Ferratzaile

Ferratzailea, baita ere perratzailea edo ferrazalea, zamariak eta abelgorriak, hau da, abereak ferratzen zituen langilea zen. Zaintzaren barruan sartzen da ebakitzea, kaskoen oreka bermatzea eta ferrak jartzea, beharrezkoa bada.

Ferratzailearen lanbideak errementariaren zenbait trebetasun (hala nola metalezko ferrak fabrikatzea, egokitzea eta doitzea) eta albaitaritzako zenbait trebetasun (hala nola animalien beheko gorputz-adarren anatomia eta fisiologia ezagutzea) konbinatzen ditu, zaldi-zangoen zaintzeko.

 Historia 
Errementariaren lanbideak eta ferratzailearenak lotura estua dute. Lanbide horrek garrantzi handia izan zuen Europa osoan, Erdi Arotik eta Ipar Amerikan, XVIII. mendetik industria-iraultzaraino, zaldi-azienda ugari baitzegoen. Nekazal munduaren industrializazioarekin eta automobilaren agerpenarekin, zaldi-aziendaren kopurua izugarri jaitsi zen, eta, batez ere, kirol- edo jolas-erabilerara mugatu zen.

Herri askotan errementaria ferratzailea ere bazen, baina baziren herririk herri ibiltzen ziren ferratzaileak ere, behar zituzten animaliak ferratzen. Ohikoa zen herrietan ferratokia egotea, oro har harriz eta egurrez egindako egitura bat, non abereak eusten baitziren ferratzailearen lana errazteko.

 Euskal kondaira 
Jesukristo ferratzaile izenburuko istorioa da hau: ferratzaile harro bati lezioa emateko Jesu Kristok eta Pedrok zaldiaren hanka askatu eta ingude gainean ferratu zuten. Ferratzaile harroak gauza bera egin nahi izan zuen, baina ezin izan zuen zaldiaren hanka bere lekura bihurtu. Jesukristo eta Pedro itzuli ziren eta hanka bere lekuan jartzen lagundu zioten, baina "Ni naiz munduko ferratzailerik hoberena" zioen iragarkia kentzeko agindu zioten.Juan Garmendia Larrañaga - Xabier Mendiguren Bereziartu: Juan Garmendia Larrañagaren hiztegi etnografikoa. Donostia: Ikastolen Elkartea, 2003. 78.or.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Ferratoki
 Errementari

 Kanpo estekak 
 :American Farrier's Journal
 :American Farrier's Association

Kategoria:Artisauak