التهاب نایژک

برونشیولیت التهاب راه‌های هوایی کوچک در ریه‌ها است که همچنین به آنها برونشیول نیز گفته می‌شود. برونشیولیت حاد توسط یک عفونت ویروسی ایجاد می‌شود و معمولاً کودکان زیر دو سال را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نشانه‌های آن می‌تواند شامل تب، سرفه، آبریزش بینی یا رینوره و خس‌خس سینه باشد. موارد شدیدتر ممکن است با گشاد شدن پره‌های بینی، خرخر یا دیسترس تنفسی ارتباط داشته باشد. اگر کودک به دلیل بیماری نتوانسته باشد به درستی تغذیه کند، ممکن است علائم دهیدراتاسیون نیز مشاهده شود.

برونشیولیت مزمن در بزرگسالان شایع‌تر است و علل مختلفی دارد که یکی از آنها برونشیولیت انسدادی است. اغلب وقتی افراد به برونشیولیت اشاره می‌کنند، منظورشان برونشیولیت حاد در کودکان است.

برونشیولیت حاد معمولاً در نتیجه عفونت ویروسی توسط ویروس تنفسی سین‌سیشیال (در ۵۹٫۲٪ از موارد) یا رینوویروس انسانی (در ۱۹٫۳٪ از موارد) رخ می‌دهد. تشخیص عموماً بر اساس نشانه‌ها صورت می‌گیرد. تست‌هایی مانند عکس‌برداری از قفسه سینه با اشعه-X یا تست ویروسی به‌صورت روتین ضروری نیستند، اما ممکن است برای منتفی دانستن دیگر بیماری‌ها استفاده شوند.

هیچ داروی خاصی برای درمان برونشیولیت وجود ندارد. درمان علامتی در خانه عموماً مؤثر است و اکثر کودکان نیازی به بستری شدن در بیمارستان ندارند. این درمان می‌تواند شامل داروهای تب‌بُر مانند استامینوفن برای تب و ساکشن بینی برای گرفتگی بینی باشد که هر دو را می‌توان بدون نسخه خریداری کرد. گاهی، در موارد شدیدتر بیماری، بستری شدن در بیمارستان برای دریافت اکسیژن، به‌ویژه از طریق کانولای بینی با جریان بالا، یا مایعات داخل وریدی لازم است.


 علائم و نشانه‌ها 
برونشیولیت به‌صورت تیپیکال در کودکان زیر دو سال بروز می‌کند و با نشانه‌های یک بیماری تنفسی مشخص می‌شود.علائم این بیماری عبارتند از:
 تب
 آبریزش بینی
 سرفه
 خس‌خس سینه
 تاکی‌پنه خفیف یا افزایش تعداد تنفس

برخی از علائم بیماری شدید عبارتند از:
 افزایش تلاش برای تنفس (مانند استفاده از عضلات فرعی تنفسی، فرورفتگی دنده‌ها و جناغ سینه، کشیدگی نای)
 تحلیل شدید دیواره قفسه سینه (علامت هوور)
 گشاد شدن پره‌های بینی و/یا خرخر کردن
 تاکی‌پنه شدید یا افزایش تعداد تنفس
 هیپوکسی (سطح پائین اکسیژن)
 سیانوز (کبودی پوست)
 لتارژی و کاهش فعالیت
 تغذیه نامناسب (مصرف کمتر از نصف مایعات معمول در ۲۴ ساعت گذشته)
این نشانه‌ها می‌توانند طی یک تا سه روز ایجاد شوند.  [صداهای کراکل یا خس‌خس سینه، یافته‌های تیپیکال هنگام گوش دادن به قفسه سینه با گوشی پزشکی هستند. گاهی می‌توان خس‌خس سینه را بدون گوشی پزشکی نیز شنید. کودک همچنین ممکن است دچار آپنه یا وقفه کوتاه در تنفس شود، اما این وضعیت می‌تواند به دلایل بسیاری رخ دهد که فقط برونشیولیت نیست. پس‌از بیماری حاد، معمولاً راه‌های هوایی برای چندین هفته حساس باقی می‌مانند که این امر منجر به عود سرفه و خس‌خس می‌شود.

 علل 
برونشیولیت اغلب توسط ویروس تنفسی سین‌سیشیال (RSV، که همچنین با نام پنوموویروس انسانی شناخته می‌شود) ایجاد می‌گردد. دیگر عواملی که باعث این بیماری می‌شوند، شامل متاپنوموویروس انسانی، آنفلوآنزا، پاراآنفلوآنزا، ویروس کرونا، آدنوویروس، رینوویروس و مایکوپلاسما هستند، اما محدود به این موارد نیستند.

 عوامل خطر 
در صورت وجود هر یک از عوامل خطر اضافی زیر، خطر پیشرفت بیماری به سمت بیماری شدید تنفسی در کودکان افزایش می‌یابد:
 نوزادان نارس (سن بارداری کمتر از ۳۷ هفته)
 سن پائین هنگام شروع بیماری (کمتر از ۳ ماهگی)
 بیماری قلبی مادرزادی
 نقص سیستم ایمنی
 بیماری مزمن ریه
 اختلالات نورولوژیکی
 قرار گرفتن در معرض دود دخانیات

 تشخیص 
تشخیص معمولاً توسط پزشک و از طریق شرح‌حال بالینی و معاینه فیزیکی صورت می‌گیرد. عکس‌برداری از قفسه سینه با اشعه-X گاهی برای رد پنومونی باکتریایی مفید است، اما در موارد روتین توصیه نمی‌شود. عکس‌برداری از قفسه سینه با اشعه-X همچنین ممکن است در افرادی که نارسایی تنفسی قریب‌الوقوع دارند، مفید باشد. تست‌های اضافی مانند کشت خون، شمارش کامل خون و آنالیز الکترولیت‌ها برای استفاده روتین توصیه نمی‌شوند، اگرچه ممکن است در کودکانی با کوموربیدیتی‌های متعدد یا علائم سپسیس یا پنومونی مفید باشد. آنالیز الکترولیت‌ها، در صورت نگرانی از دهیدراتاسیون، انجام می‌شود.
تست برای شناسایی عامل ویروسی خاص می‌تواند انجام شود، اما تأثیر کمی بر مدیریت درمان دارد و بنابراین به صورت روتین توصیه نمی‌شود. همه‌گیری کووید باعث شده است که تست‌های ویروسی بیشتری برای رد کووید به‌عنوان عامل عفونت انجام شود. همچنین در آن مرحله، ارائه‌دهندگان خدمات درمانی اغلب برای تکمیل تشخیص، تست آنفلوآنزا و RSV را نیز اضافه می‌کنند. تست RSV با تست ایمونوفلورسانس مستقیم بر روی نمونه سواب بینی، حساسیت برابر با ۶۱٪ و اختصاصیت (specificity) برابر با ۸۹٪ داشت، بنابراین همیشه دقیق نیست. شناسایی افرادی که RSV مثبت هستند، می‌تواند به ارائه‌دهندگان خدمات درمانی کمک کند تا اقدامات احتیاطی ایزوله‌سازی را در بیمارستان یا خانه توصیه کنند تا از گسترش عفونت به دیگران جلوگیری شود. شناسایی ویروس ممکن است به کاهش مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها کمک کند زیرا آنتی‌بیوتیک‌ها برای بیماری‌های ویروسی مانند برونشیولیت توصیه نمی‌شوند.

بسیار نادر است که نوزادان حین ابتلا به برونشیولیت، همزمان به یک بیماری باکتریایی نیز مبتلا شوند. نوزادان میان دو تا سه‌ماهه مبتلا به برونشیولیت، در کمتر از ۶٪ موارد، دچار عفونت ثانویه باکتریایی (معمولا عفونت‌های مجاری ادراری) می‌شوند. در ارزیابی بیشتر با آزمایش ادرار، نوزادان مبتلا به برونشیولیت در ۰٫۸٪ مواقع، همزمان، عفونت ادراری نیز داشتند.

 تشخیص افتراقی 
بیماری‌های دوران کودکی زیادی وجود دارند که می‌توانند با نشانه‌های تنفسی، به‌ویژه سرفه مداوم، آبریزش بینی و خس‌خس سینه همراه باشند. برونشیولیت را می‌توان با الگوی مشخصی از نشانه‌های تب‌دار دستگاه تنفسی فوقانی که ۱ تا ۳ روز طول می‌کشد و با سرفه مداوم، افزایش تلاش برای تنفس و خس‌خس سینه ارتباط دارد، از برخی از این بیماری‌ها متمایز کرد. بااین‌حال، برخی از نوزادان ممکن است بدون تب (۳۰٪ از موارد) یا با آپنه بدون علائم دیگر یا با افزایش وزن اندک پیش‌از شروع نشانه‌ها مراجعه کنند. در چنین مواردی، تست‌های آزمایشگاهی و تصویربرداری رادیوگرافیکی اضافی ممکن است مفید باشد. در ادامه، برخی از تشخیص‌های دیگری که باید در نوزاد دارای علائم برونشیولیت در نظر گرفته شوند، آمده است:
 عفونت دستگاه تنفسی فوقانی
 آسم و بیماری‌های واکنشی راه هوایی
 پنومونی باکتریایی
 سیاه سرفه
 آسپیراسیون جسم خارجی
 بیماری قلبی مادرزادی
 واکنش آلرژیک
 حلقه عروقی
 نارسایی قلبی
 فیبروز سیستیک
 بیماری مزمن ریوی

 پیشگیری 
به منظور پیشگیری از برونشیولیت، به شدت بر اقداماتی برای کاهش انتشار ویروس‌هایی که باعث عفونت‌های تنفسی می‌شوند (یعنی شستن دست‌ها و اجتناب از مواجهه با افراد دارای علائم عفونت‌های تنفسی) تأکید می‌شود. دستورالعمل‌های بالینی در خصوص استفاده از دستکش، پیش‌بند یا تجهیزات حفاظت فردی متفاوت است.
یکی از راه‌های بهبود سیستم ایمنی، تغذیه نوزاد با شیر مادر، به‌خصوص در ماه اول زندگی است. نشان داده شده است که عفونت‌های تنفسی بین نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، به‌طور قابل توجهی کمتر شایع است، همچنین طول مدت بستری در بیمارستان بین نوزادان بستری‌شده با نتیجه مثبت RSV که کاملاً با شیر مادر تغذیه می‌شوند، در مقایسه با نوزادانی که با شیر مادر تغذیه نمی‌شوند یا به‌طور جزئی تغذیه می‌شوند، کوتاه‌تر بود. دستورالعمل‌های بالینی توصیه می‌کنند که برای جلوگیری از ابتلا به برونشیولیت، نوزادان در ۶ ماه اول زندگی به‌طور انحصاری با شیر مادر تغذیه شوند.

سازمان غذا و داروی آمریکا در حال حاضر دو واکسن RSV، به نام‌های Arexvy (GSK plc) و Abrysvo (Pfizer)، را برای بزرگسالان ۶۰ سال و بالاتر تأیید کرده است. Abrysvo همچنین برای «ایمن‌سازی افراد باردار در سن بارداری ۳۲ تا ۳۶ هفته جهت پیشگیری از بروز بیماری دستگاه تنفسی تحتانی و LRTD شدید ناشی از ویروس تنفسی سین‌سیشیال در نوزادان از بدو تولد تا ۶ ماهگی» تأیید شده است. مشخص نیست که این واکسن‌ها در پیشگیری از عفونت با برونشیولیت چقدر مؤثر خواهند بود، زیرا جدید هستند، اگرچه FDA به دلیل مزیت بارزی که در کارآزمایی‌های بالینی نشان داده‌اند، آنها را تأیید کرده است.

نیرسویماب، یک آنتی‌بادی مونوکلونال علیه RSV است که توسط FDA برای همه نوزادان زیر ۸ ماه در اولین فصل ابتلا به RSV تأیید شده است. علاوه‌بر این، به کودکان ۸ تا ۱۹ ماهه که در معرض خطر بیشتری هستند، ممکن است توصیه شود که در صورت ورود به دومین فصل ابتلا به RSV، نیرسویماب را دریافت کنند، این در صورتی است که عوامل خطر بیشتری برای عفونت با RSV داشته باشند.

