ایثن هاک

ایثن گرین هاک (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۷۰) بازیگر، مؤلف و فیلم‌ساز آمریکایی است. او به‌خاطر توانایی در ایفای نقش‌های متنوع — اغلب در فیلم‌های هنری — و همکاری‌های تحسین‌شده با کارگردان ریچارد لینکلیتر شناخته می‌شود. هاک در طول بیش از چهار دهه فعالیت در سینما و تئاتر، جوایز و افتخارات متعددی کسب کرده است؛ از جمله یک جایزهٔ امی دی‌تایم و نامزدی‌ها برای پنج جایزهٔ اسکار، سه جایزهٔ گلدن گلوب، یک جایزهٔ بفتا و یک جایزهٔ تونی.

هاک نخستین بار در چهارده‌سالگی با فیلم کاوشگران (۱۹۸۵) وارد سینما شد و با بازی در انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹) به شهرت رسید. در دههٔ ۱۹۹۰، او با فیلم‌های حقیقت تلخ است (۱۹۹۴)، گاتاکا (۱۹۹۷) و آرزوهای بزرگ (۱۹۹۸) جایگاه خود را به‌عنوان بازیگر نقش اول تثبیت کرد. هاک برای بازی در نقش یک افسر پلیس در فیلم جنایی روز تعلیم (۲۰۰۱) نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. همکاری او با لینکلیتر در سه‌گانهٔ تحسین‌شدهٔ پیش از (۱۹۹۵–۲۰۱۳) دو نامزدی اسکار بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی را برایش به همراه داشت. هاک همچنین در فیلم پسرانگی (۲۰۱۴) ساختهٔ لینکلیتر نقش‌آفرینی کرد و برای آن نامزد اسکار و بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. او برای بازی در نقش شاعر لورنز هارت در فیلم زندگی‌نامه‌ای ماه محزون (۲۰۲۵) نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد.

هاک در فیلم‌های پرفروش شوم (۲۰۱۲)، پاکسازی (۲۰۱۳)، هفت دلاور (۲۰۱۶) و تلفن سیاه (۲۰۲۱) موفقیت تجاری کسب کرد و برای نقش‌هایش در مائودی (۲۰۱۶) و نخستین اصلاح‌شده (۲۰۱۷) تحسین منتقدان را برانگیخت. هاک کارگردانی فیلم‌های روایی دیوارهای چلسی (۲۰۰۱)، گرم‌ترین ایالت (۲۰۰۶) و بلیز (۲۰۱۸) را بر عهده داشته و همچنین مستند سیمور: یک معرفی رسمی (۲۰۱۴) و مجموعهٔ مستند آخرین ستارگان سینما (۲۰۲۲) را ساخته است. او در مینی‌سریال پرندهٔ خدای مهربان (۲۰۲۰) نقش جان براون، فعال ضد برده‌داری، را ایفا کرد و برای آن نامزد جایزهٔ گلدن گلوب شد. هاک همچنین در مینی‌سریال ابرقهرمانی شوالیهٔ ماه (۲۰۲۲) در نقش آرتور هارو ظاهر شد.

در تئاتر، هاک نخستین بار در سال ۱۹۹۲ با نمایش مرغ دریایی اثر آنتون چخوف در برادوی روی صحنه رفت و در سال ۲۰۰۷ برای بازی در نمایش ساحل آرمان‌شهر اثر تام استاپارد نامزد جایزهٔ تونی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. در سال ۲۰۱۰ نیز برای کارگردانی نمایش دروغ ذهن اثر سم شپرد نامزد جایزهٔ دراما دسک برای بهترین کارگردانی شد. هاک پیش‌تر با بازیگر اوما تورمن ازدواج کرده بود و پس از جدایی، در سال ۲۰۰۸ با رایان شاهوز ازدواج کرد. او از هر ازدواج دو فرزند دارد که از میان آن‌ها مایا هاک و لِوون هاک به‌عنوان بازیگر شناخته می‌شوند.

