آلفرد ادوارد هاوسمن

آلفرد ادوارد هاوسمِن  (۲۶ مارس ۱۸۵۹ – ۳۰ آوریل ۱۹۳۶) معروف به ای. ئی. هاوسمن  دانشور مطالعات کلاسیک و شاعر انگلیسی بود. او در دوران دانشجویی در دانشگاه آکسفورد، استعدادهای درخشانی از خود نشان داد اما در آزمون نهایی در درس ادبیات انسانی رد شد و در سال ۱۸۸۲ به‌عنوان کارشناس ثبت اختراع در لندن مشغول به کار شد. او در اوقات فراغت خود به نقد متون کلاسیک یونانی و لاتین می‌پرداخت و آثاری که به چاپ می‌رساند، به‌عنوان یک محقق مستقل، شهرت علمی بالایی برایش به ارمغان آورد و در سال ۱۸۹۲ به‌عنوان استاد زبان لاتین در کالج دانشگاهی لندن منصوب شد. در سال ۱۹۱۱ به‌عنوان استاد کندی لاتین دانشگاه کمبریج منصوب شد. او به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین کلاسیک‌دانان عصر خود و یکی از بزرگترین دانشوران کلاسیک شناخته می‌شود.Brink 1986, p. 149.

هاوسمن معروف‌ترین اثرش، پسری از شراپشایر را به طور عمده در سال ۱۸۹۵ در اوج خلاقیت خویش سرود و یک سال بعد، یعنی ۱۸۹۶، آن را منتشر کرد؛مختاری اردکانی ۱۳۸۵، ص ۱۱۷. مجموعه‌ای از اشعار که بدبینی و دغدغه نویسنده درباره مرگ زودهنگام مشخصه آن است. این مجموعه به تدریج خوانندگان گسترده‌ای را به خود جلب کرد و به‌ویژه در طول جنگ جهانی اول برای مخاطبان جوان جذاب بود. مجموعه دیگری با عنوان واپسین اشعار در سال ۱۹۲۲ منتشر شد. اشعار هاوسمن به‌دلیل استفاده در موسیقی محبوب شدند. پس از مرگ او، اشعار بیشتری از دفاتر او توسط برادرش لارنس منتشر شدند.

او در یکی از سخنرانی‌هایش به نام «نام و سرشت شعر» این ایده را ارائه داد که شعر نمی‌بایست تشریح یا تحلیل شود و خواننده باید با اثرات باظرافت جسمانی آن را بشناسد. از آنجا که اشعار وی تراژیک بوده و نیز سبک خاصی داشتند، با انتقادهایی نیز مواجه گشتند. با این حال، تجربیات عمیقی را در خود داشته و براگیزاننده احساسات هستند. مختصه اشعار او بدبینی رمانتیک و درونمایه‌های کارهای او تراژیک و شامل جان دادن در جوانی است. هاوسمن در اشعارش عشق و دوستی را همراه با ناپایایی و خیانت و فنا می‌دید و زیبایی طبیعت را همراه با بی‌اعتنایی. لحن شعرهای او خشک و دارای ایهام و کنایه بود. بخشی از صراحت و تندی اشعار هاوسمن در دانش‌پژوهی‌های او نیز یافت می‌شود که در آن‌ها با شوخ‌طبعی طعنه‌آمیزی از عقل سلیم دفاع می‌کرد و همین باعث ترس دیگران از او شد.

