Pruitt-Igoe

Wendell O. Pruitt eta William Igoe apartamentuak, Pruitt-Igoe izenez ezagunak, 1954an Ameriketako Estatu Batuetako St. Louisen eraiki ziren etxebizitza urbanoen proiektu bateratuak izan ziren. Hamaika pisuko 33 etxe orratz dituen konplexua estilo arkitektoniko modernistan diseinatu zuen Minoru Yamasakik. Inauguratu zen unean, herrialdeko etxebizitza publiko multzorik handienetakoa zen. Funts federalekin eraiki zen antzinako auzo marjinal baten kokalekuan, hiriko hiri-berrikuntzako programaren parte gisa. Legalki integratuta egon arren, afroamerikarrak bakarrik bizi ziren bertan.

Hasiera batean, ordezten zituen alokairuko etxebizitzekiko hobekuntza bat kontsideratu bazen ere, Pruitt-Igoeko bizi baldintzak amaitu eta gutxira hasi ziren okertzen. 1960ko hamarkadaren erdialdean, mantentze-lan txarrek eta delinkuentziak, bereziki bandalismoak eta gazte-delinkuentziak, kaltetu zuten. Gainbeherari buelta emateko ekimen ugarik porrot egin zuten eta, 1970ean, konplexuaren bi heren baino gehiago hutsik zeuden. Eraikinaren eraispena 1972an hasi zen, zenbait eraikinen inplosio telebistatuarekin. Hurrengo lau urteetan, gainerako gunea hustu eta eraitsi egin zuten.

Eraitsi ondoren, arkitektura modernistaren asmo eraldatzaileen porrotaren sinbolo bihurtu zen Pruitt-Igoe, proiektuaren arazoak, neurri handi batean, ingurune etsai eta ziurtasunik gabea sortu zuten akats arkitektonikoei egotzi baitzitzaizkien. Charles Jencks kritikariak honela deskribatu zuen haren eraispena: «Arkitektura modernoa hil zen eguna». Architectural Review aldizkariak gaur egun gaiaren inguruan dagoen adostasunaren laburpen batean dio proiektua «hasieratik porrotera kondenatuta» zegoela. Koyaanisqatsi filman eraispenaren irudiak agertzen dira, eta Philip Glassek izen bereko soinu-banda idatzi zion. 2024an, Pruitt-Igoe kokalekuaren zati handi bat hutsik dago oraindik, nahiz eta garapen-proiektu berriak dauden egiteke.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Saint Louis (Missouri)