ایگنازیو بوتیتا

ایگنازیو بوتیتا (در لاتین: Ignazio Buttitta) یک شاعر با لهجه سیسیلی بود که در ۱۹ سپتامبر ۱۸۹۹ تا ۵ آوریل ۱۹۹۷ زندگی می‌کرد. وی در روستای باگریا در یک خانواده فقیر متولد شد. بعدها او در جنگ جهانی اول به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و در همان زمان بود که شعرنویسی را به زبان سیسیلی آغاز کرد.

 زندگی‌نامه 
بوتیتا در باگریا، ایتالیا، در خانواده‌ای تاجر پیشه متولد شد و پس از شرکت در جنگ جهانی اول، به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و تقریباً در همین زمان شروع به سرودن شعر به زبان سیسیلی کرد. اولین مجموعه شعر او با عنوان «احساساتی» (سینیتیمینتالی) منتشر و پس از آن در سال ۱۹۲۸ توسط انتشارات «مارابدا» منتشر شد. کمی بعد، بوتیتا به میلان نقل مکان کرد و در آنجا در دنیای تجارت به موفقیت‌هایی دست یافت و در عین حال به دنبال کردن علاقه‌اش به ادبیات ادامه داد. به دلیل گرایش‌های سیاسی‌اش، مجبور شد در طول جنگ جهانی دوم میلان را ترک کند. پس از آن به گروه مقاومت پیوست، توسط فاشیست‌ها زندانی شد و به سختی از مجازات اعدام نجات یافت، قبل از بازگشت به میلان، جایی که مدتی را با روشنفکران سیسیلی مانند الیو ویتورینی، سالواتوره کوآزیمودو و رناتو گوتوزو گذراند. در سال ۱۹۵۴، کتاب شعر جدید خود با عنوان «نان، نان نامیده می‌شود» را با حمایت مالی حزب کمونیست ایتالیا منتشر کرد. در این جلد، او خود را به عنوان پوئتا ای لاترو (شاعر و دزد) تعریف کرد، کنایه‌ای به شیوه‌ای که او مانند یک دزد در میان مردم می‌گشت، احساسات آنها را تصاحب می‌کرد و ردی از احساسات از خود به جا می‌گذاشت. این امر به ویژه در مورد نوستالژی او برای سرزمین مادری‌اش صادق بود، اما مضامین اجتماعی‌تری به ویژه اعتراض به وضعیت اجتماعی ایتالیا و سیسیل، مانند «استراگی دی پورتددا» (۱۹۴۷، درباره سالواتوره جولیانو و قتل‌عام پورتلا دلا جینسترا) و «در سوگ مرگ توریددو کارناواله» (۱۹۵۶، درباره سالواتوره کارناواله - یک عضو اتحادیه کارگری سیسیلی از سیارا که در ۱۶ مه ۱۹۵۵ توسط مافیا کشته شد - و مادرش فرانچسکا سریو) نیز وجود دارد.

در سال ۱۹۶۴، اوتلو پروفازیو، خواننده و ترانه سرای کانتاستوریا و فولکلور، چندین شعر بوتیتا را در آلبوم ای ترنو دل سول (Il treno del sole) (همچنین به عنوان Profazio Canta Buttitta) موسیقی می‌سازد. در سال ۱۹۷۲ بوتیتا برای جلد من یک شاعر هستم (Io faccio il poeta) برنده جایزه ویارجو شد. آثار او به فرانسوی، روسی و یونانی ترجمه شده است.

بوتیتا، در طول دوران شاعری خود، هرگز غرور خود را به سیسیلی بودن و عشقش به زبان این جزیره پنهان نکرده است. او در یکی از مشهورترین اشعار خود، به نام زبان و گویش، صراحتاً از زبان به عنوان یک مسئله کلیدی برای مردمش صحبت می‌کند و از هم‌وطنان سیسیلی خود التماس می‌کند که زبان خود را حفظ کنند.

 منابع 

ویکی‌پدیای انگلیسی

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اهالی استان پالرمو
رده:اهالی باگریا
رده:درگذشتگان ۱۹۹۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۹ (میلادی)
رده:شاعران اهل ایتالیا
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:شاعران مرد
رده:شاعران مرد اهل ایتالیا
رده:نویسندگان اهل سیسیل
رده:نویسندگان مرد اهل ایتالیا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی)
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا