بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹)

بربادرفته  یک فیلم حماسی، تاریخی و عاشقانهٔ آمریکایی اقتباس شده از رمانی به همین نام اثر مارگارت میچل است. تهیه‌کنندهٔ آن دیوید او. سلزنیک، مدیر سلزنیک اینترنشنال پیکچرز و کارگردان آن ویکتور فلمینگ بودند. وقایع این فیلم در جنوب ایالات متحده آمریکا طی جنگ داخلی و دوره بازسازی ایالات متحده آمریکا رخ می‌دهد. در این فیلم ویوین لی نقش اسکارلت اوهارا، یک زن جسور و زیبای جنوبی را بازی می‌کند که با انگیزه محافظت از مزرعه‌اش، تارا و رسیدن به عشق نافرجامش اشلی ویلکس تلاش می‌کند. او فقر و آشفتگی را تحمل می‌کند و در نهایت به یک تاجر زیرک تبدیل می‌شود که دو بار ازدواج کرده و رابطه‌ای پیچیده و پر نزاعی با رت باتلر، دورزنندهٔ محاصره برقرار می‌کند که به سومین ازدواجش ختم می‌شود. روایت با درک تکان‌دهندهٔ اسکارلت از عشق واقعی‌اش به رت، پس از ترک او توسط رت به پایان می‌رسد و بازتابی تکان‌دهنده از فقدان و تغییر جنوب را رقم می‌زند.

این فیلم تولید پر دردسری داشت. انتخاب بازیگر برای نقش اسکارلت چالش‌برانگیز بود و ۱۴۰۰ زن که شهرتی در بازیگری نداشتند برای این نقش مصاحبه شدند تا سرانجام ویوین لی برای این نقش انتخاب شد. به همین علت شروع فیلمبرداری به مدت دو سال تا ژانویه ۱۹۳۹ به تعویق افتاد و فیلمبرداری سرانجام در ماه ژوئیه همان سال به پایان رسید. فیلمنامهٔ اولیه سیدنی هاوارد توسط چندین نویسنده مورد بازنگری‌های زیادی قرار گرفت تا به مدت زمان مناسبی کاهش یابد. کارگردان اصلی، جرج کیوکر، اندکی پس از شروع فیلمبرداری اخراج شد و فلمینگ جایگزین او شد که او نیز به نوبه خود به دلیل خستگی مدتی را در مرخصی بود و سم وود جایگزین او شد. مراحل پس از تولید در نوامبر ۱۹۳۹، تنها یک ماه قبل از نمایش اولیه آن، به پایان رسید.

پس از اکران در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۹ به‌طور کلی بازخوردهای مثبتی دریافت کرد. در حالی که انتخاب بازیگران به‌طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت، زمان طولانی مدت مورد انتقاد قرار گرفت. در دوازدهمین دوره جوایز اسکار، بربادرفته ده جوایز اسکار (هشت جایزه رقابتی و دو جایزه افتخاری) از سیزده نامزدی، از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم، جایزه اسکار بهترین کارگردانی (فلمینگ)، جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی جایزه اسکار بهترین بازیگر زن (لی) و جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن (هتی مک‌دنیل، اولین آفریقایی آمریکایی برنده جایزه اسکار) را دریافت کرد. این یک ثبت بی‌سابقه برای تعداد کل برنده‌ها و نامزدها در آن زمان بود.

بربادرفته در اولین اکران بسیار محبوب بود. این فیلم به پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینما تبدیل شد و این عنوان بیش از ربع قرن را در اختیار داشت. این فیلم بر اثر تورم و گران شدن بلیت این عنوان را از دست داد اما با احتساب نرخ تورم، همچنان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ است. در طول قرن بیستم به‌طور دوره‌ای اکران شد و در فرهنگ عامه ریشه دوانید. اگرچه این فیلم به عنوان انکار تاریخ، تجلیل کنندهٔ برده‌داری در ایالات متحده آمریکا و افسانهٔ جنبش ازدست‌رفته مؤتلفه مورد انتقاد قرار گرفته و باعث ایجاد تغییراتی در شیوه نمایش سینمایی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار شده است. بربادرفته به عنوان یکی از بهترین فیلم‌ها، در نظر گرفته می‌شود و در سال ۱۹۸۹ به یکی از بیست و پنج فیلم انتخاب شده برای حفظ و نگهداری در ایالات متحده تبدیل شد.

 خلاصه داستان 
در سال ۱۸۶۱، در آستانه جنگ داخلی آمریکا، اسکارلت اوهارا در تارا، مزرعه بزرگ کشت پنبه، در جورجیا با والدین، دو خواهر و برده‌های سیاه‌پوستشان زندگی می‌کند.
فیلم با صحنه‌ای آغاز می‌شود که اسکارلت اوهارا در میان تحسین‌کنندگانش احاطه شده است، اما وقتی پدرش، جرالد اوهارا، از ازدواج قریب‌الوقوع اشلی ویلکس با دخترخاله‌اش ملانی همیلتون برایش می‌گوید، بسیار متأثر می‌شود. پدر اسکارلت همچنین اهمیت و ماندگاری زمین و خانه‌شان، تارا، را به او یادآوری می‌کند، اسکارلت عمیقاً مجذوب اشلی ویلکس است و به حرف‌های پدرش گوش نمی‌دهد.

روز بعد در یک مهمانی در خانه اشلی، دوازده بلوط، مزرعه‌ای نزدیک تارا، اسکارلت در کتابخانه اشلی را گیر می‌اندازد تا عشقش را به او اعتراف کند. وقتی اشلی می‌گوید که آنها برای با هم بودن خیلی متفاوت هستند و آنجا را ترک می‌کند، رت باتلر فاش می‌کند که تمام مدت به حرف‌هایش در مبلی در کتابخانه گوش می‌داده است. مهمانی با اخبار مربوط به  فراخوان پرزیدنت لینکلن برای داوطلبان برای مبارزه با جنوب مختل می‌شود و مردان جنوبی نیز برای نام‌نویسی در جنگ می‌شتابند. اسکارلت با برادر کوچکتر ملانی، چارلز، ازدواج می‌کند تا حسادت اشلی را قبل از رفتن به جنگ برانگیزد. پس از مرگ چارلز در حین خدمت در ارتش ایالات متحده آمریکا، مادر اسکارلت او را برای بودن با ملانی و عمه‌اش به آتلانتا می‌فرستد. اسکارلت با شرکت در یک بازار خیریه با لباس عزاداری و رقص والس با رت، که اکنون دورزنندهٔ محاصره و قهرمان تأمین کننده کالا برای جنوب است، صحنه‌ای برخلاف عرف جامعه خود خلق می‌کند.

پس از نبرد گتیسبرگ، روند جنگ علیه کنفدراسیون ایالات جنوبی تغییر می‌کند. بسیاری از مردان شهر اسکارلت کشته می‌شوند. هشت ماه بعد، هنگامی که ارتش اتحادیه شهر را در کمپین آتلانتا محاصره می‌کند، ملانی با کمک اسکارلت فرزندی به دنیا می‌آورد و رت به آنها کمک می‌کند تا از شهر فرار کنند. رت تصمیم می‌گیرد که به جنگ برود و اسکارلت را رها می‌کند تا راه خود را به تارا پیدا کند. اسکارلت تارا را تنها و متروکه می‌بیند، به جز پدر، خواهرانش و بردگان سابقش، مامی و پورک کسی در مزرعه باقی نمانده است. اسکارلت متوجه می‌شود که مادرش به تازگی بر اثر حصبه درگذشته و پدرش نیز عقل خود را از دست داده است. اسکارلت، بخش اول فیلم را با این تصمیم به پایان می‌رساند که هر کاری لازم باشد انجام دهد تا دیگر هرگز گرسنه نماند.

بخش دوم با نمایش اسکارلت، خانواده‌اش که در مزرعه پنبه می‌چینند، آغاز می‌شود. با شکست کنفدراسیون، اشلی برمی‌گردد اما اسکارلت متوجه می‌شود که از او کمک چندانی بر نمی‌آید. وقتی اسکارلت از او التماس می‌کند که با او فرار کند، اشلی او را با شور و اشتیاق می‌بوسد اما می‌گوید که نمی‌تواند ملانی را ترک کند. پدر اسکارلت سعی می‌کند یک فرصت‌طلب شمالی را از زمین خود بیرون کند، اما از اسبش به پایین پرتاب می‌شود و کشته می‌شود. اسکارلت که قادر به پرداخت مالیات‌های وضع شده بر تارا نیست، پس از درخواست ناموفقی از رت، نامزد خواهر کوچکترش سوئلن، مالک میانسال و ثروتمند فروشگاه عمومی، فرانک کندی، را فریب می‌دهد تا با او ازدواج کند. اسکارلت از پول فرانک برای ساخت یک کارخانه چوب‌بری موفق استفاده می‌کند و اشلی را به کار در آنجا ترغیب می‌کند. بعداً، اسکارلت هنگام راندن کالسکه به تنهایی و رفتن خودسرانه به منطقه ای خطرناک و ناامن مورد حمله ولگردها قرار می‌گیرد و در یک مأموریت انتقام، شوهرش فرانک کشته و اشلی زخمی می‌شود. مدت کوتاهی پس از مراسم تشییع جنازه فرانک، رت از اسکارلت خواستگاری می‌کند و او قبول می‌کند.

پس از نقل مکان رت و اسکارلت به آتلانتا، آنها صاحب دختری می‌شوند که نامش را بانی بلو می‌گذارند، از آنجائیکه هنوز عاشق اشلی است، به رت می‌گوید که نمی‌خواهد با رت رابطه زناشویی داشته باشد و این آخرین فرزندشان خواهد بود. روزی در کارخانه فرانک، خواهر اشلی، ایندیا، اسکارلت و اشلی را در آغوش هم می‌بیند. ایندیا که از اسکارلت متنفر است، مشتاقانه شایعاتی را پخش می‌کند. عصر همان روز، رت، با شنیدن شایعات، اسکارلت را مجبور می‌کند تا در جشن تولد اشلی شرکت کند. با این حال، ملانی از اسکارلت حمایت می‌کند. پس از بازگشت به خانه، اسکارلت، رت را مست در طبقه پایین می‌یابد و آنها در مورد اشلی بحث می‌کنند. پس از بازگشت به خانه رت قسم می‌خورد که اشلی را برای همیشه از ذهن اسکارلت بیرون کند و اسکارلت را به زور به طبقه بالا و اتاق خوابشان می‌برد.

روز بعد، رت از رفتارش عذرخواهی می‌کند و به اسکارلت پیشنهاد طلاق می‌دهد، که اسکارلت آن را رد می‌کند و می‌گوید این یک مایه آبروریزی خواهد بود. وقتی رت از یک سفر طولانی به لندن، انگلستان، برمی‌گردد، اسکارلت به او اطلاع می‌دهد که باردار است، اما مشاجره‌ای رخ می‌دهد که منجر به افتادن او از پله‌ها و سقط خودبه‌خودی می‌شود. در حالی که او در حال بهبودی است، تراژدی دوباره رخ می‌دهد، زمانی که بانی هنگام تلاش برای پریدن از مانع با اسب کوچکش می‌میرد. رت از غم دیوانه می‌شود و این ملانی که بالاخره او را با حرف‌هایش آرام می‌کند. این اتفاقات برای ملانی که از قبل به دلیل خستگی و بارداری دوم ضعیف شده بود، بیش از حد طاقت‌فرسا بود و او را از پا می‌اندازد. اسکارلت و رت در بستر مرگ به ملاقات ملانی می‌روند. قبل از مرگ، او از اسکارلت می‌خواهد که از اشلی و فرزندشان، بو، مراقبت کند و با رت مهربان باشد. وقتی اسکارلت می‌بیند که اشلی چقدر آسیب دیده است، متوجه می‌شود که او و اشلی هرگز با هم نخواهند بود و با عجله به خانه می‌رود تا به رت بگوید که واقعاً او را دوست دارد نه اشلی را، اما وقتی می‌رسد، می‌بیند که رت این بار برای همیشه قصد رفتن دارد و آماده بازگشت به زادگاهش چارلستون است. اسکارلت از رت التماس می‌کند که بماند و می‌پرسد که بدون او چطور می‌تواند زندگی کند، که رت در پاسخ می‌گوید: «راستش، عزیزم، برام مهم نیست» اسکارلت تصمیم می‌گیرد به تارا برود تا راهی برای بازگرداندن او پیدا کند و به خودش یادآوری می‌کند که «فردا روز دیگری است».

