گنجفه

گَنجَفه، ورق بازی تاریخی ایرانی است. این بازی، احتمالاً در سدهٔ شانزدهم میلادی و در دربار صفویان به وجود آمده‌ است. واژهٔ گنجفه، هم به معنای خود بازی و هم به دست ورق‌‌های آن به کار رفته است. گفته می‌شود شیوهٔ بازی گنجفه مانند بازی حکم امروزی است که با ورق انجام می‌گیرد.گنجفه، بهروز تقی‌خانی، مجله یغما، سال سیزدهم، شماره ۶، شهریور ۱۳۳۹

 تاریخچه 
از شواهد امر چنین برمی‌آید که گنجفه قبل از عصر صفویه بازی متداولی نبوده‌ است. با توجه به تقدم اقسام گوناگون ورق بازی در جهان به عصر صفویه، بی‌گمان گنجفه از بازی کهن‌تری اقتباس شده‌، هر چند که گنجفه در شکل و جزئیات منحصربه‌فرد می‌باشد.
صادق مینای اصفهانی (متوفی ۱۰۶۱ هجری) مؤلف دانشنامه شاهد صادق، فصل شصت و چهارم کتاب خود را به گنجفه اختصاص داده و می‌نویسد: «از مخترعات میرغیاث‌الدین منصور شیرازی است و گمان آن است که از گنجفه فرنگیان استخراج کرده و نام آن گنج فهم است به کثرت استعمال به گنجفه مشهور شده و آن بر چند قسم است و برخی از آن را این حقیر اختراع کرده».مجله یغما شهریور ۱۳۳۹ - شماره ۱۴۶ مقاله گنجفه به قلم بهروز تقی خانی همین مؤلف، اثر مفصلتری در باب بازی‌های قمار به نام «رساله در علم ملاعب» تدوین کرده که در دست نیست.
تاورنیه می‌نویسد: در میان اقسام قمارهای ایرانی یک قسم بازی ورق دارند که گنجفه می‌نامند، ورق‌های ما چهار نشان دارد، اما اوراق ایرانی دارای هشت نشان است».سفرنامه تاورنیه - ترجمه ابوتراب نوری
گنجفه بازی در اوایل عصر صفویه و به خصوص در دربار شاه عباس اول (بزرگ) بسیار مرسوم و محبوب بوده‌است. از میان پادشاهان صفویه، او به گنجفه علاقه زیادی داشت، همچنین سران سپاهش اغلب اوقات یه بازی گنجفه می‌پرداختند؛ ولی در زمان شاه عباس دوم اوضاع دیگرگون شد، بازی گنجفه مثل سایر بازیها قمار به حساب آمد و ممنوع گردید. در دوره‌های بعدی مقبولیت گنجفه بازی در دربار ایران فراز و نشیب پیدا می‌کند اما این بازی از ایران به هندوستان می‌رود و اکبر شاه از آن تقلید کرده و گنجفه‌ای می‌سازد که دارای دوازده صنف بود. در میان گورکانیان هند گنجفه مقبولیت بسیار داشت.لغت‌نامه دهخدا، واژه گنجفه

 ترتیب ورق‌ها و خال‌ها 
اوراق گنجفه بر خلاف ورقهای امروزی که مستطیل هستند، گرد و مدور بوده‌اند. این اوراق با چوب، برگ نخل یا مقوا ساخته می‌شدند. گنجفه نود و شش ورق در هشت دسته دوازده برگی داشته‌ است (هشت خال، دوازده برگ از هر خال). نام این خال‌های هشتگانه به این ترتیب است: غلام، تاج، شمشیر، اشرفی (زر سرخ)، چنگ، برات، سکه (زر سفید)، قماش. هر دسته دوازده برگ داشت: دو تا به نام شاه و وزیر و بقیه به شماره یک تا ده شناخته می‌گردید.

 گنجفه در ادبیات فارسی 
گنجفه و گنجفه بازی در ادبیات فارسی عصر صفوی و پس از آن به کرّات به کار رفته‌است. چند نمونه در پی می‌آید:

مانند آن ورق که ز سر واکند کسی

حسنت به چرخ گنجفه داد آفتاب راملا واهب قندهاری

اسماعیل قشنگ آن گنجفه‌ساز

می‌گفت همیشه با حریف و انباز

پیوسته کلک میزن و پا زخم مباز

شاید که به دست آوری یک دو سه غازشعر عامیانه، منقول از محمد امین میرزای قاجار

گنجفه بازی است کار پلید

کس ازو خیر در زمانه ندیدحاج ابراهیم حسام‌الشعرا متخلص به مشتری

پس گنجفه را از بغل خویش به درکن

از باده دماغ همه را تازه و ترکنسید اشرف‌الدین گیلانی (نسیم شمال)

روزها پرسه‌زنان در طلب روزی و شب

دست بر گنجفه و گوش به تار و طنبورملک‌الشعرا بهار

همچنین اهلی شیرازی متوفی به سال ۹۴۲ هجری قمری مجموعه شعری به نام رباعیات گنجفه سروده‌است.

 پانویس 

 منابع 
 بازیهای برد و باختی قرن سیزدهم - احمد گلچین معانی
 مجله یغما شهریور ۱۳۳۹ - شماره ۱۴۶ (۵ صفحه - از ۲۹۶ تا ۳۰۰) مقاله گنجفه به قلم بهروز تقی خانی
 سفرنامه تاورنیه- ترجمه ابوتراب نوری
 فرهنگ دهخدا
 فرهنگ معین
 ویکی‌پدیای انگلیسی

 پیوند به بیرون 
 گنجفه و آس ناس shahrefarang.com
 گلچین معانی، احمد. «بازیهای برد و باختی قرن سیزدهم» 
 کتابخانه ملی فرانسوی

رده:بازی‌های مرتبط با ورق
رده:بازی‌های مرتبط با ورق هند
رده:تاریخ ایران باستان
رده:تاریخچه ورق بازی
رده:صنایع دستی
رده:صنایع دستی هند
رده:هند در قرون وسطی
رده:هنرها در هند
رده:واژه‌ها و عبارت‌های فارسی
رده:تاریخ فرهنگ هند