اف-۸۶ سیبر

نورث آمریکن اف-۸۶ سیبِر  که گاهی سیبرجت نیز نامیده می‌شود، یک هواپیمای جنگنده جت فراصوت است که توسط شرکت نورث آمریکن آویشن تولید شده است. اف-۸۶ اولین جنگنده با بال‌های پس خمیده ساخت ایالات متحده است که با همتای ساخت شوروی خود، (میگ-۱۵) در درگیری‌های هوایی از نوع داگ فایت با سرعت بالا در طی جنگ کره (۱۹۵۰ الی۱۹۵۳) مقابله نمود. اف- ۸۶ با داشتن سابقه حضور در برخی از اولین نبردهای هوایی جت با جت در تاریخ، یکی از بهترین و مهم‌ترین هواپیماهای جنگنده در جنگ کره به حساب آمده و حتی در مقایسه با جنگنده‌های دوره‌های دیگر نیز از رتبه بالایی برخوردار است. اگرچه سیبر در اواخر دهه ۱۹۴۰ توسعه یافته و تا پایان ۱۹۵۰ قدیمی محسوب می‌شد، اما ثابت کرد که چندمنظوره و سازگار است و به عنوان یک جنگنده خط مقدم در نیروهای هوایی متعدد به خدمت ادامه داد.

موفقیت این جنگنده باعث شد تا بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۶ بیش از ۷٬۸۰۰ فروند از آن در ایالات متحده، ایتالیا و ژاپن تولید شوند. علاوه بر این، ۷۳۸ فروند نسخه تغییر یافته برای ناوهای هواپیمابر، توسط نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان  اف. جی-۲/-۳ فیوری سفارش داده شد. کانادا ایر نیز، ۱٬۸۱۵ فروند کاناداایر سیبر را تولید نمود و سی. ای. سی سیبر با طراحی مجدد و تغییرات قابل توجه (که گاهی با نام Avon Saber یا CAC CA-27 شناخته می‌شود)، تعداد تولیدی برابر با ۱۱۲ فروند داشت. مجموعاً تعداد تولیدی سیبر از همه گونه‌ها، ۹٬۸۶۰ فروند بود.Winchester 2006, p. 184.

 توسعه 
نورث آمریکن آویشن در جنگ جهانی دوم هواپیمای ملخی موستانگ پی-۵۱ را تولید کرده بود که شاهد نبرد با برخی از اولین جت‌های جنگنده عملیاتی بود. در اواخر سال ۱۹۴۴، نورث آمریکن، اولین جت جنگنده خود را به نیروی دریایی ایالات متحده پیشنهاد کرد که به اف. جی-۱ فیوری تبدیل شد

این یک هواپیما بک جت جنگنده با طراحی معمولی بود که بال مستقیمی داشت و از موستانگ پی-۵۱ اقتباس شده بود.Goebel, Greg. "Sabre Ancestor: FJ-1 Fury." vectorsite.net. Retrieved: 19 July 2011.

پیشنهادهای اولیه برای برآورده کردن الزامات نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا (USAAF) برای یک جنگنده اسکورت /جنگنده بمب افکن روزانه با برد متوسط، تک صندلی، با موتور جت در اواسط سال ۱۹۴۴ تهیه شد. در اوایل سال ۱۹۴۵، نورث آمریکن چهار طرح ارائه نمود. USAAF یک طرح را از میان طراحی‌های ارائه شده، انتخاب نموده و قراردادی را با نورث آمریکن برای ساخت سه نمونه از XP-86 ("P تعقیب و X آزمایشی") منعقد نمود.

حذف الزامات خاص از اف. جی-۱ فیوری، همراه با انجام تغییراتی دیگر، به XP-86 این امکان را داد که سبک‌تر و با حداکثر سرعت تخمینی ۵۸۲ مایل در ساعت (۹۳۷ کیلومتر در ساعت)، بسیار سریع‌تر از فیوری (دارای سرعت ۵۴۷ مایل در ساعت (۸۸۰ کیلومتر در ساعت)) باشد. با وجود افزایش سرعت، مطالعات اولیه نشان داد که XP-86 عملکردی مشابه رقبای خود، XP-80 و XP-84 خواهد داشت. از آنجایی که این طرح‌های رقیب در مراحل توسعه خود پیشرفته تر بودند، بیم آن می‌رفت که XP-86 در این رقابت حذف شود.

XP-86 یک مشکل بسیار اساسی داشت و قادر به رسیدن به حداکثر سرعت مورد نیاز ۶۰۰ مایل در ساعت (۹۷۰ کیلومتر در ساعت) نبود،نورث آمریکن مجبور به
اعمال یک تغییر عمده و افراطی در طراحی بود، تا بتواند رقبای خود را پشت سر بگذارد. . اف-۸۶ اولین هواپیمای آمریکایی بود که از داده‌های تحقیقات پروازی که در پایان جنگ جهانی دوم از اطلاعات آیرودینامیک آلمانی‌ها ضبط شده بود، استفاده نمود."North American F-86." Aviation History On-line Museum. Retrieved: 20 August 2010.
این داده‌ها نشان داد که یک بال نازک پس خمیده می‌تواند تا حد زیادی مشکلات کشش و تأخیر در تراکم‌پذیری را برطرف کند که در جنگنده‌هایی همانند لاکهید پی-۳۸ لایتنینگ وقتی به سرعت صوت نزدیک می‌شدند، رخ داده بود. تا سال ۱۹۴۴، مهندسان و طراحان آلمانی مزایای استفاده از بال‌های خمیده را بر اساس طرح‌های آزمایشی که به سال ۱۹۴۰ بازمی‌گردد، مشخص نمودند. مطالعه داده‌ها نشان دادند که یک بال پس خمیده چالش سرعت آنها را حل می‌کند، در حالی که، با یک هوازِه که بروی لبه حمله بال تعبیه شده و در سرعت‌های پایین باز می‌شد، پایداری هواپیما در سرعت پایین راافزایش یافت.

از آنجایی که توسعه XP-86 به مرحله پیشرفته ای رسیده بود، ایده تغییر زاویه بال با مقاومت برخی از کارکنان ارشد نورث آمریکن مواجه شد.
علی‌رغم مخالفت‌های شدید، پس از به دست آمدن نتایج خوب در آزمایش‌های تونل باد، تغییر بال از بال مستقیم به بال پس خمیده به تصویب رسید. الزامات عملکردی با استفاده از یک بال خمیده با زاویه ۳۵ درجه رو به عقب برآورده شد که در آن از ایرفویل‌های دارای کد چهار رقمی ناکا NACA, 0009.5-64 در ریشه بال و NACA 0008.5-64 در نوک، بال‌ها بهره گرفته شده بود.Lednicer, David. "The Incomplete Guide to Airfoil Usage."  ae.illinois.edu, 15 October 2010. Retrieved: 19 July 2011.

در طراحی از هوازِه اتوماتیک بر اساس مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲ و پایدار کننده قابل تنظیم الکتریکی، که از مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲ الهام گرفته شده بود، استفاده
گردید.Radinger and Schick 1996, p. 15.Willy and Schick 1996, p. 32.

بسیاری از سیبرها دارای "بال ۳–۶" (یک لبه حمله ثابت با یک وتر امتداد یافته ۶ اینچی در ریشه بال و یک وتر امتداد یافته ۳ اینچی در نوک بالها) که پس از کسب تجربه رزمی در کره، تقویت شده بودند.Bevan, Duncan. "F-86 Sabre wings explained."  tripod.com. Retrieved: 7 June 2011.
این اصلاح، ایرفویل‌های بال را به پیکربندی اصلاح شده NACA 0009-64 در ریشه بال و NACA 0008.1-64 در نوک بال تغییر داد.

نمونه اولیه XP-86، که بعداً تبدیل به F-86 Sabre شد، در ۸ اوت ۱۹۴۷ ارائه شد. اولین پرواز در ۱ اکتبر ۱۹۴۷ به خلبانی جورج ولش، از پایگاه هوایی ادواردز AFB واقع در دریاچه خشک راجرز در کالیفرنیا انجام شد."North American F-86 Sabre (Day-Fighter A, E and F Models)."  National Museum of the United States Air Force. Retrieved: 7 June 2011.

