کمال خجندی

کمال‌الدینْ مسعودِ خُجَندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی سده ۸ (قمری) بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد.




بااینکه شاعری پیشهٔ اصلی او نبود، دیوانش مشتمل بر نزدیک به هشت‌هزار بیت است که بخش اصلی‌اش غزل‌های او هستند. نمونه‌ای از غزلیات:








شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که پادشاه برای او ساخته بود به سر می‌برد. او از شاعران نامدار اواخر سدهٔ هشتم است که به‌ویژه در غزل‌سرایی مهارت داشت. دیوان او شامل غزل‌های مطبوع زیاد و غالباً مقرون به ذوق عرفانی است.

کمال خجندی معاصر حافظ بود و دربارهٔ او چنین گفته است:

از اشعار اوست:



کمال‌الدین خجندی در سال ۷۹۲ (قمری) یا ۸۰۳ یا ۸۰۸ هجری قمری درگذشت. آرمگاه او در تبریز است. این بیت بر لوح آرامگاه او نوشته شده است:

 پانویس 

 منابع 
 لغت‌نامهٔ دهخدا


 پیوند به بیرون 
 دیوان کمال خجندی در وبگاه گنجور


رده:ادبیات زبان فارسی
رده:خاک‌سپاری‌ها در باغ دوکمال
رده:درگذشتگان ۱۴۰۰ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۷۹۲ (قمری)
رده:زادگان ۱۳۲۱ (میلادی)
رده:شاعران اهل خجند
رده:شاعران ایران بزرگ
رده:شاعران سده ۱۴ (میلادی) اهل ایران
رده:شاعران صوفی
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۸ (قمری)
رده:شاعران فارسی‌زبان
رده:شاعران قرون وسطی
رده:صوفیان اهل ایران
رده:نویسندگان سده ۱۴ (میلادی)