ختس

بندانگشتی|160px|گسترهٔ تحت پوشش دو واحد آتشبار سامانه پیکان

خِتْسْ  یا پیکان ، خانواده‌ای از موشک‌های ضدبالستیک است که برای پاسخ به نیاز اسرائیل به یک سامانه دفاع موشکی مؤثرتر در برابر موشک‌های بالستیک نسبت به سامانه پاتریوت طراحی شد. توسعه این سامانه از سال ۱۹۸۶ به‌طور مشترک توسط اسرائیل و ایالات متحده آمریکا آغاز شد و همچنان ادامه دارد. این پروژه توسط بخش «مالام» در صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) و شرکت بوئینگ دیفنس، اسپیس اند سکیوریتی اجرا می‌شود و نظارت آن بر عهده اداره «حوما» در وزارت دفاع اسرائیل و آژانس دفاع موشکی ایالات متحده است.

سامانه پیکان لایه برد بلند سامانه‌های چندلایه دفاع موشکی اسرائیل را تشکیل می‌دهد و در کنار فلاخن داوود (در برد متوسط تا بلند) و گنبد آهنین و پرتو آهنین (در برد کوتاه) عمل می‌کند.

سامانه پیکان شامل موشک‌های رهگیر مافوق صوت پیکان ۲ و پیکان ۳، رادار هشدار زودهنگام آرایه فازی فعال «صنوبر سبز» (EL/M-۲۰۸۰) و «صنوبر بزرگ» ساخت التا سیستمز، مرکز فرماندهی، کنترل آتش، ارتباطات، رایانه و اطلاعات متعلق به الیسرا، و مرکز کنترل پرتاب متعلق به صنایع هوافضای اسرائیل است. این سامانه متحرک بوده و قابلیت انتقال به سایت‌های آماده‌شده دیگر را دارد.

پس از ساخت و آزمایش نمونه فناوری پیکان ۱، تولید و استقرار عملیاتی نسخه پیکان ۲ آغاز شد. نخستین آتشبار پیکان در اکتبر ۲۰۰۰ به‌طور کامل عملیاتی اعلام شد و توسط یگان «شمشیر حفاظتی» زیر نظر فرماندهی دفاع هوایی نیروی هوایی اسرائیل به کار گرفته می‌شود. اگرچه برخی اجزای آن صادر شده‌اند، اما سامانه کامل پیکان تنها در اختیار نیروهای دفاعی اسرائیل قرار دارد.

این سامانه یکی از پیشرفته‌ترین برنامه‌های دفاع موشکی موجود به‌شمار می‌رود و نخستین سامانه عملیاتی است که به‌طور اختصاصی برای رهگیری و انهدام موشک‌های بالستیک طراحی و ساخته شده است.

بخش لایه بالایی دفاع موشکی اسرائیل در خارج از جو، یعنی «پیکان ۳»، در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۷ عملیاتی اعلام شد. این نسخه با سرعت، برد و سقف پرواز بیشتری نسبت به پیکان ۲ عمل می‌کند و موشک‌های بالستیک را در مرحله پرواز در فضا (خارج از جو) رهگیری می‌کند. بنا بر گزارش‌ها، این سامانه می‌تواند به‌عنوان سلاح ضدماهواره نیز مورد استفاده قرار گیرد.

برد عملیاتی اعلام‌شده برای سامانه پیکان ۳ تا ۱۵۰ کیلومتر، سقف پرواز آن حدود ۱۰۰ کیلومتر و سرعت آن حدود ۹ ماخ (حدود ۲۵۰۰ متر بر ثانیه) عنوان شده است.http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3579000,00.html

یکی از اهداف طراحی این سامانه، مقابله با موشک‌های بالستیک منطقه‌ای از جمله موشک‌های شهاب-۳ ایران عنوان شده است.Israeli Says Arrow Missile Can Hit Iranian Shihab Missiles در سال ۲۰۰۵، رهگیر پیکان-۲ علیه یک موشک بالستیک مشابه شهاب-۳ با موفقیت آزمایش شد. بنا بر گزارش‌ها، این آزمایش نشان داد که سامانه توانایی رهگیری موشک‌های مجهز به کلاهک‌های جداشونده و تدابیر فریب را دارد.

در سناریوی دفاع لایه‌ای، پیکان به‌عنوان سامانه خط مقدم در برابر موشک‌های بالستیک عمل می‌کند و سامانه آمریکایی پاتریوت که در جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ علیه موشک‌های اسکاد عراق به کار گرفته شد به‌عنوان سامانه پشتیبان فعالیت می‌کند.

در سال ۲۰۰۳، سامانه پیکان به‌دلیل اهمیت راهبردی و دستاورد فناورانه خود، موفق به دریافت جایزه سلاح برتر دفاعی اسرائیل شد.

حدود ۳۰٪ از هزینه توسعه و تولید سامانه پیکان توسط ایالات متحده آمریکا تأمین شده است؛ از این‌رو فروش آن به کشورهای دیگر مستلزم کسب مجوز از دولت ایالات متحده نیز هست.

در نوامبر ۲۰۰۷ و در جریان سفر رئیس‌جمهور اسرائیل به ترکیه، برخی منابع از احتمال علاقه‌مندی ترکیه به خرید سامانه پیکان و نیز ماهواره جاسوسی اوفک (افق) از اسرائیل خبر دادند.ترکیه قصد دارد از اسرائیل ضدموشک و ماهوارهٔ اطلاعاتی مدرن خریداری کند (وبگاه رسمی وزارت خارجهٔ اسرائیل - فارسی)

 پس زمینه 

برنامهٔ تولید و توسعه خِتس در پی دستیابی کشورهای عضو اتحادیه عرب و همچنین سپاه پاسداران به موشک‌های زمین‌به‌زمین با برد بلند آغاز شد. این طرح بر سامانهٔ دفاع موشکی AB-۱۰ متعلق به سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل ترجیح داده شد، زیرا ختس مفهومی کامل‌تر و برد بیشتری داشت. سامانهٔ AB-۱۰ به این دلیل مورد انتقاد قرار گرفت که در عمل نسخه‌ای بهبودیافته از ام‌آی‌ام-۲۳ هاوک تلقی می‌شد، نه سامانه‌ای که از ابتدا برای رهگیری موشک بالستیک طراحی شده باشد.

ایالات متحده آمریکا و اسرائیل در ۶ مه ۱۹۸۶ یک یادداشت تفاهم برای تأمین مالی مشترک برنامهٔ ختس امضا کردند. در سال ۱۹۸۸، وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا از طریق سازمان ابتکار دفاع استراتژیک (SDIO) ساخت نمونهٔ نمایشی فناوری «ختس ۱» را به صنایع هواپیماسازی اسرائیل سفارش داد.در طول سال‌ها SDIO به Ballistic Missile Defense Organization (BMDO) و سپس به Missile Defense Agency (MDA) تغییر نام داد. همچنین صنایع هواپیماسازی اسرائیل به صنایع هوافضای اسرائیل تغییر نام یافت.

جنگ خلیج فارس که عملکرد بحث‌برانگیز نمونه اولیه سامانه پاتریوت را در برابر موشک‌های عراقی «الحسین» آشکار ساخت، انگیزهٔ بیشتری برای توسعهٔ ختس فراهم کرد. این سامانه در ابتدا برای رهگیری موشک‌هایی مانند «اسکاد»، گونهٔ «الحسین» آن، SS-۲۱ «اسکاراب» مورد استفادهٔ سوریه و CSS-۲ مورد استفادهٔ عربستان سعودی طراحی شده بود. توسعهٔ ختس همچنین با توجه به برنامه‌های پیشرفتهٔ موشکی ایران ادامه یافت.

اسحاق رابین، که در آن زمان وزیر دفاع اسرائیل بود، تهدید موشکی در حال ظهور را یکی از خطرناک‌ترین تهدیدهای آینده علیه امنیت اسرائیل می‌دانست. وی دربارهٔ این برنامه اظهار داشت:ادارهٔ توسعهٔ تسلیحات و زیرساخت‌های فناوری اسرائیل، بخشی از وزارت دفاع اسرائیل، پروژهٔ توسعهٔ ختس را در چارچوب مدیریت «حوما» (Homa) هدایت می‌کند. این مدیریت که امروزه با نام IMDO – Israel Missile Defense Organization نیز شناخته می‌شود، مسئول هماهنگی فعالیت‌های صنعتی شرکت‌های مختلف دفاعی اسرائیل درگیر در توسعهٔ سامانهٔ ختس است.

 تأمین مالی 

برنامهٔ توسعهٔ چندمیلیارد دلاری خِتس در اسرائیل و با حمایت مالی ایالات متحده آمریکا اجرا می‌شود. در آغاز این برنامه، برآورد می‌شد که هزینهٔ کل توسعه و تولید آن شامل تولید اولیهٔ موشک‌ها، حدود ۱٫۶ میلیارد دلار باشد. بهای هر فروند موشک رهگیر ختس نیز حدود ۳ میلیون دلار برآورد شده است.

در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۷ گزارش شد که حدود ۲٫۴ میلیارد دلار در برنامهٔ ختس سرمایه‌گذاری شده است که بین ۵۰ تا ۸۰ درصد آن توسط دولت ایالات متحده تأمین شده بود. سهم سالانهٔ اسرائیل در این برنامه حدود ۶۵ میلیون دلار اعلام شده است.

 انتقاد و مخالفت 
برنامهٔ خِتس با مخالفت‌هایی از سوی نیروی هوایی اسرائیل روبه‌رو شد؛ زیرا دکترین سنتی این نیرو که بر نظریه بازدارندگی و اجرای حمله پیش‌دستانه استوار است، با ماهیت دفاعی سامانهٔ موشکی در تضاد تلقی می‌شد. افزون بر این، نیروی هوایی نگران بود که تأمین موشک‌های رهگیر پرهزینهٔ ختس، منابع مالی اختصاص‌یافته به پروژه‌های تهاجمی مانند هواپیماهای جنگنده را کاهش دهد.

نقدی جدی بر مفهوم دفاع موشکی برای اسرائیل توسط روون پداتزور در پژوهشی جامع مطرح شد که در سال ۱۹۹۳ از سوی مرکز مطالعات راهبردی جافی وابسته به دانشگاه تل‌آویو منتشر گردید.این مرکز پیش‌تر با نام Jaffee Center for Strategic Studies شناخته می‌شد و بعدها به Institute for National Security Studies (INSS) تغییر نام داد. استدلال‌های این مطالعه با دیدگاه شماری از مقام‌های دفاعی و تحلیل‌گران همسو بود و بازتاب‌دهندهٔ بسیاری از انتقادهایی بود که در ایالات متحده نسبت به برنامهٔ ابتکار دفاع استراتژیک مطرح می‌شد.

پداتزور استدلال می‌کرد که فریب دادن سامانه‌ای از نوع ختس با استفاده از اقدامات متقابل ساده و کم‌هزینه امکان‌پذیر است و این امر می‌تواند کارایی آن را کاهش دهد. وی همچنین تردید داشت که صنایع دفاعی اسرائیل بتوانند از عهدهٔ پیچیدگی‌های فنی چنین سامانه‌ای برآیند و با استناد به دیدگاه برخی کارشناسان ناشناس در نیروهای دفاعی اسرائیل پیش‌بینی می‌کرد که سامانه پیش از سال ۲۰۱۰ عملیاتی نخواهد شد. او همچنین هزینه‌های احتمالی را بسیار بالا (در حدود ۱۰ میلیارد دلار) برآورد می‌کرد و معتقد بود چنین هزینه‌ای می‌تواند اولویت‌های بودجه‌ای را دگرگون کرده و منابع لازم برای تقویت توان رزمی نیروهای مسلح را کاهش دهد.

پداتزور همچنین استدلال می‌کرد که حتی در صورت کارآمدی در برابر موشک‌های مجهز به کلاهک‌های متعارف، شیمیایی یا زیستی، سامانهٔ ختس در برابر تهدید موشک‌های دارای کلاهک هسته‌ای نمی‌تواند دفاعی کامل فراهم کند؛ زیرا اصابت حتی یک کلاهک هسته‌ای در مناطق شهری پرجمعیت اسرائیل تهدیدی وجودی به‌شمار می‌رود.

در همان زمان، جان ای. پایک از فدراسیون دانشمندان آمریکایی با اشاره به مشکلات فنی احتمالی در سامانهٔ راداری و فرماندهی و نیز هزینه‌های بالای توسعه، پیش‌بینی کرده بود که برنامهٔ ختس ممکن است متوقف شود. همچنین در سال ۲۰۰۲، ویکتوریا سامسون از مرکز اطلاعات دفاعی اعلام کرد که این سامانه توان رهگیری موشکی را که کلاهک خود را به چند بخش مستقل تقسیم کند (کلاهک خوشه‌ای) ندارد.

با این حال، در ژوئن ۲۰۰۳ گروهی از مهندسان ارشد، مخترعان و مدیران پروژه در صنایع هوافضای اسرائیل و پیمانکاران فرعی، به‌دلیل توسعه و تولید سامانهٔ ختس موفق به دریافت جایزه (ابداع سلاح دفاعی برتر) اسرائیل شدند.

به‌گفتهٔ اوزی روبین، نخستین مدیر سازمان دفاع موشکی اسرائیل (IMDO)، بسیاری از پیش‌بینی‌های بدبینانه در گذر زمان تحقق نیافت. به‌زعم وی، صنایع دفاعی اسرائیل بر چالش‌های فنی غلبه کردند، توسعهٔ سامانه زودتر از پیش‌بینی‌ها تکمیل شد و شواهدی مبنی بر آسیب دیدن سایر برنامه‌های تدارکاتی نیروهای دفاعی اسرائیل در نتیجهٔ هزینه‌های ختس وجود ندارد. با این حال، پداتزور تا سال‌ها بر دیدگاه انتقادی خود پای فشرد.

 توسعه 
جایگزین=نمونه‌ای شبیه‌سازی‌شده از Arrow 1، در مؤسسه فناوری اسرائیل.|بندانگشتی|ماکتی از رهگیر پیکان ۱، نزد دانشکده مهندسی هوافضای مؤسسه فناوری اسرائیل.|450x450پیکسل

 پیکان ۱ 
اولین پرتاب سامانه رهگیر پیکان در تاریخ ۹ اوت ۱۹۹۰ انجام شد و هدف آن آزمایش سامانه‌های کنترل و هدایت موشک بود. این آزمایش تنها چند ثانیه پس از بلند شدن متوقف شد و موشک به‌طور عمدی نابود شد، زیرا نگرانی‌هایی وجود داشت که ممکن است مسیر خود را منحرف کرده و به منطقه مسکونی برخورد کند. این مشکل ناشی از نقص رادارهای ردیاب زمینی در دنبال کردن مسیر موشک بود. دومین آزمایش در تاریخ ۲۵ مارس ۱۹۹۱ انجام شد. این آزمایش که به منظور بررسی اجزای موشک در هنگام پرتاب طراحی شده بود، از یک کشتی در دریا انجام شد. بار دیگر، نقص فنی موشک باعث شد آزمایش متوقف شود. سومین آزمایش که به منظور بررسی توانایی رهگیری پیکان طراحی شده بود، در ۳۱ اکتبر ۱۹۹۱ انجام شد. موشک بار دیگر از یک کشتی در دریا پرتاب شد و مجدداً به دلیل تکرار نقص‌های قبلی آزمایش متوقف شد.

در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۲، در یک آزمایش دیگر برای بررسی اجزای موشک در هنگام پرتاب، سامانه‌ها سرانجام طبق برنامه عمل کردند و پیکان پس از ۴۵ ثانیه به نقطه تعیین‌شده در آسمان رسید. طبق برنامه، موشک سپس نابود شد. این آزمایش موفق، مرحله آزمایش‌های مقدماتی سامانه را به پایان رساند. پنجمین، ششمین و هفتمین آزمایش‌ها در تاریخ‌های ۲۸ فوریه، ۱۴ ژوئیه و ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ انجام شد. در این آزمایش‌ها، پیکان توانست به نزدیکی موشک‌های هدف برسد و بدین ترتیب توانایی خود در رهگیری موشک‌های سطح به سطح را اثبات کرد. در هشتمین آزمایش در ۱ مارس ۱۹۹۴، موشک به دلیل نقص کامپیوتر زمینی پرتاب نشد. نهمین پرتاب آزمایشی در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۴، که به نام ATD#۱ (آزمایش نمایشی پیکان ۱) شناخته می‌شود، سامانه پیکان ۱ توانست یک موشک هدف پرتاب‌شده از یک کشتی در دریای مدیترانه را رهگیری کند.

گزارش شده که موشک پیکان ۱، یک موشک دو مرحله‌ای با سوخت جامد بود، با طول کل ۷٫۵ متر، قطر بدنه ۱۲۰۰ میلی‌متر و وزن پرتاب حدود ۲۰۰۰ کیلوگرم. برآورد شده بود که مرحله دوم بوستر طولی برابر ۲٫۵ متر دارد و از سامانه هدایت اینرسی و هدایت فرمانی میان‌مسیر بهره می‌برد، و دارای آرایه کانونی مادون‌قرمز در مرحله پایانی بود. این موشک به عنوان یک موشک نسبتاً سریع و مانورپذیر با سامانه هدایت بردار رانش در هر دو مرحله توصیف شده است. برد آن حدود ۵۰ کیلومتر برآورد شده است. از سوی دیگر، پیکان ۱ ممکن است یک موشک تک مرحله‌ای باشد. توسعه پیکان ۱ «بزرگ و دست‌وپاگیر» متوقف شد و تحقیقات بیشتر با پیکان ۲ «کوچک‌تر، سریع‌تر و کشنده‌تر» ادامه یافت.

 پیکان ۲ 

دو آزمایش موفق برای بررسی سامانه‌های هدایت، کنترل و حرکت بدون موشک هدف در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۵ و ۲۰ فوریه ۱۹۹۶ انجام شد. دو رهگیری موفق دیگر در ۲۰ اوت ۱۹۹۶ و ۱۱ مارس ۱۹۹۷ انجام شد و با نام‌های AIT#۲۱ و AIT#۲۲ ثبت شد. آزمایش دیگری (AIT#۲۳) در ۲۰ اوت ۱۹۹۷ انجام شد، اما موشک هنگام نقص سامانه هدایت نابود شد. این نقص به موقع اصلاح شد تا موفقیت آزمایش AST#3، اولین آزمایش جامع کل سامانه، تضمین شود. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۸، تمام اجزای سامانه با موفقیت تهدید شبیه‌سازی‌شده کامپیوتری را مقابله کردند. در ۲۹ نوامبر ۱۹۹۸، صنایع هوافضای اسرائیل اولین رهگیر عملیاتی پیکان ۲ را به وزارت دفاع اسرائیل تحویل داد.

یک آزمایش کامل سامانه (AST#4) در ۱ نوامبر ۱۹۹۹ انجام شد. در این آزمایش، سامانه پیکان موشک هدف TM-9۱C شبیه‌سازی‌کننده موشک «اسکاد» را که از کشتی پرتاب شده بود، شناسایی، ردیابی و رهگیری کرد. موشک هدف TM-9۱C بر اساس رهگیر پیکان ۱ ساخته شده بود. در ۱۴ مارس ۲۰۰۰، اولین آتشبار کامل پیکان ۲ در پایگاه هوایی پالماخیم رونمایی شد. آلوف ایتان بن الیاهو، فرمانده وقت نیروی هوایی اسرائیل در سخنرانی خود گفت:

«این روز بزرگی برای نیروهای دفاع هوایی، نیروی هوایی، مجموعه دفاعی و به گمانم برای دولت اسرائیل است. از امروز، پذیرش تنها سامانه تسلیحاتی از این نوع در جهان تکمیل شده است. ما اولین کسانی هستیم که موفق به توسعه، ساخت و بهره‌برداری از سامانه دفاعی علیه موشک‌های بالستیک شدیم.»

 ارتقای بلوک ۲ 
یک آزمایش موفق از موشک رهگیر پیکان ۲ بلوک-۲ در تاریخ ۵ ژانویه ۲۰۰۳ (AST#8) انجام شد. در این آزمایش چهار موشک به سمت چهار هدف شبیه‌سازی‌شده شلیک شدند تا عملکرد رهگیر در شرایط پروازی ویژه و همچنین عملکرد سامانه در طول یک رشته پرتاب‌ها مورد بررسی قرار گیرد. این آزمایش شامل رهگیری واقعی نبود. آزمایش موفق دیگری در تاریخ ۱۶ دسامبر ۲۰۰۳ (AST#9) انجام شد که توانایی سامانه در رهگیری و نابودی موشک‌های ورودی در ارتفاعات بسیار بالا، حدود ۶۰ کیلومتر، را بررسی کرد. گزارش شده است که AST#8 و AST#9 همچنین یکپارچگی سامانه پیکان با آتشبارهای ام‌آی‌ام-۱۰۴پاتریوت را نیز مورد آزمایش قرار دادند.

در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۴، اسرائیل و ایالات متحده یک آزمایش مشترک در مرکز آزمایش موشکی پایگاه هوایی پوینت موگو در کالیفرنیا انجام دادند که طی آن موشک رهگیر پیکان علیه یک موشک واقعی "Scud-B" شلیک شد. این آزمایش یک سناریوی واقعی را شبیه‌سازی می‌کرد که به دلیل محدودیت‌های ایمنی نمی‌توانست در اسرائیل انجام شود. برای این منظور، یک آتشبار کامل به پوینت موگو منتقل شد. رادار این سامانه و سامانه‌های فرماندهی و کنترل در پایگاه مستقر شدند، در حالی که پرتابگر پیکان حدود ۱۰۰ کیلومتر دورتر در یک جزیره در محدوده آزمایش نصب شد.

