وویجر ۱

وویجر ۱ یک کاوشگر فضایی است که توسط ناسا در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ (۱۴ شهریور ۱۳۵۶)، به عنوان بخشی از برنامهٔ وویجر، برای مطالعهٔ فضای خارج از منظومهٔ شمسی و فضای میان‌ستاره‌ای فراتر از هلیوسفِر خورشید پرتاب شد. این فضاپیما ۱۶ روز پس از همتای خود، وویجر ۲، پرتاب گردید.
وویجر ۱ از طریق شبکهٔ فضای دوردست ناسا (DSN) ارتباط برقرار می‌کند تا فرمان‌های روتین را دریافت کرده و داده‌ها را به زمین ارسال کند. ناسا و آزمایشگاه پیش‌رانش جت (JPL) داده‌های لحظه‌ای فاصله و سرعت را ارائه می‌دهند.

این کاوشگر (تا اکتبر ۲۰۲۵) در فاصلهٔ ۱۶۹٫۲۷ واحد نجومی (۲۵٫۳ میلیارد کیلومتر؛ ۱۵٫۷ میلیارد مایل)، وویجر ۱ دورترین شیء ساختهٔ دست بشر از زمین است. همچنین پیش‌بینی می‌شود که وویجر ۱ در نوامبر ۲۰۲۶ به فاصله‌ای معادل یک روز نوری از زمین برسد.

این کاوشگر از کنار مشتری، زحل و بزرگ‌ترین قمر زحل، تیتان، عبور کرد. ناسا این امکان را داشت که یکی از دو گزینهٔ عبور از کنار پلوتون یا تیتان را انتخاب کند. اکتشاف تیتان در اولویت قرار گرفت، زیرا مشخص بود که این قمر دارای جوّ قابل توجهی است.
وویجر ۱ __ هواشناسی، میدان‌های مغناطیسی و حلقه‌های دو غول گازی را مورد بررسی قرار داد و نخستین کاوشگری بود که تصاویر دقیق از قمرهای آن‌ها ارائه داد.

به‌عنوان بخشی از برنامهٔ وویجر و مانند فضاپیمای همتای خود، وویجر ۲، مأموریتِ تمدید‌شدهٔ این فضاپیما یافتن و مطالعهٔ نواحی و مرزهای هلیوسفِر بیرونی و آغاز اکتشاف محیط میان‌ستاره‌ای است. وویجر ۱ در ۲۵ اوت ۲۰۱۲ از هلیوپاز عبور کرد و وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد و بدین ترتیب نخستین فضاپیمایی بود که این کار را انجام داد.
دو سال بعد، وویجر ۱ سومین موجِ فوران‌های جرم تاج خورشیدی را که تا دست‌کم ۱۵ دسامبر ۲۰۱۴ ادامه داشت تجربه کرد، و این موضوع بیش از پیش تأیید کرد که کاوشگر در فضای میان‌ستاره‌ای قرار دارد.

در سال ۲۰۱۷، تیم وویجر با موفقیت موتورهای اصلاح مسیر (TCM) فضاپیما را برای نخستین بار از سال ۱۹۸۰ فعال کرد، که این کار امکان تمدید مأموریت را به مدت دو تا سه سال فراهم ساخت.

وویجر ۱ دو بار احیای موفق چند موتور تراستر را تجربه کرد: یک بار در ۲۰۱۸–۲۰۱۹ و بار دیگر در ۲۰۲۵.

انتظار می‌رود که مأموریتِ تمدید‌شدهٔ وویجر ۱ برای چند سال دیگر به ارسال داده‌های علمی ادامه دهد.
ژنراتورهای گرماهسته‌ای (RTG) آن ممکن است تا ۲۰۳۶ توان الکتریکی کافی برای ارسال داده‌های مهندسی را تأمین کنند.

 پس‌زمینه مأموریت 
بندانگشتی|عکس تجهیزات وویجر1

 تاریخچه 
در دهه ۱۹۶۰ میلادی، کاوش بزرگ برای مطالعه سیاره‌های بیرونی منظومه خورشیدی پیشنهاد شد که موجب شد ناسا در سال‌های ابتدایی دهه ۱۹۷۰ میلادی کار بر روی این پروژه را آغاز کند. اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط کاوشگر پایونیر ۱۰ به مهندسان وویجر کمک کرد تا بهتر از قبل برای مقابله با محیط پر تشعشع اطراف مشتری آماده شوند. هرچند برای محافظت هر چه بیشتر در مقابل تشعشع، پیش از پرتاب وویجر نوارهایی از فویل آلومینیوم آشپزخانه به بعضی سیم‌کشی‌ها اعمال شد. در ابتدا وویجر ۱ به عنوان مارینر ۱۱ نام‌گذاری شده بود. به دلیل کمبود بودجه، مسیر کاوشگر به پرواز از نزدیک مشتری و زحل تغییر یافت. با پیشرفت پروژه، نام آن به وویجر  تغییر پیدا کرد، زیرا طراحی آن به شدت مقاوم و پایدار و از کاوشگرهای مارینر متفاوت بود.

