بافت حفره‌ای

بافت حفره‌ای گونه‌ای از بافت سنگ‌های آتشفشانی است که دارای حفره و خلل و فرج بسیار است.
این نوع بافت بیشتر در سنگ‌های آذرین شیشه‌ای یا سنگ‌های آذرین ناویدای بیرونی (سنگ‌هایی که در سطح زمین سرد می‌شوند) دیده می‌شود.

حفره‌های این نوع بافت در اثر بزرگ‌تر شدن حبابچه‌های گاز یا بخار در طی جریان جامد شدن سنگ پدید آمده‌اند.
گونهٔ دیگری از بافت که با بافت حفره‌ای مرتبط است بافت بادامیamygdaloidal نام دارد. در بافت‌های بادامی سنگ آتشفشانی که بیشتر از جنس بازالت یا آندزیت است حفره‌هایی دارد که با کانی‌های ثانویه‌ای هم‌چون زئولیت، کلسیت، کوارتز یا سنگ یمانیChalcedony پر می‌شوند. به هر یک از این حفره‌های پرشده اصطلاحاً بادامچهدر انگلیسی آمریکایی: amygdule، در بریتانیا: amygdale. گفته می‌شود.
این بادامچه‌ها گاه می‌تواند خاستگاه سنگ‌های نیمه‌قیمتی هم‌چون عقیق باشد.

بافت حفره‌ای در سنگ پا و روباره‌سنگscoria (تفالهٔ آتشفشانی) نیز دیده می‌شود.

 منابع 

Wikipedia contributors, "Vesicular texture," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February 28, 2010).

 پانویس 

رده:آتشفشان‌شناسی
رده:سنگ‌شناسی