مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر

قوانین غیرقابل‌تحمل  که گاهی با نام‌های «قوانین تحمل‌ناپذیر» (Insufferable Acts) یا «لوایح قهری» (Coercive Acts) نیز شناخته می‌شوند، مجموعه‌ای از 4 لایحه تنبیهی علیه مستعمرات سیزده‌گانه بودند که در سال ۱۷۷۴ میلادی، پس از واقعهٔ «مهمانی چای بوستون» توسط پارلمان بریتانیا تصویب شدند. هدف از این قوانین، مجازات جمعی ساکنان ماساچوست به‌دلیل اقدامات معترضان به «قانون چای» بود؛ قانونی که در مهٔ ۱۷۷۳ وضع شده بود و موجب شد معترضان چای‌های مشمول مالیات را در بندر بوستون به دریا بریزند. در بریتانیا، این مجموعه قوانین با عنوان قوانین قهری Coercive Acts شناخته می‌شد. بسیاری از اهالی ماساچوست این اقدامات را «اعلام جنگی غیررسمی» از سوی دولت بریتانیا تلقی کردند. این قوانین یکی از عوامل اصلی آغاز جنگ استقلال آمریکا در آوریل ۱۷۷۵ به‌شمار می‌روند.

چهار قانون در اوایل سال ۱۷۷۴ میلادی توسط پارلمان بریتانیا در واکنش مستقیم به «مهمانی چای بوستون» در ۱۶ دسامبر ۱۷۷۳ تصویب شد: قانون بستن بندر بوستون (Boston Port Act)، قانون حکومت ماساچوست (Massachusetts Government Act)، قانون اجرای بی‌طرفانهٔ عدالت (Impartial Administration of Justice Act) و قانون اسکان نیروهای نظامی (Quartering Act).

این قوانین، حق خودگردانی و امتیازاتی را که ماساچوست از زمان تأسیس خود از آن برخوردار بود، سلب کردند و خشم و اعتراض گسترده‌ای را در میان سیزده مستعمره برانگیختند. پارلمان بریتانیا امیدوار بود که این اقدامات تنبیهی، با عبرت‌دادن به ایالت ماساچوست، روند مقاومت مستعمره‌نشینان در برابر اقتدار پارلمان را که از زمان تصویب «قانون شکر» در سال ۱۷۶۴ آغاز شده بود، متوقف کند.

قانون پنجمی نیز به نام قانون کبک (Quebec Act) در همان سال تصویب شد که مرزهای استان کبک را به‌ویژه در جهت جنوب‌غربی تا منطقهٔ اوهایو و سرزمین‌های آیندهٔ غرب میانه گسترش داد و اصلاحاتی را به نفع ساکنان فرانسوی‌زبان و کاتولیک منطقه برقرار کرد. هرچند این قانون ارتباط مستقیمی با چهار قانون دیگر نداشت، اما در همان جلسهٔ قانون‌گذاری به تصویب رسید و از دید مستعمره‌نشینان به‌عنوان یکی از «قوانین طاقت‌فرسا» تلقی شد.

میهن‌پرستان این قوانین را نقض خودسرانهٔ حقوق ماساچوست می‌دانستند و در سپتامبر ۱۷۷۴ برای هماهنگی اعتراضات، نخستین کنگرهٔ قاره‌ای را تشکیل دادند. با تشدید تنش‌ها، جنگ انقلاب آمریکا در آوریل ۱۷۷۵ آغاز شد و سرانجام در ژوئیهٔ ۱۷۷۶، استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا اعلام گردید.بندانگشتی|تصویری از یک نشریه که قانون تحمل ناپذیر را به‌صورت حمله به یک زن آمریکایی نشان می‌دهد.Full Caption: ”The able Doctor, or America Swallowing the Bitter Draught.” Etching. From the London Magazine, May 1, 1774. British Cartoon Collection. Prints and Photographs D...

