نقرس

نقرس ( ) نوعی آرتریت التهابی است که با حملات مکرر درد در مفصل قرمز، حساس، داغ و متورم مشخص می‌شود، این بیماری در اثر رسوب کریستال‌های سوزنی‌شکل نمک مونوسدیم اسید اوریک ایجاد می‌شود. درد معمولاً به سرعت آغاز می‌شود و در کمتر از ۱۲ ساعت به حداکثر شدت خود می‌رسد. در حدود نیمی از موارد، مفصل در پایه انگشت شست پا تحت تأثیر قرار می‌گیرد (پوداگرا). همچنین ممکن است منجر به توفی، سنگ کلیه یا آسیب کلیه شود.

نقرس به دلیل افزایش مداوم سطح اسید اوریک (اورات) در خون (هیپراوریسمی) ایجاد می‌شود. این وضعیت به دلیل ترکیبی از رژیم غذایی، دیگر مشکلات سلامت و عوامل ژنتیکی رخ می‌دهد. در سطوح بالا، اسید اوریک کریستالیزه می‌شود و کریستال‌ها در مفاصل، تاندون‌ها و بافت‌های اطراف رسوب می‌کنند که در نتیجه حمله نقرس ایجاد می‌شود. نقرس در افرادی که مرتباً آبجو یا نوشیدنی‌های شیرین مصرف می‌کنند؛ غذاهای حاوی پورین بالا مانند جگر، صدف یا ماهی کولی می‌خورند؛ یا اضافه‌وزن دارند، شایع‌تر است. تشخیص نقرس را می‌توان با حضور کریستال‌ها در مایع مفصلی یا در رسوبی در خارج از مفصل تأیید کرد. سطح اسید اوریک خون ممکن است در طول یک حمله، طبیعی باشد.

درمان با داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، گلوکوکورتیکوئیدها یا کلشی‌سین نشانه‌ها را بهبود می‌بخشد. پس‌از فروکش کردن حمله حاد، می‌توان سطح اسید اوریک را از طریق تغییرات سبک زندگی کاهش داد و در افرادی که حملات مکرر دارند، آلوپورینول یا پروبنسید پیشگیری طولانی‌مدت را فراهم می‌کند. مصرف ویتامین C و داشتن رژیم غذایی سرشار از لبنیات کم‌چرب می‌تواند جنبه پیشگیرانه داشته باشد.

نقرس حدود ۱ تا ۲ درصد از بزرگسالان در کشورهای توسعه‌یافته را در برهه‌ای از زندگی‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری در دهه‌های اخیر شایع‌تر شده است. گمان می‌رود که این امر به دلیل افزایش عوامل خطر در جمعیت، مانند سندرم متابولیک، افزایش امید به زندگی، و تغییرات در رژیم غذایی باشد. مردان مسن بیشتر در معرض ابتلا قرار دارند. نقرس از نظر تاریخی به‌عنوان «بیماری پادشاهان» یا «بیماری ثروتمندان» شناخته می‌شد. این بیماری حداقل از زمان مصریان باستان شناخته شده است.

 علائم و نشانه‌ها 

افزایش طولانی‌مدت سطح اسید اوریک (هیپراوریسمی) ممکن است منجر به نشانه‌های دیگری از جمله رسوبات سخت و بدون درد کریستال‌های اسید اوریک به نام توفی شود. توفی گسترده ممکن است به دلیل ساییدگی استخوان منجر به آرتریت مزمن شود. افزایش سطح اسید اوریک همچنین ممکن است منجر به رسوب کریستال‌ها در کلیه‌ها شود که در نتیجه آن، سنگ کلیه و به دنبال آن نفروپاتی حاد ناشی از اسید اوریک ایجاد می‌شود.

 علت 

کریستالیزه شدن اسید اوریک، که اغلب با سطح نسبتاً بالای آن در خون مرتبط است، علت اصلی نقرس است. این عارضه می‌تواند به دلیل رژیم غذایی، استعداد ژنتیکی یا دفع ناکافی اورات، نمک‌های اسید اوریک، رخ دهد. دفع ناکافی اسید اوریک توسط کلیه، در حدود ۹۰٪ موارد، علت اصلی هیپراوریسمی است، در حالی که تولید بیش از حد آن، علت کمتر از ۱۰٪ موارد است. حدود ۱۰٪ از افراد مبتلا به هیپراوریسمی در طول زندگی خود به نقرس مبتلا می‌شوند. بااین‌حال، این خطر بسته به درجه هیپراوریسمی متفاوت است. وقتی سطح آن میان ۴۱۵ تا ۵۳۰ میکرومول/لیتر (۷ تا ۸٫۹ میلی‌گرم/دسی‌لیتر) باشد، این خطر ۰٫۵٪ در سال است، در حالی که در افرادی که سطح آنها بیشتر از ۵۳۵ میکرومول/لیتر (۹ میلی‌گرم/دسی‌لیتر) است، این خطر به ۴٫۵٪ در سال می‌رسد.

