Osmoerregulazio

Osmorregulazioa organismo baten gorputzeko fluidoen presio osmotikoaren erregulazio aktiboa da, osmoerrezeptoreek detektatua, organismoaren ur-edukiaren homeostasiari eusteko; hau da, likidoen orekari eta elektrolitoen kontzentrazioari eusten die (kasu horretan, gorputzeko fluidoek adierazten dituzte disoluzioan dauden gatzak), gorputzeko fluidoak gehiegi dilui edo kontzentra ez daitezen. Osmosi bidez urak disoluzio batetik bestera pasatzeko duen joeraren neurria da presio osmotikoa. Disoluzio baten presio osmotikoa zenbat eta handiagoa izan, orduan eta ur gehiago pasatzen da disoluziora. Selektiboki iragazkorra den mintz baten alde hipertonikoan presioa egin behar da, ur purua duen aldetik osmosi bidez urik ez barreiatzeko.

Oreka osmotikoan ordu- eta egun-aldaketak egon daitezkeen arren, animalia bat egoera osmotiko egonkorrean egon ohi da epe luzera. Ur- eta lur-inguruneetako organismoek solutuen kontzentrazio egokiari eta haien gorputzeko fluidoen ur-kantitateari eutsi behar diote; horrek esan nahi du larruazala eta giltzurrunak bezalako organoen bidez iraizten direla (hondakin nitrogenatu metabolikoak eta beste substantzia batzuk, hala nola hormonak, toxikoak izango bailirateke odolean metatuko balira).

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Biologia zelularra
Kategoria:Zelula mintzaren biologia