ستاره‌شناسی در ایران باستان

ستاره‌شناسی در دوره‌های پیشاتاریخی 

 ستاره‌شناسی اوستایی 

 تقویم دینی 

 ستاره‌شناسی دورۀ هخامنشی 

 تقویم در دورۀ هخامنشی 

 ورود ستاره‌شناسی یونانی به ایران 

 ستاره‌شناسی دورۀ ساسانی 

 تقویم‌های دورۀ ساسانی 

 زیج شهریاران 

 بخش نجومی بندهشن 

 برخی اصطلاحات نجومی در پارسی میانه: 
ستَویس یا سَدویس: به ظن قوی نام ستاره سهیل

تیشتَر و روزآهنگ: نام ستاره شِعرای یَمانی

شباهنگ: نامهای سیاره ناهید در زبان عامیانه

دیگپایه: صورت فلکی شَلیاق

هَشتبَر: صورت فلکی تَنَیُّن، اژدها

موشپر و موشپار و موشپاریک: «ستاره» دنباله دار

نیزک و نیازک: شهاب ثاقِب

کَندَر: حرکت رِجعی

نوماه: هلال

پُرماه: بدر

نیم ماه [نیما] و نیم پُری: تربیع

سروش: نام ستاره عَیّوق

ماهیگیر: نام ستاره α دَلو

روجینه: ستاره وسطی کمربند جبار

چشم شیر: ستاره وسطی از سه ستاره که در گردن اَسَد‌اند.
 ونند
 تیشتر
 دیگ‌پایه
 گوچهر

 نام‌های فارسی ستارگاننام‌های فارسی ستارگان 
 نام پارسی میانه نام عربی نامگذاری بایراَبدُم  صرفه  بتا شیراسپور  سماک اعزل پسیگ، پها  دبران بزیسر  هقعةالجوزا بَشن || اِبط‌الجوزا ||رَخوَت  ذراع مبسوطه تریشَگ، تَرَهه  نثره اَزَره  طرف پیش‌پرویز  بُطَین کَهت میان  فرغ مقدم کَهت  بطن‌الحوت ماشاهه  عوا مزده‌داد  نسر طائر تیشتر، تیر  شِعرای یمانی خسرو  غفر پارند  عیوق میان  ظهرالاسد موری  سعد بلع دِرَفشه (دِرَفشَگ)  شوله نَخو  قلب‌الاسد میخگاه  جدی پدیوَر، پدیسپَر، پریسپر  سماک اعزل سَدویس، دِل  قلب‌العقرب (دبران و سهیل هم حدس زده‌اند) وَنَند  نسر واقع وَر  اوسط اکلیل سِرو (ی)  زُبانا  آلفا و بتا ترازویوغ  سعد ذابح  آلفا و بتا بره

 جستارهای وابسته 
 رصدخانه شهر گور
 وزیدگی‌های زادسپرم

 منابع 

نقل از کتاب «گاهشماری در ایران قدیم»، حسن تقی‌زاده، تهران ۱۳۱۷

رده:تاریخ اخترشناسی
رده:اخترشناسی در ایران