ایران درودی

ایران دَرّودی (۱۱ شهریور ۱۳۱۵ – ۷ آبان ۱۴۰۰ متولد مشهد) نقاش ایرانی بود. او همچنین کارگردان، نویسنده، منتقد هنری و استاد دانشگاه رشته تاریخ هنر بود. درودی به عقیده برخی منتقدان پیرو مکتب فراواقع‌گرایی (سورئالیسم) بود. مجله کارفور، چاپ فرانسه، در نقد آثار درودی فضای کارهای وی را شبیه آثار سالوادور دالی و ماکس ارنست دانست. درودی در سال ۱۹۷۰ به درخواست دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف به تدریس تاریخ هنر در این دانشگاه پرداخت. او از پیشگامان نقاشی نوگرای ایران و از چهره‌های شناخته شده هنر ایران در سطح بین‌المللی بود.

 زندگی 
ایران درّودی نقاش، کارگردان، نویسنده، منتقد هنری و استاد دانشگاه در یازدهم شهریورماه 1315 در مشهد و در خانواده‌ای سرشناس به دنیا آمد. خاندان پدری از بازرگانان صاحب نام خراسان و خانواده­­ى مادری از بازرگانان قفقاز بودند که پس از انقلاب شوروی به ايران مهاجرت کرده و در مشهد اقامت گزیدند.

درّودی با علاقه‌ای که از کودکی به نقاشی داشت‌ پس از اتمام تحصیلات متوسطه، راهی فرانسه شد و تحصیلات خود را در بوزار،  دانشکده­­ی عالی هنرهای زیبای پاریس  به پایان رسانید. او درآکادمی سلطنتی بروکسل دوره­­ی ويترای را گذرانید و تاريخ هنر را در مدرسه لوور پاریس فراگرفت.

ایران درّودی در دهه­ی 40 پس از نمایش آثارش در گالری­­های مختلف، برای آموختن کارگردانی و تولید برنامه­­های تلويزيونی به انستیتو آر. سی. ال. نيويورک رفت. در نيويورک با پرويز مقدّسی که در رشته­­ی کارگردانی سينما و تلويزيون تحصيل می­­کرد آشنا شد و با او ازدواج کرد. چندى بعد درّودی به همراه همسرش به ايران بازگشت و در سازمان تازه تاسیس تلویزیون ملی در سمت تهیه­کننده و کارگردان برای مدت 6 سال به فعالیت پرداخت. حاصل این فعالیت تهیه و کارگردانی بیش از 80 فیلم مستند تلویزیونی موفق از هنرمندان ایران و جهان بود که سبب شد دانشگاه صنعتی شریف از او دعوت به عمل آورد تا به عنوان استاد افتخاری، تدریس تاریخ و شناسایی هنر را در این دانشگاه برعهده گیرد. 

درسال 1347 به سفارش شرکت آی.تی.تی که لوله کشی نفت آبادان به ماهشهر را انجام داده بود تابلوی نفت ایران را خلق کرد. تابلویی که تصوير آن با تیراژى چند میلیونی در مطبوعات مهم امريكا از قبیل لایف، تایمز، نیوزویک و ... به چاپ رسید و احمد شاملو نام رگ­های زمین، رگ­های ما را بر این شاهکار نهاد.

برگزاری ٦٤ نمایشگاه انفرادی و شرکت در بیش از250 نمایشگاه گروهی در کشورهای اروپایی، ایران، مکزیک، ژاپن وآمريكا از جمله فعالیت­های اوست. انتشار مقالات و نقدهای پژوهشی و هنری در مطبوعات ایران، ایراد سخنرانی در مراکز فرهنگی و هنری دنیا، نگارش و انتشار کتاب زندگینامه خودنوشت «در فاصله‌ی دو نقطه...!» حاصل بیش از 68 سال فعالیت همه جانبه­ی او در عرصه­ی هنر معاصر ایران است. فعالیت‌‎هایی که در کنار نشست و برخاست با بزرگانی چون آندره مالرو، سالوادور دالی، ژان کوکتو، آنتونیو رودریگز، احمد شاملو و... ؛ و بیان منحصر به فرد وی در نقاشی، او را به یکی از مهم‌ترین نقاشان ایران و جهان بدل کرده است.

