آنتی‌کولینرژیک
رده:داروهای آنتی کولینرژیک
رده:دستگاه عصبی