وزوز گوش

وزوز گوش یا تینیتوس  وضعیتی است که در آن فرد صدایی شبیه زنگ زدن یا انواع مختلفی از صداها درک می‌کند، در حالی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد و افراد دیگر نیز نمی‌توانند آن را بشنوند. کلمه وزوز گوش از کلمه لاتین tinnire به معنای «زنگ زدن» گرفته شده است.
وزوز گوش معمولاً با کاهش شنوایی و کاهش درک گفتار در محیط‌های پر سر و صدا همراه است. این عارضه، شایع است و حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اکثر افراد آن را به خوبی تحمل می‌کنند و این مشکل تنها در ۱ تا ۲ درصد از افراد یک مشکل قابل توجه (شدید) است. این وضعیت می‌تواند باعث ایجاد واکنش ستیز یا گریز شود، زیرا مغز ممکن است آن را خطرناک و مهم تلقی نماید.

وزوز گوش بیش از آنکه یک بیماری باشد، نشانه‌ای است که ممکن است ناشی از علل زمینه‌ای مختلفی باشد و می‌تواند در هر سطحی از سیستم شنوایی و همچنین خارج از آن سیستم ایجاد شود. شایع‌ترین علل آن آسیب شنوایی، کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا یا کاهش شنوایی مرتبط با سن است که به‌عنوان پیرگوشی شناخته می‌شود. دیگر علل شامل عفونت گوش، بیماری‌های قلب یا عروق خونی، بیماری منییر، تومورهای مغزی، نوروم‌های آکوستیک (تومورهای روی اعصاب شنوایی گوش)، میگرن، اختلالات مفصل گیجگاهی فکی، مواجهه با داروهای خاص، سابقه آسیب به سر و جرم گوش است. در برخی افراد، این وضعیت در تمرکز اختلال ایجاد می‌کند و می‌تواند با اضطراب و افسردگی همراه باشد. ممکن است به‌طور ناگهانی در طول یک دوره استرس عاطفی بروز کند. همچنین، در افراد مبتلا به افسردگی شایع‌تر است.

تشخیص وزوز گوش معمولاً بر اساس توصیف بیمار از نشانه‌هایی که تجربه می‌کند، صورت می‌گیرد. چنین تشخیصی معمولاً با انجام نوار گوش و معاینه گوش و حلق و بینی، و معاینه نورولوژیک پشتیبانی می‌شود. اینکه وزوز گوش چقدر در زندگی فرد اختلال ایجاد می‌کند، ممکن است با پرسش‌نامه‌ها تعیین شود. در صورت مشاهده مشکلات خاص، تصویربرداری پزشکی، مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، ممکن است انجام شود. تست‌های دیگر زمانی مناسب هستند که وزوز گوش با ریتمی مشابه ضربان قلب رخ دهد. به ندرت، این صدا ممکن است توسط شخص دیگری غیر از بیمار با استفاده از گوشی پزشکی شنیده شود، که در این صورت به‌عنوان «وزوز گوش عینی» شناخته می‌شود. گاهی، امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی، یعنی صداهایی که به‌طور معمول توسط گوش داخلی تولید می‌شوند، ممکن است منجر به وزوز گوش شوند.

اقدامات لازم برای پیشگیری از وزوز گوش شامل اجتناب از مواجهه با صداهای بلند به‌صورت مزمن یا طولانی‌مدت و محدود کردن قرار گرفتن در معرض داروها و مواد مضر برای گوش (اوتوتوکسیک) است. اگر علت زمینه‌ای وجود داشته باشد، درمان آن علت ممکن است منجر به بهبودی شود. در غیر این صورت، معمولاً مدیریت وزوز گوش شامل آموزش روانی یا مشاوره، مانند گفتاردرمانی است. دستگاه‌های تولیدکننده صدا یا سمعک‌ها می‌توانند مفید باشند. هیچ دارویی مستقیماً وزوز گوش را هدف قرار نمی‌دهد.

 علائم و نشانه‌ها 
وزوز گوش اغلب به‌صورت زنگ زدن توصیف می‌شود، اما همچنین ممکن است صدایی شبیه کلیک کردن، وزوز زنبور، هیس یا غرش نیز باشد. این صدا می‌تواند آرام یا بلند، با فرکانس پائین یا بالا باشد و به نظر برسد که از یک یا هر دو گوش یا از خود سر منشأ می‌گیرد. این عارضه ممکن است متناوب یا پیوسته باشد. در برخی افراد، شدت آن ممکن است با حرکات شانه، گردن، سر، زبان، فک یا چشم تغییر کند.

 دوره 
با توجه به تفاوت در طراحی‌های مطالعاتی، داده‌های مربوط به سیر وزوز گوش نتایج منسجمی را نشان نمی‌دهند. به‌طور کلی، شیوع آن در بزرگسالان با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد و میزان ناراحت‌کننده بودن آن با تداوم در پیگیری‌های بعدی، افزایش می‌یابد.