آزمایش موفق بود و موشک رهگیر توانست موشک مهاجم "Scud" را که در شعاع ۳۰۰ کیلومتری و در ارتفاع ۴۰ کیلومتری پرواز می‌کرد، نابود کند.

این دوازدهمین آزمایش موشک رهگیر پیکان و هفتمین آزمایش سامانه کامل بود و اولین رهگیری یک "Scud" واقعی به‌شمار می‌رفت. این آزمایش مهم به عنوان AST USFT#1 شناخته شد. پس از این آزمایش، شائول موفاز، وزیر دفاع وقت اسرائیل، اظهار داشت:

"ما در عصری از عدم اطمینان هستیم. کشورهایی در «جهان سوم» [ایران] همچنان تلاش می‌کنند تا قابلیت‌های غیرمتعارف همراه با قابلیت‌های پرتاب دوربرد را به دست آورند. پیکان بهترین سامانه موشکی از نوع خود در جهان است و به عنوان یک عامل تقویت‌کننده برای نیروی آینده ما عمل می‌کند."

آزمایش AST USFT#2 یک ماه بعد، در تاریخ ۲۶ اوت، در پایگاه پوینت موگو انجام شد. هدف این آزمایش بررسی توانایی پیکان در تشخیص کلاهک جداشونده یک موشک بالستیک و تفکیک آن بود. سامانه هدف واقعی را شناسایی کرد، اما یک نقص فنی مانع از حرکت موشک برای اصابت به هدف شد، که منجر به تعلیق آزمایش‌ها شد.

طی مارس تا آوریل ۲۰۰۵، توانایی سامانه‌های راداری Green Pine و Golden Citron برای همکاری با اجزای سامانه پاتریوت که توسط ارتش ایالات متحده استفاده می‌شد، در برابر اهداف شبیه‌سازی‌شده از نوع "Scud" طی تمرین‌های منظم دو ساله آمریکا و اسرائیل به نام جونیپر کبرا با موفقیت آزمایش شدند.

آزمایش کامل سامانه پیکان در دسامبر ۲۰۰۵ از سر گرفته شد و سامانه با موفقیت هدفی را در ارتفاع پایین، که گزارش شده بود رکورد محسوب می‌شود را رهگیری کرد. این آزمایش (AST#10) چهاردهمین آزمایش موشک پیکان و نهمین آزمایش سامانه کامل بود.

 ارتقای بلوک ۳ 

در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۰۷، یک موشک پیکان ۲ بلوک-۳ با موفقیت یک موشک هدف «Black Spپیکان» که شبیه‌سازی یک موشک بالستیک در ارتفاع بالا بود را رهگیری و منهدم کرد. این اولین آزمایش از یک سامانه سلاح توزیع‌شده در اسرائیل بود که نیاز داشت دو واحد پیکان با فاصله تقریباً ۱۰۰ کیلومتر از هم مستقر شوند تا داده‌ها دربارهٔ تهدیدات ورودی را به اشتراک گذاشته و هماهنگی پرتاب‌ها را انجام دهند. همچنین این اولین بار بود که سامانه توزیع داده لینک ۱۶ برای اتصال دو واحد پیکان استفاده شد، اگرچه این سامانه در آزمایش‌های قبلی برای اتصال واحدهای پیکان و پاتریوت به کار رفته بود. علاوه بر این، از یک پرتابگر بهبود یافته استفاده شد.

تمرین دیگری از سری «جونیپر کبرا» از ۱۰ تا ۲۰ مارس ۲۰۰۷ انجام شد. شبیه‌سازی کامپیوتری استفاده‌شده در این تمرین مشابه شبیه‌سازی کامپیوتری مورد استفاده در تمرین سال ۲۰۰۵ بود.

نسخه پیش‌رو از بلوک بعدی در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۰۷ بدون هدف پرتاب شد تا اطلاعاتی دربارهٔ پرواز و عملکرد آن جمع‌آوری شود و تغییراتی نامشخص در سخت‌افزار و الکترونیک آن اعمال شد و هزینه ساخت آن حدود ۲۰ درصد کاهش یافت.

آریه هرزوگ، مدیر وقت IMDO، گفت: «سامانه پدافندی پیکان ما بدون شک می‌تواند با تمام تهدیدات عملیاتی در خاورمیانه مقابله کند، به‌ویژه در برابر ایران و سوریه.»

 ارتقای بلوک ۴ 
بندانگشتی|266x266پیکسل|شلیک موشک پیکان ۲ در فوریه ۲۰۱۱
موشک پیکان ۲ بلوک-۴ توانست در آوریل ۲۰۰۸، یک هدف شبیه‌سازی‌شده به نام Blue Sparrow (جانشین Black Sparrow و قادر به شبیه‌سازی موشک‌های Scud و احتمالاً شهاب ۳ ایران) را شناسایی و رهگیری کند. هدف از ارتفاع ۲۷٫۵ کیلومتری شلیک شد و به چند کلاهک تقسیم شد، اما رادار سامانه توانست مسیر آن را دنبال کند و شبیه‌سازی رهگیری موفق بود. آزمایش واقعی شلیک بلوک- ۴ در سپتامبر ۲۰۰۸ با مشکل شناسایی هدف متوقف شد، اما نهایتاً در آوریل ۲۰۰۹ موفقیت‌آمیز انجام شد.

در ژوئیه ۲۰۰۹، یک آزمایش مشترک دیگر در پایگاه هوایی پوینت موگو برای آزمایش رهگیری موشک مهاجمی که از بیش از ۱۰۰۰ کیلومتری شلیک شد، به دلیل نقص ارتباطی در آخرین لحظه لغو شد. هرچند رهگیری انجام نشد، اما هماهنگی با سامانه‌های دفاع موشکی دیگر به خوبی آزمایش شد.

در فوریه ۲۰۱۱، بلوک ۴ توانست با موفقیت یک موشک بالستیک دوربرد را در پایگاه پوینت موگو منهدم کند. رهگیری به‌صورت برخورد بدنه به بدنه انجام شد و هدف کاملاً نابود شد.

در فوریه ۲۰۱۲، آخرین آزمایش رهگیری پیش از تحویل بلوک ۴ با موفقیت انجام شد. رادار هدف را شناسایی و رهگیری کرد و اطلاعات به واحدهای شلیک منتقل شد.

به گفته Arieh Herzog، ارتقای بلوک ۴ باعث بهبود تشخیص هدف، مدیریت اطلاعات و دقت هدایت در مسیر میانی می‌شود و توان تخریب سامانه را افزایش می‌دهد.

نسخه بلوک ۴٫۱ قرار است شامل مرکز فرماندهی جدید، لانچرهای زرهی با قابلیت شلیک بیشتر، ارتباط بهتر با سامانه‌های موشکی دیگر و دامنه وسیع‌تر رهگیری باشد. یک آزمایش در سپتامبر ۲۰۱۴ روی دریای مدیترانه نامشخص بود، اما در فوریه ۲۰۱۵ اعلام شد که آزمایش تقریباً موفقیت‌آمیز بوده اما هدف دقیقاً زده نشده است و مشکل احتمالاً نرم‌افزاری بوده که قابل اصلاح است.