 بازیگران 

در مزرعه تارا
مزرعه اوهارا در جورجیا
 توماس میچل در نقش جرالد اوهارا
 باربارا اونیل در نقش الن روبیلارد (همسر او)
دختران او:
 ویوین لی در نقش اسکارلت اوهارا
 اولین کیز در نقش سوئلن اوهارا
 ان رادرفورد در نقش کارین اوهارا
دوستان پسر اسکارلت:
 جرج ریوز در نقش استوارت تارلتون (به اشتباه در تیتراژ فیلم در نقش برنت تارلتون)
 فرد کربن در نقش برنت تارلتون (به اشتباه در تیتراژ فیلم در نقش استوارت تارلتون)
خدمتکاران خانه:
 هتی مک‌دنیل در نقش مامی
 اسکار پولک در نقش پورک
 باترفلای مک‌کوئین در نقش پریسی
در مزرعه‌ها:
 ویکتور جوری در نقش جوناس ویلکرسون (ناظر)
 اورت بروان در نقشبیگ سام (سرکارگر)
در دوازده بلوط
مزرعه ویلکس در نزدیکی تارا
 هاوارد هیکمن در نقش جان ویلکس
 آلیشیا رت در نقش ایندیا ویلکس (دختر او)
 لسلی هاوارد در نقش اشلی ویلکس (پسر او)
 اولیویا دی هاویلند در نقش ملانی همیلتون (دخترخالهٔ آن‌ها)
 رند بروکس در نقش چارلز همیلتون (برادر ملانی)
 کرول نای در نقش فرانک کندی (مهمان)
و یک مهمان از چارلستون
 کلارک گیبل در نقش رت باتلر
در آتلانتا
 لورا هوپ کروس در نقش عمه «پیتی‌پات» همیلتون
 ادی اندرسن در نقش عمو پیتر (درشکه‌چی او)
 هری دونپورت در نقش دکتر مید
 لئونا رابرتز در نقش همسر دکتر مید
 جین دارول در نقش خانم مریودر
 اونا مانسون در نقش بل واتلینگ
نقش‌های فرعی کوچک
 پال هرست در نقش سرباز فراری یانکی
 کمی کینگ در نقش بانی بلو باتلر
 جوزف مایکل کریگن در نقش جانی گالاگر
 جکی موران در نقش فیل مید
 لیلیان کمبل-کوپر در نقش پرستار بانی در لندن
 مارسلا مارتین در نقش کاتلین کالورت
 میکی کوهن در نقش بو ویلکس پسر اشلی
 اروینگ بیکن در نقش سرجوخه
 ویلیام بیکول در نقش افسر سواره نظام
 ایسابل جول در نقش امی اسلاتری
 اریک لیندن در نقش صحنه قطع عضو
 وارد باند در نقش تام، کاپیتان یانکی‌ها
 کلیف ادواردز در نقش سرباز
 یاکیما کانوت در نقش یاغی
 لوئیس جین هیت در نقش سرباز گرسنه‌ای که بو ویلکس را در آغوش دارد
 اولین هولند در نقش تاجر تازه به دوران رسیده
 رابرت الیوت در نقش سرگرد یانکی
 مری اندرسون در نقش میبل مریودر

 تولید 
قبل از انتشار این رمان، چندین مدیر و استودیو هالیوود، از جمله لویی بی. میر و اروینگ تالبرگ در مترو گلدوین میر، پندورا اس. برمن در آرکی‌او پیکچرز و دیوید او. سلزنیک از سلزنیک اینترنشنال پیکچرز از ساخت فیلمی بر اساس آن امتناع کردند. جک وارنر از برادران وارنر پس از خواندن خلاصه به فکر خرید حقوق افتاد، اما بزرگ‌ترین ستارهٔ او بتی دیویس در آن زمان به این رمان علاقه‌ای نداشت و داریل اف. زانوک از استودیوهای قرن بیستم به اندازهٔ کافی پول برای خرید حقوق کتاب پیشنهاد نکرده بود. با این حال، دیوید او. سلزنیک پس از اینکه ویرایشگر داستان، کی بی. برت و شریک تجاریش جان هی ویتنی، او را به خرید حقوق فیلم تشویق کردند، نظرش را تغییر داد. در ژوئیه ۱۹۳۶، یک ماه پس از انتشار، سلزنیک حقوق را از مارگارت میچل به قیمت ۵۰٬۰۰۰ دلار خرید.

 انتخاب بازیگر 

انتخاب دو نقش اصلی به یک تلاش پیچیده و دو ساله تبدیل شد. سلزنیک از ابتدا برای نقش رت باتلر کلارک گیبل را می‌خواست، اما گیبل با مترو گلدوین میر قرارداد داشت و هرگز او را به استودیوهای دیگر قرض نمی‌داد. گزینهٔ بعدی گری کوپر بود، اما ساموئل گلدوین — که کوپر با او قرارداد داشت — نیز از قرض دادن او خودداری کرد. وارنر در ازای حق پخش، مجموعه‌ای از بت دیویس، ارول فلین و اولیویا دی هاویلند را برای نقش‌های اصلی پیشنهاد داد. در این زمان، سلزنیک مصمم بود که گیبل را به خدمت بگیرد و در اوت ۱۹۳۸ سرانجام با پدرزنش، رئیس مترو گلدوین میر، لوئیس بی. مایر، به توافق رسید: مترو گلدوین میر، پذیرفت گیبل در این فیلم شرکت کند، همچنین مبلغ ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار برای نیمی از بودجه تولید را پرداخت می‌کرد و فیلم را توزیع می‌کرد؛ در عوض، سلزنیک باید حقوق هفتگی گیبل را پرداخت می‌کرد و نیمی از سود فیلم نیز به مترو گلدوین میر می‌رسید.

توافق برای انتشار از طریق مترو گلدوین میر به معنای به تأخیر انداختن شروع تولید تا پایان سال ۱۹۳۸ بود، زمانی که قرارداد توزیع فعلی سلزنیک با یونایتد آرتیستس به پایان می‌رسید. سلزنیک از این تأخیر برای اصلاح فیلمنامه و مهم‌تر از آن، ایجاد تبلیغات برای فیلم از طریق تلاش‌هایشان برای انتخاب بازیگر اسکارلت اوهارا استفاده کرد. سلزنیک مصاحبه‌ای سراسری را با ۱۴۰۰ فرد ناشناس آغاز کرد. این تلاش حدود ۱۰۰٬۰۰۰ دلار هزینه داشت و برای هدف اصلی انتخاب بازیگر نقش بی‌فایده بود، اما تبلیغات «بی‌نقصی» ایجاد کرد. نامزدهای اولیه شامل میریام هاپکینز و تلولا بنکهد بودند که قبل از خرید حقوق فیلم توسط سلزنیک به عنوان گزینه‌های احتمالی در نظر گرفته می‌شدند. جوآن کراوفورد که با مترو گلدوین میر قرارداد بسته بود، نیز به عنوان یک زوج بالقوه با گیبل در نظر گرفته می‌شد. پس از عقد قرارداد با مترو گلدوین میر، سلزنیک با نورما شیرر — که در آن زمان یکی از ستاره‌های زن برتر مترو گلدوین میر بود — مذاکراتی انجام داد، اما او پس از بازخورد منفی طرفداران فیلم، از این پیشنهاد صرف نظر کرد. کاترین هپبورن با حمایت دوستش، جورج کیوکر، که برای کارگردانی استخدام شده بود، برای این نقش لابی سختی کرد، اما سلزنیک که احساس می‌کرد او برای این نقش مناسب نیست، او را رد کرد.

بازیگران زن زیادی، چه شناخته شده و چه ناشناخته، در نظر گرفته شدند؛ اما علاوه بر انتخاب نهایی، ویوین لی، تنها سی نفر برای این نقش آزمایش بازیگری شدند، از جمله برندا مارشال، جین آرتور، تلولا بنکهد، دایانا بریمور، جون بنت، نانسی کولمن، فرنسیس دی، الن درو، پائولت گودارد، ادیث مارنر (سوزان هیوارد)، آنیتا لوئیس، هایلا استودارد، مارگارت تالیچت، لانا ترنر و لیندا واتکینس.اگرچه مارگارت میچل از اعلام عمومی نام گزینه خود خودداری کرد، اما بازیگری که به جلب رضایت او نزدیک‌تر بود، میریام هاپکینز بود که میچل احساس می‌کرد دقیقاً همان بازیگر مناسب و مطابق با نقش اسکارلت در کتاب است. با این حال، هاپکینز در آن زمان در اواسط سی سالگی خود بود و برای این نقش خیلی پیر در نظر گرفته می‌شد. چهار بازیگر زن، از جمله جین آرتور و جوآن بنت، تا دسامبر ۱۹۳۸ هنوز در دست بررسی بودند. با این حال، تنها دو نامزد نهایی، پائولت گدارد و ویوین لی، در تکنی‌کالر، هر دو در ۲۰ دسامبر، مورد آزمایش قرار گرفتند.
گودارد تقریباً نقش را برنده شد، اما جنجال بر سر ازدواج او با چارلی چاپلین باعث شد سلزنیک نظرش را تغییر دهد.

سلزنیک از فوریه ۱۹۳۸، زمانی که ویوین لی، بازیگر جوان انگلیسی که هنوز در آمریکا چندان شناخته شده نبود، را در فیلم‌های انگلستان در آتش و یک یانکی در آکسفورد دید، بی‌سروصدا او را برای نقش اسکارلت در نظر گرفته بود. نماینده آژانس استعدادیابی در لندن، برادر دیوید مایرون سلزنیک، بود و در ماه فوریه او درخواست کرده بود که نامش برای پیدا کردن نقش اسکارلت ارائه شود. تا تابستان ۱۹۳۸، سلزنیک‌ها در حال مذاکره با الکساندر کوردا، که لی با او قرارداد داشت، برای خدماتش در اواخر همان سال بودند.

برادر سلزنیک ترتیبی داد تا آنها برای اولین بار در شب ۱۰ دسامبر ۱۹۳۸، زمانی که سوختن آتلانتا فیلمبرداری می‌شد، یکدیگر را ملاقات کنند. دو روز بعد، سلزنیک در نامه‌ای به همسرش اعتراف کرد که لی «اسب سیاه اسکارلت» است و پس از یک سری آزمون بازیگری، انتخاب او در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۹ اعلام شد. درست قبل از فیلمبرداری فیلم، سلزنیک به ستون‌نویس روزنامه اد سالیوان اطلاع داد: «والدین اسکارلت اوهارا فرانسوی و ایرلندی بودند. مانند او، والدین خانم لی هم فرانسوی و ایرلندی هستند.»

یک مسئلهٔ مهم برای سلزنیک در طول انتخاب بازیگر، ناتوانی مداوم هالیوود در به تصویر کشیدن دقیق لهجهٔ جنوب آمریکا بود. استودیو معتقد بود که اگر لهجه به درستی به تصویر کشیده نشود، می‌تواند به موفقیت فیلم لطمه بزند. سلزنیک، سوزان مایریک (متخصص گفتار، آداب و رسوم جنوبی که میچل به او توصیه کرده بود) و ویل ای. پرایس را استخدام کرد تا به بازیگران آموزش دهند که چگونه با لهجهٔ کشیدهٔ جنوبی صحبت کنند. میچل از کار صداپیشگی بازیگران خوشش آمد و به عدم انتقاد هنگام اکران فیلم اشاره کرد.