 اوایل زندگی 
هاوسمن، بزرگترین هفت فرزند، در ولی هاوس در فاکبری، روستایی کوچک در حومه برومزگرو در ووسترشایر، از سارا جین (با زادنام ویلیامز، ازدواج در ۱۷ ژوئن ۱۸۵۸ در وودچستر، گلاستر) و ادوارد هاوسمن (که خانواده‌اش از لنکستر آمده بودند) چشم به دنیا گشود و در ۲۴ آوریل ۱۸۵۹ در کلیسای کرایست، در کتشیل، غسل تعمید داده شد. او در سن یازده سالگی به عنوان «دانشور بنیاد» وارد مدرسه برامزگروو شد. آلفرد آرام، کنجکاو و درس‌خوان بود و اشتیاق زیادی به یادگیری زبان‌های لاتین و یونانی داشت. مادرش از پدر سلیسیترش برای او عزیزتر بود ولی در روز تولد دوازده سالگی‌اش او را از دست داد که احتمالاً این حادثه ناگوار روی منفی‌گرایی اشعارش تأثیر داشته است. بعد از فوت مادرش، پدر او با یکی از اقوام که از او بزرگتر بود (لوسی)، در سال ۱۸۷۳ ازدواج مجدد کرد. دو همزاد دیگرش نیز نویسنده شدند؛ خواهرش (کلمنس آنی هاوسمن) و برادرش (لارنس هاوسمن).

هاوسمن در مدرسه کینگ ادوارد در بیرمنگام و بعدتر در مدرسه برومزگرو تحصیل کرد و استعداد درخشان آکادمیک خود را آشکار کرد و برای اشعارش برنده جوایزی شد. در سال ۱۸۷۷، او بورسیه تحصیلی آزاد کالج سنت جان، آکسفورد را دریافت کرد و برای تحصیل در رشته مطالعات کلاسیک به آنجا رفت و از همان زمان سرودن شعر را شروع کرد. گرچه طبیعتش درونگرا بود، دوستی‌های محکمی با دو هم‌اتاقی، موزز جان جکسون (۱۸۵۸–۱۹۲۳) و آلفرد پلارد، شکل داد. اگرچه هاوسمن در سال ۱۸۷۹ در امتحانات «اعتدال کلاسیک» رتبه اول را کسب کرد اما تعهد او به تحلیل متون باعث شد که تاریخ و فلسفه باستان را که بخشی از برنامه‌ی درسی «بزرگان» بود، نادیده بگیرد. بر این اساس، او در امتحانات نهایی رد شد و مجبور شد در ترم میکلمس با تحقیر به دانشگاه بازگردد تا دوباره در امتحان شرکت کند تا حداقل مدرک قبولی در سطح پایین‌تری را کسب کند.Naiditch 1988, p. 101. اگرچه برخی عملکرد غیرمنتظره هاوسمن در امتحاناتش را مستقیماً به احساسات بی‌پاسخ او نسبت به جکسون نسبت می‌دهندCunningham 2000, p. 981. اما اکثر زندگینامه‌نویسان دلایل واضح‌تری را مطرح می‌کنند. هاوسمن نسبت به فلسفه بی‌تفاوت بود و بیش از حد به استعدادهای استثنایی خود اعتماد داشت و زمان زیادی را با دوستانش می‌گذراند. همچنین ممکن است اخبار بیماری وخیم پدرش ذهنش را درگیر کرده باشد.Page 1983, pp. 43–46.Graves 1979, pp. 52–55.Brink 1986, p. 152.

پس از آکسفورد، جکسون رفت و در اداره ثبت اختراع لندن مشغول به کار شد و همچنین کاری را برای هاوسمن در آنجا ترتیب داد. آن دو در آپارتمانی در پلاک ۸۲ جاده تالبوت در بی‌واتر همراه با برادر جکسون، آدالبرت، با هم زندگی می‌کردند؛ تا اینکه در سال ۱۸۸۵ هاوسمن به خانه خودش نقل مکان کرد؛ احتمالاً پس از آنکه جکسون در پاسخ به ابراز عشق هاوسمن به او گفت که نمی‌تواند به احساساتش پاسخ مثبت بدهد.Summers 1995, p. 371. جکسون در سال ۱۸۸۷ به هند نقل مکان کرد و در سال ۱۸۸۹ برای ازدواج با رزا چیمبرز برای مدت کوتاهی به آنجا بازگشت. هاوسمن گرچه، به عروسی دعوت نشد؛ به‌احتمال به‌دنبال آگاهی جکسون از احساسات هاوسمن نسبت به خود. با این حال، جکسون و هاوسمن در طول زندگیشان به مکاتبه ادامه دادند. پس از ازدواج جکسون، آن‌ها به‌ندرت دوباره یکدیگر را ملاقات کردند و پس از آنکه جکسون در سال ۱۹۱۱ از بریتیش کلمبیا، کانادا بازنشسته شد و یک مزرعه تولید شیر در آلدرگرو، نزدیک ونکوور تأسیس کرد، دیگر یکدیگر را ندیدند. جکسون در نهایت در همانجا در ژانویه ۱۹۲۳ بر اثر سرطان درگذشت. به گفته زندگینامه‌نویس هاوسمن، طرد شدن از سوی جکسون، هاوسمن را به «یک عمر تنهایی بی‌حاصل» محکوم کرد.