 تأثیرات روان‌شناختی 
اگرچه وزوز گوش یک وضعیت آزاردهنده است که اکثر افراد با آن سازگار می‌شوند، اما وزوز گوش دائمی ممکن است در برخی افراد باعث اضطراب و افسردگی شود. آزاردهنده بودن وزوز گوش بیشتر با وضعیت روان‌شناختی فرد مرتبط است تا شدت یا دامنه فرکانس صدای درک‌شده. مشکلات روان‌شناختی مانند افسردگی، اضطراب، اختلالات خواب و مشکلات تمرکز در افرادی که وزوز گوش بسیار آزاردهنده دارند، شایع است. عوارض آن همچنین می‌تواند شامل زوال شناختی و مشکل در برقراری ارتباط باشد. حدود ۴۵٪ از افراد مبتلا به وزوز گوش در برهه‌ای از زندگی خود دچار اختلال اضطرابی می‌شوند. موارد شدید ممکن است برخی افراد را به سمت افکار خودکشی سوق دهد-- اگرچه که رفتار خودکشی پیچیده است، اما وزوز گوش می‌تواند یک عامل خطر باشد. در یک آنالیز مقطعی، تقریباً ۱۵٫۷۵٪ از ۲۹۲ بیماری که در سال ۲۰۱۹ به یک کلینیک وزوز گوش و هیپراکوزیس در بریتانیا مراجعه کرده بودند، «اظهار داشتند که طی ۲ هفته گذشته دچار افکار خودکشی و خودآزاری بوده‌اند.»

پژوهش‌های روان‌شناختی بر واکنش دیسترس ناشی از وزوز گوش تمرکز کرده‌اند تا تفاوت‌های موجود در شدت وزوز گوش را توضیح دهند. این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که شرطی‌سازی در ادراک اولیه وزوز گوش، آن را با احساسات منفی مانند ترس و اضطراب پیوند داده است.

 انواع وزوز گوش 
وزوز گوش معمولاً به دو دسته «وزوز گوش ذهنی و عینی» طبقه‌بندی می‌شود. وزوز گوش معمولاً ذهنی است، به این معنی که صداهایی که فرد می‌شنود با روش‌های موجود در دسترس پزشکان و تکنسین‌های شنوایی قابل تشخیص نیستند. وزوز گوش ذهنی همچنین «وزوز گوش اریوم»، «وزوز گوش غیرشنوایی» یا «وزوز گوش غیرارتعاشی» نامیده می‌شود. در موارد نادر، وزوز گوش می‌تواند توسط شخص دیگری با استفاده از گوشی پزشکی، شنیده شود. حتی به ندرت، در برخی موارد می‌توان آن را به‌صورت امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی در کانال گوش اندازه‌گیری کرد. این وضعیت، همچنین تحت عنوان وزوز گوش عینی طبقه‌بندی می‌شود، که با نام‌های «شبه وزوز گوش» یا وزوز گوش «ارتعاشی» نیز خوانده می‌شود.

 وزوز گوش ذهنی 
وزوز گوش ذهنی شایع‌ترین نوع این عارضه است. این بیماری می‌تواند علل مختلفی داشته باشد، اما شایع‌ترین علت آن کم‌شنوایی است. هنگامی که این عارضه در اثر اختلالات گوش داخلی یا عصب شنوایی ایجاد شود، می‌توان آن را «اوتیک» (برگرفته از واژه یونانی به معنای گوش) نامید. این اختلالات گوش‌شناختی یا عصب‌شناختی شامل مواردی هستند که به دلیل عفونت‌ها، داروها یا تروما ایجاد می‌شوند. یکی از علل آن، مواجهه با سر و صدای تروماتیک است که به سلول‌های مویی در گوش داخلی آسیب می‌رساند. برخی شواهد نشان می‌دهد که مواجهه طولانی‌مدت با آلودگی صوتی ناشی از ترافیک سنگین ممکن است خطر ابتلا به وزوز گوش را افزایش دهد.

زمانی که به نظر نمی‌رسد ارتباطی با اختلال گوش داخلی یا عصب شنوایی وجود داشته باشد، وزوز گوش را می‌توان «غیر-اوتیک» نامید. در ۳۰٪ موارد، وزوز گوش تحت تأثیر سیستم سوماتوسنسوری قرار می‌گیرد؛ برای مثال، افراد می‌توانند با حرکت دادن صورت، سر، فک یا گردن خود، وزوز گوش خود را افزایش یا کاهش دهند. این نوع، وزوز گوش سوماتیک یا کرانیوسرویکال نامیده می‌شود، زیرا فقط حرکات سر یا گردن بر آن تأثیر می‌گذارند.

برخی از موارد وزوز گوش ممکن است ناشی از تغییرات نوروپلاستی در مسیر شنوایی مرکزی باشد. در این فرضیه، اختلال در ورودی حسی ناشی از کم‌شنوایی منجر به تغییراتی همچون پاسخ هومئوستاتیک نورون‌ها در سیستم شنوایی مرکزی می‌شود که سبب وزوز گوش می‌گردد. هنگامی که برخی از فرکانس‌های صدا به دلیل کم‌شنوایی از بین می‌روند، سیستم شنوایی با تقویت آن فرکانس‌ها جبران می‌کند و در نهایت، حتی زمانی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد، به‌طور مداوم در آن فرکانس‌ها احساس صدا تولید می‌کند.

