عصر روشنگری

عصر روشنگری  یا عصر روشن‌اندیشی جنبشی فکری و فلسفی در تاریخ فلسفه غرب بود که از میانه‌های سدهٔ هفدهم ابتدا در انگلستان و سپس در فرانسه، آغاز شد و تا پایان سدهٔ هجدهم ادامه داشت. این جنبش دگرگونی‌های بزرگی را در دانش و فلسفه به وجود آورد که در نهایت باعث از بین رفتن کامل جهان‌بینی قرون وسطایی شد. اهداف اصلی متفکران روشنگری، آزادی، پیشرفت، خردگرایی، مدارا و پایان دادن به نفوذ بی‌حد و حصر کلیسا و دولت بود.Outram, Dorinda. Panorama of the Enlightenment. Getty Publications, 2006, p. 29.Milan Zafirovski, The Enlightenment and Its Effects on Modern Society (201) p 144 در فرانسه، اساس آموزه‌های روشن‌فکری، آزادی فردی و مدارای مذهبی، در تقابل با پادشاهی مطلقه و تعصبات ثابت کلیسای کاتولیک روم بود. روشنگری با افزایش تجربه‌گرایی، دقت علمی و تقلیل‌گرایی، همراه با افزایش نقد دین مشخص شده بود. 

دیدرو، ولتر، روسو، مونتسکیو، کانت و دو ساد از فیلسوفان عصر روشنگری‌اند.

روشنگری، اشاره به حرکت تاریخی روشنفکری است که دنباله‌روی دکارت و مدافع عقل به عنوان مبنای سیستم زیبایی‌شناسی معتبر، اخلاق، حکومت و منطق بوده و به فیلسوفان اجازه می‌دهد که حقیقت قابل مشاهده را در جهان به دست آورند.کتاب فلسفه روشنگری نوشته ارنست کاسیرر، فصل اول تا هفتم

عصر روشنگری دوران آزاداندیشی است. البته این آزاداندیشی هنوز به معنای تحقق عملی آزادی و کسب حقوق شهروندی نیست، بلکه دوران پاشیدن بذر اندیشه و معرفت و دوران آمادگی برای رهایی خویشتن از طریق معرفت و شناخت است. سه اصل بنیادین روشنگری عبارت‌اند از: تساهل، خردگرایی و انسان‌گرایی.

 خاستگاه 
عصر روشنگری دوره‌ای پرشور و هیجان در تاریخ غرب بود که به صورت تقریبی از ۱۶۵۰ تا ۱۷۸۹ میلادی به طول انجامید. از اهداف مهم آن تابانیدن نور فهم و ادراک بر تاریکی نادانی بود. گهواره عصر روشنگری انگلستان و سرزمین بالندگی روشنگری فرانسه بود، تا در نهایت این جنبش به دیگر کشورها از جمله آمریکا نیز گسترش یافت.

روشنگری در واقع واکنشی است در برابر شیوهٔ تفکر دیگری که پیش از آن در اروپا رایج بود. در اوایل قرن هفدهم که زمینهٔ انقلاب علمی اروپا فراهم می‌شد، دو مرجع مقتدر بر فضای فرهنگی اروپای غربی حکومت می‌کردند. اوّل احکام متون مسیحیت که کلیسای کاتولیک خود را نگهبان و مفسر آن می‌دانست. کلیسا حتی تاریخ بشر، پزشکی، فیزیک و بسیاری از پدیده‌ها و علوم طبیعی را بر اساس کتاب مقدس تبیین می‌کرد و به هیچ شخص یا مقام دیگری اجازهٔ اظهارنظر نمی‌داد. بدین ترتیب هرگونه نظریه برخاسته از مشاهده علمی و تجربی که مخالف با آموزه‌های کلیسا بود، تکفیر می‌شد. از آن جمله می‌توان به برخورد قاطع کلیسا با گالیله اشاره کرد. دوم ادبیات کلاسیک، آثار نویسندگان یونان و روم باستان که در جنبش رنسانس (نوزایی فرهنگ) از نو کشف شده بود و گروه انسان‌گرایان، خوانندگان و ستایندگان آن بودند. این دو مرجع از بسیاری جهات معارض هم بودند و میان پیروانشان نبرد سختی جریان داشت، ولی هر دو در یک موضوع با هم مشابهت داشتند و آن نوعی برداشت تاریخی بدبینانه بود؛ به این معنی که هر دو تاریخ تمدن بشری را نوعی سیر نزولی و انحطاطی تصور می‌کردند، سیری که از گذشتهٔ دور طلایی آغاز می‌شد و به وضع نابهنجار و بد کنونی می‌رسید. انسان‌گرایان با استفاده از ادبیات و فرهنگ روم و یونان باستان، به اتکای شکوه دوران سپری شده به کلیسای کاتولیک حمله می‌کردند و کلیسای کاتولیک نیز از فلسفه ارسطو کمک می‌گرفت و به مصاف انسان‌گرایان می‌رفت که هر دو میراث باستان بود.

در قرن شانزدهم پیش از طرح نظریهٔ جدید، کرهٔ زمین مرکز جهان تصور می‌شد. با اینکه قاره‌ها کم و بیش معلوم شده‌اند و مرزهای بیرونی با نقشهٔ جغرافیا مطابقت می‌کند، امّا تصور از دیگران در این مرزها تغییر نکرده است. آنچه از دیگر ملّت‌ها گفته و شنیده می‌شود، غالباً خیال و افسانه است. از تمدن‌های کهن ایران، مصر، هند و چین اطلاعی در دست نیست، اگر هم به دست می‌آید این‌طور تعبیر می‌شود که این است نمونه وضع و حالی که محروم‌ماندگان از فیض و رحمت خدای مسیحیت دچارش می‌شوند. انسان‌گرایان نیز تمدن‌های یونان و روم باستان را تنها سرمشق زندگی می‌شناسند و بیرون از این دایره معیاری برای سنجش تمدن و فرهنگ در دست ندارند.

ساختار اجتماعی هم بازماندهٔ سنت‌های کهن قرون وسطی است. جامعه به سه مرتبهٔ سروران دینی یا روحانیان، اشراف و عوام یا بورژوا تقسیم می‌شود. در رأس این سلسله مراتب مقام سلطنت قرار دارد که ساختار اجتماعی را برپا نگه می‌دارد. ارادهٔ پادشاه نمایندهٔ مقولات اساسی حق حاکمیت و عقل و عدالت است و بنابراین مقید به هیچ شرطی نیست. حق حاکمیت نه از جانب جامعه، بلکه برحسب ارادهٔ الهی در شخص پادشاه تجسم یافته است.

در عرصهٔ امور قضایی و حقوقی تا اواخر قرن هفدهم کمابیش همان راه و رسم قرون وسطی برقرار است. غرض از تعقیب و محاکمهٔ مجرم مجازات است، نه دفاع از بقا و نظم جامعه؛ به همین دلیل شدت مجازات بیش از حتمیت آن منظور می‌شود. محیط زندان‌ها هولناک و شکنجه دادن متهم برای گرفتن اعتراف امری عادی است. صرف اعتراف هم دلیل جرم شناخته می‌شود. اعلام اتهام اجباری نیست، اختیارات قضات نامعین و نامحدود است، در احکام آن‌ها تناقض به چشم می‌خورد، نفوذ و قدرت صاحبان مقامات دولتی و کلیسایی در تخفیف و تشدید مجازات تأثیر کلّی دارد. مأموران و ضابطان قانون میان متهم و مجرم فرقی نمی‌گذارند. مجازات اعدام برای نه‌تنها جرائم عمده، بلکه برای بعضی جرائم جزئی نیز معمول است.

دیوانگی و بیماری روانی را نشانهٔ تسلیم شدن به تلقینات شیطان یا دچار آمدن به لعنت الهی می‌شناسند و دیوانگان و روانیان را مستوجب مجازات می‌دانند.

مقدمات ریزش این جهان‌بینی با به وجود آمدن جنبش رنسانس در قرن شانزدهم فراهم شد. اگرچه رنسانس در برداشت تاریخی قرون وسطی تغییری به وجود نیاورد، امّا در شکستن جزمیت و ترویج شکاکیت مؤثر بود. آنان در مجادلات خویش با اهل کلیسا غالباً از شیوه شکاکان و سوفسطاییان یونان باستان کمک می‌گرفتند که می‌گفتند در امر کسب دانش، به‌ویژه امور بشری، هرگز به حقیقت مطلق نمی‌توان رسید، چنان‌که در همه جا و همهٔ زمان‌ها معتبر باشد. این مجادلات وحدت کلیسای کاتولیک را در هم شکست و بسیاری از استعدادهای برجسته را که پیش از آن جذب کلیسا می‌شدند، به زمینهٔ تازهٔ علوم طبیعی سوق داد.فلسفهٔ روشن اندیشی، نوشته ارنست کاسیرر، ترجمه نجف دریابندری، پیش گفتار مترجم، صص ۶–۱۵

قرن هفدهم قرن ریزش بنای تاریک جهان‌بینی قدیم و روشن شدن فضای طبیعت است. منبع این روشنایی تازه عقل انسانی است. شیوهٔ استدلال عقلی و قرار دادن عقل به عنوان یکی از منابع مشروعیت و تعیین قانون که از سوی دکارت مطرح شده بود، بنای مستحکم و استبدادی کلیسا و سلطنت را در قرون بعد فروریخت و تغییر دیدگاه نسبت به علوم طبیعی که به جای الهیات و آموزه‌های کلیسا ریاضیات را مبنای تحلیل قرار داد هم یکی دیگر از دستاوردهای دکارت بود که نقش تعیین‌کننده‌ای در دوران خردگرایی و در ادامهٔ آن عصر روشنگری داشت.گفتار دکارت، نوشته محمدرضا عطایی، در دست انتشار

با الهام از انقلاب در فیزیک که با قوانین حرکت نیوتن آغاز شد، متفکران روشنگری استدلال می‌کردند که تفکر روشمند مشابه آن می‌تواند در همهٔ شکل‌های فعالیت‌های بشر به کار بسته شود. از این رو عصر روشنگری به انقلاب علمی پیوند یافته است. برای هر دو، تجربه‌گرایی، خرد، علم و عقلانیت اهمیت داشت.

سردستگان روشنگران باور داشتند که آنان جهان را که سال‌ها در زیر سنت‌های مشکوک، نابخردی، موهوم‌پرستی و استبداد عصر تاریکی (قرون وسطی) بوده است، به پیشرفت سوق خواهند داد. حرکت روشنگری به ظهور چهارچوب روشنفکرانه انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه، حرکت استقلال‌طلبانهٔ کشورهای آمریکای لاتین و قانون اساسی مشروطه ۳ ماه مه ۱۷۹۱ لهستان کمک کرد و منجر به ترقی لیبرالیسم کلاسیک، مردم‌سالاری و سرمایه‌داری شد.

عصر روشنگری همزمان است با بالندگی سبک باروک و عصر کلاسیک در موسیقی و دورهٔ کلاسیک جدید در هنر که توجه امروزی به عنوان یکی از سرمشق‌های جنبش‌های در عصر مدرن را می‌طلبید.

 روشن‌نگری چیست؟ 
بندانگشتی|چپ|200px|کانت فیلسوف آلمانی عصر روشنگری
این پرسشی است که یک کشیش پروتستان در شماره دسامبر ۱۷۸۳ میلادی ژورنال ماهانه برلین (Berlinische Monatsschrift) در مخالفت با ازدواج کامن لا و دفاع از تزویج کلیسایی (= شرعی) مطرح ساخت. وی در پانوشت مقاله‌اش این پرسش چالش‌گرانه را پیش کشیده است که: «به راستی روشن‌نگری چیست؟»

به این پرسش مهم که در تاریخ فلسفه نتایجی ثمربخش و ژرف بر جای نهاد، تاکنون پاسخ‌های زیادی داده شده است. نخستین کسی که به این پرسش پاسخ می‌دهد موزس مندلسون بود که در شماره سپتامبر ۱۷۸۴ میلادی برلینیشه موناتسشریفت در مقاله‌ای زیر عنوان «معنای روشن‌نگر ساختن چیست؟» به آن مقاله پاسخ می‌گوید.

هم‌زمان کانت نیز با تعریف مشهوری در شمارهٔ دسامبر همان نشریه، بدون اینکه بداند مندلسون نیز به آن پرسش پاسخ گفته، مقالهٔ مشهور خویش را با عنوان «در پاسخ به پرسش روشن‌نگری چیست؟» منتشر می‌کند.
کانت مقاله خویش را با این جمله مشهور آغاز می‌کند:  «روشن‌نگری خروج آدمی است از نابالغیِ به تغصیر (صغارت) خویشتنِ خود؛ و نابالغی ناتوانی در به کار گرفتن فهم خویشتن است بدون هدایت دیگری.»کانت، ایمانوئل، در پاسخ به پرسش روشن‌نگری چیست؟ در: ارهارد بار، روشن‌نگری چیست؟ روشنی‌یابی چیست؟ ترجمه سیروس آرین‌پور، تهران: آگاه، 1394، ص 33.
 «دلیر باش در به‌کار گرفتن فهم خویش! این است شعار روشن‌نگری.»روشن نگری چیست؟ گردآورنده: ارهارد بار، ترجمه سیروس آرین‌پوراین شعار چکیدهٔ خوش‌بینی بنیادینی بود که مشوق بیشتر متفکران روشنگری بود.

ایمانوئل کانت معتقد بود که ویژگی مهم عصر او اشتیاق به دانستن حقیقت است. او در پاسخ به این پرسش خودش که «آیا ما اکنون در عصر روشن‌نگر زندگی می‌کنیم؟» پاسخ گفت: «خیر، بلکه ما در عصر روشنگری زندگی می‌کنیم.»

 ترویج اندیشه‌ها 
فیلسوفان انرژی زیادی را صرف پراکندن و انتشار اندیشه‌هایشان در میان مردان و زنان تحصیل‌کرده در جهان‌شهرها کردند. آن‌ها از ابزارهای زیادی بهره جستند که برخی از آن‌ها بسیار جدید بودند.

 صنعت کتاب 
افزایش مصرف مطالب و چیزهای خواندنی از هر نوع، یکی از ویژگی‌های کلیدی روشنگری «اجتماعی» بود.

 تاریخ طبیعی 

ژانری که به لحاظ اهمیت بسیار ارتقا یافت، مربوط به متون علمی بود؛ به‌ویژه تاریخی طبیعی در میان طبقات بالاتر به‌طور فزاینده‌ای محبوب شد.

 ژورنال‌های علمی و ادبی 
نخستین ژورنال‌های علمی و ادبی در طی روشنگری به وجود آمدند. نخستین ژورنال، ژورنال د سوان  به معنای «ژورنال دانشوران» از پاریس، در ۱۶۶۵ میلادی ظهور کرد.

 دانشنامه‌ها و لغت‌نامه‌ها 
اگرچه وجود لغتنامه‌ها و دانشنامه‌ها از دوران کهن سابقه داشته است ولی در لغت‌نامه‌های دانشنامه‌ای قرن ۱۸ میلادی، متن‌ها از صرفاً تعریف واژگان در فهرست‌هایی پر طول و دراز، به بحث‌هایی پرجزئیات‌تر از آن واژگان تغییر کرد.

 افراد تأثیرگذار 

 رویدادهای مهم در تاریخ عصر روشنگری 
+ رویدادهای تاریخ عصر روشنگری سال رُخداد ۱۳۵۰ رنسانس در ایتالیا آغاز می‌شود. ۱۵۱۹ مارتین لوتر انقلاب پروتستانی را آغاز می‌کند.۱۶۲۴لُرد هربرت آو چربری در باب حقیقت را منتشر می‌کند.۱۶۸۲ پیر بل اخبار جمهوری ادبیات را تأسیس می‌کند.۱۶۸۷ادمونت هالی اصول ریاضیات اسحاق نیوتن را منتشر می‌کند.۱۶۸۸–۸۹انقلاب شکوهمند در راه است.۱۶۹۰جان لاک دو رساله در باب حکومت را منتشر می‌سازد.۱۶۹۷پیر بل فرهنگ تاریخی و انتقادی را منتشر می‌کند.۱۷۱۱جوزف ادیسون و ریچارد استیل اسپکتاتور (تماشاگر) را منتشر می‌سازد.۱۷۱۷انجمن فراماسون تأسیس می‌کند.۱۷۱۹دانیل دوفو رابینسون کروزو را منتشر می‌کند.۱۷۲۰جان تولند دلایل دادن تابعیت به یهودیان در بریتانیای کبیر و ایرلند را منتشر می‌سازد.۱۷۲۶ولتر به انگلستان می‌گریزد.۱۷۳۴ولتر مکتوبات دربارهٔ کشور انگلستان را منتشر می‌کند.۱۷۳۹دیوید هیوم رساله‌ای در باب سرشت انسان را منتشر می‌کند.۱۷۴۷ژولین اوفره دو لا متری انسان یک ماشین را منتشر می‌کند.۱۷۴۸بارون دولابِرِد اِ دو مونتسکیو روح‌القوانین را منتشر می‌کند.۱۷۴۹ژان ژاک روسو مقالهٔ پیشرفت علوم و فنون موجب تباهی یا بهبود رفتار انسان شده است؟ را منتشر می‌سازد؛ هنری فیلدینگ تام جونز را منتشر می‌کند.۱۷۵۱جلد اول انسیکلوپدیا (دایرةالمعارف) به چاپ می‌رسد.۱۷۵۴روسو مقالهٔ گفتار دربارهٔ منشأ نابرابری در میان انسان‌ها را منتشر می‌سازد.۱۷۶۰فرقهٔ ایلومیناتی [روشن ضمیران] تأسیس می‌شود؛ تریسترام شاندی اثر لارنس استرن منتشر می‌شود.۱۷۶۱روسو رُمان هلوئیز جدید را منتشر می‌کند.۱۷۶۲روسو امیل و قرارداد اجتماعی را منتشر می‌کند.۱۷۶۴سزار بکاریا رساله‌ای در بارهٔ جرم و مجازات را منتشر می‌کند.۱۷۷۰بارون دولباخ نظام طبیعت را منتشر می‌سازد.۱۷۷۱کلیسای کاتولیک با فیلسوفان معتقد به اصل انسیکلوپدیا به مقابله برمی‌خیزد.۱۷۷۶اعلامیهٔ استقلال منتشر می‌شود؛ انقلاب آمریکا آغاز می‌شود؛ آدام اسمیت ثروت ملل را منتشر می‌سازد؛ نهضت ادبی اشتورم آوند درانگ (غوغا و تلاش) در راه است؛ ادوارد گیبون زوال و سقوط اپراتوری رم را منتشر می‌سازد.۱۷۸۱امانوئل کانت نقد خرد ناب را منتشر می‌کند.۱۷۸۳ایالات متحده آمریکا استقلال خود را از بریتانیای کبیر به‌دست می‌آورد؛ یوزف دوم پادشاه اتریش فرمان رواداری مذهبی را صادر می‌کند؛ پیترو تامبیرینی دربارهٔ رواداری دینی و مدنی را منتشر می‌سازد.۱۷۸۴جان و چارلز ویزلی کلیسای مِتُدیست را تأسیس می‌کنند.۱۷۸۷قانون اساسی ایالات متحده به تصویب می‌رسد.۱۷۸۹منشور حقوق شهروندان تصویب و به قانون اساسی ایالات متحده افزوده می‌شود؛ انقلاب فرانسه آغاز می‌شود؛ مجلس ملی فرانسه اعلامیهٔ حقوق بشر و شهروند را تصویب می‌کند.۱۷۹۱فرانسه قانون اساسی جدیدی را به تصویب می‌رساند؛ اُلیمپ دگوژ اعلامیه حقوق زن را منتشر می‌سازد.۱۷۹۳–۹۴حکومت وحشت در فرانسه۱۷۹۴انقلاب فرانسه به پایان می‌رسد.۱۸۰۴ناپلئون امپراتور فرانسه می‌شود.۱۸۰۹تفتیش عقاید در ایتالیا به پایان می‌رسد.

 کتاب‌ها 
 عصر روشنگری؛ نویسنده: جان ام. دان که مهدی حقیقت‌خواه آن را به فارسی ترجمه کرده و توسط انتشارات ققنوس منتشر شده است.
 نقد عقل محض یا نقد اوّل نخستین کتاب از سه‌گانهٔ فلسفه انتقادی از ایمانوئل کانت است که نخستین بار در سال ۱۷۸۱ میلادی چاپ شد. این کتاب مهم‌ترین اثر کانت است و دربارهٔ ویژگی‌های عقل و توان آن در شناخت متافیزیک است.
 عصر روشنگری، به قلم ورنر اشنایدرز و ترجمهٔ سید امین‌الدین ابطحی.
200px|چپ|بندانگشتی|اولین چاپ کتاب نقد عقل محض
 نقد عقل عملی یا نقد دوم از مهم‌ترین آثار امانوئل کانت است که در آن به مبانی فلسفه اخلاق می‌پردازد.
بندانگشتی|250x250px|نسخهٔ آلمانی چاپ ۱۷۸۸ نقد عقل عملی

 جستارهای وابسته 
 زمین‌لرزه ۱۷۵۵ لیسبون
 هاسکالا، روشنگری یهودی
 روشنگری اسکاتلند

 پانویس 

 منابع 


 تاریخ فلسفه کاپلستون، جلد سوم
 فلسفه روشنگری، ارنست کاسیرر، ترجمه یدالله موقن
 فلسفه روشن اندیشی، ارنست کاسیرر، ترجمه نجف دریابندری
 گفتار دکارت، محمدرضا عطایی، در دست انتشار
 علی‌اکبر جعفری: عصر روشنگری، ادامه دوران رنسانس در شرایطی تازه
 روشن‌نگری چیست؟، گردآورنده: ارهارد بار، ترجمه سیروس آرین‌پور
 عصر روشنگری، جان ام. دان، ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه
 اندیشه‌های سیاسی غرب در دوران مدرن: دیالکتیک اندیشه‌ها، علیرضا اسمعیل‌زاد، نشر قومس.
 همنشین بهار: عصر روشنگری The Age of Enlightenment


 پیوند به بیرون 

رده:استدلال
رده:انسان‌گرایی سکولار
رده:انسان‌گرایی
رده:انقلاب علمی
رده:بی‌خدایی
رده:پیشرفت
رده:تاریخ اروپا بر پایه دوره
رده:تاریخ فلسفه
رده:جنبش‌های فلسفی
رده:خودمختاری
رده:دوره‌های تاریخی
رده:دهه ۱۷۰۰ (میلادی)
رده:حقیقت
سده هفده
سده هجده
رده:سکولاریسم
رده:شادمانی
عصر روشنگری
رده:فرهنگ غربی
رده:فضیلت
رده:فلسفه روشنگری
رده:مهارت‌های حل مسئله
رده:ندانم‌گرایی
رده:یادگیری