 زندگی کاری 
اگرچه کارهای اولیه و مسئولیت‌های هاوسمن به‌عنوان استاد شامل هر دو زبان لاتین و یونانی بود اما او شروع به تخصص در شعر لاتین کرد. وقتی بعداً از او پرسیدند که چرا نوشتن در مورد شعر یونانی را متوقف کرده است، پاسخ داد: «فهمیدم که نمی‌توانم در هر دو به کمال برسم.»Gow 1936, p. 5. بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۳۰، هاوسمن نسخه انتقادی خود از کتاب نجوم  مارکوس مانیلیوس را در پنج جلد منتشر کرد. او همچنین کتاب‌های جوونال (۱۹۰۵) و لوکانوس (۱۹۲۶) را ویرایش کرد. جی. پی. گولد، استاد مطالعات کلاسیک در کالج دانشگاهی، درباره دستاوردهای سلف خود نوشت: «میراث دانش هاوسمن چیزی با ارزش دائمی است و این ارزش کمتر در نتایج آشکار، یعنی اثبات گزاره‌های کلی درباره لاتین و حذف اشتباهات نگارشی، بلکه بیشتر در نمونه درخشانی است که او از یک ذهن شگفت‌انگیز در حال کار ارائه می‌دهد... او آخرین منتقد بزرگ متون بود و ممکن است باقی بماند.» با این حال، از دید هری ار، هاوسمن به‌عنوان یک استاد «به‌طرز مشهوری خشک» بود و تأثیر او منجر به سبکی دانشورانه در مطالعه ادبیات و شعر شد که ادب‌شناختی و عاری از احساسات بود.Eyres 2013, pp. 69–70.

بسیاری از همکاران از حملات تند هاوسمن به کسانی که او آن‌ها را به خاطر فضیلت کم مقصر می‌دانست، دستپاچه می‌شدند. او در مقاله‌اش با عنوان «اعمال اندیشه در نقد متون» (۱۹۲۱) نوشت: «یک منتقد متون که به کارش مشغول است، به هیچ وجه شبیه نیوتن در حال بررسی حرکت سیارات نیست: او بیشتر شبیه سگی است که به دنبال کک می‌گردد». او بسیاری از محققان معاصر خود را احمق، تنبل، بدردنخور یا هر سه دانست و گفت: «دانش خوب است؛ روش خوب است اما یک چیز فراتر از هر چیز دیگری لازم است و آن این است که سر، نه کدو تنبل، بر روی شانه‌هایتان و مغز، نه پودینگ، در سرتان داشته باشید.»

همکار جوان‌تر او، ای. اس. اف. گاو نمونه‌هایی از این حملات را نقل کرد و ذکر کرد که آن‌ها «اغلب به‌شدت وحشیانه بودند».Gow 1936, p. 24. گاو همچنین شرح داد که چگونه هاوسمن دانشجویان را مرعوب می‌کرد و گاهی زنان را به گریه می‌انداخت. به گفته گاو، هاوسمن هرگز نمی‌توانست نام دانشجویان زن را به‌خاطر بیاورد و اظهار داشت که «اگر حافظه خود را با تمایز بین خانم جونز و خانم رابینسون سنگین می‌کرد، ممکن بود آن را بین انحطاط دوم و چهارم فراموش کند». از جمله دانشجویان برجسته‌تر در تدریس او در کمبریج او، ایناک پاول بودGow 1936, p. 18. که بعدتر یکی از اصلاحات او از متنی کلاسیک با تحسین هاوسمن همراه بود.Housman 2007, p. 333.

در زندگی خصوصی، هاوسمن به قدم زدن در روستا، خوراک‌شناسی، سفر هوایی و بازدیدهای مکرر از فرانسه علاقه داشت و در آنجا کتاب‌هایی می‌خواند که «در بریتانیا به‌عنوان پورنوگرافی ممنوع بودند».Graves 1979, p. 155.

 درگذشت 
هاوسمن در سن ۷۷ سالگی در کمبریج درگذشت. خاکستر او درست بیرون کلیسای سنت لارنس، لودلاو، به خاک سپرده شده است. به یاد او یک درخت گیلاس در آنجا کاشته شد و بعدتر توسط انجمن هاوسمن یک درخت گیلاس جدید نیز در همان نزدیکی کاشته شد.

 اشعار 
این زیبا درخت گیلاس

سرشار از شکوفه است چون 

نو عروسی به بوستان منتظر جشن ایستر ایستاده

و اکنون از شصت سال عمر من و پس از آن

بیست سال آن دیگر باز نخواهد گشت 

چون از هفتاد بهار بیست بهار برداری

مرا فقط پنجاه بهار می‌ماند

و چون برای در شکوفه دیدن جهان

پنجاه بهار زمان اندکی است 

به بوستان خواهم رفت تا درخت گیلاس 

را به برف نشسته ببینم.

—پسری از شراپشایر
هاوسمن در یکی از سخنرانی‌های خود که عنوانش «نام و سرشت شعر»  بود، این ایده را ارائه داد که شعر قابل تحلیل یا تشریح نیست؛ بلکه می‌بایست از طریق اثرات باظرافت جسمانی به خواننده شناسانده شود. لحن کارهای این شاعر شامل ایهام و کنایه‌های خشک است. درونمایه غالب اشعار هاوسمن گره‌خورده با تراژدی فنای زندگی در جوانی است. طبیعت در عین زیبایی بی‌اعتناست. عشق و دوستی ناپایدار هستند و سرانجام این‌ها خیانت و چشم فرو بستن از دنیاست.سعیدپور ۱۳۸۹، صص. ۲۰۶–۲۰۷. بدبینی رمانتیک با سبکی ساده و مختصر مشخصه اشعار هاوسمن است. با اینکه اشعار او به‌دلیل دیدگاه تراژیک و سبک خاصشان با انتقادهایی مواجه شدند اما از نظر احساسی با خوانندگان طنین‌انداز گشته و به تجربیات عمیق انسانی می‌پردازند.

 پسری از شراپشایر 
این مجموعه اشعار هاوسمن در سال ۱۸۹۶ به چاپ رسید و متشکل از ۶۳ شعر است. او هنگام آغاز سرودن این اشعار هنوز از شراپشایر دیدن نکرده بود. هاوسمن در این اشعار پرسونای یک کارگر مزرعه در شراپشایر شهرستانی در میدلندز غربی را مفروض داشت. سروده‌های ویلیام شکسپیر، شعرهای هاینریش هاینه و تصنیف‌های مرزی اسکاتلندی الگوی هاوسمن بودند که از آن‌ها یاد گرفته بود احساسش را بیان کند و با این حال آن را در فاصله‌ای مشخص نگه دارد. از شعرهای مشهور این مجموعه می‌توان «خطاب به ورزشکاری که در جوانی می‌میرد» را نام برد.

مشخصه این اشعار بدبینی و دغدغه مرگ، بدون تسلی مذهبی است (هاوسمن در حالی که هنوز دانشجوی کارشناسی بود، بی‌خدا شده بود). هاوسمن بسیاری از آن‌ها را در حالی که در هایگیت، لندن زندگی می‌کرد، قبل از اینکه هیچگاه به شراپشایر سفر کرده باشد، نوشت. او شراپشایر را در پرتوی آرمانی و شبانی به‌عنوان «سرزمین شادی گمشده» خود معرفی می‌کرد.Housman 1896, p. 40.