فرماندهی راهبردی هوایی نیروی هوایی ایالات متحده از سال ۱۹۴۹و در طی سال ۱۹۵۰، اف-۸۶ را به خدمت گرفت. این جنگنده‌ها در بال هوایی (یگان) ۲۲ بمب افکن، بال اول جنگنده و بال اول رهگیر به کار گرفته شد."Planes of Perrin, North American F-86L "Dog Sabre." perrinairforcebase.net. Retrieved: 20 August 2010.

اولین جنگنده جنگنده هوایی ایالات متحده در طول جنگ کره بود، با تعداد قابل توجهی از سه مدل تولیدی اول که در طی جنگ تولید شدند."Planes of Perrin, North American F-86L "Dog Sabre." perrinairforcebase.net. Retrieved: 20 August 2010.

اف-۸۶ همچنین تحت لیسانس در Canadair, Ltd با عنوان کاناداایر سیبر تولید شد. آخرین مدل کاناداایر سیبر، مارک ۶ بود، به‌طور کلی دارای بالاترین قابلیت‌ها در بین سایر نسخه‌های تولیدی بود.Joos 1971, p. 3.Quote: "The Canadair Sabre Mk 6 was the last variant and considered to be the 'best' production Sabre ever built."

 شکستن دیوار صوتی و سایر رکوردها 
در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۸ یک فروند اف-۸۶ ای، که توسط سرگرد ریچارد ال. جانسون (خلبان آزمایشی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا) هدایت می‌شد، رکورد سرعت جهانی را با سرعت ۶۷۱ مایل در ساعت (۱٬۰۸۰ کیلومتر در ساعت) را به ثبت رساند.Wagner, The North American Sabre Retrieved: 20 August 2010.

پنج سال بعد، در ۱۸ مه ۱۹۵۳، ژاکلین کاکرن که به همراه چاک ییگر با یک فروند اف-۸۶ ام. کی ۳ ساخت کانادا پرواز می‌کرد، اولین زنی شد که موفق به شکستن دیوار صوتی شد.Knaack 1978, p. 52.
سرهنگ کی. کی.کامپتون با یک فروند اف-۸۶ ای و با سرعت متوسط ۵۵۳٫۷۶ مایل در ساعت (۸۹۱٫۱۹ کیلومتر در ساعت) در مسابقه هوایی Bendix در سال ۱۹۵۱ برنده شد.

 طراحی 
 نگاه اجمالی 
اف-۸۶ هم به عنوان جنگنده رهگیر و هم جنگنده بمب افکن تولید شد. چندین گونه از این هواپیما در طول عمر تولید آن، با بهبودها و تسلیحات مختلف معرفی شد (به شرح ذیل توجه فرمایید).XP-86 به موتور جت جنرال الکتریک J35-C-3 مجهز شده بود که نیروی رانش ۴٬۰۰۰ پوند بر فوت (۱۸ کیلو نیوتن) را تولید می‌کرد. موتور مذکور، توسط بخش زیر مجموعه جنرال موتورز شرکت شورلت ساخته می‌شد تا زمانی که تولید به  آلیسون واگذار شد.Leyes 1999, pp. 243, 530.
در F-86A-1 از موتور جنرال الکتریک J47-GE-7 نیروی رانش ۵٬۲۰۰ پوند برفوت (۲۳ کیلونیوتن) استفاده شد، در حالی که پیشرانه مدل F-86H، موتور جنرال الکتریک J73-GE-3 نیروی رانشی برابر با ۹٬۲۵۰ پوند بر فوت (۴۱ کیلونیوتن) تولید می‌نمود.
نسخه جنگنده بمب افکن F-86H می‌توانست تا ۲٬۰۰۰ پوند (۹۱۰ کیلوگرم) بمب، از جمله مخزن خارجی که می‌توانست حاوی ناپالم باشد را، حمل کند.
راکت‌های غیر هدایت شونده ۲٫۷۵ اینچی (۷۰ میلی‌متری) در برخی از جنگنده‌ها در مأموریت‌های آموزشی مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما راکت‌های ۵ اینچی (۱۲۷ میلی‌متر) بعداً برای عملیات‌های رزمی حمل شدند.
اف-۸۶ همچنین می‌توانست با یک جفت مخزن سوخت بیرونی (چهار مخزن در F-86F (از سال ۱۹۵۳)) نصب شود که برد هواپیما را افزایش می‌داد.
هر دو نسخه رهگیر و جنگنده بمب افکن دارای شش تیربار سنگین ۰٫۵ اینچی (۱۲٫۷ میلی‌متری) ام۳ برونینگ با تغذیه خودکار-الکتریکی فشنگ‌ها در دماغه هواپیما بودند، (نسخه‌های بعدی F-86H چهار توپ ۲۰ میلی‌متری (۰٫۷۹ اینچی) را به جای مسلسل حمل می‌کردند). تیربارهای ۰٫۵ اینچی (۱۲٫۷ میلی‌متری) دارای نرخ شلیک با سرعت ۱٬۲۰۰ گلوله در دقیقه و همگرایی گلوله‌های شلیک شده در ۱٬۰۰۰ فاصله فوتی (۳۰۰ متر) جلوی هواپیما بود.Dunlap 1948, pp. 310–311.
مهمات به کار رفته از نوع ضد زره (AP) Armor-piercing و ضدزره آتش زا Armor-piercing incendiary (API) بوده و به ازای هر ۵ گلوله ضد زره یا ضد زره آتش زا، یک گلوله ضد زره آتش زای رسام Armor-piercing incendiary tracer (APIT) تعبیه شده بود. مهمات ضد زره API مورد استفاده در طول جنگ کره حاوی منیزیم بودند که برای مشتعل شدن در هنگام برخورد طراحی شده بودند، اما در ارتفاعات ۳۵٬۰۰۰ فوتی (۱۱٬۰۰۰ متری) ضعیف می‌سوختند زیرا سطح اکسیژن برای حفظ احتراق در آن ارتفاع کافی نبود. مدل‌های اولیه مجهز به دوربین تیراندازی دستی مارک ۱۸ بودند. آخرین ۲۴ فروند F-86A-5-Nas و F-86E مجهز به دوربین تیراندازی A-1CM و رادار AN/APG-30 بودند که از رادار برای محاسبه خودکار برد هدف استفاده می‌کرد، که در جنگ کره ثابت شد که بعداً در برابر میگ‌های مهاجم سودمند بودند.thumb|اف-۸۶ گروه تاج طلایی (رجیستر احتمالی: ۱۲۱–۳) در محوطه موزه نظامی کاخ سعدآباد. نشان‌های روی بدنهٔ این هواپیما حذف شده است

 ویژگی‌های پروازی 
گذار از هواپیمای پروانه‌ایی نمادین به سیبر با بال‌های پس خمیده وپیشرانه موتور جت، شاهد برخوردها و حوادث فراوانی بود، زیرا حتی خلبان‌های با تجربه مجبور بودند شیوه‌های جدید کنترل و هندلینگ هواپیما و ویژگی‌های پرواز آن را بیاموزند. در اوایل عصر هواپیماهای جت، برخی از تولیدکنندگان آمریکایی برنامه‌های ایمنی و انتقالی را ایجاد نمودند که در آن خلبان‌های آزمایشی و تولیدی با تجربه، از اسکادران‌های جنگنده‌های عملیاتی بازدید نموده تا دستورالعمل‌ها و نمایش‌هایی را ارائه دهند که برای کاهش میزان حوادث طراحی شده بود.Hoover 1997, pp. 184–185.

 سابقه عملیاتی 
 جنگ کره 
اف-۸۶ در سال ۱۹۴۹ وارد خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شده و به اسکادران جنگنده ۹۴ بال جنگنده اول پیوست و به جنگنده اصلی هوا به هوای جت مورد استفاده آمریکایی‌ها در جنگ کره تبدیل شد. در حالی که جت‌های بال مستقیم قبلی مانند پی-۸۰ و اف-۸۴ در ابتدا به پیروزی‌هایی در جنگ‌های هوایی دست یافتند، زمانی که میگ-۱۵ با بال‌های رو به عقب در نوامبر ۱۹۵۰ معرفی شد، از همه هواپیماهای نیروهای سازمان ملل، عملکردی بهتر داشت.

