مریلند

مریلند  ایالتی است در شمال شرقی ایالات متحده آمریکا و یکی از ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا. مرکز آن آناپولیس و شهر مهم آن بالتیمور است. بخش عمده‌ای از جمعیت این ایالت در کلان‌شهر بالتیمور-واشینگتن متمرکز شده‌اند.

مریلند از سیزده ایالت اولیه مستعمره آمریکا در زمان حکمرانی انگلستان بود. مرکز آن، آناپولیس، امروزه محل یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های افسری ایالات متحده آمریکا به نام آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است. کمپ دیوید نیز در این ایالت قرار دارد. شهر واشینگتن دی‌سی پایتخت ایالات متحده آمریکا در زمین اهدایی از ایالت مریلند بنا گردیده‌است.

نام این ایالت به افتخار ملکه فرانسوی‌تبار انگلستان هنریتا ماریا، همسر چارلز اول (شاه انگلیس) گذاشته شده‌است.

خط ساحلی مریلند نخستین بار در قرن شانزدهم توسط اروپایی‌ها کاوش شد. پیش از آن، چندین قبیله از بومیان آمریکا، عمدتاً اقوام  آلگونکی، در این سرزمین ساکن بودند. استان مریلند که یکی از مستعمرات سیزده‌گانه اصلی بود، در سال ۱۶۳۴ توسط جورج کالورت، اولین بارون بالتیمور بنیان‌گذاری شد؛ وی به دنبال ایجاد پناهگاهی مذهبی برای کاتولیک‌هایی بود که در انگلستان مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. در سال‌های نخست مریلند، درگیری‌های مذهبی رایج بود و کاتولیک‌ها با وجود اینکه تعدادشان از هر مستعمره انگلیسی دیگری بیشتر بود، همچنان در اقلیت بودند. اقتصاد این ایالت به شدت مبتنی بر مزارع و محور اصلی آن کشت تنباکو بود. تقاضا برای نیروی کار ارزان باعث شد تا استعمارگران مریلند تعداد زیادی کارگر قراردادی و بردگان آفریقایی را وارد کنند. در سال ۱۷۶۰، پس از حل‌وفصل یک اختلاف مرزی طولانی با پنسیلوانیا، مرزهای فعلی مریلند بر اساس خط میسون-دیکسون شکل گرفت. اگرچه مریلند یک ایالت برده‌دار بود، اما در طول جنگ داخلی آمریکا در اتحادیه باقی ماند و نزدیکی آن به واشینگتن دی.سی. و ویرجینیا، آن را به مکانی با اهمیت استراتژیک تبدیل کرد. پس از پایان جنگ داخلی در سال ۱۸۶۵، مریلند تحت تأثیر بنادر، شبکه‌های راه‌آهن و مهاجرت گسترده از اروپا، در انقلاب صنعتی شرکت کرد.

از دهه ۱۹۴۰، جمعیت ایالت به سرعت رشد کرده و به حدود شش میلیون نفر رسیده است و در زمره متراکم‌ترین ایالت‌های آمریکا قرار دارد. تا سال ۲۰۱۵، مریلند دارای بالاترین میانه درآمد خانوار در میان تمام ایالت‌ها بود که بخش بزرگی از آن به دلیل نزدیکی به واشینگتن دی.سی. و برخورداری از اقتصادی متنوع شامل تولید، خدمات خرده‌فروشی، مدیریت دولتی، املاک و مستغلات، آموزش عالی، فناوری اطلاعات، پیمانکاری دفاعی، مراقبت‌های بهداشتی و زیست‌فناوری است. مریلند یکی از چندفرهنگی‌ترین ایالت‌های کشور است؛ این ایالت یکی از نه ایالتی است که در آن غیرسفیدپوستان اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند، همچنین پنجمین درصد بالای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را داراست و تعداد زیادی از ساکنان آن متولد آفریقا، آسیا، آمریکای مرکزی و کارائیب هستند. نقش محوری ایالت در تاریخ ایالات متحده در میزبانی آن از برخی از بالاترین تعداد بناهای تاریخی به نسبت جمعیت منعکس شده است.

بخش غربی ایالت شامل رشته‌کوه‌های کوهستان آپالاچی است، بخش مرکزی عمدتاً از منطقه پیدمانت تشکیل شده و بخش شرقی ایالت سهم عمده‌ای از خلیج چساپیک را در بر می‌گیرد. شانزده شهرستان از بیست و سه شهرستان مریلند، به همراه شهر بالتیمور، در مجاورت آب‌های جزر و مدی پای‌رود خلیج چساپیک و شاخه‌های متعدد آن قرار دارند، که در مجموع بیش از ۴۰۰۰ مایل خط ساحلی را شامل می‌شود. اگرچه مریلند یکی از کوچک‌ترین ایالت‌های آمریکا است، اما تنوع آب‌وهوایی و ویژگی‌های توپوگرافیک آن باعث شده تا لقب «آمریکای مینیاتوری» را به خود اختصاص دهد. جغرافیا، فرهنگ و تاریخ مریلند متنوع است و عناصری از مناطق ساحلی میانه اطلس، شمال شرقی و جنوب کشور را در خود جای داده است.

 تاریخ 

 قرن هفدهم 
 نخستین استقرار استعماری مریلند 

مریلند امروزی در ابتدا مسکن قبایلی نظیر پیسکاتاوی (شامل پاتاکسنت)، نانتیکوک (شامل تاکووگ، اوزینی و دیگر زیرشاخه‌ها)، پوهاتان، لناپی، سوسکوهانوک، شونی، توتلو، ساپونی، پوکوموک و ماساوومک بود. جورج کالورت، اولین بارون بالتیمور (۱۵۷۹–۱۶۳۲)، به دنبال دریافت منشوری از پادشاه چارلز یکم برای قلمرو بین ماساچوست در شمال و ویرجینیا در جنوب بود.
پس از مرگ بالتیمور در آوریل ۱۶۳۲، این منشور در ۲۰ ژوئن ۱۶۳۲ به پسرش، سسیلیوس کالورت، دومین بارون بالتیمور (۱۶۰۵–۱۶۷۵) اعطا شد. به طور رسمی، مستعمره جدید مریلند به افتخار هنریتا ماریای فرانسه، همسر چارلز یکم نام‌گذاری شد. لورد بالتیمور در ابتدا نام «کرسنشیا» (Crescentia) به معنای سرزمین رشد یا افزایش را پیشنهاد داده بود، اما «پادشاه نام ترا ماریا (Terra Mariae) [سرزمین مریم] را پیشنهاد کرد که نهایتاً پذیرفته و در لایحه درج شد.»

