عشق افلاطونی

عشق افلاطونی (به انگلیسی آمریکایی: Platonic love) اصطلاحی است برای گونه‌ای از عشق، یا روابط نزدیکی که بدون رابطه جنسی است. نماد این عشق رز سفید است. این نام پس از افلاطون گذاشته شد، هر چند این فیلسوف هرگز خود از این اصطلاح استفاده نکرد. این اصطلاح به تعریف افلاطون از عشق در کتاب ضیافت اشاره دارد. این اصطلاح (Amer Platonicus در زبان لاتین) نخستین‌بار توسط مارسیلیو فیچینو در سَدهٔ پانزدهم برای توصیف احساسات و عواطِف میان سقراط و شاگردانش به‌کار رفت.Platonic Love , 1911 Encyclopædia Britannica عشق افلاطونی اغلب در مقابل عشق رمانتیک است.

 تفسیر فلسفی کلاسیک 

عشق افلاطونی در گفتگوی افلاطون، یعنی ضیافت، بررسی شده است که موضوع آن عشق، یا به طور کلی‌تر، موضوع اروس است. این گفتگو به بررسی چگونگی آغاز احساس عشق و تحول آن، چه به‌صورت جنسی و چه غیرجنسی، می‌پردازد و عشق افلاطونی واقعی را به‌عنوان نیرویی الهام‌بخش برای ذهن و روح انسان تعریف می‌کند که توجه او را به امور معنوی معطوف می‌سازد. یکی از بخش‌های مهم این گفتگو، سخنرانی سقراط است که در آن، او ایده عشق افلاطونی را به پیامبر دیوتیما نسبت می‌دهد و آن را وسیله‌ای برای صعود به تأمل در امر الهی معرفی می‌کند؛ صعودی که به نردبان عشق معروف است. برای دیوتیما و به‌طور کلی برای افلاطون، صحیح‌ترین استفاده از عشق انسانی این است که ذهن فرد را به سوی عشق به الوهیت هدایت کند. سقراط عشق را بر اساس دسته‌بندی‌های مختلفی از حاملگی (برای تولید نسل) تعریف می‌کند؛ شامل حاملگی جسم، حاملگی روح، و ارتباط م به تولید فرزندان انسانی می‌شود. حاملگی روح، که مرحله بعدی در این روند است، به تولید "فضیلت" می‌انجامد—که تجلی روح (حقیقت) در قالب مادی است.Rojcewicz, R. (1997). Platonic love: dasein's urge toward being. Research in Phenomenology, 27(1), 103. 

 جستارهای وابسته 
 عشق
 شهوت

 منابع 

رده:افلاطون
رده:دوستی
رده:عشق
رده:فلسفه عشق
رده:نبود میل جنسی