 فیلمنامه 
جوآن یک، مورخ سینما، در مورد نویسنده فیلمنامهٔ اصلی، سیدنی هاوارد می‌نویسد: «کاهش پیچیدگی‌های ابعاد حماسی بربادرفته کاری بسیار دشوار بود… و اولین فیلم ارسالی هاوارد بسیار طولانی بود و حداقل به شش ساعت فیلم نیاز داشت؛ [تهیه‌کننده] سلزنیک می‌خواست هاوارد برای انجام اصلاحات در صحنه بماند… اما هاوارد از ترک نیوانگلند خودداری کرد [و] در نتیجه، اصلاحات توسط جمعی از نویسندگان محلی انجام شد.» سلزنیک سه هفته پس از شروع فیلمبرداری، کارگردان جورج کیوکر را اخراج کرد و به سراغ ویکتور فلمینگ رفت که در آن زمان کارگردانی فیلم جادوگر شهر اوز را بر عهده داشت. کارگردان فیلم فلمینگ از فیلمنامه ناراضی بود، بنابراین سلزنیک فیلمنامه‌نویس بن هکت را برای بازنویسی کل فیلمنامه در عرض پنج روز به کار گرفت. هکت به پیش‌نویس اولیه هاوارد بازگشت و تا پایان هفته موفق شد کل نیمه اول فیلمنامه را اصلاح کند. سلزنیک متعهد شد که نیمه دوم را خودش بازنویسی کند اما از برنامه عقب افتاد، بنابراین هاوارد به مدت یک هفته به کار روی فیلمنامه بازگشت و چندین صحنه کلیدی را در بخش دوم بازنویسی کرد.

جوآن یک می‌نویسد: «تا زمان اکران فیلم در سال ۱۹۳۹، این پرسش مطرح بود که چه کسی باید نامش در فهرست بازیگران فیلم قرار گیرد.» «اما با وجود تعداد نویسندگان و تغییرات، فیلمنامهٔ نهایی به طرز چشمگیری به نسخه هاوارد نزدیک بود. این واقعیت که نام هاوارد به تنهایی در تیتراژ ظاهر می‌شود، ممکن است به همان اندازه که به نوشته‌اش اشاره دارد، یادآور خاطرات او نیز باشد، زیرا در سال ۱۹۳۹، سیدنی هاوارد در سن ۴۸ سالگی در یک تصادف تراکتور کشاورزی و قبل از نمایش فیلم درگذشت.» سلزنیک، در یادداشتی که در اکتبر ۱۹۳۹ نوشته شده است، در مورد عوامل سازندهٔ فیلم می‌گوید: «می‌توانید رک و پوست‌کنده بگویید که از مقدار نسبتاً کمی از مطالب موجود در فیلم که از کتاب نیست، بیشتر آن نوشته‌های شخصی من است و تنها خطوط دیالوگ اصلی که مال من نیستند، چند تا از سیدنی هاوارد و چند تا از بن هکت و چند تای دیگر از جان فن دروتن هستند. به‌طور مختصر، شک دارم که ده کلمه اصلی از الیور گرت در کل فیلمنامه وجود داشته باشد. در مورد ساخت فیلک، حدود هشتاد درصد کار خودم است، و بقیه‌اش بین جو سوئرلینگ و سیدنی هاوارد تقسیم شده، و هکت هم در ساخت یکی از سکانس‌ها نقش اساسی داشته است.»

به گفته ویلیام مک‌آدامز، زندگینامه‌نویس هِکت:

مک‌آدامز می‌نویسد: «تعیین دقیق اینکه هکت چقدر از فیلمنامه را نوشته غیرممکن است… در فهرست رسمی نویسندگان فیلم که در انجمن نویسندگان فیلمنامه ثبت شده است، سیدنی هاوارد به عنوان نویسنده فیلمنامه قرار گرفت، اما چهار نویسنده دیگر نیز به این فهرست اضافه شدند… جو سورلینگ برای مشارکت در نگارش فیلمنامه، الیور اچ.پی. گرت و باربارا کیون برای نگارش فیلمنامه و هکت برای دیالوگ‌ها.»

 فیلمبرداری 
تصویربرداری اصلی در ۲۶ ژانویه ۱۹۳۹ آغاز شد و در ۱ ژوئیه به پایان رسید و کارهای پس از تولید تا ۱۱ نوامبر ۱۹۳۹ ادامه یافت. کارگردان جرج کیوکر، که سلزنیک با او رابطه کاری طولانی داشت و تقریباً دو سال را در پیش‌تولید بربادرفته با او گذرانده بود، پس از کمتر از سه هفته فیلمبرداری جایگزین شد.

سلزنیک و کیوکر پیش از این بر سر سرعت فیلمبرداری و فیلمنامه اختلاف نظر داشتند، اما توضیحات دیگر خروج کیوکر را به نارضایتی گیبل در کار با او نشان می‌دهد. ویوین لی و اولیویا دی هاویلند در روزی که صحنه بازار آتلانتا فیلمبرداری می‌شد، از اخراج کیوکر مطلع شدند و این دو با همان لباس فیلم به دفتر سلزنیک رفتند و به او التماس کردند که نظرش را عوض کند. ویکتور فلمینگ، که کارگردانی جادوگر شهر اُز را بر عهده داشت، از مترو گلدوین میر فراخوانده شد تا فیلم را تکمیل کند. با این حال، کیوکر به‌طور خصوصی به آموزش لی و دی هاویلند ادامه داد. یکی دیگر از کارگردانان مترو گلدوین میر، سم وود، در ماه مه به مدت دو هفته کار کرد، زمانی که فلمینگ به دلیل خستگی موقتاً از تولید کناره‌گیری کرد. اگرچه برخی از صحنه‌های کیوکر بعداً دوباره فیلمبرداری شدند، سلزنیک تخمین زد که سه حلقهٔ کامل از کار او در نسخه نهایی باقی مانده است. در پایان فیلمبرداری اصلی، کیوکر هجده روز، فلمینگ نود و سه روز و وود بیست و چهار روز فیلمبرداری کرده بودند.

فیلمبردار لی گارمس تولید را آغاز کرد، اما در ۱۱ مارس ۱۹۳۹ — پس از یک ماه فیلمبرداری صحنه‌هایی که سلزنیک و همکارانش آنها را «خیلی تاریک» می‌دانستند — جای خود را به ارنست هالر داد که با فیلمبردار تکنی‌کالر ری رناهان همکاری می‌کرد. گارمس یک سوم اول فیلم — تقریباً همه چیز را قبل از بچه‌دار شدن ملانی — را تکمیل کرد، اما نامی از او برده نشد.

بیشتر فیلمبرداری زمین پشتی استودیوی آرکی‌او فورتی اکرس سلزنیک اینترنشنال انجام شد و همه صحنه‌های لوکیشن در کالیفرنیا، بیشتر در شهرستان لی آنجلس یا شهر همسایه شهرستان ولچورا فیلمبرداری شدند. تارا، خانهٔ مزرعهٔ خیالیِ جنوبی، تنها به عنوان یک نمای تخته سه‌لا و نمای پاپیه ماشه (ساخته شده از خمیر کاغذی) وجود داشت که در زمین استودیوی سلزنیک ساخته شده بود. برای سوزاندن آتلانتا، نماهای جدیدی در مقابل صحنه‌های قدیمی و متروکهٔ پشت صحنهٔ سلزنیک ساخته شد و خود سلزنیک کنترل مواد منفجره‌ای را که آنها را سوزاند، به دست گرفت. منابع در آن زمان هزینهٔ تولید را ۳٫۸۵ میلیون دلار تخمین زدند که آن را به دومین فیلم گران‌قیمت ساخته شده تا آن زمان تبدیل کرد، و تنها فیلم بن هور (۱۹۲۵) هزینهٔ بیشتری داشت.

اگرچه افسانه‌ای همچنان ادامه دارد که نظام‌نامه تولید تصویر متحرک سلزنیک را به دلیل استفاده از کلمه «لعنتی» در راستش، عزیزم، برام مهم نیست ۵۰۰۰ دلار جریمه کرد، در واقع، هیئت انجمن سینمایی آمریکا اصلاحیه‌ای را در کد تولید در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۳۹ تصویب کرد، به استثنای زمانی که آنها از «لعنت» استفاده کردند. استفاده از «برای به تصویر کشیدن هر صحنه یا گفت وگویی که بر اساس واقعیت تاریخی یا فولکلور … یا نقل قولی از یک اثر ادبی است، در بافت تاریخی مناسب، ضروری و لازم است، مشروط بر اینکه چنین استفاده‌ای که ذاتاً ایراد برانگیز باشد یا به حسن سلیقه توهین کند مجاز نیست». با آن اصلاحیه، انجمن سینمایی آمریکا مخالفت بیشتری با خط پایانی رت نداشت.

 موسیقی 
سلزنیک ماکس اشتاینر را برای آهنگسازی موسیقی متن انتخاب کرد، کسی که در اوایل دهه ۱۹۳۰ با او در تصویر آرکی‌او کار کرده بود. برادران وارنر که در سال ۱۹۳۶ با اشتاینر قرارداد بسته بودند، موافقت کردند که او را به سلزنیک قرض دهند. اشتاینر دوازده هفته روی موسیقی متن کار کرد، طولانی‌ترین زمانی که تا به حال صرف نوشتن موسیقی متن کرده بود، همچنین دو ساعت و سی و شش دقیقه، طولانی‌ترین زمانی بود که تا به حال موسیقی برای متن فیلم نوشته بود. از سویی دیگر، پنج تنظیم‌کنندهٔ ارکستر به نام‌های: هوگو فریدهوفر، برنهارد کاون، آدولف دوویچ، رجینالد هیزلتین باست و موریس دو پکMaurice de Packh به خدمت گرفته شدند.

این موسیقی با دو تم عاشقانه مشخص می‌شود، یکی برای عشق شیرینِ اشلی و ملانی و دیگری که شور و اشتیاق اسکارلت به اشلی را تداعی می‌کند؛ هرچند نکتهٔ قابل توجه این است که هیچ تم عاشقانه‌ای بین اسکارلت و رت وجود ندارد. اشتاینر علاوه بر اقتباس از آهنگ‌های دیگری که در فیلم برجسته هستند، به‌طور قابل توجهی از موسیقی فولک و میهن‌پرستانه بهره برده است، که شامل آهنگ‌های استیون فوستر می‌شود و اساسِ تم یادآورِ اسکارلت را تشکیل می‌دهند. تمی که امروزه بیشترین ارتباط را با فیلم دارد، ملودی‌ای است که اسکارلت را در مزرعهٔ تارا همراهی می‌کند؛ در مجموع، نود و نه قطعهٔ جداگانه در موسیقی متنِ فیلم وجود دارد.‏

به دلیل فشار برای تکمیل به موقع در آهنگسازی، ماکس اشتاینر دارای سه دستیار به نام‌های: هوگو فریدهوفر، آدولف دوویچ و هاینتس رومهلد بود.

