ماکسیم گورکی

آلکسی ماکسیموویچ پشکُف  (۲۸ مارس ۱۸۶۸ – ۱۸ ژوئن ۱۹۳۶) که با نام ماکسیم گورکی شناخته می‌شود، نویسنده و فعال سیاسی روس‌تبار بود. او پنج بار نامزد دریافت جایزهٔ نوبل ادبیات شد. او از بنیان‌گذاران سبک ادبی واقع‌گرایی سوسیالیستی است.

ماکسیم پیش از موفقیت در حرفهٔ نویسندگی، برای پانزده سال به سرتاسر امپراتوری روسیه ره‌سپار شد و چندین‌بار کارش را عوض کرد. اثرات این تجربیات در آینده در نوشته‌های او مشهود شدند. معروف‌ترین آثار گورکی عبارت‌اند از: در اعماق، مادر، بیست وشش مرد و یک دختر، آوای مرغ طوفان و دوران کودکی. او با دو نویسندهٔ معروف روسی لئو تولستوی و آنتون چخوف در ارتباط بود و در خاطراتش به آن‌ها اشاره کرده‌است.

گورکی عضو فعال جنبش سوسیال‌دموکرات مارکسیستی بود و علناً با حکومت تزار مخالفت می‌کرد. برای مدتی نیز با ولادیمیر لنین و الکساندر بوگدانف از شاخهٔ بلشویکی حزب همراه بود ولی بعدها به منتقد تند لنین تبدیل شد و او را شخصی توصیف نمود، بیش از حد جاه‌طلب، بی‌رحم و تشنهٔ قدرت که هیچ مخالفتی را برنمی‌تابید. گورکی بخش عمده‌ای از عمرش را هم در دوران تزاری و هم بعدها در دوران شوروی، در تبعید خارج از روسیه گذراند. در ۱۹۳۲ او با دعوت شخص استالین به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و در ژوئن ۱۹۳۶ در آنجا درگذشت.

 زندگی 
 کودکی و جوانی 
گورکی که با نام آلکسیس ماکسیموویچ پشکاو در ۲۸ مارس ۱۸۶۸ در شهر نیژنی نووگورود (شهر گورکی کنونی) زاده‌شد. وی در یازده‌سالگی یتیم شد. مادربزرگش نگهداری از او را بر دوش گرفت، تا این‌که در سال ۱۸۸۰ در سن دوازده‌سالگی از خانه گریخت. پس از اقدام ناموفق به خودکشی در ۱۸۸۷، برای پنج سال با پای پیاده به سفر در گوشه و کنار امپراتوری روسیه پرداخت، شغل‌های متنوعی را امتحان کرد، و درس‌های بسیاری آموخت، که در آینده دارایی‌های وی در نویسندگی شدند.

سال‌ها در جایگاه روزنامه‌نگار و با نام مستعار یهودیل کلامیدا برای روزنامه‌های ایالتی می‌نوشت. بهره‌بردن از این نام، مقارن بود با زمانی که در تفلیس برای روزنامهٔ قفقاز کار می‌کرد. به‌راستی این نام بازتاب‌دهندهٔ خشم خروشان و عزم او برای واگویی حقایق تلخ زندگی در روسیه بود.

نخستین کتاب گورکی (مقالات و داستان‌ها) در سال ۱۸۹۸ با موجی از موفقیت روبه‌رو شد و حرفهٔ او به عنوان نویسنده نیز از همین نقطه شروع شد. گورکی که بی‌وقفه می‌نوشت به ادبیات بیشتر به عنوان کنشی سیاسی و اخلاقی نگاه می‌کرد که جهان را می‌تواند تغییر دهد و نه به مثابهٔ امری زیبایی‌شناختی (گرچه وی به سختی بر روی سبک و فرم نیز کار می‌کرد). او به توصیف زندگی قشرهای پایین‌دست، که در حاشیهٔ جامعه زندگی می‌کردند می‌پرداخت و می‌کوشید در لابه‌لای شرایط دشوار، وحشیانه و تحقیرآمیزِ زندگی، درخشش جرقه‌های انسانیت در این مردمان را تصویر کند.