 سبک زندگی 
علل تغذیه‌ای حدود ۱۲٪ از موارد نقرس را تشکیل می‌دهند و شامل ارتباط قوی با مصرف الکل، نوشیدنی‌های شیرین‌شده با شکر گوشت و غذاهای دریایی است. مکانیسم‌های غذایی و اساس تغذیه‌ای دخیل در نقرس، شواهدی را برای استراتژی‌های پیشگیری و بهبود نقرس ارائه می‌دهند و اصلاحات غذایی مبتنی بر مکانیسم‌های تنظیم‌کننده مؤثر ممکن است یک استراتژی امیدبخش برای کاهش شیوع بالای نقرس باشد. از جمله غذاهایی که سرشار از پورین هستند و مقادیر زیادی اسید اوریک تولید می‌کنند، می‌توان به ماهی کولی خشک، میگو، گوشت اندام‌های داخلی، قارچ خشک، جلبک دریایی و مخمر آبجو اشاره کرد. همچنین به نظر می‌رسد مرغ و سیب‌زمینی نیز با این بیماری مرتبط باشند. محرک‌های دیگر شامل تروماهای فیزیکی و جراحی هستند.

بر اساس مطالعات اوایل دهه ۲۰۰۰، دیگر عوامل غذایی مرتبط نیستند. به‌طور مشخص، رژیم غذایی که حاوی سبزیجات با پورین متوسط (مانند لوبیا، نخود فرنگی، عدس و اسفناج) باشد، با نقرس مرتبط نیست. همچنین کل پروتئین‌های غذایی نیز مرتبط نیستند. مصرف الکل به شدت با افزایش خطر ابتلا مرتبط است، به‌طوری که خطر ناشی از خوردن شراب تا حدودی کمتر از آبجو یا مشروبات الکلی است. خوردن شیر خشک بدون چربی غنی‌شده با گلیکوماکروپپتید و عصاره چربی شیر G600 ممکن است درد را کاهش دهد اما احتمال دارد منجر به اسهال و تهوع شود.

به نظر می‌رسد تناسب اندام، وزن سالم، مصرف لبنیات کم‌چرب و تا حد کمتری، قهوه و مصرف ویتامین C خطر ابتلا به نقرس را کاهش می‌دهند؛ بااین‌حال، به نظر نمی‌رسد مصرف مکمل‌های ویتامین C در افرادی که از قبل نقرس دارند، تأثیر قابل توجهی داشته باشد. همچنین بادام‌زمینی، نان قهوه‌ای و میوه‌ها نیز اثر محافظتی دارند.گمان می‌رود که این امر تا حدودی به دلیل تأثیر آنها در کاهش مقاومت به انسولین است.

همچنین گذشته از انتخاب‌های غذایی دیگر و سبک زندگی، عود حملات نقرس با آب و هوا نیز مرتبط است. دمای بالای محیط و رطوبت نسبی پائین ممکن است خطر حمله نقرس را افزایش دهد.

 ژنتیک 
نقرس تا حدودی ژنتیکی است و حدود ۶۰٪ از تغییرات سطح اسید اوریک به آن مربوط می‌شود. ژن‌های SLC2A9؛ SLC22A12 و ABCG2 معمولاً با نقرس مرتبط هستند و تغییر در آنها می‌تواند خطر ابتلا را تقریباً دو برابر کند. جهش‌هایی که باعث از دست دادن عملکرد در ژن‌های SLC2A9 و SLC22A12 می‌شوند، با کاهش جذب اورات و ترشح بدون ممانعت اورات، سطوح پائین اسید اوریک خون را در پی دارند. اختلالات ژنتیکی نادر مانند نفروپاتی خانوادگی هیپراوریسمی نوجوانان، بیماری کلیه کیستیک مدولاری، فعالت بیش از حد فسفوریبوزیل پیروفسفات سنتتاز و کمبود هیپوگزانتین-گوانین فسفوریبوزیل ترانسفراز که در سندرم لش-نیهان مشاهده می‌شود، با نقرس همراه هستند.

