ادبیات توده

ادبیات توده یا ادبیات عامیانه به آن دسته از ادبیات گفته می‌شود که بیشتر به گونه شفاهی از نسل‌های پیشین سینه به سینه به زمان ما رسیده‌است و در میان توده مردم رواج دارد.
ادبیات تودگانه در زبان پارسی به گونه‌های زیادی نمود یافته‌است از جمله:
 مثل‌ها و ضرب‌المثل‌ها
 متلک‌ها
 معماها
 لغزها
 چیستان
 دوبیتی‌ها
 فهلویات
 تقلید از زبان جانوران
 ترانه‌ها
 آوازها
 قصه‌ها
 متل-راز
 حکایات راجع به جانوران
 افسانه‌ها (برای نمونه گوهر شب‌چراغ، جابلقا و جابلسا)
 تئاتر و نمایشهای توده: (نمایش تقلید، پهلوان کچل، خیمه شب بازی، تعزیه)
 تصنیف‌های عامیانه
 کتابهای تفریحی توده (نمونه: رمز حمزه حسین کرد، امیرارسلان، چهل طوطی، اسکندر نامه، شنگول و منگول، خاله سوسکه، خسرو و دیوزاد، کلثوم ننه، بهرام و گل‌اندام، عاق والدین و جزاینها)
 رمانهای پهلوانی
 طومارهایی که در قهوه‌خانه می‌خوانند.
 نقالی و شاهنامه‌خوانی
 مرثیه در مرگ اشخاص سرشناس
 اشعاری که به مناسبت عید نوروز خوانده می‌شود.

 منابع 

 پیوند به بیرون 
فرهنگ کامل اصطلاحات عامیانه فارسی

رده:ادبیات بر پایه سبک
رده:ادبیات عامیانه