مهیار دیلمی

مَهیار دیلمی با کنیهٔ ابوالحسن (؟ -۱۰۳۷م) شاعر و کاتب ایرانی بود. وی زرتشتی بود سپس به دست استادش سید رضی در سال ۳۹۴ هجری اسلام آورد، و به مذهب شیعه گرایید به طوری که بعضی از صحابه های محمد را نفرین می‌کرد. به خوش‌وصفی، فخرگویی در شعر شهرت یافت. وی در دیلم گیلان زاده شد و بغداد می‌زیست. همچنین مهیار در شعرهایش به تبار ایرانی خود می‌بالید.

مهیار از نوابغ عرصهٔ شعر عرب است و عرب ها او را از بزرگترین شعرای ادب عربی می‌دانند. درونمایه اشعار وی علاوه بر مدیحه‌ها و تغزلات، متضمن بیان مسائل کلامی شیعه است. دیوان وی در ۴ جلد بارها چاپ شده است. مهیار در سال ۴۲۸ ق در بغداد درگذشت.

 منابع 

 لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ دیلمی
 حسینعلی ممتحن، نهضت شعوبیه، جنبش ملی ایرانیان در برابر خلافت اموی و عباسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 
 قاضی نورالله شوشتری/ مجالس المومنین. ج اول.
 آقا بزرگ تهرانی/ الذریعه، ج ۹.

رده:اهالی استان گیلان
رده:اهالی ایران در سده ۱۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۰۳۷ (میلادی)
رده:دیلمیان
رده:زرتشتیان مسلمان‌شده
رده:شاعران ادبیات فارسی قرون وسطی
رده:شاعران ایرانی سده ۱۱ (میلادی)
رده:شاعران دوره آل بویه
رده:شاعران مدیحه‌سرا
رده:نویسندگان ادبیات فارسی دوران قرون وسطی
رده:نویسندگان ادبیات فارسی سده ۱۱ (میلادی)
رده:نویسندگان عربی سده ۱۱ (میلادی)
رده:نویسندگان معنوی فارسی‌زبان
رده:جنبش شعوبیه
رده:شاعران عربی سده ۱۱ (میلادی)