 معرفی میگ-۱۵ و مقایسه آن 
در پاسخ به مبگ-۱۵، سه اسکادران اف-۸۶ در ماه دسامبر به خاور دور اعزام شدند.Thompson, Warren. "Sabre: The F-86 in Korea." Flight Journal, December 2002. Retrieved: 30 June 2011. میگ-۱۵ در سقف پرواز، قدرت آتش، شتاب، چرخش، سرعت صعود و توانایی صعود نامحدود بر مدل‌های اولیه اف-۸۶ برتری داشت.
اف-۸۶ بسیار سریعتر بود و می‌توانست در بازگشت از شیرجه‌ها از میگ‌ها پیش بگیرد. هنگامی که اف-۸۶ اف در سال ۱۹۵۳ معرفی شد، این دو هواپیما بیشتر با هم تطابق پیدا کردند و در پایان جنگ، بسیاری از خلبانان آمریکایی با تجربه جنگی ادعا کردند که اف-۸۶ اف برتری جزئی نسبت به میگ-۱۵ دارد.

قدرت آتش سنگین‌تر میگ و بسیاری دیگر از جنگنده‌های معاصر اف-۸۶، در پروژه ای به نام «گان-وال» مورد بررسی قرار گرفت که در طی آن هفت فروند اف-۸۶ اف، که هر کدام به چهار توپ ۲۰ میلی‌متری
تی-۱۶۰ مجهز بودند، تحت آزمایش‌های رزمی قرار گرفتند. (این مدل از سیبر، اف-۸۶-اف-۲ نامگذاری شد) علیرغم اینکه تنها دو توپ از چهار توپ ۲۰ میلی‌متری می‌توانست را در یک زمان شلیک نمایند، این آزمایش موفقیت‌آمیز تلقی شده و نشان‌دهنده پایان دهه‌ها استفاده از تیربارهای کالیبر ۵۰ براونینگ در نقش هوا به هوا بود، ۲۰ میلی‌متر به کالیبر ۰٫۷۸ اینچ نزدیک بود.Ray Wagner, The North American Sabre

اگرچه اف-۸۶ ای می‌توانست با سرعت ۱ ماخ پرواز نماید، دم افقی تمام متحرک اف-۸۶ ایی تا حد زیادی توان مانورپذیری آن را در سرعت‌های بالا بهبود بخشید. میگ-۱۵ نمی‌توانست با اطمینان از ۰٫۹۲ ماخ فراتر رود، که یک نقطه ضعف مهم در نبرد هوایی نزدیک به صوت است. تأکید بسیار زیادی بر آموزش، توان تهاجمی، و تجربه خلبانان اف-۸۶ بود. خلبانان آمریکایی سیبر در پایگاه نلیس آموزش می‌دیدند، جایی که میزان تلفات آنها در حین آموزش آنها بسیار بالا بود، به آنها گفته شد: «اگر روزی برنامه آموزشی را با پرسنل کامل دیدید، عکس بگیرید.» برخلاف قوانین درگیری، واحدهای اف-۸۶ غالباً بر سر پایگاه‌های میگ در «مخفی گاه» منچوری، نبرد می‌نمودند.

در اکتبر ۱۹۵۱، نیروهای شوروی موفق شدند تا یک اف-۸۶ سرنگون شده را بازسازی نمایند، و در این تحقیقات به این نتیجه رسیدند که مزیت سیبر در نبرد به دلیل رادار نشانه‌گیری اسلحه APG-30 بوده که شلیک دقیق را در بردهای بلندتر تسهیل می‌نمود.


 استقرار میگ‌ها و سیبرها 
الزامات عملیات جنگی در مقابل نیاز به حفظ ساختار نیروی کافی در اروپای غربی، منجر به تبدیل جنگنده‌های بال جنگنده-رهگیر ۵۱ ام از اف-۸۰ به اف-۸۶ در دسامبر ۱۹۵۱ گردید. دو بال جنگنده بمب افکن، دو بال جنگنده بمب افکن، ۸ و ۱۸، در بهار ۱۹۵۳ نیز به اف-۸۶ اف تجهیز شدند."USAF Organizations in Korea, Fighter-Interceptor 4th Fighter-Interceptor Wing." Maxwell Air Force Base. Retrieved: 30 June 2011.
گُردان هوایی شماره ۲،  نیروی هوایی آفریقای جنوبی(SAAF) همچنین خود را با پرواز اف-۸۶ در کره به عنوان بخشی از بال جنگنده بمب افکن ۱۸، متمایز نمود.McGregor, Col. P. M. J. "The History of No 2 Squadron, SAAF, in the Korean War." rapidttp.com. Retrieved: 19 July 2011.

میگ‌هایی که از پایگاه‌های واقع در منچوری توسط خلبان‌های چینی، کره شمالی و شوروی ( نیروی هوایی شوروی() به اختصار در الفبای لاتین V.V.S) پرواز می‌نمودند، در مقابل دو اسکادران از بال جنگنده رهگیر چهارم مستقر در پایگاه K-14، کیمپو، کره قرار گرفتند. کره شمالی و متحدانشان به‌طور دوره ای، برتری هوایی نیروهای سازمان ملل را در کوی میگ، منطقه ای در نزدیکی دهانه رودخانه یالو (مرز بین کره و چین) که شدیدترین نبردهای هوا به هوا در آن انجام می‌شد، را به چالش کشیدند.

در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۱، در ساعت ۰۱:۳۰، پایگاه هوایی سوون توسط دو فروند هواپیمای دوباله پولیکارپوف پو-۲ بمباران شد که هر کدام یک جفت بمب خوشه ای پرتاب نمودند. یکی در تعمیرگاه موتور گردان مهندسی هوانوردی ۸۰۲ اصابت نموده و به برخی تجهیزات آسیب رسانید و دو بمب در خط پرواز اسکادران رهگیر جنگنده ۳۳۵ منفجر شد. یک فروند اف-۸۶ سیبر (اف یو-۳۳۴ / ۱۳۳۴–۴۹) از بال مورد اصابت قرار گرفته و شروع به سوختن نمود و حریق در نهایت هواپیما را از بین برد. اقدام سریع پرسنلی که سایر هواپیما را از اف-۸۶ در حال احتراق دور نمودند، باعث جلوگیری از تلفات بیشتر گردید. در این حمله کوتاه ۸ فروند سابر دیگر آسیب دیدند که حال چهار فروند آن آسیب جدی دیده و یک خلبان اف-۸۶ نیز در این میان مجروح شد. کره شمالی متعاقباً این حمله را به ستوان لا وون یونگ نسبت داد.American Aviation Historical Society, Vol. 30, 1985.

 ارزیابی موفقیت اف-۸۶ 
در پایان جنگ، براساس اطلاعات اولیه منتشره از منابع آمریکایی، خلبانان اف-۸۶ به این افتخار نائل شدند که ۷۹۲ فروند میگ را در طی نبردهای هوا به هوا سرنگون نموده، در حالی که فقط ۷۸ فروند سیبر را از دست داده‌اند و در واقع به یک پیروزی با نسبت ۱۰:۱ دست یافته‌اند.Thompson and McLaren 2002 از ۴۱ خلبان آمریکایی که در طول جنگ کره که به عنوان تکخال مفتخر شدند، به جز یک نفر که از خلبانان نیروی دریایی نیروی دریایی بود و با  اف۴یو کرسر پرواز می‌نمود، جملگی از خلبانان اف-۸۶ سیبر بودند. با این حال، پس از جنگ، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا آمار و اطلاعات خود را در تحقیقاتی با نام رمز Saber Measure Charlie بررسی و تعدیل نموده و نسبت پیروزی اف-۸۶ سیبر در برابر میکویان-گورویچ میگ-۱۵ را به نصف، یعنی به ۵:۱ تقلیل داد. و نهایتاً نیروی هوایی ایالات متحده به صورت درون سازمانی پذیرفت، که تعداد واقعی میگ‌های سرنگون شده توسط خلبانان آمریکایی در حدود ۲۰۰ فروند بوده است.Stillion, John and Scott Perdue. "Air Combat Past, Present and Future."  Project Air Force, Rand, August 2008. Retrieved" 11 March 2009.

