مریل استریپ

مری لوئیز «مریل» استریپ (؛ زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۴۹) بازیگر آمریکایی است. او را غالباً «بهترین بازیگر زن نسل خود» توصیف کرده‌اند-  و اساساً بابت تنوع در نقش‌ها و لهجه‌هایش مشهور است. او در طول چهار دهه فعالیت افتخارات گوناگونی شامل رکورد ۲۱ بار نامزدی در مراسم اسکار (برندهٔ سه جایزه) و رکورد ۳۴ بار نامزدی در جوایز گلدن گلوب (برندهٔ هشت جایزه) کسب کرده است.

استریپ در سال ۱۹۷۶ با نمایش‌های ۲۷ واگن پر از پنبه و خاطره دو دوشنبه به روی صحنه رفت و برایش نامزد دریافت یک جایزهٔ تونی شد. فعالیت سینمایی او در سال ۱۹۷۷ با فیلم جولیا آغاز شد. استریپ در سال ۱۹۷۸ برای ایفای نقش اصلی در مینی‌سریال هولوکاست برنده جایزهٔ امی ساعات پربیننده شد و همچنین برای ایفای نقش در شکارچی گوزن نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. او برای بازی در نقش همسری مشکل‌دار در فیلم کریمر علیه کریمر (۱۹۷۹) جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد و در دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان بازیگری برجسته شناخته شد. او برای بازی در نقش یک بازمانده از هولوکاست در فیلم انتخاب سوفی (۱۹۸۲) جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن را دریافت کرد و پرسودترین فیلم او در آن دوره خارج از آفریقا (۱۹۸۵) بود. او در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ برای آثارش مورد توجه منتقدان قرار گرفت و جوایزی نیز کسب کرد، اما فیلم‌ها با عملکرد تجاری ضعیفی همراه بودند. فیلم کمدی مرگ درخور اوست (۱۹۹۲) و درام پل‌های مدیسون کانتی (۱۹۹۵) در آن دوره با فروش نسبتاً بالایی مواجه شدند.

استریپ در طول دههٔ ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ با ایفای نقش در فیلم‌های اقتباس (۲۰۰۲)، ساعت‌ها (۲۰۰۲)، شیطان پرادا می‌پوشد (۲۰۰۶)، تردید (۲۰۰۸)، ماما میا! (۲۰۰۸)، جولی و جولیا (۲۰۰۹)، پیچیده است (۲۰۰۹)، به‌سوی جنگل (۲۰۱۴)، پست (۲۰۱۷) و زنان کوچک (۲۰۱۹) بار دیگر به بازیگری برجسته بدل شد. او سومین جایزهٔ اسکار خود را برای بازی در نقش مارگارت تاچر، نخست‌وزیر بریتانیا در فیلم بانوی آهنی (۲۰۱۱) دریافت کرد. نقش‌های تئاتری او شامل احیای نمایش مرغ دریایی در پابلیک تییتر در سال ۲۰۰۱ است. او در سال ۲۰۰۳ در مینی‌سریال فرشتگان در آمریکا (۲۰۰۳) برای شبکهٔ اچ‌بی‌او ایفای نقش کرد که برای آن جایزه امی دیگری دریافت کرد. او همچنین در مجموعهٔ درام دروغ‌های کوچک بزرگ (۲۰۱۹) و مجموعهٔ کمدی-معمایی فقط قتل‌های داخل ساختمان (۲۰۲۳–۲۰۲۴) ایفای نقش کرد.

استریپ جوایز افتخاری بسیاری کسب کرده است. او جوایز یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا در سال ۲۰۰۴، گالا تریبل از انجمن فیلم مرکز لینکلن در سال ۲۰۰۸، و جایزه مرکز کندی در سال ۲۰۱۱ به‌پاس کمک به فرهنگ آمریکایی از طریق هنرهای نمایشی را دریافت کرده است. باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده در سال ۲۰۱۰ نشان ملی هنر و در سال ۲۰۱۴ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را به او اعطا کرد.-  استریپ در سال ۲۰۰۳ از سوی دولت فرانسه به مقام فرمانده درجه هنر و ادبیات منصوب شد. او در سال ۲۰۱۷ جایزهٔ گلدن گلوب سیسیل بی دمیل را کسب کرد.

 اوایل زندگی و تحصیلات 
مریل لوئیز استریپ در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۹ در سامیت، نیوجرسی به دنیا آمد. مادرش مری ویلکینسون استریپ هنرمند بود و پدرش هری ویلیام استریپ جونیور در صنعت داروسازی فعالیت می‌کرد. او دو برادر کوچک‌تر به نام‌های هری ویلیام استریپ سوم و دانا دیوید استریپ دارد که هر دو در عرصه بازیگری فعال هستند.

استریپ از کودکی تحت حمایت و تشویق مادرش قرار داشت؛ او مادرش را از نظر ظاهر و رفتار با بازیگر بریتانیایی جودی دنچ مقایسه شده است. او در مصاحبه‌ای گفته است: «او مربی من بود چون همیشه می‌گفت 'مریل، تو توانایی‌اش را داری. تو فوق‌العاده‌ای.' او می‌گفت 'اگر بخواهی، می‌توانی هر کاری انجام دهی. اگر تنبل باشی، موفق نمی‌شوی. اما اگر تلاش کنی، هیچ چیز غیرممکن نیست.' و من حرفش را باور کردم.» با وجود روحیه درون‌گرایانه‌اش، در بزرگسالی نیز گاه برای کسب اعتماد به نفس به توصیه‌های مادرش رجوع می‌کرد.

استریپ در شهر بسکینگ ریج، نیوجرسی، در خانواده‌ای پرسبیترینیسم بزرگ شد و در مدارس ابتدایی Cedar Hill و Oak Street تحصیل کرد. نخستین تجربه بازیگری‌اش در دوران راهنمایی، ایفای نقش «لوئیز هلر» در نمایش خانواده طبقه بالا بود. در سال ۱۹۶۳ خانواده‌اش به برناردزویل، نیوجرسی نقل مکان کردند و او در دبیرستان Bernards High به تحصیل ادامه داد. نویسنده کارینا لانگورث او را در دوران نوجوانی «دختری دست‌وپاچلفتی با عینک و موهای وز» توصیف کرده است، اما اشاره کرده که از همان کودکی علاقه‌مند به حضور جلوی دوربین در فیلم‌های خانوادگی بوده است.

در ۱۲ سالگی برای اجرای آواز در مراسم مدرسه انتخاب شد و همین امر موجب شد تا نزد استاد آواز اپرا، استل لیبلینگ، آموزش ببیند. با وجود استعدادش، بعدها گفت: «چیزی را می‌خواندم که احساسش نمی‌کردم و نمی‌فهمیدم. این درس مهمی بود—نباید چنین کاری کرد. باید چیزی را پیدا کرد که بتوان با آن ارتباط برقرار کرد.» او پس از چهار سال آموزش، آواز را کنار گذاشت. استریپ دوستان زیادی در مدارس کاتولیک داشت و به‌طور منظم در مراسم مذهبی شرکت می‌کرد. در دوران دبیرستان، عضو گروه هلهله‌چیان مدرسه بود و در سال آخر به عنوان دختر محبوب انتخاب شد.

با وجود حضور در نمایش‌های مدرسه، علاقه جدی به تئاتر نداشت تا اینکه در سال ۱۹۶۹ در کالج واسر در نمایش دوشیزه جولی ایفای نقش کرد و توجه دانشجویان را به خود جلب نمود. استاد تئاتر کالج واسر، کلینتون جی. اتکینسون، دربارهٔ او گفته است: «فکر نمی‌کنم کسی به مریل بازیگری آموخته باشد. او خودش یادگرفت.» استریپ از همان ابتدا توانایی بالایی در تقلید لهجه‌ها و حفظ سریع دیالوگ‌ها داشت. او در سال ۱۹۷۱ با درجه ممتاز (cum laude) در رشته هنرهای نمایشی بی‌ای خود را گرفت و سپس برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در مدرسه درام دانشگاه ییل پذیرفته شد. در ییل، برای تأمین هزینه‌های تحصیل به عنوان پیشخدمت و تایپیست کار می‌کرد و سالانه در بیش از دوازده نمایش صحنه‌ای حضور داشت. فشار کاری زیاد باعث شد دچار زخم معده شود و حتی به ترک بازیگری و ادامه تحصیل در رشته حقوق فکر کند. او نقش‌های متنوعی را روی صحنه ایفا کرد؛ از هلنا در نمایش رؤیای شب نیمه تابستان تا پیرزنی ۸۰ ساله در ویلچر در یک کمدی نوشته کریستوفر دورانگ و آلبرت اینااوراتو که در آن زمان نویسندگانی ناشناخته بودند.

از جمله استادان او می‌توان به کارمن د لاوالاد، طراح رقص، اشاره کرد که بعدها در مراسم جایزه مرکز کندی در سال ۲۰۱۷ توسط استریپ معرفی شد. استاد دیگرش رابرت لوئیس، یکی از بنیان‌گذاران اکتورز استودیو بود. استریپ از برخی تمرین‌های بازیگری ناراضی بود؛ از جمله تمرینی که با استفاده از تکنیک «یادآوری احساسی» به زندگی شخصی دانشجویان نفوذ می‌کرد و او آن را «آزاردهنده» توصیف کرده است. او در سال ۱۹۷۵ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای نمایشی را از دانشگاه ییل دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۷۰ به عنوان دانشجوی مهمان در کالج دارتموث ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۸۱ دکترای افتخاری هنر از این مؤسسه دریافت نمود.

 زندگی شخصی 
بندانگشتی|مریل استریپ در جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین ۲۰۰۸
نویسنده‌ای می‌گوید استریپ با وجود ستاره‌بودن، توانسته برای چندین دهه زندگی شخصی نسبتاً عادی خود را حفظ کند. استریپ سه سال با جان کازال زندگی می‌کرد. کازال در مارس ۱۹۷۸ بر اثر سرطان ریه درگذشت. استریپ در این باره می‌گوید «من آن موضوع را فراموش نکردم. من نمی‌خواهم آن را فراموش کنم. مهم نیست که چه کاری انجام می‌دهید، درد همیشه در فرورفتگی ذهن شما وجود دارد و بر هر چیزی که پس از آن اتفاق می‌افتد تأثیر می‌گذارد. فکر می‌کنم می‌توانی درد را جذب کنی و بدون وسواس به آن ادامه بدهی.» او شش ماه پس از مرگ کازال با مجسمه‌سازی به‌نام دون گامر ازدواج کرد.The Lewiston Daily Sun, October 3, 1978. Google News. Retrieved November 24, 2011. آن‌ها چهار فرزند دارند: یک پسر و سه دختر؛ پسرش هنری ولف گامر (زاده ۱۹۷۹) موسیقی‌دان است. دخترانش مری ویلا «مامی» گامر (زاده ۱۹۸۳)، بازیگر. گریس جین گامر (زاده ۱۹۸۶)، بازیگر و لوئیزا جاکوبسون گامر (زاده ۱۹۹۱) یک مدل است. در فوریه ۲۰۱۹، استریپ برای اولین بار از طریق دختر بزرگش مامی، مادربزرگ شد.

استریپ مادرخوانده بیلی لورد، دختر دوست صمیمی‌اش کری فیشر است. فیشر فیلم‌نامهٔ کارت‌پستال‌هایی از لبه پرتگاه در سال ۱۹۹۰ را بر پایهٔ کتاب خودش نوشت. هنگامی که از استریپ پرسیده شد که آیا دین در زندگی او در سال ۲۰۰۹ نقشی ایفا می‌کند، پاسخ داد: «من از هیچ مکتبی پیروی نمی‌کنم. من به کلیسا، معبد، کنیسه یا آشرامی تعلق ندارم.»"Movies, Marriage, and Turning Sixty'. The Independent. January 24, 2009.

 فیلم‌شناسی 

 جوایز و نامزدی‌ها 

 منابع 

 کتابشناسی 



 پیوند به بیرون 









رده:اعضای فرهنگستان هنر و دانش آمریکا
رده:افراد آمریکایی آلمانی‌تبار
رده:افراد آمریکایی انگلیسی‌تبار
رده:افراد آمریکایی ایرلندی‌تبار
رده:افراد آمریکایی سوئیسی-آلمانی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:اهالی برناردزویل، نیوجرسی
رده:بازیگران تئاتر زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران تئاتر موزیکال زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران تلویزیون زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن آمریکایی نمایش‌نامه‌های شکسپیر
رده:بازیگران زن اهل نیوجرسی
رده:بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن فیلم اهل ایالات متحده آمریکا
رده:برندگان جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن
رده:برندگان جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن
رده:برندگان جایزه اکتا بهترین بازیگر نقش اول زن
رده:برندگان جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر زن در مجموعه کوتاه یا فیلم تلویزیونی
رده:برندگان جایزه بهترین بازیگر زن بفتا
رده:برندگان جایزه بهترین بازیگر زن در سریال‌های کوتاه یا فیلم تلویزیونی انجمن بازیگران فیلم
رده:برندگان جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن انجمن بازیگران فیلم
رده:برندگان جایزه بین‌المللی اکتا بهترین بازیگر زن
رده:برندگان جایزه دیوید دی دوناتلو
رده:برندگان جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی
رده:برندگان جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام
رده:برندگان جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم موزیکال یا کمدی
رده:برندگان جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن (فیلم)
رده:برندگان جایزه گلدن گلوب یک عمر فعالیت هنری
رده:برندگان جایزه مرکز کندی
رده:برندگان جوایز جهانی تئاتر
رده:برندگان خرس نقره‌ای بهترین بازیگر زن
رده:تهیه‌کنندگان تلویزیونی اهل کالیفرنیا
رده:تهیه‌کنندگان تلویزیونی زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان کالج دارتموث
رده:دانش‌آموختگان کالج واسر
رده:دانش‌آموختگان مدرسه درام ییل
رده:دریافت‌کنندگان جایزه اوبی
رده:دریافت‌کنندگان مدال رئیس‌جمهوری آزادی
رده:دریافت‌کنندگان نشان ملی هنر آمریکا
رده:راویان کتاب صوتی
رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:صداپیشگان زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:فرماندهان نشان ادبیات و هنر
رده:موسیقی‌دانان اهل سامیت، نیوجرسی
رده:برندگان جشنواره فیلم کن برای بهترین بازیگر زن
رده:دریافت‌کنندگان جایزه سزار افتخاری