 پیشرفت ادبی و سیاسی 
آوازهٔ گورکی به عنوان یگانه صدای ادبی فرودست‌ترین قشر جامعه و به عنوان مدافع پرشور دگرگونی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی روسیه فراگیر شد.

در سال ۱۸۹۹ او آشکارا با جنبش نوپای سوسیال دموکرات مارکسیستی همکاری می‌کرد. این ارتباط او را به چهرهٔ شناخته‌شده‌ای هم در میان قشر روشنفکر و هم در میان طبقهٔ کارگر تبدیل کرد.
بندانگشتی|با آنتون چخوف ۱۹۰۰
ایمان به ارزش ذاتی نوع بشر جوهرهٔ آثار گورکی را تشکیل می‌داد. آثار او تصویری است مرکب از افرادی که از کرامت ذاتی خود آگاهند و سرشارند از انرژی و میل به تغییر، و همچنین کسانی که در برابر شرایط تحقیرآمیز به زانو درآمده‌اند.
دست‌نوشته‌ها و نامه‌های او، هر دو نمایانگر مردی ناآرام هستند که می‌کوشد تا بر تقابل مدام ایمان و تردید، عشق به زندگی و بیزاری از فلاکت، و فرومایگی دنیای انسانی چیره‌ شود.
بندانگشتی|همراه با لئو تولستوی ۱۹۰۰
در ۱۹۱۶ گورکی گفت تعالیم حکیم کهن یهودی هیلل به‌شدت زندگی او را تحت تأثیر قرار داده‌است. "در جوانی واژگان هیلل را خواندم و حکمت هیلل در جایگاه ابزاری قوی، در راهی که پیمودم به من یاری رساند. راهی که نه هموار و نه آسان بود. باور دارم که حکمت یهود، انسانی‌تر و جهان‌شمول‌تر از دیگر حکمت‌هاست؛ و این نه‌تنها برای جاافتادگی آن، بلکه برای ارزش بالایی است که برای انسان می‌پندارد".

او علناً با حکومت تزار مخالفت می‌کرد و بارها دستگیر شد. او با بسیاری از انقلابیون رفاقت داشت و بعد از ملاقاتش با ولادیمیر لنین در ۱۹۰۲ از دوستان وی به‌شمار می‌رفت. در ۱۹۰۲ گورکی به عنوان عضو افتخاری فرهنگستان ادبیات انتخاب شد، ولی نیکلاس تزار دوم این حکم را لغو کرد. در اعتراض به این عمل آنتون چخوف و ولادیمیر کورلنکو فرهنگستان را ترک نمودند.
از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۵ نوشته‌های گورکی بسیار خوشبینانه‌تر شدند. ارتباطش با جنبش مقاومت افزایش یافت و به همین دلیل در ۱۹۰۱ دوباره برای مدت کوتاهی به زندان افتاد. در ۱۹۰۴ به دنبال اختلاف نظر با ولادیمیر نمیروویج دانچنکو ارتباطش با تئاتر هنری مسکو را قطع نمود و به نیژنی نووگورود بازگشت تا تئاتری از برای خود تأسیس کند.

کنستانتین سرگئی استانیسلاوسکی و ساوا موازف از او حمایت مالی کردند. استانیسلاوسکی باور داشت تئاتر گورکی فرصتی فراهم می‌آورد برای توسعهٔ شبکهٔ تئاترهای شهرستانی که او امید داشت منجر به دگرگونی هنر نمایش در روسیه شود، رؤیابی که او از ۱۸۹۰ در سر می‌پروراند.