نخستین مرکز مریلند سنت مریز سیتی در ساحل شمالی رود پوتوماک بود و شهرستانی که آن را در بر می‌گرفت، اولین شهرستانی بود که در استان ایجاد شد؛ این منطقه ابتدا به افتخار پادشاه، اوگوستا کارولینا نامیده شد و بعدها شهرستان سنت مریز نام گرفت.History of Maryland, p. 32

نخستین مهاجران لورد بالتیمور در مارس ۱۶۳۴ به همراه برادر کوچکترش، لئونارد کالورت (۱۶۰۶–۱۶۴۷) که اولین فرماندار مریلند بود، وارد مستعمره جدید شدند. آن‌ها نخستین استقرار دائمی خود را در سنت مریز سیتی در جایگاه فعلی شهرستان سنت مریز ایجاد کردند. آن‌ها محل را از رئیس قبایل منطقه که مشتاق برقراری تجارت بود، خریداری کردند. سنت مریز به مدت ۶۰ سال تا سال ۱۶۹۵ مرکز مریلند باقی ماند. به زودی مهاجران بیشتری آمدند. محصولات تنباکوی آن‌ها موفقیت‌آمیز بود و به سرعت مستعمره جدید را سودآور کرد. با این حال، با توجه به شیوع مالاریا، تب زرد و حصبه، امید به زندگی در مریلند حدود ۱۰ سال کمتر از نیو انگلند بود.

 آزار و اذیت کاتولیک‌ها 

مریلند برای ایجاد پناهگاهی برای اقلیت کاتولیک رم انگلستان تأسیس شد. اگرچه مریلند کاتولیک‌ترین مستعمره از مستعمرات اصلی انگلیسی بود، اما این مذهب همچنان در اقلیت بود و کمتر از ۱۰ درصد کل جمعیت را تشکیل می‌داد.

در سال ۱۶۴۲، چندین پیوریتن ویرجینیا را به مقصد مریلند ترک کردند و شهر پراویدنس را که امروزه آناپولیس نامیده می‌شود، در ساحل غربی بخش بالایی خلیج چساپیک بنا نهادند.Taylor, Owen M., History of Annapolis (1872) p. 5 اختلافی با تاجران ویرجینیایی بر سر جزیره کنت در چساپیک منجر به درگیری مسلحانه شد. در سال ۱۶۴۴، ویلیام کلیبورن که یک پیوریتن بود، جزیره کنت را تصرف کرد، در حالی که شریک او، ریچارد اینگل که پیوریتن طرفدار پارلمان بود، سنت مریز را به کنترل خود درآورد. هر دو از مذهب به عنوان ابزاری برای جلب حمایت عمومی استفاده کردند. دو سال بین ۱۶۴۴ تا ۱۶۴۶ که کلیبورن و یاران پیوریتن او قدرت را در دست داشتند، به عنوان «زمان غارت» (The Plundering Time) شناخته شد. آن‌ها کشیش‌های یسوعی را دستگیر و زندانی کردند و سپس به انگلستان فرستادند.

در سال ۱۶۴۶، لئونارد کالورت با نیروهای نظامی بازگشت، سنت مریز سیتی را بازپس گرفت و نظم را برقرار کرد. مجلس نمایندگان در سال ۱۶۴۹ «قانون مربوط به مذهب» را تصویب کرد که به تمام مسیحیان تثلیث‌گرا آزادی مذهبی اعطا می‌کرد.

در سال ۱۶۵۰، پیوریتن‌ها علیه دولت مالکیتی شورش کردند. «پروتستان‌ها کاتولیک‌ها را از قوه مقننه بیرون راندند و نزاع مذهبی بازگشت.» پیوریتن‌ها دولت جدیدی برپا کردند که هم کاتولیک رم و هم آنگلیکانیسم را ممنوع کرد. دولت انقلابی پیوریتن در دوران حکومت خود که به «زمان غارت» معروف بود، کاتولیک‌های مریلند را مورد آزار و اذیت قرار داد. گروه‌های شورشی تمام کلیساهای کاتولیک اولیه در جنوب مریلند را به آتش کشیدند. حکومت پیوریتن‌ها تا سال ۱۶۵۸ ادامه یافت تا اینکه خانواده کالورت و لورد بالتیمور مجدداً کنترل مالکیتی را به دست گرفتند و قانون رواداری را بازنشر کردند.

پس از انقلاب باشکوه انگلستان در سال ۱۶۸۸، مریلند کاتولیک بودن را غیرقانونی اعلام کرد. در سال ۱۷۰۴، مجمع عمومی مریلند کاتولیک‌ها را از اداره مدارس منع کرد، مالکیت دارایی توسط نهادهای مذهبی را برای جلوگیری از گسترش یا حمایت از فرقه‌های مذهبی محدود کرد و به گرویدن کودکان کاتولیک [به پروتستانتیسم] تشویق نمود. برگزاری آیین‌های مذهبی کاتولیک نیز به طور رسمی محدود شد. این وضعیت تا پس از جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) ادامه داشت. ملاکان ثروتمند کاتولیک در زمین‌های خود نمازخانه‌هایی ساختند تا مذهب خود را در پنهان‌کاری نسبی ممارست کنند.

در قرن هجدهم، کشیش‌ها و رهبران غیرروحانی ادعا کردند که مزارع مریلند متعلق به یسوعی‌ها، دارایی شخصی آن‌هاست و آن‌ها را وصیت کردند تا از محدودیت‌های قانونی مربوط به مالکیت دارایی توسط سازمان‌های مذهبی فرار کنند.