 مجموعه‌های بعدی 
هاوسمن پس از جنگ جهانی اول شروع به جمع‌آوری مجموعه جدیدی از اشعار کرد. آثار اولیه او بر بسیاری از شاعران بریتانیایی که با نوشته‌هایشان درباره جنگ مشهور شدند، تأثیر گذاشت و او چندین شعر را به‌عنوان اشعار مناسبتی برای بزرگداشت کشته‌شدگان جنگ سرود. از جمله این اشعار می‌توان به گورنوشته ارتشی از مزدوران اشاره کرد که که به افتخار نیروی اعزامی بریتانیا، نیرویی سرآمد اما کوچک از سربازان حرفه‌ای که در آغاز جنگ به بلژیک اعزام شده بودند، سروده شده است. در اوایل دهه ۱۹۲۰، زمانی که موزز جکسون در کانادا در حال مرگ بود، هاوسمن می‌خواست بهترین اشعار چاپ‌نشده خود را جمع‌آوری کند تا جکسون بتواند قبل از مرگش آن‌ها را بخواند.

پس از مرگ هاوسمن در سال ۱۹۳۶، برادرش، لارنس، اشعار بیشتری را در کتاب‌های اشعار بیشتر (۱۹۳۶)، ای. ئی. اچ.: چند شعر، چند نامه و یک شرح حال شخصی از برادرش (۱۹۳۷) و مجموعه اشعار (۱۹۳۹) منتشر کرد. ای. ئی. اچ. شامل اشعار شوخ‌طبعانه‌ای مانند نقیضه‌ای از شعر «فرازتر» اثر لانگ‌فلو است. هاوسمن همچنین بریده‌ای از یک تراژدی یونانی را نقیضه‌طور به انگلیسی نوشت که اولین بار در سال ۱۸۸۳ در مجله برامزگروویان، مجله مدرسه قدیمی او، منتشر شد و بارها تجدید چاپ شد.

 در باب دوستی 
در سال ۱۹۴۲، لارنس هاوسمن مقاله‌ای با عنوان «در باب دوستی اثر ای. ئی. هاوسمن»  را در کتابخانه بریتانیا ثبت کرد؛ با این شرط که تا ۲۵ سال منتشر نشود. این مقاله به همجنس‌گرایی ای. ئی. هاوسمن و عشق او به موزز جکسون می‌پرداخت.Summers 1995, p. 371. با وجود ماهیت محافظه‌کارانه آن زمان و احتیاط خودش در زندگی اجتماعی، هاوسمن در اشعارش و به‌ویژه در پسری از شراپشایر، در مورد همدردی‌های عمیق‌ترش کاملاً صریح بود. برای مثال، شعر شماره‌ی ۳۰ از آن مجموعه، از چگونگی «ترس با میل در ستیز بود» سخن می‌گوید: «دیگران، من اولین نیستم، / شرارتی بیش از آنچه جرأتش را داشتند، اراده کرده‌ام». در اشعار بیشتر، او عشق خود به موزز جکسون را در همان عمل بزرگداشت آن دفن می‌کند؛ زیرا احساسات عاشقانه او متقابل نیستند و باید بدون دستیابی، آن‌ها را به گور ببرد.Summers 1995, p. 372.

شعر او با عنوان «آه، آن گناهکار جوان با دستبند بر مچ‌هایش کیست؟» که پس از محاکمه اسکار وایلد سروده شده، به نگرش‌های عمومی‌تری نسبت به همجنس‌گرایان می‌پردازد.Housman 1937, p. 213.

 موسیقی ساختن از اشعار 
اشعار هاوسمن، به‌ویژه پسری از شراپشایر، توسط بسیاری از آهنگسازان بریتانیایی و به‌ویژه انگلیسی در نیمه اول قرن بیستم به موسیقی تبدیل شد. عناصر ملی، روستایی و سنتی سبک او با روندهای مشابه در موسیقی انگلیسی طنین‌انداز شد. در سال ۱۹۰۴، مجموعه پسری از شراپشایر توسط آرتور سامرول تبدیل به موسیقی شد؛ کسی که در سال ۱۸۹۸ شروع به توسعه مفهوم مجموعه آواز انگلیسی در نسخه خود از «ماد» اثر تنیسون کرده بود. استیون بنفیلد معتقد است که آشنایی با مجموعه سامرول بود که آهنگسازان دیگر را به ساختن موسیقی از کارهای هاوسمن سوق داد: احتمالاً رالف وان ویلیامز در اولین اجرا در تالار آئولیان در ۳ فوریه ۱۹۰۵ شرکت داشته است.Banfield 1985, pp. 233–234.

ایور گرنی آهنگساز دیگری بود که اشعار هاوسمن را به موسیقی بدل ساخت که مشهور شدند. در اواخر جنگ جهانی اول، او روی مجموعه لودلاو و تیم برای کوارتت آوازی و زهی کار می‌کرد (منتشرشده در سال ۱۹۱۹) و در سال ۱۹۲۱ مجموعه هشت آهنگی سرزمین بازی غربی را ساخت. یکی دیگر از کسانی که در این دوره آهنگ‌های اشعار هاوسمن را ساخت، جان ایرلند در مجموعه آهنگ‌های سرزمین محتوای گمشده (۱۹۲۰-۲۱) بود. چارلز ویلفرد اور از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰ ۲۴ کار از هاوسمن را به آهنگ و مجموعه آهنگ بدل کرد.

نگرش هاوسمن به اقتباس موسیقایی از شعرش و در واقع به موسیقی به طور کلی، یا بی‌تفاوتی بود یا عذاب. او به دوستش پرسی ویترز گفته بود که از موسیقی چیزی نمی‌داند و موسیقی برایش معنایی ندارد. ویترز یک بار صفحه‌ای از موسیقی وان ویلیامز را برایش پخش کرد اما وقتی نگاه انزجارآمیز شاعر را دید، متوجه شد که اشتباه کرده است. با این وجود، تا سال ۱۹۷۶، کاتالوگی ۴۰۰ تبدیل موسیقایی از اشعار هاوسمن را فهرست کرده بود. تا سال ۲۰۲۴، آرشیو لیدر نت ۶۷۸ تبدیل موسیقایی از ۱۸۸ متن را ثبت کرده بود.

 یادبودها 
بندانگشتی|مجسمه هاوسمن در برومزگرو
اولین مراسم یادبود هاوسمن در کلیسای کوچک کالج ترینیتی در کمبریج برگزار شد؛ جایی که یک تندیس برنجی یادبود بر روی دیوار جنوبی آن قرار دارد. کتیبه لاتین توسط همکار کوچکتر او ای. اس. اف. گاو نوشته شده است که ترجمه آن بدین شرح است:

این کتیبه به یاد آلفرد ادوارد هاوسمن، که به مدت بیست و پنج سال استاد کندی لاتین و عضو کالج بود، نوشته شده است. او با پیروی از بنتلی، متن منتقل‌شده از شاعران لاتین را با چنان هوش و ذکاوتی و چنان اندوخته دانش فراوانی تصحیح کرد و تنبلی ویراستاران را چنان تند و شوخ‌طبعانه سرزنش کرد که جایگاه خود را تقریباً به‌عنوان دومین بنیان‌گذار مطالعات متنی تثبیت کرد. او همچنین شاعری بود که حجم کم اشعارش، جایگاه امنی را در فهرست میراث بریتانیا برای او تضمین می‌کرد. او در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶ در سن هفتاد و شش سالگی درگذشت.


از سال ۱۹۴۷، اتاق عمومی آکادمیک دانشگاه کالج لندن با نام اتاق هاوسمن به یاد او اختصاص داده شد. پلاک‌های آبی بعداً در جاهای دیگر نصب شدند. اولین پلاک در سال ۱۹۶۹ در کلبه بایرون در هایگیت بود که این واقعیت را ثبت می‌کرد که پسری از شراپشایر در آنجا نوشته شده است. پلاک‌های بیشتری پس از آن، در زادگاهش در ووسترشر، خانه‌ها و مدرسه‌اش در برومزگرو نصب شدند. یکی دیگر از ابتکارات، مجسمه‌ای در خیابان اصلی برومزگرو بود که شاعر را در حال قدم زدن با عصا در دست نشان می‌داد. این اثر، ساخته مجسمه‌ساز محلی، کنث پاتس، در ۲۲ مارس ۱۹۸۵ رونمایی شد.

