کومیته

کومیته  یک کلمه ژاپنی به معنای مبارزه و یکی از سه بخش اصلی تمرینات ورزش کاراته به همراه کاتا و کیهون است. در کومیته از فنون آموخته شده در کاتا و کیهون در مقابل یک حریف واقعی استفاده می‌شود.

کومیته ممکن است برای افزایش مهارتی خاص یا به‌عنوان یک مسابقه انجام شود.
کومیته به سه بخش ایپون کومیته (مبارزه امتیازی) جیون کومیته (مبارزه آزاد) و بونکای کومیته (مبارزه نمادین با تکنیک‌های سنتی) تقسیم می‌شود.

 مسابقه 
در مسابقات زیر نظر فدراسیون جهانی کاراته (World Karate Federation) و بسیاری از مسابقات کاراته ورزش‌کاران اجازه ضربه با مشت (سوکی) و لگد (گِری) به شکم و سینه (چودان) و سر (جودان) را دارند. روش امتیازدهی در اکثر سبک‌های اصلی و مهم به این شکل است:
 یک امتیاز: ضربه مشت به بدن، بالای کمربند تا شانه‌ها یا سر و صورت
 دو امتیاز: ضربه لگد به بدن، پهلو و شکم (بالای کمربند تا شانه‌ها)
 سه امتیاز: ضربه لگد به سر و صورت و سرنگون شدن حریف به شرطی که کاملاً روی زمین افتاده باشد و اجرای یک تکنیک (مانند مشت یا لگد) در ادامه آن.

 انواع کومیته در کیوکوشین کاراته 
 سانبون کومیته
 ایپون کومیته
 کی‌هون کومیته
 یاکوسوکو کومیته
 تانشی‌کی کومیته
 جیو کومیته
 جی‌سن کومیته

۱- سانبون کومیته (مبارزه سه مرحله‌ای) Sanbon – kumite:

هنرجویان اغلب در «کومیته داچی» (ایستادن و گارد مبارزه) روبروی هم قرار گرفته یا در زنکوتسوداچی (ایستان پای جلویی) یک نفر حمله کننده (tori) می‌شود، و نفر مقابل مدافع (Uke). حمله کننده تکنیکی را که مربی تعیین می‌کند (تکنیک تهاجمی) اجرا می‌نماید، و مدافع نیز تکنیک دفاعی مشخصی که بازهم توسط مربی تعیین شده اجرا می‌کند. با دستور هاجیمه (مربی اعلام می‌کند)، حمله کننده شروع کرده و تکنیکش را انجام می‌دهد. هنرجوی مدافع از حمله فرار می‌کند، آنهم در مسیری که محدوده مجاز مبارزه برای آن تعیین شده است. همان‌طور که مهاجم سه بار به حمله و اجرای همان تکنیک خاص ادامه می‌دهد، مدافع هم در مقابل هر یک از حمله‌ها حرکت مناسب را انجام داده و از خود دفاع می‌کند، در پایان سومین حمله رو به جلو در داچی مربوطه (که از پیش تعیین شده)، هنرجوی مدافع آخرین ضد حمله را رو به عقب اجرا می‌کند. بعد از آن در مسیر بازگشت (ساگاری) مدافع تبدیل به مهاجم شده و حمله کننده مدافع می‌شود، ولی تکنیک‌های حمله و دفاع ثابت باقی می‌مانند و حمله و دفاع سه مرتبه دیگر انجام می‌شود. این تمرین «سانبون کومیته» است.

۲- ایپون کومیته (مبارزه یک مرحله‌ای): ippon kumite

حمله کننده و مدافع درست مثل (سانبون- کومیته) روبروی هم قرار می‌گیرند. اما تفاوت در اینجا است که حمله کننده تنها یکبار حمله می‌کند و مدافع را به عقب می‌راند و مدافع دفاع می‌کند و تنها بعد از یکبار حمله دست به ضد حمله می‌زند. نوع داچی و تکنیک بسته به نظر مربی است.

۳– کی‌هون کومیته (تکنیک پایه – مبارزه): kihon kumite

در این روش هنرجویان بدون حریف کار می‌کنند، همان‌طور که در صفهای باشگاه ایستاده‌اند روی «کومیته داچی» (یا داچی‌های دیگر بسته به نظر مربی) دفاع‌ها، ضربه‌ها، لگدها، ساباکی، در ترکیب‌ها، زوایا و زمانبندی‌های مختلف را به فرمان مربی اجرا می‌کنند. هنرجویان ترکیبی از تکنیک‌های یک داچی مبارزه را انجام می‌دهند. ممکن است یک سری از تکنیک‌ها را چندین بار بسته به نظر مربی انجام دهند. تعلیمات و تمرینات «کی‌هون کومیته»، با ترکیبات متفاوت ادامه می‌یابد. طی این تمرین همواره داچی‌ها عوض می‌شوند و دست‌ها درحالت گارد هستند (جلوی صورت قرار دارند). دست‌ها باید مثل دو بادیگارد (محافظ شخصی) از سر و صورت محافظت کنند، در اثر تکرار اینکار برای هنرجو باید آنقدر عادی شود، تا درموقع لزوم نسبت به هر تکنیک تهاجمی بتواند واکنشی سریع نشان دهند. «کی‌هون کومیته» در تمرینات کیوکوشین بسیار متداول است.

۴- یوکوسوکو کومیته (مبارزه از پیش تعیین شده): YukosukoKumite

این تمرین دیگری است که به یک حریف و تکنیک‌های از پیش تعیین شده نیاز دارد. هنرجویان باید از یکسری تکنیک‌های حمله و دفاع استفاده کنند. برای شروع، یکی از آن‌ها حمله می‌کند، هنرجوی دیگر سریعاً عکس العمل نشان می‌دهد و سعی می‌کند با بلوکه‌های از پیش آماده شده در مقابل حمله، دفاع کند. مثال: حمله کننده با یک «مای‌مایی‌گری» (لگد از سمت راست و جلو) حمله می‌کند، و آن را با یک «هی‌داری ماواشی‌گری» (لگد سمت راست از پشت) دنبال می‌کند. مدافع با یک تنوع از تکنیک‌های مختلف برای آنکه تشخیص دهد کدامیک اثر بیشتری در مقابل آن حملات دارد، دفاع می‌کند. بعد جای دو هنرجو عوض می‌شود و تمرین حمله و دفاع ادامه می‌یابد. تمرین این نوع کومیته همچنین فاصله مناسب بین حریف‌ها را آموزش می‌دهد. در حالیکه واکنش‌های متقابل و دید را نیز تقویت می‌کند.

۵- تانشی‌کی کومیته (تکنیک‌های محدود مبارزه)

این هم نوعی دیگر از مبارزه است که به اتفاق حریف تمرینی انجام می‌شود البته با تکنیک‌های از پیش تعیین شده توسط مربی. برای مثال، هنرجوی مهاجم تنها باید لگد بزند، درحالیکه هنرجوی دفاع کننده برای جلوگیری می‌تواند از دست‌هایش نیز استفاده کند. تمرین و آموزش می‌تواند با یک ضربه یا لگد خاص محدود شود. مثال: مهاجم از «مایی‌گری» (لگد جلو) استفاده کند، و مدافع از ضربات بازدارنده مختلف برای دفاع. بعد تکنیک‌ها عوض شوند. همین مورد با حمله‌های مختلف و تنها یک نوع دفاع ادامه می‌یابد (مثلا فقط استفاده از دست) چنین تمرینی عملکردهای درست پا، و فاصله صحیح را آموزش می‌دهد و میزان صدمه را پایین می‌آورد.

۶- جیو کومیته (مبارزه آزاد): Jiuo kumite

همان‌طور که گفته شد شامل مقابله دو هنرجو در یک مسابقه با محدودیت کمتر است. در اینجا هنرجویان از تکنیک‌های معین یا ترکیبی از آن‌ها استفاده نمی‌کنند. بلکه هر ضربه‌ای را که مایلند یا فکر می‌کنند مناسب است، بر اساس تجربه، انجام می‌دهند. این تکنیک‌ها به نقاط مجاز بدن زده می‌شوند. یک مبارزه «جیو کومیته» می‌تواند چندین دقیقه، بسته به نظر مربی، ادامه یابد. ممکن است در برخی از سبک‌ها برای ضربه به نقاطی خاص امتیاز در نظر بگیرند، تا تبادل تکنیک‌ها را در کیفیت و کمیت مناسب، امکان‌پذیر سازند.

۷- جی‌سن کومیته

 پانویس 
1 Aka Mavasi Gэri

 منابع 

رده:کاراته
رده:واژگان هنرهای رزمی
رده:واژه‌ها و عبارت‌های ژاپنی