موزه ایکسل بلژیک، موزه هنرهای معاصر نیویورک، موزه هنرهای معاصر تهران، موزه هنرهای زیبای کرمان، کاخ موزه سعدآباد، کاخ موزه نیاوران، کاخ موزه صاحبقرانیه، موزه بانک ملی ایران، موزه بانک سپه، موزه بانک کارآفرین، موزه بانک پاسارگاد و ... از جمله مکان‌هایی‌ هستند که در کنار مجموعه­داران سرشناس، آثار ایران درّودی را در گنجینه خود دارند.

ایران درّودی پس از تاسیس موسسه­ ایراندخت درّودی در سال 1390، 213 اثر برگزيده­ى خویش را كه  طى 54 سال با هدف ارائه در موزه­­ی شخصی خود حفظ كرده بود، به صورت محضری به این موسسه و مردم ایران واگذار کرد و برای تامین هزینه­ی ساخت موزه، منزل مسکونی خود را در پاریس فروخت و وجه آن را به ایران منتقل کرد.

در اسفند ماه سال 1394 شهردارى تهران قطعه زمينى واقع در خيابان سيد جمال­الدين اسدآبادى، جهت بهره­بردارى موزه­­ی آثار نقاشی ایران درّودی در نظر گرفت. متاسفانه مراحل ادارى آن بیش از انتظار به طول انجاميد، سرانجام در اردیبهشت­ماه 1398 مراحل تحویل زمین موزه به پایان رسید و طی مراسمی با حضور ایران درّودی و شهردار وقت تهران صورتجلسه حق بهره­برداری از زمین به موسسه ایراندخت درّودی ابلاغ شد. پس از کسب مجوزهای لازم عملیات ساختمانی آغاز شد که به دلیل مواجه شدن با معارضین زمین مذکور اجرای پروژه­ی ساخت موزه تاکنون متوقف شده است. 

ایران درّودی با وجود کهولت و کسالت سرسختانه برای بازپس­گیری زمین و ساخت موزه تلاش کرد. سرانجام در هفتم آبان ­ماه 1400 پس از تحمل یک دوره بیماری سخت با آرزوی ساخت موزه­ای که بیش از 50 سال برای ایجاد آن مومنانه تلاش کرده بود، چشم از جهان فروبست و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران آرام گرفت. 

راست|بندانگشتی|ویژه‌نامه روزنامه اطلاعات، درباره مرگ پابلو پیکاسو، با سخنانی از احمد شاملو، فرامرز پیلارام، امین‌الله رضایی، معصومه سیحون، ایران درودی، بهجت صدر
فرح پهلوی در همسایگی آن‌ها زندگی می‌کرد و زمانی که درودی در فرانسه تحصیل می‌کرد فرح پهلوی مشتاق صحبت با درودی و گرفتن راهنمایی‌هایی از او در زمینه نقاشی بود. خواهرش، پوران درودی، طراح لباس بود که طراحی و دوخت شنل تاج‌گذاری فرح را انجام داد. همچنین

ایران درودی در سال‌های دهه ۱۳۴۰ خورشیدی در شهرهای مختلف اروپا آثار خود را در نگارخانه‌های مختلف به نمایش گذاشت و سپس به آمریکا رفت. در آمریکا با پرویز مقدسی کارگردان تئاتر و سینما ازدواج کرد. هر چند دوران زندگی مشترک این دو با مرگ زود هنگام مقدسی به پایان رسید اما تأثیر بسیار عمیقی بر درودی گذاشت و او دیگر هرگز ازدواج نکرد.

پس از مرگ پابلو پیکاسو، روزنامه اطلاعات در ۲۰ فروردین ۱۳۵۲ از بزرگان نقاشی ایران شامل بهجت صدر، امین‌الله رضایی، محمود فرشچیان، معصومه سیحون، فرامرز پیلارام و ایران درودی دعوت کرد و گفته‌های آن‌ها را در ویژه‌نامه خود منتشر نمود.

