آواشناسی

آواشناسی یا فونتیک  شاخه‌ای از زبان‌شناسی است که به بررسی صداهای گفتاری انسان می‌پردازدO'Grady (2005) p.15 و ویژگی‌های طبیعی آن‌ها را مطالعه می‌کند؛ از جمله چگونگی تولید در اندام‌های گفتاری، ویژگی‌های صوتی، دریافت شنونده و نقش دستگاه عصبی. در برابر آن، واج‌شناسی به بررسی اینکه چطور صداهای زبان‌ها کنار هم قرار می‌گیرند و معنی می‌سازند می‌پردازد.

 پیشینه 
آواشناسی در سال ۳۵۰ پیش از میلاد مسیح در هند باستان مورد مطالعه قرار گرفته است و تعریف پانینی از مکان و طرز گفتار اصوات صامت در قرن پنجم پیش از میلاد مسیح به زبان سانسکریت برمی گردد. امروزه الفبای هندی اصلی، حروف صمات خود را مطابق با دسته‌بندی پانینی منظم کرده‌اند. یونانیان باستان نیز نخستین افرادی تلقی می‌شوند که یک سیستم نوشتاری را برای الفبای آوایی ارائه کردند. آواشناسی مدرن با الکساندر ملویل بل آغاز شد که کتاب «گفتار مرئی» او سیستمی از نشانه‌های دقیق را برای نوشتن اصوات گفتاری فراهم می‌کرد.Alexander Melville Bell 1819-1905. University at Buffalo, The State University of New York.
مطالعه آواشناسی در اواخر دهه نوزدهم به سرعت رشد کرد که بخشی از آن ناشی از ابداع آواسنج (فنوگراف) بود که اجازه می‌داد تا سیگنال گفتار ثبت شود. آواشناسان قادر بودند چندین بار سیگنال گفتار را بازپخش کنند و از فیلترهای آکوستیک برای آن سیگنال استفاده کنند و البته برای انجام این کار باید قادر به استنتاج دقیق‌تری در مورد طبیعت آکوستیک سیگنال گفتار می‌بودند.
لودیمار هرمان با استفاده از آواسنج ادیسون خواص طیفی اصوات صامت و صدادار را بررسی کرد و در این مقالات بود که اصطلاح «مرکب» برای نخستین بار معرفی شد. همچنین، هرمان صداهای ضبط‌شده‌ای صدادار را در سرعت‌های متفاوتی بازپخش کرد که با آواسنج ادیسون ساخته شده بود و این‌گونه نظریات تولید حروف صدادار ویلیس و ویتستون را آزمایش کرد.

 زمینه‌های فرعی 
آواشناسی به عنوان رشته‌ای تحقیقاتی دارای سه شاخه اصلی است:
 آواشناسی تفصیلی به تفصیل گفتار مربوط می‌شود؛ یعنی موقعیت، شکل و حرکت تفصیل دهنده‌ها یا اعضای گفتاری مانند لب‌ها، زبان و تاهای دهانی
 آواشناسی آکوستیک با آکوستیک گفتار ارتباط دارد: خواص طیف‌سنجی امواج صدای تولیدشده با گفتار مانند فرکانس، شدت و ساختار هارمونیک آن‌ها.
 آواشناسی ممیزی با درک گفتار متناسب است: درک، دسته‌بندی و شناسایی اصوات گفتاری و نقش سیستم ممیزی و مغز در این فرایند.

 آوانگاری 

آوانگاری فونتیک سیستمی برای نوشتن آوای اصوات است که در زبان گفتاری یا زبان اشاره ایجاد می‌شود. در شناخته شده‌ترین سیستم برای آوانگاری فونتیک یعنی الفبای آوانگاری بین‌المللی (IPA) از نقشه‌برداری یک به یک بین آواها و نمادهای نوشتاری استفاده می‌شود.a b O'Grady (2005) p.17 ,International Phonetic Association (1999) Handbook of the International Phonetic Association. Cambridge University Press. طبیعت استانداردشده IPA به کاربران آن اجازه می‌دهد تا آواها، گویش‌ها و لحن‌های زبان‌های مختلف را به درستی و به‌طور جامع بنویسند.a b Ladefoged, Peter (1975) A Course in Phonetics. Orlando: Harcourt Brace. 5th ed. Boston:Thomson/Wadsworth 2006. IPA ,Ladefoged, Peter & Ian Maddieson (1996) The Sounds of the World’s Languages. Oxford: Blackwell. نه تنها برای مطالعه آواشناسی، بلکه برای آموزش زبان، بازیگری حرفه‌ای و آسیب‌شناسی گفتار ابزار مفیدی است.