 اوایل زندگی 
ایثن گرین هاک در ۶ نوامبر ۱۹۷۰ در آستین، تگزاس به دنیا آمد. پدرش، جیمز هاک، کارشناس محاسبات بیمه‌ای بود و مادرش، لزلی (با نام خانوادگی گرین)، به‌عنوان آموزگار و کارمند خیریه فعالیت می‌کرد. والدین هاک، که دوران دبیرستان را در فورت ورث، تگزاس با هم گذرانده بودند، زمانی ازدواج کردند که مادرش هفده سال داشت. یک سال بعد، در حالی که هر دو در دانشگاه تگزاس در آستین مشغول تحصیل بودند، هاک به دنیا آمد. والدین او در سال ۱۹۷۴، زمانی که هاک چهار ساله بود، از هم جدا شدند و سپس طلاق گرفتند.

پس از جدایی والدین، هاک تحت سرپرستی مادرش بزرگ شد. آن‌ها چندین بار نقل مکان کردند تا سرانجام در بروکلین، نیویورک ساکن شدند؛ جایی که هاک در «پکر کالجیت اینستیتیو» در بروکلین هایتس تحصیل کرد. وقتی هاک ده یا دوازده ساله بود، مادرش دوباره ازدواج کرد و خانواده به وست ویندزور تاون‌شیپ در نیوجرسی نقل مکان کردند. در آن‌جا، او ابتدا در دبیرستان «وست ویندزور پلینزبورو» درس خواند و سپس به مدرسه شبانه‌روزی «هان» در پرینستون منتقل شد و در سال ۱۹۸۸ از آن فارغ‌التحصیل شد. در همین دوران، هاک با سازمان خیریه مادرش، «الکس فاند»، همکاری داشت؛ نهادی که از فرصت‌های آموزشی برای کودکان محروم در رومانی حمایت می‌کرد.

هاک در دوران دبیرستان آرزو داشت نویسنده شود، اما علاقه جدی‌تری به بازیگری پیدا کرد. نخستین حضور او بر روی صحنه در سیزده سالگی در نمایشی از ژان مقدس اثر جرج برنارد شاو در تئاتر مک‌کارتر بود. او بعدها در نمایش‌های دبیرستانی مرا در سنت لوئیس ملاقات کن و نمی‌توانی با خودت ببری ایفای نقش کرد. در دوران تحصیل در مدرسه هان، او همچنین در تئاتر مک‌کارتر واقع در دانشگاه پرینستون آموزش بازیگری دید. پس از فارغ‌التحصیلی، هاک در دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبورگ به تحصیل بازیگری پرداخت، اما پس از انتخاب شدن برای فیلم انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹) دانشگاه را ترک کرد. او بعدها برای دو سال در رشته ادبیات انگلیسی در دانشگاه نیویورک ثبت‌نام کرد، اما در نهایت تحصیل را رها کرد تا به‌طور تمام‌وقت به بازیگری بپردازد.

 حرفه 
ایثن در سن ۱۴ سالگی اولین فیلمش با نام کاوشگران را بازی کرد. سپس به مدرسه بازیگری بریتیش تئاتر در انگلستان رفت.
ایثن در سال ۱۹۸۹ در فیلم انجمن شاعران مرده بازی کرد. پس از این فیلم هاک در فیلم‌های دیگری مانند: غار شیر، پدر، پیش از طلوع، پیش از غروب و روز تعلیم بازی کرد که برای بازی در فیلم روز تعلیم نامزد جایزه اسکار نیز شد. (فیلم‌های نامبرده شده خلاصه‌ای از فیلم‌های ایثن هاک می‌باشد).بانک اطلاعاتی فیلم هاک فیلمی به نام دیوارهای چلسی را کارگردانی کرد.

آخرین همکاری هاک با ریچارد لینکلیتر در ماه محزون (۲۰۲۵) بود؛ یک فیلم زندگینامه‌ای که در آن او در نقش ترانه‌سرا لورنز هارت در شب افتتاحیه نمایش موزیکال اکلاهما! ظاهر شد. لینکلیتر بیش از یک دهه پیش فیلمنامه را با هاک در میان گذاشته بود، اما تصمیم گرفت پروژه را تا زمانی که هاک به سن کافی برای ایفای نقش هارتِ میانسال برسد، به تأخیر بیندازد. هاک برای این نقش سر خود را تراشید و از ابزارهای صحنه‌ای استفاده کرد تا کوتاه‌قامت‌تر به نظر برسد؛ دگرگونی‌ای که به گفته او کمک کرد احساسات شخصیت را بهتر درک کند. روزنامه هیوستون کرونیکل بازی او را یکی از بهترین اجراهای سال دانست، و ان‌بی‌سی نیوز آن را یکی از نقاط اوج کارنامه‌اش توصیف کرد.

