لاوی

لاوی، لی‌وای یا  لوین به معنی دوست خوب، نزدیک و متحد بر اساس کتاب پیدایش، سومین پسر یعقوب و لیه بود.پیدایش ۲۹:۳۴

 ریشه‌شناسی 
در سفر پیدایش آمده‌است که نام «لاوی» از آرزوی لیه، مادر او، گرفته شده‌است؛ زیرا هنگامی که سومین پسر خود را زایید، گفت: «اکنون شوهرم به من خواهد پیوست، زیرا سه پسر برایش زاییده‌ام» (پیدایش ۲۹:۳۴). از این‌رو، نام «لاوی» از ریشهٔ عبری לוה (lāwāh) به‌معنای «پیوستن» یا «همراه شدن» دانسته می‌شود.‏ با این حال، پژوهش‌های زبان‌شناختی و تاریخی احتمال می‌دهند که این نام در اصل معنایی آیینی‌تر داشته و به مفهوم «کاهن» یا «خادم مقدس» اشاره کند، چه به‌صورت وام‌واژه و چه به‌سبب نقش لاویان در یهوه‌پرستی.‏ لاویان در متون کهن به‌عنوان کسانی معرفی می‌شوند که «به تابوت عهد پیوسته‌اند» و مسئولیت حمل و نگهداری از آن را بر عهده داشتند.‏

برخی فرضیه‌های دیگر بر آن‌اند که لاویان در اصل طایفه‌ای از سبط یهودا بوده‌اند و واژهٔ «لاوی» در واقع به معنای «پیوستگان» است؛ یعنی گروهی که در دوره‌ای معین به جامعهٔ بنی‌اسرائیل یا به حلقهٔ کاهنان اولیه پیوستند.‏ در کتاب خروج، لاویان به‌عنوان قبیله‌ای خاص برای خدمت در میشکان و نگهداری تابوت عهد معرفی می‌شوند (خروج ۳۲:۲۶ تا ۳۲:۲۹؛ اعداد ۳:۵ تا ۳:۱۳).‏ در سفر تثنیه نیز آمده است که لاویان سهم زمینی ندارند و خداوند «میراث ایشان» است (تثنیه ۱۰:۹).‏

 زندگی 
لاوی، سومین پسر یعقوب و لیه، در سرزمین پادان‌ آرام به دنیا آمد. در دوران جوانی، لاوی و برادرش شمعون نقشی محوری در ماجرای شهر شکیم داشتند. طبق روایت سفر پیدایش، شکیم، پسر حمور حوی، دینه دختر یعقوب را ربود و با او همبستر شد. پس از آن، حمور برای ازدواج شکیم با دینه از یعقوب درخواست کرد. پسران یعقوب به فریب پاسخ مثبت دادند و گفتند تنها در صورتی ازدواج ممکن است که تمام مردان شهر شکیم ختنه شوند. هنگامی که مردان در حال نقاهت بودند، شمعون و لاوی هر دو  شمشیرهای خود را گرفتند و تمام مردان شهر را کشتند و خواهر خود را بازگرداندند.

یعقوب از این عمل خشونت‌آمیز خشمگین شد و از بیم انتقام ساکنان آن ناحیه، فرزندانش را سرزنش کرد. با این حال، لاوی و شمعون پاسخ دادند: «آیا او باید با خواهر ما همچون با زناکار رفتار کند؟» این ماجرا بعدها در سخنان واپسین یعقوب بازتاب یافت؛ هنگامی که او پیش از مرگ، فرزندانش را برکت می‌داد، شمعون و لاوی را به‌سبب خشونتشان نکوهش کرد و گفت:

طبق سفر پیدایش و سفر خروج، لاوی سه پسر داشت: جرشون، قهات و مراری. از این سه، قهات نیای تبار کاهنان شد، چرا که پسر او، عمرام، پدر موسی و هارون بود. بر پایهٔ سنت کتاب مقدس، نسل لاوی بعدها وظیفهٔ خدمت در خیمهٔ اجتماع و نگهبانی از تابوت عهد را برعهده گرفتند. این جایگاه، که تفسیری از «پراکندگی» در برکت یعقوب دانسته می‌شود، سبب شد سبط لاوی در تقسیم سرزمین موعود سهمی از زمین نداشته باشد، بلکه در شهرهای پراکنده میان قبایل دیگر زندگی کند و «خداوند میراث ایشان» خوانده شود.

 جستارهای وابسته 
 بنی‌اسرائیل
 اسباط بنی‌اسرائیل
 تاریخ قوم بنی‌اسرائیل

 یادداشت‌ها 

 پانویس 

 منابع 
 کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، 



رده:اسباط بنی‌اسرائیل
رده:شخصیت‌های کتاب مقدس
رده:فرزندان یعقوب
رده:افراد در سفر پیدایش
رده:کتاب یوبیل