گولیلمو مارکونی

گولییِلمو مارکونی   (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۸۷۴ – درگذشتهٔ ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۷) مهندس برق ایتالیایی و دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ نوبل بود که در گسترش سیستم بی‌سیم تلگرافی یا همان رادیو تأثیر بسیاری داشت. مارکونی رئیس فرهنگستان ایتالیاAccademia d'Italia و عضو شورای عالی فاشیستی ایتالیا بود.Gavin Weightman, The Industrial Revolutionaries: The Making of the Modern World 1776–1914, Grove/Atlantic, Inc. 2010. p. 357.

 ابتدای زندگی 
بندانگشتی|سرودی برای گولیلمو مارکونی، ویرایش شده توسط انتشارات ریونتی موزیکال استیشنز اوائل دهه ۱۹۰۰، ساخته فرانچسکو پائولو فرونتینی
گولِلمو مارکونی در شهر بولونیای ایتالیا زاده شد. وی دومین پسر خانوادهٔ جوزپه مارکونیJiuseppe Marconi و آنی جیمسونAnnie Jameson بود که از اشراف و سرشناسان ایتالیا به‌شمار می‌رفتند. مادرش، آنی، دختر اندرو جیمسونAndrew Jameson از نوادگان دافنهDaphne در وکسفوردWexford ایرلند بود.

مارکونی به‌طور خصوصی درس خواند و تحصیلاتش را زیر دست آموزگاران کارکشتهٔ ایتالیایی در بولونیا و فلورانس ادامه داد. در جوانی علاقهٔ زیادی به فیزیک و الکترونیک داشت و کارها و پژوهش‌های کسانی مانند ماکسول، هرتز و دیگران را مطالعه می‌کرد.

در ۱۸۹۵ آزمایش‌هایش را در آزمایشگاه پدرش در پونتکیوPontecchio آغاز کرد و نخستین سیگنال‌های رادیویی تلگراف بی‌سیم را در فاصلهٔ یک و نیم مایلی مخابره کرد. در ۱۸۹۶ مارکونی تجهیزات آزمایشگاهی خود را به انگلستان برد و در آنجا با سِر ویلیام پریس،William Preece سرمهندس الکترونیکِ ادارهٔ پست آشنا شد و پس از یک سال، اختراع سیستم تلگراف بی‌سیم را به نام خود ثبت کرد.

 تأسیس کمپانی مارکونی 
مارکونی یکی از دستگاه‌های فرستنده رادیویی خود را با موفقیت تمام در لندن بین ایستگاه مخابراتی سالزبریSalisbury و بریستولBristol به نمایش گذاشت و در ژولای ۱۸۹۷ کمپانی تلگراف بی‌سیم و سیگنالSignalThe Wireless Telegraph با مسوولیت محدود را تأسیس کرد. این شرکت در ۱۹۰۰ به کمپانی تلگراف بی‌سیم مارکونی تغییر نام داد. در همان سال سیستم بی‌سیم خود را در فاصله ۱۲ مایلی و در حضور مقامات دولتی ایتالیا در اسپتزیاSpezia به نمایش گذاشت که رکوردی چشم‌گیر تا آن زمان بود.

در ۱۸۹۹ ارتباط تلگراف بی‌سیم میان دو کشور فرانسه و انگلیس برقرار شد. او ایستگاه‌های بی‌سیم ثابتی را در نیدلز،Needles آیل آو ویت،Isle of Wight بورن موثBournemouth و پس از آن در هاون هتل،Haven Hotel پولPoole و دورستDorset برپا کرد. وی همچنین در ۱۹۰۰ امتیاز مخابرات بی‌سیم به نام خود ثبت کرد و در سال ۱۹۴۳ این امتیاز باطل شد و به نام نیکولا تسلا ثبت گردید

 یک فرضیه با اثبات تجربی 
مارکونی در دسامبر ۱۹۰۱ نخستین سیگنال‌های رادیویی را در اقیانوس اطلس میان پولدهو،poldhu کورن والCornwall و سنت جونز،St. John's نیوفاندلند به فاصله ۲۱۰۰ مایلی مخابره کرد.

سالهای ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۲ او چند اختراع دیگر را ثبت کرد. در ۱۹۰۲ در سفر دریایی خود به فیلادلفیای آمریکا اثر روشنایی روز بر ارتباطات بی‌سیم و امواج را کشف کرد و در همان سال با اختراع آشکارساز مغناطیسی برای دریافت امواج رادیویی، امتیاز گیرنده استاندارد امواج رادیویی را برای خود ثبت کرد. این گیرنده برای سال‌های طولانی یک الگوی استاندارد و جامع بود.

 مخابره نخستین پیام تلگرافی و امواج کوتاه 
مارکونی به همراه همسر دوم و فرزندشان در دسامبر ۱۹۰۲ نخستین پیغام تلگرافی را از ایستگاه‌هایی در گلیس بی،Glace Bay نوا اسکوشیاNova Scotia و پس از آن کیپ کودCape Cod و ماساچوست به پولدهوPoldhu مخابره کرد. این آزمایش‌ها در سال ۱۹۰۷ در آیین گشایش نخستین سرویس بازرگانی آن سوی اقیانوس اطلس بین گلیس بی و کلیفدنClifden ایرلند به اوج خود رسید.

این ماجرا پس از آن بود که نخستین سرویس همگانی تلگراف بی‌سیم در فاصله‌ای کوتاه‌تر میان باری در ایتالیا و آویداری در مونته‌نگرو برقرار شد.

مارکونی در ۱۹۰۵ امتیاز آنتن هوایی رادیویی را نیز به نام خود ثبت کرد. در ۱۹۱۴ ستوان ارتش ایتالیا و پس از آن در ۱۹۱۶ ناخدای ناوگان ایتالیایی و سرکرده آنان شد.

در ۱۹۱۷ او عضو هیئت اعزامی ایتالیا به آمریکا بود و در ۱۹۱۹ به عنوان نماینده تام‌الاختیار ایتالیا در کنفرانس صلح پاریس شرکت کرد. او نشان افتخار ارتش ایتالیا را به پاس خدمت به ارتش این کشور در ۱۹۱۹ دریافت کرد و در سال‌های خدمت در ارتش به پژوهش و آزمایش درباره امواج کوتاه ادامه داد. در ۱۹۲۳ با همکارانش در انگلیس به آزمایش روی این امواج پرقدرت میان ایستگاه رادیویی پولدهو و قایق تفریحی مارکونی که در آتلانتا و مدیترانه بود پرداخت.

دولت انگلستان، پیشنهاد استفاده از این سیستم را پذیرفت و بدین ترتیب نخستین ایستگاه ارتباطی میان انگلیس و کانادا در ۱۹۲۶ شکل گرفت و ایستگاه‌های دیگر در سال‌های بعد اضافه شدند.

 کشف امواج کوتاه 
در ۱۹۳۱ مارکونی پژوهش خود را دربارهٔ انتشار امواج کوتاه از سر گرفت که نتیجه آن در ۱۹۳۲، نخستین تلفن بی‌سیم که از امواج کوتاه الکترومغناطیسی بهره می‌برد و میان واتیکان و کاستل گاندولفو،Castel Gandolfo شهری که پاپ تابستان‌ها در آنجا بود، شد.
دو سال بعد در سستری لوانتهSestri Levante کاربرد امواج کوتاه رادیویی برای هدایت کشتی را به نیروی دریایی نشان داد. او از مجامع جهانی، جوائز و افتخارات زیادی دریافت کرد که از میان آن‌ها می‌توان به جایزه نوبل با مشارکت فردیناند براون در فیزیک در سال ۱۹۰۹، نشان آلبرت از جامعه سلطنتی هنری،The Royal Society of Art نشان جان فریتز،John Fritz نشان کلوینKelvin اشاره کرد.

او همچنین از سوی تزار روسیه نیز مفتخر به کسب عنوان شد و حتی از سوی سنت آن،St.Anne پادشاه ایتالیا، لقب فرمانده ارشد گرفت. بسیاری در آن زمان به استعداد و نبوغ او آگاه بودند. در ۱۹۱۴ او در مجلس سنای ایتالیا، سناتور، و در انگلستان، نجیب زاده در رویال ویکتورینRoyal Victorian شد و پس از آن در سال ۱۹۲۹ به عنوان موروثی مارکیزMarchese دست پیدا کرد.

 زندگی شخصی 
در ۱۹۰۵ با بئاتریس اوبرایِنBeatrice O'Brien دختر بارون چهاردهم اینچیگوینInchiquin ازدواج کرد. ازدواجی که تا ۱۹۲۷ دوام داشت و در همان سال با کنتس بتسی-اسکالیBezzi-Scali از رم پیمان زناشویی بست. مارکونی از ازدواج اولش یک پسر و دو دختر داشت و از همسر دومش یک دختر. تفریح او شکار، دوچرخه‌سواری و ماشین‌سواری بود. وی در ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۷ در رم درگذشت.

 تصورات نادرست 
گولِلمو مارکونی رادیو را اختراع نکرد بلکه آن را برای ارتباطات و به‌کارگیری عمومی گسترش داد. اختراع رادیو به نام مارکونی ثبت شده و امروزه همه او را مخترع این وسیله می‌شناسند، در حالی که در ۱۹۴۳ دادگاه عالی آمریکا به دلیل اینکه تسلا سال‌ها پیش رادیو را اختراع کرده بود، حق اختراع مارکونی را باطل کرد. امواج رادیویی هم از فرکانس‌هایی هستند که نیاز به فرستنده و گیرنده دارند و تسلا در ۱۸۹۳ در سمینار ملی لامپ‌های الکتریکی به آن اشاره کرده‌بود. در ۱۸۹۷ تسلا اختراع رادیو را در اداره ثبت اختراعات آمریکا به ثبت رساند؛ با این حال در ۱۹۰۴ این اداره تصمیمش را عوض و اختراع رادیو را به نام مارکونی ثبت کرد. حمایت توماس ادیسون و آندره کارنجو از مارکونی دلیل این موضوع بود که تسلا را از دریافت مزایای اختراعش محروم کرد.

 یادداشت‌ها 
در زبان ایتالیایی ترکیب gli «لیی» تلفظ می‌شود.

 پانویس 

 منابع 

 راهیان علم و دانش، تألیف و ترجمه:محمد عباد زاده کرمانی، انتشارات قصه جهان نما

رده:گولیلمو مارکونی
رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:اعضای فرهنگستان ملی دانش آمریکا
رده:اعضای وابسته خارجی آکادمی ملی علوم
رده:افراد ایتالیایی ایرلندی‌تبار
رده:افراد عصر ادواردی
رده:انگلیکان‌های اهل ایتالیا
رده:افراد ایتالیایی اسکاتلندی‌تبار
رده:اهالی بولونیا
رده:اهالی وال، نیوجرسی
رده:ایتالیایی‌های مهاجرت‌کرده به ایالات متحده آمریکا
رده:برندگان جایزه نوبل اهل ایتالیا
رده:برندگان جایزه نوبل فیزیک
رده:پیشگامان رادیو
رده:تاریخ مخابرات
رده:تاریخچه رادیو
رده:تلگراف
رده:درگذشتگان ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت سکته قلبی
رده:دریافت‌کنندگان نشان افتخار انجمن مهندسان برق و الکترونیک
رده:دور از وطن‌های اهل ایتالیا در انگلستان
رده:راه‌یافتگان به تالار مشاهیر مخترعین ملی
رده:رئیسان دانشگاه سنت اندروز
رده:زادگان ۱۸۷۴ (میلادی)
رده:فاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:فیزیک‌دانان آزمایشگاهی
رده:فیزیک‌دانان اهل ایتالیا
رده:فیزیک‌دانان سده ۲۰ (میلادی)
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا
رده:مخترعان اهل ایتالیا
رده:مهندسان برق اهل ایتالیا
رده:نجیب‌زادگی ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:دریافت‌کنندگان مدال جان فریتز
رده:اعضای فرهنگستان پاپی علوم