Dialeutu eólicu

El eólicu era dialeutu el griegu palrau ena zona nororiental los antíguus territórius elenus i al norti la costa minorasiática i en Lesbu. 
 Domiñus 
Enantis la llegá los hónius a la costa anatólia, los eólius se bian destendiu dendi Tessália hata pa Lesbu, Quiu, Esmirna i las Clazómenas, pal sigru IX e. C., hincandu la su palra i costumbris. La huerça destus sítius esprimentarun una contaminación con el hóniu que sedria el dialeutu griegu predominanti nel Eheu i ena costa anatólia, ecetuandu Tessália, nel continenti. Allina conselvó rasgus arcaizantis que se perdierun enas islas u en Ásia. Hunta el Ática, ena zona beócia se destendió tamién el eólicu, que queó cumu encravi lingüísticu entri palrantis hónicus i dóricus. 

Desti heitu, los tres prencipalis sugrupus dialeutalis enos que se devii el eólicu son el tessáliu, el beóciu i el lésbiu, huendu los dos primerus continentalis. Foneticamenti dessistin angunas deferéncias entri el eólicu continental i el isleñu. El tessáliu es mas arcaicu i conselva sin assibilal el grupu –τι i conselva sin volucional el grupu -νσ- (tess. πάνσα, lesb. παῖσα). Μorfolohicamenti, el henitivu que se queó nel continenti hue –οιο~οι. Sintaticamenti, se conselvó la preposición ἐν + acusativu, frenti al ἐς~εἰς lésbiu. 

Eolismus se topan en Omeru i puetas qu'escrebierun nesti dialeutu huerun Safu u Alceu.

 Rasgus fonéticus 
La fonética desti dialeutu se caraiteriza pol lenicismu que da lugal a numirosas assimilacionis i perda sonis, contracionis hueraparti dotras particulariais que nu se conselvan notrus dialeutus.
 Redución grupus consonánticus: 
— λλ > λ: ἐπασχάλαντες.
— σθλ > σλ: ἔσλον.
— γν > ν: γινώσκοντες.
 Assimilación grupus consonánticus líquia + σ u líquia + líquia: ἐμμί < *ἐσμί (át. εἰμί), στέλλω < *στέλνω. 
 Prefihu κατ- "κατα-" con assimilación la dental: κακχέω (át. καταχέω).
 Volución el grupu induropeu *kw + vocal palatal en π: πέμπε < *penkwe (át. πέντε), πέσυρες (át. τέτταρες).
 Perda aspiración enicial u silosi: ὤρα (át. ὥρα), ὔπα (át. ὑπό), Ἐλένα (át. Ἑλένη).
 Retrotación el acentu, de mó que parabras que son ossítonas u barítonas passan el su acentu a la penúrtima u antipenúrtima sílaba: ἴρος (át. ἱερός).

 Rasgus morfolóhicus 
 Desinéncia -ην enos infitivus (át. -ειν): ἔλθην (át. ἐλθεῖν), λάσην (át. λήσειν).
 Desinéncia –ισι nel dativu prural (át. -ις): συμφόραισι.
 Desinéncia -εσσι nel dativu prural la tercel declinación (át. -σι): πάιδεσσι (át. παισί).
 Prefihu αἰμι- (át. ἡμι-): αἰμίθεος (át. ἡμίθεος).
 Henitivu prural temas en –α contratus en ᾱ (át. -ῶν): ξάνθᾱν < *ξάνθαων (át. ξανθῶν).
 Acusativu prural el pronombri primel pressona ἄμμε (át. ἡμᾶς).
 Desinéncia particípiu prefetu –ων: γεγόνων, -οντος.

 Sintassi 
A la escontra dotrus dialeutus, el eólicu prefieri costruil el patronímicu pol mé dun ahetivu derivau del nombri i non con el henitivu del mesmu, lo qual supón un rasgu arcaizanti: Φίλων Τιμάνδρειος i non Τιμάνδρου "Filón Timandreu" i non "el de Timandru".

 Léssicu 
 Preposicionis, conhuncionis, alvérbius 
 ὔπα (át. ὑπό): "bahu".
 πότα (át. ποτέ): "una ves paí".
 αἰ (át. εἰ): "si".
 κε(ν) (át. ἀν): "quiziá".
 πρές (át. πρός): "pa".

 Nombris 
 πτέρυξ (át. πτερόν) "ala".
 ἴρος (át. ἱερός) "sagrau".

 Verbus 
 γίνυμαι (át. γίγνομαι) "nacel".

Categoría:Dialeutus griegus