Rafael Amador Fernández

Rafael Amador Fernández (Sevilla, 1960 - Ibidem, 2026ko otsailaren 8a)  flamenko gitarra jotzaile, musikagile eta cantaor andaluziarra izan zen. Raimundo Amador Fernández anaiarekin eta Kiko Venenorekin batera, flamenkoa irauli zuen, rockarekin eta bluesarekin uztartuz, bere garaira aurreratutako musika eginez eta "bluesleria" izenez bataiatu zuten estiloa sortuz.https://www.deflamenco.com/revista/noticias/rafael-amador-fernandez-1960-8-de-febrero-de-2026.htmlhttps://www.vanitatis.elconfidencial.com/famosos/2026-02-09/rafael-amador-pata-negra-hijo-raimundo-muere-blusleria_4299858/

 Biografia 
1977an, Amador bi anaiek eta Kikok Veneno taldea osatu zuten, eta disko bakarra argitaratu zuten. Ez kritikak ez publikoak ez zuten disko hau ondo hartu, ez baitzuten ulertu nola egin daitekeen flamenkoa rock talde baten oinarriekin, bere instrumentuekin: bateria, baxua eta gitarra elektrikoa. Taldea handik gutxira desagertu zen, eta Veneno taldeko hiru kideak hainbat proiektutan murgildu ziren. Garrantzitsuenetako bat Camarón de la Islaren La leyenda del tiempo (1979) albumeko kolaborazioak izan ziren.

Rafaelek eta bere anaia Raimundok, Venenoren pausoei jarraituz Pata Negra sortu zuten 1978an, baina orduan beraiek konposatu zituzten gaiak. Pata Negrako lan gehienak Rafael Amadorrek eginak ziren, konposizio-gaitasun ikusgarriarekin eta, gainera, bere burua berrasmatzeko gaitasun handiarekin, zuzenekoetan beti gaiak modu aldatuan interpretatzen baitzituen. Pata Negrarekin espero zuten arrakasta lortu zuten beren disko preziatuenei esker: Guitarras callejeras (1985) eta Blues de la Frontera (1987). Azken horrek eman zien ospea, besteak beste, «Camarón», «Lunático» eta «Pasa la vida» abestiekin. Anaiek kultuzko disko bat ere grabatzen dute Cathy Claretekin batera, ¿Por qué, por qué? izenburukoa. (1987).https://tienda.efeeme.com/libros/777-blues-de-la-frontera.html

Ospearekin batera arazoak ere iritsi ziren: drogak musikarien bizitzan agertzen hasi ziren. Gehiegikeriak Amador anaiei eragiten hasi ziren, eta, zehazkiago, Rafaeli, harrapatuta geratu baitzen. Raimundok anaiarekin proiektua bertan behera uztea erabaki zuen. Azken kontzertu bat antolatu zuten Bartzelonako Zeleste aretoan, 1989an, El Directo albumean betiko islatuta geratu zena. Bertan, euren abesti onenetako asko interpretatu zituzten, Veneno taldearen "La Muchachita" kantua barne.

Raimundo joan ondoren, Rafael bakarrik geratu zen Pata Negra taldean. Ondoren bi disko kaleratuko zituen, Inspiración y locura (1990) eta Como una vara verde (1995), oso pertsonalak eta introspektiboak. Horietan nabarmena da Rafaelen etsipena, artista gisa, anaiak abandonatuta eta drogekiko mendekotasunaren ondorioz. Urte batzuetan musikatik erretiratu ondoren, Rafael eszenatokietara itzuli zen Pata Negrarekin bere lehengo kantuak interpretatzeko. Berragerpen horretan Navajita Plateáren laguntza izan zuen.https://www.lavozdigital.es/cadiz/20080703/cultura/navajita-platea-pata-negra-20080703.html

Aipatzekoa da Nea Flamenco Experimental taldearekin izan zuen lankidetza. Haiekin grabatu zuen, estudioko azken kanta, «Plaza» izeneko rocanrol bat, gitarra-konponketen ideietan kolaboratzeaz eta lau kantutan baxuak musikalki asmatzeaz gain. Hori guztia lehen aipatutako taldearen maxi single Flamenko esperimentalean dago. https://www.diariodecadiz.es/ocio/muere-guitarrista-compositor-pata-negra_0_2005854786.html

Sevillako eszenaren omenaldia jaso zuen 2015ean.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 :Rafael Amadorri omenaldia Youtuben.

Kategoria:Sevillarrak
Kategoria:Flamenko musikariak
Kategoria:Espainiako gitarra-jotzaileak
Kategoria:Andaluziako musikariak
Kategoria:Gaztelaniazko abeslariak
Kategoria:Espainiako ijitoak
Kategoria:Sevillan hildakoak