 وضعیت‌های پزشکی 
نقرس اغلب همراه با دیگر مشکلات پزشکی رخ می‌دهد. سندرم متابولیک، که ترکیبی از چاقی شکم، هیپرتانسیون، مقاومت به انسولین و سطوح غیرطبیعی چربی است، تقریباً در ۷۵٪ موارد رخ می‌دهد. دیگر بیماری‌هایی که معمولاً با نقرس همراه هستند، عبارتند از مسمومیت با سرب، نارسایی کلیه، کم‌خونی همولیتیک، پسوریازیس، پیوند عضو توپُر و اختلالات میلوپرولیفراتیو مانند پلی‌سیتمی. شاخص توده بدنی بیشتر یا مساوی ۳۵، خطر ابتلا به نقرس را در مردان سه برابر افزایش می‌دهد. مواجهه مزمن با سرب و الکل آلوده به سرب به دلیل تأثیر مضر سرب بر عملکرد کلیه، از عوامل خطر نقرس به‌شمار می‌روند.

 داروها 
دیورتیک‌ها با حملات نقرس مرتبط بوده‌اند، اما به نظر نمی‌رسد دوز پائین هیدروکلروتیازید این خطر را افزایش دهد. دیگر داروهایی که خطر ابتلا را افزایش می‌دهند عبارتند از نیاسین (niacin)، آسپرین (استیل‌سالیسیلیک اسید)، مهارکننده‌های ACE، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین، بتا-بلاکرها، ریتوناویر و پیرازینامید. همچنین داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی مانند سیکلوسپورین و تاکرولیموس نیز با نقرس مرتبط هستند، به‌ویژه سیکلوسپورین هنگامی که با هیدروکلروتیازید ترکیب شود. هیپراوریسمی ممکن است در اثر مصرف بیش از حد مکمل‌های ویتامین D ایجاد شود. سطح اسید اوریک سرم با 25(OH) D ارتباط مثبت داشته است. بروز هیپراوریسمی به ازای هر ۱۰ نانومول/لیتر افزایش در 25(OH) D، حدود ۹٫۴ درصد افزایش یافته است (P < 0.001).

 پاتوفیزیولوژی 

نقرس در واقع یک اختلال در متابولیسم پورین است و زمانی رخ می‌دهد که متابولیت نهایی آن، اسید اوریک، به شکل مونوسدیم اورات کریستالیزه شده و رسوباتی (توفی) را در مفاصل، تاندون‌ها و بافت‌های اطراف تشکیل می‌دهد. توفی‌های میکروسکوپی ممکن است توسط حلقه‌ای از پروتئین‌ها احاطه شده باشند، این امر مانع از اثر متقابل کریستال‌ها با سلول‌ها می‌شود و بنابراین از التهاب جلوگیری می‌کند. کریستال‌های بدون پوشش ممکن است به دلیل آسیب فیزیکی خفیف به مفصل، استرس پزشکی یا جراحی یا تغییرات سریع در سطح اسید اوریک از توفی‌های محصور شده جدا شوند. هنگامی که آنها از توفی عبور می‌کنند، یک واکنش التهابی موضعی با واسطه سیستم ایمنی در ماکروفاژها ایجاد می‌کنند که توسط کمپلکس پروتئینی اینفلامازوم NLRP3 آغاز می‌شود. فعال شدن اینفلامازوم NLRP3 آنزیم کاسپاز ۱ را به کار می‌گیرد که پرو-اینترلوکین ۱β را به اینترلوکین ۱β فعال تبدیل می‌کند، که یکی از پروتئین‌های کلیدی در آبشار التهابی است. از دست رفتن تکاملی اورات اکسیداز (اوریکاز)، که اسید اوریک را تجزیه می‌کند، در انسان و نخستی‌سانان عالی، این بیماری را شایع کرده است.

عوامل مؤثر در رسوب اسید اوریک به خوبی شناخته نشده‌اند. با وجود اینکه ممکن است در سطوح طبیعی کریستالیزه شود، احتمال این اتفاق با افزایش سطوح آن بیشتر است. دیگر محرک‌هایی که تصور می‌شود در اپیزودهای حاد آرتریت مهم هستند، عبارتند از: دمای پائین، تغییرات سریع در سطح اسید اوریک، اسیدوز، هیدراتاسیون مفصلی و پروتئین‌های ماتریکس خارج سلولی. افزایش رسوب در دماهای پائین تا حدودی توضیح می‌دهد که چرا مفاصل پا بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرند. تغییرات سریع در سطح اسید اوریک ممکن است به دلیل عواملی از جمله تروما، جراحی، شیمی‌درمانی و دیورتیک‌ها رخ دهد. شروع یا افزایش داروهای کاهش‌دهنده اورات می‌تواند منجر به حمله حاد نقرس شود که در این میان فبوکسوستات با خطر بسیار بالایی همراه است. مسدودکننده‌های کانال کلسیم و لوزارتان در مقایسه با دیگر داروهای هیپرتانسیون با خطر کمتر ابتلا به نقرس همراه هستند.

 تشخیص 

نقرس ممکن است در فردی که مبتلا به هیپراوریسمی و آرتریت حاد کلاسیک در پایه انگشت شست پا است (که به آن پوداگرا می‌گویند)، بدون نیاز به بررسی‌های بیشتر تشخیص داده و درمان شود. اگر تشخیص بیماری قطعی نباشد، باید آنالیز مایع سینوویال انجام شود. عکس‌برداری ساده با اشعه ایکس معمولاً طبیعی است و برای تأیید تشخیص نقرس اولیه مفید نیست. این عکس‌ها ممکن است علائم نقرس مزمن، مانند ساییدگی استخوان، را نشان دهند.

 مایع سینوویال 
تشخیص قطعی نقرس بر اساس شناسایی کریستال‌های مونوسدیم اورات در مایع سینوویال یا توفوس است. تمام نمونه‌های مایع سینوویال که از مفاصل ملتهب و تشخیص داده‌نشده با استفاده از روش آرتروسنتز گرفته می‌شوند، باید از نظر وجود این کریستال‌ها بررسی شوند. این کریستال‌ها در زیر میکروسکوپ نوری پلاریزه، مورفولوژی سوزنی‌شکل و انکسار مضاعف منفی قوی دارند. انجام این تست دشوار است و به یک مشاهده‌گر آموزش‌دیده نیاز دارد. مایع باید تقریباً بلافاصله پس‌از آسپیراسیون بررسی شود، زیرا دما و pH بر حلالیت آن تأثیر می‌گذارند.

 تست خون 
هیپراوریسمی یکی از ویژگی‌های کلاسیک نقرس است، اما تقریباً نیمی از موارد نقرس بدون هیپراوریسمی رخ می‌دهد و اکثر افراد با سطح بالای اسید اوریک هرگز به نقرس مبتلا نمی‌شوند. بنابراین، کاربرد تشخیصی اندازه‌گیری سطح اسید اوریک محدود است. هیپراوریسمی در مردان به‌عنوان سطح اورات پلاسمای بالاتر از ۴۲۰ میکرومول/لیتر (۷٫۰ میلی‌گرم/دسی‌لیتر) و در زنان بالاتر از ۳۶۰ میکرومول/لیتر (۶٫۰ میلی‌گرم/دسی‌لیتر) تعریف می‌شود. دیگر تست‌های خون که معمولاً انجام می‌شوند، عبارتند از شمارش گلبول‌های سفید خون، الکترولیت‌ها، عملکرد کلیه و سرعت رسوب گلبول‌های قرمز. بااین‌حال، هم گلبول‌های سفید خون و هم ESR ممکن است به دلیل نقرس و در غیاب عفونت افزایش یابند. تعداد گلبول‌های سفید خون تا ۱۰۹×۴۰٫۰/لیتر (mm3/40,000) ثبت شده است.

 تشخیص افتراقی 
مهم‌ترین تشخیص افتراقی در نقرس، آرتریت سپتیک است. این مورد باید در افرادی که علائم عفونت دارند یا افرادی که با درمان بهبود نمی‌یابند، مد نظر قرار گیرد. برای کمک به تشخیص، ممکن است رنگ‌آمیزی گرم و کشت مایع سینوویال انجام شود. دیگر بیماری‌هایی که می‌توانند مشابه به نظر برسند، عبارتند از CPPD (نقص کاذب)، آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک، روماتیسم پالیندرومیک و آرتریت واکنشی. توفی نقرسی، به‌ویژه هنگامی که در مفصل قرار ندارد، ممکن است با کارسینوم سلول بازال یا دیگر نئوپلاسم‌ها اشتباه گرفته شود.

 پیشگیری 
خطر حملات نقرس را می‌توان با پرهیز کامل از مصرف نوشیدنی‌های الکلی، کاهش مصرف فروکتوز (برای مثال، شربت ذرت با فروکتوز بالا)، ساکارز و غذاهای حیوانی غنی از پورین، مانند گوشت اندام‌ها و غذاهای دریایی، کاهش داد. مصرف لبنیات، غذاهای غنی از ویتامین C، قهوه و گیلاس، همچنین کاهش وزن، ممکن است به پیشگیری از حملات نقرس کمک کند. نقرس احتمالاً در نتیجه آپنه خواب و از طریق آزاد شدن پورین‌ها از سلول‌های فاقد اکسیژن ایجاد می‌شود. درمان آپنه می‌تواند وقوع حملات را کاهش دهد.