در اوایل تاریخ آمریکا، و به ویژه در سال‌هایی که بریتانیای کبیر بر آمریکا به‌صورت یک مستعمره حکومت می‌کرد، به‌دنبال جشن چای بوستون، پارلمان انگلیس به منظور تنبیه آمریکاییان، چند مصوبه علیه آمریکا صادر نمود. این لوایح عبارت بودند از:
 لایحه بندر بوستون : بر طبق این قانون، هیچ کشتی باری یا تجاری حق استفاده از بندر بوستون را نداشت، و این وضع تا زمانی ادامه می‌یافت که ضررهای وارده بر کمپانی هند شرقی بریتانیا در اثر جشن چای بوستون جبران گردیده، یا شاه انگلستان ابراز رضایت کنند.
 لایحه دولت ماساچوست : بر طبق این قانون، انگلستان مستقیماً مقامات دولتی ماساچوست را نصب و عزل می‌کردند.
 لایحه اجرای عدالت : این قانون در ایران با نام کاپیتولاسیون شناخته می‌شود؛ و بر طبق آن اتباع انگلیسی که مرتکب جرمی می‌شدند می‌توانستند برای قضاوت و اجرای عدالت در دادگاه به انگلیس برده شوند. جورج واشینگتن آن را «مصوبه قتل» نامید زیرا او معتقد بود که این لایحه اجازه می‌دهد مقامات بریتانیا به آزار و اذیت آمریکایی‌ها بپردازند و سپس از محاکمه فرار کنند.Exploring American History. Tom Lansford, Thomas E. Woods. . pp.212
 لایحه اقامتگاه سربازان : این قانون اختیارات ویژه‌ای به فرماندار مستعمرات برای اقامت دادن نیروهای نظامی بریتانیایی در آمریکا می‌داد.

 پیشینه 
جایگزین=A Patriot cartoon depicting the Coercive Acts as the forcing of tea on a Native American woman (a symbol of the American colonies), who is lying down, was copied and distributed in the Thirteen Colonies. Others watch and a man, believed to be Lord Sandwich, pins down her feet and peers up her skirt. The caption of the cartoon itself is "The able Doctor or America swallowing the Bitter Draught."|بندانگشتی|این کارتون میهن‌پرستانه که قوانین قهری را به عنوان اجبار به نوشیدن چای به یک زن بومی آمریکایی (نمادی از مستعمرات آمریکایی) به تصویر می‌کشد، در سیزده مستعمره کپی و توزیع شد.
روابط بین سیزده مستعمره و پارلمان بریتانیا پس از پایان جنگ هفت ساله (جنگ فرانسه و سرخپوستان) در سال ۱۷۶۳ به آرامی اما پیوسته رو به وخامت گذاشت. این جنگ دولت بریتانیا را عمیقاً در بدهی فرو برده بود، بنابراین پارلمان بریتانیا مجموعه‌ای از اقدامات را برای افزایش درآمد مالیاتی از مستعمرات تصویب کرد. پارلمان معتقد بود که این قوانین، مانند قانون تمبر ۱۷۶۵ و قوانین تاونزند ۱۷۶۷، راه‌های مشروعی برای وادار کردن مستعمرات به پرداخت سهم عادلانه خود از هزینه‌های حفظ امپراتوری بریتانیا هستند. اگرچه اعتراضات منجر به لغو قوانین تمبر و تاونزند شد، پارلمان به این موضع پایبند ماند که در قانون اعلامیه ۱۷۶۶ حق دارد برای مستعمرات «در همه موارد» قانون وضع کند.

بسیاری از استعمارنشینان استدلال می‌کردند که بر اساس قانون اساسی نانوشتهٔ بریتانیا، اموال هیچ تبعهٔ بریتانیایی را نمی‌توان بدون رضایت او ــ یعنی بدون داشتن نماینده‌ای در حکومت ــ از او گرفت (به‌ویژه به‌صورت مالیات). از این‌رو، چون مستعمرات در پارلمان بریتانیا نماینده‌ای نداشتند، پارلمان نیز حق قانونی برای وضع مالیات بر آنان نداشت. این دیدگاه در شعار معروف «مالیات بدون نمایندگی جایز نیست» (No taxation without representation) خلاصه شد.

پس از تصویب قوانین تاونشند (Townshend Acts)، برخی از نویسندگان سیاسی در مستعمرات این منطق را گسترش دادند و حتی مشروعیت کلی اقتدار پارلمان در سرزمین‌های مستعمره را زیر سؤال بردند. مسئلهٔ حدود حاکمیت پارلمان بر مستعمرات، در نهایت به موضوع محوری‌ای تبدیل شد که به انقلاب آمریکا انجامید.Middlekauff, Glorious Cause, 241.

 گذرگاه 
در ۱۶ دسامبر ۱۷۷۳، گروهی از مهاجران میهن‌پرست که با گروه «پسران آزادی» مرتبط بودند، ۳۴۲ صندوق چای را در بوستون، ماساچوست، نابود کردند؛ عملی که به مهمانی چای بوستون معروف شد. مهاجران به این دلیل در این اقدام شرکت کردند که پارلمان قانون چای را تصویب کرده بود، قانونی که به شرکت هند شرقی بریتانیا انحصار فروش چای در مستعمرات را می‌داد و در نتیجه شرکت را از ورشکستگی نجات می‌داد. این امر باعث شد چای بریتانیایی ارزان‌تر شود. علاوه بر این، مالیات کمی نیز به آن اضافه شد. [ نیازمند منبع ] این امر استعمارنشینان را خشمگین کرد. اخبار مهمانی چای بوستون در ژانویه ۱۷۷۴ به انگلستان رسید. پارلمان با تصویب چهار قانون به آن واکنش نشان داد. سه مورد از این قوانین با هدف مجازات مستقیم ماساچوست وضع شده بود. این قوانین برای تخریب املاک خصوصی، بازگرداندن اقتدار بریتانیا در ماساچوست و در غیر این صورت برای اصلاح حکومت استعماری در آمریکا بود.