بر پایه اطلاعات شوروی، تلفات ۳۳۵ فروند میگ-۱۵ در طی جنگ کره به همه دلایل، از جمله سوانح، آتش ضدهوایی، و حملات زمینی ثبت شده است.Igor Seidov and Stuart Britton. Red Devils over the Yalu: A Chronicle of Soviet Aerial Operations in the Korean War 1950–53 (Helion Studies in Military History). Helion and Company 2014. . Page: 554. بر اساس ادعای چینی‌ها، تلفات ایشان ۲۲۴ فروند از جنگنده‌های میگ-۱۵ در خدمت ایشان در کره می‌باشد.Zhang, Xiaoming. Red Wings over the Yalu: China, the Soviet Union, and the Air War in Korea (Texas A&M University Military History Series). College Station, Texas: Texas A&M University, 2002. . تلفات کره شمالی مشخص نیست، اما به گفته پناهندگان از کره شمالی، نیروی هوایی آنها حدود ۱۰۰ میگ-۱۵ را در طول جنگ از دست داده است.Kum-Suk No and J. Roger Osterholm. A MiG-15 to Freedom: Memoir of the Wartime North Korean Defector who First Delivered the Secret Fighter Jet to the Americans in 1953. McFarland, 2007. . Page 142. بنابراین، در طی جنگ کره تلفات جنگنده‌های میگ-۱۵ معادل ۶۵۹ فروند بوده، که عامل سرنگونی بسیاری از آن‌ها اف-۸۶‌ها بوده‌اند. شوروی ادعا داشت که بیش از ۶۰۰ فروند اف-۸۶ را سرنگون نموده است،Sewell, Stephen L. "Russian Claims from the Korean War 1950–53."  korean-war.com. Retrieved: 19 July 2011. چینی‌ها بر ساقط کردن ۲۱۱ فروند سیبر، ادعا داشتند. اگرچه تعداد مذکور را نمی‌توان با تعداد ثبت شده سیبر های از دست رفته، توسط ایالات متحده تطبیق داد.Zhang, Xiaoming. Red Wings over the Yalu: China, the Soviet Union, and the Air War in Korea. College Station, Texas: Texas A&M University Press, 2002. .

از دلایل مطرح شده برای موفقیت جنگنده‌های اف-۸۶، به این موضوع اشاره شده که بسیاری از خلبانان آمریکایی در جنگ کره، کهنه سربازانی باتجربه از جنگ جهانی دوم بودند، در حالی که خلبانان کره شمالی و چینی فاقد تجربه رزمی بودند."Fact Sheet: The United States Air Force in Korea."  National Museum of the United States Air Force. Retrieved: 7 June 2011. اما خلبانان سازمان ملل به این موضوع مظنون بودند که بسیاری از هواپیماهای میگ-۱۵ توسط خلبانان مجرب شوروی که تجربه جنگی در جنگ جهانی دوم را نیز داشتند، پرواز می‌نمودند. منابع کمونیستی سابق اکنون اذعان می‌کنند که خلبانان شوروی در ابتدا اکثر میگ-۱۵‌هایی را که در کره می‌جنگیدند را به پرواز درمی‌آوردند، اما آنها همچنین مخالفت می‌کنند که تعداد میگ-۱۵های بیشتری نسبت به اف-۸۶‌ها در نبرد هوایی سرنگون شده‌اند. بعدها در جنگ، خلبانان کره شمالی و چینی مشارکت خود را در پروازهای جنگی افزایش دادند." 'Bud' Mahurin." acepilots/com. Retrieved: 20 August 2010.Zampini, Diego. "Lt. Col. George Andrew Davis." acepilots.com, 8 July 2011. Retrieved: 20 August 2010.

درستی بسیاری از پیروزی‌های هوا به هوای مورد ادعا در جنگ کره با در دسترس قرار گرفتن داده‌های بیشتر، به‌طور فزاینده ای مورد بحث قرار گرفته است، این امر نشان دهنده آن است که در موارد ادعا شده از هر دو طرف بیش از حد اغراق شده است. تحقیقات انجام شده توسط رابرت اف دور، جان لیک و وارن تامپسون ادعا برد نسبت پیروزی اف-۸۶ برابر با ۲:۱ دارد.Dorr, Robert F. , Jon Lake and Warren E. Thompson. Korean War Aces. London: Osprey Publishing, 2005. . گزارش اخیر رند کورپوریشن در «تحقیق اخیر» جنگ اف-۸۶ علیه میگ-۱۵ بر فراز کره اشاره کرده و به این نتیجه رسیده است که نسبت واقعی تلفات به هواپیمای سرنگون شده دشمت برای اف-۸۶ در مجموع ۱٫۸:۱ بوده و احتمالاً ۱٫۳:۱ برای میگ‌هایی که خلبانانی از شوروی داشته‌اند، بوده است. با این حال، این نسبت تعداد هواپیماهای دیگر (شامل بی-۲۹، ای-۲۶، اف-۸۰،
اف-۸۲، اف-۸۴ و
گلاستر متئور) را که توسط خلبانان میگ-۱۵ ساقط شده‌اند، در نظر نمی‌گیرد.

تطبیق داده‌ها با سوابق شوروی نشان می‌دهد که خلبانان آمریکایی معمولاً تلفات جنگی خود را به «حوادث فرود» و «سایر عوامل» نسبت می‌دادند. بنا بر داده‌های رسمی ایالات متحده ("USAF Statistical Digest FY1953")، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ۲۵۰ فروند جنگنده اف-۸۶ را در جنگ کره از دست داد. از این تعداد، ۱۸۴ فروند در طی نبرد (۷۸ فروند در نبردهای هوا به هوا، ۱۹ فروند توسط توپ‌های ضدهوایی، ۲۶ فروند "علت نامعلوم" و ۶۱ فروند"سایر تلفات") و۶۶ فروند در طی حوادث از دست رفته‌اند." نیروی هوایی آفریقای جنوبی نیز ۶ فروند اف-۸۶ را در طی این جنگ از دست داد. با این حساب آمار تأیید شده تلفات اف-۸۶‌ها در جنگ کره، در مجموع ۲۵۶ فروند می‌باشد.

 بحران تنگه تایوان ۱۹۵۸ 

نیروی هوایی جمهوری چین (تایوان) اولین دریافت کننده جنگنده‌های سیبر مازاد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. از دسامبر ۱۹۵۴ تا ژوئن ۱۹۵۶، نیروی هوایی جمهوری چین ۱۶۰ فروند اف-۸۶اف-۱-ان. ای سابق USAF را در میان جنگنده‌های اف-۸۶اف-۳۰-ان. ای دریافت نمود. در ژوئن ۱۹۵۸، دولت ملی‌گرای جمهوری چین در تایوان بادر اختیار داشتن ۳۲۰ فروند اف-۸۶ اف و هفت فروند آراف-۸۶ ااف نیروی جنگنده مؤثر و تحسین‌برانگیزی را پایه‌گذاری نموده بود.

سیبرها و میگ‌ها به زودی قرار بود در بحران دوم تنگه تایوان بار دیگر در آسمان آسیا با یکدیگر مبارزه نمایند. در اوت ۱۹۵۸، کمونیست‌های چینی در دولت جمهوری خلق چین تلاش کردند با گلوله‌باران و محاصره، ملی گرایان را از جزایر
کینمن و ماتسو اخراج نمایند. هواپیماهای اف-۸۶ اف نیروی هوایی جمهوری چین که در حال گشت‌زنی هوایی بر فراز جزایر بودند، خود را برابر هواپیماهای میگ-۱۵ و میگ-۱۷ نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق قرارداده و جنگ‌های هوایی از نوع داگ‌فایت فراوانی در بین آنها به وقوع پیوست.