 اکران 
 پیش‌نمایش، نمایش اولیه و اکران اولیه 
در ۹ سپتامبر ۱۹۳۹، سلزنیک، همسرش، ایرنه، سرمایه‌گذار جان «جاک» ویتنی، و تدوینگر فیلم هال سی. کرن برای پیش‌نمایش فیلم در تئاتر فاکس به ریورساید، کالیفرنیا رفتند. فیلم در این مرحله هنوز یک راف‌کات بود، عناوین کامل را نداشت و به جلوه‌های ویژه نوری نیاز داشت. مدت زمان فیلم چهار ساعت و بیست و پنج دقیقه بود که بعداً برای اکران مناسب به کمتر از چهار ساعت کاهش یافت. در آن شب با روش دو فیلم با خرید یک بلیت دو فیلم شب‌های هاوایی و بو ژست (۱۹۳۹) در حال نمایش بود، اما پس از اولین فیلم بلند اعلام شد که به جای فیلم بلند دوم، سینما پیش‌نمایشی از یک فیلم آینده بدون نام را نمایش خواهد داد؛ به تماشاگران اطلاع داده شد که می‌توانند سالن را ترک کنند، اما پس از شروع فیلم دیگر اجازه ورود نخواهند داشت و پس از بسته شدن در سالن سینما، تماس تلفنی نیز مجاز نخواهد بود. وقتی عنوان فیلم روی پرده سینما ظاهر شد، تماشاگران تشویق کردند و پس از پایان فیلم، تماشاگران ایستاده فیلم را تشویق کردند. دیوید تامسون در زندگینامه‌اش از سلزنیک نوشت که واکنش تماشاگران قبل از شروع فیلم «بزرگ‌ترین لحظه زندگی [سلزنیک]، بزرگ‌ترین پیروزی و رستگاری تمام شکست‌هایش» بود. سلزنیک در کارت‌های پیش‌نمایش فیلم را «احتمالاً شگفت‌انگیزترین فیلمی که تا به حال دیده‌ام» توصیف کرد. وقتی اوایل سپتامبر مطبوعات از سلزنیک پرسیدند که چه احساسی نسبت به فیلم دارد، گفت: «ظهر فکر می‌کنم فوق‌العاده است، نیمه‌شب فکر می‌کنم افتضاح است. گاهی فکر می‌کنم بهترین فیلمی است که تا به حال ساخته شده. اما اگر فقط یک فیلم عالی باشد، باز هم راضی خواهم بود.»

حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۹ برای اولین نمایش فیلم در تئاتر بزرگ لووز در آتلانتا به سینما آمدند. این اوج سه روز جشن به میزبانی شهردار ویلیام بی. هارتسفیلد بود که شامل رژه لیموزین‌ها با حضور ستاره‌های فیلم، پذیرایی، هزاران نفر پرچم‌های ایالت جورجیا و یک جشن لباس بود. یوریث دی. ریورز، فرماندار جورجیا، ۱۵ دسامبر را تعطیل رسمی اعلام کرد. تخمین زده می‌شود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان و بازدیدکنندگان آتلانتا به مسافت هفت مایل در خیابان‌ها صف کشیدند تا صف لیموزین‌هایی را که ستاره‌ها را از فرودگاه می‌آوردند، تماشا کنند. فقط لسلی هاوارد و ویکتور فلمینگ تصمیم گرفتند در این مراسم شرکت نکنند: هاوارد به دلیل شیوع جنگ جهانی دوم به انگلستان بازگشته بود و فلمینگ با سلزنیک اختلاف پیدا کرده بود و از شرکت در تمامی مراسم‌های افتتاحیه خودداری کرده بود. هتی مک‌دنیل نیز غایب بود، زیرا او و دیگر بازیگران سیاه‌پوست به دلیل قوانین جیم کرو جورجیا، که مانع از نشستن آنها در کنار همکاران سفیدپوستشان می‌شد، از حضور در مراسم افتتاحیه منع شدند. کلارک گیبل پس از اطلاع از اینکه مک‌دنیل از حضور در مراسم افتتاحیه منع شده است، تهدید کرد که این رویداد را تحریم خواهد کرد، اما مک‌دنیل او را متقاعد کرد که در مراسم شرکت کند. رئیس‌جمهور جیمی کارتر بعداً از آن به عنوان «بزرگ‌ترین رویدادی که در طول زندگی من در جنوب اتفاق افتاده است» یاد کرد. پس از آن، نمایش‌های افتتاحیه در نیویورک و لس‌آنجلس برگزار شد؛ در لس‌آنجلس برخی از بازیگران زن که برای نقش اسکارلت در نظر گرفته شده بودند، از جمله پائولت گادرد، نورما شیرر و جوآن کرافورد، حضور داشتند.

از دسامبر ۱۹۳۹ تا ژوئیه ۱۹۴۰، این فیلم فقط با بلیت‌های پیش‌خرید در تعداد محدودی از سینماها با قیمت‌های بالای ۱ دلار — بیش از دو برابر قیمت یک فیلم سینمایی معمولی در اولین اکران — به نمایش درآمد و مترو گلدوین میر به‌طور بی‌سابقه‌ای ۷۰ درصد از درآمد گیشه را به دست آورد، در حالی که این رقم معمولاً ۳۰ تا ۳۵ درصد بود. پس از رسیدن به اشباع به عنوان یک نمایش خیابانی، مترو گلدوین میر شرایط خود را به ۵۰ درصد کاهش داد و قیمت‌ها را قبل از اینکه سرانجام در سال ۱۹۴۱ با قیمت‌های «عامه پسند» وارد اکران عمومی شود، به نصف کاهش داد.

با احتساب هزینه‌های توزیع و تبلیغات، کل هزینه‌های فیلم به ۷ میلیون دلار رسید.

 نسخه‌های بعدی 
در سال ۱۹۴۲، سلزنیک به دلایل مالیاتی شرکت خود را منحل کرد و سهم خود از بربادرفته را به شریک تجاری‌اش، جان ویتنی، به قیمت ۵۰۰٬۰۰۰ دلار فروخت. در عوض، ویتنی آن را به قیمت ۲٫۸ میلیون دلار به مترو گلدوین میر فروخت؛ بنابراین، استودیو مالک کامل فیلم شد. مترو گلدوین میر بلافاصله فیلم را در بهار ۱۹۴۲، و دوباره در سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۵۴ اکران کرد. در نسخهٔ مجدد سال ۱۹۵۴، اولین باری بود که فیلم در صفحهٔ عریض نمایش داده شد.

اکران فیلم در سال ۱۹۶۱ به مناسبت صدمین سالگرد آغاز جنگ داخلی آمریکا انجام شد و همچنین شامل یک مراسم باشکوه «افتتاحیه» در تئاتر بزرگ لووز بود. سلزنیک و بسیاری دیگر از ستارگان فیلم، از جمله ویوین لی و اولیویا دی هاویلند، در این مراسم حضور داشتند. کلارک گیبل سال قبل فوت کرده بود. این فیلم برای اکران مجدد در سال ۱۹۶۷ تا فیلم ۷۰ میلی‌متری ارتقا پیدا کرد، و با پوستری به‌روز شده منتشر شد که گیبل را با پیراهن سفید پاره در حالی که لی را در پس زمینه‌ای از شعله‌های نارنجی نگه داشته است، نشان می‌دهد. در سال‌های ۱۹۷۱، ۱۹۷۴ و ۱۹۸۹ نیز نسخه‌های مجددی از آن منتشر شد؛ برای اکران مجدد پنجاهمین سالگرد در سال ۱۹۸۹، نسخه‌های صوتی و تصویری آن به‌طور کامل بازسازی شد. این فیلم یک بار دیگر در سال ۱۹۹۸ توسط وارنر مدیا متعلق به نیو لاین سینما در سینماهای ایالات متحده اکران شد.

در سال ۲۰۱۳، یک نسخهٔ سینمای دیجیتال با وضوح ۴کی همزمان با صدمین سالگرد ویوین لی در بریتانیا منتشر شد. در سال ۲۰۱۴، نمایش‌های ویژه‌ای به مدت دو روز در سینماهای سراسر ایالات متحده برنامه‌ریزی شد تا با هفتاد و پنجمین سالگرد و دوباره طی سه روز در سال ۲۰۲۴، برای جشن هشتاد و پنجمین سالگرد آن همزمان اکران شود.

 تلویزیون 
این فیلم اولین نمایش تلویزیونی خود را در آمریکا در شبکه کابلی اچ‌بی‌او در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۶ تجربه کرد و چهارده بار در طول بقیه ماه از این کانال پخش شد. سایر کانال‌های کابلی نیز این فیلم را در طول ماه ژوئن پخش کردند. اولین نمایش در شبکهٔ تلویزیونی در نوامبر همان سال انجام شد. ان‌بی‌سی برای پخش یکباره ۵ میلیون دلار پرداخت کرد و دو قسمت در شب‌های متوالی پخش شد. در آن زمان، این برنامه به پربیننده‌ترین برنامه تلویزیونی که تاکنون از یک شبکه واحد پخش شده بود، تبدیل شد و ۴۷٫۵ درصد از خانوارهای نمونه‌گیری شده در آمریکا و ۶۵ درصد از بینندگان تلویزیون آن را تماشا کردند، که هنوز هم رکورددار پربیننده‌ترین فیلم پخش شده از تلویزیون است.

در سال ۱۹۷۸، سی‌بی‌اس قراردادی به ارزش ۳۵ میلیون دلار برای پخش فیلم در بیست سال متوالی امضا کرد. ترنر اینترتینمنت در سال ۱۹۸۶ کتابخانه فیلم مترو گلدوین میر را خریداری کرد، اما این قرارداد شامل حقوق تلویزیونی بربادرفته نمی‌شد، که هنوز در اختیار سی‌بی‌اس بود. توافقی حاصل شد که در آن حقوق به سرگرمی ترنر بازگردانده شد و حقوق پخش سی‌بی‌اس برای جادوگر شهر اُز تمدید شد. از این فیلم برای راه‌اندازی دو کانال کابلی متعلق به سامانه پخش ترنر استفاده شد: ترنر نتورک (۱۹۸۸) و تی‌سی‌ام (۱۹۹۴).

 رسانه خانگی 
این فیلم در مارس ۱۹۸۵ در نوار ویدئویی عرضه شد، جایی که در رتبه دوم جدول فروش قرار گرفت، و پس از آن در قالب‌های دی‌وی‌دی و دیسک بلوری منتشر شد.

 بازخورد 
 پاسخ انتقادی 
پس از انتشار فیلم، مجلات و روزنامه‌های جلب مشتری عموماً نقدهای بسیار خوبی دربارهٔ بربادرفته نوشتند؛ با این حال، در حالی که ارزش‌های تولید، دستاوردهای فنی و مقیاس جاه‌طلبی آن به‌طور جهانی شناخته شده بود، برخی از منتقدان آن موقع، فیلم را بیش از حد طولانی و از نظر دراماتیک غیرقابل باور دانستند. فرانک اس. نوجنت از نیویورک تایمز ادعا کرد که اگرچه این فیلم جاه‌طلبانه‌ترین فیلم ساخته شده تا آن زمان بود، اما احتمالاً بزرگ‌ترین فیلم ساخته شده تا آن زمان نبود، اما با این وجود او آن را «داستانی جالب که به زیبایی روایت شده» دانست. فرانتس هولرینگ از مجله نیشن نیز همین نظر را داشت: «نتیجه فیلمی است که رویدادی بزرگ در تاریخ این صنعت است اما تنها دستاوردی کوچک در هنر سینما محسوب می‌شود. لحظاتی وجود دارد که این دو مقوله با هم تلاقی خوبی دارند، اما فواصل طولانی بین آنها سرشار از کاراییِ صرفاً تماشایی است.»