ایران درودی در بیش از ۶۳ نمایشگاه انفرادی و بیش از ۲۵۰ نمایشگاه گروهی در ایران و سراسر جهان، آثار خود را به دید عموم گذاشت. او با نوشتن کتاب در فاصلهٔ دو نقطه به نویسندگی نیز روی آورد.

 سبک 
برخی منتقدان، سبک او را در حد فاصل بین سورئالیسم و سمبولیسم توصیف می‌کنند و برخی دیگر هر دو را درست می‌دانند. به گمان عده‌ای دیگر اما او پیرو مکاتب متعارف نیست. بلکه به نوعی اصالت سبکی رسیده و شیوه هنری وی ایران درودیسم است. درودی از طبقه‌بندی شدن در چارچوب‌ها و سبک‌ها گریزان بود؛ زیرا ضمن ترسیم جهان، تصاویر ذهنی و رویاهای بلندپروازانه خود در میان گل‌هایی روییده و دورنماهای غریب نورانی، مفاهیم برخاسته از فرهنگ خود را بیان می‌دارد که درک آن در هیچ قالبی نمی‌گنجد. ایران درودی تنها زن از مشرق زمین است که شاگرد مستقیم سالوادور دالی به‌شمار می‌آید؛ اگرچه سبک وی در نقاشی تا اندازه زیادی از نگره‌های مطلق‌گرا و نسبی‌گرا گذر کرده و بسوی نوعی نگاه بسیط و عمیق‌گرا در حرکت بود.بانوی نور و بلور، روزنامه اعتماد، شنبه ۹ مهر ۱۳۹۰، شماره ۲۲۷۳ بیشتر مناظر در آثار درودی، حاشیه کویر و گل‌هایی خاص با دیوارهایی شیشه‌ای و افق است که به آثار وی فضایی خاص و عمیق بخشیده‌اند.

مرواریدهایی که ایران درودی در بسیاری از تابلوهایش می‌کشد یادگار خواهر او هستند. مرواریددوز قابلی بود و گل‌ها نیز نماد مردم هستند.

 درگذشت 
ایران درّودی با وجود کهولت و کسالت سرسختانه برای بازپس­گیری زمین و ساخت موزه تلاش کرد. سرانجام در هفتم آبان­ماه 1400 پس از تحمل یک دوره بیماری سخت با آرزوی ساخت موزه­ای که بیش از 50 سال برای ایجاد آن مومنانه تلاش کرده بود، چشم از جهان فروبست و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران آرام گرفت.

فرح پهلوی، در بیانه‌ای به مناسبت درگذشت ایران درّودی از نقش وی در راه‌اندازی موزه هنرهای معاصر ایران می‌گوید:هنرمند بزرگ ایران درودی در همسایگی ما زندگی می‌کرد و من او را از جوانی می‌شناختم. روزی در نمایشگاه آثارش در تالار فرهنگ تهران، آرزوی دیرینه‌ای را با من در میان گذاشت: آرزویی که تحقق آن به تأسیس موزه هنرهای معاصر تهران انجامید.

 درّودی از منظر منتقدان 
 آندره مالرو
برای خانم ایران درّودی

کوشش برای آگاه کردن انسان‌ها از عظمتی که در آنهاست و از آن بی‌خبرند.

 ژان کوکتو ۱۹۶۳
ایران درّودی عزیزم

گمان می‌کنم من از جمله معدود افرادی باشم که از گم شدن در میان دالان‌های پیچ در پیچی که نقاشانی بیشمار با چشمی پر از بیم و امید در آنجا به دنبال» می‌نوتور «می‌گردند ترسی ندارند. نقاش، دانسته یا ندانسته همیشه تصویر شخص خود را می‌کشد؛ زیرا شکلهای زندگی کاری با زندگی شکل‌ها ندارد، و این زندگی شکل‌ها جدا از پدیده «شبیه‌سازی» پرورده می‌شود. مدل فقط بهانه‌ای بوده‌است و نبودن مدل، نقاش را به مظهر مدل نزدیک می‌کند، که چیزی نیست مگر همان نیروی ژرف و نهفته‌ای که در درون ما جای دارد و هنرمند جز ترجمان آن، جز واسطه احضار آن نیست.