در ۲۲ آوریل ۱۷۷۴، نخست وزیر لرد نورث در مجلس عوام از این برنامه دفاع کرد و گفت:

«آمریکایی‌ها اتباع شما را با قیر و پر آغشته کرده‌اند، بازرگانان شما را غارت کرده‌اند، کشتی‌هایتان را سوزانده‌اند و از اطاعت قوانین و اقتدار شما سرباز زده‌اند؛ با این حال رفتار ما چنان بردبار و طولانی‌مدت بوده است که اکنون بر ما واجب است روش دیگری در پیش بگیریم. هرچه پیامدها باشد، باید دست به ریسک بزنیم؛ اگر این کار را نکنیم، همه‌چیز فنا خواهد شد.»

 قوانین 
قانون بندر بوستون اولین قانون از مجموعه قوانینی بود که در سال ۱۷۷۴ در واکنش به مهمانی چای بوستون تصویب شد. این قانون بندر بوستون را تا زمانی که مستعمره‌نشینان هزینه چای نابود شده را پرداخت کنند و پادشاه از برقراری نظم راضی باشد، تعطیل کرد. مستعمره‌نشینان اعتراض داشتند که قانون بندر، تمام بوستون را مجازات می‌کند، نه فقط افرادی که چای را نابود کرده بودند، و اینکه آنها بدون اینکه فرصتی برای شهادت در دفاع از خود داشته باشند، مجازات می‌شوند. 

قانون حکومت ماساچوست حتی بیشتر از قانون بندر خشم عمومی را برانگیخت، زیرا به طور یکجانبه امتیاز ماساچوست را سلب و آن را تحت کنترل دولت بریتانیا درآورد. طبق مفاد این قانون حکومت، تقریباً تمام مناصب در دولت استعماری باید توسط فرماندار، پارلمان یا پادشاه منصوب می‌شدند. این قانون همچنین جلسات شهری در ماساچوست را به شدت به یک جلسه در سال محدود می‌کرد، مگر اینکه فرماندار خواستار برگزاری آن می‌شد. استعمارگران خارج از ماساچوست از این بیم داشتند که اکنون دولت‌های آنها نیز با حکم قانونی پارلمان تغییر کند. [ نیازمند منبع ]

قانون اجرای عدالت (The Administration of Justice Act) به فرماندار سلطنتی اختیار می‌داد تا در صورتی که تشخیص دهد متهمانِ مأموران سلطنتی در ماساچوست از دادرسی عادلانه برخوردار نخواهند بود، محاکمهٔ آنان را در بریتانیا یا در هر نقطهٔ دیگری از امپراتوری برگزار کند. هرچند این قانون مقرر کرده بود که هزینهٔ سفر شاهدان پس از بازگشت از آن سوی اقیانوس اطلس بازپرداخت شود، اما هیچ اشاره‌ای به جبران دستمزد از‌دست‌رفتهٔ آنان در طول مدت دادرسی نکرده بود؛ در نتیجه، تنها عدهٔ کمی از مردم توانایی حضور و شهادت در چنین محاکماتی را داشتند.

جرج واشینگتن این قانون را «قانون قتل» (Murder Act) نامید، زیرا معتقد بود این مصوبه به مقامات بریتانیایی اجازه می‌دهد مستعمره‌نشینان را آزار دهند و سپس از مجازات بگریزند. بسیاری از استعمارنشینان نیز این قانون را بی‌مورد می‌دانستند، چون پیش‌تر، سربازان بریتانیاییِ درگیر در «کشتار بوستون» در سال ۱۷۷۰، محاکمه‌ای عادلانه دریافت کرده بودند.

قانون اسکان نیروهای نظامی (The Quartering Act) که در مورد تمامی مستعمرات بریتانیایی در آمریکای شمالی اجرا می‌شد، با هدف ایجاد نظامی کارآمدتر برای اسکان نیروهای بریتانیایی تصویب گردید. در قانونی پیشین، مستعمرات موظف بودند برای سربازان محل اقامت فراهم کنند، اما مجالس محلی در انجام این کار همکاری لازم را نشان نمی‌دادند. قانون جدید به فرماندار اجازه می‌داد در صورتی که محل مناسبی از سوی مستعمره فراهم نشود، سربازان را در ساختمان‌های دیگر اسکان دهد.

