آمبولانس هوایی

از هواپیماهای بدون سرنشین نیز می‌توان برای انتقال سریع خون، دارو و تجهیزات پزشکی به مناطق دور افتاده یا بیمارستان‌های دیگر بهره برد.

 تاریخچه 
بندانگشتی|بالگرد بل اچ-۱۳ نخستین هواپیمای اختصاصی امداد و نجات پزشکی در طول جنگ کره بود.
در طول جنگ جهانی اول، از حمل و نقل هوایی برای تخلیه پزشکی (چه از مناطق خط مقدم و چه از خود میدان جنگ) استفاده می‌شد.

جان فلین در سال ۱۹۲۸ و در استرالیا، سرویس پزشک پروازی (که بعدها سرویس پزشک پروازی سلطنتی نام گرفت) را تأسیس کرد تا طیف گسترده‌ای از خدمات پزشکی را به غیرنظامیان در مناطق دورافتاده ارائه دهد. این خدمات شامل مشاوره‌های معمول با پزشکان عمومی سیار، تخلیه مصدومان با آمبولانس هوایی و سایر خدمات فوریت‌های پزشکی می‌شد.

آمبولانس‌های هوایی بال‌ثابت نظامی در طول جنگ جهانی دوم به‌طور منظم مورد استفاده قرار گرفتند. از هلیکوپترها برای چنین اهدافی بیشتر در طول جنگ‌های کره و ویتنام استفاده شد.

بعدها، استفاده از هلیکوپتر برای مراقبت‌های بهداشتی غیرنظامی، به‌ویژه برای مسافت‌های کوتاه‌تر در داخل و اطراف شهرهای بزرگ رایج شد. هدف از این استفاده، انتقال امدادگران یا پزشکان متخصص و انتقال بیماران به بیمارستان‌ها، به‌ویژه در موارد ترومای شدید بود. با این حال، هواپیماهای بال‌ثابت برای حمل و نقل پزشکی در مسافت‌های طولانی همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 
 آتش‌نشانی هوایی

 پیوند به بیرون 

 انجمن خدمات هوایی پزشکی آمریکا 

 پانویس 

 منابع 


رده:اورژانس هوایی
رده:تخصص‌های پرستاری