او تعدای از شاگردان مدرسهٔ تئاتر هنری و به‌همراه آنان یوزف تیخومیروف که ادارهٔ مدرسه را بر عهده داشت، برای کمک به گورکی فرستاد. اما در پاییز پس از آن‌که سانسور اجرای هرگونه نمایشی در تئاتر را ممنوع کرد، گورکی پروژه را ناتمام رها کرد. به عنوان نویسنده و نمایشنامه‌نویسی که از درآمد مالی خوبی برخوردار بود، گورکی از حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه حمایت مالی می‌کرد، و همچنان از مطالبات آزادی‌خواهانه از حکومت برای احقاق اصلاحات اجتماعی و حقوق بشری نیز حمایت می‌کرد.
بندانگشتی|۱۹۰۰
تیراندازی بیرحمانه در ۹ ژانویهٔ ۱۹۰۵ به رژهٔ کارگران که به منظور درخواست از تزار برای اعمال اصلاحات برپا شده بود (معروف به یکشنبهٔ خونین) و به موتور محرکهٔ انقلاب ۱۹۰۵ تبدیل شد، گورکی را نیز بیشتر به سمت حمایت از راه‌حل‌های بنیادی سوق داد.
در این زمان او ارتباط نزدیکی با ولادیمیر لنین و الکساندر بوگدانف از شاخهٔ بلشویکی حزب داشت. بوگدانف مسئول انتقال پول از گورکی به وپرد (زیرشاخه‌ای از حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه) بود.

مشخص نیست که آیا او هرگز رسماً به حزب پیوست یا خیر! روابط او با لنین و بلشویک‌ها نیز همیشه رابطه‌ای پرتلاطم بود. مؤثرترین آثار او در این سال‌ها عبارت بود از مجموعه‌ای از نمایشنامه‌های سیاسی که معروف‌ترین آن‌ها در اعماق به سال ۱۹۰۲ نوشته شد.

در طول بازداشت کوتاه مدتش در دژ پل و پتر در دوران انقلابِ ناتمام سال ۱۹۰۵، گورکی نمایشنامهٔ کودکان خورشید را نوشت که ظاهراً در دوران شیوع وبا در ۱۸۶۲ می‌گذشت ولی از نظر عامه ارتباط نمایشنامه با حوادث روز پوشیده نماند. به دنبال یک کمپین سراسری در اروپا که ماری کوری، اگوست رودن و آناتول فرانس نیز در آن مشارکت داشتند گورکی از زندان آزاد شد.

در ۱۹۰۶ بلشویک‌ها برای جمع‌آوری کمک مالی، او را به همراه ایوان نارودی به ایالات متحده فرستادند. گورکی پس از بازدید از کوه‌های آدیرونداک کتاب مادر را نوشت. داستانی ارزشمند پیرامون تحولات و کشمکش‌های درون انقلاب. تجربهٔ سفر او به آمریکا که با شایعاتی پیرامون بردن معشوقه‌اش (ماریا آندریوا) به جای همسرش همراه بود، منجر به افزایش حس تحقیر او نسبت به روح بورژوازی شد اما همچنین تحسین او نسبت به جسارت و سرزندگی روح آمریکایی برانگیخت.

 سال‌های کاپری 
از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۳ گورکی هم به دلیل ملاحظاتی در خصوص سلامتی او و هم به دلیل فضای متشنج و سرکوب شدید در روسیه در جزیرهٔ کاپری اقامت گزید.

او به حمایتش از سوسیال‌دموکرات‌ها و به‌خصوص بلشویک‌ها ادامه داد و از آناتولی لوناچارسکی دعوت کرد که به وی در کاپری ملحق شود. آن دو باهم بر روی لتراتور راسپا کار کردند که در سال ۱۹۰۸ منتشر شد. در همین دوران گورکی به همراه لوناچارسکی، بوگدانف و ولادیمیر بازارو ایدهٔ دایرةالمعارف تاریخ روسی به عنوان ویرایشی سوسیالیستی از دایرةالمعارف دیدرو مطرح کردند.
بندانگشتی|۱۹۰۵
طی بازدیدی از سوئیس، گورکی با لنین ملاقات نمود کسی که بیشتر اوقاتش را صرف جدل و مباحث خصمانه با سایر انقلابیون می‌کرد. گورکی نوشت: او وحشتناک به نظر می‌رسد. حتی زبانش تقریباً خاکستری شده.

علیرغم بی‌اعتقادی‌اش به خدا، گورکی ماتریالیست نبود. او به همراه تنی چند از بلشویک‌های مستقل، فلسفه‌ای چالش‌برانگیز پرداخته بودند که گورکی آن را «خداسازی» می‌نامید. فلسفه‌ای که به دنبال بازیافت قدرت اسطوره در دل انقلاب و خلق مذهبی بری از خدا بود که انسانیت جمعی را جایگزین خدا می‌کرد و زندگی بشر را سرشار از اشتیاق، شگفتی و سلامت اخلاقی می‌کرد و نوید رهایی از رنج، اهریمن و حتی مرگ می‌داد. گرچه «خداسازی» از نظر لنین خنده‌دار بود  ولی گورکی ایمان راسخ داشت که نقش «فرهنگ» – در بیداری روحی و اخلاقی و آگاهی انسان از ارزش و جایگاه خودش- برای موفقیت انقلاب مهم‌تر از سازوکارهای سیاسی و اقتصادی است.

 بازگشت از تبعید 
به مناسبت بزرگداشت سیصدمین سال حکومت خاندان رومانف عفوی شامل حال گورکی شد که به او اجازه داد در ۱۹۱۳ به روسیه بازگردد، جایی که او انتقادهای اجتماعی خود را پی گرفت، به آموزش نویسندگان دیگری که از میان قشر عادی جامعه برخاسته بودند پرداخت و مبادرت به نوشتن یک مجموعه از خاطرات فرهنگی کرد که نخستین بخش از اتوبیوگرافی وی را تشکیل می‌دهد. در بازگشت به روسیه او نخستین برداشتش را چنین توصیف کرد «تصویر خدا در اذهان عامهٔ مردم مخدوش شده‌است». تنها راهکار نجات به زعم او همچنان «فرهنگ» بود.

پس از انقلاب فوریه، گورکی به همراه نیکلای ساخانُف و ولادیمیر زنیسیوف از دفتر مرکزی اُروخانا (دایرهٔ محافظت از نظم و امنیت عمومی) دیدار کرد. گورکی دفتر مرکزی سابق را چنین توصیف کرد، متروکه با پنجره‌های شکسته و کاغذهای پخش زمین، این منظره برای او منبع الهام ادبی بود.

او همان شب هنگام صرف شام با ساخانُف با چهره‌ای گرفته پیش‌بینی کرد که انقلاب به " وحشی‌گری آسیایی " ختم خواهد شد. گورکی به عنوان یکی از مدافعان انقلابی سوسیالیست معروف الکساندر کرنسکی، پس از واقعهٔ کورنیلف از بلشویک‌ها رویگردان شد. در ژوئیهٔ ۱۹۱۷ گورکی نوشت تجربهٔ شخصی او از طبقهٔ زحمتکش بر هر " تصوری مبنی بر این‌که زحمتکشان روسیه تجسم مهربانی و زیبایی معنویی هستند "خط بطلان می‌کشد. گورکی گرچه احساسات برخاسته از روحیهٔ بلشویستی را قبول داشت اما در عین حال نسبت به این باور که همهٔ طبقهٔ کارگر "مهربان و منصف هستند " ایراداتی وارد می‌دانست. به زعم گورکی " من هرگز مردمی که این‌چنین باشند به شخصه ملاقات نکرده‌ام" گورکی نوشت که او از طبقهٔ فقیر " نجاران، آجرچینان، کارگران بارانداز " شناختی داشت که لنین روشنفکر نداشت و حقیقتاً گورکی به آنان اعتماد نداشت.

