رده‌شناسی زبانی

رده‌شناسی زبان یا گونه‌شناسی زبان یا رده‌شناسی زبانی یا گونه‌شناسی زبانی شاخه‌ای از دانش زبان‌شناسی است که در آن شاخه  جدا و رها از نگاه ژنتیک  به  ویژگی‌های دستوری  و چگونگی ساختار و جایگاه واژگان در هر زبان پرداخته و آنها را با هم سنجیده  و رده بندی میکند این ویژگی و رده بندی هیچ  کاری به ژنتیک زبانها ندارد  و تنها به همانندیهای دیگر میپردازد 

برای نمونه  زبان پارسی باستان مونث و مذکر داشته و واژگان و نامها نیز صرف میشدند  و از این نگاه با عربی  در یک رده  هستند اما با  پارسی پهلوی و  پارسی دری  در یک رده نیست با انکه  پارسی   باستان  و پارسی پهلوی و پارسی دری  گوناگونی یک زبان در سه دوره  تاریخی  است .

دسته‌بندی‌های رده‌شناسی هیچ‌گونه  پیوندی با دسته‌بندی ژنتیکیِ زبان ندارد. در دسته‌بندی ژنتیکی، به خویشاوندی میان زبان‌ها  میپردازند و زبان‌ها به خانواده‌هایی مانند هندواروپایی(زبانهای آریایی) افروسامی (زبانهای سامی و خویشاوندان افریقایی اش) و آلتایی (زبانهای ترکی و مغولی و خویشاوندانش) دسته بندی  می‌شوند؛ ولی در رده‌شناسی ، زبانها بنا بر  چگونگی ساختار واژگان  و  ترتیب  و پیوند آن در گفتار رده بندی   میشود و بدینگونه  زبان‌هایی مانند دراویدی (بومیِ هند) و ترکی و  بانتو (آفریقا)  بی هیچ پیوند ژنتیکی میان انها  تنها برای  همانندیهایی دستوری  و دگر ویژگیها  رده بندی میشوند

 سیستم‌های رده‌شناسانه 

 ترتیب نهاد، فعل و مفعول در جمله 
یکی از معیارهای رده‌شناسی زبانی، ترتیب نهاد، فعل و مفعولِ مستقیم در جمله است. از این نگاه، زبان‌ها به شش دسته تقسیم می‌شوند:
 نهاد-فعل-مفعول
 نهاد-مفعول-فعل
 فعل-نهاد-مفعول
 فعل-مفعول-نهاد
 مفعول-نهاد-فعل
 مفعول-فعل-نهاد

 منابع 

 کتاب جهانی‌های زبان و رده‌شناسی زبانی، اثر برنارد کَمْری

رده:رده‌شناسی زبان
رده:مقایسه زبان