 اجزای سفینه 
وویجر ۱ توسط JPL ساخته شد. وویجر ۱، ۱۶ پیشرانه هیدرازین، ژیروسکوپ تعادلی سه محوره و تجهیزات ارجاع‌دادن به منظور اینکه آنتن ارتباطی آن همواره در راستای زمین باشد، دارد.

 سیستم‌های ارتباطی 
سیستم ارتباط رادیویی وویجر ۱ به منظور استفاده تا ورای مرزهای منظومه خورشیدی طراحی شد.

 خروج از سامانه خورشیدی 
200px|بندانگشتی|چپ|وویجر ۱ و کاوشگرهای دیگر در حال ورود به محیط میان‌ستاره‌ای یا گذر از آن
فضاپیمای وویجر ۱ هم‌اکنون دورترین ساختهٔ دست بشر به حساب می‌آید. وویجر همچنین نخستین ساختهٔ بشر است که وارد فضای میان‌ستاره‌ای می‌شود. تیم کنترل‌کنندهٔ وویجر تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ را به‌عنوان زمان ورود کاوشگر به فضای میان‌ستاره‌ای پذیرفته است.

مدت‌ها در میان دانشمندان دربارهٔ خروج وویجر ۱ از سامانهٔ خورشیدی اختلاف دیدگاه وجود داشت و چندین بار خبرهایی در زمینهٔ خروج آن از سامانهٔ خورشیدی منتشر شده بود. با این وجود هر بار ناسا اعلام کرده بود که هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت که این کاوشگر از سامانهٔ خورشیدی خارج شده است. سرانجام پس از بررسی‌هایی دانشمندان به این نتیجه رسیدند که وویجر به راستی از سامانهٔ خورشیدی خارج شده است و ناسا هم در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ (۲۲ شهریور ۱۳۹۲) این موضوع را به‌طور رسمی تأیید کرد.

پژوهش‌های دانشمندان نشان می‌دهد که وویجر ۱ مرداد ۱۳۹۱ خورشیدی از منظومه شمسی خارج شده و اکنون نخستین ساخته بشر به حساب می‌آید که به فضایی به نام فضای بیرونی وارد شده است که مکانی است میان دو سامانهٔ ستاره‌ای.

به گفته ناسا در حال حاضر مدت زمان ارسال یا دریافت سیگنال از وویجر ۱ حدود ۲۳ ساعت است. پژوهشگران ناسا می‌گویند وویجر۱ اکنون در فضای میان‌ستاره‌ای و در فاصله ۲۲ میلیارد کیلومتری از خورشید شناور است و تا چهل هزار سال دیگر به هیچ ستاره‌ای نزدیک نخواهد شد.

وویجر در سال ۱۹۹۰ با نگاهی به عقب از زمین عکس گرفت، در این عکس زمین یک نقطه آبی کمرنگ بود. به گفتهٔ دانشمندان، این کاوشگر احتمالاً دیگر زمین را نمی‌بیند، اما همچنان با امواج رادیویی با زمین در تماس است. دانشمندان انتظار دارند این تماس تا سال ۲۰۲۳ ادامه یابد.

ناسا تخمین می‌زند که حدود ۳۰۰ سال طول خواهد کشید تا وویجر ۱ به ابر اورت برسد و حدود ۳۰٬۰۰۰ سال طول خواهد کشید تا از آن عبور کند.

 منبع انرژی 
ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ برای برنامه ویجر.
کاوشگرهای وویجر از نوعی پیل هسته‌ای تحت عنوان ترمو الکتریک با بهره‌گیری از پلوتونیم ۲۳۸ (متمایز از ایزوتوپ پلوتونیم ۲۳۹ مورد استفاده در سلاح‌های هسته‌ای) انرژی مورد نیاز خود را تأمین می‌کنند.
توان تولید شده اولیه برای کاوشگرها در هنگام پرتاب توسط این ژنراتور برابر با ۴۷۰ وات در۳۰ ولت برق دی سی بود
در ۷ اکتبر ۲۰۱۱ توان تولید شده توسط پیل‌های هسته‌ای وویجر۱ و وویجر۲ به ترتیب با کاهش تدریجی طی ۳۴ سال به مقدار ۲۶۷٫۹ و ۲۶۹٫۲ وات رسید

 جستارهای وابسته 
 وویجر
 وویجر ۲
 سمفونی‌های سیارات
 ابر میان‌ستاره‌ای محلی
 کاوش فضایی
 انرژی ویژه مداری

 منابع 

 ژاکلین و سیمون میتون، اخترشناسی پایه، ترجمه توفیق حیدرزاده، انتشارات فاطمی، ۱۳۶۸
 ویکی‌پدیای انگلیسی

 پیوند به بیرون 

 صدای فضای خارج از منظومه شمسی

رده:انتشار بسامد رادیویی
رده:ایالات متحده آمریکا در ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:برنامه وویجر
رده:برنامه‌های ناسا
رده:پرواز فضایی در ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:ربات‌های ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:فضاپیماهای پرتاب‌شده با موشک‌های تیتان
رده:فضاپیماهای پرتاب‌شده در ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:فضاپیماهای در حال خروج از منظومه شمسی
رده:کاوشگرهای فضایی ناسا
رده:کاوشگرهای فضایی
رده:ناسا