در طول این نبردها، سیبرهای نیروی هوایی جمهوری چین، عنصر جدیدی را وارد جنگ هوایی نمودند. تحت یک عملیات مخفی به نام جادوی سیاه، نیروی دریایی ایالات متحده موشک هوابه هوای ایم-۹ سایدوایندر را در اختیار تایوان قرار داد، که اولین موشک هوا به هوای حرارت یابی بود که خود به تازگی وارد خدمت ایالات متحده شده بود. یک تیم کوچک از گُردان هوایی جنگنده تهاجمی ۲۳۲ ازتفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، یک اسکادران دریایی اف جی-۴ فیوری با حمایت‌های بعدی از پایگاه هوایی تسلیحات نیروی دریایی چاینا لیک و نورث آمریکن آویشن برای این برنامه در نظر گرفنه شدند. در ابتدا ۲۰ فروند از اف-۸۶ سیبر را برای حمل یک جفت ساید وایندر بروی ریل‌های پرتاب زیر بال‌ها به روزرسانی نموده و استفاده از این موشک‌ها را به خلبانان تایوانی آموزش دادند. در طی این برنامه‌های آموزشی جنگنده‌های اف-۱۰۰ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شبیه‌سازی میگ-۱۷ را که از توان پرواز در ارتفاع بالاتری نسبت به سیبرها برخوردار بودندو را به انجام رساندند امری که قبلاً در طی جنگ کره رخ داده بود و میگ‌های -۱۷ جمهوری خلق چین نیز به‌طور معمول برفراز سیبرهای تایوانی پرواز نموده و تنها در زمانی که در موقعیت مطلوبی قرار داشتند، درگیر می‌شدند. مزیتی که با ورود موشک‌های سایدوایندر از بین رفته و ثابت شد که این موشک‌ها به‌طور مخربی در برابر میگ‌ها مؤثر بودند.Robbins, Robby. "323 Death Rattlers."  inreach.com. Retrieved" 20 August 2010.

 نیروی هوایی پاکستان 

در سال ۱۹۵۴، پاکستان اولین جنگنده از مجموع ۱۰۲ فروند اف-۸۶ اف سیبر را تحت برنامه کمک دفاعی متقابل دریافت نمود. بسیاری از این هواپیماها از گونه اف-۸۶ اف-۳۵ از هواپیماهای ذخیره نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بودند، اما برخی هواپیماهای تولیدی بعدی از نوع اف-۸۶ اف-۴۰ ان‌ای (به‌طور خاص برای صادرات ساخته شدند). بسیاری از اف-۳۵ها قبل از تحویل به پاکستان به استانداردهای اف-۴۰ ارتقا یافته بودند، اما تعداد کمی از اف-۳۵ باقی ماندند. اف-۸۶ توسط ۹ گُردان هوایی (اسکادران) نیروی هوایی پاکستان (PAF) در زمان‌های مختلف اداره می‌شد: از جمله گردان‌های هوایی شماره ۵، ۱۱، ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷، ۱۸، ۱۹ و ۲۶.

علاوه بر این، در آوریل ۱۹۵۹، یک اف-۸۶ اف نیروی هوایی پاکستان که توسط ستوان خلبان یونس از گردان هوایی شماره ۱۵"کبراهاً هدایت می‌شد، یک هواپیمای جاسوسی کانبرای نیروی هوایی هند را بر فراز راولپندی سرنگون نمود که اولین پیروزی هوایی برای نیروی هوایی پاکستان بود.

در سال ۱۹۶۶، پاکستان که به دلیل جنگ تحت تحریم‌های ایالات متحده آمریکا بود، ۹۰ فروند کاناداایر سیبر از نوع سی ال-۱۳ ام‌کیو۶ را که قبلاً در خدمت لوفت وافه بودند، را از طریق ایران خریداری نمود. هواپیماهای مذکور در نیروی هوایی پاکستان به عنوان اف-۸۶ ئی نامیده شدند، که نباید با گونه نورث آمریکن اف-۸۶ئی اشتباه شود.

آخرین سیبرها در سال ۱۹۸۰ از خدمات نیروی هوایی پاکستان خارج شدند و با جنگنده‌های شن‌یانگ اف-۶ جایگزین شدند. در مجموع خلبانان پاکستانی با سیبرها ۳۲۰٬۱۸۵ ساعت پرواز نمودند که از این تعداد حدود ۴٬۵۰۰ ساعت پرواز در در زمان عملیات جنگی بودند. در حال حاضر تعدادی از سیبرها در موزه نیروی هوایی پاکستان و در شهرهای مختلف آن کشور به نمایش گذاشته شده‌اند.

 رشته عملیات جنگی باجور ۱۹۶۱–۱۹۶۰ 

در اواخر سال ۱۹۶۰، نیروهای منظم و نامنظم افغان در تلاش برای الحاق سرزمینی به منطقه باجور در استان مرزی شمال غربی پاکستان حمله ورشدند. در پاسخ، اف-۸۶ های نیروی هوایی پاکستان به منظور حمایت از نیروهای پاکستانی و قبایل محلی پشتون پاکستان که با نیروهای نفوذی افغان‌ها می‌جنگیدند، اعزام شدند. سیبرها همچنین مواضع ارتش سلطنتی افغانستان در کنر را که به پاسگاه‌های مرزی سپاه مرزبانی پاکستان حمله می‌کردند، را بمباران نمودند. اگرچه نیروی هوایی سلطنتی افغانستان هفت گُردان هوایی میگ-۱۷Flight Magazine 1990 or The Encyclopaedia of World Air Forces و یک گردان هوایی میگ-۲۱عملیاتی را در اختیار داشت، هیچ جنگ هوایی شناخته شده‌ای بین دو طرف ثبت نشده است.

 جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵ 


به دلیل حضور جت‌های جنگنده مافوق صوت، در آن زمان اف-۸۶ سیبر دیگر یک جنگنده در کلاس جهانی نبود. با این حال، منابع مختلف بیان می‌کنند که در سال ۱۹۶۵ جنگنده اف-۸۶ به نیروی هوایی پاکستان یک مزیت تکنولوژیکی داد..
 نبردهای هوایی
alt=|thumb|یک فروند سیبر نیروی هوایی پاکستان در سپتامبر ۱۹۶۵ توسط قولاد نت نیروی هوایی هند سرنگون می‌گردد.
بر اساس ادعاهای نیروی هوایی پاکستان سیبرها در طی نبرد هوا به هوا در جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵، ۱۵ فروند هواپیمای نیروی هوایی هند را از جمله ۹ فروند هانتر، چهارفروند ومپایر و دو فروند فولاند نت را ساقط نمودند. با این حال آن نیرو از دست دادن ۱۴ فروند جنگنده اف-۸۶ را نیز پذیرفته است."1965 Losses."  bhart-rakshak.com. Retrieved: 20 August 2010. اف-۸۶‌های نیروی هوایی پاکستان از مزیت مسلح بودن به موشکهای ای ای‌آی‌ام-۹بی/جی‌ای‌آر سایدوایندر بهره‌مند بودند، این درحالی بود که هیچ‌یک از هواپیماهای هندی دارای این قابلیت نبودند. با وجود این، نیروی هوایی هند ادعا داشت که هفت فروند اف-۸۶ سیبر را توسط جنگنده‌های فولاند نت و شش فروند از آنها را توسط هواپیماهای هاوکر هانتر سرنگون نموده است.Rakshak, Bharat. "IAF Kills in 1965."  bharat-rakshak.com. Retrieved: 20 August 2010.
 حملات هوا به زمین


در طی این درگیری‌ها اف-۸۶اف همچنان یک هواپیمای قدرتمند برای ماموریت‌های آفندی علیه اهداف زمینی بود. در صبح روز ۶ سپتامبر ۱۹۶۵، شش فروند اف-۸۶ از گُردان هوایی شماره ۱۹ با استفاده از راکت‌های ۵ اینچی (۱۲٫۷ میلی‌متری) و شش قبضه تیربار ام ۳ برونینگ خود، ستون‌های در حال پیشروی ارتش هند را مورد اصابت قرار دادند. در همان روز، هشت فروند اف-۸۶ از همان اسکادران حملات هوایی را به پایگاه هوایی پاتانکوت نیروی هوایی هندوستان انجام دادند. در پاکستان شرقی، اف-۸۶ از گردان هوایی شماره ۱۴ پایگاه‌های هوایی هند در کالایکوندا،
 باگدوگرا، باراکپور و
اگرتلا را مورد حمله قرار دادند که منجر به انهدام بیش از ۲۰ فروند هواپیمای هندی شد. حملات هوایی به ویژه در کالایکوندا بسیار موفقیت‌آمیز بود و پس از آن گردان هوایی شماره ۱۴ به "Tail Choppers" ملقب شد.

در مجموع، نیروی هوایی پاکستان با بمب افکن‌های بی-۵۷ کانبرا و جنگنده‌های اف-۸۶ خود، در حدود ۳۹ هواپیمای جنگی را در پایگاه‌های هوایی مختلف نیروی هوایی هند منهدم نمود. با این حال، هند ادعا می‌کند که ۲۲ فروند از هواپیمای خود را بروی زمین از دست داده است.