 داروها 
به‌طور کلی از سال ۲۰۲۰، آلوپورینول به‌عنوان درمان پیشگیرانه در کنار استفاده از داروها توصیه شده است. تعدادی از داروهای دیگر ممکن است گاهی برای پیشگیری از اپیزودهای بیشتر نقرس در نظر گرفته شوند، از جمله پروبنسید، فبوکسوستات، بنزبرومارون و کلشی‌سین. مصرف طولانی‌مدت داروها تا زمانی که فرد دو بار دچار حمله نقرس نشده باشد، توصیه نمی‌شود، مگر اینکه تغییرات مخرب مفصلی، توفی یا نفروپاتی اورات وجود داشته باشد. داروها تنها از این نقطه به بعد مقرون‌به‌صرفه هستند. به دلیل نگرانی‌های نظری در مورد بدتر شدن حمله، مصرف آنها معمولاً تا یک تا دو هفته پس‌از بهبود حمله حاد شروع نمی‌شوند. این داروها اغلب در سه تا شش ماه اول و همراه با یک NSAID یا کلشی‌سین استفاده می‌شوند.

اگرچه توصیه شده است که اقدامات کاهش‌دهنده اورات باید تا زمانی که سطح اسید اوریک سرم به زیر ۳۶۰–۳۰۰ میکرومول/لیتر (۶٫۰–۵٫۰ میلی‌گرم/دسی‌لیتر) برسد، افزایش یابد، شواهد کمی برای حمایت از این عمل نسبت به تجویز دوز استاندارد آلوپورینول به افراد وجود دارد. اگر این داروها در زمان حمله به‌صورت مزمن مصرف می‌شوند، توصیه می‌شود که مصرف آنها ادامه یابد. سطوحی که نمی‌توان آنها را حین حملات به زیر ۶٫۰ میلی‌گرم/دسی‌لیتر رساند، نشان‌دهنده نقرس مقاوم به درمان است.

اگرچه از نظر تاریخی توصیه نمی‌شود که مصرف آلوپورینول در طول حمله حاد نقرس آغاز شود، اما این روش قابل قبول به نظر می‌رسد. آلوپورینول با مسدود کردن تولید اسید اوریک، شایع‌ترین عامل مورد استفاده است. درمان طولانی‌مدت با آن بی‌خطر بوده و به خوبی تحمل می‌شود و می‌تواند در افراد مبتلا به اختلالات کلیوی یا سنگ اورات استفاده شود، اگرچه حساسیت بیش از حد در تعداد کمی از افراد رخ می‌دهد. آلل HLA-B*۵۸:۰۱ از آنتی‌ژن B لکوسیت انسانی (HLA-B) به شدت با عوارض جانبی شدید پوستی در طول درمان با آلوپورینول مرتبط است و میان زیرگروه‌های جمعیتی آسیایی، به‌ویژه نژاد کره‌ای، هان-چینی یا تایلندی، شایع‌تر است.

مصرف فبوکسوستات فقط در کسانی توصیه می‌شود که نمی‌توانند آلوپورینول را تحمل کنند. نگرانی‌هایی در مورد مرگ‌ومیرهای بیشتر با فبوکسوستات در مقایسه با آلوپورینول وجود دارد. فبوکسوستات همچنین ممکن است میزان شعله‌وری نقرس را در طول درمان اولیه افزایش دهد. بااین‌حال، شواهد تجربی وجود دارد که نشان می‌دهد فبوکسوستات ممکن است سطح اورات را بیشتر از آلوپورینول کاهش دهد.

به نظر می‌رسد پروبنسید کمتر از آلوپورینول مؤثر است و یک عامل خط دوم محسوب می‌شود. در صورت کمبود ترشح اسید اوریک (اسید اوریک ادرار ۲۴ ساعته کمتر از ۸۰۰ میلی‌گرم) می‌توان از پروبنسید استفاده کرد. بااین‌حال، اگر فرد سابقه سنگ کلیه داشته باشد، توصیه نمی‌شود. پروبنسید را می‌توان به‌صورت درمان ترکیبی همراه با آلوپورینول استفاده کرد، که موثرتر از تک‌درمانی با آلوپورینول است.

پگلوتیکاز گزینه‌ای برای ۳٪ از افرادی است که دیگر داروها را تحمل نمی‌کنند. این دارو یک عامل خط سوم است. پگلوتیکاز، هر دو هفته یک‌بار به‌صورت تزریق داخل وریدی تجویز می‌شود، و سطح اسید اوریک را کاهش می‌دهد. پگلوتیکاز در کاهش توفی مفید است، اما نرخ عوارض جانبی بالایی دارد و مقاومت به آن بین افراد، بالا است. استفاده از ۴۰۰ میلی‌گرم لزینوراد به همراه فبوکسوستات برای رفع توفی مفیدتر از ۲۰۰ میلی‌لیتر لزینوراد به همراه فبوکسوستات است، و عوارض جانبی مشابهی دارد. لزینوراد به همراه آلوپورینول برای رفع توفی مؤثر نیست. عوارض جانبی احتمالی آن شامل سنگ کلیه، کم‌خونی و درد مفاصل است. این دارو در سال ۲۰۱۶، از بازار اروپا خارج شد.

