انتظار (تشیع)

انتظار کلمه‌ای عربی به معنای «چشم به راه بودن» است. انتظار مانند گرسنگی، تشنگی، خشم و بغض امری وجدانی است که هرگز با توصیفات ذهنی، حقیقت آن درک نمی‌شود.

 در آیین تشیع 
انتظار امری است که شیعیان در زمان غیبت حجت بن الحسن،شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، جلد ۲، صفحه ۳۷۷، باب ۳۶، حدیث ۱ باید به آن پایدار باشند. به این معنا که باید منتظر ظهور امام زمان باشند و این را از یاد نبرند و هر لحظه به یاد او باشند. تا جایی که یکی از شرط‌های پذیرفته‌شدن اعمال شیعیان انتظار فرج حجت بن الحسن است.شیخ کلینی، اصول کافی، کتاب الایمان و الکفر، باب دعائم الاسلام، حدیث ۱۳غیبت نعمانی، باب ۱۱، حدیث ۱۶

در کتب شیعه انتظار را به یک حالت قلبی و نفسانی تعریف کرده‌اند که:

جدا از این‌که انتظار امری واجب است، پاداش و مقام‌هایی برای افراد منتظر در نظر گرفته شده‌است. علی بن ابی‌طالب، پاداش منتظر را بدین گونه بیان می‌کند:

علی شریعتی با ارائه نظریه‌ای به نام انتظار مکتب اعتراض، انتظار را وسیله‌ای برای اعتراض به وضع موجود و انگیزه‌ای برای پیشرفت می‌داند.

 منابع 

 پیوند به بیرون 
ابنا: گفتگو با جعفر فکری

رده:مهدویت