 هوشنگ طاهری
خرداد ۱۳۵۲

... آثار درّودی از نوعی اندیشه کمال یافته سرشار است. این هنرمند با دست یافتن بر تکنیکی پر توان و مسلط به خوبی توانسته‌است لطیف‌ترین و ظریف‌ترین ارتعاشات روحی خود را بر پرده تابلوهایش ترسیم کنند…

.. فرم‌ها بی‌آنکه در حالت بی‌وزنی خود به تجرید کامل گراییده باشند، در سرحد ممکن‌ها و ناممکن‌ها قرار گرفته‌اند. موج خروشان «نور» که سیاهی‌ها را می‌زداید و با قلم‌های پهن در رنگ شیری تصویر شده، از بی‌نهایت به جنبش درآمده تا مرز واقعیت عینی نزدیک شده‌است و عنصر «زمان» در جلوه‌گاه ابدی خویش همه چیز را در خود مستحیل کرده و جاودانگی یافته‌است… او با تکنیک شگفت خود، آن چنان ابعاد زمان و مکان را در قالبی رویاانگیز به تصویر می‌کشد. شاید چندان که بیمورد نباشد اگر ما او را تصویرگر ژرف‌اندیش لحظه‌های اثیری بنامیم…

 جواد مجابی
تیرماه ۱۳۸۰ – تهران

نقاشی‌های ایران درّودی، به نور درخشان ایران وفادار مانده‌است. خاستگاه این روشنا، گاه جغرافیا است که از زاویة تند تابش آفتاب بر این اقلیم برمی‌آید، گاهی نور جنبه فرهنگی دارد به ازای روشنی‌اندیشی حکمت عرفانی ما، و از سویی درخششی تاریخی است و نور درونی زندگی جمعی اقوام ایرانی بر این فلات را باز می‌تاباند. در شعاع تابش این مهر فروزان، می‌توان از تابلوهای دوران جدید ایران درّودی شناخت بیشتر و لذتی افزون‌تر اندوخت…

... به خاطر نوع تابش آفتاب بر این سرزمین، منظره ساکن نمی‌ماند و دایم از رنگی به رنگ دیگر تغییر و تنوع می‌یابد، این دگرگونی منظره واحد در تابش نوری که هر دم رنگ و حجم دیگری به قاب تماشا می‌دهد، نگاه ایرانی را بر نور به عنوان عنصر خلاق و نیرویی آفرینشگر متمرکز کرده‌است. از جهان اساطیری به این سو، خورشید در این سرزمین، گاه در قلب آیین مهرپرستی و زمانی چون نماد آتش در کیش زردشتی، سپس در قرون تاریخی به مثابه نورالانوار عرفانی بر بینش ایرانی روشنی افکنده‌است…

 لوتن شاعر و منتقد بلژیکی ۱۹۷۲
ایران درّودی نشانی از ایران

بر آن بودم ایران یا ایرانیان را در مفهوم آزاد آن ترجمه کنم

به یقین رنجی شعله‌ور اما خموش عمق اندوه خود را در انوارش ابراز نمی‌دارد. داشتن چنین نگاه نافذی به‌طور حتم مستلزم اندوختن تجربه‌ای است فراوان که‌گاه می‌بایست آن‌ها را با سعه صدر پذیرفت و حفظ کرد. بنگرید، این نگاه نافذ را در آثار این نقاش والا، هنرمند واقعی و در یک‌کلام مرید واقعی هنر اصیل، که آثارش مملو از هیجان است و واژه خدایی بودن را توصیف می‌کند و من او را خانم ایران درودی می‌نامم.
 فرانک الگار نشریه کارفور، پاریس ۱۹۷۳
چگونه می‌توان یک زن ایرانی بود؟...

