گلو

گلو بخش درونی گردن و گذرگاه نوشیدنی‌ها و خوردنی‌ها و هوا از روزنهٔ دهان به درون بدن است.
 فرهنگ دهخدا 
[گ ُ / گ َ] (اِ) در اوستا گَرَه (گردن، قصبةالریه)(از حاشیهٔ برهان قاطع، معین). حلق. حلقوم، مجرای غذا و دم در درون گردن: قسمت جلوی گردن که در قدام مهره‌های گردنی قرار دارد.
(منتهی الارب):
راست گویی که در گلوش کسی
پوشکی را همی بمالد گوش

 زبانزد 
 توی گلوش گیر کرده.

همچنین در ادبیات عام، گلو را با نام خرخره نیز می شناسند.
مثال‌ هایی از این واژه : 
تا خرخره توی قرض گیر کردن
خرخره کسی را جویدن : کنایه از میزان عصبانیت

 منابع 

 لغتنامه دهخدا

رده:سر و گردن
رده:گلوی انسان
رده:پزشکی گوش و حلق و بینی