برخی از موارد وزوز گوش ممکن است ناشی از تغییرات نوروپلاستی در مسیر شنوایی مرکزی باشد. در این فرضیه، اختلال در ورودی حسی ناشی از کم‌شنوایی منجر به تغییراتی همچون پاسخ هومئوستاتیک نورون‌ها در سیستم شنوایی مرکزی می‌شود که سبب وزوز گوش می‌گردد. هنگامی که برخی از فرکانس‌های صدا به دلیل کم‌شنوایی از بین می‌روند، سیستم شنوایی با تقویت آن فرکانس‌ها جبران می‌کند و در نهایت، حتی زمانی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد، به‌طور مداوم در آن فرکانس‌ها احساس صدا تولید می‌کند.

 از دست دادن شنوایی 
شایع‌ترین علت وزوز گوش، کم‌شنوایی است. کم‌شنوایی ممکن است علل مختلفی داشته باشد، اما میان مبتلایان به وزوز گوش، علت اصلی آسیب حلزون گوش است. در بسیاری از موارد هیچ علت زمینه‌ای شناسایی نمی‌شود.

داروهای اتوتوکسیک همچنین ممکن است باعث وزوز گوش ذهنی شوند، زیرا این داروها ممکن است باعث کاهش شنوایی شوند، یا آسیب ناشی از قرار گرفتن در معرض صداهای بلند را افزایش دهند. این آسیب ممکن است حتی در دوزهایی که اتوتوکسیک محسوب نمی‌شوند، نیز رخ دهد. گزارش شده است که بیش از ۲۶۰ نوع دارو، وزوز گوش را به‌عنوان یک عارضه جانبی ایجاد می‌کنند.

وزوز گوش همچنین می‌تواند در اثر قطع مصرف دوزهای درمانی بنزودیازپین‌ها رخ دهد. این عارضه، گاهی می‌تواند یک نشانه طولانی‌مدت از قطع مصرف بنزودیازپین باشد و ممکن است ماه‌ها ادامه یابد. همچنین داروهایی مانند بوپروپیون ممکن است باعث وزوز گوش شوند.

 عوامل مرتبط 
عوامل مرتبط با وزوز گوش عبارتند از:
 مشکلات گوش و کم‌شنوایی:
 کم‌شنوایی انتقالی
 شوک آکوستیک
 صدای بلند یا موسیقی بلند
 عفونت گوش میانی
 اوتیت
 اتواسکلروز
 اختلال عملکرد شیپور استاش
 افت شنوایی حسی-عصبی
 سر و صدای بیش از حد یا بلند؛ برای مثال، ترومای آکوستیک
 پیرگوشی (کاهش شنوایی مرتبط با سن)
 بیماری منییر
 هیدروپس اندولنفاتیک
 شکاف مجرای فوقانی
 نوروم آکوستیک
 مسمومیت با جیوه یا مسمومیت با سرب
 داروهای اتوتوکسیک
 اختلالات نورولوژیک:
 ناهنجاری کیاری
 مالتیپل اسکلروزیس
 ضربه به سر
 آرتریت سلول ژانت
 اختلال مفصل گیجگاهی-فکی
 اختلالات متابولیک:
 کمبود ویتامین بی۱۲
 کم‌خونی فقر آهن
 اختلالات روان‌پزشکی:
 افسردگی
 اختلالات اضطرابی
 عوامل دیگر:
 واسکولیت
 برخی از داروهای روان‌گردان می‌توانند نشانه‌های موقت شبیه وزوز گوش را به‌عنوان یک عارضه جانبی ایجاد کنند:
 5-MeO-DET
 دی‌ایزوپروپیل‌تریپتامین
 نشانگان ترک بنزودیازپین
 هیپرتانسیون یا هیپوتانسیون داخل جمجمه‌ای که برای مثال، بر اثر آنسفالیت یا نشت مایع مغزی‌نخاعی ایجاد می‌شود.

 وزوز گوش عینی 
نوع خاصی از وزوز گوش، یعنی «وزوز گوش عینی»، با شنیدن صدای انقباضات عضلات یا نبض خود فرد مشخص می‌شود، این حالت معمولاً ناشی از صداهایی است که در اثر حرکت عضلات فک یا صداهای مربوط به جریان خون در گردن یا صورت ایجاد می‌شوند. گاهی ناشی از انقباض غیرارادی یک عضله یا گروهی از عضلات (میوکلونوس) یا یک بیماری عروقی است. در برخی موارد، وزوز گوش توسط اسپاسم عضلات اطراف گوش میانی ایجاد می‌شود.

امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی (SOAEs) - صداهای ضعیف با فرکانس بالا هستند که در گوش داخلی تولید می‌شوند و می‌توان آنها را در کانال گوش با یک میکروفون حساس اندازه‌گیری کرد - همچنین ممکن است باعث وزوز گوش شوند. حدود ۸٪ از افرادی که دارای SOAE و وزوز گوش هستند، وزوز گوش مرتبط با SOAE دارند، در حالی که درصد کل موارد وزوز گوش که توسط SOAEها ایجاد می‌شود، ۴٪ تخمین زده شده است.

 وزوز گوش در کودکان 
کودکان ممکن است دچار وزوز گوش ضربان‌دار یا پیوسته شوند که شامل ناهنجاری‌ها و تغییراتی در بخش‌های عروقی است که بر ساختارهای گوش میانی/داخلی تأثیر می‌گذارند. از سی‌تی اسکن می‌توان برای بررسی یکپارچگی ساختارها استفاده کرد و اسکن‌های MR قادر هستند اعصاب و توده‌ها یا ناهنجاری‌های احتمالی را ارزیابی کنند. تشخیص زودهنگام می‌تواند از اختلالات طولانی‌مدت در روند رشد و تکامل پیشگیری کند.

 وزوز گوش ضربان‌دار 
برخی افراد صدایی را تجربه می‌کنند که همزمان با نبض آنها می‌زند، این حالت به‌عنوان «وزوز گوش ضربان‌دار» یا «وزوز گوش عروقی» شناخته می‌شود. وزوز گوش ضربان‌دار معمولاً ماهیت عینی دارد که ناشی از تغییر جریان خون یا افزایش تلاطم خون در نزدیکی گوش، مانند آترواسکلروز یا وزوز وریدی است، اما همچنین می‌تواند تحت عنوان یک پدیده ذهنی ناشی از افزایش آگاهی از جریان خون در گوش باشد.

تشخیص افتراقی وزوز گوش ضربان‌دار گسترده است و شامل علل عروقی، تومورها، اختلالات گوش میانی یا گوش داخلی و دیگر پاتولوژی‌های داخل جمجمه‌ای می‌شود. علل عروقی وزوز گوش ضربان‌دار شامل علل وریدی (مثلا بالا بودن یا باز شدن بالب ژوگولار، دیورتیکول سینوس سیگموئید)، علل شریانی (مثلا آترواسکلروز گردنی، شرایط بالقوه تهدیدکننده زندگی مانند آنوریسم شریان کاروتید یا دیسکسیون شریان کاروتید) یا فیستول شریانی‌وریدی دورال یا ناهنجاری‌های شریانی‌وریدی است.

وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است نشان‌دهنده واسکولیت یا به‌طور خاص‌تر، آرتریت سلول ژانت باشد. وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است در اثر تومورهایی مانند پاراگانگلیوما (مثلاً گلوموس تمپانیکوم، گلوموس ژوگولار) یا همانژیوم (مثلا عصب صورت یا کاورنوس) ایجاد شود. علل وزوز گوش ضربان‌دار در گوش میانی شامل شیپور استاش پهن، اتواسکلروز یا میوکلونوس گوش میانی (مثلا میوکلونوس رکابی یا تانسور تمپانی) است. شایع‌ترین علت وزوز گوش ضربان‌دار در گوش داخلی، شکاف مجرای نیم‌دایره‌ای فوقانی است. وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است نشان‌دهنده هیپرتانسیون درون‌جمجمه‌ای ایدیوپاتیک باشد. این عارضه می‌تواند نشانه‌ای از ناهنجاری‌های عروقی داخل جمجمه باشد و باید از نظر صداهای ناشی از جریان نامنظم خون (بروئیت) مورد ارزیابی قرار گیرد.

 پاتوفیزیولوژی 
وزوز گوش ممکن است در اثر افزایش فعالیت عصبی در ساقه مغز شنوایی ایجاد شود، جایی که مغز صداها را پردازش می‌کند و باعث می‌شود برخی از سلول‌های عصبی شنوایی بیش از حد تحریک شوند. همچنین اساس این فرضیه این است که بسیاری از افراد مبتلا به وزوز گوش، دچار کم‌شنوایی هستند.

سه مرور انجام‌شده در سال ۲۰۱۶ بر طیف وسیع و ترکیبات احتمالی پاتولوژی‌های دخیل در وزوز گوش تأکید کردند، این موارد منجر به تنوع گسترده‌ای از نشانه‌ها و درمان‌های اختصاصی می‌شود.

 تشخیص 
رویکرد تشخیصی مبتنی بر شرح حال بیماری و معاینه سر، گردن و سیستم نورولوژیک است. معمولاً آئودیوگرام انجام می‌شود و گاهی نیز تصویربرداری پزشکی یا الکترونیستاگموگرافی مورد نیاز است. بیماری‌های قابل درمان ممکن است شامل عفونت گوش میانی، نوروم آکوستیک، ضربه مغزی و اتواسکلروز باشد.

ارزیابی وزوز گوش می‌تواند شامل تست شنوایی (آئودیوگرام)، اندازه‌گیری پارامترهای آکوستیک وزوز گوش مانند زیر و بمی و بلندی صدا، و ارزیابی روان‌شناختی بیماری‌های همراه مانند افسردگی، اضطراب و استرس که با شدت وزوز گوش مرتبط هستند، باشد.

یکی از تعاریف وزوز گوش، برخلاف تجربه صدای معمولی گوش، این است که وزوز گوش حداقل دو بار در هفته و به مدت پنج دقیقه طول بکشد. بااین‌حال، افراد مبتلا به وزوز گوش، اغلب این صدا را بیشتر از این مدت تجربه می‌کنند. وزوز گوش می‌تواند به‌طور مداوم یا متناوب وجود داشته باشد. برخی از افرادی که وزوز گوش مداوم دارند، ممکن است همیشه از آن آگاه نباشند، بلکه برای مثال، فقط در طول شب که سر و صدای محیطی کمتری برای پوشاندن آن وجود دارد، متوجه وزوز شوند. وزوز گوش مزمن را می‌توان به‌عنوان وزوز گوش با مدت شش ماه یا بیشتر تعریف کرد.

 ادیولوژی یا شنوایی‌سنجی 
همچنین از آنجایی که اکثر افراد مبتلا به وزوز گوش، دچار کم‌شنوایی هستند، انجام یک تست شنوایی با تون خالص که منجر به تهیه آئودیوگرام می‌شود، می‌تواند به تشخیص علت کمک کند. همچنین، آئودیوگرام می‌تواند در مواردی که کم‌شنوایی قابل توجه است، تنظیم و تطبیق سمعک را تسهیل کند. زیر و بمی وزوز گوش اغلب در محدوده کم‌شنوایی فرد قرار دارد.

 سایکواکوستیک 
تعیین ویژگی‌های آکوستیکی وزوز گوش شامل اندازه‌گیری چندین پارامتر آکوستیکی مانند فرکانس در موارد وزوز تک‌صدایی یا محدوده فرکانس و پهنای باند در موارد وزوز شبیه نویز باند باریک، بلندی صدا بر حسب دسی‌بل بالاتر از حد آستانه شنوایی در فرکانس تعیین‌شده، نقطه اختلاط و حداقل سطح پوشش است. در بیشتر موارد، زیر و بمی وزوز گوش یا محدوده فرکانس میان ۵ کیلوهرتز و ۱۰ کیلوهرتز و بلندی صدا میان ۵ تا ۱۵ دسی‌بل بالاتر از حد آستانه شنوایی است.

یکی دیگر از پارامترهای مرتبط با وزوز گوش، پدیده مهار باقی‌مانده است: سرکوب یا ناپدید شدن موقتی وزوز گوش به دنبال یک دوره ماسکه کردن. درجه پدیده مهار باقی‌مانده می‌تواند نشان دهد که پوشاننده‌های وزوز گوش تا چه حد به‌عنوان یک درمان، مؤثر خواهند بود.

 هیپراکوزیس 
همچنین ممکن است ارزیابی پرشنوایی، که اغلب با وزوز گوش همراه است، انجام شود. اناری و همکاران (۱۹۹۹) دریافتند که ۸۶٪ از بیماران مبتلا به هیپراکوزیس، همچنین وزوز گوش دارند.

هیپراکوزیس به واکنش‌های منفی نسبت به صدا مربوط می‌شود و می‌تواند اشکال گوناگونی داشته باشد. یکی از پارامترهایی که می‌توان آن را اندازه‌گیری کرد، سطح ناراحتی ناشی از بلندی صدا بر حسب دسی‌بل است، این معیار سطح ذهنی ناراحتی حاد در فرکانس‌های مشخص‌شده در محدوده فرکانس شنوایی است. این امر یک محدوده دینامیکی میان حد آستانه شنوایی در آن فرکانس و سطح ناراحتی ناشی از بلندی صدا را تعریف می‌کند. فشرده‌سازی محدوده دینامیکی در یک محدوده فرکانسی خاص می‌تواند با هیپراکوزیس مرتبط باشد. حد آستانه شنوایی طبیعی معمولاً میان ۰ تا ۲۰ دسی‌بل تعریف می‌شود. میزان ناراحتی ناشی از بلندی صدا در حالت عادی ۸۵ تا ۹۰ دسی‌بل است، و برخی از مراجع این میزان را ۱۰۰ دسی‌بل ذکر کرده‌اند. محدوده دینامیکی ۵۵ دسی‌بل یا کمتر نشان‌دهنده هیپراکوزیس است.

 شدت 
وزوز گوش اغلب بر اساس تأثیراتی که دارد، مانند تداخل با خواب، فعالیت‌های آرام و فعالیت‌های عادی روزمره، در مقیاسی از «خفیف» تا «شدید» رتبه‌بندی می‌شود. وزوز گوش شدید با گونه‌های نادرتر مرتبط دانسته شده است.

ارزیابی فرایندهای روان‌شناختی مرتبط با وزوز گوش شامل اندازه‌گیری شدت وزوز گوش و دیسترس ناشی از آن است که به‌صورت ذهنی توسط پرسش‌نامه‌های خودگزارشی معتبر وزوز گوش اندازه‌گیری می‌شود. چنین پرسش‌نامه‌هایی، میزان دیسترس روان‌شناختی و ناتوانی مرتبط با وزوز گوش، از جمله تأثیرات آن بر شنوایی، سبک زندگی، سلامت و عملکرد عاطفی را اندازه‌گیری می‌کنند. همچنین ارزیابی گسترده‌تر عملکرد عمومی، مانند سطح اضطراب، افسردگی، استرس، عوامل استرس‌زای زندگی و مشکلات خواب، در ارزیابی وزوز گوش به دلیل خطر بالاتر سلامت منفی در این زمینه‌ها که ممکن است تحت تأثیر نشانه‌های وزوز گوش قرار گرفته یا آن را تشدید کنند، مهم است.

معیارهای ارزیابی فعلی با هدف شناسایی سطوح دیسترس و تداخل، پاسخ‌های مقابله‌ای و ادراک فرد از وزوز گوش برای اطلاع‌رسانی در مورد درمان و پایش پیشرفت آن انجام می‌شوند. بااین‌حال، شواهد در منابع علمی حاکی از تنوع گسترده، ناهمگونی و عدم اجماع در مورد روش‌شناسی ارزیابی هستند و این امر، مقایسه اثربخشی درمان را محدود می‌کند. اکثر پرسش‌نامه‌های وزوز گوش که برای هدایت تشخیص یا طبقه‌بندی شدت آن طراحی شده‌اند، معیارهای پیامد حساس به درمان هستند.

 وزوز گوش ضربان‌دار 
اگر معاینه، وجود صدای بروئیت (صدای ناشی از جریان نامنظم خون) را آشکار کند، مطالعات تصویربرداری مانند داپلر ترانس‌کرانیال (TCD) یا آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی (MRA) باید انجام شود.

 تشخیص افتراقی 
دیگر منابع بالقوه صداهایی که معمولاً با وزوز گوش مرتبط هستند، باید منتفی شوند. برای مثال، دو منبع شناخته‌شده برای صداهای با فرکانس بالا می‌توانند میدان‌های الکترومغناطیسی شایع در سیم‌کشی‌های مدرن و انتقال سیگنال‌های صوتی مختلف باشند. یک بیماری شایع که شبیه وزوز گوش است و اغلب به اشتباه، وزوز گوش تشخیص داده می‌شود، شنوایی رادیوفرکوئنسی است که در آن افراد فرکانس‌های انتقالی با فرکانس بالا که به‌طور عینی قابل شنیدن هستند و صدایی شبیه وزوز گوش دارند، را می‌شنوند.

 پیشگیری 
بندانگشتی|241x241پیکسل|علامت ایمنی از مقررات دولت بریتانیا، در کارها و مواردی که نیاز به محافظت از گوش دارد
مواجهه طولانی‌مدت با صدا یا سطوح نویز بلند می‌تواند منجر به وزوز گوش شود. گوش‌گیرهای سفارشی یا دیگر اقدامات می‌توانند به پیشگیری کمک کنند. کارفرمایان می‌توانند از برنامه‌های پیشگیری از کم‌شنوایی برای کمک به آموزش و پیشگیری از مواجهه کارکنان با سطوح خطرناک سروصدا استفاده کنند. سازمان‌های دولتی مقرراتی را وضع می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که کارمندان، در صورت پیروی از پروتکل، با حداقل خطر آسیب دائمی به شنوایی خود مواجه هستند.

به برخی از گروه‌ها توصیه می‌شود برای جلوگیری از خطر وزوز گوش، مانند آنچه در اثر قرار گرفتن بیش از حد در معرض صداهای بلند نظیر صدای باد برای موتورسواران ایجاد می‌شود، از گوش‌گیر استفاده کنند. این گروه‌ها شامل پرسنل نظامی، نوازندگان، دی‌جی‌ها، کارگران کشاورزی، و کارگران ساختمانی می‌شود، زیرا افراد شاغل در این حرفه‌ها در مقایسه با جمعیت عمومی در معرض خطر بالاتری قرار دارند.

چندین دارو تأثیرات اتوتوکسیک دارند که می‌توانند تأثیر تجمعی داشته و آسیب ناشی از سر و صدا را افزایش دهند. اگر تجویز داروهای اتوتوکسیک ضروری باشد، توجه دقیق پزشک به جزئیات نسخه، مانند دوز و فاصله دوزها، می‌تواند آسیب‌های وارده را کاهش دهد.

 مدیریت 
اگر علت زمینه‌ای خاصی مشخص شود، درمان آن ممکن است منجر به بهبود گردد. در غیر این صورت، درمان اصلی وزوز گوش، گفتاردرمانی، صدادرمانی یا سمعک است. هیچ داروی مؤثری برای درمان وزوز گوش وجود ندارد.

 درمان روان‌شناختی 
بهترین درمان تاییدشده برای وزوز گوش، درمان شناختی رفتاری است. این روش استرسی را که افراد مبتلا به وزوز گوش احساس می‌کنند، کاهش می‌دهد. به نظر می‌رسد این موضوع مستقل از هرگونه تأثیر بر افسردگی یا اضطراب باشد. همچنین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در درمان وزوز گوش نویدبخش است. تکنیک‌های آرام‌بخشی نیز ممکن است کمک‌کننده باشند. یک پروتکل بالینی به نام مدیریت پیشرونده وزوز گوش توسط وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا تدوین شده است.

 مداخلات مبتنی بر صدا 
استفاده از صدادرمانی، از طریق سمعک یا ماسکرهای وزوز گوش می‌تواند به مغز کمک کند تا فرکانس خاص وزوز گوش را نادیده بگیرد. اگرچه شواهد کمی از این روش‌ها حمایت می‌کنند، اما هیچ تأثیر منفی ندارند. رویکردهای مختلفی برای صدادرمانی وزوز گوش وجود دارد. مورد اول، اصلاح صدا برای جبران کم‌شنوایی فرد است. مورد دوم، موسیقی‌درمانی متناسب با فرکانس وزوز گوش است که ممکن است بر بازداری جانبی ناحیه عصبی دارای شکاف تأثیر بگذارد و وزوز گوش را سرکوب کند.
شواهد اولیه‌ای وجود دارد که از درمان بازآموزی وزوز گوش حمایت می‌کند، هدف این درمان کاهش فعالیت عصبی مرتبط با وزوز گوش است. یک درمان جایگزین برای وزوز گوش استفاده از برنامه‌های تلفن همراه است که شامل روش‌های مختلفی از جمله ماسکه کردن، صدادرمانی و تمرینات آرام‌بخشی است. چنین برنامه‌هایی می‌توانند به‌عنوان یک دستگاه جداگانه یا به‌عنوان یک سیستم کنترل برای سمعک عمل کنند.
نورومونیکس یکی دیگر از مداخلات مبتنی بر صدا است. پروتکل آن از اصل حساسیت‌زدایی سیستماتیک پیروی می‌کند و شامل یک برنامه بازتوانی ساختاریافته به مدت ۱۲ ماه است. نورومونیکس‌تراپی از سیگنال‌های صوتی سفارشی‌شده‌ای استفاده می‌کند که از طریق دستگاهی که توسط بیمار پوشیده می‌شود، ارسال می‌شوند و هدف آن هدف قرار دادن محدوده فرکانسی خاص مرتبط با درک وزوز گوش آنهاست.

 فیزیوتراپی 
فیزیوتراپی برای وزوز گوش بر آرام‌سازی عضلات فک و گردن که ممکن است در علائم نقش داشته باشند، متمرکز است. تنش عضلانی، به ویژه در عضلات فک مانند عضله ماضغه و عضله بالی درونی، می‌تواند به گوش‌ها تابش یابد و منجر به وزوز گوش سوماتیک شود. فیزیوتراپیست‌های متخصص از تکنیک‌های عصبی-عضلانی برای کاهش تنش در این نواحی استفاده می‌کنند، که ممکن است شدت وزوز گوش و درد مرتبط در نواحی متصل، مانند فک، دندان‌ها و گوش‌ها را کاهش دهد.

 داروها 

 هیچ داروی مؤثری برای وزوز گوش ایدیوپاتیک وجود نداشت. شواهد کافی برای تعیین اینکه داروهای ضدافسردگی یا آکامپروسات مفید هستند یا خیر، در دست نیست. مطالعات متناقضی در خصوص اثربخشی بنزودیازپین‌ها برای وزوز گوش وجود دارد. تا سال ۲۰۱۵، مفید بودن ملاتونین نامشخص است. همچنین مشخص نیست که داروهای ضدتشنج برای درمان وزوز گوش مفید هستند یا خیر. تزریق استروئید به گوش میانی نیز مؤثر به نظر نمی‌رسد. هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد استفاده از بتاهیستین برای درمان وزوز گوش مؤثر است.
تزریق سم بوتولینوم در برخی از موارد نادر وزوز گوش عینی که ناشی از لرزش کام بوده‌اند، موفقیت‌آمیز بوده است.

کاروورین در چند کشور برای درمان وزوز گوش استفاده می‌شود. شواهد مربوط به مفید بودن آن بسیار ضعیف است.

 نورومدولاسیون 
در سال ۲۰۲۰، اطلاعات مربوط به کارآزمایی‌های بالینی نشان داد که نورومدولاسیون دووجهی ممکن است نشانه‌های وزوز گوش را کاهش دهد. این یک تکنیک غیرتهاجمی شامل اعمال یک محرک الکتریکی به زبان، همزمان با پخش صداها است. تجهیزات مرتبط با این درمان‌ها از طریق پزشکان در دسترس است. مطالعات روی این دستگاه و دستگاه‌های مشابه در چندین مرکز پژوهشی ادامه دارد.
در مارس ۲۰۲۳، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دستگاه لنییر شرکت نئورومود را به‌عنوان گزینه درمانی برای وزوز گوش تأیید کرد. در ژوئن ۲۰۲۴، دپارتمان امور کهنه‌سربازان ایالات متحده اعلام کرد که ارائه این درمان را به کهنه‌سربازان مبتلا به وزوز گوش آغاز خواهد کرد و این اولین دستگاه نورومدولاسیون دووجهی است که قرارداد برنامه تأمین فدرال را از دولت ایالات متحده دریافت نموده است.
برخی شواهد از تکنیک‌های نورومدولاسیون مانند تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال، تحریک جریان مستقیم ترانس‌کرانیال و نوروفیدبک پشتیبانی می‌کنند.

 طب جایگزین 
به نظر نمی‌رسد که جینکگو بیلوبا مؤثر باشد. آکادمی گوش و حلق و بینی آمریکا مصرف مکمل‌های ملاتونین یا روی را برای تسکین نشانه‌های وزوز گوش توصیه نمی‌کند و گزارش داده است که شواهدی دال بر اثربخشی بسیاری از مکمل‌های غذایی (مانند لیپوفلاونوئیدها، سیر، داروهای گیاهی سنتی چینی/کره‌ای، لارو زنبور عسل و دیگر ویتامین‌ها و مواد معدنی و همچنین داروهای هومئوپاتی) وجود ندارد. یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۶ نتیجه گرفت که شواهد برای تأیید مصرف مکمل‌های روی به منظور کاهش نشانه‌های مرتبط با وزوز گوش کافی نیست.

 پیش‌آگهی 
اگرچه درمانی برای این عارضه وجود ندارد، اکثر افراد مبتلا به وزوز گوش به مرور زمان به آن عادت می‌کنند؛ برای یک اقلیت، این وضعیت همچنان یک مشکل قابل توجه باقی می‌ماند.

 اپیدمیولوژی 
 بزرگسالان 
وزوز گوش ۱۰ تا ۱۵ درصد از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. حدود یک‌سوم از افراد بالای ۵۵ سال در آمریکای شمالی آن را تجربه می‌کنند. این بیماری یک‌سوم از بزرگسالان را در برهه‌ای از زندگی‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهد، در حالی که ۱۰ تا ۱۵ درصد از آنها به اندازه‌ای دچار اختلال می‌شوند که به دنبال ارزیابی پزشکی می‌روند. تخمین زده می‌شود که ۷۰ میلیون نفر در اروپا وزوز گوش دارند.

 کودکان 
وزوز گوش معمولاً به‌عنوان یک نشانه مرتبط با بزرگسالی در نظر گرفته می‌شود و اغلب در کودکان نادیده گرفته می‌شود. احتمال بروز وزوز گوش در کودکانی که دچار کم‌شنوایی هستند، بالاست، حتی اگر این وضعیت یا تأثیر آن بر زندگی خود را بیان نکنند. کودکان معمولاً به‌طور خودبه‌خودی، وزوز گوش را گزارش نمی‌دهند و ممکن است شکایات آنها جدی گرفته نشود. از میان کودکانی که شکایت می‌کنند، احتمال افزایش آسیب‌شناسی اتولوژیک یا نورولوژیک مرتبط مانند میگرن، بیماری منییر نوجوانان یا اوتیت میانی چرکی مزمن بیشتر است. شیوع گزارش‌شده آن از ۱۲ تا ۳۶ درصد در کودکان با حد آستانه شنوایی طبیعی تا ۶۶ درصد در کودکان مبتلا به کم‌شنوایی متغیر است. گزارش شده است که تقریباً ۳ تا ۱۰ درصد از کودکان از وزوز گوش رنج می‌برند.

 جستارهای وابسته 

 فهرست‌داروهای تحقیقاتی برای وزوز گوش
 توهم شنیداری – درک صدا بدون محرک شنوایی
 اثرات ناشی از آلودگی صوتی – پیامدهای بهداشتی قرار گرفتن در معرض سطوح بالای صدا
 محافظت از شنوایی
 کم‌شنوایی ناشی از سر و صدا
 فهرست افراد مبتلا به وزوز گوش
 فهرست صداهای ناشناخته – فهرست صداهای ناشناخته یا قبلاً ناشناخته
 سندرم توهم لرزش و زنگ تلفن همراه – باور غلط به اینکه تلفن همراه شما در حال لرزش یا زنگ خوردن است
 گوش دادن ایمن – جلوگیری از آسیب شنوایی ناشی از صداهای عمدی شنیده شده
 تُن زویکر – توهم شنیداری کوتاه مدت

 منابع 

 برای مطالعه بیشتر 


  Alt URL


 پیوند به بیرون 

 American Tinnitus Association
 Tinnitus.org UK

رده:ادراک شنوایی
رده:ایمنی و بهداشت شغلی
رده:بیماری‌های گوش
رده:سایکواکوستیک
رده:علائم بیماری
رده:نشانه‌های بیماری
رده:نشر