در طول جنگ جهانی اول، آپارتمان وی در پتروگراد محل استقرار بلشویک‌ها بود و در طول انقلاب ۱۹۱۷ قرابت سیاسی‌اش با بلشویک‌ها را حفظ کرد. روز بعد از کودتای ۷ نوامبر ۱۹۱۷ بلشویک‌ها، گورکی در پارک الکساندر باغبانی را در حال کار مشاهده کرد. او در تمام طول انقلاب فوریه برف‌ها را پارو می‌کرده در حالی که تظاهر به ندیدن گلوله‌هایی می‌کرد که روی زمین بودند و در طول ژوئیه از مردم می‌خواست چمن‌ها را لگد نکنند. گورکی با مشاهدهٔ او نوشت او مانند «موش کور سرسخت و همانند او کور بود».

ارتباط گورکی با بلشویک‌ها پس از انقلاب اکتبر رو به سردی گذاشت. یکی از کسانی که او را می‌شناخت به یاد می‌آورد که چگونه چهرهٔ گورکی با شنیدن نام لنین " تیره، سیاه و عبوس " می‌شد. گورکی نوشت لنین به همره تروتسکی " با سم کثیف قدرت مسموم شده‌اند" و حقوق افراد را قربانی رؤیاهای انقلاب می‌کنند. گورکی نوشت لنین شیادی است که از شرف و زندگی پرولتاریا دریغ نمی‌کند. او تودهٔ مردم را نمی‌شناسد و هرگز با آن‌ها زندگی نکرده‌است.

گورکی لنین را با شیمی‌دانی مقایسه کرد که در آزمایشگاه مشغول آزمایش است با این تفاوت که شیمی‌دان روی مادهٔ بی‌جان برای بهتر کردن زندگی آزمایش می‌کند ولی سوژهٔ آزمایش لنین روی «جان زندهٔ مردم روسیه» است. ضربهٔ دیگر به رابطهٔ گورکی و بلشویک‌ها زمانی وارد شد که روزنامهٔ او (زندگی جدید) در دوران جنگ داخلی مورد سانسور بلشویک‌ها قرار گرفت، گورکی در این دوران در سال ۱۹۱۸ رشته مقالات انتقادی منتشر کرد با نام افکار نابه‌هنگام. (این مجموعه مقالات تا پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی اجازهٔ انتشار مجدد نیافتند).

این مقالات لنین را به خاطر بازداشت‌های کور و سرکوب گفتمان آزاد و شیوه‌های توطئه‌آمیزش خودکامه و آنارشیست می‌خواند. گورکی لنین را با تزار و نشایف مقایسه می‌کرد.

گورکی نوشت " لنین و همراهانش ارتکاب هر نوع جنایتی را مجاز می‌دانند … نابودی آزادی بیان و بازداشت‌های کور …" همچنین لنین را " یک شیاد خونسرد که از شرف و زندگی پرولتاریا نمی‌گذرد " توصیف کرد.

در ۱۹۱۲ او یک منشی به نام مورابادبرگ استخدام کرد، کسی که بعدها همسر غیررسمی او شد. در اوت ۱۹۲۱ دوست و همکار نویسنده‌اش، نیکلای گامیلُف، به خاطر تفکرات سلطنت‌طلبانه‌اش توسط چکای پتروگراد دستگیر شد. گورکی با عجله به مسکو شتافت و دستوری مستقیم از شخص لنین برای آزادی گامیلُف گرفت ولی پس از بازگشت به پتروگراد دریافت که گامیلُف اعدام شده‌است. در اکتبر گورکی به خاطر مسائل مربوط به سلامتی‌اش به ایتالیا بازگشت. او به سل مبتلا بود.

 تبعید دوم 
گورکی در حدفاصل ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ عمدتاً در سورنتو، ایتالیا اقامت داشت. جایی که چندین رمان موفق به رشتهٔ تحریر درآورد.

