ضریح

ضریح، سازه مشبّکی از طلا، نقره، مس یا چوب و جز آن است، که بر روی مرقد (قبر) امام، امامزاده یا بزرگان مذهبی سازند.لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «ضریح»فرهنگ فارسی معین، سرواژهٔ «ضریح»در کتاب فرهنگ تشریحی معماری و ساختمان  ضریح برابر shrine در نظر گفته شده است. ضریح کلمه‌ای عربی است که در فرهنگ‌های عرب به معنای قبر و شکاف میانه قبر آمده است؛ اما در اصطلاح فارسی اتاقک، صندوق و سازۀ فلزی یا چوبی مشبکی است که بر قبر امام یا امامزاده‌ای می‌نهند. ضریح به معنای رایج فارسی، در لبنان با نام شبّاک به معنای محصوره فلزی یا چوبی مشبک و در مصر با نام مقصوره به معنای سرا، حجره و خانه کوچک متداول است. پیشینه ضریح به شکل کنونی (مشبک و از نقره و مس) به دوره صفویه برمی‌گردد.

 اختلاف نظر 
در سال ۱۹۳۰ میلادی، دولت سعودی اقدام به انهدام سازه‌هایی که بر روی قبرها بود کرد.
مفتی‌هایی چون عبدالرحمن براک، ممدوح الحربی، ناصر العمر، ابن جبرین، سفر الحوالی و حامد العلی خواستار انهدام ضریح‌ها در عراق و به ویژه کربلا هستند.
برخی علمای شیعه مانند جعفر سبحانی تبریزی معتقدند که علاوه بر تبرک جستن، اظهار علاقه و محبت از دیگر دلایل بوسیدن و احترام کردن ضریح حرم ائمه است و این عمل از روی عبادت و بندگی نیست.شواهد قرآنی بوسه بر ضریح ائمه؛ تبیان؛ ۱۹ مرداد ۱۳۸۹

 نگارخانه 
بندانگشتی|چپ|200px|ضریح برهان‌الدین ابراهیم دسوقی در مسجد دسوقبندانگشتی|چپ|200px|ضریح دانیال در شوشبندانگشتی|چپ|200px|ضریح رأس الحسین در مصر

 جستارهای وابسته 
 ضریح‌سازی

 منابع 

رده:آرامگاه‌ها
رده:اصطلاحات اسلامی
رده:زیارت‌گاه‌های شیعه
رده:عناصر معماری اسلامی
رده:مسجدهای عراق
رده:معماری دوره صفویان
رده:معماری مسجد