موسیقی عامه‌پسند

موسیقی عامه‌پسند نوعی موسیقی است که مخاطبان گسترده‌ای دارد و معمولاً از طریق صنعت موسیقی به جمعیت زیادی عرضه می‌شود. این سبک‌ها و گونه‌ها را حتی کسانی که آموزش موسیقی کمی دارند یا اصلاً آموزش ندیده‌اند هم می‌توانند اجرا یا از آن لذت ببرند.Popular Music. (2015). Funk & Wagnalls New World Encyclopedia به‌عنوان یک نوع هنر مردمی، موسیقی عامه‌پسند در برابر موسیقی هنری قرار می‌گیرد. موسیقی هنری در گذشته بیشتر از طریق اجرای نت‌های نوشته‌شده منتقل می‌شد، اما از زمان پیدایش صنعت ضبط، از طریق ضبط صدا هم گسترش یافت. در مقابل، موسیقی سنتی مثل بلوزهای اولیه یا سرودهای مذهبی، بیشتر به‌صورت شفاهی یا در جمع‌های کوچک و محلی منتقل می‌شد.

اصطلاح موسیقی عامه‌پسند (popular music) نخستین بار برای موسیقی دورهٔ تین پن الی در دههٔ ۱۸۸۰ ایالات متحده به کار رفت. هرچند گاهی این واژه با موسیقی پاپ یکی گرفته می‌شود، اما این دو دقیقاً یکسان نیستند.فراهانی، ایلیا. (1400). شبح تام جود: موسیقی عامه پسند در آمریکا از وودی گاتری تا بروس اسپرینگستین. تهران: نشر آگه. موسیقی عامه‌پسند یک اصطلاح کلی برای مجموعه‌ای از سبک‌های متنوع است که سلیقهٔ بخش بزرگی از مردم را پوشش می‌دهد،Allen, Robert (2004). "Popular music". Pocket Fowler's Modern English Usage. در حالی که پاپ معمولاً به یک ژانر مشخص در دل موسیقی عامه‌پسند اشاره دارد.Laurie, Timothy (2014). "Music Genre As Method". Cultural Studies Review. 20 (2), pp. 283-292. ترانه‌های موسیقی عامه‌پسند معمولاً ملودی‌های ساده و قابل‌خواندن دارند. ساختار این ترانه‌ها اغلب بر پایهٔ تکرار بخش‌هاست: مثل تکرار بند (Verse) و ترجیع‌بند (Chorus/Refrain)، و وجود یک بخش میانی (Bridge) که تضاد و تنوع ایجاد می‌کند. از دههٔ ۱۹۶۰ تا میانهٔ دههٔ ۲۰۰۰، آلبوم‌ها (مجموعهٔ ترانه‌ها) شکل اصلی ضبط و مصرف موسیقی عامه‌پسند انگلیسی‌زبان بودند؛ عصری که به دوره آلبوم معروف است.

در دههٔ ۲۰۰۰، با ظهور فایل‌های دیجیتال صوتی، پخش موسیقی از کشوری به کشور دیگر بسیار آسان‌تر شد. برخی گونه‌های موسیقی عامه‌پسند جهانی شدند، در حالی که برخی دیگر بیشتر در فرهنگ بومی خود محبوب ماندند. ترکیب ژانرهای مختلف باعث پیدایش سبک‌های تازه‌ای شد که بازتاب‌دهندهٔ ایده‌های یک فرهنگ جهانی هستند. نمونه‌های آفریقا، اندونزی و خاورمیانه نشان می‌دهد که چگونه سبک‌های پاپ غربی می‌توانند با سنت‌های موسیقی محلی درآمیزند و سبک‌های ترکیبی جدیدی بسازند.

 تاریخچه 
پاپ در غرب از دهه ۵۰ میلادی، به معنای موسیقی عامه‌پسند سبک‌های پیوسته در حال تغییر است که از موسیقی الکترونیکی تقویت شده تا راک اند رول را در بر می‌گیرد.
سبک‌های موسیقی پاپ تا اوایل سده بیستم میلادی از اروپا به آمریکا می‌رفت سپس، اشکال آمریکایی نظیر رگ تایم و کمدی موسیقایی شنوندگانی در انگلستان یافت. از آن به بعد موسیقی مردمی غربی بیشتر تحت سلطه آمریکا بوده است. شمار مخاطبان موسیقی مردمی در نیمه اول سده بیستم تا حدی سبب رشد فناوری به شکل قابل توجهی شد.