در همان سال، هاک بار دیگر نقش تلفن سیاه را در دنباله آن با عنوان تلفن سیاه ۲ ایفا کرد؛ فیلمی که ۱۳۲ میلیون دلار فروش داشت. فرانک شِک اجرای او را یکی از ماندگارترین‌ها توصیف کرد، و روزنامه نیویورک تایمز نوشت که بازی او «تصویری منسجم‌تر از فیلم اولیه» خلق کرده است. او سپس در مجموعه درام جنایی پشت پرده در سال ۲۰۲۵ در نقش یک روزنامه‌نگار تحقیقی ظاهر شد. منتقدان این نقش را بخشی از مجموعه‌ای از شخصیت‌های قهرمان‌مآب و خودحق‌پندار دانستند که هاوک در آثار مختلف به تصویر کشیده است؛ از جمله در نخستین اصلاح‌شده و پرنده ارباب خوب. نشریه نیو ریپابلیک افزود که هاک توانسته این کهن‌الگو را در «تنوعی چشمگیر» از ژانرهای مختلف بازآفرینی کند

 بازخورد و سبک بازیگری 
هاک در سال ۲۰۲۲ از سوی مجله اسکوایر به‌عنوان «بزرگ‌ترین بازیگر نسل خود» معرفی شد. طول عمر چهار دهه‌ای فعالیت بازیگری او مورد تحسین قرار گرفته است و مجله اِنتِرتینمنت ویکلی این موفقیت را ناشی از راهبرد او در ایفای نقش در ژانرهای گوناگون دانسته است. هاک بازیگری را فرآیندی «شمنی» توصیف کرده است که «خود را به آن می‌سپارید، درست مانند خواندن یک ترانه»، و شخصیت‌پردازی را با موسیقی مقایسه کرده و گفته است: «باید وارد ترانه شخصیت خود شوید». او بیشتر به جنبه‌های هنری بازیگری علاقه‌مند است تا دستیابی به موفقیت تجاری یا شهرت به‌عنوان ستاره سینما.

تاریخ‌نگار آمریکایی سینما، جینین بَیسینگر، هاک را بازیگری توصیف کرده است که عناصر یک ستاره سنتی سینما و یک بازیگر نقش خاص را با هم ترکیب می‌کند. پژوهشگر گری بتیسون اشاره کرده است که هاک همواره در سینمای ژانریِ مبتنی بر مفهوم ایفای نقش کرده است، نه در آثار مبتنی بر نمایش و جلوه‌های بصری؛ منتقدان اولیه نیز بر پیچیدگی پرسونای چندوجهی او در پرده سینما تأکید کرده‌اند. به گفته جان لار، منتقد تئاتر نشریه نیویورکر، مهارت‌هایی که بازیگری طلب می‌کند— «همدلی، تخیل، جذابیت و تسلیم شدن» —ویژگی‌هایی هستند که هاک از طریق تجربه‌های خود با مادرش پرورش داده است. هاک اغلب هنگام نویسندگی، کارگردانی، بازیگری و تهیه‌کنندگی تلاش می‌کند داستانی روایت کند؛ رویکردی که لار آن را عامل تمایز او از هم‌نسلانش دانسته است. هاک تکنیک بازیگری خود را «بازیگری سوم‌شخص» توصیف کرده است؛ روشی که به او امکان می‌دهد «به‌طور کامل به شخصیت‌هایی که ایفا می‌کند بدل شود».