هرچند منابع زیادی ادعا کرده‌اند که این قانون اجازهٔ استقرار نیروها در خانه‌های خصوصی اشغال‌شده را نیز می‌داد، اما پژوهش تاریخ‌نگار دیوید آمرمن (David Ammerman) در سال ۱۹۷۴ نشان داد که این باور نادرست است و قانون تنها اجازهٔ استفاده از ساختمان‌های خالی و بدون سکنه را برای اقامت نیروها صادر کرده بود.

هرچند قانون کبک (The Quebec Act) ارتباط مستقیمی با قوانین پیش‌گفته نداشت، اما چون در همان جلسهٔ پارلمانی به تصویب رسید، از دید مستعمره‌نشینان یکی از «قوانین طاقت‌فرسا» به‌شمار آمد. این قانون قلمرو استان کبک را به ناحیهٔ دریاچه‌های بزرگ و بخش بزرگی از سرزمین‌هایی که امروزه ایالت‌های شمال‌غربی و میانهٔ آمریکا را تشکیل می‌دهند، گسترش داد و عملاً ادعاهای ارضی «شرکت اوهایو» (Ohio Company) را در آن منطقه باطل کرد.

این قانون همچنین آزادی کامل در اجرای آیین کاتولیک ــ که دین اکثریت در کانادا بود ــ را تضمین می‌کرد. مستعمره‌نشینان پروتستان این اقدام را به‌منزلهٔ «تثبیت رسمی مذهب کاتولیک» در مستعمرات تلقی کردند. افزون بر این، آنان از مفاد نسبتاً بخشنده‌ای که برای دشمنان پیشینشان ــ فرانسوی‌ها ــ در نظر گرفته شده بود، ناخشنود بودند، چرا که همین مردم پیش‌تر در جنگ فرانسه و سرخپوستان با آنان جنگیده بودند.

 اثرات 
بسیاری از مستعمره‌نشینان، قوانین غیرقابل تحمل را نقض حقوق اساسی ، حقوق طبیعی و منشورهای استعماری خود می‌دانستند. بنابراین، آنها این قوانین را تهدیدی برای آزادی‌های تمام آمریکای بریتانیایی، نه فقط ماساچوست، می‌دانستند. قوانینی که این قانون را محکوم می‌کردند ( قطعنامه‌های لودون و فیرفکس ) به سرعت تصویب شدند و ریچارد هنری لی از ویرجینیا این قوانین را «سیستمی بسیار شرورانه برای نابودی آزادی آمریکا» توصیف کرد.  شهروندان بوستون، قوانین غیرقابل تحمل را مجازاتی غیرضروری و ظالمانه می‌دانستند که نفرت نسبت به بریتانیا را بیشتر شعله‌ور می‌کرد. حتی تعداد بیشتری از بوستونی‌ها علیه حکومت بریتانیا روی آوردند. 

بریتانیا امیدوار بود که تصویب قوانین طاقت‌فرسا (Intolerable Acts) موجب انزوای تندروها در ماساچوست شود و استعمارنشینان آمریکایی را وادار کند تا اقتدار پارلمان بر مجالس منتخب خود را بپذیرند. اما این محاسبه نتیجهٔ معکوس داشت؛ شدت و سخت‌گیری برخی از این قوانین باعث شد که حتی میانه‌روهای مستعمرات نیز نتوانند از سیاست‌های پارلمان دفاع کنند.

برعکس، این قوانین سبب شد فاصلهٔ میان مستعمرات و تاج‌وتخت بریتانیا بیشتر شود، حس همدلی با ماساچوست افزایش یابد و ساکنان مستعمرات گوناگون ــ با وجود تفاوت‌های فراوانشان ــ به تشکیل کمیته‌های مکاتبه (Committees of Correspondence) دست زنند. این کمیته‌ها نمایندگانی را به نخستین کنگرهٔ قاره‌ای (First Continental Congress) فرستادند.

کنگرهٔ قاره‌ای سپس انجمن قاره‌ای (Continental Association) را ایجاد کرد، که توافقی برای تحریم کالاهای بریتانیایی بود. همچنین مقرر شد اگر پس از گذشت یک سال قوانین طاقت‌فرسا لغو نشوند، صادرات کالا به بریتانیا نیز متوقف گردد. افزون بر این، کنگره تعهد کرد در صورت حمله به ماساچوست از آن حمایت کند؛ تعهدی که به‌معنای درگیر شدن همهٔ مستعمرات بود، زمانی که جنگ انقلاب آمریکا در لکسینگتون و کنکورد آغاز شد.

 منابع 

رده:قانون در ۱۷۷۴ (میلادی)
رده:مستعمرات سیزده‌گانه در ۱۷۷۴ (میلادی)
رده:انقلاب آمریکا
رده:قوانینی که منجر به انقلاب آمریکا شد