 ارتقای بلوک ۵ 
بندانگشتی|300x300پیکسل|شلیک موشک پیکان ۲ در آگوست ۲۰۲۰
تا آوریل ۲۰۱۱، سازمان توسعه موشکی اسرائیل (IMDO) تعریف اولیه‌ای از ارتقاء جدید بلوک-۵ سامانه پیکان را ارائه کرد که قرار است موشک‌های پیکان ۲ با برد پایین‌تر و پیکان ۳ خارج از جو را به یک سامانه دفاع موشکی ملی واحد تبدیل کند. طبق گفته آریه هرزوگ، بلوک-۵ پیش‌بینی‌شده شامل حسگرهای جدید زمینی و هوایی، یک سیستم فرماندهی و کنترل، و یک موشک هدف‌گذار جدید به نام سیلور اسپارو خواهد بود که برای شبیه‌سازی وسایل تحویلی با قابلیت‌های احتمالی هسته‌ای که توسط ایران توسعه یافته‌اند، طراحی شده است. طبق گفته آژانس دفاع موشکی ایالات متحده، بلوک-۵ قادر خواهد بود با «تهدیدات منطقه‌ای بیشتر» مقابله کند و مساحت تحت پوشش دفاعی را حدود ۵۰ درصد افزایش دهد.

پیش‌بینی‌شده که بلوک-۵، رادار سوپر گرین پاین موجود را به‌گونه‌ای بهینه‌سازی خواهد کرد که با رادار AN/TPY-2 و همچنین رادارهای فرماندهی موشک‌های ضد بالستیک مستقر در ناوهای نیروی دریایی ایالات متحده همکاری کند. رادارهای ایالات متحده برای پشتیبانی از عملیات‌های حلقه بسته به‌کار خواهند رفت، در صورتی که اهداف اسرائیل و ایالات متحده در منطقه تحت حمله قرار گیرند.

یک آزمایش موفق دیگر از موشک پیکان ۲ (AST#18a) در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۲۰، در آسمان دریای مدیترانه انجام شد.

 پیکان ۳ 

تا پایان ماه اوت ۲۰۰۸، دولت‌های ایالات متحده و اسرائیل توسعه یک مؤلفه لایه بالایی برای فرماندهی پدافند هوایی اسرائیل را با نام «پیکان ۳» آغاز کردند. این توسعه بر پایه مطالعه تعریف معماری انجام‌شده در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ استوار بود که ضرورت ادغام یک مؤلفه لایه بالایی در سامانه دفاع موشکی بالستیک اسرائیل را مشخص کرد. به گفته آریه هرزوگ، عنصر اصلی این لایه بالایی یک رهگیر خارج‌جوی خواهد بود که به‌صورت مشترک توسط صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) و بوئینگ دیفنس، اسپیس اند سکیوریتی توسعه می‌یابد. پیکان ۳ در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۷ عملیاتی اعلام شد.

موشک رهگیر پیکان ۳ در مقایسه با پیکان ۲، از سرعت، برد و سقف پروازی بیشتری برخوردار است و موشک‌های بالستیک را در مرحله پرواز فضاییِ (خارج از جو) مسیر حرکتشان رهگیری می‌کند. بنا به اعلام رئیس آژانس فضایی اسرائیل، پیکان ۳ می‌تواند به‌عنوان یک سلاح ضدماهواره نیز مورد استفاده قرار گیرد؛ قابلیتی که اسرائیل را در زمره معدود کشورهای جهان قرار می‌دهد که توانایی سرنگونی ماهواره‌ها را دارند.

 پیکان ۴ 
وزارت دفاع اسرائیل و توسعه‌دهندگان صنعتی این کشور، کارهای اولیه بر روی سامانه‌ای را آغاز کرده‌اند که ممکن است در آینده به «پیکان ۴» (Arrow 4) تکامل یابد؛ یک موشک درون‌جو–برون‌جو (endo-exo) که توانایی رهگیری موشک‌های متخاصم را هم در داخل و هم در خارج از جو زمین دارد و به‌عنوان سامانه‌ای نوین برای دفاع در برابر تهدیدهای بسیار پیشرفته‌تر آینده طراحی می‌شود. در سال ۲۰۱۷، بوعز لِوی، معاون اجرایی رئیس شرکت صنایع هوافضای اسرائیل (IAI)، اظهار داشت که احتمالاً هنوز زود است این تلاش را «پیکان ۴» بنامیم. با این حال، وی تأیید کرد که مطالعات طراحی در حال انجام، معطوف به توسعه رهگیری در آینده است که قابلیت‌هایی فراتر از «پیکان ۲» و «پیکان ۳» ارائه خواهد کرد.

در اوایل سال ۲۰۲۱، اسرائیل اعلام کرد که توسعه رهگیر «پیکان ۴» در حال انجام است و این سامانه با هدف رهگیری تهدیدهای سوپرسونیک، از جمله موشک‌های هایپرسونیک مانند فتاح و گلایدرهای هایپرسونیک طراحی می‌شود. تلاش‌ها برای مقابله با تهدیدهای هایپرسونیک، پس از اعلام ایران در نوامبر ۲۰۲۲ مبنی بر آزمایش یک موشک هایپرسونیک که می‌تواند ظرف چهار دقیقه به اسرائیل برسد، فوریت بیشتری یافت.Israel accelerating Arrow-4, sensor development due to Iranian hypersonic threat. Breaking Defense. November 15, 2022.

 مشخصات فنی 
جایگزین=Arrow 2 at the Paris Air Show.|بندانگشتی|پیکان ۲ در نمایشگاه هوایی پاریس.
سامانه پیکان در اصل برای رهگیری و انهدام موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد و میان‌برد با برد بیش از  طراحی و بهینه‌سازی شد. این سامانه برای رهگیری هواگردهای نظامی یا راکت‌های توپخانه‌ای طراحی نشده است؛ برخلاف سامانه‌هایی مثل سامانه تاد، ریم-۱۶۱ استاندارد ۳ و ام‌آی‌ام-۱۰۴ پاتریوت که برای نابودی هدف از برخورد مستقیم جنبشی («انهدام از طریق اصابت» یا hit-to-kill) استفاده می‌کنند، رهگیر پیکان ۲ متکی بر انفجار سرجنگی است.

پیکان ۲ قادر است اهداف خود را در ارتفاعی بالاتر از استراتوسفر رهگیری کند؛ به اندازه‌ای مرتفع که در صورت وجود کلاهک هسته‌ای، شیمیایی یا زیستی، مواد آلاینده بر فراز آسمان اسرائیل پراکنده نشوند. طراحان سامانه قصد داشتند فرایند انهدام را در فاصله‌ای دور از مناطق پرجمعیت انجام دهند. به گفته دکتر اوزی روبین، آزمایش‌هایی برای تعیین این موضوع انجام شد که آیا در صورت رهگیری یک کلاهک شیمیایی، عوامل جنگ‌افزار شیمیایی به سطح زمین خواهند رسید یا خیر. نتیجه آن بود که اگر کلاهک در ارتفاعی بالاتر از جریان جتی منهدم شود، هیچ ماده‌ای به زمین نخواهد رسید؛ زیرا جریان جت از غرب به شرق می‌وزد و بقایای شیمیایی را با خود خواهد برد.اسرائیل در شرق با Jordan و West Bank و در شمال‌شرق با Syria هم‌مرز است. با این حال، پیکان توانایی رهگیری در ارتفاع پایین و نیز مقابله هم‌زمان با چندین موشک بالستیک تاکتیکی را نیز دارد.

موشک دو مرحله‌ای پیکان به موتورهای سوخت جامد شامل یک بوستر و یک موتور پایدارساز (sustainer) مجهز است. موشک با یک احتراق اولیه، پرتاب عمودی داغ را از داخل محفظه انجام می‌دهد و با احتراق دوم، مسیر خود را به سوی هدف با سرعتی در حدود ماخ ۹ یا  حفظ می‌کند. کنترل بردار رانش در هر دو مرحله بوستر و پایدارساز به‌کار می‌رود. با روشن شدن موتور مرحله دوم، مجموعه موتور مرحله اول جدا می‌شود.

موشک پیکان پیش از آن‌که مسیر دقیق و نقطه رهگیری موشک تهدیدکننده به‌طور کامل مشخص شود، شلیک می‌گردد. با دریافت داده‌های بیشتر از مسیر پرواز، نقطه بهینه رهگیری دقیق‌تر تعیین می‌شود و موشک به سوی آن هدایت می‌شود.

بخش «سرجنگی برخوردی» (kill vehicle) با جرم  که شامل سرجنگی، چاشنی و جستجوگر نهایی است، به چهار بالک دلتا متحرک آیرودینامیکی مجهز است تا توان رهگیری در ارتفاع پایین هم فراهم شود. جستجوگر دومد این موشک شامل یک جستجوگر فروسرخ غیرفعال برای کشف و رهگیری موشک‌های بالستیک تاکتیکی و یک جستجوگر راداری فعال برای قفل روی اهداف آیرودینامیکی در ارتفاع پایین است. جستجوگر فروسرخ از نوع آرایه صفحه کانونی ایندیم آنتیمونید است. سرجنگی برخوردی برای دستیابی به رهگیری از نوع (hit-to-kill) طراحی شده است، اما در صورت عدم تحقق آن، چاشنی مجاورتی سرجنگی، پیش از رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با هدف، ترکش‌ها را به سوی آن هدایت می‌کند. سرجنگی انفجاری شدید با ترکش‌های هدایت‌شده قادر است هدفی را در شعاع  منهدم سازد؛

از این رو، پیکان با سامانه‌های پاتریوت پک ۳، سامانه ضدموشکی تاد و استاندارد ۳ که صرفاً بر فناوری (انهدام از طریق اصابت) مستقیم متکی هستند و نابودی تهدید را از طریق انرژی جنبشی برخورد دقیق حاصل می‌کنند، تفاوت دارد.

به گفته داو راوِیو، از توسعه‌دهندگان ارشد ملقب به «پدر موشک ضدبالستیک پیکان»،دکتر اوزی روبین نیز چنین لقبی دارد. یک رهگیر پیکان به‌تنهایی دارای احتمال ۹۰ درصد برای انهدام موشک هدف در بیشینه ارتفاع ممکن است. در صورت ناکامی، دو رهگیر دیگر می‌توانند در فواصل زمانی کوتاه به سوی همان هدف شلیک شوند. اگر نخستین رهگیر از این دو هدف را منهدم کند، رهگیر دوم می‌تواند به سوی هدف دیگری هدایت شود چرا که این رهگیر قابلیت مانور بالایی دارد. با این روش، سه امکان مستقل برای رهگیری فراهم می‌شود که احتمال انهدام را از ۹۰ درصد به ۹۹٫۹ درصد افزایش می‌دهد و الزامات مربوط به نرخ نشت (leakage rate) را برآورده می‌سازد. پیکان همچنین قادر است به‌طور هم‌زمان رگباری متشکل از بیش از پنج موشک ورودی را که ظرف ۳۰ ثانیه به هدف می‌رسند، رهگیری کند. این قابلیت در حال حاضر تنها در اختیار ایالات متحده و روسیه است. به گفته راوِیو، پیکان توانایی تمایز میان کلاهک واقعی و فریب‌دهنده (decoy) را دارد.

هر آتشبار پیکان معمولاً به چهار تا هشت سکوی پرتابگر مجهز است و برای بهره‌برداری به حدود ۱۰۰ نفر نیرو نیاز دارد. هر پرتابگر نصب‌شده بر روی تریلر، در حالت بارگذاری‌شده با شش لوله پرتاب حاوی موشک آماده شلیک، حدود  وزن دارد. پس از شلیک، پرتابگرها ظرف یک ساعت قابل بارگذاری مجدد هستند. این سامانه قابل انتقال است، نه متحرک عملیاتی کامل؛ بدین معنا که می‌توان آن را به مواضع آماده‌شده دیگر منتقل کرد، اما امکان استقرار در هر نقطه‌ای را ندارد.
تصویر مدل مفهومی آتشبار موشکی پیکان.جایگزین=Image of Arrow missile battery notional model, including: 1. Single Arrow launcher (6 canisters). 2. "Golden Citron". 3. Communications center. 4. "Brown Hazelnut". 5. "Green Pine" radar antenna. 6. Radar control center. 7. Radar power unit. 8. Radar cooling unit.

 رادار صنوبر سبز (Green Pine) 
«گرین پاین» (EL/M-2080) یک رادار آرایه فازی فعال (AESA) حالت‌جامد است که در باند L و در بازه فرکانسی ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ مگاهرتز یا ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ مگاهرتز فعالیت می‌کند. این رادار به‌طور هم‌زمان در حالت‌های جست‌وجو، کشف، ردگیری و هدایت موشک عمل می‌کند. توان کشف اهداف تا بردی در حدود  را دارد و قادر است بیش از ۳۰ هدف را با سرعتی بیش از  رهگیری کند. این رادار هدف را روشن‌سازی کرده و موشک رهگیر پیکان را تا فاصله‌ای در حدود  از هدف هدایت می‌کند.
بندانگشتی|304x304px|رادار گرین پاین EL/M-2080
 رادار سوپر گرین پاین

نسخه پیشرفته‌تری از این رادار با نام «سوپر گرین پاین» که با عنوان «گرین پاین بلوک-بی» یا «گرِیت پاین» (אורן אדיר) نیز شناخته می‌شود، برای جایگزینی نسخه اولیه توسعه یافته است. تا سال ۲۰۰۸ هر دو نسخه فعال بودند. «سوپر گرین پاین» برد کشف را به حدود  افزایش می‌دهد. نسخه ارتقایافته پیشرفته‌تری از این رادار نیز در دست توسعه است.

 مرکز کنترل نبرد و فرماندهی گلدن سیترون (Golden Citron) 
«گلدن سیترون» (אתרוג זהב) از شرکت البیت سیستمز یک مرکز مدیریت نبرد، فرماندهی، کنترل، ارتباطات و اطلاعات مبتنی بر معماری باز و شبکه‌محور است که بر روی کامیون نصب می‌شود و می‌تواند به‌طور هم‌زمان تا ۱۴ رهگیری را کنترل کند. این سامانه در سال ۲۰۰۷ یکی از پیشرفته‌ترین سامانه‌های شبکه‌محور جهان به‌شمار می‌رفت. سامانه امکان عملکرد کاملاً خودکار و نیز حالت «انسان در حلقه تصمیم» را در تمامی مراحل مدیریت عملیات رزمی فراهم می‌کند.

این مرکز با سایر سامانه‌های دفاع موشکی منطقه‌ای و سامانه‌های C³I نیز هم‌کنش‌پذیر است. به‌ویژه ارتباطات لینک ۱۶ و TADIL-J برای هم‌خوانی با واحدهای کنترل آتش پاتریوت اصلاح شده‌اند. اهداف تخصیص‌یافته می‌توانند به رادار کنترل آتش AN/MPQ-53 پاتریوت واگذار شوند. آزمایش‌های مشترک ایالات متحده و اسرائیل اتصال موفق سامانه پیکان با نسخه‌های آمریکایی و اسرائیلی پاتریوت را نشان داده است.

«نمودار درختی سیترون» دارای سه ردیف کنسول اپراتوری به‌شکل U است. در مرکز، افسر فرمانده قرار دارد که هدایت درگیری را بر عهده داشته و با سایر اجزای آتشبار و همچنین ستاد نیروی هوایی اسرائیل در ارتباط است. در سمت راست وی، افسر درگیری قرار دارد که اهداف را میان افسران درگیری مستقر در بخش راست U توزیع می‌کند. هر یک مسئول دفاع از یک منطقه جغرافیایی هستند و دو نفر از آنان به دلیل نظارت کلی بر آتشبارهای پاتریوت، ارشدتر محسوب می‌شوند. در سمت چپ فرمانده، افسر منابع وضعیت و آمادگی موشک‌ها را پایش می‌کند. در انتهای چپ U، افسر تصویر آسمان مستقر است که با فرماندهی جبهه داخلی در ارتباط بوده و با استفاده از توان پیش‌بینی نقطه اصابت، مقامات دفاع غیرنظامی را آگاه می‌سازد. همچنین یک افسر اطلاعات و یک افسر بازبینی پس از عملیات نیز حضور دارند. در مجموع، «گلدن سیترون» توسط ۷ تا ۱۰ اپراتور اداره می‌شود.

 ایستگاه کنترل پرتاب براون هیزلنات (Brown Hazelnut) 
«براون هیزلنات» (אגוז חום) مرکز کنترل پرتاب است که در محل استقرار پرتابگر قرار دارد و می‌تواند تا فاصله  از مرکز کنترل آتش «گلدن سیترون» فاصله داشته باشد. این مرکز از پیوندهای ارتباطی داده و صوتی مبتنی بر مایکروویو و رادیو با «گرین پاین» و «گلدن سیترون» بهره می‌برد. روش پرتاب، پرتاب عمودی داغ از درون کنیستر مهروموم‌شده است که پوشش همه‌جهته آزیموت (all-azimuth) را فراهم می‌کند. «براون هیزلنات» همچنین قابلیت‌های نگهداری و عیب‌یابی موشک را داراست.

 تولید 
اسرائیل در ابتدا سامانه پیکان را به‌طور کامل در داخل کشور تولید می‌کردبه‌جز جستجوگر راداری فعال ساخت لاکهید مارتین. اما در ۱۱ فوریه ۲۰۰۳، صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) و بوئینگ توافق‌نامه‌ای به ارزش بیش از ۲۵ میلیون دلار در سال‌های مالی ۲۰۰۳–۲۰۰۴ امضا کردند تا تأسیسات تولید قطعات موشک پیکان را در ایالات متحده ایجاد کنند. در مارس ۲۰۰۴، IAI قراردادی به ارزش ۷۸ میلیون دلار برای تولید به بوئینگ اعطا کرد که ارزش کل آن تا سه‌ماهه دوم ۲۰۰۸ می‌توانست از ۲۲۵ میلیون دلار فراتر رود.

در نتیجه اجرای این قرارداد، بوئینگ مسئول تولید حدود ۳۵ درصد از قطعات موشک پیکان، از جمله بخش الکترونیک، محفظه موتور بوستر و کنیستر موشک در تأسیسات خود در هانتسویل، آلاباما شد. شرکت IAI به‌عنوان پیمانکار اصلی سامانه، مسئول یکپارچه‌سازی و مونتاژ نهایی موشک در اسرائیل است. بوئینگ همچنین هماهنگی تولید قطعات ساخته‌شده توسط بیش از ۱۵۰ شرکت آمریکایی در بیش از ۲۵ ایالت را بر عهده دارد. نخستین رهگیر پیکان ۲ در سال ۲۰۰۵ به اسرائیل تحویل داده شد. رهگیرهای تولید مشترک از ۱۲ فوریه ۲۰۰۷ مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. تحویل نهایی به نیروی هوایی اسرائیل تا پایان سال ۲۰۱۰ برنامه‌ریزی شده بود.
بندانگشتی|356x356پیکسل|فیلمی از آزمایش عملیاتی سامانه موشکی پیکان (Arrow)

 پیمانکاران عمده دیگر عبارت‌اند از 
 البیت سیستمز – تولید رادار «گرین پاین» / «سوپر گرین پاین»؛
 الیسرا – تولید مرکز کنترل فرماندهی نبرد «گلدن سیترون»؛
 سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل – تولید موتور پایدارساز و سرجنگی؛
 صنایع نظامی اسرائیل – تولید موتور بوستر؛
 الاینت تک‌سیستمز – تولید محفظه موتور و نازل مرحله اول؛
 لاکهید مارتین – تولید جستجوگر راداری فعال؛
 ریتیان – تولید جستجوگر فروسرخ؛
 Ceradyne – تولید رادوم سرامیکی (پوشش محافظ رادار).

 استقرارها 
بر اساس برنامه زمان‌بندی اولیه سال ۱۹۸۶، قرار بود سامانه پیکان در سال ۱۹۹۵ به خدمت عملیاتی وارد شود. با این حال، نخستین آتشبار عملیاتی پیکان در مارس ۲۰۰۰ در پایگاه هوایی پالماخیم، در نزدیکی شهر ریشون لتسیون در جنوب کلان‌شهر تل‌آویو مستقر شد. این آتشبار در اکتبر ۲۰۰۰ عملیاتی اعلام گردید و در مارس ۲۰۰۱ به ظرفیت کامل رسید.

استقرار دومین آتشبار در فرودگاه صحرایی این شمر، در نزدیکی شهر خدرا در استان حیفا در شمال اسرائیل، به‌دلیل مخالفت شدید ساکنان محلی که بیم داشتند رادار آن برای سلامتشان خطرناک باشد، با تأخیر مواجه شد. سرانجام این وضعیت حل‌وفصل شد و دومین آتشبار اسرائیل در اکتبر ۲۰۰۲ استقرار خود را تکمیل کرد، عملیاتی شد و به آتشبار نخست متصل گردید. در سال ۲۰۰۷ گزارش شد که نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) تصمیم گرفته‌اند دکترین دفاع موشکی خود را اصلاح کرده و برای مقابله با رگبارهای احتمالی موشکی سوریه و ایران، آرایش استقرار پیکان در شمال اسرائیل را به‌طور محرمانه تغییر داده‌اند.

ارتش اسرائیل برنامه داشت برای هر آتشبار بین ۵۰ تا ۱۰۰ موشک رهگیر تهیه کند. در سال ۱۹۹۸، هزینه هر آتشبار حدود ۱۷۰ میلیون دلار برآورد می‌شد. تا سال ۲۰۱۲ گزارش شد که یک رادار «سوپر گرین پاین» در کنار دو رادار «گرین پاین» مستقر است.

