زمینی‌سازی

زمینی‌سازی به آماده‌سازیِ جَو، دما، مکان‌نگاریِ پوسته یا بوم‌شناسیِ یک سیاره یا قمر به سبکِ کرهٔ زمین برای زندگی انسان می‌گویند.

طرح‌هایی وجود دارد که روند و فرایندِ تغییرِ درازمدتِ محیطِ سیارات، ماه‌ها و دیگر اجرام فضایی را پیشنهاد می‌کنند؛ به‌صورتی که جَو و خاک آن اجرام به صورتی درآیند تا سازگار با سکونت‌گاه‌ بشری گردند. زمینی‌سازی گونه‌ای از مهندسی سیارات است.

 پیشینه 
مفهوم زمینی‌سازی هم از داستان‌های علمی-تخیلی و هم از محافل علمی ریشه می‌گیرد. سازندهٔ این اصطلاح احتمالاً جک ویلیامسون بوده‌است که در یکی از داستان‌ها در یک مجله آمریکایی علمی-تخیلی به نام «علمی-تخیلی حیرت‌آور» (Astounding Science Fiction) آن را به‌کار برده‌است. Retrieved on 2006-06-16. ولی خود مفهوم پیش از آن هم شناخته‌شده بود.
اولاف استپلدون در کتاب واپسین و نخستین انسان نمونه‌ای به‌ دست می‌دهد که در آن سیارهٔ ناهید پس از جنگی طولانی و نابودگرانه با بومیانِ آن دستخوشِ تغییراتِ محیطی می‌شود.

 تئوری‌ها 
کارل سیگن (ستاره‌شناس و فضانورد) در سال ۱۹۶۱، روشِ مهندسی سیاره‌ایِ زُهره را در مقاله‌ای در مجلهٔ ساینس  منتشر کرد. سیگن بذرپاشیِ جَوّ زُهره را با جلبک پیشنهاد کرد که آب، نیتروژن و دی اکسید کربن را به ترکیباتِ آلی تبدیل خواهد کرد.

 جستارهای وابسته 
 اسکان بشر در مریخ
 بیابانی شدن
 زیست‌پذیری سیاره‌ای
 بازیافت
 انرژی تجدیدپذیر

 منابع 

 آسیموف، ایزاک، دانشنامه جهان، شماره ۱۰، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۴خ، ص. ۳۲.

رده:زمینی‌سازی
رده:آینده‌پژوهی
رده:مستعمره‌سازی فضا
رده:بوم‌سازگان‌ها
رده:مسئله‌های حل‌نشده
رده:موضوع‌های علمی-تخیلی
رده:مهندسی سیاره‌ای
رده:نوواژه‌های دهه ۱۹۴۰ (میلادی)