عصمت بخاری

عصمةالله بخارایی معروف به عصمت بخاری یا نصیری فرزند خواجه مسعود (زاده بخارا - درگذشته ۸۴۰ (قمری)) شاعر ایرانی در عهد تیموری بود. نسب وی به جعفربن ابی طالب می‌رسید و اجداد او در بخارا شهرت و حرمت داشتند و مورد توجه ملوک آن دیار بودند. 

تحصیلات علمی خود را در بخارا به پایان رسانید و در بیشتر علوم عصر خود سرآمد بود. در مجلس درس وی خواص و طالبان علم حضور داشتند مثل: سراج‌الدین بساطی سمرقندی، خیالی بخاری، خواجه رستم خوریانی و طاهر ابیوردی.  

دیوان عصمت بخارائی به کوشش احمد کرمی در سال ۱۳۶۶ چاپ شده است هرچند از تصحیح حرفه‌ای برخوردار نیست. وی در نظم اشعار پیرو امیرخسرو دهلوی بود و مضامین و معانی او را عیناً در اشعار خود نقل می‌کرد. در بعضی از کتابها او را پایه‌گذار بحر طویل دانسته‌اند.

 نمونه شعر 
نمونه غزل:

نمونه رباعی:

نمونه مسمط در مدح علی بن موسی الرضا:

 منابع 

 ʿEṢMAT BOḴĀRĪ, Ḵᵛāja ʿEṢMAT-ALL – Encyclopaedia Iranica

رده:درگذشتگان ۱۴۳۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۸۴۰ (قمری)
رده:شاعران زن اهل ایران
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۹ (قمری)
رده:اهالی بخارا