هاک به‌خاطر تنوع نقش‌آفرینی در طیف گسترده‌ای از شخصیت‌ها شناخته می‌شود و ترجیح می‌دهد با فیلمسازانی همکاری کند که بتوانند «خلاقیت او را برانگیزند». او اغلب در فیلم‌های مستقل و هنری، در کنار بلاکباسترهای هالیوودی ایفای نقش کرده است. ایندی‌وایر اشاره کرده است که هر کارگردانی که هاک با او همکاری داشته، جنبه‌ای متفاوت از پرسونای سینمایی او را آشکار کرده و همین امر او را به «یکی از متنوع‌ترین بازیگران نسل خود» بدل ساخته است. نویسنده‌ای در جی‌کیو توانایی «غیرعادی» هاک را در تجسم لحظات اصلی زندگی یک مرد ستوده است—از دوران دبیرستان در انجمن شاعران مرده، تا نخستین عشق در پیش از طلوع، پدری در پسرانگی، و ورود به میانسالی در نخستین اصلاح‌شده و جولیت، برهنه. هاک توضیح داده است که این تنوع و گوناگونی نقش‌ها ریشه در زندگی اولیه او دارد؛ او برای مادرش وانمود می‌کرد شخصیت‌هایی چون «اندیشمند هنری، ادبی و سیاسیِ مسئولیت‌پذیر» را بازی می‌کند.

هاک از رابرت دنیرو و دنزل واشینگتن به‌عنوان تأثیرگذاران اصلی یاد کرده است؛ به‌ویژه همکاری با دنیرو در فیلم آرزوهای بزرگ (۱۹۹۸) که طی آن از اخلاق کاری او تحسین کرد: «او منتظر نیست کسی به او اجازه دهد کاری را که می‌خواهد انجام دهد [...] او فقط می‌آید و همان کار را انجام می‌دهد». هاک همین ویژگی را در جریان فیلمبرداری روز تعلیم (۲۰۰۱) با واشینگتن مشاهده کرد، که بعدها او را «بزرگ‌ترین بازیگر نسل ما» نامید. هاک چند کارگردان را نیز به‌عنوان تأثیرگذاران کلیدی خود معرفی کرده است، از جمله پیتر ویر که به او نشان داد «فیلمسازی چه می‌تواند باشد»، پل شریدر، و مارتین اسکورسیزی که به گفته هاک رابطه بزرگسالی او با سینما را شکل داد و انگیزه ادامه بازیگری را در او تقویت کرد. هاک بازیگر و کارگردان آستین پندلتن را «تنها معلم بازیگری» خود دانسته است. او همچنین به‌خاطر همکاری خلاقانه با کارگردان ریچارد لینکلیتر که حاصل آن نه فیلم مشترک بوده، مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است.

اوایل دوران حرفه‌ای خود، هاک به‌طور گسترده در صنعت سینما به‌عنوان یک چهره جذاب شناخته می‌شد؛ برداشتی که بیش‌تر به دلیل چشمان آبی، خط فک برجسته، ریش‌پروفسوری و موهای ژولیده‌اش شکل گرفته بود. نقش‌آفرینی او در فیلم حقیقت تلخ است (۱۹۹۴) در قالب یک موسیقی‌دان سرخورده باعث شد که به‌عنوان چهره شاخص نسل ایکس شناخته شود؛ نسلی که با اضطراب پس از فارغ‌التحصیلی، نااطمینانی و جست‌وجوی خلاقانه شناخته می‌شد. هرچند در ابتدا از این برچسب دلخور بود، اما بعدها آن را پذیرفت. نشریه نیویورکر خاطرنشان کرده است که چهره عمومی او در سال‌های نخست بیشتر شبیه یک «نوجوان خجالتی بیبی‌فیس» بود، اما بعدها به‌عنوان یک «بازیگر خشن، پرهیاهو و پرشور» با «پختگی کامل و رضایت‌بخش» شناخته شد.