 بازگشت به روسیه: سال‌های آخر 
در سورنتو گورکی خودش را بی‌پول و گمنام یافت. او پس از ۱۹۲۹ چندین بار از اتحاد جماهیر شوروی دیدن کرد. در ۱۹۳۲ استالین از او دعوت کرد که برای همیشه به شوروی بازگردد، پیشنهادی که از سوی گورکی پذیرفته شد. بازگشت گورکی از ایتالیای فاشیستی پیروزی تبلیغاتی بزرگی برای اتحاد جماهیر شوروی بود. به او مدال لنین اعطا شد، در مسکو خانه‌ای (که سابقاً به ثروتمندی به نام پاول ریابوشینسکی تعلق داشت و اکنون موزهٔ گورکی است) به او اهدا شد و همچنین اقامتگاهی در حومهٔ شهر.

یکی از خیاباهای مرکزی مسکو و همچنین شهر زادگاهش و بزرگ‌ترین هواگرد ثابت‌بال جهان در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ (توپولف آنت-۲۰) به افتخار وی ماکسیم گورکی نامگذاری شدند.

در اکتبر ۱۹۳۱ گورکی داستان افسانه‌ای " یک دختر و مرگ" را برای ژوزف استالین، کلیمن وروشیلوف و ویاچسلاو مولوتف، خواند، این دیدار توسط ویکتور گورُف نقاشی شده‌است. در آن روز استالین آخرین صفحهٔ داستان گورکی را امضا کرد و نوشت " این نمایش حتی از فاوست گوته قوی‌تر است (عشق، مرگ را شکست می‌دهد)".

در ۱۹۳۳ پس از جدایی از مورا بادبرگ گورکی کتاب کمتر شناخته‌شده‌ای را که دربارهٔ کانال دریای سفید به بالتیک تألیف شده بود ویرایش نمود. او ساخت این کانال را سمبل بازپروری پیروزمندانهٔ دشمنان سابق پرولتاریا دانست. گورکی به نوبهٔ خود از رئالیسم اجتناب می‌کرد، انکار او مبنی بر این‌که پروژهٔ بازسازی کانال منجر به مرگ حتی یک زندانی نشده‌است با استناد به شواهد متعدد دال بر مرگ هزاران زندانی که نه فقط در طول شب بلکه حتی در سرمای وسط روز به دلیل نبود غذا و سرپناه کافی یخ زدند زیر سؤال رفت.
بندانگشتی|با ژوزف استالین ۱۹۳۲
با اوج گرفتن سرکوب‌های استالین و به ویژه پس از مرگ سرگی کیروف در دسامبر ۱۹۳۴ گورکی در خانه‌ای مجهول‌المکان در نزدیکی مسکو تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. مرگ ناگهانی پسر گورکی ماکسیم پشکاو در مه ۱۹۳۴ و مرگ خود او اندکی بعد در ژوئن ۱۹۳۶ بر اثر سینه‌پهلو اتفاق افتاد.

تا مدت‌های مدیدی حدس و گمان‌های بسیار در خصوص علل مرگ او مطرح بود. استالین و مولوتوف از تشییع‌کنندگان تابوت گورکی بودند. در جریان دادگاه بخارین در ۱۹۳۸ (یک از ۳ دادگاه مسکو) یکی از اتهامات علیه یاگودا قتل گورکی توسط مأموران کمیساریای خلق در امور داخلی بود.

در دوران اتحاد جماهیر، زندگی و دیدگاه‌های گورکی در تصویری کلیشه‌ای و نمادین خلاصه شد. (گورکی نویسندهٔ بزرگ اتحاد جماهیر کسی که از تودهٔ مردم برخاست، رفیق وفادار بلشویک‌ها و بنیان‌گذار رئالیسم سوسیالیستی بود)

 برگرفت‌ها 
سه‌گانهٔ گورکی، مجموعهٔ سه‌بخشی بر پایهٔ سه کتاب خودزندگی‌نامهٔ گورکی: دوران کودکی، کارآموزی من و دانشگاه‌های من به‌دست مارک دانسکوی میان سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۴۰ در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. نمایشنامه‌نویس و کارگردان آلمانی برتولت برشت نمایش مادر را با همین نام در ۱۹۳۲ روی صحنه برد.