 جنگ داخلی و متعاقب آن جنگ هند و پاکستان ۱۹۷۱ 
 نبردهای هوایی

سیبرهای سی‌ال-۱۳بی ام‌کی. ۶ (معروف به اف-۸۶ئی در نیروی هوایی پاکستان)، ستون اصلی عملیات جنگنده‌های روزانه نیروی هوایی پاکستان در طی جنگ سال ۱۹۷۱ بوده و چالش آن مقابله با تهدیدهای جنگنده‌های نیروی هوایی هند از جمله فولاند نت، هاوکر هانتر، سوخوی سو-۷ و میگ-۲۱ بود.

در آغاز جنگ، نیروی هوایی پاکستان دارای هشت گردان هوایی از اف-۸۶ سیبر بود.""India and Pakistan: Over the Edge." Time, 13 December 1971. Retrieved: 11 March 2009. سیبرها همراه با انواع جنگنده‌های جدیدتر مانند میراژ۳ و شن یانگ اف-۶، اکثر عملیات‌ها را در طی جنگ بر عهده داشتند. پاکستان شرقی، تنها گردان هوایی Tail Choppers مجهز به ۱۶ فروند اف-۸۶ئی بود که ۴ فروند آن برای شلیک موشک‌های ای ای‌آی‌ام-۹بی/جی‌ای‌آر سایدوایندر بهسازی شده بود.

در نبرد بویرا، یک فروند فولاند نت از گُردان هوایی ۲۲ نیروی هوایی هندوستان، دو فروند اف-۸۶ نیروی هوایی پاکستان را سرنگون نموده و به یک فروند اف-۸۶ئی آن نیرو آسیب‌های شدیدی را وارد نمود.

اف-۸۶‌های نیروی هوایی پاکستان عملکرد خوبی داشتند و بر اثر ادعاهای پاکستان، سیبرها ۳۱ فروند از هواپیمای هندی را در نبرد هوا به هوا سرنگون نمودند، که شامل ۱۷ فروند هاوکر هانتر، هشت فروند سوخوی سو-۷ فیتر، یک فروند میگ ۲۱ و سه فروند فولاند نت بودند در حالی که هفت فروند اف-۸۶ از دست رفتند. جالب توجه‌ترین آنها نبرد مابین دو فروند سیبر و چهار فروند میگ ۲۱ بود. یک فروند میگ بدون از دست رفتن هیج اف-۸۶ سیبری سرنگون شد. این امر به دلیل عملکرد بهتر سیبر در سرعت پائین در مقایسه با میگ ۲۱ بال دلتا به دست آمد.Tufail, Air Cdre M. Kaiser."It is the Man Behind the Gun."  defencejournal.co, 2001. Retrieved: 25 November 2015.

با این حال، هند ادعا می‌کند که ۱۱ فروند اف-۸۶ سیبر نیروی هوایی پاکستان را در مقابل از دست دادن ۱۱ فروند از هواپیمای جنگی خود را سرنگون نموده است."IAF Losses in 1971."  Bharat Rakshak.com. Retrieved: 20 August 2010. برتری تعدادی نیروی هوایی هندوستان بر تنها گُردان هوایی سیبرهای پاکستان شرقی (و سایر هواپیماهای نظامی) غلبه کرد"1971 Indo-Pakistani war."  subcontinent.com. Retrieved: 30 June 2011."Bangladesh, The Liberation War." memory/loc.gov. Retrieved: 30 June 2011. که یا سرنگون شدند، یا برادرکشی پاکستانی‌ها زمین گیر شده و نتوانستند مقاومت نموده، و برتری هوایی کامل را برای نیروی هوایی هندوستان را ممکن نمود.
 حملات هوا به زمین
در پاکستان شرقی، اف-۸۶ئی‌های گردان هوایی Tail Choppers در چندین مأموریت پشتیبانی هوایی نزدیک و ضدشورش علیه ستیزه‌جویان مُکتی بائینی و نیروهای نامنظم هندی شرکت فعال داشتند.

در ۱۵ آوریل ۱۹۷۱، آرایشی از ۴ فروند سیبر به رهبری ستوان خلبان عباس ختاک، در حمایت از تلاش‌های ارتش پاکستان در بازپس‌گیری ذخایر مواد غذایی و سیلوها از ستیزه‌جویان مُکتی بائینی، بسیاری از پایگاه‌های شورشیان را در بهیراب بازار مورد تهاجم و حملات راکتی قرار دادند.

در ۲۶ آوریل ۱۹۷۱، ستوان خلبان عباس آرایش دیگری از سیبر را در
پاتواخالی هدایت نمود، جایی که شورشیان بازمانده پس از مواجهه با شکست در باریسال از ارتش، دوباره جمع شده بودند. سیبرها به چندین نقطه از استحکامات شورشیان حمله نموده تا مقاومت را کاهش دهند و پس از آن واحدهای گروه خدمات ویژه ارتش پاکستان (اس‌جی‌اس) از طریق میل-۸ برای پاکسازی منطقه وارد شدند.

در جبهه غربی، اف-۸۶ئی و اف-۸۶اف از گردان‌های هوایی مختلف نیروی هوایی پاکستان با پشتیبانی هوایی نقش حیاتی در حمایت از ضد حملات ارتش پاکستان در چندین بخش را ایفا نمودند.

در بخش‌های شکرگره و مارالا، اف-۸۶ ئی و اف نیروی هوایی پاکستان ازگردان‌های هوایی شماره ۱۷، شماره ۱۸ و ۲۶ به همراه شن یانگ اف-۶ در ماموریت‌های پشتیبانی هوایی با حمایت از ضدحملات سپاه ضربه اول پاکستان علیه سپاه اول ارتش هند شرکت داشتند. اگرچه سیبرها برای نقش‌های عملیات ضدتانک مجهز نبودند، اما در تلاش برای ارائه پشتیبانی هوایی مؤثر تا حد امکان، برای حمل بمب چندمنظوره اصلاح شدند.

در نبرد چهمب، اف-۸۶اف از گردان هوایی شماره ۲۶ «عنکبوت‌های سیاه» و اف-۸۶ئی ازگردان هوایی شماره ۱۸ از نیروهای افتخار جنجوا در تصرف چهمب، با انجام ۱۴۶ سورتی پشتیبانی هوایی حمایت نمودند. زمانی که سیبرهای اسکادران شماره ۱۸ مخازن مهمات آنها را منهدم کردند، ارتش هند ضربه بزرگی را در آخنور متحمل شد.

در سلیمان‌کی هددرس، اف-۸۶ئی از گردان هوایی شماره ۱۷ (ببرها) ۵۵ سورتی پرواز ضدشورش را در حمایت از عملیات آفندی سپاه چهارم ارتش پاکستان انجام دادند که در آن آنها ۶ تانک هندی و تعدادی خودروی نظامی را نابود نمودند.

در بیابان تار، اف-۸۶ئی و اف‌های متعلق به گردان هوایی شماره ۱۹ در طول ماموریت‌های پشتیبانی هوایی نزدیک به مواضع ارتش هند حمله کردند. آنها در مجموع ۸ تانک هندی و چندین خودروی نظامی را منهدم کردند و به ۲ قطار نظامی نیز آسیب رسانیدند.

 جنگ استقلال گینه بیسائو 
در سال ۱۹۵۸، نیروی هوایی پرتغال  ۵۰ فروند اف-۸۶اف را که سابقاً در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بودند را دریافت نمود. چند فروند اف-۸۶ اف مستعمل نیروی هوایی سلطنتی نروژ نیز به عنوان ذخیره در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹ خریداری شدند.

نیروی هوایی پرتغال برخی از جنگنده‌های اف-۸۶اف سیبر خود را در سال ۱۹۶۱ در گینه پرتغال مستقر کرد که در AB2 - پایگاه هوایی بیسالانکا، بیسائو مستقر بود. این هواپیماها "واحد ۵۲" را تشکیل دادند که در ابتدا مجهز به هشت فروند اف-۸۶اف (سریال‌های: ۵۳۰۷، ۵۳۱۴، ۵۳۲۲، ۵۳۲۶، ۵۳۵۴، ۵۳۵۶، ۵۳۶۱ و ۵۳۶۲) از گُردان هوایی ۵۱، مستقر در
پایگاه هوایی مونت ریل بود. این هواپیماها در جنگ استقلال گینه بیسائو، در مأموریت هاب آفندی علیه نیروهای زمینی و عملیات پشتیبانی نزدیک علیه نیروهای شورشی مورد استفاده قرار گرفتند.