 مناقشات مرزی (۱۶۸۱–۱۷۶۰) 

بندانگشتی|نقشه مریلند در سال ۱۷۳۲
منشور سلطنتی به مریلند زمین‌های شمال رود پوتوماک تا مدار ۴۰ درجه شمالی را اعطا کرده بود. مشکلی زمانی پیش آمد که چارلز دوم منشوری برای استان پنسیلوانیا صادر کرد که مرز جنوبی پنسیلوانیا را همان مدار ۴۰ درجه، یعنی مشابه مرز شمالی مریلند، تعریف می‌کرد. اما این امتیاز نشان می‌داد که چارلز دوم و ویلیام پن تصور می‌کردند مدار ۴۰ درجه از نزدیکی نیوکاسل، دلاور عبور می‌کند، در حالی که این مدار در شمال فیلادلفیا قرار داشت، شهری که پن پیشتر به عنوان پایتخت پنسیلوانیا تعیین کرده بود. پس از کشف این مشکل در سال ۱۶۸۱، مذاکرات آغاز شد.

مصالحه‌ای که توسط چارلز دوم در سال ۱۶۸۲ پیشنهاد شد، با دریافت امتیاز اضافی توسط پن برای منطقه‌ای که اکنون دلاور نامیده می‌شود، تضعیف شد. پن با موفقیت استدلال کرد که منشور مریلند به لورد بالتیمور تنها حق مالکیت بر زمین‌های غیرمسکونی را می‌دهد و استقرار هلندی‌ها در دلاور پیش از منشور او بوده است. این اختلاف برای نزدیک به یک قرن حل‌نشده باقی ماند و توسط نوادگان ویلیام پن و لورد بالتیمور یعنی خانواده کالورت که کنترل مریلند را داشتند و خانواده پن که کنترل پنسیلوانیا را داشتند، ادامه یافت.

اختلاف مرزی با پنسیلوانیا منجر به جنگ کرساپ در دهه ۱۷۳۰ شد. خصومت‌ها در سال ۱۷۳۰ آغاز شد و در نیمه اول آن دهه تشدید گشت و به اعزام نیروهای نظامی توسط مریلند در ۱۷۳۶ و توسط پنسیلوانیا در ۱۷۳۷ ختم شد. مرحله مسلحانه درگیری در مه ۱۷۳۸ با مداخله پادشاه جورج دوم که طرفین را به مذاکره برای آتش‌بس وادار کرد، پایان یافت. یک توافق موقت در سال ۱۷۳۲ برقرار شده بود.

مذاکرات تا زمان امضای توافق نهایی در سال ۱۷۶۰ ادامه یافت. این توافق مرز بین مریلند و پنسیلوانیا را خط عرض جغرافیایی تعیین کرد که امروزه به نام خط میسون-دیکسون شناخته می‌شود. مرز مریلند با دلاور نیز بر اساس خط سراسری شبه‌جزیره و دایره دوازده مایلی در اطراف نیوکاسل تعیین شد.

 قرن هجدهم 

بیشتر مستعمره‌نشینان انگلیسی به عنوان کارگر قراردادی وارد مریلند شدند و مجبور بودند برای چندین سال به عنوان کارگر خدمت کنند تا هزینه سفر خود را بپردازند."Indentured Servants and the Pursuits of Happiness" . Crandall Shifflett, Virginia Tech. در سال‌های اولیه، مرز بین کارگران قراردادی و بردگان یا کارگران آفریقایی سیال بود؛ کارگران سفیدپوست و سیاه‌پوست معمولاً با هم زندگی و کار می‌کردند و اتحادیه‌هایی را تشکیل می‌دادند. کودکان دورگه متولد شده از مادران سفیدپوست طبق اصل پارتیوس سکویتور ونترم (partus sequitur ventrem) آزاد محسوب می‌شدند. بر اساس این اصل، کودکان وضعیت اجتماعی مادران خود را به ارث می‌بردند؛ این اصل در قانون برده‌داری که در سال ۱۶۶۲ از ویرجینیا آغاز شد، در تمام مستعمرات پذیرفته شد.

بسیاری از خانواده‌های سیاه‌پوست آزاد به دلاور مهاجرت کردند که زمین در آنجا ارزان‌تر بود.Paul Heinegg. Free African Americans in Virginia, North Carolina, South Carolina, Maryland and Delaware . Retrieved February 15, 2008. با بهبود شرایط اقتصادی در انگلستان و کاهش جریان کارگران قراردادی به مستعمره، ملاکان مریلند هزاران برده دیگر وارد کردند و مرزهای طبقاتی نژادی سخت‌تر شد.

مریلند یکی از سیزده مستعمره‌ای بود که در جریان انقلاب آمریکا علیه حکومت بریتانیا شورش کرد. در نزدیکی پایان جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳)، در ۲ فوریه ۱۷۸۱، مریلند آخرین و سیزدهمین ایالتی بود که تصویب اصول کنفدراسیون و اتحاد دائمی را تایید کرد؛ این اصول که ابتدا در ۱۷۷۶ پیشنهاد و در ۱۷۷۸ توسط دومین کنگره قاره‌ای تصویب شده بود، ایالات متحده را به عنوان یک کشور متحد، دارای حاکمیت و ملی پدید آورد. مریلند همچنین پس از تصویب قانون اساسی فدرال جدید در سال ۱۷۸۸، هفتمین ایالتی شد که به اتحادیه پیوست. در دسامبر ۱۷۹۰، پیش از انتقال پایتخت ملی از فیلادلفیا در سال ۱۸۰۰، مریلند زمین‌های انتخاب شده توسط نخستین رئیس‌جمهور، جورج واشینگتن را برای ایجاد پایتخت به دولت فدرال اهدا کرد. این زمین‌ها از بخش‌های شمالی رود پوتوماک در شهرستان‌های مونتگومری و پرنس جورج و همچنین از شهرستان فرفکس و الکساندریا در ساحل جنوبی پوتوماک در ویرجینیا تأمین شد؛ با این حال، زمین‌های اهدایی ایالت ویرجینیا بعدها در جریان واگذاری ناحیه کلمبیا در سال ۱۸۴۶ به آن ایالت بازگردانده شد.

 قرن نوزدهم 
بندانگشتی|بمباران قلعه مک‌هنری در جریان نبرد بالتیمور که الهام‌بخش سرود «پرچم ستاره‌نشان» شد.
تحت تأثیر تغییرات اقتصادی، آرمان‌های انقلابی و موعظه‌های روحانیون، بسیاری از ملاکان مریلند در طول ۲۰ سال پس از جنگ انقلاب، بردگان خود را آزاد کردند. در سراسر منطقه جنوب علیا، جمعیت سیاه‌پوستان آزاد از کمتر از ۱ درصد پیش از جنگ به ۱۴ درصد در سال ۱۸۱۰ رسید. هریت تابمن و فردریک داگلاس، از فعالان برجسته لغو برده‌داری، در این دوران به ترتیب در شهرستان دورچستر و شهرستان تالبوت در وضعیت برده‌داری متولد شدند.

در طول جنگ ۱۸۱۲، ارتش بریتانیا تلاش کرد بالتیمور را که توسط قلعه مک‌هنری محافظت می‌شد، تصرف کند. در جریان بمباران این قلعه، شعر «پرچم ستاره‌نشان» توسط فرانسیس اسکات کی سروده شد که بعدها به عنوان سرود ملی ایالات متحده برگزیده شد.

جاده ملی که بعدها به بزرگراه شماره ۴۰ ایالات متحده تغییر نام داد، در سال ۱۸۱۷ به عنوان بزرگراه فدرال مجاز شد و از بالتیمور تا سنت لوئیس امتداد یافت. راه‌آهن بالتیمور و اوهایو که نخستین راه‌آهن دارای منشور در ایالات متحده بود، اولین بخش از خطوط خود را برای بهره‌برداری منظم در سال ۱۸۳۰ بین بالتیمور و الیکات سیتی افتتاح کرد و در سال ۱۸۵۲ به اولین خط راه‌آهنی تبدیل شد که از ساحل شرقی به رود اوهایو رسید.

 جنگ داخلی 

بندانگشتی|نبرد آنتی‌تام در سال ۱۸۶۲، یکی از خونین‌ترین نبردهای جنگ داخلی آمریکا با نزدیک به ۲۳٬۰۰۰ کشته و زخمی.
ایالت مریلند در طول جنگ داخلی آمریکا در اتحادیه باقی ماند، که بخش عمده‌ای از آن به دلیل ترکیب جمعیتی و مداخله فدرال بود. سرشماری ۱۸۶۰ که اندکی پیش از آغاز جنگ انجام شد، نشان داد که ۴۹ درصد از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در مریلند، آزاد بودند.Peter Kolchin, American Slavery: 1619–1877, New York: Hill and Wang, 1993, pp. 81–82

فرماندار توماس هولیدی هیکس مجمع قانونگذاری ایالت را به حالت تعلیق درآورد و برای اطمینان از پیروزی یک فرماندار و مجلس طرفدار اتحادیه در انتخابات ۱۸۶۱، رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن تعدادی از سیاستمداران طرفدار برده‌داری از جمله شهردار بالتیمور، جورج ویلیام براون را بازداشت کرد. وی همچنین برخی آزادی‌های مدنی از جمله حکم آزادی حبس (habeas corpus) را به حالت تعلیق درآورد و دستور داد توپخانه‌ای بر روی فدرال هیل مستقر شود که بر شهر بالتیمور اشراف داشت.

در آوریل ۱۸۶۱، واحدهای فدرال و هنگ‌های ایالتی هنگام عبور از بالتیمور مورد حمله قرار گرفتند که باعث بروز شورش ۱۸۶۱ بالتیمور شد؛ این واقعه نخستین خونریزی در جنگ داخلی بود. بزرگترین و مهم‌ترین نبرد در این ایالت، نبرد آنتی‌تام در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۲ در نزدیکی شارپس‌بورگ بود. اگرچه این نبرد از نظر تاکتیکی مساوی به پایان رسید، اما یک پیروزی استراتژیک برای اتحادیه و یک نقطه عطف در جنگ محسوب شد.

 پس از جنگ داخلی 
قانون اساسی جدید ایالت در سال ۱۸۶۴ برده‌داری را ملغی کرد و مریلند برای نخستین بار در این زمینه به عنوان یک «ایالت آزاد» شناخته شد. به دنبال تصویب اصلاحات قانون اساسی که حق رأی را به بردگان آزادشده اعطا می‌کرد، ایالت مریلند در سال ۱۸۶۷ حق رأی را به تمام مردان غیرسفیدپوست تعمیم داد.

حزب دموکرات به سرعت قدرت را در این ایالت از جمهوری‌خواهان بازپس گرفت. دموکرات‌ها قانون اساسی ۱۸۶۴ را با قانون اساسی ۱۸۶۷ جایگزین کردند. پس از پایان دوران بازسازی در سال ۱۸۷۷، دموکرات‌ها روش‌هایی را برای محروم کردن سیاه‌پوستان از حق رأی ابداع کردند؛ ابتدا از طریق ارعاب فیزیکی و تقلب در انتخابات و بعدها از طریق اصلاحات قانون اساسی و وضع قوانین. با این حال، سیاه‌پوستان و مهاجران در برابر این تلاش‌های حزب دموکرات مقاومت کردند. سیاه‌پوستان مریلند بخشی از ائتلاف جمهوری‌خواه دو‌نژادی بودند که در سال‌های ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۴ برای دولت ایالتی انتخاب شدند و ۲۰ درصد از رای‌دهندگان را تشکیل می‌دادند.

در مقایسه با برخی ایالت‌های دیگر، وضعیت سیاه‌پوستان هم پیش و هم پس از جنگ داخلی بهتر بود. نزدیک به نیمی از جمعیت سیاه‌پوست پیش از جنگ آزاد بودند و برخی از آن‌ها دارایی‌هایی داشتند. نیمی از این جمعیت در شهرها زندگی می‌کردند. نرخ سواد در میان سیاه‌پوستان بالا بود و زمانی که دموکرات‌ها روش‌هایی برای حذف آن‌ها طراحی کردند، مبارزات حق رأی به سیاه‌پوستان کمک کرد تا بیاموزند چگونه مقاومت کنند. با این حال، سفیدپوستان جدایی نژادی را در اماکن عمومی و قوانین جیم کرو اعمال کردند که تا زمان تصویب قوانین فدرال حقوق مدنی در اواسط دهه ۱۹۶۰ ادامه یافت.

بالتیمور در طول انقلاب صنعتی به دلیل بندر و اتصالات راه‌آهن مناسب به طور قابل توجهی رشد کرد و نیروی کار مهاجر اروپایی را به خود جذب نمود. پس از جنگ داخلی، بسیاری از صنایع تولیدی در منطقه بالتیمور تأسیس شدند. بازرگانان بالتیمور از جمله جانز هاپکینز، انوک پرت، جورج پیبادی و هنری والترز، مؤسسات برجسته‌ای را در شهر بنیان نهادند که نام آن‌ها را بر خود دارند؛ از جمله به ترتیب یک دانشگاه، سیستم کتابخانه‌ای، کنسرواتوار موسیقی و رقص و موزه هنر.

کامبرلند دومین شهر بزرگ مریلند در قرن نوزدهم بود. منابع طبیعی مجاور به همراه راه‌آهن باعث رشد آن به یک مرکز تولیدی بزرگ شد.

 قرن بیستم 
بندانگشتی|خرابه‌های بر جای مانده از آتش‌سوزی بزرگ بالتیمور در سال ۱۹۰۴.
دوران ترقی‌خواهی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم اصلاحات سیاسی را به همراه داشت. در مجموعه‌ای از قوانین که بین سال‌های ۱۸۹۲ و ۱۹۰۸ تصویب شد، اصلاح‌طلبان برای استانداردسازی برگه‌های رأی دولتی (به جای برگه‌های توزیع شده توسط احزاب) تلاش کردند؛ اتاقک‌های رأی‌گیری بسته ایجاد کردند تا از «کمک» عوامل حزبی به رای‌دهندگان جلوگیری کنند؛ انتخابات مقدماتی را برای جلوگیری از انتخاب نامزدها توسط سران احزاب آغاز کردند؛ و نامزدها را بدون نمادهای حزبی فهرست کردند تا افراد بی‌سواد را از مشارکت بازدارند. این اقدامات علیه سفیدپوستان و سیاه‌پوستان کم‌سواد عمل کرد. این جنبش توسط حزب دموکرات رهبری می‌شد که به دنبال سلب حق رأی از سیاه‌پوستان بود، زیرا آن‌ها در حال تبدیل شدن به بخش مهمی از حزب جمهوری‌خواه بودند. سیاه‌پوستان با تشکیل گروه‌های آموزش رای‌دهندگان در برابر این تلاش‌ها مقاومت کردند. آن‌ها سه بار تلاش برای سلب حق رأی را با ائتلاف با مهاجران شکست دادند. لوایح سلب حق رأی در سال‌های ۱۹۰۵، ۱۹۰۷ و ۱۹۱۱، عمدتاً به دلیل مخالفت سیاه‌پوستان رد شد. سیاه‌پوستان ۲۰ درصد و مهاجران ۱۵ درصد از رای‌دهندگان را تشکیل می‌دادند و مجلس در تدوین الزامات علیه سیاه‌پوستان که به مهاجران آسیب نرساند، با مشکل روبرو بود.

دوران ترقی‌خواهی همچنین اصلاحاتی در شرایط کاری نیروی کار مریلند ایجاد کرد. در سال ۱۹۰۲، ایالت شرایط کار در معادن را تنظیم کرد؛ کار کودکان زیر ۱۲ سال را ممنوع کرد؛ آموزش اجباری در مدرسه را الزامی ساخت و نخستین قانون غرامت دستمزد کارگران در کشور را تصویب کرد. این قانون ابتدا در دادگاه‌ها لغو شد، اما دوباره تدوین و نهایتاً در سال ۱۹۱۰ اجرایی گشت.

آتش‌سوزی بزرگ بالتیمور در سال ۱۹۰۴ بیش از ۳۰ ساعت ادامه داشت و ۱۵۲۶ ساختمان را در ۷۰ بلوک شهری ویران کرد. بیش از ۱۲۳۱ آتش‌نشان برای مهار این حریق تلاش کردند.

با ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول در سال ۱۷۱۷، پایگاه‌های نظامی جدیدی مانند کمپ مید، میدان آزمایش آبردین و زرادخانه اج‌وود تأسیس شدند. تأسیسات موجود از جمله قلعه مک‌هنری نیز به میزان قابل توجهی گسترش یافتند.

پس از آنکه ویلیام دی. آپشا، نماینده کنگره از جورجیا، در سال ۱۹۲۳ مریلند را به دلیل تصویب نکردن قوانین ممنوعیت الکل مورد انتقاد قرار داد، همیلتون اوونز، سردبیر «بالتیمور سان»، لقب «ایالت آزاد» (Free State) را برای مریلند ابداع کرد که توسط اچ. ال. منکن در مجموعه‌ای از سرمقاله‌ها رایج شد.

جوامع شهری و روستایی مریلند تجربیات متفاوتی در دوران رکود بزرگ داشتند. «ارتش پاداش» در سال ۱۹۳۲ در مسیر خود به سمت واشینگتن دی.سی. از این ایالت عبور کرد. مریلند در سال ۱۹۳۷ نخستین مالیات بر درآمد خود را برای تأمین هزینه‌های مدارس و رفاه وضع کرد.

سرویس کشتی‌های بخار مسافربری و باری که زمانی در سراسر خلیج چساپیک و رودخانه‌های آن اهمیت داشت، در سال ۱۹۶۲ به پایان رسید.

بالتیمور در طول جنگ جهانی دوم یک مرکز بزرگ تولیدات جنگی بود. بزرگترین عملیات‌ها مربوط به کارخانه فیرفیلد شرکت بث‌لهم استیل بود که کشتی‌های لیبرتی می‌ساخت و شرکت هواپیماسازی گلن مارتین.

مریلند پس از جنگ جهانی دوم رشد جمعیت را تجربه کرد. با آغاز دهه ۱۹۶۰ و گسترش حومه‌نشینی در اطراف واشینگتن دی.سی. و بالتیمور، فرهنگ ایالت به سمت فرهنگ ساحلی میانه اطلس سوق پیدا کرد و از فرهنگ سنتی جنوبی و تایدواتر که پیشتر غالب بود فاصله گرفت. زمین‌های کشاورزی جای خود را به جوامع مسکونی دادند که برخی از آن‌ها مانند کلمبیا، سنت چارلز و مونتگومری ویلج با برنامه‌ریزی دقیق ساخته شدند. همزمان، سیستم بزرگراه‌های بین ایالتی در سراسر ایالت ساخته شد که مهم‌ترین آن‌ها I-95، I-695 و کمربندی پایتخت بود و الگوهای سفر را تغییر داد. در سال ۱۹۵۲، نیمه شرقی و غربی مریلند برای نخستین بار توسط پل خلیج چساپیک که جایگزین سرویس کشتی‌رانی شده بود، به هم متصل شدند.

مناطق مریلند پس از جنگ جهانی دوم دستخوش تغییرات اقتصادی شدند. تولیدات سنگین در بالتیمور کاهش یافت. در چهار شهرستان غربی مریلند، مشاغل صنعتی، راه‌آهن و استخراج زغال‌سنگ کم شد. در بخش جنوبی کرانه شرقی، مزارع خانوادگی توسط شرکت‌های بزرگ خریداری شدند و پرورش طیور و سبزیجات در مقیاس بزرگ رایج گشت. در مریلند جنوبی، کشت تنباکو به دلیل توسعه حومه‌نشینی و برنامه خرید دولتی تنباکو در دهه ۱۹۹۰ تقریباً ناپدید شد.

بالتیمور برای معکوس کردن روند کاهش جمعیت ناشی از دست رفتن صنایع طبقه کارگر، در دهه ۱۹۶۰ پروژه‌های نوسازی شهری را با ایجاد «چارلز سنتر» و مرکز تجارت جهانی بالتیمور آغاز کرد. برخی از این پروژه‌ها منجر به از هم پاشیدن بافت‌های مسکونی قدیمی شد.

 جغرافیا 
مریلند ایالتی است که در هر دو منطقه ساحلی میانه اطلس و جنوبی ایالات متحده قرار دارد. این ایالت از جنوب با ویرجینیا، از غرب با ویرجینیای غربی، از شمال با پنسیلوانیا و از شرق با دلاور و اقیانوس اطلس هم‌مرز است و در جنوب غربی نیز با پایتخت ملی و منطقه فدرال واشینگتن، دی.سی. مجاورت دارد. مریلند با مساحت کلی ۱۲٬۴۰۷ مایل مربع (۳۲٬۱۳۱ کیلومتر مربع)، نهمین ایالت کوچک از نظر مساحت خشکی است و با جمعیت ۶٬۱۷۷٬۲۲۴ نفر، هجدهمین ایالت پرجمعیت و پنجمین ایالت از نظر تراکم جمعیت محسوب می‌شود. مرکز مریلند آناپولیس و پرجمعیت‌ترین شهر آن بالتیمور است.

مریلند آب و هوایی گرم در تابستان، و سرد اما مرطوب در زمستان دارد. میانگین ارتفاع این ایالت حدود ۱۰۵ متر از سطح دریا است.

مریلند مساحتی معادل  دارد و از نظر مساحت کلی با بلژیک قابل مقایسه است. این ایالت چهل و دومین ایالت بزرگ و نهمین ایالت کوچک آمریکا است و از نظر اندازه به ایالت هاوایی نزدیک است که با ، کوچک‌ترین ایالت بعدی محسوب می‌شود. ایالت بزرگ‌تر بعدی، همسایه مریلند یعنی ویرجینیای غربی است که با مساحتی معادل  تقریباً دو برابر مریلند است.

بندانگشتی|مریلند غربی به کوه‌های پردرختش معروف است. سراسرنمایی از دریاچه دیپ کریک و کوه‌های آپالاش اطراف در شهرستان گرت.
بندانگشتی|گریت فالز بر روی رود پوتوماک
بندانگشتی|رود پتاپسکو شامل پل توماس است و بخشی از پارک ایالتی دره پتاپسکو را تشکیل می‌دهد؛ این رود با ریختن به خلیج چساپیک، اینر هاربر در بالتیمور را شکل می‌دهد.
بندانگشتی|غروب خورشید بر فراز یک مرداب در کاردینال کوو در رود پاتوزنت
بندانگشتی|تالاب‌های جزر و مدی در خلیج چساپیک، بزرگ‌ترین دهانه رودخانه‌ای کشور و بزرگ‌ترین ویژگی آبی مریلند
مریلند دارای توپوگرافی متنوعی در مرزهای خود است که باعث شده لقب «آمریکای مینیاتوری» را به آن بدهند. این تنوع از تپه‌های ماسه‌ای پوشیده از چمن‌های دریایی در شرق، تا مرداب‌های پست سرشار از حیات وحش و سروهای طاس بزرگ در نزدیکی خلیج چساپیک، تا تپه‌های هموار با جنگل‌های بلوط در منطقه پیدمانت و بیشه‌زارهای کاج در کوه‌های مریلند در غرب را شامل می‌شود.

مریلند از شمال با پنسیلوانیا، از شمال و شرق با دلاور، از شرق با اقیانوس اطلس، و از جنوب و غرب در امتداد رود پوتوماک با ویرجینیای غربی و ویرجینیا هم‌مرز است. بخش میانی مرز آن با ویرجینیا توسط واشینگتن، دی.سی. قطع می‌شود که در زمینی واقع شده که در اصل بخشی از شهرستان‌های مونتگومری و پرنس جورج و شامل جورج‌تاون بود و در سال ۱۷۹۰ برای تشکیل منطقه کلمبیا به دولت فدرال ایالات متحده واگذار شد. خلیج چساپیک تقریباً ایالت را به دو نیم تقسیم می‌کند و شهرستان‌های شرق خلیج مجموعاً با نام کرانه شرقی مریلند شناخته می‌شوند.

بیشتر آبراه‌های ایالت بخشی از حوضه آبریز خلیج چساپیک هستند، به استثنای بخش کوچکی از منتهی‌الیه غرب شهرستان گرت (که توسط رود یوکایوگیانی به عنوان بخشی از حوضه آبریز رودخانه میسیسیپی تخلیه می‌شود)، نیمه شرقی شهرستان ورستر (که به خلیج‌های ساحلی اطلس مریلند می‌ریزد) و بخش کوچکی از گوشه شمال شرقی ایالت (که به حوضه آبریز رودخانه دلاور می‌ریزد). خلیج چساپیک چنان در جغرافیا و زندگی اقتصادی مریلند برجسته است که تلاش‌های دوره‌ای برای تغییر لقب رسمی ایالت به «ایالت خلیج» صورت گرفته است؛ لقبی که دهه‌ها توسط ماساچوست استفاده شده است.

مرتفع‌ترین نقطه مریلند با ارتفاع ، هوی کرست در کوه بک‌بون، در گوشه جنوب غربی شهرستان گرت، نزدیک مرز ویرجینیای غربی و سرچشمه‌های شاخه شمالی رود پوتوماک است. در نزدیکی شهر کوچک هنکاک در مریلند غربی، حدود دو سوم عرض ایالت، کمتر از  بین مرزهای آن فاصله وجود دارد؛ یعنی بین خط میسون-دیکسون در شمال و انحنای رو به شمال رود پوتوماک در جنوب.

بخش‌هایی از مریلند در مناطق جغرافیایی مختلف رسمی و غیررسمی گنجانده شده‌اند. به عنوان مثال، شبه‌جزیره دلماروا شامل شهرستان‌های کرانه شرقی مریلند، کل ایالت دلاور و دو شهرستانی است که کرانه شرقی ویرجینیا را تشکیل می‌دهند؛ در حالی که غربی‌ترین شهرستان‌های مریلند بخشی از آپالاشیا در نظر گرفته می‌شوند. بخش بزرگی از کریدور بالتیمور–واشینگتن درست در جنوب پیدمانت در دشت ساحلی قرار دارد، هرچند که بر مرز بین این دو منطقه واقع شده است.

 زمین‌شناسی 
زمین‌لرزه در مریلند به دلیل فاصله ایالت از مناطق زلزله‌خیز، نادر و کوچک است. زمین‌لرزه ۵.۸ ریشتری ۲۰۱۱ ویرجینیا به طور متوسط در سراسر مریلند احساس شد. ساختمان‌های این ایالت برای زلزله به خوبی طراحی نشده‌اند و می‌توانند به راحتی دچار آسیب شوند. همچنین، یک زمین‌لرزه ۴.۸ ریشتری از توکسبری در مرکز نیوجرسی به طور خفیف در سراسر مریلند احساس شد.

مریلند هیچ دریاچه طبیعی ندارد که عمدتاً به دلیل فقدان تاریخچه یخچالی در این منطقه است. تمام دریاچه‌های امروزی در این ایالت ساخته دست بشر و عمدتاً از طریق سدسازی هستند.Maryland.gov, "Maryland at a glance" . Accessed December 3, 2018. زمین‌شناسان معتقدند «باکلز بوگ» باقی‌مانده‌ای از یک دریاچه طبیعی سابق بوده است.

مریلند دارای تشکیلات شیل حاوی گاز طبیعی است که در آن‌ها فرکینگ از نظر تئوری امکان‌پذیر است.

 پوشش گیاهی 
بندانگشتی|سوسن چشم‌سیاه، گل ایالتی، در بخش بزرگی از ایالت می‌روید.
مانند دیگر ایالت‌های ساحل شرقی آمریکا، پوشش گیاهی مریلند فراوان و سالم است. حجم کافی بارش سالانه به بقای انواع گیاهان کمک می‌کند؛ از چمن دریایی و انواع نی در مقیاس کوچک‌تر گرفته تا «بلوط وای» غول‌پیکر که نمونه‌ای عظیم از بلوط سفید (درخت ایالتی) است و می‌تواند تا بیش از  ارتفاع رشد کند.

جنگل‌های ساحلی اطلس میانی، که ویژگی دشت ساحلی اطلس جنوب شرقی است، در اطراف خلیج چساپیک و در شبه‌جزیره دلماروا می‌رویند. با حرکت به سمت غرب، ترکیبی از جنگل‌های ساحلی شمال شرقی و جنگل‌های مختلط جنوب شرقی بخش مرکزی ایالت را می‌پوشاند. کوه‌های آپالاش در مریلند غربی زیستگاه جنگل‌های آپالاش-بلو ریج هستند. این جنگل‌ها در نزدیکی مرز ویرجینیای غربی جای خود را به جنگل‌های میان‌رطوبتی مختلط آپالاش می‌دهند.

بسیاری از گونه‌های خارجی در این ایالت کشت می‌شوند، برخی به عنوان گیاهان زینتی و برخی دیگر به عنوان گونه‌های جدید. از جمله این موارد می‌توان به توری، سرو ناز، ماگنولیای جنوبی، بلوط ویرجینیایی در بخش‌های گرم‌تر ایالت، و حتی درختان نخل مقاوم در بخش‌های گرم‌تر مرکزی و شرقی ایالت اشاره کرد. مناطق مقاومت گیاهی USDA در این ایالت از مناطق ۵ و ۶ در منتهی‌الیه غرب ایالت تا منطقه ۷ در بخش مرکزی و منطقه ۸ در بخش جنوبی ساحل، منطقه خلیج و بخش‌هایی از منطقه بالتیمور بزرگ متغیر است. گونه‌های گیاهی مهاجم مانند کودزو، درخت بهشتی، رز چندگل و چمن استیلت ژاپنی، مانع رشد پوشش گیاهی بومی می‌شوند. گل ایالتی مریلند، سوسن چشم‌سیاه، به وفور در گروه‌های گل‌های وحشی در سراسر ایالت می‌روید.

 حیات وحش 
بندانگشتی|یک اسب شینکوتیک وحشی در جزیره اساتیگ در جزایر ساحلی اطلس مریلند
این ایالت زیستگاه تعداد قابل توجهی گوزن دم‌سفید است، به ویژه در مناطق جنگلی و کوهستانی غرب ایالت، و افزایش بیش از حد جمعیت آن‌ها می‌تواند به یک مشکل تبدیل شود. پستانداران مختلفی از کوه‌های غرب تا مناطق مرکزی یافت می‌شوند که شامل خرس سیاه آمریکایی، بابکت، روباه، کایوت، راکون و سمور آبی هستند.

جمعیتی از اسب‌های وحشی (رمیده) کمیاب در جزیره اساتیگ یافت می‌شوند. اعتقاد بر این است که آن‌ها از نسل اسب‌هایی هستند که از غرق شدن گالیون‌های اسپانیایی گریخته‌اند. هر ساله در هفته آخر ژوئیه، آن‌ها را گرفته و از میان یک خلیج کم‌عمق برای فروش در شینکوتیک، ویرجینیا عبور می‌دهند؛ این یک تکنیک حفاظتی است که تضمین می‌کند جزیره کوچک توسط اسب‌ها اشغال نشود. این پونی‌ها و فروش آن‌ها توسط کتاب کودکان «میستی از شینکوتیک» محبوبیت یافتند.

نژاد خالص سگ چساپیک بی ریترایور به طور خاص برای ورزش‌های آبی، شکار و جستجو و نجات در منطقه چساپیک پرورش یافته است. در سال ۱۸۷۸، چساپیک بی ریترایور اولین نژاد انفرادی ریترایور بود که توسط کلوپ کنل آمریکا به رسمیت شناخته شد و بعداً توسط دانشگاه مریلند، شهرستان بالتیمور به عنوان نماد (ماسکوت) انتخاب شد.

جمعیت خزندگان و دوزیستان مریلند شامل لاک‌پشت لاک‌پشت پشت‌الماسی است که به عنوان نماد دانشگاه مریلند، کالج پارک پذیرفته شده است، و همچنین لاک‌پشت جعبه‌ای شرقی که در معرض تهدید است. این ایالت بخشی از قلمرو پری‌شاهرخ بالتیمور است که پرنده رسمی ایالت و نماد تیم بالتیمور اوریولز در ام‌ال‌بی است.

 اقتصاد 
در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با  میلیارد دلار داشت، که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور ونزوئلا ( میلیارد دلار) بود.بر طبق آمار ۲۰۰۹ International Monetary Fund که در جداول قیاس زیر ارائه گردیده‌اند: از لحاظ صنعت این ایالت از پیشرفته‌ترین ایالات آمریکا محسوب می‌شود. موسسات ملی بهداشت ایالات متحده آمریکا (NIH)، مؤسسه پزشکی هاورد هیوز، و شرکت لاکهید مارتین در این ایالت قرار دارند.

ایالت مریلند همچنین میزبان بالاترین نسبت جمعیتی میلیونرها در کشور آمریکا است. ایالت مریلند همچنین بالاترین متوسط درآمد خانوار را در میان ایالتهای آمریکا دارد. در سال ۲۰۱۴ میلادی، متوسط درآمد سالانهٔ خانواده‌ای با یک نفر شاغل، ۵۹٬۰۵۵ دلار بوده‌است. در همان بازهٔ زمانی، نرخ فقر در ایالت ۱۰٫۱ درصد بوده‌است و مریلند دومین ایالت در میان ایالت‌های با کمترین میزان فقر بوده‌است. البته هزینهٔ زندگی در این ایالت ۱۰٫۹ درصد بیشتر از میانگین کل کشور بوده‌است.

 مراکز علمی 
بندانگشتی|250px|چپ|آزادراه هریسبورگ-بالتیمور در شمال این ایالت.

مریلند دارای مراکز علمی بسیار غنی است. در علوم فضایی، ناسا یک پایگاه فضایی بنام مرکز پرواز فضایی گادرد در مریلند دارد، و امروزه مریلند تبدیل به یک قطب مهم در علوم زیست‌فناوری گردیده.

دو دانشگاه جانز هاپکینز و دانشگاه مریلند در کالج پارک در این ایالت دارای شهرت جهانی هستند.

 مشاهیر 
250px|بندانگشتی|چپ|پل‌های عبوری از روی خلیج چساپیک در مریلند. مریلند یک ایالت صنعتی است.
از افراد مشهور این سرزمین می‌توان دنزل واشنگتن ،استیسی کیبلر، مایکل فلپس، جان بولتون، نانسی پلوسی، تورگود مارشال، ادوارد ویتن، کوین لورون و فرانک زاپا را نام برد.

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 
 آکسون هیل گلاسمنور، مریلند
 شهرستان مونتگومری، مریلند
 شهرستان هوارد

 منابع 

 پیوند به بیرون 

 انجمن فرهنگی ایرانیان مقیم مریلند
 انجمن ایرانی دانشجویان دکترای دانشگاه مریلند
 رادیو کالج پارک: پادکست دانشجویان ایرانی دانشگاه مریلند
 مؤسسه دانشجویان ایرانی مریلند 


رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۷۸۸ (میلادی)
رده:ایالت‌های ایالات متحده آمریکا
رده:ایالت‌های جنوبی آمریکا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۷۸۸ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
رده:ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا
رده:شمال شرقی ایالات متحده آمریکا
رده:سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا