شاپور تهرانی

شاپور تهرانی یکی از نغمه سرایان عهد صفوی که در بین عامه، گمنام وآثارش مستور مانده‌است.

بطوری‌که تذکره نویسان نگاشته‌اند، نام وی شرف الدین یا ارجاسب بوده و درآغاز شاعری فریبی تخلص می‌کرده، ولی بعدها کلمه شاپور را برای تخلص خود انتخاب نموده‌است. شاپور از نوادگان امیدی تهرانی شاعر نام‌آور آن زمان است.

وی دو سه بار از ایران به دیار هندوستان مسافرت کرده و در آنجا مورد توجه شاه سلیم و اکبر شاه قرار گرفته وبخصوص از عنایات میرزا جعفر خان آصف قزوینی بر خور دار گردیده‌است.

تقی‌الدین اوحدی صاحب تذکره عرفات می‌نگارد:

صاحب تذکره نتایج الافکار ، سال وفات شاپور را در اواسط قرن یازدهم هجری نگاشته‌است.

 منابع 

 گل‌های جاویدان ، حبیب الله نصیری فر ، ص ۸۴۴
 تهرانی، شاپور ، راسخون

رده:اهالی تهران
رده:شاعران فارسی‌زبان اهل ایران
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۱۱ (قمری)