لزینوراد با پیشگیری از جذب اسید اوریک در کلیه‌ها، سطح اسید اوریک خون را کاهش می‌دهد. این دارو در ایالات متحده برای استفاده همراه با آلوپورینول، در کسانی که قادر به دستیابی به سطح هدف اسید اوریک خود نبودند، تأیید شده است. عوارض جانبی آن شامل مشکلات کلیوی و سنگ کلیه است.

 درمان 
هدف اولیه درمان، تسکین نشانه‌های حمله حاد است. با تجویز داروهایی که سطح اسید اوریک سرم را کاهش می‌دهند، می‌توان از حملات مکرر پیشگیری کرد. شواهد تجربی، استفاده از کمپرس یخ را به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه و چندین بار در طول روز برای کاهش درد تأیید می‌کند. گزینه‌های درمان حاد شامل داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، کلشی‌سین و گلوکوکورتیکوئیدها است. در حالی که گلوکوکورتیکوئیدها و NSAIDها به یک اندازه خوب عمل می‌کنند، گلوکوکورتیکوئیدها ممکن است بی‌خطرتر باشند. گزینه‌های پیشگیری نیز شامل آلوپورینول، فبوکسوستات و پروبنسید است. کاهش سطح اسید اوریک می‌تواند بیماری را درمان کند. همچنین درمان مشکلات سلامت مرتبط نیز مهم است. مداخلات سبک زندگی به‌طور ضعیفی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. مشخص نیست که مصرف مکمل‌های غذایی در افراد مبتلا به نقرس تأثیری دارند یا خیر.

 NSAIDها 
NSAIDها درمان خط اول معمول برای نقرس هستند. هیچ عامل خاصی به میزان قابل توجهی بیشتر یا کمتر از داروی دیگر مؤثر نیست. بهبود ممکن است طی چهار ساعت مشاهده شود و دوره درمان برای یک تا دو هفته توصیه می‌شود. این داروها برای افرادی که مشکلات سلامت دیگری مانند خون‌ریزی دستگاه گوارش، نارسایی کلیه یا نارسایی قلبی دارند، توصیه نمی‌شوند. در حالی که ایندومتاسین از نظر تاریخی شایع‌ترین NSAID مورد استفاده بوده است، یک جایگزین مانند ایبوپروفن ممکن است به دلیل پروفایل عوارض جانبی بهتر و عدم برتری در اثربخشی ترجیح داده شود. برای افرادی که در معرض خطر عوارض جانبی گاستریک ناشی از NSAIDها هستند، می‌توان یک مهارکننده پمپ پروتون اضافی تجویز کرد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مهارکننده‌های COX-2 ممکن است به اندازه NSAIDهای غیرانتخابی برای درمان حمله حاد نقرس مؤثر باشند اما عوارض جانبی کمتری دارند.

 کلشی‌سین 
کلشی‌سین جایگزینی برای کسانی است که قادر به تحمل NSAIDها نیستند. در دوزهای بالا، عوارض جانبی (عمدتا ناراحتی دستگاه گوارش) مصرف آن را محدود می‌کند. در دوزهای پائین‌تر، که همچنان مؤثر هستند، به خوبی تحمل می‌شود. کلشی‌سین ممکن است با دیگر داروهای شایع تجویزشده مانند آتورواستاتین و اریترومایسین و دیگر داروها، تداخل داشته باشد.

 گلوکوکورتیکوئیدها 
مشخص شده است که گلوکوکورتیکوئیدها به اندازه NSAIDها مؤثر هستند و در صورت وجود موارد منع مصرف برای NSAIDها، می‌توان از آنها استفاده کرد. همچنین تزریق آنها به داخل مفصل منجر به بهبود می‌شود. بااین‌حال، عفونت مفصل باید رد شود، زیرا گلوکوکورتیکوئیدها این وضعیت را بدتر می‌کنند. هیچ عارضه جانبی کوتاه‌مدتی گزارش نشده است.

 دیگر داروها 
مهارکننده‌های اینترلوکین-۱، مانند کاناکینوماب، اثربخشی متوسطی را در تسکین درد و کاهش تورم مفاصل نشان داده‌اند، اما خطر عوارض جانبی مانند کمردرد، سردرد و فشار خون بالا را افزایش داده‌اند. بااین‌حال، ممکن است نسبت به دوزهای معمول NSAIDها، عملکرد ضعیف‌تری داشته باشند. هزینه بالای این دسته از داروها همچنین ممکن است مانع از مصرف آنها برای درمان نقرس گردد.