 کاربردها 
کاربردهای آواشناسی عبارتند از:
 آواشناسی مباحثه‌ای که عبارت است از کاربرد آواشناسی (علم گفتار) برای اهداف (قانونی) مباحثه‌ای
 شناسایی گفتار یعنی واکاوی و آوانویسی گفتار ضبط شده با استفاده از یک سامانه رایانه‌ای
 دانش نامولوژی و انتخاب نام برند

+ کاربردهای آواشناسی حوزه نمونه‌ها فایده عملی آموزش زبان آموزش تلفظ زبان‌های خارجی
 اصلاح لهجه در زبان دوم زبان‌آموز می‌تواند صداهای ناآشنا را درست تولید کند و تفاوت‌های ظریف را بشناسد. درمان و گفتاردرمانی درمان لکنت زبان
 اصلاح مشکلات تلفظی در کودکان
 بازآموزی گفتار پس از سکته به گفتاردرمانگر کمک می‌کند جای دقیق مشکل را در اندام گفتاری تشخیص دهد و تمرین‌های هدفمند بدهد. پژوهش‌های زبان‌شناسی بررسی لهجه‌ها و گویش‌ها
 مطالعه تغییرات تاریخی زبان‌ها
 توصیف زبان‌های ناشناخته زبان‌شناس می‌تواند صداهای یک گویش یا زبان در حال انقراض را ثبت و تحلیل کند. فناوری و مهندسی صدا تشخیص خودکار گفتار (مانند دستیارهای صوتی)
 سنتز گفتار (تبدیل متن به گفتار)
 نرم‌افزارهای ترجمه صوتی دقت سامانه‌های هوش مصنوعی و نرم‌افزارهای صوتی با دانش آواشناسی بالا می‌رود. علوم قضایی (آواشناسی قضایی) شناسایی گوینده از روی صدای ضبط‌شده
 بررسی اصالت فایل‌های صوتی در پرونده‌های امنیتی و قضایی برای تشخیص هویت یا اعتبار مدارک صوتی استفاده می‌شود.

 ارتباط با واج‌شناسی 
برخلاف آواشناسی، واج‌شناسی عبارت است از مطالعه چگونگی الگوپذیری اصوات و ایماها بین زبان‌ها که چنین مسائلی را با سطوح و جنبه‌های دیگر زبان مرتبط‌می‌کند. آواشناسی با خواص تفصیلی و آکوستیک اصوات گفتاری، چگونگی تولید شدن آن‌ها و چگونگی درک آن‌ها ارتباط‌دارد. آواشناسان می‌توانند به عنوان بخشی از این بررسی به خواص فیزیکی کنتراست‌های صدای معنادار یا معنای اجتماعی کدگذاری شده در سیگنال گفتار (مانند جنسیت، مسائل جنسی، مسائل اخلاقی و غیره) بپردازند. با این حال یکی از بخش‌های اساسی تحقیقات انجام شده در زمینه آواشناسی به عناصر معنی‌دار موجود در سیگنال گفتار مربوط‌نمی‌شود.
درحالی‌که به شکل گسترده‌ای در مورد این مسئله موافقت شده که واج‌شناسی ریشه در آواشناسی دارد، شاخه متمایزی از زبان‌شناسی است که به اصوات و ایماها به عنوان واحدهای چکیده (مانند ویژگی‌ها، واج‌ها، وزن‌ها، هجاها و غیره) و تغییر شرطی آن‌ها (مثلا از طریق قوانین اَلوفونیک، محدودیت‌ها یا قوانین اشتقاق آن‌ها) مربوط می‌شود.Kingston, John. 2007. The Phonetics-Phonology Interface, in The Cambridge Handbook of Phonology (ed. Paul DeLacy), Cambridge University Press. واج‌شناسی از طریق دسته‌ای از ویژگی‌های متمایز با آواشناسی ارتباط دارد که نمایش چکیده واحدهای گفتاری را برای ایماهای تفصیلی، سیگنال‌های آکوستیک یا نمایش‌های ادراکی مجسم می‌کند.Halle, Morris. 1983. On Distinctive Features and their articulatory implementation, Natural Language and Linguistic Theory, p. 91 - 105Jakobson, Roman, Gunnar Fant, and Morris Halle. 1976. Preliminaries to Speech Analysis: The Distinctive Features and their Correlates, MIT Press.Hall, T. Allen. 2001. Phonological representations and phonetic implementation of distinctive features, Mouton de Gruyter.

 جستارهای وابسته 
 آوا
 واج‌شناسی و آواشناسی فارسی
 واج‌شناسی
 الفبای آوانگاری بین‌المللی
 زبان‌شناسی

 منابع 

 کتابشناسی 

O'Grady, William, et al. (2005). Contemporary Linguistics: An Introduction (5th ed.).Bedford/St. Martin's. .

 پیوند به بیرون 

 وبگاه زبان فارسی
 جدول آواشناسی انگلیسی همراه با صدا


رده:اصطلاحات زبان‌شناسی
رده:زبان‌شناسی
رده:شاخه‌های زبان‌شناسی