اسرائیل در ابتدا قصد داشت دو آتشبار پیکان ۲ مستقر کند، اما بعدها برای تأمین مالی یک آتشبار سوم نیز اقدام کرد و موفق به دریافت تعهداتی در این زمینه شد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن بودند که آتشبار سوم از پیش مستقر شده یا در جنوب کشور در حال توسعه است، در حالی که گزارش‌های دیگر اعلام می‌کردند تصمیم نهایی هنوز اتخاذ نشده است، هرچند ورود آن به خدمت در سال ۲۰۱۲ مورد بحث بوده است. تصمیم نهایی برای آتشبار سوم در اکتبر ۲۰۱۰ اتخاذ شد. انتظار می‌رفت این آتشبار در سال ۲۰۱۲ در مرکز کشور عملیاتی شود. بر اساس گزارش نشریه Jane's Defence Weekly، برخی منابع اعلام کردند که آتشبار جدید پیکان ۲ در سال ۲۰۱۲ در تأسیسات نیروی هوایی اسرائیل در تال شاحار، تقریباً در میانه راه میان اورشلیم و اشدود و در نزدیکی بیت شمش عملیاتی شده است.

 صادرات 
علاوه بر اسرائیل، هند نیز تا اوت ۲۰۰۵ سه رادار «گرین پاین» را خریداری و مستقر کرد. دولت هند از سال ۱۹۹۹ خواستار خرید سامانه پیکان بود، اما در اوایل ۲۰۰۲، ایالات متحده درخواست اسرائیل برای فروش موشک‌های پیکان ۲ به هند را وتو کرد و از حق خود به‌عنوان تأمین‌کننده عمده مالی این برنامه استفاده نمود. مقامات آمریکایی استدلال کردند که این فروش ناقض رژیم کنترل فناوری موشکی (MTCR) خواهد بود. هند بعدها برنامه بومی دفاع موشکی بالستیک خود را توسعه داد.

کشور ترکیه نیز قصد خرید سامانه‌های دفاع هوایی ضد موشکی به ارزش بیش از یک میلیارد دلار را داشت و پیکان یکی از گزینه‌های بالقوه محسوب می‌شد، اما به دلایل سیاسی کنار گذاشته شد.

در اواخر دهه ۱۹۹۰، مقامات اردن دربارهٔ تأثیر احتمالی هرگونه درگیری میان اسرائیل و عراق یا ایران بر قلمرو خود ابراز نگرانی کردند. گزارش شد که بنیامین نتانیاهو در نخستین دوره نخست‌وزیری خود پیشنهاد «چتر دفاعی پیکان ۲» را به اردن ارائه کرده است، اما هیچ مجوزی از سوی آمریکا برای فروش این سامانه صادر نشد.

برای ایالات متحده، سامانه پیکان داده‌های فنی و عملیاتی مهمی فراهم کرده است. با این حال، این کشور در حال حاضر برنامه‌ای برای خرید و استقرار آن ندارد. در سپتامبر ۲۰۰۹، سامانه پیکان از سوی وزیر دفاع وقت آمریکا رابرت گیتس و معاون رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح جیمز کارترایت به‌عنوان یکی از گزینه‌های جایگزین برای استقرار سامانه‌های دفاع موشکی آمریکا در اروپا مطرح شد.

در سال ۲۰۲۲ و در پی تهاجم روسیه به اوکراین، دولت آلمان خرید سامانه پیکان ۳ را بررسی کرد. در ژوئن ۲۰۲۳، پارلمان آلمان خرید این سامانه را برای نیروی هوایی این کشور تصویب کرد. این قرارداد ۴ میلیارد یورویی بزرگ‌ترین صادرات نظامی تاریخ اسرائیل تا آن زمان بود. در مه ۲۰۲۵، دولت آلمان همچنین قصد خود برای خرید سامانه پیکان ۴ را اعلام کرد.

 تاریخچه عملیاتی 
در ۱۷ مارس ۲۰۱۷، موشک پیکان نخستین رهگیری عملیاتی خود را ثبت کرد، زمانی که یک موشک رهگیر سوری اس-۲۰۰ را که به سوی یک هواپیمای اسرائیلی شلیک شده بود، ساقط کرد. یک افسر ارشد نیروی هوایی اسرائیل زمینه عملیاتی این رهگیری غیرمعمولِ یک موشک زمین‌به‌هوا را توضیح داد. این افسر گفت موشک S-200 «مانند یک تهدید بالستیک رفتار کرد» و دارای «ارتفاع، برد و مسیر بالستیک» بود که اهداف کلاس اسکاد را که رهگیر پیکان ۲ برای انهدام آن‌ها طراحی شده بود، شبیه‌سازی می‌کرد.

در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، یک موشک پیکان ۲ توانست یک موشک بالستیک دوربرد را که از سوی حوثی‌ها در یمن به سمت اسرائیل شلیک شده بود، رهگیری کند. این نخستین استفاده عملیاتی پیکان ۲ در جریان یک جنگ و نخستین رهگیری موفق آن بود. در ۹ نوامبر ۲۰۲۳، یک موشک پیکان ۳ نخستین رهگیری موفق خود را از یک موشک قدر ۱۱۰ که به سوی جنوبی‌ترین شهر کشور یعنی ایلات در حرکت بود، انجام داد.

در ۱۳ آوریل ۲۰۲۴، سامانه دفاع موشکی پیکان در جریان عملیات «وعده صادق» ایران، موشک‌های بالستیک میان‌برد را رهگیری کرد. حمله ایران شامل ۱۲۰ موشک بالستیک، ۱۷۰ پهپاد تهاجمی و ۳۰ موشک کروز با هدف اسرائیل بود. رهگیری موفق موشک‌ها توسط سامانه پیکان بخشی از یک تلاش دفاعی هماهنگ بود که چندین سامانه دیگر دفاع موشکی و همچنین حمایت بین‌المللی از سوی آمریکا، بریتانیا و فرانسه را دربر می‌گرفت و عملاً از وارد آمدن خسارات جدی یا تلفات در اسرائیل جلوگیری کرد.

در ۱ اکتبر ۲۰۲۴، سامانه دفاع موشکی پیکان در جریان حملات ایران به اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۴، موشک‌های بالستیک دوربرد را رهگیری کرد. حمله ایران شامل ۱۸۱ موشک بالستیک بود که در دو موج به سوی اسرائیل شلیک شدند.

در ۴ مه ۲۰۲۵، منابع اسرائیلی گفتند که سامانه دفاع موشکی پیکان در رهگیری یک موشک شلیک‌شده از یمن توسط نیروهای انصارالله ناکام مانده است؛ موشکی که در نهایت در نزدیکی فرودگاه بن گوریون به زمین اصابت کرد.

در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۵، در جریان جنگ ایران و اسرائیل در سال ۲۰۲۵، روزنامه وال استریت ژورنال گزارش داد که بنا به گفته یک مقام آمریکایی، «اسرائیل با کمبود رهگیرهای پیکان مواجه شده است».

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 
 گنبد آهنین
 سامانه موشکی باور ۳۷۳
 فلاخن داوود
 ام‌آی‌ام-۱۰۴پاتریوت
 سامانه ضدموشکی تاد
 پرتو آهنین
 اس-۴۰۰
 اس-۳۰۰ وی‌ام
 اس-۳۰۰ (سامانه موشکی)
 سیستم دفاع موشکی بالستیک ایجیس
 اس ۵۰۰
 برنامه دفاع موشکی بالستیک هند

 منابع 

 תורמי ויקיפדיה, "חץ (טיל)," ויקיפדיה, האנציקלופדיה החופשית, http://he.wikipedia.org/w/index.php?title=חץ_(טיל)&oldid=4۱34660 (אוחזר בתאריך נובמבר ۱۲، ۲۰۰۷).
رده:دفاع موشکی
رده:مدیریت شرایط اضطراری در اسرائیل
رده:موشک‌های زمین‌به‌هوا سده ۲۰ (میلادی)