اگرچه این فیلم به خاطر وفاداری‌اش به رمان مورد تحسین قرار گرفت، این جنبه همچنین به عنوان عامل اصلی مؤثر در طولانی بودن زمان نمایش مشخص شد. Alt URL  جان سی. فلین در ورایتی نوشت که سلزنیک «بیش از حد جزئیات را داخل فیلم گنجانده است» و اگر صحنه‌ها و دیالوگ‌های تکراری از بخش پایانی داستان حذف می‌شدند، فیلم به عنوان یک اثر سرگرم‌کننده مفیدتر می‌بود. گاردین احساس می‌کرد که یکی از نقاط ضعف جدی فیلم این است که داستان فاقد کیفیت حماسی لازم برای توجیه زمان صرف شده است و نیمه دوم را که بر «ازدواج‌های بی‌ربط» اسکارلت و «دعواهای خانگی» او تمرکز دارد، عمدتاً زائد دانست و تنها دلیل گنجاندن آنها را «صرفاً به این دلیل که مارگارت میچل آن را به این شکل نوشته است» دانست. گاردین معتقد بود که اگر «داستان در نقطه‌ای که با این فاصله مشخص شده است، کوتاه و مرتب می‌شد، و اگر درام شخصی در خدمت پرداخت سینمایی به مضمون اصلی — فروپاشی و ویرانی جنوب قدیم — قرار می‌گرفت، آنگاه بربادرفته می‌توانست یک فیلم واقعاً عالی باشد». به همین ترتیب، هولرینگ نیز نیمه دوم فیلم را ضعیف‌تر از نیمه اول دانست و با اشاره به جنگ داخلی به عنوان نیروی محرکه بخش اول در حالی که شخصیت‌ها در بخش دوم غالب هستند، نتیجه گرفت که تقصیر اصلی فیلم در همین‌جا نهفته است و اظهار داشت که «شخصیت‌ها به تنهایی کافی نیستند». با وجود صحنه‌های عالی فراوان، او درام را غیرقابل باور دانست و گفت که «رشد روانشناختی» نادیده گرفته شده است.

بخش زیادی از ستایش‌ها به خاطر انتخاب بازیگران بود؛ به ویژه ویوین لی به خاطر بازی‌اش در نقش اسکارلت مورد توجه قرار گرفت. نیوجنت او را «محور اصلی تصویر» توصیف کرد و معتقد بود که او «به قدری بی‌نقص برای این نقش توسط هنر و طبیعت طراحی شده است که تصور هر بازیگر دیگری در این نقش غیرممکن است». به همین ترتیب، هولرینگ او را در «ظاهر و حرکات»، «بی‌نقص» یافت؛ او بهترین بازی لی را زمانی احساس کرد که به او اجازه داده می‌شد «شخصیت دوگانه‌ای را که به تصویر می‌کشد، برجسته کند» و معتقد بود که او به ویژه در لحظات شخصیت‌پردازی مانند صبح روز بعد از صحنه تجاوز زناشویی خوب نقش را ایفا کرده است. فلین همچنین لی را از نظر فیزیکی مناسب این نقش دانست و احساس کرد که او در صحنه‌هایی که شجاعت و عزم راسخ خود را نشان می‌دهد، مانند فرار از آتلانتا و زمانی که اسکارلت یک سرباز فراری یانکی را می‌کشد، بهترین بازی خود را ارائه می‌دهد. لی برای بازی‌اش در جوایز حلقه منتقدان فیلم نیویورک در سال ۱۹۳۹، جایزه بهترین بازیگر زن را از آن خود کرد. فلین در مورد بازی کلارک گیبل در نقش رت باتلر، احساس کرد که شخصیت‌پردازی «تا حد امکان به برداشت خانم میچل — و مخاطب — نزدیک است». دیدگاهی که نوجنت با آن موافق بود، اگرچه هولرینگ احساس می‌کرد که عمل گیبل در صحنه‌های پایانی کاملاً قانع‌کننده نبود، زیرا رت با انزجار اسکارلت را ترک می‌کند. از دیگر بازیگران اصلی، هم هولرینگ و هم فلین، لسلی هاوارد را در نقش اشلیِ سست اراده، «قانع‌کننده» دانستند، و فلین، اولیویا دی هاویلند را در نقش ملانی «برجسته» دانست؛ نوجنت نیز به ویژه مجذوب بازی دی هاویلند شد و آن را «گوهری مهربان، باوقار و لطیف از شخصیت‌پردازی» توصیف کرد. بسیاری از منتقدان بازی هتی مک‌دنیل در نقش مامی را مورد ستایش قرار دادند: نوجنت معتقد بود که او پس از ویوین لی بهترین بازی را در فیلم ارائه داده است، و فلین آن را پس از بازی لی و گیبل در رتبه سوم قرار داد.

 جوایز اسکار 
در دوازدهمین دوره جوایز اسکار، فیلم بربادرفته رکوردی برای برد و نامزدی جوایز اسکار ثبت کرد و در هشت بخش از بخش‌های رقابتی که در آنها نامزد شده بود، از مجموع سیزده نامزدی، برنده شد. این فیلم جوایز بهترین فیلم، بهترین بازیگر زن، بهترین بازیگر زن مکمل، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه، بهترین فیلمبرداری، بهترین کارگردانی هنری و بهترین تدوین را از آن خود کرد و دو جایزه افتخاری دیگر نیز برای استفاده از تجهیزات و رنگ دریافت کرد (همچنین اولین فیلم رنگی بود که جایزه بهترین فیلم را از آن خود کرد).

رکورد هشت برد این فیلم پابرجا بود تا اینکه ژی‌ژی (۱۹۵۸) ۹ برد را به دست آورد و رکورد کلی ۱۰ برد آن با بن هور (۱۹۵۹) شکسته شد که یازده برد را ثبت کرد. بربادرفته همچنین رکورد بیشترین نامزدی را در اختیار داشت تا اینکه همه‌چیز دربارهٔ ایو (۱۹۵۰) چهارده نامزدی را به دست آورد. این طولانی‌ترین فیلم ناطق آمریکایی تا آن زمان بود و بسته به نحوه تفسیر آن، ممکن است هنوز رکورد طولانی‌ترین برنده جایزه بهترین فیلم را در اختیار داشته باشد.

مدت زمان فیلم بربادرفته کمی کمتر از ۲۲۱ دقیقه است، در حالی که لورنس عربستان (۱۹۶۲) کمی بیش از ۲۲۲ دقیقه طول می‌کشد؛ با این حال، با احتساب اورتور، میان‌پرده و موسیقی پایان، بربادرفته ۲۳۴ دقیقه طول می‌کشد (اگرچه برخی منابع مدت زمان کامل آن را ۲۳۸ دقیقه اعلام کرده‌اند) در حالی که لورنس عربستان با احتساب اجزای اضافی‌اش کمی کوتاه‌تر و ۲۳۲ دقیقه است. هتی مک‌دنیل اولین آفریقایی-آمریکایی بود که برنده جایزه اسکار شد — در مقابل همبازی خود اولیویا دی هاویلند که در همان رشته نیز نامزد شد — اما جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا از همتایان خود در مراسم اهدای جوایز در هتل امبسدور لس آنجلس بود. او و اسکورتش را مجبور کردند پشت میز جداگانه‌ای در پشت اتاق بنشینند. در همین حال، سیدنی هاوارد نویسنده فیلمنامه اولین فهرست نامزدان و برندگان جایزه اسکار پس از مرگ برنده اسکار شد و سلزنیک شخصاً جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ برای دستاوردهای شغلی خود را دریافت کرد.

+جوایز و نامزدی‌های اسکار جایزه گیرنده (گان)نتیجه جایزه اسکار بهترین فیلم سلزنیک اینترنشنال پیکچرز   جایزه اسکار بهترین کارگردانی ویکتور فلمینگ   جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد کلارک گیبل   جایزه اسکار بهترین بازیگر زن ویوین لی   جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن اولیویا دی هاویلند   هتی مک‌دنیل   جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی سیدنی هاوارد   جایزه اسکار بهترین طراحی صحنه لایل ویلر   جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری ارنست هالر و ری رناهان   جایزه اسکار بهترین تدوین هال سی. کرن و جیمز ئی. نیوکام   جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم ماکس اشتاینر   جایزه اسکار بهترین صداگذاری توماس تی. مولتون (دپارتمان صدای استودیو ساموئل گلدوین)   جایزه اسکار بهترین جلوه‌های تصویری جک کازگرو، فرد آلبین و آرتور جانز   جایزه اسکار افتخاری ویلیام کمرون مینزیزبرای دستاورد برجسته در استفاده از رنگ برای تقویت حس و حال دراماتیک در تولید فیلم بربادرفته   جایزه دستاورد فنی دان ماسگریو و سلزنیک اینترنشنال پیکچرزبرای پیشگامی در استفاده از تجهیزات هماهنگ در تولید بر باد رفته. 

 واکنش‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار 
مفسران سیاه‌پوست از زمان اکران فیلم، آن را به دلیل به تصویر کشیدن سیاه‌پوستان و سفیدنمایی مسئله برده‌داری مورد انتقاد قرار داده‌اند. با این حال، در ابتدا، روزنامه‌های تحت کنترل آمریکایی‌های سفیدپوست این انتقادات را گزارش نمی‌کردند. در این فیلم مامی و دیگر برده‌های خانگی خانواده به عنوان عضو دوم خانواده به تصویر کشیده شدند. در آنجا مامی تقریباً مادر دوم اسکارلت بود و طوری نشان داده شده است که انگار مامی نه تنها مانند مادر اسکارلت، بلکه با او برابر است. این کاملاً با حقایق برده خانگی بودن در آن زمان مغایرت دارد. این نقل قول در ابتدا در مجموعه منابع کتابخانه گیل از زندگی روزمره: برده‌داری آمریکایی منتشر شده و واقعیت‌های تلخ برده خانگی بودن را توضیح می‌دهد:  کارلتون ماس، نمایشنامه‌نویس سیاه‌پوست، در نامه‌ای سرگشاده اظهار داشت که در حالی که فیلم تولد یک ملت «حمله‌ای مستقیم به تاریخ آمریکا و مردم سیاه‌پوست» بود، بربادرفته «حمله‌ای از پشت به همان تاریخ» بود. او در ادامه آن را «درخواستی نوستالژیک برای همدردی با آرمانی هنوز زنده از واکنش جنوبی‌ها» توصیف کرد. ماس همچنین به کلیشه‌های شخصیت‌پردازی سیاه‌پوستان، مانند «پورک بی‌دست‌وپا و کودن»، «پریسی تنبل و کاملاً بی‌مسئولیت»، «پذیرش پرشور برده‌داری توسط بیگ سم» و «مامی با سخنرانی‌های مداوم و ستایش بی‌دریغش برای هر آرزوی اسکارلت» اشاره کرد. به همین ترتیب، ملوین بی. تولسون، شاعر و مربی، نوشت: «فیلم  تولد یک ملت  چنان دروغ آشکاری بود که یک ابله هم می‌توانست آن را ببیند. بربادرفته چنان دروغ ظریفی است که میلیون‌ها سفیدپوست و سیاه‌پوست آن را به عنوان حقیقت خواهند پذیرفت.»

پس از اینکه هتی مک‌دنیل برندهٔ جایزه اسکار شد، والتر فرانسیس وایت، رهبر انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان، او را به نقش‌آفرینی عمو تام (پذیرش برده‌داری) متهم کرد. مک‌دنیل در پاسخ گفت که او «ترجیح می‌دهد با بازی در نقش یک خدمتکار، هفتصد دلار در هفته درآمد داشته باشد تا اینکه هفت دلار برای خدمتکاری واقعی»؛ او همچنین صلاحیت وایت را برای صحبت از طرف سیاه‌پوستان زیر سؤال برد، زیرا او پوست روشنی داشت و تنها یک‌هشتم سیاه‌پوست بود. نظرات در جامعه سیاه‌پوستان پس از اکران عموماً متفاوت بود، و برخی این فیلم را «سلاحی برای ترور علیه آمریکای سیاه‌پوستان» و توهینی به مخاطبان سیاه‌پوست خواندند و تظاهراتی در شهرهای مختلف برگزار شد. مالکوم ایکس بعداً به یاد آورد که «وقتی باترفلای مک‌کوئین در نقش پریسی نقش خود را بازی کرد، احساس کردم می‌خواهم زیر فرش قایم شوم». با این حال، برخی از بخش‌های جامعه سیاه‌پوستان دستاوردهای مک‌دنیل را به عنوان نمادی از پیشرفت به رسمیت شناختند: برخی از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار از صفوف معترضان عبور کردند و شخصیت‌پردازی گرم و شوخ‌طبعانه مک‌دنیل را ستودند، و برخی دیگر امیدوار بودند که تقدیر صنعت سینما از کار او منجر به افزایش دیده شدن دیگر بازیگران سیاه‌پوست روی پرده سینما شود. مجلهٔ فرصت: شرح حال زندگی سیاه‌پوستان در تبریک سرمقاله خود به مک‌دنیل به خاطر برنده شدن جایزه اسکار، از این فیلم به عنوان یادآوری «محدودیتی» که تعصبات قدیمی بر آرمان‌های سیاه‌پوستان گذاشته بود، استفاده کرد.

 واکنش تماشاگران 
فیلم بربادرفته پس از اکران، رکورد حضور تماشاگران را در همه جا شکست. تنها در تئاتر کپیتول در نیویورک، در اواخر دسامبر به‌طور متوسط یازده هزار نفر در روز به تماشای آن پرداختند، و ظرف چهار سال پس از اکران، حدود شصت میلیون بلیت در سراسر ایالات متحده فروخته بود، فروشی که تنها کمی کمتر از نیمی از جمعیت سرشماری ۱۹۴۰ ایالات متحده آمریکا بود. این نمایش موفقیت خود را در خارج از کشور تکرار کرد و در طول بمباران‌های بلیتز در لندن، که در آوریل ۱۹۴۰ آغاز شد، به مدت چهار سال در هتل لیتل ریتز در میدان لستر اجرا داشت، به یک موفقیت شگفت‌انگیز تبدیل شد. زمانی که مترو گلدوین میر در پایان سال ۱۹۴۳ آن را از چرخه پخش خارج کرد، توزیع جهانی آن ۳۲ میلیون دلار (سهم استودیو از فروش ناخالص گیشه) را بازگردانده بود و آن را به  پرفروش‌ترین فیلم تا آن زمان تبدیل کرده بود. سرانجام در سپتامبر ۱۹۵۲ در ژاپن اکران شد و به پرفروش‌ترین فیلم خارجی در آنجا تبدیل شد.


اگرچه این فیلم تقریباً دو برابر رکورددار قبلی، تولد یک ملت، برای سرمایه‌گذارانش سود داشت، احتمالاً عملکرد گیشه دو فیلم بسیار نزدیک به هم بود. بخش عمده‌ای از درآمد بربادرفته از اکران سیار سینمایی و اکران‌های اولیه آن حاصل شد، که در آن توزیع‌کننده به ترتیب ۷۰ و ۵۰ درصد از فروش ناخالص گیشه را دریافت کرد، نه از اکران عمومی آن، که در آن زمان معمولاً سهم توزیع‌کننده ۳۰ تا ۳۵ درصد از فروش ناخالص بود. در مورد فیلم تولد یک ملت توزیع‌کننده آن، اپوک، بسیاری از مناطق توزیع خود را بر اساس «حقوق ایالتی» فروخت — که معمولاً ۱۰ درصد از فروش ناخالص گیشه را تشکیل می‌داد — و گزارش‌های اپوک تنها نشان‌دهنده سود خود از فیلم است و نه سود توزیع‌کنندگان محلی. کارل میلیکن، دبیر انجمن سینمایی آمریکا، تخمین زد که تولد یک ملت تا سال ۱۹۳۰ توسط پنجاه میلیون نفر دیده شده است.

فیلم وقتی در سال ۱۹۴۷ دوباره اکران شد، ۵ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا فروش داشت و یکی از ده فیلم برتر سال شد. اکران مجدد موفق در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۶۱ به آن امکان داد تا علیرغم چالش‌های قابل توجه فیلم‌های جدیدتری مانند بن هور، جایگاه خود را به عنوان پردرآمدترین فیلم صنعت سینما حفظ کند. اما سرانجام در سال ۱۹۶۶ اشک‌ها و لبخندها از آن پیشی گرفت.

اکران مجدد فیلم در سال ۱۹۶۷ غیرمعمول بود، زیرا مترو گلدوین میر تصمیم گرفت آن را در سینماهای خیابانی اکران کند که این امر آن را به موفق‌ترین اکران مجدد در تاریخ این صنعت تبدیل کرد. این فیلم با فروش ۶۸ میلیون دلاری در گیشه، به پرسودترین فیلم مترو گلدوین میر پس از دکتر ژیواگو در نیمه دوم دهه تبدیل شد. کمپانی مترو گلدوین میر از این اکران ۴۱ میلیون دلار درآمد کسب کرد که سهم ایالات متحده و کانادا بیش از ۳۰ میلیون دلار بود و آن را در آن سال، پس از فارغ‌التحصیل در رتبه دوم قرار داد. با احتساب درآمد اجاره ۶٫۷ میلیون دلاری از اکران مجدد در سال ۱۹۶۱، این فیلم چهارمین فیلم پرفروش دهه در بازار آمریکای شمالی بود و تنها اشک‌ها و لبخندها، فارغ‌التحصیل و دکتر ژیواگو برای توزیع‌کنندگانشان درآمد بیشتری کسب کردند. اکران مجدد دیگری در سال ۱۹۷۱ به آن اجازه داد تا برای مدت کوتاهی رکورد اشک‌ها و لبخندها را پس بگیرد و کل فروش ناخالص جهانی خود را تا پایان سال ۱۹۷۱ به حدود ۱۱۶ میلیون دلار برساند — بیش از سه برابر درآمد حاصل از اکران اولیه — قبل از اینکه سال بعد دوباره رکورد را به پدرخوانده واگذار کند.

تخمین زده می‌شود که بربادرفته در تمام اکران‌های خود بیش از ۲۰۰ میلیون بلیت در ایالات متحده و کانادا فروخته است که نشاندهندهٔ این است که در آن منطقه، این فیلم بیش از هر فیلم دیگری در سینماها فروش داشته است. این فیلم در اروپای غربی نیز به طرز خارق‌العاده‌ای موفق بود و تقریباً  ۳۵ میلیون بلیت در بریتانیا و بیش از  ۱۶ میلیون بلیت در فرانسه فروش کرد و به ترتیب به بزرگ‌ترین و ششمین فیلم پرفروش در آن بازارها تبدیل شد. جذابیت این فیلم در خارج از کشور نیز ادامه یافته و محبوبیتی مشابه با طول عمر داخلی خود را حفظ کرده است؛ در سال ۱۹۷۵، این فیلم در طول سه هفته اول نمایش خود، هر شب در سینما پلازا ۲ لندن با ظرفیت کامل تماشاگران به نمایش درآمد و در ژاپن، در طول یک دوره پنج هفته‌ای، بیش از نیم میلیون نفر در بیست سینما به تماشای آن نشستند. در مجموع، بربادرفته بیش از ۳۹۰ میلیون دلار در گیشه جهانی فروش داشت؛ در سال ۲۰۰۷، ترنر انترتینمنت تخمین زد که درآمد ناخالص، پس از تعدیل بر اساس قیمت‌های فعلی، تقریباً معادل ۳٫۳ میلیارد دلار باشد؛ رکوردهای جهانی گینس در سال ۲۰۱۴ به رقمی معادل ۳٫۴۴ میلیارد دلار رسید که آن را به موفق‌ترین فیلم تاریخ سینما تبدیل کرد.

این فیلم در قرن بیست و یکم همچنان در بین مخاطبان بسیار محبوب است و در دو نظرسنجی سراسری آمریکایی‌ها که توسط نظرسنجی هریس در سال ۲۰۰۸ و بار دیگر در سال ۲۰۱۴ انجام شد، به عنوان محبوب‌ترین فیلم انتخاب شد. این شرکت تحقیقات بازار بیش از دو هزار بزرگسال آمریکایی را مورد بررسی قرار داد و نتایج بر اساس سن، جنس، نژاد/قومیت، تحصیلات، منطقه و درآمد خانوار سنجیده شد، بنابراین نسبت آنها با ترکیب جمعیت بزرگسال مطابقت داشت.

 ارزیابی مجدد انتقادی 

آرتور ام. شلزینگر جونیور هنگام بازبینی فیلم در دهه ۱۹۷۰ معتقد بود که فیلم‌های هالیوودی عموماً به خوبی کهنه می‌شوند و عمق یا یکپارچگی غیرمنتظره‌ای را آشکار می‌کنند، اما در مورد بربادرفته زمان با آن مهربان نبوده است. ریچارد شیکل استدلال کرد که یکی از معیارهای سنجش کیفیت یک فیلم این است که از بیننده بپرسیم چه چیزی از آن به یاد می‌آورد، و فیلم از این نظر دچار مشکل می‌شود: تصاویر و دیالوگ‌های فراموش‌نشدنی در آن وجود ندارد. استنلی کافمن نیز این فیلم را تجربه‌ای عمدتاً فراموش‌شدنی دانست و ادعا کرد که فقط دو صحنه را به وضوح به خاطر می‌آورد. هم شیکل و هم شلزینگر این را به «بد نوشته شدن» آن نسبت دادند و به نوبه خود دیالوگ‌ها را «گل‌آلود» و دارای حس «کارت‌پستال تصویری» توصیف کردند. شیکل همچنین معتقد است که این فیلم به عنوان یک اثر هنری عامه‌پسند شکست خورده است، زیرا ارزش تماشای مجدد محدودی دارد، احساسی که کافمن نیز با آن موافق است و اظهار می‌کند که پس از دو بار تماشای آن، امیدوار است «دیگر هرگز آن را نبیند: دو بار، دو برابر چیزی است که هر کسی در طول زندگی نیاز دارد». هم شیکل و هم اندرو ساریس نقص اصلی فیلم را در داشتن حس تهیه‌کننده به جای حس هنری می‌دانند: با توجه به اینکه فیلم توسط کارگردانان و نویسندگان زیادی کارگردانی شده است، این فیلم حس «خلق شدن» یا «کارگردانی» را ندارد، بلکه «از آشپزخانه شلوغ» بیرون آمده است، جایی که نیروی خلاق اصلی، وسواس تهیه‌کننده در وفادار ماندن فیلم به معنای واقعی کلمه تا حد امکان به رمان بوده است.

ساریس اذعان می‌کند که علیرغم شکست‌های هنری‌اش، این فیلم در سراسر جهان به عنوان «محبوب‌ترین سرگرمی تولید شده تاکنون» جایگاه خود را حفظ کرده است. جودیت کریست اظهار می‌کند که صرف نظر از کلیشه‌ها، این فیلم «بدون شک هنوز بهترین و ماندگارترین اثر سرگرمی عامه‌پسند است که از خطوط تولید هالیوود بیرون آمده است»، محصول یک شومن «باذوق و سلیقه و هوش». شلزینگر خاطرنشان می‌کند که نیمه اول فیلم «جنب و جوش و شور و شوقی» دارد که به سمت مضمون حماسی آن متمایل است، اما با انتقاداتی مبنی بر غلبه زندگی‌های شخصی در نیمه دوم و اینکه چگونه در نهایت مضمون خود را در احساسات‌گرایی غیرمتقاعدکننده از دست می‌دهد، موافق است. کافمن همچنین شباهت‌های جالبی با «پدرخوانده» پیدا می‌کند، که به تازگی جای بربادرفته را به عنوان پرفروش‌ترین فیلم آن زمان گرفته بود: هر دو از رمان‌های پرفروش «فوق آمریکایی» ساخته شده‌اند، هر دو در چارچوب اصول شرافتی زندگی می‌کنند که رمانتیک شده‌اند، و هر دو در اصل جعل فرهنگی یا تجدیدنظرطلبی را ارائه می‌دهند.

