شاه آرتور

شاه آرتور رهبر افسانه‌ای بریتانیایی بود که — مطابق تواریخ و داستان‌های قرون وسطایی — در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم میلادی از بریتانیا در برابر مهاجمان ساکسون دفاع کرد. جزئیات زندگی آرتور ترکیبی از داستان‌های عامیانه و آثار ادبی است و مورخان عصر حاضر اتفاق نظر دارند که او شخصیتی تاریخی نبوده است. آثار تاریخی پراکنده دربارهٔ آرتور از منابعی چون تواریخ ولز، تاریخ بریتون‌ها و نوشته‌های گیلداس جمع‌آوری شده است. اسم او در منابع منظوم اولیه بریتانیا چون اگودودین نیز ذکر شده است.

آرتور شخصیت مرکزی در افسانه‌های ماهیت بریتن است. شخصیت اسطوره‌ای او به‌طور کلی به دلیل کتاب قرن دوازدهمی تاریخچه پادشاهان بریتانیا که توسط جفری مانموثی نوشته شد، توجهات بین‌المللی جذب کرد. در برخی از داستان‌های ولزی و بریتونی مربوط به قبل از نوشته‌شدن این اثر، آرتور چون مبارزی بزرگ که از بریتانیا در برابر دشمنان انسانی و فراطبیعی محافظت می‌کند یا به سان شخصیتی جادویی در داستان‌های عامیانه نمایانده شده است. گاه او را با انون، جهان بعد از مرگ در افسانه‌های ولزی، مربوط دانسته‌اند. اینکه جفری مانموثی در نوشتن تاریخچه پادشاهان بریتانیا تا چه اندازه به منابع قدیمی وفادار بوده، مشخص نیست.

مضامین، اتفاقات و شخصیت‌های افسانه‌های آرتوری از منبعی به منبعی دیگر متفاوت بوده‌اند اما اثر جفری مانموثی نقطه آغازی برای داستان‌های بعدی به‌شمار می‌آید. او آرتور را چون پادشاه بریتانیا که ساکسون‌ها را شکست داد و امپراتوری وسیعی تأسیس کرد، می‌نمایاند. برخی عناصر و اتفاقات که امروزه به عنوان بخش‌های اساسی افسانه‌های آرتوری به‌شمار می‌روند، نظیر پدرش اوتر پندراگون، مرلین جادوگر، همسرش گوئینویر، اکس‌کالیبور، بسته‌شدن نطفه او در قلعه تینتاگل، نبرد نهایی آرتور علیه موردرد در کاملا و مرگ او در آوالون در داستان جفری دیده می‌شوند.

کرتین دو تروا، نویسنده قرن دوازدهمی فرانسوی، لانسلوت و جام مقدس را به داستان اضافه کرد و سبب تبدیل‌شدن افسانه‌های آرتوری به یک ژانر مهم در ادبیات قرون وسطایی گردید. در داستان‌های فرانسوی، گاه تمرکز داستان از آرتور به دیگر شخصیت‌ها، مانند شوالیه‌های میز گرد، معطوف شده است. حتّی زمانی برخی از پادشاهان بریتانیا مانند چارلز دوم انگلستان، فکر می‌کردند شجره‌شان به آرتور بازمی‌گردد و حتی تصور می‌کردند استون هنج را آروتور بنا کرده.کتاب عصر حجر وحشی، نوشتهٔ پژوهشگر تری دی‌یری، که بخش عمده‌اش در مورد استون هنج است. محبوبیت داستان‌های آرتوری بعد از قرون وسطی کاهش پیدا کرد تا اینکه در قرن نوزدهم دوباره توجهات به آن جلب شد. در قرن ۲۱، این افسانه در ادبیات، تئاتر، سینما، تلویزیون، کمیک و دیگر رسانه‌ها کماکان محبوب است.

برخی پژوهشگران ماهیت و صحت تاریخی شاه آرتور را افسانه‌ای مشابه داوود دانسته‌اند که به شکل مشابهی جد پادشاهان یهودا محسوب می‌شده است.

 نگارخانه 

 منابع 

 https://web.archive.org/web/20161012225922/http://tarikh1.com/the-myth-of-king-arthur/


 Anderson, Graham (2004), King Arthur in Antiquity, London: Routledge, 
 Ashe, Geoffrey (1985), The Discovery of King Arthur, Garden City, NY: Anchor Press/Doubleday, .

رده:اسطوره‌شناسی انگلیسی
رده:اسطوره‌شناسی ولز
رده:افراد دارای شمشیر معروف
رده:افرادی که وجودشان بحث‌برانگیز است
رده:افسانه‌های قرون وسطی
رده:پادشاهان در اسطوره‌شناسی
رده:جام مقدس
رده:حکم‌رانان کورن‌وال
رده:خانواده شاه آرتور
رده:درگذشتگان سده ۶ (میلادی)
رده:زادگان سده ۵ (میلادی)
رده:شخصیت‌های آثار جفری مونموث
رده:شخصیت‌های افسانه‌های شاه آرتور
رده:شخصیت‌های مرد در ادبیات
رده:شخصیت‌های مرد در پویانمایی
رده:شخصیت‌های مرد در تلویزیون
رده:شخصیت‌های مرد در فیلم
رده:شمشیربازان اسطوره‌ای
رده:شوالیه‌های میز گرد
رده:فولکلور ولز
رده:مردم کورنی قرون وسطی
رده:ویکی‌سازی رباتیک