 پیش‌آگهی 
بدون درمان، حمله حاد نقرس معمولاً طی پنج تا هفت روز برطرف می‌شود؛ بااین‌حال، ۶۰٪ از افراد طی یک سال حمله دوم را نیز تجربه می‌کنند. افراد مبتلا به نقرس در معرض خطر ابتلا به هیپرتانسیون، دیابت شیرین، سندرم متابولیک و بیماری‌های کلیوی و قلبی‌عروقی قرار دارند، و در نتیجه با خطر بالای مرگ‌ومیر مواجه هستند. مشخص نیست که مصرف داروهایی که اورات را کاهش می‌دهند، بر خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی تأثیر می‌گذارند یا خیر. این امر ممکن است تا حدی به دلیل ارتباط آن با مقاومت به انسولین و چاقی باشد، اما به نظر می‌رسد بخشی از این افزایش خطر، مستقل از این عوامل است.

بدون درمان، اپیزودهای نقرس حاد ممکن است به نقرس مزمن تبدیل شوند که به تخریب سطوح مفصلی، تغییر شکل مفصل و توفی بدون درد می‌انجامد. این توفی‌ها در ۳۰٪ از کسانی که به مدت پنج سال درمان نشده‌اند، رخ می‌دهند و اغلب در لبه گوش، روی زوائد اولکرانون یا تاندون‌های آشیل ظاهر می‌شوند. با درمان تهاجمی، ممکن است این توفی‌ها برطرف شوند. همچنین سنگ کلیه، اغلب به‌عنوان عارضه‌ای از نقرس، میان ۱۰ تا ۴۰ درصد از افراد را درگیر می‌کند و به دلیل پائین بودن pH ادرار رخ می‌دهد که باعث رسوب اسید اوریک می‌شود. اشکال دیگر اختلال مزمن عملکرد کلیه نیز ممکن است رخ دهد.

 اپیدمیولوژی 
نقرس حدود ۱ تا ۲ درصد از افراد جهان غرب را در برهه‌ای از زندگی‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهد و این بیماری روز به روز شایع‌تر می‌شود. در سال ۲۰۱۳ حدود ۵٫۸ میلیون نفر به آن مبتلا شدند. میزان نقرس میان سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰ تقریباً دو برابر شد. اعتقاد بر این است که این افزایش به دلیل بالا رفتن امید به زندگی، تغییر در رژیم غذایی و افزایش بیماری‌های مرتبط با نقرس، مانند سندرم متابولیک و فشار خون بالا است. عواملی که بر میزان نقرس تأثیر می‌گذارند عبارتند از سن، نژاد و فصل سال. در مردان بالای ۳۰ سال و زنان بالای ۵۰ سال، این میزان ۲٪ است.

در ایالات متحده، احتمال ابتلا به نقرس در مردان آفریقایی‌تبار دو برابر مردان اروپایی‌تبار است. میزان ابتلا بین پولینزیایی‌ها بالا است، اما این بیماری در بومیان استرالیا نادر است، با وجود اینکه میانگین غلظت سرمی اسید اوریک در گروه دوم بالاتر است. این بیماری در چین، پولینزی و مناطق شهری جنوب صحرای آفریقا شایع شده است. برخی مطالعات نشان داده‌اند که حملات نقرس بیشتر در بهار رخ می‌دهد. این امر به تغییرات فصلی در رژیم غذایی، مصرف الکل، فعالیت بدنی و دما نسبت داده شده است.

تایوان، هنگ‌کنگ و سنگاپور شیوع نسبتاً بالاتری از نقرس دارند. یک مطالعه، بر اساس پایگاه داده‌های پژوهش بیمه سلامت ملی، تخمین زد که ۴٫۹۲٪ از ساکنان تایوان در سال ۲۰۰۴ مبتلا به نقرس بوده‌اند. یک نظرسنجی که توسط دولت هنگ‌کنگ انجام شد، نشان داد که ۵٫۱٪ از ساکنان هنگ‌کنگ در سنین میان ۴۵ تا ۵۹ سال و ۶٫۱٪ از افراد بالای ۶۰ سال به نقرس مبتلا هستند. یک مطالعه انجام‌شده در سنگاپور نشان داد که از هر ۵۲٬۳۲۲ نفر در سنین میان ۴۵ تا ۷۴ سال، ۲٬۱۱۷ نفر مبتلا به نقرس هستند که تقریباً معادل ۴٫۱٪ است.

 تاریخچه 

اصطلاح انگلیسی «نقرس» اولین‌بار در اثر راندولفوس بوکینگ، حدود سال ۱۲۰۰ میلادی، دیده شد.
این اصطلاح از کلمه لاتین gutta به معنای «قطره» (از مایع) گرفته شده است. طبق فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد، این اصطلاح از نظریه اخلاط چهارگانه سرچشمه می‌گیرد و «به مفهوم «چکیدن» یک ماده بیماری‌زا از خون به داخل و اطراف مفاصل اشاره دارد».