برداشت منتقدان از این فیلم در سال‌های اخیر تغییر کرده است، که منجر به کسب رتبه ۲۳۵ در نظرسنجی معتبر منتقدان ده ساله سایت اند ساوند در سال ۲۰۱۲ شد، و در سال ۲۰۱۵، شصت و دو منتقد بین‌المللی فیلم که توسط بی‌بی‌سی مورد نظرسنجی قرار گرفتند، آن را به عنوان نود و هفتمین فیلم برتر آمریکایی انتخاب کردند. برای بزرگداشت بیستمین سالگرد شبکهٔ تلویزیون کابلی تی‌سی‌ام در سال ۲۰۱۴، این کانال دوباره تصمیم گرفت بربادرفته، اولین فیلمی که از این شبکه پخش شد، را به نمایش بگذارد. مورخ سینما و مجری تی‌سی‌ام، رابرت آزبورن، در مورد اکران مجدد آن در سینماها در آن سال اظهار داشت: «نکته شگفت‌انگیز برای من این است که بربادرفته حتی در دنیایی بسیار تغییر یافته ۷۵ سال بعد، همچنان پابرجا مانده و پیروز شده است. این فیلم هنوز هم به همان شیوه‌ای که در آن زمان بر مردم تأثیر می‌گذاشت، بر آنها تأثیر می‌گذارد.»

 اعتبار در صنعت 
این فیلم در چندین نظرسنجی معتبر صنعت سینما حضور داشته است. در یک نظرسنجی که در سال ۱۹۵۰ توسط ورایتی از بیش از ۲۰۰ متخصص که بیش از ۲۵ سال در صنعت سینما کار کرده بودند، انجام شد، این فیلم به عنوان بزرگ‌ترین فیلم نیم قرن گذشته انتخاب شد. در سال ۱۹۷۷ توسط انستیتوی فیلم آمریکا، در یک نظرسنجی از اعضای این سازمان، به عنوان محبوب‌ترین فیلم انتخاب شد. انستیتوی فیلم آمریکا همچنین فیلم را در فهرست «۱۰۰ سال… ۱۰۰ فیلم به انتخاب انستیتوی فیلم آمریکا» در سال ۱۹۹۸ در رتبهٔ چهارم قرار داد و در دهمین سالگرد انتشار چنین فهرستی در سال ۲۰۰۷ به رتبه ششم سقوط کرد. کارگردانان سینما در نسخه ده ساله نظرسنجی سایت اند ساوند در سال ۲۰۱۲، آن را در رتبه ۳۲۲ قرار دادند و در سال ۱۳۹۵ در نظرسنجی اعضای انجمن صنفی کارگردانان آمریکا به عنوان نهمین دستاورد کارگردانی برتر انتخاب شد. در سال ۲۰۱۴، در یک نظرسنجی گسترده که توسط هالیوود ریپورتر انجام شد، در جایگاه پانزدهم قرار گرفت، که در این نظر سنجی هر استودیو، آژانس، شرکت تبلیغاتی و خانه تولید در منطقه هالیوود رای داد. در سال ۱۹۸۹، بربادرفته یکی از بیست و پنج فیلم اولین دوره گزینش فیلم بود که توسط کتابخانه کنگره ایالات متحده به عنوان اثری «دارای اهمیت از لحاظ فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی» برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده انتخاب شد.

 تحلیل‌ها و جنجال‌ها 
 تصویر تاریخی 
فیلم بربادرفته به دلیل تداوم افسانه‌های جنگ داخلی آمریکا و کلیشه‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مورد انتقاد قرار گرفته است. دیوید رینولدز نوشت که «زنان سفیدپوست ظریف هستند، مردان آن‌ها نجیب یا حداقل جذاب هستند و در پس‌زمینه، بردگان سیاه‌پوست اکثراً وظیفه‌شناس و راضی هستند، که آشکارا قادر به داشتن یک زندگی مستقل نیستند.» رینولدز بربادرفته را به تولد یک ملت و دیگر بازآفرینی‌های جنوب که در دوران تبعیض نژادی ساخته شده‌اند، تشبیه کرد که در آن‌ها جنوبی‌های سفیدپوست به عنوان مدافعان ارزش‌های سنتی به تصویر کشیده می‌شوند و مسئله برده‌داری تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شود. این فیلم به‌عنوان یک «پسرفت» توصیف شده است که هم اسطوره متجاوز بودن سیاهپوستان و هم نقش شرافتمندانه و دفاعی کو کلاکس کلن را در طول دوره بازسازی ایالات متحده آمریکا تبلیغ و ترویج می‌کند و به عنوان یک فیلم «تبلیغات اجتماعی» است که دیدگاهی «برترپنداری نژاد سفید» از گذشته را ارائه می‌دهد.

از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۶، انجمن تاریخی آتلانتا چندین نمایشگاه با عنوان بربادرفته برگزار کرد، از جمله نمایشگاهی در سال ۱۹۹۴ با عنوان «سرزمین‌های مورد مناقشه: بربادرفته و اسطوره‌های جنوبی». یکی از سوالاتی که در این نمایشگاه مورد بررسی قرار گرفت این بود که «بردگان در بربادرفته چقدر به واقعیت نزدیک بودند؟». این بخش نشان داد که تجربه‌های بردگان متنوع بوده و به این نتیجه رسید که «مرد سیاه خوشحال» یک افسانه است، همان‌طور که این باور که همه بردگان خشونت و وحشیگری را تجربه کرده‌اند، یک افسانه است. دبلیو. برایان رومل روئیز استدلال کرده است که با وجود نادرستی‌های واقعی در به تصویر کشیدن دوره بازسازی، بربادرفته بازتابی از تفاسیر معاصر از آن است که در اوایل قرن بیستم رایج بود. یکی از این دیدگاه‌ها در صحنهٔ کوتاهی منعکس شده است که در آن مامی یک مرد آزاد شدهٔ طعنه‌زن را از خود دور می‌کند: می‌توان صدای سیاستمداری را شنید که چهل هکتار زمین و یک قاطر را در ازای رأی بردگان آزاد شده به آنها پیشنهاد می‌دهد. این استنباط به این معنی برداشت می‌شود که مردان آزاد شده از سیاست بی‌اطلاع هستند و برای آزادی آماده نیستند و ناخواسته به ابزار مقام‌های فاسد بازسازی تبدیل می‌شوند.

فیلم ضمن تداوم بخشیدن به برخی از افسانه‌های آرمان گمشده، در مورد برخی دیگر از آنها کوتاه می‌آید. پس از اینکه اسکارلت در منطقه فقیرنشین توسط یک مرد سفیدپوست و همدست سیاه‌پوستش مورد حمله قرار می‌گیرد (و توسط برده سابقش نجات می‌یابد)، گروهی از مردان — از جمله اشلی و فرانک، شوهر اسکارلت — به شهر حمله می‌کنند. در رمان، آنها به کو کلاکس کلان تعلق دارند که نمایانگر کلیشه رایج محافظت از پاکدامنی زنان سفیدپوست است، اما رومل رویز استدلال می‌کند که فیلمسازان آگاهانه حضور کلان را در فیلم با اشاره ساده به آن به عنوان یک «جلسه سیاسی» خنثی می‌کنند. کاترین اچ. لی می‌نویسد: «حضور کلان در رمان از فیلم حذف شده است و به گروهی خودسر تبدیل شده که با تغییر نژاد مهاجمان از رمان، انتقام حمله به اسکارلت را می‌گیرند.»  اما او فیلم را «به‌طور غیرقابل انکاری نژادپرستانه» توصیف می‌کند. ریچارد آلوا اظهار می‌کند که در فیلم، «یک مرد سیاه‌پوست صرفاً اسب اسکارلت را مهار می‌کند در حالی که همراه سفیدپوستش (در یک نمای نزدیک به یاد ماندنی) صورتش را به سمت قهرمان زن بی‌هوش پایین می‌آورد؛ خیلی زود یک بردهٔ سابق وفادار ظاهر می‌شود و با هر دو مهاجم می‌جنگد. اما در رمان، متجاوز سیاه‌پوست است در حالی که مرد سفیدپوست اسب را در دست دارد… سلزنیک در تمام طول داستان نژادپرستی میچل را ملایم می‌کرد.» جنیفر شوسلر از نیویورک تایمز یادداشتی را نقل می‌کند که در آن سلزنیک نوشته است: «گروهی از مردان می‌توانند بیرون بروند و عاملان یک اقدام به تجاوز را بدون اینکه ملحفه‌های سفید بلندی روی آنها کشیده شود، «دستگیر» کنند.» به گفته مورخ فیلم توماس کریپس، سلزنیک «تمام اشاره‌ها به کو کلاکس کلان، سیاه‌پوستان یاغی و افسانه‌های جنوبی را حذف کرد.» کریپس همچنین از یادداشتی که توسط سلزنیک نوشته شده نقل قول می‌کند: «من شخصاً کاملاً معتقدم که باید کو کلاکس کلان را کاملاً حذف کنیم… [در غیر این صورت، فیلم] ممکن است به عنوان تبلیغی ناخواسته برای جوامع متعصب در این دوران فاشیستی ظاهر شود.» یک راه حل این بود که صحنه تجاوز را بازنویسی کنند و (باز هم به نقل از سلزنیک) «سیاهپوست را چیزی بیش از یک تماشاگر جلوه ندهند.»

توماس کریپس استدلال می‌کند که از برخی جهات، این فیلم کلیشه‌های نژادی را تضعیف می‌کند؛ به‌طور خاص، این فیلم تعامل بیشتری بین هالیوود و مخاطبان سیاه‌پوست ایجاد کرد، با ده‌ها فیلم که در به رسمیت شناختن روند نوظهور، اقدامات کوچکی انجام دادند. تنها چند هفته پس از نمایش اولیه، یک ویراستار داستان در وارنر یادداشتی به والتر وانگر در مورد می‌سی‌سی‌پی بل، فیلمنامه‌ای که حاوی بدترین افراط‌کاری‌های فیلم‌های مزرعه‌داری بود، نوشت و اظهار داشت که بربادرفته فیلم را «غیرقابل تولید» کرده است. این فیلم بیش از هر فیلمی از زمان تولد یک ملت، نیروهای اجتماعی متنوعی را آزاد کرد که از اتحاد لیبرال‌های سفیدپوست و سیاه‌پوستان خبر می‌داد و این انتظار را تقویت می‌کرد که سیاه‌پوستان روزی به برابری دست خواهند یافت. به گفته کریپس، این فیلم در نهایت به الگویی برای سنجش تغییرات اجتماعی تبدیل شد.

 ارزیابی مجدد قرن بیست و یکم 
در قرن بیست و یکم، انتقاد از نمایش نژاد و برده‌داری در فیلم، دسترسی به آن را محدود کرد. در سال ۲۰۱۷، بربادرفته پس از ۳۴ سال نمایش سالانه، از برنامهٔ نمایش‌های تئاتر اورفئوم در ممفیس حذف شد. در ۹ ژوئن ۲۰۲۰، این فیلم در واکنش به یادداشتی نوشتهٔ فیلمنامه‌نویس جان ریدلی که در نسخه همان روز روزنامه لس آنجلس تایمز منتشر شد و از سرویس پخش آنلاین خواسته بود که فیلم را به‌طور موقت از کتابخانه محتوای خود حذف کند، از اچ‌بی‌او مکس حذف شد. او نوشت که «این فیلم همچنان از کسانی که به دروغ ادعا می‌کنند که چسبیدن به شمایل‌نگاری دوران کشت و زرع مسئله‌ای مربوط به «میراث» است، نه نفرت، حمایت می‌کند.» سخنگوی اچ‌بی‌او مکس گفت که این فیلم «محصول زمان خود» است و در نتیجه، «تعصبات قومی و نژادی» را به تصویر می‌کشد که «در آن زمان اشتباه بودند و امروز نیز اشتباه هستند». همچنین اعلام شد که این فیلم در تاریخ دیگری به سرویس پخش آنلاین باز خواهد گشت، اگرچه «بحثی در مورد زمینه تاریخی آن و محکوم کردن همان تصاویر» را در برخواهد گرفت، اما همان‌طور که در ابتدا ساخته شده است ارائه خواهد شد زیرا انجام کاری غیر از این مانند این است که ادعا کنیم این تعصبات هرگز وجود نداشته‌اند. اگر می‌خواهیم آینده‌ای عادلانه‌تر، منصفانه‌تر و فراگیرتر ایجاد کنیم، ابتدا باید تاریخ خود را بپذیریم و درک کنیم.»

حذف این فیلم بحثی را برانگیخت و منتقدان و مورخان سینما از پخش‌کنندهٔ اچ‌بی‌او به عنوان شبکه‌ای که در حال سانسور است، انتقاد کردند. پس از این حذف‌ها، این فیلم به صدر جدول فروش پرفروش‌های تلویزیون و فیلم شرکت آمازون و رتبه پنجم جدول فیلم آی‌تیونز استور آپل رسید. اچ‌بی‌او مکس اواخر همان ماه فیلم را با مقدمه‌ای جدید از ژاکلین استوارت به سرویس خود بازگرداند. استوارت در سرمقاله‌ای برای سی‌ان‌ان، این فیلم را به عنوان «متن اصلی برای بررسی جلوه‌های برتری سفیدپوستان در فرهنگ عامه» توصیف کرد و گفت: «دقیقاً به دلیل الگوهای دردناک و مداوم بی‌عدالتی نژادی و بی‌توجهی به جان سیاه‌پوستان است که بربادرفته باید در گردش بماند و برای تماشا، تحلیل و بحث در دسترس باشد». او این جنجال را «فرصتی برای فکر کردن به آنچه فیلم‌های کلاسیک می‌توانند به ما بیاموزند» توصیف کرد.

در یک گردهمایی سیاسی در فوریه ۲۰۲۰، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ وقت از مراسم نود و دومین دوره جوایز اسکار انتقاد کرد و اظهار داشت که بربادرفته و سانست بلوار (۱۹۵۰) برای دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم شایسته‌تر از برنده آن سال، فیلم کره جنوبی، فیلم انگل بودند. نظرات او باعث واکنش منتقدان شد و یکی از نویسندگان مجله آنتروپی اظهار داشت که این سخنان واکنش منفی کارشناسان در تمامی طیف‌های سیاسی در رسانه‌های اجتماعی را برانگیخته است.

 به تصویر کشیدن تجاوز زناشویی 
یکی از بدنام‌ترین و محکوم‌شده‌ترین صحنه‌های فیلم بربادرفته چیزی را به تصویر می‌کشد که اکنون از نظر قانونی به عنوان تجاوز به همسر تعریف می‌شود. صحنه با اسکارلت و رت در پایین راه پله آغاز می‌شود، جایی که رت شروع به بوسیدن اسکارلت می‌کند و از شنیدن «نه» از سوی اسکارلتِ در حال تقلا خودداری می‌کند؛ رت مقاومت او را نادیده می‌گیرد، سرزنشش می‌کند و او را از پله‌ها به اتاق خواب می‌برد. و «بینندگان می‌دانند که اسکارلتِ عجول و بااراده، از سرنوشتی که در انتظارش است، نمی‌تواند خود را رها کند.» صحنه بعدی، صبح روز بعد، اسکارلت را در حالی نشان می‌دهد که به سختی ارضای جنسی خود را سرکوب کرده است؛ رت از رفتار خود عذرخواهی می‌کند و آن را به گردن نوشیدنش می‌اندازد. این صحنه متهم شده است که با غیرقابل تشخیص کردن آدو موضوع متفاوت از یکدیگر، یعنی عشق و تجاوز، این دو را با هم ترکیب می‌کند و این تصور را در مورد رابطه جنسی اجباری تقویت می‌کند: اینکه زنان مخفیانه از آن لذت می‌برند و این یک روش قابل قبول برای یک مرد برای رفتار با همسرش است.

منتقد فیلم مالی هاسکل استدلال کرده است که با این وجود، برای زنانی که نسبت به این صحنه انتقادی ندارند، اگر فانتزی تجاوز کنند، این صحنه روی هم رفته با آنچه در ذهن دارند سازگار است. خیال‌پردازی‌های آنها حول عشق و عاشقی می‌چرخد نه رابطه جنسی اجباری؛ آنها فرض می‌کنند که اسکارلت یک شریک جنسی بی‌میل نبوده و می‌خواسته رت ابتکار عمل را به دست بگیرد و برداشتن رابطه جنسی اصرار کند.

 میراث 

 در فرهنگ عامه 
بربادرفته و تولید آن در موارد متعدد در طیف وسیعی از رسانه‌ها، از آثار معاصر مانند ویولن دوم — فیلمی محصول ۱۹۳۹ که «جستجوی اسکارلت» را به سخره می‌گیرد — گرفته تا برنامه‌های تلویزیونی فعلی، مانند سیمپسون‌ها به صراحت مورد ارجاع، هجو، به نمایش درآمده و مورد تحلیل قرار گرفته است. جنگ اسکارلت اوهارا (یک نمایش تلویزیونی در سال ۱۹۸۰ از انتخاب بازیگر اسکارلت)، مهتاب و ماگنولیاها (نمایشنامه‌ای نوشتهٔ ران هاچینسون در سال ۲۰۰۷ که بازنویسی پنج روزه فیلمنامه توسط بن هکت را به صورت نمایشی به تصویر می‌کشد)، و با باد رفت! (طرحی در برنامه کارول برنت که پس از اولین پخش تلویزیونی فیلم در سال ۱۹۷۶، آن را به سخره گرفت) از جمله نمونه‌های قابل توجه حضور پایدار آن در فرهنگ عامه هستند. همچنین این فیلم موضوع مستندی در سال ۱۹۸۸ با عنوان ساخت یک افسانه: بربادرفته بود که تاریخچه دشوار تولید فیلم را شرح می‌داد. در سال ۱۹۹۰، خدمات پستی ایالات متحده آمریکا تمبری منتشر کرد که کلارک گیبل و ویوین لی را در صحنه‌ای از فیلم در حالی که یکدیگر را در آغوش گرفتنه بودند، نشان می‌داد. در سال ۲۰۰۳، لی و گیبل (در نقش اسکارلت و رت) در فهرست «۲۰۰ چهره برتر فرهنگ پاپ تمام دوران» که توسط مجله وی‌اچ‌وان منتشر شد، رتبه ۹۵ را کسب کردند.

 دنباله 
پس از انتشار رمانش، مارگارت میچل با سیل درخواست‌ها برای دنباله داستان مواجه شد، اما او ادعا کرد که هیچ ایده‌ای از آنچه برای اسکارلت و رت اتفاق افتاده ندارد و در نتیجه، «آنها را به سرنوشت نهایی‌شان رها کرده است». میچل تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۹، همچنان در برابر فشارهای سلزنیک و مترو گلدوین میر برای نوشتن دنباله داستان مقاومت می‌کرد. در سال ۱۹۷۵، برادرش، استفنز میچل (که کنترل اموال او را به دست گرفت)، دنباله داستان را که به‌طور مشترک توسط مترو گلدوین میر و یونیورسال پیکچرز با بودجه ۱۲ میلیون دلار تهیه می‌شد، تصویب کرد. آن ادواردز مأمور شد تا دنباله داستان را به صورت رمان بنویسد، که سپس به فیلمنامه تبدیل و همزمان با اکران فیلم منتشر شود. ادواردز یک نسخه خطی ۷۷۵ صفحه‌ای با عنوان «تارا، ادامه بر باد رفته» ارائه داد که داستان آن بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۸۲ اتفاق می‌افتاد و بر طلاق اسکارلت از رت تمرکز داشت؛ مترو گلدوین میر از داستان راضی نبود و قرارداد به هم خورد. این ایده در دهه ۱۹۹۰ دوباره مطرح شد، زمانی که سرانجام در سال ۱۹۹۴ دنباله‌ای بر آن در قالب یک مینی‌سریال تلویزیونی ساخته شد. مینی‌سریال اسکارلت بر اساس رمانی از الکساندرا ریپلی ساخته شد که خود دنباله‌ای بر کتاب میچل بود. بازیگران بریتانیایی، جوآن ولی و تیموتی دالتون، برای نقش‌های اسکارلت و رت انتخاب شدند و این سریال، نقل مکان اسکارلت به ایرلند پس از بارداری مجددش از رت را دنبال می‌کند.

 جستارهای وابسته 
 محاصره‌شکن‌ها در جنگ داخلی آمریکا

 واژه‌نامه 

 یادداشت‌ها 

 منابع 

 برای مطالعهٔ بیشتر 







 پیوند به بیرون 



 Gone with the Wind articles at The Atlantic
 Atlanta premiere مرکز تاریخ آتلانتا
 Producing Gone with the Wind مرکز تاریخ آتلانتا

رده:آثار اقتباس‌شده از بربادرفته
رده:آثار موسیقی ماکس اشتاینر
رده:برندگان جایزه اسکار بهترین فیلم
رده:جنجال‌های مربوط به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در فیلم
رده:رسانه‌های جمعی ایرلندی-آمریکایی
رده:فرهنگ آتلانتا
رده:فیلم‌ها به کارگردانی ویکتور فلمینگ
رده:فیلم‌های ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های آمریکایی درباره انتقام
رده:فیلم‌های آمریکایی درباره برده‌داری
رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های اقتباس‌شده از رمان‌های آمریکایی
رده:فیلم‌های آمریکایی
رده:فیلم‌های بارداری دهه ۱۹۳۰
رده:فیلم‌های برنده اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن
رده:فیلم‌های برنده اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن
رده:فیلم‌های برنده اسکار بهترین کارگردانی هنری
رده:فیلم‌های برنده جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری
رده:فیلم‌های برنده جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی
رده:فیلم‌های به تهیه‌کنندگی دیوید او. سلزنیک
رده:فیلم‌های تاریخی آمریکایی
رده:فیلم‌های تاریخی در دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های جنگی ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های جنگی انگلیسی‌زبان
رده:فیلم‌های حماسی آمریکایی
رده:فیلم‌های حماسی اقتباس‌شده از رویدادهای واقعی
رده:فیلم‌های حماسی عاشقانه
رده:فیلم‌های دارای جایزه اسکار بهترین تدوین
رده:فیلم‌های درام رمانتیک ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام رمانتیک آمریکایی
رده:فیلم‌ها درباره آرمان بربادرفته کنفدراسیون
رده:فیلم‌های درباره تجاوز جنسی در ایالات متحده
رده:فیلم‌های درباره تجاوز جنسی
رده:فیلم‌های درباره جنگ داخلی آمریکا
رده:فیلم‌های رنگی دهه ۱۹۳۰
رده:فیلم‌های عاشقانه ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های عاشقانه تاریخی آمریکایی
رده:فیلم‌های عاشقانه جنگی دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری‌شده در کالیفرنیا
رده:فیلم‌های مترو گلدوین میر
رده:فیلم‌های واقع‌شده در آتلانتا
رده:فیلم‌های واقع‌شده در جورجیا
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۸۶۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۸۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در لندن
رده:فیلم‌هایی که کارگردان‌شان جایزه اسکار گرفته‌اند
رده:گنجینه ملی فیلم آمریکا
رده:مقاله‌های دارای ویدئو
رده:مناقشه‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های تاریخی درام دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های عاشقانه تاریخی دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام جنگی دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های تاریخی درام ایالات متحده آمریکا
رده:فیلم‌های آمریکایی درباره حاملگی
رده:فیلم‌های جنگی-درام آمریکایی
رده:فیلم‌های درام رمانتیک انگلیسی‌زبان
رده:زنا با محارم در فیلم
رده:فیلم‌های درباره ازدواج
رده:فیلم‌های واقع‌شده در کشتزارها
رده:فیلم‌های سلزنیک اینترنشنال پیکچرز
رده:دارندگان رکورد دنیا