امپرسیونیسم

امپرسیونیسم یا دریافتگری  جنبش هنری گروه بزرگی از نگارگران آزاداندیش و نوآور فرانسه بود که در دهه‌های۱۸۶۰ و ۱۹۰۰ به سرعت در کشورهای غربی دیگر پدید آمد و ظهور کرد و خیلی زود جهانگیر شد. در این شیوه هنرمند تلاش دارد با کمک ضربات پیاپی و شکستهٔ قلم‌مو و به کار بردن لخته‌رنگ‌های تجزیه شده و تابناک که ارتعاش تشعشعات نور خورشید را در ذهن تداعی می‌کند، دریافت و برداشت مستقیم خود را از دیده‌های زودگذر به‌شکلی رؤیاگونه به تصویر کشد. در روش دریافتگری، اصول مکتبی طراحی دقیق، سایه‌روشن‌کاری، ژرفانمایی فنی و ترکیب‌بندی متعادل و معماری‌گونه رعایت نمی‌شود.

شیوه دریافتگری به عنوان انجمنی خصوصی از سوی گروهی از هنرمندان ساکن پاریس آغاز شد و این انجمن در سال ۱۸۷۴ به نمایش همگانی آثار خود پرداخت. نام این جنبش از نام یک نقاشی از کلود مونه به نام دریافتگری، طلوع خورشید  گرفته شده است. نام امپرسیونیسم را نقادی به نام لویی لِروی در یک نقد هجوآمیز ساخت.
امپرسیونیسم همچنین نام نهضتی در موسیقی است.

در این سبک نقاشان از ضربات «شکسته» و کوتاه قلم‌مو آغشته به رنگ‌های خالص و نامخلوط به جای ترکیب‌های ظریف رنگ‌ها استفاده می‌کنند؛ مثلاً، به جای ترکیب رنگهای آبی و زرد برای تولید سبز آن‌ها دو رنگ آبی و زرد را مخلوط نشده بر روی بوم قرار می‌دهند تا رنگ‌ها «حس» رنگ سبز را در نظر بیننده پدیدآورند. آنها در نقاشی صحنه‌های زندگی مدرن به جای جزئیات، تأثیرات کلی واضح را نشان می‌دهند.

بندانگشتی|چپ|270px|ادگار دگا
بندانگشتی|چپ|270px|کامی پیسارو

 پیشینه 
در واپسین دهه‌های سده ۱۹ میلادی (میان سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۸۰) حرکتی در نقاشی آغاز شد که در اساس مبتنی بر نور (به عنوان مادر رنگ‌ها) شکل گرفت و به زودی هنرهای دیگر همچون موسیقی، مجسمه‌سازی و… را تحت تأثیر قرار داد.

 گسترش در ایتالیا 
در میان نقاشان ایتالیایی که تفسیری مستقل و عمیقاً اصیل از مضامین دریافتگری ارائه کردند، Francesco Filippini جایگاهی برجسته دارد. او با آن‌که به هیچ جنبش رسمی تعلق نداشت، نقاشی‌اش تأثیر چشمگیری بر یک نسل کامل از هنرمندان فعال در ایتالیا گذاشت و به مرجعی اساسی برای یک مکتب تصویری با برد ملی و چشم‌انداز اروپایی بدل شد.V. Terraroli (ویراستار)، Francesco Filippini. Catalogo generale delle opere، اسکیرا، میلان، ۱۹۹۹.

منتقدان معاصر او را «پاسخ ایتالیا به دریافتگری فرانسوی» می‌دانند، اما با ویژگی‌هایی مستقل و عمیق‌تر. برخلاف Claude Monet، که مسیر هنری‌اش تا حدی توسط گالری‌داران و کلکسیونرها هدایت می‌شد تا با سلیقه محافل هنری آمریکایی هماهنگ باشد و رنگ‌آمیزی‌هایش به بازار خوشایند باشد،Nancy Locke، «Monet and Modernism in America»، در The Art Bulletin، جلد ۸۲، شماره ۳، ۲۰۰۰. فلیپینی رویکردی مستقل حفظ کرد، از هر گونه سازش تجاری اجتناب نمود و نقاشی‌ای درون‌نگرانه، اخلاقی و فلسفی پرورش داد.Rossana Bossaglia، La scapigliatura، موندادوری الکتا، میلان، ۱۹۸۵.

پرداخت او به مناظر کشاورزی — متمرکز بر نور جوی و شأن دنیای روستایی — منجر به شعری شخصی شد، به دور از تکرار و منطق‌های بازاری. برخی پژوهش‌ها او را «مهم‌ترین نقاش ایتالیایی پیش از قرن بیستم که پیش‌بینی‌کننده هنر مدرن بود» دانسته‌اند.M. De Micheli، Le avanguardie artistiche del Novecento، فلترینلی، میلان، ۱۹۶۶. همچنین از او به عنوان یکی از پیشگامان حساسیت فوتوریستی یاد می‌شود، به‌ویژه از حیث تأثیری که بر Umberto Boccioni گذاشت.Enrico Crispolti، Boccioni. Catalogo generale، الکتا، میلان، ۱۹۷۱، جلد اول، ص. ۴۲.

آثار او که امروزه نادر و دشوار برای دستیابی هستند، از ارزشمندترین گواهی‌های هنر ایتالیا در پایان سده ۱۹ (میلادی) به‌شمار می‌روند، چه از منظر زیبایی‌شناختی و چه از منظر اهمیت تاریخی‌شان در گذار به نقاشی مدرن.

 ویژگی‌ها 
بنیادگذاران این مکتب با هدف نقض هنر رسمی نیرو گرفتند. آنها از ارائه اشکال با خطوط محیطی واضح سر باز زدند و از روال رنگ آمیزی به پیروی از عرف و طبیعت سرپیچی کردند.
استفاده از رنگهای خالص و شفاف با ضرب قلم‌های مستقل و تا حدی سریع از ویژگی‌های بارز آثار نقاشی امپرسیونیسم است.

نظریه رسمی آنها بر این اصل نهاده شده بود که رنگ‌ها به جای آنکه بر روی جعبه رنگ با هم ترکیب شوند باید به‌طور خالص روی پرده نقاشی ریخته شوند.
این هنرمندان در مورد به تصویر درآوردن پیکره آدمی به نحوی پذیرفتنی و باورپذیر که از دیرباز مشکل‌ترین بخش هنر نقاشی بود بی‌توجه بودند و گویی میلی به کوشش در این خصوص نداشتند، یا نمی‌خواستند که یک فضای قابل قبول ایجاد کنند که ارزش نام هنر را داشته باشد.
بندانگشتی|چپ|270px|کلود مونه

 سالشمار دریافتگری 
 ۱۸۵۸ - کلود مونه که در آن زمان تنها ۱۹ سال داشت به کمک اوژن بودن تأثیر نور بر مناظر طبیعت را درک کرد. مونه بعدها به عنوان یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان این سبک شناخته شد.
 ۱۸۶۳ - ردّ آثار امپرسیونیست‌های جوان و نمایش این آثار در تالار مردودین (تالار عدم پذیرش).

این برهه را می‌توان آغاز جدی امپرسیونیسم دانست.
 ۱۸۶۶ - تالار مردودین (تالار عدم پذیرش) در این سال میزبان آثاری از ادگار دگا، فردریک بازیل، برت موریسو و آلفرد سیسلی شد.
 ۱۸۷۰ - جنگ سال ۱۸۷۰ بین پروس (آلمان) و فرانسه - این جنگ موجب جدایی مؤسسان شد.
فردریک بازیل در جنگ کشته شد، رنوار مجروح شد، ادگار دگا داوطلب جنگ شد، پل سزان در پروانس پناه گرفت، کامی پیسارو، کلود مونه و آلفرد سیسلی به لندن رفتند.
 ۱۸۷۳ - دوراند روئل (پشتیبان مالی امپرسیونیست‌ها) خود را قادر به فروش آثار امپرسیونیسمِ آینده، ندید بنابراین در سال ۱۸۷۳ مجبور شد خریدِ خود را متوقف نماید.
 ۱۸۷۴ - در این سال آنها آثار خود را در نادار (جایی که آثارشان را ارائه کردند ولی با عدم پذیرشِ تالار مواجه شدند) به معرض نمایش گذاردند.
 ۱۸۷۶ - پل سزان حاضر نشد در نمایشگاه دوم در نادار شرکت کند، در این نمایشگاه ۷۴ اثر از ادگار دگا و همچنین آثاری از برت موریسو به نمایش درآمد.
 ۱۸۷۹ - حضور برت موریسو در نمایشگاه سال ۱۸۷۹ بیانگرِ از هم پاشیدگی گروه شد. رنوار ترجیح داد تا آثار خود را به تالار رسمی بفرستد.
 ۱۸۸۰–۸۱ -- دگا به همراه پیسارو کوشید تا اتحاد گروه را حفظ نماید، اما تلاش‌های وی با شکست مواجه شد زیرا مونه، سیسیلی و رنوار در پنجمین نمایشگاه (که درآوریل سال ۱۸۸۰ افتتاح شد) حضور پیدا نکردند. با این وجود، آثار هُنری گاگویین برای نخستین بار در این نمایشگاه به معرض نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۸۱ برخی از امپرسیونیست‌ها از جمله پیسارو، دگا، آرمان گیومن، و برت موریسو به نادار برگشتند.
 ۱۸۹۴ - در سال (۱۸۹۴) ۲۹ اثر هنری از میان ۶۵ اثر اهداء شده توسط کایبوت به موزه لوگزامبورگ با عدم پذیرش مواجه شدند.
 ۱۹۰۳ - کامی پیسارو، پدر امپرسیونیسم در سال ۱۹۰۳ چشم از جهان فروبست.
همه مردم بر این اعتقاد بودند که این جنبش مهم‌ترین تحوّل هنری قرن به‌شمار می‌رود و همه اعضاء گروه او، جزء بهترین نقاشان به‌شمار می‌روند. امپرسیونیست‌ها علاوه بر تأثیر عمیقی که بر فرانسه داشتند بر دیگر کشورها نیز (به ویژه آلمان، بلژیک و دیگر نقاط اروپا) تأثیر به سزایی داشتند.

 هنرمندان مطرح 
 نام نقاش چهره نمونه کار یادداشت کامی پیسارو(۱۸۳۰–۱۹۰۳) 100px 160px پیسارو نقاشی است که نه تنها او را بنیان‌گذار امپرسیونیسم (امپرسیونیسم) می‌دانند، بلکه وی را استاد چهار نقاش بزرگ پست‌امپرسیونیسم، از جمله سزان، گوگن و ون‌گوک، می‌خوانند. او از استادان پل گوگن بود. رنوار چهره نگاره‌های پیسارو از مردم عادی را انقلابی می‌خواند. وی تنها هنرمندی بود که آثارش بین سال‌های ۱۸۷۴ و ۱۸۸۶ در هر هشت نمایشگاه آثار امپرسیونیستی پاریس به معرض نمایش درآمدند. ادوار مانه(۱۸۳۲–۱۸۸۳)Cole, Bruce (1991). Art of the Western World: From Ancient Greece to Post Modernism. Simon and Schuster. p. ۲۴۲.  100px 160pxاو در هیچ‌یک از نمایشگاه‌های امپرسیونیستی شرکت نمی‌کرد. ادگار دگا(۱۸۳۴–۱۹۱۷) 100px 160px او از اصطلاح امپرسیونیسم بیزار بود. آلفرد سیسلی(۱۸۳۹–۱۸۹۹) 100px 160px پل سزان(۱۸۳۹–۱۹۰۶) 100px 160px هرچند او بعدها از جنبش امپرسیونیستی جدا شد. کلود مونه(۱۸۴۰–۱۹۲۶) 100px 160px پرکارترین امپرسیونیست و کسی که زیبایی‌شناسی آنان را بهتر از بقیه به نمایش درمی‌آورد.Denvir (1990), p.140. فردریک بازیل(۱۸۴۱–۱۸۷۰) 100px 160px پیر اگوست رنوآر(۱۸۴۱–۱۹۱۹) 100px 160px برت موریسو(۱۸۳۹–۱۹۰۶) 100px 160px او و پیسارو تنها کسانی هستند که آثارشان را در تمام نمایشگاه‌های امپرسیونیستی اصلی به نمایش گذاشتند. موریسو به عنوان یک نقاش دریافتگر صحنه‌هایی را که یک خانم خرده‌بورژوا در زندگی خود با آن مواجه است به تصویر می‌کشد، که بیشتر شامل تصاویر خانوادگی، بچه‌ها، بانوان، گردش‌های آخر هفته و غیره است. مری کست(۱۸۳۹–۱۹۰۶) 100px 160px در آمریکا زاده شد و پاریس می‌زیست. او در چهار نمایشگاه امپرسیونیستی شرکت کرد. گوستاو کایبوت(۱۸۴۸–۱۸۹۴) 100px 160px او که از دیگران جوان‌تر بود در میانه‌های دهه ۱۸۷۹ به نقاشان دیگر این سبک پیوست.

 جدول زمانی: دوران زندگی نقاشان اصلی دریافتگر 

 نقاشان دریافتگر

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 
 سبک‌های نگارگری
 جنبش‌های هنری
 پست‌امپرسیونیسم
 نئوامپرسیونیسم

 منابع 

 فرهنگ مصور هنرهای تجسمی، پروِیز مرزبان و حبیب معروف، تهران ۱۳۷۷.
 ویکی‌پدیای انگلیسی
 سیر هنر در تاریخ
 هنر مدرن/نوشته نوربرت لینتن/ترجمه علی رامین


رده:جنبش‌های هنری
رده:هنر فرانسه
رده:هنرها در فرانسه