بن ماضی

بُن گذشته، سِتاک گذشته، ماده گذشته، ریشه گذشته، یا بن ماضی یکی از دو گونهٔ بن در دستور زبان فارسی است.

فعل در زبان فارسی دارای دو بخش بن و شناسه است. بنِ فعل جزء اصلی و دربرگیرندهٔ معنای فعل است و شناسه بیان‌کنندهٔ تعداد و شخص.

برای رسیدن به بن ماضیِ فعل، لازم است که «ن» را از آخر مصدر آن فعل حذف کنیم؛ و این روش آسان‌ترین روش است. چند نمونه:
 خواندن: خواند
 دیدن: دید
 رفتن: رفت
 شدن: شد
 گفتن: گفت
 شنیدن: شنید
 خوردن: خورد
 کردن:کرد 
 شکستن: شکست
 مردن مرد

 منابع 
 انوری، حسن و احمدی گیوی، حسن (۱۳۷۵)، دستور زبان فارسی ۲، تهران: انتشارات فاطمی، ویرایش دوم، صص۱۹–۲۰.
 فرشیدورد، خسرو، فعل و گروه فعلی و تحول آن در زبان فارسی (پژوهشی در دستور تاریخیِ زبان فارسی)، تهران

 انتشارات سروش، ۱۳۸۴، ص۹۱.

 جستارهای وابسته 
 بن (دستور زبان)
 بن مضارع
 فعل
 شناسه

رده:دستور زبان