هفت‌یک قرآن

هَفت‌یک یا سُبع (به معنای یک‌هفتم)، برای اشاره به بخش‌های هفت‌گانهٔ قرآن به کار می‌رود (جمع آن را اسباع‌القرآن می‌گویند). هَفت‌یک در مکتبخانه‌های آسیای میانه به کودکان آموزش داده می‌شد.تاریخچهٔ آموزش و پرورش، رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران - دوشنبه، بازدید از وب‌گاه: نوامبر ۲۰۰۸.
قاریان قدیم، قرآن را هفت بخش کرده در هر روز یک بخش و هر هفته یک بار قرآن را قرائت می‌کردند.لغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژه اسباع.

در متن‌ها از دو گونه هفت‌یک نام برده شده‌است:
 هفت‌یک طوال: هفت سوره طویل قرآن از بقره تا انفال و برائت که یک سوره به حساب آیند.
 هفت‌یک مثانی: که برخی گفته‌اند سوره فاتحه است بدان جهت که هفت آیه است و الفاظش مثنی و مکرّر. گفتهٔ دیگر آن که مراد هفت سوره طوال قرآنست از بقره به بعد. گفتهٔ سوم آن که منظور، هفت معنی است که قرآن بر آن مشتمل است از امر و نهی و بشارت و انذار و مَثَل و قصص و تذکیر و نعیم.کتابخانهٔ تبیان، بازدید: نوامبر ۲۰۰۸.

 منابع 

رده:قرآن
رده:مکتبخانه