لوئی هجدهم

لوئی هجدهم (۱۷ نوامبر ۱۷۵۵–۱۶ سپتامبر ۱۸۲۴)، از سال ۱۸۱۴ تا هنگام مرگش (به‌جز وقفه‌ای کوتاه در سال ۱۸۱۵ به‌خاطر بازگشت صدروزه ناپلئون)، پادشاه فرانسه بود. پیش از سلطنتش، او از سال ۱۷۹۱، در طول انقلاب فرانسه و امپراتوری اول فرانسه، ۲۳ سال را در تبعید از فرانسه گذراند.

او تا زمان رسیدن به پادشاهی فرانسه، در جای برادرِ شاه لوئی شانزدهم عنوان کنت پرووانس را در اختیار داشت. اما کنوانسیون ملی در ۲۱ سپتامبر ۱۷۹۲ سلطنت را منسوخ کرد و لوئی شانزدهم را از پادشاهی فروگرفت، که سپس‌تر هم با گیوتین اعدام شد.Hibbert, Christopher, The French Revolution, Penguin Books (London), 1982, , pp. 331–332 هنگامی که برادرزاده جوان شاه پیشین، لوئی هفدهم، در ژوئن ۱۷۹۵ در زندان درگذشت، کنت پرووانس خود را (تیتر) به نام لوئی هجدهم (پادشاه) اعلام کرد.Nagel, Susan, Marie-Thérèse: Child of Terror Bloomsbury, USA, Reprint Edition 2008, , pp. 152–153

پس از انقلاب فرانسه و در دوران ناپلئونی، لوئی هجدهم در تبعید در پروس، انگلستان و روسیه به سر برد.Fraser, Antonia, Marie Antoinette: The Journey, ORION, London 2002, , p. 532. هنگامی که ائتلاف ششم سرانجام در سال ۱۸۱۴ ناپلئون را شکست داد، لوئی هجدهم در همان جایی قرار گرفت که او و سلطنت‌طلبان فرانسوی جایگاه شایسته او می‌دانستند. با این حال، ناپلئون از تبعید خود در الب گریخت و امپراتوری فرانسه خود را دوباره احیا کرد. لوئی هجدهم فرار کرد و ائتلاف هفتم به امپراتوری فرانسه جنگ اعلان کرد، ناپلئون را دوباره شکست داد و دوباره لوئی هجدهم را به سلطنت فرانسه بازگرداند.

لوئی هجدهم کمی کم‌تر از یک دهه در جای پادشاه حکومت کرد. دولت ترمیم بوربون برخلاف رژیم گذشته که کاملاً مطلق بود، یک سلطنت مشروطه بود. منشور ۱۸۱۴، قانون اساسی جدید فرانسه، به عنوان یک پادشاه مشروطه، حق سلطنتی لوئی هجدهم به میزان قابل توجهی کاهش یافت. بازگشت وی در سال ۱۸۱۵ منجر به موج دوم ترور سفید به رهبری جناح فوق سلطنت طلبان شد. در سال بعد، لوئی هجدهم پارلمان غیرمردمی را منحل کرد، که به عنوان Chambre غیرقابل حل شناخته می‌شود و باعث ایجاد دکترینرهای لیبرال می‌شود. سلطنت او بیش‌تر با تشکیل اتحاد پنج‌گانه و مداخله نظامی در پادشاهی اسپانیا مشخص شد. لوئی فرزندی نداشت، پس از مرگ او تاج به برادرش، شارل دهم رسید.Fraser, 532 لوئی هجدهم آخرین پادشاه فرانسه بود که در حالی که هنوز سلطنت می‌کرد، درگذشت، زیرا شارل دهم (۱۸۲۴–۱۸۳۰) از سلطنت کناره‌گیری کرد و هر دو لوئی فیلیپ (۱۸۳۰–۱۸۴۸) و ناپلئون سوم (۱۸۵۲–۱۸۷۰) از سلطنت خلع شدند.

