سرحد چهاردانگه

سرحد چهاردانگه یا چهارناحیه منطقه‌ای سردسیری در شمال استان فارس (سرحد) در حوزه شهرستان‌های اقلید، آباده و مرودشت است که شامل حدود ۸۰ روستا و سه شهر سده، حسن‌آباد و دژکرد می‌شود. بیشتر ساکنان این منطقه به زبان‌های فارسی، ترکی و لری سخن می‌گویند."لغت نامه دهخدا"https://www.vajehyab.com/dehkhoda/سرحد+چهاردانگه

این منطقه از آن جهت چهاردانگه نامیده می‌شود که شامل چهار دشت اوجان، خسروشیرین، خنجشت و کوشک زر می‌باشد. به گفته فارسنامه ناصری روستای آسپاس مرکز بلوک سرحد چهاردانگه است.

 جغرافیا 
آب و هوای این منطقه سرد کوهستانی بوده و متوسط بارندگی سالانه در این منطقه حدود ۴۰۰ میلیمتر در سال می‌باشد. سرچشمه رود کر به عنوان بزرگ‌ترین رود استان فارس و تأمین‌کننده آب سدهای ملاصدرا، درودزن و سیوند و همچنین دریاچه بختگان در این منطقه می‌باشد. در فارسنامه اشاره شده:

 مردم 
سرحد چهاردانگه از دیرباز محل ییلاق و سکونت فصلی و دائمی اقوام مختلف بوده است. ترکیب جمعیتی این منطقه حاصل قرن‌ها کوچ، هم‌جواری و تعامل فرهنگی است. فارسی‌زبانان ساکنان اولیه سرحد بوده‌اند و در سده اخیر با یکجانشین شدن عشایر، گروه‌هایی از قشقایی‌ها، لرها (به ویژه بویراحمدی‌ها) و باصری‌ها در این مناطق ساکن شده‌اند. کردشولی‌ها دیگر گروه ساکن در این مناطق هستند. در دوره صفویه، گروهی ۴۰ هزار نفره ازچرکس‌ها و گرجی ها در پیرامون آسپاس ساکن شدند که امروزه زبان خود را از دست داده و در جمعیت بومی حل شده‌اند و یا به مناطق شرقی (اقلید و ابرکوه) مهاجرت کردند. Excerpted from:


 قلمرو عشایر 
به طور تاریخی ییلاق ایل‌های قشقایی، باصری و کردشولی در سرحد چهاردانگه قرار داشت. در بلوک احمدآباد از گردنه شاهمور تا رضاآباد متعلق به ایل باصری و از رضاآباد به بعد از سرزمین‌های قشقایی به شمار می‌رود. منطقه خنجشت نیز ییلاق کردشولی‌ها به شمار می‌رود.

 جستارهای وابسته 
 سرحد شش‌دانگه

 منابع 

 عکس‌های منطقه

رده:استان فارس
رده:جغرافیای استان فارس
رده:ییلاق‌های استان فارس