دو کرجی

دو کرجی نام نوعی شکنجه بود که گمان می‌رود هخامنشیان برای تنبیه یاغیان با استفاده از دو کرجی هم اندازه انجام می‌‌داده‌اند. محکوم را در یکی از کرجی‌ها در کرانه رودخانه‌ای می‌گذاشتند و کرجی دیگر را بر روی او قرار می‌دادند. جز دستها و سر محکوم، بقیه اندام بین دو کرجی قرار می‌گرفت. بعد به سر و صورت او شیر و عسل می‌مالیدند و به وی می‌دادند تا بنوشد. اگر از خوردن امتناع می‌کرد با داخل کردن میخی در چشمش او را به خوردن مجبور می‌کردند. در اثر این‌کار و تابش آفتاب؛ مگسان به محکوم حمله‌ور می‌شدند و با دفع غذا و در نتیجه قرار گرفتن بدن محکوم در معرض آب رودخانه، کرم‌هایی به وجود می‌آمدند و به بدن وی وارد می‌شدند. بعد از گذشت دو تا سه هفته محکوم در اثر گسترش عفونت درون بدنش، به‌تدریج کشته می‌شد.https://www.antarcticajournal.com/scaphism-most-horrifying-ancient-torture-technique/

توصیف‌های تاریخی
نخستین اشاره به دو کرجی، توصیف پلوتارک از اعدام سربازی به نام مهرداد است که به عنوان مجازات توسط شاه اردشیر دوم هخامنشی به دلیل گرفتن شجاعت پادشاه و ادعای اینکه او کسی است که برادرش کوروش کوچک را که در تلاش برای تصاحب تاج و تخت امپراتوری هخامنشی شورش کرده بود، کشته است، انجام شد:

—  پلوتارک ، زندگی اردشیر https://web.archive.org/web/20200218065321/http://www.bostonleadershipbuilders.com/plutarch/artaxerxes.htm#16

یوآنس زوناراس، وقایع‌نگار بیزانسی سده دوازدهم، بعدها این مجازات را بر اساس نوشته‌های پلوتارک چنین توصیف کرد:

—  زوناراس ، سالنامهhttps://www.fromoldbooks.org/Gallonio-TorturesAndTorments/text-chapter1/section12.html

آیا دو کرجی واقعی بود؟
فقدان شواهد قطعی
اعتقاد بر این است که روایت پلوتارک از دوکرجی از کتزیاس، پزشک و مورخ یونانی، گرفته شده است. با این حال، اعتبار کتزیاس به دلیل شهرت او به روایت‌های خیالی و اغراق‌آمیز، مورد تردید است. روایت‌های تأیید نشده او بحث‌هایی را در مورد صحت آثارش برانگیخته است.
علیرغم توصیفات دقیق دو کرجی از منابع باستانی، هنوز شواهد محکمی برای تأیید کاربرد گسترده یا حتی وجود آن وجود ندارد.
هیچ یافته باستان‌شناسی یا مدرک قطعی مادی برای تأیید این روایات هولناک کشف نشده است. این فقدان شواهد ملموس منجر به بحث و جدل در میان مورخان و محققان در مورد واقعیت این مجازات شده است.https://mythgyaan.com/scaphism/

اغراق و داستان‌سرایی احتمالی یونانی
این احتمال وجود دارد که روایت‌های مربوط به دوکرجی توسط نویسندگان یونانی بزرگ‌نمایی و یا حتی ساخته و پرداخته شده باشد. نویسندگان یونان باستان، مانند پلوتارک و کتزیاس، به خاطر مهارت‌های داستان‌سرایی واضح خود شناخته می‌شدند و اغلب به تاریخ‌های خود شاخ و برگ‌های دراماتیک می‌بخشیدند.
به ویژه کتزیاس به خاطر اعتبار مشکوکش بدنام بود، که این امر توصیفات دو کرجی را بیشتر زیر سوال می‌برد. هیچ مدرک فیزیکی یا سابقه پارسی برای تأیید روایت‌های یونانی وجود ندارد و همین امر باعث شده است که برخی از محققان در صحت تاریخی آن تردید کنند. روایت چنین اعدام وحشیانه‌ای می‌توانست ابزاری برای تیره‌تر جلوه دادن دشمنان ایرانی یونانی‌ها باشد.https://mythgyaan.com/scaphism/

معضل اصالت تاریخی
با توجه به فقدان شواهد قطعی و احتمال اغراق یونانیان، اصالت تاریخی دو کرجی به مسئله‌ای پیچیده تبدیل می‌شود. از یک سو، ما روایت‌های گرافیکی و مفصلی از منابع معتبر داریم؛ از سوی دیگر، هیچ مدرک تجربی برای تأیید این روایت‌ها نداریم.
این معضل، بحثی جنجالی را در میان مورخان ایجاد کرده است، به طوری که برخی بر اساس منابع تاریخی، اصالت دو کرجی را مطرح می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نسبت به پذیرش این روایات بدون بررسی انتقادی و شواهد تأییدکننده هشدار می‌دهند. تاکنون، این بحث ادامه دارد و حقیقت دو کرجی همچنان در ابهام تاریخی قرار دارد.https://mythgyaan.com/scaphism/

نفوذ
این احتمال وجود دارد که افسانه اعدام باستانی ایرانی منجر به ظهور وسیله شکنجه‌ای در آلمان در سده هجدهم شده باشد که با نام  " شکاف شکنجه دسائو " شناخته می‌شود. استفاده از آن برای اهداف بازجویی در ادبیات حقوقی بعدی شرح داده شده است. با این حال، به نظر می‌رسد که این وسیله کاربرد گسترده‌ای پیدا نکرد و به عنوان یک نمونه منحصر به فرد، که به دستور لئوپولد اول ساخته شده بود، باقی ماند. https://weddingweiser.de/leopolds-erfindung/

نمونه های همانند
 روش مشابهی برای شکنجه و اعدام در میان اتروسک‌ها وجود داشت: قربانی را برهنه کرده و محکم به جسد در حال تجزیه می‌بستند، در نتیجه بدن قربانی نیز به تدریج شروع به تجزیه شدن می‌کرد.https://www.scribd.com/document/212720235/The-Corpse-Bride

 لینگچی که معمولاً به «برش آهسته » یا «مرگ با هزار برش» ترجمه می‌شود، نوعی شکنجه و اعدام است که تقریباً از سال ۹۰۰ میلادی در چین تا زمان ممنوعیت آن در سال ۱۹۰۵ استفاده می‌شد. این روش همچنین در ویتنام و کره نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. در این نوع اعدام، از چاقو برای برداشتن منظم بخش‌هایی از بدن در مدت زمان طولانی استفاده می‌شود که در نهایت منجر به مرگ می‌شود. لینگچی برای جرایمی که به ویژه فجیع تلقی می‌شدند، مانند خیانت، استفاده می‌شد.

 جستارهای وابسته 
 لینگچی (یک روش اعدام مشابه به همراه درد بسیار)

 پانویس 

رده:ابزار شکنجه باستان
رده:ابزارهای شکنجه آسیایی
رده:مجازات اعدام
رده:شکنجه
رده:شیوه‌های اعدام