استدلال از راه سنگ

استدلال از راه سنگ  نوعی مغالطه است و زمانی روی می‌دهد که شخص پس از مطرح کردن مدّعای خود، سخنی می‌گوید که رابطهٔ آن مدّعا با استدلال‌های موافق و مخالف را قطع می‌کند و خود را از بیان دلیل و برهان بی‌نیاز می‌نماید. در استدلال از راه سنگ، در حقیقت برای مدّعا استدلالی مطرح نمی‌شود و از سوی دیگر، شخص با ارتکاب مغالطه اجازه نمی‌دهد مدّعای مورد نظر نقد شود. به‌ عبارت‌ دیگر، این مغالطه باعث می‌شود راه استدلال موافق و مخالف برای یک مدّعا بسته شود.

شکل صوری مغالطهٔ استدلال از راه سنگ چنین است:

(شخص الف می‌گوید P) + (می‌توان به طریقی P را نادیده گرفت)،

پس: (P کاذب است.)

 مثال‌ها 
 من دستگاهی را اختراع کرد‌ه‌ام که با آن می‌توان انواع باکتری‌ها را مشاهده کرد.

امّا این غیرممکن است.

چرا؟

زیرا با عقل جور در نمی‌آید.

 کتاب‌های دکتر «الف» مصداق کتاب‌های ضالّه‌اند و هیچ مطلب درستی ندارند.

 می‌گویند که دکتر جانسون در ردّ نظریهٔ بارکلی (بودن مساوی است با مدرکیت)، پایش را به سنگی زد و گفت: «این ردّ سخن بارکلی است!»

 این سخنان بسیار شبیه سخنان فراماسون‌هاست و نباید به آن اعتنا کرد.

 یافته‌های جدید علمی با عقاید و سنن ما جور درنمی‌آید. پس نیازی به مطرح کردن آن‌ها نیست.

 منابع 

سیدعلی‌اصغر خندان. مغالطات. سوم، چاپ سوم، تهران: بوستان کتاب انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۸۰

رده:عبارت‌های فلسفی لاتین
رده:عبارت‌های منطقی لاتین
رده:معرفت‌شناسی
رده:مغالطه‌های ژنتیک
رده:مقاله‌های خرد منطق