... گل‌هایی که در طبیعت وجود ندارند، شاخسارهایی که از مرداب‌ها سر برمی‌آورند دورنماهای وهم انگیزی که در آن‌ها اشیاء معمولی و اختراعی، غریب و بی‌مناسبت قد می‌افرازند و از می‌انشان، در جوّی محو و رؤیایی، ویرانه یا هیولایی از تخت جمشید ظاهر می‌شود.

اگر هنر نقاشی تعبیر شاعرانه و انتزاعی واقعیت است، ایران درّودی یک نقاش راستین است. سورئالیسم او نیازی به دستمایه‌های فرسوده از فرط استعمال ندارد. او برای بیان خویشتنش کافی است که دست به گنج سنت نمادین ایران، ایران سعدی و بهزاد فرو برد

 آلفونسو دنو ویلاته یی اورتیز، مجله نوودادِس، ۱۰ مه ۱۹۷۶
بینش‌ها

... گوته می‌گوید: «فرایند روشی بدیع را سبک گویند» و این تعریف در خور آثار درّودی است. همین‌طور توصیف پل کله در باب برتری تراژیک اندیشه، «دل در قلمرو سر قرار دارد.» در مورد او صادق است…
یک دورنما، می‌عان حضوری که بخار گونه در قارهای صامت هذیان بصری و در شهوانیت رنگ مستحیل می‌شوند سطوحی بس راز آمیز است که با یکدیگر درآمیخته‌اند. احساسی درونی، چگونگی از هم پاشیدن پاره‌های واقعیت، به آثاری تجسمی گوناگون مبدل می‌شوند که با تضاد، خود آشفتگی و ابهام هنر در عصر کنونی، خود را متجلی می‌سازد…

 آنتونیو رودریگز، ال ناسیونال، ۲۳ مه ۱۹۷۶
نقاشان بزرگ جهان در مکزیک

... اکنون یکی از نقاشان بزرگ معاصر، در مکزیک است. ایران درّودی که دیدگاه‌های متفاوتی را از فرهنگ چند هزار سالهٔ خود به ارمغان آورده‌است…

... من او را یک هنرمند» آزاد» می‌خوانم، که تصاویری از کمال و اعتلا می‌آفریند، در عین حال که رها از هر قیدی به سوی نقطه‌ای که هدف قرار داده یا آفریده‌است راه می‌پوید. جهانی اعجاب‌انگیز و جادویی که در آن شادی و غم، تهور و تواضع، خون و گل به یکدیگر جوش می‌خورند و واقعیت و رؤیا در هم می‌آمیزند…

... تصویرپردازی غنی او از فضایی غیرواقعی و تأثیرهای ظریف و گذرای موسیقی سرشار است. او بدین سان رنگ‌ها را به آواز وامی‌دارد. صوت تصاویر او از تک مضراب نرم تا غرش خوف‌انگیز و سکوت غمبار کویر را در بر می‌گیرد، در حالی که جهان غیرواقعی و تخیلی او از رؤیا به واقعیت خشن هیروشیما رو می‌کند…

 فعالیت‌ها 
 ۶۳ نمایشگاه انفرادی و بیش از ۲۵۰ نمایشگاه گروهی درکشورهای ایران، فرانسه، بلژیک، سوئیس، آمریکا، مکزیک، ژاپن، استرالیا، کانادا، موناکو، آلمان و امارات متحده عربی.
از سال ۱۹۶۴- عضو کنگرهٔ بین‌المللی هنرمندان و منتقدان ریمینی. وروکیو، و سان مارینو، ایتالیا.
 از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲ - تهیه‌کننده و کارگردان بیش از ۸۵۰ ساعت فیلم مستند و برنامهٔ تلویزیونی برای تلویزیون ایران تحت عنوان «شناسایی هنر».
 ۱۹۶۸ - کارگردان فیلم مستند «بی‌ینال ونیز» به مدت ۵۵ دقیقه.
 از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ - استاد مدعو دانشگاه صنعتی شریف، جهت تدریس «تاریخ و شناسایی هنر».
 سلسه سخنرانی‌های دربارهٔ «نقاشی» و «نقش زن در تاریخ و هنر» معاصر ایران
 سخنرانی‌ها دربارهٔ «هنر ایران» (۱۹۹۸- انجمن فرهنگی ایرانیان مقیم بلژیک، بروکسل و کتابخانه مرکز مطالعات ایران، لندن. ۱۹۹۹- دانشگاه «ویرجینیا تک» ویرجینیا، دانشگاه «یو.سی.ال.ای.» لوس آنجلس و دانشگاه «برکلی» سانفرانسیسکو همچنین «انجمن متخصصین» سن خوزه، و «انجمن سخن» سانفرانسیسکو، «انجمن سخن» لوس آنجلس، «انجمن فرهنگی ایرانیان» سکرمنتو و «انجمن فرهنگی ایرانیان» نیو جرسی.
 تحقیق دربارهٔ «هنر هخامنشیان» چاپ در مجله سخن و نگین ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷.
 سلسه مقالات و نقد دربارهٔ نقاشی در مطبوعات ایران.

