شهرستان میناب

شهرستان میناب یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر میناب است.

 مردم‌شناسی 
قومیت مردم میناب عمدتاً از اقوام ایرانیان آفریقایی‌تبار و مردم بشگردی فارسی‌زبان ک از دیر به عنوان برده مردم سفید پوست ساکنین اصلی هرمزگان بودن به این منطقه مهاجرت کردن. این سیاهپوستان عمدتاً بانتو زبان و متعلق به جنوب شرق آفریقا  و از کشورهای تانزانیا به ویژه زنگبار، مالاوی و موزامبیک بوده‌اند. در نهایت در سال ۱۸۴۸ محمدشاه قاجار تحت فشار بریتانیا فرمان لغو برده‌داری را صادر نمود. آنها را به خاطر ازدواج با مردم جیرفت (کرمانی ها) ، و بشاگرد(بلوچ شیعه) ، و تعداد کمی از مردم عرب ایرانی  به عنوان ایرانی قبول کردن. و به آنها شناسنامه ایرانی تعلق گرفت مردم این منطقه چند ژنی هستند و هیچ هویت و پایه اصلی ندارند. بلوچ ها شیعه، عرب های ایرانی شیعه با مهاجرین آفریقایی خود را هرمزگانی یا مینابی میدانند.

 موقعیت جغرافیایی 

شهرستان میناب از شمال با شهرستان رودان، از شمال غربی با شهرستان بندرعباس، از شرق با شهرستان منوجان استان کرمان، از جنوب تا جنوب شرقی با شهرستان بشاگرد، از جنوب غربی با شهرستان سیریک و از غرب با خلیج فارس همسایه است.

 پیشینه 
از دشت میناب با نام پیشین مینابی یاد شده و از دیرباز تاکنون به نام‌های مینو ، آفروقیو ، برادیو … نیز خوانده شده است. قدیمی‌ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا (ORGANA) بوده است.

میناب را به دلیل نزدیکی با دریا و وجود رودهایی در پیرامون آن، «میان آب» نیز گفته‌اند، که اندک‌اندک به میناب تغییر یافته است. واژه میناب، در گذشته به جهت شفافیت آب رود میناب، مینا آب بوده، که به مرور زمان و به دلیل دگرگونی، حرف «آ» از بین رفته و به شکل میناب درآمده است.

مردم محل بر این باورند که در روزگاران کهن، دو خواهر به نام‌های «بی‌بی مینو» و «بی‌بی نازنین» این شهر را پایه‌گذاری کرده‌اند. ناحیه میناب از دیرباز نه تنها به نام‌های گوناگون، نظر جهانگردان را به خود جلب کرده، بلکه دست‌خوش یورش‌های ویران‌گر نیز بوده است.

در محل امروزی میناب، شهری آباد، که مرکز ایالت هرمز کهنه بوده، قرار داشته که باوجود جنگ ها قومی و وحشی گری های مردم بومی شهر خود، آن را خراب کرده و هفت دژ استوار آن را نیز ویران ساخته است. یکی از دژهای ویران شده شهر به نام دژ «بی بی می نو»، که همان «بی‌بی مینو» باشد، در گوشه شرقی شهر بازمانده است و به این دژ «هزاره» هم می‌گویند.

از بازمانده‌های تاریخی این شهر، دژ میناب است، که شهر میناب بر دامنه آن بنا شده است. این دژ تا اواخر دوران قاجاریه، مرکز حکومت بوده و اکنون خرابه‌ای بیش نیست.

 تقسیمات کشوری 
شهرستان میناب دارای ۶ بخش، ۱۳ دهستان و ۷ شهر به نام‌های زیر است:

 شهرستان میناب 
نام بخشمرکز بخشجمعیت بخش ۱۳۹۵نام دهستانمرکز دهستانجمعیت دهستان ۱۳۹۵شهرجمعیت شهر ۱۳۹۵مرکزیمیناب۱۲۰٬۳۷۰ نفرحومهحکمی ۲۸٬۲۴۲ نفرمیناب

تیرور۷۳٬۱۷۰ نفر

۴٬۸۷۱ نفرگوربندگوربند ۱۴٬۰۸۷ نفربندزرکبندزرک۴۷٬۸۴۵ نفربندزرکبندزرک ۲۴٬۹۰۱ نفرکرگان

بندزرک

زهوکی ۵٬۲۸۲ نفر

۴٬۷۹۶ نفر

۴٬۴۵۱ نفرکرگانسرمست ۱۲٬۴۲۴ نفرتوکهورهشت‌بندی۳۱٬۴۴۳ نفرچراغ‌آبادهشت‌بندی ۱۵٬۲۴۱ نفرهشت‌بندی ۶٬۷۱۸ نفرتوکهورتوکهور ۹٬۴۸۴ نفرسندرکسندرک ۲۶٬۶۰۲ نفرسندرکسندرک ۱۲٬۴۲۴ نفرسندرک ۱٬۹۱۵ نفردرپهندرپهن ۷٬۵۳۷ نفربندربندر ۴٬۷۳۰ نفرتیابتیاب۲۱٬۴۶۶ نفرتیابنخل ابراهیمی۱۲٬۸۳۱ نفر********************سربارانسرباران۸٬۶۳۵ نفرکریانکریان۱۵٬۹۳۵ نفرکریانراونگ۱۱٬۳۵۸ نفرتلنگتلنگ سراتک۴٬۵۷۷ نفر

 جمعیت 
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان میناب برابر با ۲۵۹٬۲۲۱ نفر بوده است.

 نگارخانه 
بندانگشتی|دریاچه سد میناب
بندانگشتی|جنگل‌های حرا خور تیاب
بندانگشتی|سد میناببندانگشتی|قلعه هزاره
بندانگشتی|میناب قدیم
بندانگشتی|پل میناب

 منابع 


رده:شهرستان‌های استان هرمزگان
رده:شهرستان‌های دارای فرمانداری ویژه