در ۱۹۱۲ آهنگساز ایتالیایی جیاکومو اورفیس اپرایی بر پایهٔ شخصیت رادا از ماکار چودرا سرود. کتاب بازماندگان گورکی با نام پدرما به‌دست ویلیام استانسی به انگلیسی ترجمه شد.

در ۱۹۸۵ نمایشنامهٔ دشمنان با همکاری تئاتر بین‌المللی و با حضور چهره‌هایی از ملیت‌های مختلف به‌دست آن پنینگتون به روی صحنه رفت. هنرپیشهٔ معروف آفریقای جنوبی آنخلیک روکاس و مادلنا ندوا بلغاری در نقش‌های تاتیانا و کلئوپاترا ایفای نقش کردند.

بر پایهٔ رمان برجستهٔ مادر (رمان گورکی) نوشته‌ٔ ماکسیم گورکی، فیلم صامت  مادر (فیلم ۱۹۲۶)، به کارگردانی وسیوالاد پودوفکین، ساخته شده‌است.

 آثار 

 رمان
 میراث  (۱۸۹۹)
 سه رفیق  (۱۹۰۰)
 مادر  (۱۹۰۶).ترجمهٔ علی اصغر سروش انتشارات هیرمند. این رمان در فهرست ۱۰۰۱ کتاب که باید پیش از مرگ بخوانید، و همچنین فهرست روزنامهٔ گاردین (۱۰۰۰ رمان که هر کسی باید بخواند) است.
 آدم بی‌کاره  (۱۹۰۷)
 یک اعتراف  (۱۹۰۸)
 زندگی ماتوی کوژمیاکین  (۱۹۱۰)
 آرتامانوف‌ها  (۱۹۲۷).ترجمه کاظم انصاری تحت عنوان آرتامانوف‌ها انتشارات امیرکبیر. این رمان در لیست ۱۰۰۱ کتاب که باید قبل از مرگ بخوانید قرار دارد.
 کلیم سامگین  (۱۹۲۷–۱۹۳۶)

 خودزندگی‌نامه
 دوران کودکیترجمه کریم کشاورز انتشارات نگاه  (۱۹۱۴)
 دانشکده‌های منبه فارسی ترجمه شده‌است  (۱۹۱۶)
 در جست‌وجوی نانترجمهٔ فارسی احمد صادق منتشره تحت عنوان «در جستجوی نان»  (۱۹۲۳)

 نمایش‌نامه
 خُرده بورژواها  (۱۹۰۱)
 در اعماقترجمه عبدالحسین نوشین تحت عنوان در اعماق اجتماع نشر قطره  (۱۹۰۲)
 ییلاق‌نشینان  (۱۹۰۴)
 کودکان خورشید  (۱۹۰۵)
 بربرها  (۱۹۰۵)
 دشمنان  (۱۹۰۶)
 آخرین‌ها (۱۹۰۸)
 واسا ژلزنووا  (۱۹۱۰؛ بازنویسی: ۱۹۳۶)
 ساموف و دیگران  (۱۹۳۰)
 یگور بولیچوف و دیگران  (۱۹۳۲)

 داستان کوتاه
 ماکار چودرا  (۱۸۹۲)
 بابا آرخیپ و لنکا  (۱۸۹۳)
 یملییان پیلایی  (۱۸۹۳)
 عجوزه ایزرگیل  (۱۸۹۴)

 شهر شیطان زرد
 همسفر من  (۱۸۹۴)
 بچه‌هایی که یخ نزدند  (۱۸۹۴)
 سرود شاهین  (۱۸۹۵، شعر منثور)
 خان و پسرش  (۱۸۹۵)
 خواننده  (۱۸۹۵)
 زن چشم‌کبود  (۱۸۹۵)
 چندروز در نقش سردبیر روزنامه  (۱۸۹۵)
 چلکاش  (۱۸۹۵)
 کانوالوف  (۱۸۹۶، رمانک)
 رویای عشق  (۱۸۹۶)
 فروافتادگان  (۱۸۹۷)
 آنها که وقتی آدم بودند  (۱۸۹۷، رمانک)
 مالوا  (۱۸۹۷)
 ولگردان  (۱۸۹۷)
 زازوبرینا  (۱۸۹۷)
 بیست‌وشش مرد و یک دختر  (۱۸۹۹)
 واسکا سرخه  (۱۸۹۹)
 ابلیس  (۱۸۹۹)
 داستان فیلیپ واسیلیویچ  (۱۹۰۵)
 ارباب  (۱۹۱۳)
 اندوه بی‌پایان  (۱۹۱۳)
 نخستین عشق من  (۱۹۲۳)
 زندانبان  (۱۹۲۳)

ناداستان
 پادشاهی که بیرق سلطنت را برافراشت  (۱۹۰۶، مقاله)
 معلم اخلاق  (۱۹۰۶، مقاله)
 فرانسهٔ زیبا  (۱۹۰۶، مقاله)
 استادان زندگی  (۱۹۰۶، ناداستان)
 سرزمین اندوه  (۱۹۰۶، مقاله)
 نهم ژانویه  (۱۹۰۷، مقاله)

سروده
 طوفان  (۱۹۰۱)

 نگارخانه 

 پانویس 



 پیوند به بیرون 






رده:اعضای حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه
رده:اهالی نیژنی نووگورود
رده:بی‌خدایان اهل روسیه
رده:خاطره‌نویسان اهل روسیه
رده:درگذشتگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان نشان لنین
رده:رمان‌نویسان اهل شوروی
رده:رمان‌نویسان سده ۱۹ (میلادی) اهل روسیه
رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل روسیه
رده:رمان‌نویسان مرد اهل روسیه
رده:زادگان ۱۸۶۸ (میلادی)
رده:کاپری
رده:مخالفان سرمایه‌داری اهل روسیه
رده:مدفونان در آرامگاه دیوار کرملین
رده:نمایشنامه‌نویسان اهل اتحاد شوروی
رده:نمایشنامه‌نویسان سده ۱۹ (میلادی) اهل روسیه
رده:نمایشنامه‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل روسیه
رده:نمایشنامه‌نویسان مرد اهل روسیه
رده:نویسندگان اهل نیژنی نووگورود
رده:نویسندگان با نام مستعار سده ۱۹ (میلادی)
رده:نویسندگان با نام مستعار سده ۲۰ (میلادی)
رده:نویسندگان داستان کوتاه اهل اتحاد شوروی
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۱۹ (میلادی) اهل روسیه
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۲۰ (میلادی) اهل روسیه
رده:نویسندگان داستان کوتاه مرد اهل روسیه
رده:نویسندگان غیرداستانی اهل شوروی
رده:نویسندگان مرد اهل اتحاد شوروی
رده:نویسندگان مرد غیرداستانی
رده:نویسندگان واقع‌گرایی سوسیالیستی
رده:شاعران سده ۱۹ (میلادی) اهل روسیه
رده:ویراستاران کتاب
رده:جستارنویسان اهل امپراتوری روسیه
رده:شاعران مرد اهل امپراتوری روسیه
رده:نویسندگان نوگرا
رده:نویسندگان روسی‌زبان
رده:کنشگران مخالف جنگ جهانی اول اهل روسیه
رده:مجموعه‌داران هنری اهل روسیه
رده:جستارنویسان مرد اهل روسیه
رده:سردبیران روزنامه اهل روسیه
رده:صلح‌طلبان روسیه
رده:نیکوکاران اهل روسیه