در آگوست ۱۹۶۲، هواپیمای به شماره ۵۳۱۴ در هنگام فرود اضطراری در حالی که هنوز بمب‌هایی بر نقاط سخت زیر بال آن متصل بودند، از باند فرودگاه منحرف شده و دچار حریق گردید. یک فروند اف-۸۶اف به شماره ۵۳۲۲ در ۳۱ می ۱۹۶۳ توسط آتش زمینی دشمن سرنگون شد. خلبان به سلامت از هواپیما خارج شده وتوسط نیروهای خودی یافت شد. چندین هواپیمای دیگر در جنگ آسیب دیدند، اما تعمیر شدند.

در سال ۱۹۶۴، ۱۶ فروند اف-۸۶اف مستقر در
بیسالانکا به دلیل فشار ایالات متحده به سرزمین اصلی پرتغال بازگشتند. آنها ۵۷۷ سورتی پرواز رزمی انجام داده بودند که ۴۳۰ مورد آن حمله زمینی و پشتیبانی هوایی نزدیک بود.

 نیروی هوایی شاهنشاهی ایران 
آمریکا نیز در زمان پادشاهی محمد رضا شاه پهلوی ،۴۰ فروند از این هواپیما را بین سال‌های ۸–۱۹۵۷ مجانی و به عنوان کمک‌های نظامی به ایران اهدا نمود., (جستجوی آمریکا به ایران) این جنگنده در ایران در سال ۱۹۷۰ بازنشسته شد و ۳۰ فروند از آن‌ها در سال ۱۹۷۲ به پاکستان واگذار شد.

تیم آکروجت نیروی هوایی شاهنشاهی ایران مدتی از این هواپیما استفاده می‌کرد.
بندانگشتی|250x250px|ناوگان سازمان ملل در عملیات کنگو؛ ۴ فروند هواپیمای نیروی هوایی شاهنشاهی ایران در پایین تصویر قابل مشاهده است.
تعدادی از این هواپیماها (احتمالا ۴ فروند) در عملیات سازمان ملل متحد در کنگو در سال ۱۹۶۰ به کار گرفته شد.

 گونه‌ها 
 نورث آمریکن اف-۸۶ 
 سی ای سی سیبر (استرالیا) 
 کاناداایر سیبر 

اف-۸۶ همچنین توسط در کانادا با نام سی ال-۱۳ و توسط شرکت کانادا ایر تولید شد، تا جایگزین دی هویلند ومپایر گردد، گونه‌های تولید شده این هواپیما به شرح ذیل می‌باشند:
سیبر ام کی ۱
یک فروند تولید شد، نمونه آزمایشی اف-۸۶ ای
سیبر ام کی ۲
بر اساس (اف-۸۶ ایی) ۳۵۰ فروند تولید شد، ۶۰ فروند برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، ۳ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی، ۲۸۷ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی کانادا.
سیبر ام کی ۳
یک فروند در کانادا ساخته شد، برای آزمایش موتور جت اوراندا، تغییرات ساختاری برای تطبیق جنگنده با موتور جدید در این مدل انجام گرفت.
سیبر ام کی ۴
۴۳۸ فروند تولید شد، ۱۰ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی کانادا و ۴۲۸ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی با نام سیبر اف-۴.
سیبر ام کی ۵
۳۷۰ فروند تولید شد، بر اساس اف-۸۶ اف با موتور اوراندا که تمامی آنها به نیروی هوایی کانادا تحویل شدند، ۷۵ فروند بعداً به نیروی هوایی آلمان منتقل شد.
سیبر ام کی ۶
۶۵۵ فروند تولید شد، ۳۹۰ فروند به نیروی هوایی کانادا تحویل شد، ۲۲۵ فروند به لوفت وافه، ۶ فروند به نیروی هوایی کلمبیا و ۳۴ فروند به آفریقای جنوبی تحویل داده شدند.

 خلاصه اطلاعات هواپیماهای تولیدی 
 تولید شده توسط نورث امریکن اوییشن ۶٬۲۹۷ فروند اف-۸۶ و ۱٬۱۱۵ فروند فیوری
 تولید شده توسط کانادا ایر ۱٬۸۱۵ فروند
 تولید شده توسط سی ای سی استرالیا ۱۱۲ فروند
 تولید شده توسط فیات ۲۲۱ فروند
 تولید شده توسط میتسوبیشی ۳۰۰ فروند
 تعداد کل  سیبر و فیوری تولید شده ۹٬۸۶۰ فروند .

 هزینه‌های تولید 
اف-۸۶ایاف-۸۶دیاف-۸۶اییاف-۸۶افاف-۸۶اچاف-۸۶کیاف-۸۶الهزینه‌های تحقیق و توسعه برنامه۴٬۷۰۷٬۸۰۲بدنه۱۰۱٬۵۲۸۱۹۱٬۳۱۳۱۴۵٬۳۲۶۱۴۰٬۰۸۲۳۱۶٬۳۶۰۳۳۴٬۶۳۳پیشرانه (موتور)۵۲٬۹۷۱۷۵٬۰۳۶۳۹٬۹۹۰۴۴٬۶۶۴۲۱۴٬۶۱۲۷۱٬۴۷۴الکترونیک۷٬۵۷۶۷٬۰۵۸۶٬۳۵۸۵٬۶۴۹۶٬۸۳۱۱۰٬۳۵۴تسلیحات۱۶٬۳۳۳۶۹٬۹۸۶۲۳٬۶۴۵۱۷٬۶۶۹۲۷٬۵۷۳۲۰٬۱۳۵مهمات۴۱۹۴٬۱۳۸۳٬۰۴۷۱۷٬۱۱۷۴٬۷۶۱هزینه‌های پرواز ۱۷۸٬۴۰۸۳۴۳٬۸۳۹۲۱۹٬۴۵۷۲۱۱٬۱۱۱۵۸۲٬۴۹۳۴۴۱٬۳۵۷۳۴۳٬۸۳۹هزینه‌های تعمیر و نگهداری در هر ساعت پرواز۱۳۵۴۵۱۱۸۷
یاداشت: هزینه‌ها بر اساس ارزش دلار ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۵۰ بوده و با تورم تعدیل نگردیده است.

 کاربران 
بندانگشتی|300x300px|کاربران پیشین اف-۸۶

 نیروی هوایی آرژانتین
در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۰، تعداد ۲۸ فروند دریافت نمود که با شماره سریال‌های CA-101 تا CAA-128 ثبت شدند. سیبرها قبل از شروع جنگ فالکلند در وضعیت ذخیره بودند، اما برای تقویت دفاع هوایی در برابر دخالت احتمالی شیلی به خدمت بازگردانده شدند. سرانجام در سال ۱۹۸۶ بازنشسته شدند.

 نیروی هوایی سلطنتی استرالیا

 نیروی هوایی بنگلادش
 ۸ فروند اف-۸۶–۴۰-ان ای را از پاکستان دریافت نمود، از خدمت خارج شده‌اند

 نیروی هوایی بلژیک
 ۵ فروند اف-۸۶ اف تحویل داده شد، بدون واحد عملیاتی.

 نیروی هوایی بولیوی

 نیروی هوایی سلطنتی کانادا

 نیروی هوایی کلمبیا
 چهار فروند اف-۸۶ اف از نیروی هوایی اسپانیا، پنج اف-۸۶ اف از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و ۹ فروند دیگر از نوع کانادایی آن ام.کی. ۶ را خریداری نمود. و به اسکادران جنگنده-بمب افکن اختصاص داده شده.

 نیروی هوایی پادشاهی دانمارک
 ۵۹ فروند، اف-۸۶ دی-۳۱ ان ای (۳۸ فروند) و اف-۸۶ دی ۳۶ ان ای (۲۱ فروند) را در طی سالهای ۱۹۵۸ الی ۱۹۶۶ در اسکادران‌های ESK 723, ESK 726, ESK 728 در خدمت داشت.Schrøder 1991, p. 62.

 نیروی هوایی اتیوپی
 ۱۴ فروند اف-۸۶ اف را در سال ۱۹۶۰ دریافت نمودBaugher, Joe.

 نیروی هوایی آلمان (لوفت وافه)
 به نورث امریکن اف-۸۶دی سیبر و کاناداایر سیبر مراجعه شود.