 زندگیِ خصوصی 
در ۱ مه ۱۹۹۸، هاک با بازیگر اوما تورمن ازدواج کرد؛ آشنایی آن‌ها به سال ۱۹۹۶ و فیلم گاتاکا بازمی‌گشت. این زوج صاحب دو فرزند شدند: مایا (زادهٔ ۱۹۹۸) و لوون (زادهٔ ۲۰۰۲) که هر دو مسیر بازیگری را در پیش گرفتند. هاک و تورمن در سال ۲۰۰۳ و در پی شایعاتی دربارهٔ خیانت از یکدیگر جدا شدند و سال بعد درخواست طلاق دادند؛ این جدایی در اوت ۲۰۰۵ نهایی شد. در ژوئن ۲۰۰۸، هاک با رایان شاوهاگز ازدواج کرد؛ او پیش‌تر برای مدت کوتاهی به‌عنوان پرستار بچهٔ فرزندان هاک و تورمن کار کرده بود و سپس از دانشگاه کلمبیا فارغ‌التحصیل شد. هاک در پاسخ به گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ این رابطه تأکید کرد که ازدواج نخستش «به دلایل گوناگون پایان یافته بود و هیچ‌یک به رایان ارتباطی نداشت». این زوج دو دختر دارند.

هاک خود را فمینیست می‌داند و بارها صنعت سینما را به‌خاطر مردانه بودن («such a boys' club») مورد انتقاد قرار داده است. او به‌عنوان رئیس مشترک «کمیته شیرهای جوان» در کتابخانه عمومی نیویورک فعالیت داشته؛ نهادی که یکی از مهم‌ترین هیئت‌های خیریه این کتابخانه محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۱، او جایزهٔ «Young Lions Fiction Award» را بنیان گذاشت؛ جایزه‌ای سالانه برای داستان‌نویسان زیر ۳۵ سال. در نوامبر ۲۰۱۰، کتابخانه عمومی نیویورک او را «Library Lion» نامید و در مه ۲۰۱۶ به هیئت امنای کتابخانه پیوست. در نوامبر همان سال، هاک و رایان در ماراتن نیویورک شرکت کردند تا از «Doe Fund» حمایت کنند؛ سازمانی غیرانتفاعی که هدفش شکستن چرخهٔ بی‌خانمانی، اعتیاد و تکرار جرم است. هاک که پیرو آیین اسقفی است، گفته ایمان در دوران جوانی نقش پررنگی در زندگی‌اش داشته اما در بزرگسالی نتوانسته آن را بیشتر پرورش دهد.

هاک از حامیان سرسخت حزب دموکرات است. او در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا از بیل بردلی در سال ۲۰۰۰، باراک اوباما در ۲۰۰۸، هیلاری کلینتون در ۲۰۱۶ و کامالا هریس در ۲۰۲۴ حمایت کرد. هاک بارها از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور چهل‌وپنجم و چهل‌وهفتم ایالات متحده، انتقاد کرده و شعار عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم و تهدید او به زندانی کردن هیلاری کلینتون را مورد نکوهش قرار داده است. او همچنین از حقوق همجنس‌گرایان حمایت می‌کند؛ در مارس ۲۰۱۱، هاک و همسرش ویدئویی در حمایت از قانونی شدن ازدواج همجنس در نیویورک منتشر کردند.