آنتی‌بادی مونوکلونال دوم، پالیویزوماب، می‌تواند برای پیشگیری از برونشیولیت به نوزادان کمتر از یک سال که نارس متولد شده‌اند و بیماری قلبی زمینه‌ای یا بیماری مزمن ریوی ناشی از نارس بودن دارند، تجویز شود. آنتی‌بادی مونوکلونال دوم، پالیویزوماب، می‌تواند برای پیشگیری از برونشیولیت به نوزادان کمتر از یک سال که نارس متولد شده‌اند و بیماری قلبی زمینه‌ای یا بیماری مزمن ریوی ناشی از نارس بودن دارند، تجویز شود.

نشان داده شده است که قرار گرفتن در معرض دود دخانیات، هم میزان بیماری‌های دستگاه تنفسی تحتانی در نوزادان و هم خطر و شدت برونشیولیت را افزایش می‌دهد. دود دخانیات برای مدت طولانی در محیط و حتی هنگام سیگار کشیدن در خارج از خانه، روی لباس‌ها باقی می‌ماند. دستورالعمل‌های بالینی توصیه می‌کنند که والدین باید به‌طور کامل در مورد خطرات قرار گرفتن کودکان مبتلا به برونشیولیت در معرض دود دخانیات آموزش ببینند.

 مدیریت 
درمان برونشیولیت معمولاً به جای خود عفونت، بر هیدراتاسیون و نشانه‌ها متمرکز است، زیرا عفونت دوره خود را طی خواهد کرد. عوارض برونشیولیت معمولاً از خود نشانه‌ها ناشی می‌شوند. بدون درمان فعال، موارد بیماری تقریباً طی هشت تا پانزده روز بهبود می‌یابند. کودکانی که نشانه‌های شدید، به‌ویژه تغذیه ضعیف یا دهیدراتاسیون دارند، ممکن است برای بستری در بیمارستان در نظر گرفته شوند. همچنین، اشباع اکسیژن زیر ۹۰ تا ۹۲ درصد که با پالس اکسیمتری اندازه‌گیری می‌شود، اغلب به‌عنوان شاخصی برای نیاز به بستری شدن در بیمارستان مورد استفاده قرار می‌گیرد. نوزادان پُرخطر، آپنه، سیانوز، سوءتغذیه و عدم قطعیت در تشخیص، از دیگر اندیکاسیون‌های لزوم بستری شدن هستند.

اکثر دستورالعمل‌های بالینی، مایعات کافی و حمایت تغذیه‌ای برای کودکان مبتلا، همراه با ساکشن مکرر بینی را توصیه می‌کنند. اقدامات درمانی که توصیه‌های متفاوتی دربارهٔ آنها ارائه شده است شامل سالین هیپرتونیک نبولایز شده، اپی‌نفرین نبولایز شده و فیزیوتراپی قفسه سینه است. درمان‌هایی که شواهد از آنها پشتیبانی نمی‌کند شامل سالبوتامول، استروئیدها، آنتی‌بیوتیک‌ها، داروهای ضدویروس و هلیوکس است.

 مدیریت سرپایی 
 تغذیه 
حفظ هیدراتاسیون بخش مهمی از مدیریت برونشیولیت است. نوزادانی که نشانه‌های ریوی خفیف دارند، در صورتی که تغذیه آنها تحت تأثیر قرار نگیرد، ممکن است فقط نیاز به مراقبت داشته باشند. بااین‌حال، مصرف خوراکی ممکن است تحت تأثیر ترشحات بینی و افزایش تلاش برای تنفس قرار گیرد. تغذیه ضعیف یا دهیدراتاسیون، که به‌عنوان مصرف کمتر از ۵۰٪ حد معمول تعریف می‌شود، اغلب به‌عنوان اندیکاسیونی برای بستری شدن در بیمارستان ذکر می‌شود.

 تنفس/اکسیژن 
کودکان باید از نزدیک برای تغییر در توانایی تنفس پایش شوند. ساکشن بینی می‌تواند در خانه برای کاهش گرفتگی بینی و باز کردن راه‌های هوایی استفاده شود.

تأمین ناکافی اکسیژن به بافت‌ها یکی از نگرانی‌های اصلی در طول برونشیولیت شدید است و میزان اشباع اکسیژن اغلب با نیاز به بستری شدن در بیمارستان و ادامه طول مدت بستری کودکان مبتلا به برونشیولیت در بیمارستان ارتباط نزدیکی دارد. بااین‌حال، اشباع اکسیژن یک پیش‌بینی‌کننده ضعیف برای دیسترس تنفسی است. صحت پالس اکسیمتری در محدوده ۷۶ تا ۹۰ درصد محدود است و همبستگی ضعیفی میان اشباع اکسیژن و دیسترس تنفسی وجود دارد زیرا هیپوکسمی موقت در نوزادان سالم شایع است. علاوه‌بر این، پالس اکسیمتری با آلارم‌های کاذب مکرر و استرس و خستگی والدین همراه است.

 ساکشن بینی 
نوزادان از طریق بینی نفس می‌کشند و برونشیولیت باعث گرفتگی راه‌های هوایی با ترشحاتی می‌شود که می‌تواند تغذیه و تنفس را برای آنها دشوار سازد. ساکشن بینی یک اقدام حمایتی بسیار شایع است که در خانه برای کاهش گرفتگی بینی انجام می‌شود. اگرچه این روش به‌طور گسترده در متون علمی مورد مطالعه قرار نگرفته است، اما می‌تواند برای کاهش ترشحات بینی به کار رود و در یک کارآزمایی تجربی، اثربخشی خفیفی از آن به اثبات رسیده است. یک بالب ساکشن بینی را می‌توان بدون نسخه پزشک تهیه کرد، دستورالعمل استفاده از آن توسط پزشک یا در پشت جعبه توضیح داده شده است. دستورالعمل‌های بالینی بیان می‌کنند که ساکشن روتین بی‌خطر است و می‌تواند برای نوزادان تسکین‌دهنده باشد و به آنها اجازه دهد که راحت‌تر غذا بخورند و بخوابند.

در همان دستورالعمل‌های بالینی، بیان شده است که ساکشن عمیق، که اغلب در بیمارستان انجام می‌شود، توصیه نمی‌شود زیرا ممکن است منجر به افزایش طول مدت بستری در بیمارستان در کودکان مبتلا به برونشیولیت شود.

 مدیریت در شرایط بستری/بیمارستان 
 تغذیه/مایع‌درمانی 
وقتی کودکان دچار سوءتغذیه یا دهیدراتاسیون می‌شوند، ممکن است در بیمارستان بستری شوند. تقریباً ۵۰٪ از نوزادانی که به دلیل برونشیولیت بستری می‌شوند، به مایع‌درمانی نیاز پیدا می‌کنند. دو رویکرد اصلی برای مایع‌درمانی وجود دارد: مایع‌درمانی داخل وریدی و مایع‌درمانی از طریق لوله روده‌ای (نازوگاستریک یا اوروگاستریک). هر دو رویکرد مایع‌درمانی با طول مدت بستری در بیمارستان مشابهی در ارتباط هستند. مایع‌درمانی از طریق لوله روده‌ای ممکن است خطر عوارض موضعی را کاهش دهد، اما شواهد موافق یا مخالف برای استفاده از هر رویکرد واضح نیست. خطر هیپوناترمی ناشی از خدمات مراقبت سلامت و احتباس مایعات با استفاده از مایعات ایزوتونیک مانند نرمال سالین حداقل است.

 اکسیژن 
اگر کودکان در حفظ اشباع اکسیژن خود در هوای اتاق مشکل داشته باشند، پزشکان ممکن است در صورتی که اشباع اکسیژن آنها زیر ۹۰٪ باشد، تصمیم به تجویز اکسیژن اضافی به کودکان مبتلا به برونشیولیت بگیرند. علاوه‌بر این، پزشکان ممکن است برای پایش این افراد از پالس اکسیمتری پیوسته استفاده کنند.

استفاده از کانولای بینی با جریان بالا، مرطوب و گرم می‌تواند یک درمان اولیه بی‌خطر برای کاهش تلاش برای تنفس و نیاز به انتوباسیون باشد. کانولای بینی با جریان بالا هنوز هم می‌تواند در موارد شدید قبل از انتوباسیون استفاده شود. شواهد بسیار محدودی برای بهبود تنفس (کاهش نرخ تنفس) با استفاده از CPAP وجود دارد، این روش نیاز به تهویه مکانیکی را کاهش نمی‌دهد.

تست گازهای خون به‌طور روتین برای افرادی که به دلیل این بیماری بستری شده‌اند، توصیه نمی‌شود. بااین‌حال، افرادی که دچار دیسترس تنفسی شدید یا نارسایی تنفسی قریب‌الوقوع هستند، ممکن است برای تست گازهای خون مویرگی در نظر گرفته شوند.

 شواهد متناقض 
 سالین هیپرتونیک 
دستورالعمل‌های بالینی استفاده از سالین هیپرتونیک نبولایز شده را در بخش اورژانس برای کودکان مبتلا به برونشیولیت توصیه نمی‌کنند، اما می‌توان آن را به کودکانی که در بیمارستان بستری هستند، داد.

شواهد محدودی مبنی بر مزیت سالین هیپرتونیک نبولایز شده (۳٪) وجود دارد و مطالعات قبلی منسجم و استاندارد نبوده‌اند. این دارو، زمانی که در بخش اورژانس یا به‌صورت سرپایی ارائه می‌شود، نرخ بستری شدن در بیمارستان را کاهش نمی‌دهد. یک مرور در سال ۲۰۱۷ شواهد آزمایشی را نشان داد مبنی بر اینکه این دارو خطر بستری شدن در بیمارستان، طول مدت بستری در بیمارستان، و شدت نشانه‌ها را کاهش می‌دهد. عوارض جانبی خفیف بودند و به‌صورت خودبه‌خودی برطرف شدند.

 برونکودیلاتورها 
دستورالعمل‌های بالینی، استفاده از برونکودیلاتورها در کودکان مبتلا به برونشیولیت را توصیه نمی‌کنند، زیرا شواهد موجود از تغییر در پیامدها با چنین استفاده‌ای پشتیبانی نمی‌کند. علاوه‌بر این، استفاده از برونکودیلاتورها در کودکان عوارض جانبی مانند تاکی‌کاردی و لرزش را ایجاد می‌کند و هزینه‌های ویزیت پزشکی را نیز افزایش می‌دهد.

چندین مطالعه نشان داده‌اند که برونکودیلاسیون با عوامل بتا-آدرنرژیک مانند سالبوتامول ممکن است نشانه‌ها را به‌طور موقت بهبود بخشد اما بر روند کلی بیماری تأثیری ندارد یا نیاز به بستری شدن در بیمارستان را کاهش نمی‌دهد.

بااین‌حال، توصیه‌های متناقضی در مورد استفاده آزمایشی از یک برونکودیلاتور، به‌ویژه در افرادی که سابقه خس‌خس سینه دارند، ارائه شده است. خس‌خس سینه مرتبط با برونشیولیت احتمالاً به‌طور مؤثری توسط برونکودیلاتورها تسکین نمی‌یابد، زیرا این عارضه ناشی از انسداد راه هوایی و مسدود شدن قطر راه‌های هوایی کوچک به دلیل بقایای لومینال است، نه برونکواسپاسم که در خس‌خس سینه مرتبط با آسم رخ می‌دهد و معمولاً برونکودیلاتورها آن را به خوبی درمان می‌کنند. اگر پزشک نگران باشد که بیماری واکنشی راه هوایی یا آسم ممکن است بخشی از این بیماری باشد، ممکن است یک برونکودیلاتور تجویز شود.

اسپری‌های استنشاقی آنتی‌کولینرژیک، مانند ایپراتروپیوم بروماید، در بهترین حالت تأثیر کوتاه‌مدت نسبتاً کمی دارند و برای درمان توصیه نمی‌شوند.

 اپی‌نفرین 
شواهد فعلی نشان می‌دهد که اپی‌نفرین نبولایز شده برای کودکان مبتلا به برونشیولیت کاربرد ندارد، مگر به‌عنوان یک درمان نجات آزمایشی برای موارد شدید.

اپی‌نفرین یک آگونیست آدرنرژیک آلفا و بتا است که برای درمان دیگر بیماری‌های دستگاه تنفسی فوقانی، مانند خروسک، به‌صورت محلول نبولایز شده استفاده می‌شود. دستورالعمل‌های بالینی فعلی با توجه به عدم وجود مزایای پایدار و قابل توجه، از استفاده سرپایی اپی‌نفرین در برونشیولیت حمایت نمی‌کنند.

یک مرور در سال ۲۰۱۷ نشان داد که استفاده از اپی‌نفرین استنشاقی همراه با کورتیکواستروئیدها، تغییری در نیاز به بستری شدن در بیمارستان یا مدت زمان بستری ایجاد نمی‌کند. مطالعات دیگر حاکی از تأثیر سینرژیستیک اپی‌نفرین با کورتیکواستروئیدها را مطرح می‌کنند، اما در کارآزمایی‌های بالینی به‌طور منسجم مزایایی را نشان نداده‌اند. دستورالعمل‌های بالینی در حال حاضر استفاده از آن را توصیه نمی‌کنند.

 درمان‌های غیرمؤثر 
 ریباویرین یک داروی ضدویروسی است که به نظر نمی‌رسد برای برونشیولیت مؤثر باشد.
 آنتی‌بیوتیک‌ها اغلب در صورت بروز عفونت باکتریایی که برونشیولیت را پیچیده می‌کند، تجویز می‌شوند اما هیچ تأثیری بر عفونت ویروسی زمینه‌ای ندارند و مزیت آنها مشخص نیست. خطرات برونشیولیت همراه با عفونت باکتریایی جدی همزمان بین نوزادان تب‌دار بستری‌شده حداقل است و بررسی‌های بیشتر و تجویز آنتی‌بیوتیک توجیه‌پذیر نیست. درمان کمکی با آزیترومایسین ممکن است مدت خس‌خس سینه و سرفه را در کودکان مبتلا به برونشیولیت کاهش دهد، اما بر طول مدت بستری در بیمارستان یا مدت زمان اکسیژن‌درمانی تأثیری ندارد.
 کورتیکواستروئیدها، اگرچه در دیگر بیماری‌های تنفسی مانند آسم و خروسک مفید هستند، اما هیچ مزیت اثبات‌شده‌ای در درمان برونشیولیت ندارند و توصیه نمی‌شوند. علاوه‌بر این، درمان با کورتیکواستروئید در کودکان مبتلا به برونشیولیت ممکن است دفع ویروس و انتقال آن را طولانی‌تر کند. بی‌خطری کلی کورتیکواستروئیدها مورد تردید است.
 مهارکننده‌های لکوترین، مانند مونته‌لوکاست مفید واقع نشده‌اند و ممکن است عوارض جانبی را افزایش دهند.
 ایمونوگلوبولین‌ها مزیت مشخصی ندارند.

 کارآزمایی‌های تجربی 
در حال حاضر، دیگر داروها هنوز شواهدی برای اثبات اثربخشی خود ندارند، اگرچه برای استفاده در برونشیولیت مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. کارآزمایی‌های تجربی با داروهای ضدویروسی جدید در بزرگسالان امیدوارکننده است، اما هنوز مشخص نیست که همان مزیت در کودکان نیز وجود خواهد داشت یا خیر.
 سورفاکتانت برای نوزادان به شدت بدحال، تأثیرات مطلوبی بر مدت زمان تهویه مکانیکی و بستری در ICU داشت، بااین‌حال تعداد مطالعات در این زمینه کم و ابعاد آنها نیز کوچک بودند.
 فیزیوتراپی قفسه سینه، مانند ویبراسیون یا پرکاشن، برای کمک به پاک‌سازی راه‌های هوایی ممکن است مدت زمان اکسیژن‌درمانی را اندکی کاهش دهد، اما شواهد کافی برای اثبات هرگونه مزیت دیگر وجود ندارد. افرادی که به دلیل اختلالات زمینه‌ای مانند آتروفی عضلات نخاعی یا تراکئومالاسی شدید، در دفع ترشحات مشکل دارند، ممکن است برای فیزیوتراپی قفسه سینه در نظر گرفته شوند.
 هلیوکس، که مخلوطی از اکسیژن و گاز بی‌اثر هلیوم است، می‌تواند برای نوزادان مبتلا به برونشیولیت حاد و شدید ناشی از RSV که نیاز به CPAP دارند، مفید باشد اما شواهد کلی در این زمینه کافی نیست.
 DNAse مؤثر شناخته نشده است، اما ممکن است در برونشیولیت شدید همراه با آتلکتازی نقش داشته باشد.
 هیچ موردی از مرورهای سیستماتیک یا کارآزمایی‌های کنترل‌شده در مورد اثربخشی دکونژستانت‌های بینی، مانند زایلومتازولین، برای درمان برونشیولیت وجود ندارد.
 شواهد کلی برای تأیید استفاده از طب جایگزین کافی نیست. شواهد اولیه‌ای برای طب گیاهی چینی، ویتامین D، ان-استیل سیستئین و منیزیم وجود دارد، اما این شواهد برای توصیه به استفاده از آنها کافی نیست.

 اپیدمیولوژی 
alt=Acute inflammatory exudate occluding the lumen of the bronchiole and acute inflammation of part of the wall of the bronchiole|thumb| اسلاید بافت‌شناسی - ترشحات التهابی حاد که مجرای برونشیول را مسدود کرده و التهاب حاد بخشی از دیواره برونشیول. این اسلاید، التهابی را که در برونشیول کودک مبتلا به برونشیولیت رخ می‌دهد، در سطح سلولی نشان می‌دهد.برونشیولیت به‌صورت تیپیکال، نوزادان و کودکان زیر دو سال را، به‌ویژه در پاییز و زمستان، تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری علت اصلی بستری شدن نوزادان در بیمارستان به دلیل بیماری‌های تنفسی در ایالات متحده است و یک مورد از هر ۱۳ ویزیت انجام‌شده در مراکز مراقبت‌های اولیه را شامل می‌شود. برونشیولیت عامل ۳٪ از مراجعات کودکان زیر ۲ سال به بخش اورژانس است. برونشیولیت شایع‌ترین عفونت دستگاه تنفسی تحتانی و عامل بستری شدن نوزادان در سراسر جهان است.

 همه‌گیری کووید-۱۹ 
همه‌گیری کووید-۱۹ از اواخر سال ۲۰۱۹ به سرعت نحوه انتقال و بروز بیماری را تغییر داد. در طول همه‌گیری، کاهش شدیدی در موارد برونشیولیت و دیگر بیماری‌های تنفسی مشاهده شد که احتمالاً به دلیل رعایت فاصله اجتماعی و دیگر اقدامات احتیاطی بود. پس‌از برداشته شدن محدودیت‌های فاصله اجتماعی و دیگر اقدامات احتیاطی، موارد ابتلا به RSV و برونشیولیت در سراسر جهان با درجات مختلفی افزایش یافت. شواهد روشنی در خصوص چگونگی تأثیر کووید-۱۹ بر برونشیولیت در آینده وجود ندارد. شواهد اخیر نشان می‌دهد که برونشیولیت هنوز هم بار سنگینی از بیماری را هم بر ارائه‌دهندگان مراقبت‌های اولیه و هم بر بخش‌های اورژانس تحمیل می‌کند.

 واژه‌نامه 

 منابع 

 پیوند به بیرون 

 Bronchiolitis. Patient information from NHS Choices
   from the Scottish Intercollegiate Guidelines Network


رده:آرتی‌تی
رده:آماس
رده:بیماری‌های ویروسی جانوران
رده:پزشکی کودکان