 نمایشگاه‌های فردی 
 ۱۳۳۷ (۱۹۵۸)- «مرکز هنرهای میامی بیچ».
 ۱۳۳۷ (۱۹۵۸)- دانشگاه کلمبیا، آمریکا.
 ۱۳۳۸ (۱۹۵۹)- هتل «هیلتون»، تهران.
 ۱۳۳۸ (۱۹۵۹)- «تالار فرهنگ»، تهران.
 ۱۳۳۸ (۱۹۶۱)- «انجمن ایران و آمریکا»، تهران.
 ۱۳۴۰ (۱۹۶۱)- «تالار فرهنگ»، ایران.
 ۱۳۴۲ (۱۹۶۳)- موزهٔ «ایکسل»، بروکسل.
 ۱۳۴۳ (۱۹۶۴)- نگارخانه «سنتاماریا پیزا»، میلان.
 ۱۳۴۳ (۱۹۶۴)- نگارخانه «بورخس»، تهران.
 ۱۳۴۴ (۱۹۶۵)- «انجمن ایران و آمریکا»، تهران.
 ۱۳۴۸ (۱۹۶۹)- نگارخانه «نگار»، تهران.
 ۱۳۴۹ (۱۹۷۰)- هتل «هیلتون»، تهران.
 ۱۳۴۹ (۱۹۷۰)- دانشگاه «صنعتی شریف»، تهران.
 ۱۳۵۱ (۱۹۷۲)- انستیتو «گوته»، تهران.
 ۱۳۵۲ (۱۹۷۳)- نگارخانه «اسپس ۲۰۰۰» نیویورک.
 ۱۳۵۲ (۱۹۷۳)- انستیتو «گوته»، آبادان، شیراز، مشهد، اصفهان.
 ۱۳۵۲ (۱۹۷۳)- نگارخانه «دروآن»، پاریس.
 ۱۳۵۲ (۱۹۷۳)- نگارخانه «آرتیوم آرتیست»، ژنو.
 ۱۳۵۳ (۱۹۷۴)- نگارخانه «۲۱»، زوریخ.
 ۱۳۵۳ (۱۹۷۴)- «شرکت ملی نفت ایران»، آبادان.
 ۱۳۵۳ (۱۹۷۴)- دانشگاه «فردوسی» مشهد.
 ۱۳۵۴ (۱۹۷۵)- نگارخانه «دروّدی»، تهران.
 ۱۳۵۴ (۱۹۷۵)- نگارخانه «دروآن»، توکیو.
 ۱۳۵۴ (۱۹۷۵)- نگارخانه «لانگارخانها»، مکزیکوسیتی.
 ۱۳۵۵ (۱۹۷۶)- نگارخانه «اریتاژ»، تورنتو.
 ۱۳۵۵ (۱۹۷۶)- موزهٔ «هنرهای زیبا»، مکزیکوسیتی.
 ۱۳۵۵ (۱۹۷۶)- دانشگاه «فردوسی» مشهد.
 ۱۳۵۵ (۱۹۷۶)- دانشگاه اصفهان.
 ۱۳۵۵ (۱۹۷۶)- «شرکت ملی نفت ایران»، آبادان.
 ۱۳۵۵ (۱۹۷۶)- «تلویزیون ملی ایران»، شیراز.
 ۱۳۵۵ (۱۹۷۶)- نگارخانه «الکساندر»، تهران.
