Leonor de Velasco la Cueva

Leonor Velasco la Cueva (? – Madril, 1689ko irailaren 20a), XI. Siruelako kondesa (1680), V. Cerralbo-ko markesa, II. Villalobos-eko kondesa, Roa eta bere lurraldeko anderea, Cervera eta Pernía bailaretakoa, Castrejón eta Villalobón-ekoa, eta Agoncillo eta Edrano Etxea estatukoa, Errioxan. 

 Bizitza 
Gurasoak Gabriel de Velasco la Cueva eta Victoria Pacheco Colona izan ziren. Bikotearen hamargarren alaba izan zen. Ana Maria Velasco de la Cuevaren ahizpa gaztea izan zen.

 Ezkontza 
Gabriel Maura Gamazo historialariaren arabera, Leonor Velasco nolabaiteko eskandaluan murgildu zen ezkondua ez ezik pobrea ere zen gizon batekin izandako maitasunaren ondorioz. Eta gero, Iñigo de Toledok, Valduezako markesaren semeak, ezkontzea proposatu bazion ere, Gobernu Batzordeak ezkontza bertan behera utzi zuen, Leonor Siruela eta Cerralboko etxeen oinordekoa zela aitzakiatzat hartuta. Honek, behin betiko, Juan Jose Austriakoaren, Filipe IV.a Espainiakoaren seme ez-legitimoaren kausaren alde egitera bultzatu zuen. Gero, Alonso de Sandoval Pachecorekin ezkondu zen, Caracena del Valleko II. markesarekin, baina ondorengorik ez zuen izan, eta konderria Cristobal de Velascok de la Cueva eta Carrillo de Mendozak oinordetzan hartu zuen, seigarren kondearen eta haren bigarren emaztearen ondorengoa.

 Gorteko egonaldia eta azpikeriak 
1629. urteko abenduaren 18an Maria Ana Austriakoa infanta enperatrizaren laguntzaile izendatu zuten, Filipe IV.aren arreba eta Fernando III.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoaren emaztea. Hogei urte geroago itzuli zen Espainiara, 1649. urtean, Mariana de Austriakoarekin batera. Honek bere apain-mahai izendatu zuen (nahiz eta orduko, 1646. urtetik, bere dama izan) eta 1650. urteko urtarrilaren 4an Jauregiko zalgurdia erabiltzeko aukera eman zitzaion.

1651. urtean ez zen Margarita infantaren bataiora joan, senide baten heriotza edo gaixotasuna zela eta, dolua zuelako.

1665 eta 1669 urteen artean Leonor Velascok aita jesuitaren aurkako azpijoko batzuetan hartu zuen parte. Juan de Madriden hautagaitza babestu zuen erreginaren aitorlekurako eta 1668. urtetik aurrera Juan Jose de Austriarekin kolaboratzen hasi zen, aipatutako arrazoiengatik. 1677an kolaborazio hau bere sostengu osoa bihurtu zen, Mariana erreginarekiko desleialtasuna. Hala ere, gero barkatu egin zioten, eta 1679 eta 1680. urteetan egunero bi plater janari eman zioten. Azken urte horretan, gainera, bere ahizpa Ana María Velasco de la Cueva hil zen eta Siruelako XI. kondesa titulua eta balio handiko zenbait objektu, besteak beste, «diamantezko paparreko orratz bat», legatu zizkion.

 Heriotza 
Leonorrek 1680. urteko urriaren 22an egin zuen testamentua Lucas Gómez Portero erregearen eskribauaren aurrean, 1689. urteko maiatzaren 13an zabaldu zen dokumentu batean. Madrilen hil zen 1689ko irailaren 20an, hirurogei urtez Errege Jauregiko dama izan ostean, eta hurrengo egunean Santa Anako Karmeldarren Monasterioan lurperatu zuten. Hil baino egun batzuk lehenago, erregina ezkontideak urrezko bi ezkutuko 200 dobloi eman zizkion hiletaren gastuak ordaintzeko, eta agindu zion heriotzako orduan laguntzeko «damen aurrean egon ohi den guztiarekin».

 Aldeko eta kontrakoak 
1665etik 1674ra arte, gero kondesa izan zena etengabe aipatzen da Germaniako Erromatar Inperio Santuko enbaxadorearen egunerokoetan, Pöttingeko kondearen egunkarietan. Honek «nire dama», «arlo garrantzitsuetako dama», «adinekoa izateagatik asko dakien dama», «pentsa daitekeen dama finena» eta antzeko esaldietan lausengatzen zuen, eta harengandik opariak jasotzen zituen, hala nola «Sancta Juana de la Cruzen jatorrizko kuenta delako bat, urrean egina, eta katebegi batean trabatua, ezkerreko besoan  jartzen zuen bere memorian izateko, bitxi oso estimatua». 

Hala ere, bere aurkakoak ere bazituen, hala nola Luis Guillen de Moncada Aragón kardinal eta estatu-gizona, zeinak behin eta berriz azpimarratzen zuen Jauregian zuen eragin txarra, 1666an Luis Guillén de Moncada Aragónek Castelrodrigoko markesari idatzitako gutun batean:Jauregi hau [...] Leonor de Velasco andrearen ohitura eta doktrina txarrekin etxe publikoa bihurtu da eta gauza izugarriak gertatzen dira, gizateria hondamendia biderkatuz eta ezer konpondu gabe.

Bestalde, Gabriel Maura Gamazo historialariak honelaxe deskribatu zuen Leonor de Velasco, Carlos II y su Corte, bi liburukien 1.an, or. 291-292.:Berritsu, kaskagogor eta nahastailea [...] Don Juanen zerbitzura jarri zen, bide indiskretuko begi bizizaleak eta dontzeila matxuratuaren mingain garratza, bere bihotz desegina eta bere xarmaren gona eskaintzeko esperantzarekin.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekka 

Kategoria:Madrilen hildakoak
Kategoria:Espainiako noblezia
Kategoria:Kondesak