پلاک‌های آبی در ووسترشر در صدمین سالگرد چاپ پسری از شراپشایر در سال ۱۹۹۶ نصب شدند. در سپتامبر همان سال، یک پنجره یادبود به شکل لوزی در گوشه شاعران کلیسای وست‌مینستر نصب شد. سال بعد، نمایشنامه اختراع عشق اثر تام استاپارد برای اولین بار روی صحنه رفت که موضوع آن رابطه بین هاوسمن و موزز جکسون است.

با نزدیک شدن به صد و پنجاهمین سالگرد تولد او، دانشگاه لندن در سال ۲۰۰۵ ارائه سخنرانی‌های هاوسمن در آنجا در مورد موضوعات کلاسیک را آغاز کرد که در ابتدا هر دو سال یکبار و پس از سال ۲۰۱۱ به‌صورت سالانه برگزار می‌شد. این مراسم در سال ۲۰۰۹ شاهد چاپ نسخه‌ای جدید از پسری از شراپشایر بود که شامل تصاویری از سرتاسر شراپشایر از عکاس محلی توماس گرت بود.

 آثار 
 مجموعه اشعار 
 پسری از شراپشایر (۱۸۹۶)
 واپسین اشعار (۱۹۲۲)
 پسری از شراپشایر: نسخه مجاز (۱۹۲۴)
 اشعار بیشتر (۱۹۳۶)
 مجموعه اشعار (۱۹۴۰)
 مجموعه اشعار (۱۹۳۹)؛ اشعاری که در این جلد آمده‌اند ولی سه تای بالا را شامل نمی‌شوند، به‌عنوان «اشعار اضافی» شناخته می‌شوند. نسخه پنگوئن سال ۱۹۵۶ شامل مقدمه‌ای از جان اسپارو است.
 اشعار نسخه خطی: هشتصد بیت از اشعار تاکنون جمع‌آوری نشده از دفترهای نویسنده (۱۹۵۵)
 ای. ئی. هاوسمن: مجموعه اشعار و نثرهای برگزیده (۱۹۸۸)
 نامهربان با تک‌شاخ‌ها: اشعار کمیک منتخب (۱۹۹۵؛ چاپ دوم ۱۹۹۹)
 اشعر ای. ئی. هاوسمن  (۱۹۹۷)
 پسری از شراپشایر و دیگر اشعار (۲۰۱۰)

 دانش‌پژوهی کلاسیک 
 اووید (۱۸۹۴؛ در «مجموعه شاعران لاتین» کار جی. پی. پستگیت)
 ام. مانیلی نجوم (۱۹۰۳–۱۹۳۰؛ چاپ دوم ۱۹۳۷؛ ۵ جلد.)
 دی. یووی یوئنالیس طنزها: انتشار برای استفاده ناشران (۱۹۰۵؛ چاپ دوم ۱۹۳۱)
 ام. آنائی لوکانی، فارسالیا ده کتاب: منتشرشده برای استفاده ناشران (۱۹۲۶؛ چاپ دوم ۱۹۲۷)
 مقالات کلاسیک ای. ئی. هاوسمن (۱۹۷۲؛ ۳ جلد)
 «کتیبه‌های لاتین هاوسمن»، ویلیام وایت، مجله کلاسیک (۱۹۵۵) ۱۵۹–۶۶

 سخنرانی‌های چاپ‌شده 
این سخنرانی‌ها بر اساس تاریخ ارائه فهرست شده‌اند و در صورت متفاوت بودن، تاریخ اولین انتشار به‌طور جداگانه ذکر شده است.
 سخنرانی مقدماتی (۱۸۹۲)
 «سوینبرن» (۱۹۱۰؛ چاپ‌شده در ۱۹۶۹)
 سخنرانی افتتاحیه کمبریج (۱۹۱۱؛ چاپ‌شده در ۱۹۶۹ با عنوان «محدوده‌های نقد»)
 «اعمال اندیشه در نقد متون» (۱۹۲۱؛ چاپ‌شده ۱۹۲۲)
 «نام و سرشت شعر» (۱۹۳۳)

 مجموعه نثر 
 نثرهای برگزیده (۱۹۶۱)

 نامه‌های گردآوری‌شده 
 نامه‌های ای. ئی. هاوسمن (۱۹۷۱)
 نامه‌های ای. ئی. هاوسمن (۲۰۰۷)

 جستارهای وابسته 
 «اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟»

 پانویس 

 منابع 
 انگلیسی 


Brink, Charles Oscar (1986). English Classical Scholarship: Historical reflections on Bentley, Porson and Housman,  James Clarke & Co, Oxford, Oxford University Press, New York.
 Critchley, Julian (1988). 'Homage to a lonely lad', Weekend Telegraph. UK.
 Cunningham, Valentine ed. (2000). The Victorians: An Anthology of Poetry and Poetics. Oxford: Blackwell.

 Gow, A. S. F. (1936). A. E. Housman: A Sketch Together with a List of his Writings and Indexes to his Classical Papers Cambridge.
 Graves, Richard Perceval (1979). A.E. Housman: The Scholar-Poet. Oxford: Oxford University Press.
 Housman, A. E. (1896). A Shropshire lad. Kegan Paul, Trench, Trübner & Co.
 Housman, A.E. (2007). The Letters of A. E. Housman. Clarendon Press.
 Housman, Laurence (1937). A. E .H.: Some Poems, Some Letters and a Personal Memoir by his Brother. London: Jonathan Cape.
 Naiditch, P. G. (1988). A. E. Housman at University College, London: The Election of 1892. Brill.
 Page, Norman (2004). 'Housman, Alfred Edward (1859–1936)'. Oxford Dictionary of National Biography. Oxford: Oxford University Press.
 Palmer, Christopher; Banfield. Stephen (2001). 'A. E. Housman'. The New Grove Dictionary of Music and Musicians. London: Macmillan.
 Page, Norman (1983). A. E. Housman: A Critical Biography. Macmillan, London.

 Summers, Claude J. ed. (1995) The Gay and Lesbian Literary Heritage. New York: Henry Holt and Co.

 فارسی 
 سعیدپور، سعید (۱۳۸۹). از شکسپیر تا الیوت. تهران: کتاب آمه.
 مختاری اردکانی، محمدعلی (۱۳۸۵). شاعران انگلیس. تهران: ویستار.

 پیوند به بیرون 

 وب سایت رسمی انجمن «هوسمن» در انگلستان
 گلچینی از اشعار هاوسمن به انگلیسی

رده:اشعار آلفرد ادوارد هاوسمن
رده:افراد تحصیل‌کرده در مدرسه کینگ ادوارد، بیرمنگام
رده:اهالی برومزگرو
رده:اهالی هورنسی، لندن بزرگ
رده:بی‌خدایان اهل انگلستان
رده:خاک‌سپاری در شروپ‌شر
رده:دانشگاهیان کالج دانشگاهی لندن
رده:درگذشتگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:افراد ال‌جی‌بی‌تی اهل انگلستان
رده:افراد ال‌جی‌بی‌تی اهل بریتانیا
رده:زادگان ۱۸۵۹ (میلادی)
رده:شاعران انگلیسی سده ۱۹ (میلادی)
رده:شاعران اهل انگلستان
رده:شاعران بریتانیایی جنگ جهانی اول
رده:شاعران ال‌جی‌بی‌تی
رده:شاعران دوره ویکتوریا
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل انگلستان
رده:شاعران مرد
رده:شاعران مرد اهل انگلستان
رده:نویسندگان انگلیسی سده ۱۹ (میلادی)
رده:نویسندگان ال‌جی‌بی‌تی
رده:نویسندگان ال‌جی‌بی‌تی اهل انگلستان
رده:نویسندگان ال‌جی‌بی‌تی اهل بریتانیا
رده:نویسندگان مرد اهل انگلستان
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی)
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل بریتانیا
رده:نویسندگان همجنس‌گرای مرد
رده:اعضای کالج ترینیتی، کمبریج
رده:شاعران جنگ