نقرس از دوران باستان شناخته شده است. از نظر تاریخی، خردمندان از آن به‌عنوان «پادشاه بیماری‌ها و بیماری پادشاهان» یا «بیماری ثروتمندان» یاد کرده‌اند. پاپیروس ابرس و پاپیروس ادوین اسمیت، (حدود ۱۵۵۰ سال قبل از میلاد) هر یک به آرتریت اولین مفصل متاکارپوفالانژیال به‌عنوان یک نوع متمایز از آرتریت اشاره می‌کنند. این نسخه‌های خطی باستانی به متون مصری (که اکنون مفقود شده‌اند) در مورد نقرس استناد می‌کنند که ادعا می‌شود ۱٬۰۰۰ سال پیش‌از آن نوشته شده و به ایمهوتپ نسبت داده شده‌اند.Schwartz, Stephan A. "Disease of distinction." Explore 2, no. 6 (2006): 515–519. - "Both the Ebers and Edwin Smith Papyri describe a condition that is clearly gout.[...] They were written about 1552 BC but contain information taken from texts a thousand years earlier, and ascribed to Imhotep, a kind of ancient world Leonardo da Vinci, and the great overarching figure of Egyptian medicine." بقراط، پزشک یونانی، حدود ۴۰۰ سال قبل از میلاد، در کتاب «کلمات قصار» خود به آن پرداخته و به عدم وجود این بیماری در خواجه‌ها و زنان قبل از یائسگی اشاره کرده است. آلوس کورنلیوس سلسوس (30 سال پس‌از میلاد) ارتباط این بیماری با الکل، شروع دیرهنگام آن در زنان و مشکلات کلیوی مرتبط با آن را شرح داده است شراب:

بنجامین ولز، پزشک انگلیسی، اولین کتاب پزشکی در مورد نقرس، با عنوان «رساله‌ای در باب نقرس یا آسیب مفصلی»، را در سال ۱۶۶۹ نوشت. در سال ۱۶۸۳، توماس سیدنهام، پزشک انگلیسی، وقوع آن را در ساعات اولیه صبح و تمایل آن به ابتلای مردان مسن‌تر را شرح داد:

در قرن ۱۸ام، توماس ماریات انواع مختلف نقرس را از هم متمایز کرد:
نقرس یک بیماری مزمن است که بیشتر پاها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر به زانوها حمله کند، گوناگرانامیده می‌شود؛ اگر به دست‌ها، چیراگر؛ اگر به آرنج، اوناگرا؛ اگر به شانه، اوماگرا؛ اگر به پشت یا کمر، لومباگو.

دانشمند هلندی، آنتونی ون لیوونهوک، برای اولین بار ظاهر میکروسکوپی کریستال‌های اورات را در سال ۱۶۷۹ توصیف کرد. در سال ۱۸۴۸، پزشک انگلیسی، آلفرد بارینگ گارود، اسید اوریک اضافی در خون را علت نقرس عنوان کرد.

 حیوانات دیگر 
نقرس در اکثر حیوانات دیگر نادر است، زیرا آنها توانایی تولید اوریکاز که اسید اوریک را تجزیه می‌کند، دارند. انسان‌ها و دیگر میمون‌های بزرگ این توانایی را ندارند؛ بنابراین، نقرس در آنها شایع است. حیوانات دیگری که اوریکاز دارند، شامل ماهی‌ها، دوزیستان و بیشتر پستانداران غیرنخستی هستند. گمان می‌رود نمونه‌ای از تیرانوسوروس رکس که به نام «سو» شناخته می‌شود، به نقرس مبتلا بوده است.

 پژوهش 
چندین داروی جدید برای درمان نقرس در دست مطالعه هستند، از جمله آناکینرا، کاناکینوماب و ریلوناسپت. کاناکینوماب ممکن است پیامدهای بهتری نسبت به دوز پائین گلوکوکورتیکوئید داشته باشد، اما هزینه آن پنج هزار برابر بیشتر است. یک آنزیم نوترکیب اوریکاز (راسبوریکاز) موجود است، اما استفاده از آن محدود است، زیرا باعث ایجاد پاسخ ایمنی می‌شود. نسخه‌هایی که آنتی‌ژنیک کمتری دارند، در حال توسعه هستند.

 جستارهای وابسته 
 فهرست افراد شناخته‌شده مبتلا به نقرس

 واژه‌نامه 

 منابع 

 پیوند به بیرون 





رده:آرتریت‌ها
رده:اوریک اسید
رده:بیماری‌های پوستی ناشی از خطاهای متابولیسم
رده:بیماری‌های رسوب بلور
رده:خطاهای مادرزادی متابولیسم پورین-پیریمیدین
رده:روماتولوژی
رده:شرایط التهابی پاسخ‌دهنده به استروئید