توسل به ثروت

ثروت‌گرایی یا توسل به برتری ثروت  به این معنی‌است که شخص پول یا ثروت را ملاک اندازه‌گیری درستی گفتار و کردار فرد دیگری در نظر بگیرد، به این معنا که هر کس دارای ثروت و پول بیش‌تری است، احتمال درست بودن نظریه‌اش نیز بیشتر است.

باور برتری ثروت در منطق، نوعی مغالطه محسوب می‌شود؛ زیرا شخص به جای دلیل و برهان یک عقیده و رأی عامل دیگری را در درستی آن دخیل دانسته‌است که نقشی در درستی یا نادرستی گفتار ندارد. این نوع مغالطه، در هنر، سینما، بازی‌های کامپیوتری و موسیقی بسیار رایج است. این مغالطه همچنین در عالم تجارت بسیار پرکاربرد است. نقطه مقابل این مغالطه، فقرگرایی یا توسل به برتری فقر است.

 مثال‌ها 
 اگر این‌قدر باهوش هستی، چرا ثروتی نداری؟
 فکر می‌کنم این قانون خوبی‌است؛ کسانی که با آن مخالفت می‌کنند افراد فقیری هستند که درآمدشان از ماهی پنجاه‌هزار تومان هم کم‌تر است.
 بیل گیتس ثروتمندترین مرد جهان است؛ پس قطعاً هوشیارترین مرد جهان هم هست.
 ایشان نمی‌تواند در تحلیل‌های اقتصادی‌اش اشتباه کرده باشد، چون در چندین بانک جهانی دارای حساب کلان و سرمایه‌های بسیار است.

 منابع 

 سید علی‌اصغر خندان. مغالطات. چاپ اول، قم: طه، ۱۳۷۹.

رده:عبارت‌های فلسفی لاتین
رده:عبارت‌های منطقی لاتین
رده:مغالطه‌های ژنتیک
رده:ثروت