جاز تنها دوره محبوبیت توده‌ای خود را در اواخر دهه ۳۰ و در دهه ۴۰ توسط دسته‌های بزرگ و آوازخوان‌هایی مانند فرانک سیناترا تجربه کرد. در این میان بلوز نیز متحول شد. آواز خوان‌های سیاه‌پوست به دنبال کار از جنوب به شمال و شهرهای صنعتی مهاجرت کردند و بلوز روستایی به سبک بلوز شهری که خشن تر بود و بیشتر از عبارت پردازی‌های آوازی استفاده می‌کرد، دگرگون شد. دسته‌های بلوزی که در دهه ۴۰ در شیکاگو به وجود آمدند از گیتارهای الکترونیکی تقویت شده که اغلب با گیتار بیس و درام الکتریکی حمایت می‌شد استفاده می‌کردند. این سازها بعدها از طرف دسته‌های راک اند رول نیز به کار برده شد.
در دهه ۵۰، مهاجرت سیاه پوستان آمریکایی به شهرهای شمالی به پیدایش اشکال و سبک‌های آوازی بلوز ترکیبی انجامید.

راک اند رول در دهه ۵۰ با الویس پریسلی و شخصیتهای دیگر ظهور کرد و به صورت آمیخته‌ای از ریتم و بلوز سیاه پوستان با موسیقی کانتری و آهنگ عاطفی و فیض بخش پدیدار شد.
در دهه ۶۰ اشکال پیچیده‌تر راک اند رول به موسیقی راک معروف شد که عناصر بنیادین آن عبارت‌اند از:یک یا چند آوازخوان، تعدادی گیتار شدیداً تقویت شده (شامل باس، ریتم ولید) و درامر.

راک انگلیسی نخستین بار در دهه ۶۰ به دست بیتلز و رولینگ استونز و دیگر گروه‌های ۴ یا ۵ نفره بنیان گذاشته شد.
بیتلز با توانایی‌ها و رشد قابل توجه موسیقایی خود توانستند موسیقی مردمی را به رشته بازی از خلاقیت اصیل تبدیل کنند. در عین‌حال باب دیلن و دیگر مجریان آمریکایی مشغول رشد بخشیدن به موسیقی راک بودند.

در اواسط دهه ۶۰ موسیقیدانان جوان به کاوش توانایی راک برای برخورد با مضامین اجتماعی و سیاسی پرداختند. آوازخوان‌های قدرتمند مانند جنیس جاپلین و گیتاریستهایی مانند جیمی هندریکس در مضامین سنتی و ریتم و بلوز، انقلابی به پا کردند.

در اواخر دهه ۶۰ و در اوایل ۷۰ ازدیاد دسته‌های آمریکایی و انگلیسی به اوج خود رسید. تاریخ موسیقی مردمی در دهه ۷۰ و ۸۰ و ۹۰ میلادی در اصل همان تاریخ موسیقی راک است که با سبک‌های دیگر آن از جمله موسیقی پانک، رپ، متال، دیسکو و… در سراسر جهان گسترش یافت و معیار موسیقی جوانان در بسیاری از کشورها شد.

 جستارهای وابسته 
 عنوان‌های افتخاری در موسیقی عامه‌پسند
 فهرست سبک‌های موسیقی
 فهرست موسیقی‌دانان
 فرهنگ مردمی

 منابع 

 فراهانی، ا. (۱۴۰۰). شبح تام جود: موسیقی عامه پسند در آمریکا از وودی گاتری تا بروس اسپرینگستین. تهران: نشر آگه.
 کتاب شب را ورق بزن/ ترجمه کارن رشاد / نشر مس
 وبگاه All Music


رده:رسانه گروهی
رده:ژانرهای موسیقی
رده:فرهنگ عامه