 ۱۳۵۷ (۱۹۷۸)- «باشگاه نخست‌وزیری» تهران.
 ۱۳۵۷ (۱۹۷۸)- هتل «اینترکنتینتال»، ژنو.
 ۱۳۶۱ (۱۹۸۲)- نگارخانه «موت»، ژنو.
 ۱۳۶۶ (۱۹۸۷)- نگارخانه «بایول»، پاریس.
 ۱۳۶۷ (۱۹۸۸)- سالن «رولان گاروس»، «پاله دوشایو»، پاریس.
 ۱۳۶۷ (۱۹۸۸)- استودیو «کیو»، نیوجرسی.
 ۱۳۶۷ (۱۹۸۸)- نگارخانه «آرت دکور»، واشینگتن دی.سی.
 ۱۳۶۸ (۱۹۸۹)- «فرست کردیت بانک»، لوس آنجلس.
 ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)- مرکز فرهنگی «M.O.R.C. A» پاریس.
 ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)- «بنیاد فرهنگی ایران»، دوسلدورف.
 ۱۳۷۱ (۱۹۹۲)- «مجموعهٔ فرهنگی آزادی»، تهران.
 ۱۳۷۱ (۱۹۹۲)- نگارخانه «سپهری»، تهران.
 ۱۳۷۳ (۱۹۹۴)- نگارخانه «۵۴» نیویورک.
 ۱۳۷۳ (۱۹۹۴)- «سازمان ملل»، نیویورک.
 ۱۳۷۴ (۱۹۹۵)- نگارخانهٔ «برگ»، تهران.
 ۱۳۷۸ (۱۹۹۹) - نگارخانه «حوریان» سانفرانسیسکو.
 ۱۳۷۸ (۱۹۹۹)- دانشگاه «ویرجنیاتک» ویرجنیا، آمریکا.
 ۱۳۷۸ (۱۹۹۹)- دانشگاه «U.C.L.A.» لس‌آنجلس.
 ۱۳۸۱ (۲۰۰۲)- «خانهٔ هنرمندان»، تهران.
 ۱۳۸۱ (۲۰۰۲)- موزهٔ «هنرهای معاصر»، اصفهان.
 ۱۳۸۲ (۲۰۰۳)- نگارخانه «پگاه»، کرمان.
 ۱۳۸۷ (۲۰۰۸)- موزهٔ «هنرهای معاصر»، تهران.
 ۱۳۸۷ (۲۰۰۸)- نگارخانه «شیرین»، تهران.
 ۱۳۹۲ (۲۰۱۳)- «خانهٔ هنرمندان»، تهران.
 ۱۳۹۲ (۲۰۱۳)- موزهٔ «هنرهای معاصر» تهران، رونمایی از چاپ پانزدهم کتاب «در فاصلهٔ دو نقطه… !» همراه با نمایش آثار ایران درّودی متعلق به گنجینه موزه.

 نمایشگاه‌های گروهی 
درودی در نمایشگاه‌های گروهی فراوانی در ایران و در سطح بین‌الملل شرکت داشته که از متأخرترین آن‌ها می‌توان به نمایشگاه هنرمندان پیشکسوت اشاره کرد. این نمایشگاه در آبان ۱۳۹۸ در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد و طی آن آثار درودی در کنار آثار چهره‌های شاخصی نظیر حسین محجوبی، طاها بهبهانی، حسین نوری، علی فرامرزی و ناصر هوشمند وزیری به نمایش درآمد.

 انتشارات 
 ۱۹۷۳- ایران درّودی (آثار نقاشی ۱۳۵۲–۱۳۳۸) چاپ اول، ناشر: مؤلف.
 ۱۹۷۶- ایران درّودی (آثار نقاشی ۱۳۵۲–۱۳۳۸) چاپ دوم، ناشر: انتشارات امیر کبیر.
 ۱۹۹۷- در فاصلهٔ دو نقطه…! زندگی‌نامه نقاش به قلم خود او، ناشر: «نشر نی»
 ۲۰۰۴- چشم شنوا (آثار نقاشی) ناشر: مؤلف
 ۲۰۱۸ ـ در فاصله دو نقطه…! چاپ بیستم
 انتشار اثر «نفت» درّودی در سال ۱۹۶۹ که احمد شاملو شاعر معاصر ایران آن را «رگهای زمین رگ‌های ما» نامید و نقشی مهم در معرفی نقاش معاصر ایران به جهانیان از طریق مطبوعات داشت و مجلات لایف (LIFE)، تایمز (TIMES)، نیوزویک (NEWSWEEK) نیوزفرانت (NEWSFRONT) و بسیاری دیگر هر یک دو صفحه تمام رنگی به چاپ این اثر اختصاص دادند و پوس‌تر آن نیز در تیراژ حدود یک میلیون به‌طور جداگانه به بازار عرضه و در سال ۱۹۷۰ تجدید چاپ گردید.

 آثار ساخته‌شده 
 ادبیات 
احمد شاملو در ۱۴ اسفند ۱۳۵۱ شعری به‌نام «اشارتی» سروده‌است. این شعر به ایران درودی اهدا شده و در مجموعه ابراهیم در آتش منتشر شده‌است. این شعر که به نقاشی می‌پردازد در کتابی که از آثار درودی منتشر شد به عنوان مقدمه آمده‌است.شاملو ۷۴۷

 سینما 
 فیلم «مستندی دربارهٔ ایران درّودی» به کارگردانی حسن امامی
 فیلم «چه شگفت است عشق، که هم زخم است و هم مرهم» به کارگردانی بنکدار و علیمحمدی
 فیلم «ایران درّودی، نقاش لحظه‌های اثیری» به تهیه و کارگردانی بهمن مقصودلو
 ۱۳۸۴ - فیلم چه شگفت است عشق که هم زخم است و هم مرهم به کارگردانی امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی دربارهٔ ایران درودی ساخته شده‌است.

 تألیفات دربارهٔ ایران درّودی 

١. گفت‌وگو با ایران درّودی، مهدی مظفری ساوجی، تهران، نشر ثالث، ۱۴۰۲، چاپ هفتم.

٢. نقاشی با نور (گفت‌وگو با ایران درّودی)، مهدی مظفری ساوجی،  تهران، انتشارات دیدآور، ۱۴۰۳، چاپ دوم.

٣.  قصّه انسان و پایداری‌اش (شناختنامهٔ ایران درّودی)، مهدی مظفری ساوجی، تهران، انتشارات سخن، ۱۳۸۸.

 پانویس 

 منابع 





 پیوند به بیرون 

 گفتگوی رادیو زمانه با ایران درودی، ایرج ادیب‌زاده. رادیو زمانه. ۲۴ اردیبهشت ۱۳۸۷.

رده:استادان دانشگاه صنعتی شریف
رده:ایرانیان مقیم پاریس
رده:پژوهشگران اهل ایران
رده:درگذشتگان ۱۴۰۰
رده:درگذشتگان ۲۰۲۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت دنیاگیری کووید–۱۹ در ایران
رده:دریافت‌کنندگان نشان عالی هنر برای صلح
رده:زادگان ۱۳۱۵
رده:زادگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:زندگی‌نامه‌نویسان اهل ایران
رده:کارگردانان اهل مشهد
رده:کارگردانان زن فیلم اهل ایران
رده:کارگردانان فیلم اهل ایران
رده:منتقدان هنری اهل ایران
رده:نقاشان اهل مشهد
رده:نقاشان زن اهل ایران
رده:هنرمندان زن اهل ایران
رده:هنرمندان زن سده ۲۰ (میلادی)
رده:هنرمندان فراواقع‌گرا
رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایران
رده:اهالی مشهد