گویش قدیم تهرانی

گویش قدیمی یا بومی تهرانی گویشی از زبان گیلکی/زبان مازندرانی است که زبان تهرانی های اصیل است. گویش‌ راجی یا ری، بین گیلکی و مازنی است در مناطق جنوبی‌ تر رواج دارد و در تهران نیز بومی است. 

 نمونه 
نمونه‌ای از اشعار ملاسحری طهرانی از شعرای دورهٔ صفویان (قرن یازدهم هجری) که به گویش تهرانی از زبان های کاسپیانی سروده شده‌است:

به فارسی: گل رخسارم تا آشکار نشود/جان سوخته‌ام به تماشا نمی‌رود/پیغامم نده که اینها قصه‌اند/تا ترا دلم نبیند باز نمی‌شود/گیسو بگشای اگر دل می‌بری/مرغ تا شب نشود به لانه نمی‌رود

ترجمه برخی واژگان: دیم (چهره – رخسار) – سوته (سوخته) – نینه (نبیند) – جا (داخل) – نه مشو (نشود).

 منابع 

رده:تهران