پیر کورنی

پیر کورنِی  (۶ ژوئن ۱۶۰۶ در روآن - ۱ اکتبر ۱۶۸۴ در پاریس) تراژدی‌نویس مشهور فرانسوی است که همراه با ژان راسین و مولیر از درام‌نویسان بزرگ قرن هفدهمِ فرانسه به‌شمار می‌آید. از او به عنوان بنیان‌گذار تراژدی فرانسوی یاد شده‌است.

 زندگی 
پیر کورنی بزرگ‌ترین فرزندِ یک خانوادهٔ توانگر از فرمانداران روآن بود و از کودکی با اعتقادات فرقه مذهبی انجمن عیسی (فرانسوی: ژزوییت) تربیت شد. او در سال ۱۶۲۸ به تحصیل حقوق پرداخت ولی چندی بعد در وکالت با ناموفقی مواجه شد. یک سال بعد، طی یک شکست عشقی، به نوشتن اولین کمدی خود، مِلیتMélite رو آورد که با موفقیت در پاریس مواجه شد. او در همین سال در پاریس ساکن شد و به نوشتن نمایش‌نامه پرداخت و در مدت کوتاهی به یکی از برترین درام‌نویسان فرانسه تبدیل شد. کمدی‌های او از شیوهٔ قدیمی یعنی فارس (ادبیات) فاصله گرفتند و با مد جدید زندگی در جامعهٔ پاریس آغشته شدند. کرنِی کمدی‌های خود را «نگاره‌ای از محاوره‌های اشراف‌زادگان» می‌دانست.

اولین تراژدی حقیقی کرنِی، مِده،Médée در سال ۱۶۳۵ نوشته شد و او در همین سال توسط ریشلیو انتخاب گشت تا دیدگاه جدیدی از نمایش‌نامه را به وجود آورد که بر فضیلت‌ها تأکید می‌کند و درباریان و اشراف‌زادگان را به نمایش می‌گذارد. او پس از مدتی، طی درگیری با ریشلیو در مورد نوشته‌هایش که از حدود تعیین شده توسط کاردینال خارج شده بودند، با او قطع رابطه کرده و به روآن بازمی‌گردد. او در سال ۱۶۳۶ مشهورترین تراژدی خود، سیدLe Cid را می‌نویسد که با استقبال بسیار مواجه شد ولی به علت عدم رعایت برخی از قوانین تراژدی کلاسیک مورد انتقاد شدید برخی همچون ریشلیو قرار گرفت.

نمایش‌نامه‌های کرنِی از سال ۱۶۵۰ به بعد با موفقیت کمتری روبه‌رو شدند زیرا نمایش‌نامه‌نویسان جدیدی از جمله ژان راسین و مولیر به سرعت دارای محبوبیت می‌شدند. پس از مدت کوتاهی ژان راسین برترین نمایش‌نامه‌نویس تئاتر فرانسوی شد و آثار او که برخلاف آثار کورنِی به موضوعاتی انسانی‌تر و کمتر قهرمانانه می‌پرداختند، با استقبال بیشتری روبه‌رو شدند. او سرانجام در سال ۱۶۷۴ با آخرین تراژدی‌اش، سورناSuréna نوشتن را رها کرد و سرانجام در سال ۱۶۸۴ در منزلش در پاریس زندگی را ترک گفت.

 آثار 
آثار کورنِی از نظر نوشتار غنی و از نظر موضوع متنوع هستند و ارزش‌ها و سؤال‌های اساسی دوره او را به نقش می‌کشند. قهرمانی، شرافت نفس، درستکاری و ارادهٔ شخصیت‌های اصلی، وضعیت دشوار آن‌ها برای انتخابی سرنوشت‌ساز میان دو عامل متفاوت و حیاتی (مثل مقابلهٔ عشق و شرافت یا عشق و آزادی) و وسعت و عمق ادبی نمایش‌نامه‌های او از خصوصیات آثار او هستند که صفت کورنِلی را به نوشته‌های کورنِی و مقلدین سبک او داده‌است.

سبک کورنی اساساً کلاسیک است، ولی او برخلاف راسین چندان به رعایت قوانین تراژدی کلاسیک که (که عموماً توسط ارسطو معین شده بودند) پایبند نبود و تا حدودی به سبک باروک گرایش داشت. او با وجود انتقادات شدید هم‌دوره‌های خود، به خلق اثری باشکوه ولو غیرحقیقی معتقد بود. از مهم‌ترین آثار او می‌توان موارد زیر را نام برد:
 مِلیت (۱۶۲۹)
 کلیتاندرClitandre (۱۶۳۰)
 میدان سلطنتیLa Place royale (۱۳۳۴)
 مِده (۱۶۳۵)
 خیال کُمیکl'Illusion comique (۱۳۶۶)
 سید (۱۳۶۶)
 هوراس (۱۳۴۰)
 سیناCinna (۱۳۴۱)
 پولیوکتPolyeucte (۱۳۴۲)
 مرگ پومپهLa Mort de Pompée(۱۳۴۴)
 دروغگو (۱۶۴۶)
 ادیپ (۱۶۵۹)
 آتیلا (۱۶۶۷)
 ردگون، شاهزاده پارتی

 نگارخانه 

 پانویس 

 منابع 




رده:اشراف اهل فرانسه
رده:اعضای فرهنگستان فرانسه
رده:اهالی پاریس
رده:اهالی روان (فرانسه)
رده:درگذشتگان ۱۶۸۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۰۶ (میلادی)
رده:شاعران اهل فرانسه
رده:نمایشنامه‌نویسان اهل فرانسه
رده:نمایشنامه‌نویسان مرد اهل فرانسه
رده:نمایش‌نامه‌نویسان سده ۱۷ (میلادی) اهل فرانسه
رده:نویسندگان اهل نرماندی
رده:نویسندگان اهل نورماندی
رده:نویسندگان خیال‌پردازی اهل فرانسه
رده:نویسندگان سده ۱۷ (میلادی) اهل فرانسه
رده:نویسندگان مرد اهل فرانسه
رده:نویسندگان مرد سده ۱۷ (میلادی)
رده:افراد فرانسوی نورمن‌تبار