 نیروی هوایی هندوراس
 ۱۰ فروند سی. ال ۱۳ ام.کی. ۲ (اف-۸۶ ایی) را از یوگسلاوی تحویل گرفت.

 نیروی هوایی شاهنشاهی ایران: ۴۰ فروند از این هواپیما بین سال‌های ۸–۱۹۵۷ به عنوان کمک‌های نظامی به ایران اهدا شد.Baugher, Joe.

 نیروی هوایی عراق
 تعدادی از این هواپیما خریداری شد اما هرگز عملیاتی نشده و برگردانده شد.

 نیروی هوایی دفاع‌ازخود ژاپن (JASDF)
 ۱۸۰ فروند اف-۸۶ اف ساخت ایالات متحده آمریکا، را در سالهای ۱۹۵۵–۱۹۵۷ به در اختیار گرفت. میتسوبیشی، ۳۰۰ فروند اف-۸۶ اف را تحت لیسانس در سالهای ۱۹۵۶–۱۹۶۱ تولید نموده و به ۱۰ گردان هوایی (اسکادران) جنگنده اختصاص یافتند. JASDF مدل اف-۸۶ اف را "Kyokukō" (به  ژاپنی 旭光، به معنی «طلوع پرتو خورشید») و اف-۸۶ دی را "Gekkō" (به  ژاپنی 月光، به معنی «نور ماه») نامید. در سال ۱۹۶۲ برای تیم آکروجت نیروی هوایی ژاپن Blue Impulse «تکانه آبی»، ۱۸ فروند مدل اف به نسخه شناسایی تبدیل شدند. برخی از هواپیماها به عنوان هواپیماهای بدون سرنشین به پایگاه هوایی تسلیحات نیروی دریایی چاینا لیک، در کالیفرنیا بازگردانده شدند.

 نیروی هوایی سلطنتی نروژ
 ۱۱۵ فروند اف-۸۶ اف، را در سالهای ۱۹۵۷ الی ۱۹۵۸ به دست آورد. هواپیماهای مذکور به هفت گُردان هوایی (اسکادران) به شماره‌های ۳۳۱، ۳۳۲، ۳۳۴، ۳۳۶، ۳۳۷، ۳۳۸ و ۳۳۹ اختصاص یافتند.

 نیروی هوایی پاکستان
 ۱۰۲ فروند اف-۸۶ اف ۳۵ ان. ای و اف-۸۶ اف ۴۰ ان. ای ساخت ایالات متحده که آخرین تولیدات نورث امریکن اوییشن از این نوع بودند را در طی سالهای ۱۹۵۴الی ۱۹۶۰ در اختیار گرفت.

 نیروی هوایی پرو
 ۲۶ فروند اف-۸۶ اف ساخت ایالات متحده را در سال ۱۹۵۵ در اختیار گرفت که به گُردان هوایی ۱۱۱، گروه هوایی ۱۱ در پایگاه نیروی هوایی تالارا اختصاص داده شده و در سال ۱۹۷۹ بازنشسته شدند.

 نیروی هوایی فیلیپین
۵۰ فروند اف-۸۶ اف در سال ۱۹۵۷ در اختیار گرفت، که در اواخر دهه ۱۹۷۰ بازنشسته شدند.

 نیروی هوایی پرتغال
 در مجموع ۶۵ فروند در اختیار داشت: ۵۰ فروند اف-۸۶ اف ساخت ایالات متحده که در سال ۱۹۵۸ از اسکادران بمب افکن جنگنده ۵۳۱ نیروی هوایی ایالات متحده واقع درچمبلی منتقل شد و ۱۵ فروند سابقاً در خدمت ناوگان نیروی هوایی سلطنتی نروژ بود. در پرتغال، آنها در گُردان هوایی (اسکاردران) ۲۰۱ (که قبل از تغییر نام در سال ۱۹۷۸ به عنوان گُردان هوایی ۵۰ و بعداً گردان هوایی ۵۱ شناخته می‌شد) و اسکادران ۵۲، هر دو در پایگاه هوایی شماره ۵، مونت رئال، خدمت کردند. در سال ۱۹۶۱، نیروی هوایی پرتغال برخی از اف-۸۶ اف‌های خود را در گینه پرتغال مستقر کرد، جایی که آنها گروه ۵۲ را در پایگاه فرودگاه شماره ۲، بیسالانکا/بیسائو تشکیل دادند.

 نیروی هوایی جمهوری چین
 انواع اف-۸۶ ساخت ایالات متحده آمریکا را به شرح ذیل تحویل گرفت:
 ۳۲۰ فروند اف-۸۶ اف
 ۷ فروند آراف-۸۶ اف
 ۱۸ فروند اف-۸۶ دی
 ۱۸ فروند اف-۸۶ دی به ارتش ایالات متحده بازگشت داده شد و در سال ۱۹۶۶ ایالات متحده ۶ فروند از آنها را به نیروی هوایی جمهوری کره، و ۸ فروند باقی مانده را به نیروی هوایی فیلیپین ارسال نمود.

 نیروی هوایی سلطنتی سعودی
۱۶ فروند اف-۸۶ اف ساخت ایالات متحده را در سال ۱۹۵۸ و سه فروند اف از نروژ در سال ۱۹۶۶ به دست آورده و آنها را در گُردان هوایی شماره ۷ در ظهران به خدمت گرفت.

 نیروی هوایی آفریقای جنوبی

 نیروی هوایی جمهوری کره

 نیروی هوایی اسپانیا

 نیروی هوایی سلطنتی تایلند
 در سال ۱۹۶۲، ۴۰ فروند اف-۸۶ اف ساخت ایالات متحده آمریکا را در اختیار گرفت و آنها رادر گُردان‌های هوایی شماره ۱۳٬۱۲ و ۴۳ به خدمت گرفت.

 نیروی هوایی تونس
۱۵ فروند اف-۸۶ اف ساخت ایالات متحده را در سال۱۹۶۹ خریداری نمود.

 نیروی هوایی ترکیه

 تعدادی از این هواپیما از سوی کشورهای ایران، ایتالیا و اتیوپی در عملیات سازمان ملل متحد در کنگو به کار گرفته شد.

 حمل و نقل هوایی 
طبق گزارش اداره هوانوردی فدرال، ۵۰ فروند اف-۸۶ خصوصی در ایالات متحده ثبت شده است."FAA Registry: F-86."  FAA.

 مشخصات (اف-۸۶ اف-۴۰-ان ای) 

 جستارهای وابسته 

 منابع 
 پانویس 

 استنادات 

 کتاب‌شناسی 
 Allward, Maurice. F-86 Sabre. London: Ian Allan, 1978. .




 Curtis, Duncan. North American F-86 Sabre. Ramsbury, UK: Crowood, 2000. .







 Jenkins, Dennis R. and Tony R. Landis. Experimental & Prototype U.S. Air Force Jet Fighters. North Branch, Minnesota: Specialty Press, 2008. .

 Käsmann, Ferdinand C.W. Die schnellsten Jets der Welt: Weltrekord- Flugzeuge (in German). Oberhaching, Germany: Aviatic Verlag-GmbH, 1994. .





 Robinson, Robbie NATO F-86D/K Sabre Dogs 120 p. Le Havre, France: Editions Minimonde76, 2018. .


 Swanborough, F. Gordon. United States Military Aircraft Since 1909. London: Putnam, 1963. .

 United States Air Force Museum Guidebook. Wright-Patterson AFB, Dayton, Ohio: Air Force Museum Foundation, 1975.
 Wagner, Ray. American Combat Planes – Second Edition. New York: Doubleday and Company, 1968. .
  No ISBN.

 Westrum, Ron. Sidewinder. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1999. .




 پیوند به بیرون 


 Four-part series about the F-86 Sabre – Extended F-86 Sabre article set
 Warbird Alley: F-86 Sabre page – Information about F-86s still flying today
 Sabre site
 F-86 in Joe Baugher's U.S. aircraft site

رده:جت‌های تک‌موتوره
رده:نخستین پرواز هواگردها در ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:هواپیماهای نظامی ایران
رده:هواگردهای بال پایین
رده:هواگردهای جت تک‌موتوره
رده:هواگردهای جنگ کره
رده:هواگردهای جنگنده آمریکایی دهه ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:هواگردهای نورث امریکن اوییشن