منجیک ترمذی

ابوالحسن علی بن محمد مُنجیکِ ترمذی شاعر پارسی زبان(خراسانی) نیمه دوم سده چهارم هجری است. شعرهایش بیشتر جنبهٔ هزل و هجو دارند.

منجیک شاعر دربار چغانیان بوده و برخی از امیران چغانی را مدح گفته است. او هم‌روزگار با طاهر چغانی (مرگ: ۳۸۱ ق) بوده است.
دربارهٔ چیرگی منجیک در سرودن هزل و هجو، سوزنی سمرقندی شاعر سدهٔ ششم هجری او را برترین نمونهٔ شاعرانی از این دست خوانده و خود را با او چنین سنجیده است:

دیوان منجیک در سدهٔ پنجم هجری در خراسان بزرگ شناخته‌شده بوده است، آن‌چنان‌که قطران تبریزی در دیدار با ناصر خسرو در تبریز مشکلاتش را از این دیوان از او پرسیده است. اشعار منجیک در جُنگ‌ها، تذکره‌ها و کتب لغت پراکنده است. از اوست:

 دیوان منجیک 
دیوان اشعار منجیک ترمذی، به‌همراه پاره‌ای از اشعار پراکنده او در جنگ‌های اشعار، در سال ۱۳۹۱ توسط آقای  احسان شواربی مقدم، تصحیح و منتشر شده است که مشتمل بر ابیات پیوسته، مرتبط، پراکنده و منسوب به منجیک ترمذی است.منجیک تِرمِذی (اشعار پراکنده) به کوشش احسان شواربی مقدم، انتشارات میراث مکتوب

استاد دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، در یادداشت کوتاهی بر این کتاب نوشته‌اند: «کوشش ارجمندی که آقای احسان شواربی مقدم، در راه بازسازی و احیای شعرهای برجای مانده از شاعر بزرگ قرن چهارم منجیک ترمذی بسامان رسانده است جای همه‌گونه تقدیر و ستایش است به‌ویژه که در شرایط سنی ایشان باید از نوادر ایام به حساب آید.»منجیک تِرمِذی (اشعار پراکنده) به کوشش احسان شواربی مقدم، انتشارات میراث مکتوب

 دربارهٔ نام مُنجیک 
منجیک نام راستین این شاعر نبوده است و برای اندام ریز و زبان نیشدارش بدو لقب منجیک داده‌اند. مُنج در پارسی معنای زنبور عسل می‌دهد با پسوند ـیک به معنای زنبوری و به مانند زنبور است. خود منجیک در این باره می‌گوید:

 منابع 

 محمد دبیرسیاقی، پیشاهنگان شعر پارسی، انتشارات علمی و فرهنگی
 لغت‌نامه دهخدا: منجیک

رده:اهالی ایران در سده ۱۰ (میلادی)
رده:اهالی ترمذ
رده:اهالی ولایت سرخان‌دریا
رده:شاعران سده ۱۰ (میلادی) اهل ایران
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۴ (قمری)
رده:شاعران فارسی‌زبان
رده:شاعران مدیحه‌سرا
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:شاعران ایران بزرگ
رده:شاعران هجوسرا