 ازدواج 
بندانگشتی|ماری ژوزفین ساووی
در ۱۶ آوریل ۱۷۷۱، لوئی استانیسلاس با وکالت پرنسس ماری ژوزفین ساووی ازدواج کرد. مراسم حضوری در ۱۴ مه در کاخ ورسای انجام شد. ماری ژوزفین (همان‌طور که وی را در فرانسه می‌شناختند) دختر ویکتور آمادئوس، دوک ساووی (بعداً پادشاه ویکتور آمادئوس سوم پادشاه ساردنی) و همسرش ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود.

یک توپ مجلل پس از عروسی در ۲۰ مه شلیک شد.Mansel, 3 لوئی استانیسلاس همسرش را زننده یافت. او زشت، خسته کننده و نادان از رسوم دربار ورسای قلمداد می‌شد. این ازدواج برای سال‌ها بدون وقفه باقی ماند. زندگینامه نویسان در مورد دلیل اختلاف نظر دارند. رایج‌ترین نظریه‌ها ادعای ناتوانی جنسی لوئی استانیسلاست (طبق گفته آنتونیا فریزر، زندگینامه نویس) یا عدم تمایل او به خوابیدن با همسرش به دلیل بهداشت شخصی وی نیست. او هرگز مسواک نمی‌زد، ابروهای خود را نمی‌گرفت و از عطر استفاده نمی‌کرد.Mansel, 13–14 در زمان ازدواج، لوئی استانیسلاس چاق بود و به جای راه رفتن، می‌لنگید. او هرگز ورزش نکرد و به خوردن مقدار زیادی غذا ادامه داد.Fraser, 114

علیرغم این واقعیت که لوئی استانیسلاس شیفته همسرش نبود. با این حال، بارداری با سقط جنین به پایان رسید.Fraser, 115 بارداری دوم در سال ۱۷۸۱ نیز سقط شد و این ازدواج بدون فرزند ماند.Louis XVII. John Murray. pp. 13–14. 

 در دربار برادرش 
در ۲۷ آوریل ۱۷۷۴، لوئی پانزدهم پس از ابتلا به آبله بیمار شد و چند روز بعد در ۱۰ مه در سن ۶۴ سالگی درگذشت.Fraser, 136–138 دوفن لوئی آگوست، برادر بزرگتر لوئی استانیسلاس جانشین پدربزرگ آنها به عنوان پادشاه لوئی شانزدهم شد. لوئی استانیسلاس به عنوان برادر بزرگ شاه، عنوان موسیو را دریافت کرد. لوئی استانیسلااس آرزوی تأثیر سیاسی را داشت. وی در سال ۱۷۷۴ سعی در ورود به شورای شاه را داشت، اما موفق نشد. لوئی استانیسلاس در هاله‌ای از ابهام سیاسی قرار گرفت که وی آن را «۱۲ سال فاصله در زندگی سیاسی من» خواند. لوئی شانزدهم در دسامبر سال ۱۷۷۴ درآمد لوئی استانیسلاس را از دوکی آلنسون اعطا کرد. با این حال، این آپاناژ سالانه فقط ۳۰۰۰۰۰ لیور تولید می‌کرد، مقدار بسیار کمتری از حد اوج خود در قرن چهاردهم.

لوئی استانیسلاس بیش از سایر اعضای خانواده سلطنتی، که به ندرت ایل دو فرانسه را ترک می‌کردند، به فرانسه سفر می‌کرد. در سال ۱۷۷۴، وی خواهر خود کلوتیلد را در سفر به شامبری ملاقات کرد تا با دامادش شارل امانوئل، شاهزاده پیمونت، وارث تاج و تخت ساردینیا دیدار کند. در سال ۱۷۷۵، او از لیون بازدید کرد و همچنین خاله‌های ترشیده‌اش Adélaïde و Victoire هنگامی که در ویشی آب برمی‌داشتند ملاقات کرد. چهار تور استانی که لوئی استانیسلاس قبل از سال ۱۷۹۱ انجام داد، در مجموع سه ماه بود.Mansel, 21

 بازگشت بوربون‌ها 
با بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه و به قدرت‌رسیدن لوئی هجدهم، او دستور داد که جسد لوئی شانزدهم و همسرش ماری آنتوانت به کلیسای سلطنتی سن‌دنُی منتقل و پس از طی مراسم تشریفاتی، در آن‌جا دفن شود. خود نیز، پس از مرگ در کلیسای سن‌دُنی دفن شد.

 تبعید 
بندانگشتی|کاخ محل تبعید لوئی شانزدهم کاخ کوبلنز
هنگامی که کنت پرووانس به کشورهای سفلی رسید، خود را عملاً پادشاه فرانسه اعلام کرد. وی قبل از فرار ناموفق دوم به وارنس، از سندی استفاده کرد که خود و لوئی شانزدهم آن را نوشته بودند. این سند در صورت مرگ برادرش یا ناتوانی در ایفای نقش خود به عنوان پادشاه، به او اقتدار می‌داد. او بلافاصله پس از فرار به سایر شاهزادگان تبعیدی در کوبلنز ملحق شد. در آنجا بود که او به همراه کنت آرتویز و شاهزادگان کُنده (Condé) اعلام کردند که هدف آن‌ها حمله به فرانسه است. لوئی شانزدهم از رفتار برادرانش بسیار آزرده خاطر شد. پرووانس فرستاده‌هایی را به دربارهای مختلف اروپا فرستاد و درخواست کمک مالی، سرباز و مهمات کرد. آرتویز یک قلعه برای دربار در تبعید در منتخب تریر (یا "تروس")، جایی که دایی آن‌ها، کلمنس ونسلاوس از زاکسن، اسقف اعظم انتخاب شد، تأمین کرد. فعالیت‌های مهاجران هنگامی که حاکمان پروس و امپراتوری مقدس روم در درسدن گرد هم آمدند، نتیجه داد. آن‌ها اعلامیه پیلنیتس را در اوت ۱۷۹۱ منتشر کردند که در آن از حاکمان اروپا خواسته بود در صورت تهدید لوئی شانزدهم یا خانواده‌اش در فرانسه مداخله کند. تأیید پروانس از این اعلامیه، نه توسط شهروندان عادی و نه توسط خود لوئی شانزدهم مورد استقبال قرار نگرفت.Nagel 113–114

 مرگ 
سلامتی لوئی هجدهم در بهار ۱۸۲۴ شروع به افول کرد. او از چاقی، نقرس و قانقاریا خشک و مرطوب، در پاها و ستون فقرات رنج می‌برد. لوئی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۲۴ در جمع خانواده بزرگ سلطنتی و برخی مقامات دولتی درگذشت. پس از وی، برادر کوچکش ، کنت آرتویز، به عنوان شارل دهم جانشین وی شد.Nagel, 297–298

 پانویس 

 منابع 

رده:افراد انقلاب فرانسه
رده:افراد مرتبط با بازگشت بوربون‌ها
رده:اهالی فرانسه در سده ۱۸ (میلادی)
رده:اهالی فرانسه در سده ۱۹ (میلادی)
رده:اهالی ورسای
رده:پادشاهان پیرو کلیسای کاتولیک روم
رده:پادشاهان فرانسه
رده:پادشاهان و نجیب‌زادگان معلول
رده:خاک‌سپاری‌ها در باسیلیکای سن-دنی
رده:درگذشتگان ۱۸۲۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت قانقاریا
رده:دریافت‌کنندگان نشان سنت اندرو
رده:دودمان بوربون
رده:دور از وطن‌های اهل فرانسه در انگلستان
رده:دوک‌های الانسون
رده:دوک‌های وندم
رده:زادگان ۱۷۵۵ (میلادی)
رده:زندگی‌نامه‌نویسان سده ۱۸ (میلادی)
رده:سیاستمداران دارای ناتوانی جسمانی اهل فرانسه
رده:سیاستمداران معلول
رده:شاهان فرانسوی در سده ۱۹ (میلادی)
رده:شاهزادگان اهل آندورا
رده:شوالیه‌های پشم زرین اسپانیا
رده:شوالیه‌های پشم زرین
رده:شوالیه‌های نشان بند جوراب
رده:فرانسوی‌های عضو کلیسای کاتولیک روم
رده:فهرست شاهان فرانسه
رده:کنت‌های پروانس
رده:نایب‌السلطنه‌های فرانسه
رده:نمایندگان پادشاه در فرانسه
رده:نویسندگان سده ۱۸ (میلادی) اهل فرانسه
رده:ویکی‌سازی رباتیک