 فیلم‌شناسی 
 فیلم 
 سال عنوان نقش توضیحات  ۱۹۸۵ کاوشگران Ben Crandall  ۱۹۸۸ Lion's Den کریس فیلم کوتاه ۱۹۸۹ انجمن شاعران مرده Todd Anderson  پدر Billy Tremont ۱۹۹۱ سپیددندان Jack Conroy تاریخ معما Tom McHugh ۱۹۹۲ سرزمین‌آب Mathew Price نیمه‌شبی آرام Will Knott ۱۹۹۳ عشق گرانبها Wayne Frobiness زنده Nando Parrado ۱۹۹۴ Straight to One  فیلم کوتاه؛ فقط نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده مسابقه تلویزیونی Don Quixote student حضور افتخاری حقیقت تلخ است Troy Dyer دست و پا زدن Jimmy سپیددندان ۲: افسانه گرگ سفید Jack Conroy حضور افتخاری بدون ذکر نام ۱۹۹۵ پیش از طلوع Jesse Wallace جستجو و نابود کردن Roger ۱۹۹۷ گاتاکا Vincent Freeman ۱۹۹۸ آرزوهای بزرگ Finnegan 'Finn' Bell پسران نیوتن Jess Newton ۱۹۹۹ سرعت گری Nat پادشاه جو Len Coles بارش برف روی سروها Ishmael Chambers ۲۰۰۰ هملت شاهزاده هملت ۲۰۰۱ زندگی بیداری Jesse Wallace نوار Vince روز تعلیم Jake Hoyt دیوارهای چلسی Sam (voice) بدون ذکر نام؛ همچنین کارگردان ۲۰۰۲ The Jimmy Show Ray ۲۰۰۴ گرفتن جان‌ها (فیلم) Martin Asher / James Costa پیش از غروب Jesse Wallace همچنین نویسنده ۲۰۰۵ حمله به کلانتری ۱۳ Sergeant Jake Roenick ارباب جنگ ATF Agent Jack Valentine یه چیز دیگه Earl Jameison حضور افتخاری بدون ذکر نام ۲۰۰۶ گرم‌ترین ایالت Vince همچنین نویسنده و کارگردان ملت حاضری‌خور Pete ۲۰۰۷ پیش از آنکه شیطان بفهمد مرده‌ای Hank Hanson ۲۰۰۸ آنچه تو را نمی‌کشد Paulie McDougan Chelsea on the Rocks Himself مستند نیویورک (دوستت دارم) Writer ۲۰۰۹ بهترین‌های بروکلین Detective Sal Procida استیتن آیلند 'Sully' Halverson Corso: The Last Beat Narrator / Himself مستند روزشکنان Edward Dalton ۲۰۱۱ زنی در طبقه پنجم Tom Ricks ۲۰۱۲ یادآوری کامل Carl Hauser فقط برش کارگردان ۲۰۱۲ شوم Ellison Oswalt میاماکزیماکولپا: خاموشی در خانه خدا Pat (voice) مستند ۲۰۱۳ پیش از نیمه‌شب Jesse Wallace همچنین نویسنده پاکسازی James Sandin گریز Brent Magna ۲۰۱۴ پسرانگی Mason Evans Sr. تقدیر Agent Doe سیمبلین Iachimo کشتن خوب Major Tommy Egan سیمور: یک معرفی رسمی Himself مستند؛ همچنین کارگردان ۲۰۱۵ ده‌هزار قدیس Les Keffy طرح مگی John Harding متولد رنگ آبی چت بیکر بازگشت Bruce Kenner ۲۰۱۶ در دره خشونت Paul پدیده Hopper Gibson Sr. Invasion! Cosmos (voice) فیلم کوتاه مائودی Everett Lewis هفت دلاور 'Goodnight' Robicheaux ۲۰۱۷ والرین و شهر هزار سیاره 'Jolly' The Pimp نخستین اصلاح‌شده Reverend Ernst Toller ۲۴ ساعت تا زنده‌ماندن Travis Conrad مرگ روشنایی Narrator بدون ذکر نام ۲۰۱۸ جولیت، برهنه (فیلم) Tucker Crowe بلیز Radio DJ حضور افتخاری؛ همچنین نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده استکهلم Kaj Hansson / Lars Nystrom ۲۰۱۹ د کید پت گرت یک بزرگراه رو تمیز کن Russell Millings همچنین تهیه‌کننده حقیقت Hank ۲۰۲۰ تسلا نیکولا تسلا شهر گلو بریده Jackson Symms ۲۰۲۱ Zeros and Ones JJ گناهکار Sergeant Bill Miller (voice) تلفن سیاه رباینده ۲۰۲۲ مرد شمالی پادشاه اوروندیلگلس آنین: یک چاقوکشی اسرارآمیز مرد کاردرست حضور افتخاری ریموند و ری ری ۲۰۲۳ سبک عجیب زندگی جیک فیلم کوتاه گربه وحشی  فقط نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده دنیا را پشت سر بگذار (فیلم) کلی سندفورد ۲۰۲۵ ماه آبی لورنز هارت She Dances بریان Highway 99: A Double Album  مستند؛ فقط کارگردان و تهیه‌کننده تلفن سیاه ۲ رباینده TBA  لفتی  Samuel Murphy

 تلویزیون 
 سال عنوان نقش توضیحات  ۲۰۰۳ آلیاس CIA Agent James L. Lennox قسمت: "Double Agent" ۲۰۰۷ مرغ ربات Godzilla Junior / Jason (voice) قسمت: "Squaw Bury Shortcake" ۲۰۱۱ Moby Dick Starbuck ۲۰۱۹ پاکسازی James Sandin قسمت: "۷:۰۱am" ۲۰۲۰ پرنده ارباب خوب جان براون (فعال سیاسی) نقش اصلی؛ همچنین خالق، نویسنده و تهیه‌کننده اجرایی ۲۰۲۲ شوالیه ماه Arthur Harrow ۲۰۲۲ The Last Movie Stars خودش مجموعه مستند؛ همچنین کارگردان ۲۰۲۲–اکنون Batwheels بتمن (صداپیشه) ۲۰۲۳ سگ‌های ولگرد Rick Miller قسمت: "Elora's Dad" ۲۰۲۵ The Lowdown Lee Raybon نقش اصلی؛ همچنین تهیه‌کننده اجرایی ۲۰۲۵ Vietnam: The War That Changed America راوی مجموعه مستند ۲۰۲۵ The American Revolution Voice of General Anthony Wayne مجموعه مستند

 تئاتر 
 سال عنوان نقش مکان توضیحات  ۱۹۹۱ Casanova جاکومو کازانووا جوان پابلیک تییتر ۱۹۹۲–۱۹۹۳ مرغ دریایی Konstantin Treplev تئاتر لایسییم ۱۹۹۳ Sophistry Xavier 'Ex' Reynolds Playwrights Horizons ۱۹۹۹ Camino Real Kilroy Williamstown Theatre Festival ۲۰۰۱ سم شپرد Ray Moss Peter Norton Space ۲۰۰۳–۲۰۰۴ هنری چهارم، قسمت ۱ هنری پرسی تئاتر ویویان بومونت، Broadway ۲۰۰۵ Hurlyburly Eddie Acorn Theatre ۲۰۰۶–۲۰۰۷ The Coast of Utopia Michael Bakunin Vivian Beaumont Theater, Broadway ۲۰۰۷ Things We Want  Acorn Theatre فقط کارگردان ۲۰۰۹ باغ آلبالو Peter Trofimov آکادمی موسیقی بروکلین ۲۰۰۹ حکایت زمستان Autolycus اولد ویک / International tour ۲۰۱۰ A Lie of the Mind  Acorn Theatre فقط کارگردان ۲۰۱۱ Blood From a Stone Travis Acorn Theatre ۲۰۱۲ ایوانف Nikolai Ivanov Classic Stage Company ۲۰۱۳ Clive Clive Acorn Theatre فقط کارگردان ۲۰۱۳–۲۰۱۴ مکبث مکبث Vivian Beaumont Theater, Broadway ۲۰۱۹ True West Lee تئاتر امریکن ایرلاینز، برادوی

 موزیک ویدیو 
 سال عنوان هنرمند  ۲۰۲۴ «چهارده شب» تیلور سوئیفت با حضور پست مالون

 پانویس 

 پیوند به بیرون 






رده:افراد زنده
رده:اهالی ویندسور غربی، نیوجرسی
رده:بازیگران تئاتر مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد آمریکایی نمایش‌نامه‌های شکسپیر
رده:بازیگران مرد اهل آستین، تگزاس
رده:بازیگران مرد اهل نیوجرسی
رده:بازیگران مرد اهل نیویورک
رده:بازیگران مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد کودک اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه کارنگی ملون
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه نیویورک
رده:دریافت‌کنندگان جایزه اوبی
رده:دموکرات‌های اهل تگزاس
رده:دموکرات‌های اهل نیویورک (ایالت)
رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:رمان‌نویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فعالان اهل نیویورک (ایالت)
رده:فمینیست‌های مرد
رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل تگزاس
رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل نیویورک (ایالت)
رده:فیلم‌نامه‌نویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کارگردانان اهل نیویورک
رده:کارگردانان تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کارگردانان فیلم اهل تگزاس
رده:کارگردانان فیلم اهل نیوجرسی
رده:نویسندگان اهل آستین، تگزاس
رده:نویسندگان اهل منهتن
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا