Winifred Carney

Maria Winifred "Winnie" Carney (Bangor, Down konderria, Irlanda 1887ko abenduaren 4a - Belfast, Ipar Irlanda, 1943ko azaroaren 21a) irlandar errepublikarra izan zen, 1916ko Pazko Altxamenduaren partaidea Dublin-en, eta Belfast-en —idazkari sindikal, emakumeen sufragista eta alderdi sozialistako kide gisa— bizitza osoko aktibista sozial eta politikoa. 2024ko martxoan, Belfast-eko udaletxearen lurretan, estatua bat jarri  zioten.

 Haurtzaroa 
Carney klase ertain-baxuko familia katoliko batean jaio zen Bangor-eko Fisher's Hill-en, Down konderrian, eta Alfred Carney bidaiari komertzialaren eta Sarah Cassidy-ren alaba zen, 1873ko otsailaren 25ean Belfast-en ezkondu zirenak. Sei anai-arreba zituen.

Winifred eta bere familia Belfast-eko, Falls Road-era joan ziren haurra zenean, amak gozoki denda txiki bat zuzentzen baitzuen. Aitak, protestantea, familia utzi zuen gero, ama haiei babesa emateko utzita. Bi anaia Ameriketara abiatu ziren, eta bi ahizpa komentura:Carney, hiriko Donegall kaleko Christian Brothers eskolan hezia, titulua atera baino lehen eskolan irakasten zuen, 1911 inguruan, idazkari eta mekanografo labur gisa, Belfast-en hori egin zuen lehen emakumeetako bat.

Carney-k interes goiztiarra hartu zuen Liga Gaelikoaren (Conradh na Gaeilge) lanean eta Irlandako Emakumeen Sufragio Elkartearenean,

 Sindikalista 
1912an, Dungannon-eko prokuradore batekin kargua utzi zuen, bere lagun Marie Johnson-en oinordeko izateko, Irlandako Ehungintzako Langileen Sindikatuko idazkari postu pobre eta irregularki ordainduan. Sindikatua, Mary Galway-ren Ehungintzako Operarioen Elkarte zuhurrenaren aurkaria, ofizialki Dublin-en Delia Larkin-ek zuzendutako Irlandako Emakume Langileen Batasunaren adar bat zen. Praktikan, Belfast-en, James Larkin-en Irish Transport and General Workers Union elkartearen emakumezkoen taldea bezala funtzionatu zuen. Belfast-eko ITGWU adarreko idazkaria James Connolly sozialista errepublikanoa izan zen. 

1913ko ekainean, "Irish Textile Workers' Union"  sindikatuaren lerroetan ehunka pertsona biltzen ari direla" aldarrikatzearekin batera, Manifestu bat egin zuen Carney Connolly-k Manifesto to the Linen Slaves of Belfast  [Belfasteko Lihozko Esklaboei](1913), Connolly,antolatzaile gisa zuen frustrazioa agerian uzten zuena:Belfast-eko edozein errota emakumeentzako hiltegiak eta haurrentzako presondegiak dira. Baina mundu guztia zure baldintzak deitoratzen ari den bitartean, zure izaera esklabista eta morroia deitoratzean ere elkartzen dira haiei men egitean; Belfast-eko emakume horiek zein materialezkoak diren galdezka elkartzen dira, elkarrekin bat egiteari uko egiten diotenak eta haien baldintzak hobetzeko borrokatzen direnak.Ez zuen beti "emakumeek elkarrekin borrokatzea oztopatu egoerak hala eskatzen zuenean": (masan jo zuten 1874an, 1906an eta berriro 1911n, zeinetan ITWU eratu baitzen), baina Belfasteko ehungintzako emakume langileen arteko antolaketa-tasak txikia izaten jarraitu zuen. Baliteke ITWUren kidetza nagusiki katolikoak Johnson-en agindupean harpidetutako 300ak asko gainditu ez izana. Carney-ri, Connolly-k onartu zion bere biziraupena, neurri handi batean, "Falls Road-eko jendetza elkarrekin mantentzea" zela.  

1913ko udazkenean, Dublin-go lock-out handian, Ellen [Gordon] Grimley eta Cathal O'Shannon bere kide sindikalekin, Carney-k dirua bildu eta langileentzako laguntza antolatu zuen eta (Dora Montefiore-k asmatutako "oporretako" eskema batean) Belfast-eko familia enpatikoek babesturiko seme-alabentzat. Prentsak "Don't Give a Damn League"-en [Bost axola ligan] artean kontatu zuen, Grimley-ren baieztapenari erreferentzia eginez, hau da, ez zitzaiola "bost axola" bere mitin eta bileretan poliziak bazeuden.

 Sufragista 
Belfasten egoitza zuen Irlandar Emakumeen Sufragio Elkartea ez zen Dublin-en egoitza zuen Irlandar Emakumeen Frankizia Ligako afiliatua, 1912ko Home Rule Bill delakoan sartutako emakumeen aldeko botoak izateko kanpaina arrakastarik gabe egin zuena. Dublin-go parlamentu batek emakumeentzako aurrerapen gehiago blokeatuko zituela defendatzen zuten heinean, IWSSn Carney unionistak ziren emakumeekin batzen ari zen. Horien artean zeuden Elizabeth McCracken (idazlea "L.A.M. Priestley") eta Elizabeth Bell (ginekologo gisa kalifikatu zen Irlandako lehen emakumea), eta Margaret McCoubrey (Carney-k geroago Ipar Irlandako Alderdi Laboristan aurkitu zuena). Neurri handi batean klase ertaineko emakumeak baziren ere, kaleko txokoetan hitz egiten zuten eta Belfast-eko fabrika eta erroten ateetan afalorduko bilerak egiten zituzten langile klaseko emakumeek parte har zezaten.

1914ko apirilean, IWSS desegin zen. Beste aktibistekin, Carney-k bere leialtasuna helarazi zion Belfast-eko Emakumeen Batasun Sozial eta Politikoa ekintza zuzenaren adarrari: Christabel Pankhursten Ingalaterrako mandatari Dorothy Evansek antolatua. WSPUk uste zuen Ulstergo Kontseilu Unionistarekin elkar ulertze bat izan zutela, Behin-behineko Gobernuaren artikuluen zirriborroetan emakumeen aldeko botoak sartzerakoan oinarrituta (Ulsterrentzat berrelikatuta, Dublingo parlamentu bat berrezarri beharko litzateke). Irlandako parlamentu bati dagokionez, nazionalistek ez lukete horrelako konpromisorik hartuko. Baina 1914ko martxoan, Londres-en lau egunez atezuan egon ondoren, Edward Carson-ek ebatzi zuen unionistek ezin zutela posiziorik hartu hain zatitzailea zen gai batean, emakumeen sufragio gisa, eta WSPUk amaiera eman zion "Ulsterren egin dugun su-etenari".

Emaitza bat izan zen Carney WSPUn sartu zela, hain zuzen ere, bere militanteek Unionistekin lotutako jabetzen aurkako arson erasoen kanpaina bat hasi zutenean. Horien artean, Abbeylands House-ko Ulstergo Boluntarioen zentroa zegoen eta Dorothy Evansek auzitegietan iskanbila sortu zuen jakiteko zergatik James Craig, garai hartan Boluntarioak alemaniar armekin hornitzen ari zena, ez zen arma eta lehergailu kargu berberetan agertzen.

Carney-k ez zuen zuzenean parte hartu.  Jatorri katolikoko beste sufragista batzuek bezala, ulertuko zuen "begi ingelesentzat, Ulstergo unionisten jabetzari eraso egitea eta gobernuaren eraikinei eraso egitea ez zirela desberdinak ager zitekeen" bitartean, "Belfasteko giro tirabiratsuan, urteetan zehar indarkeria sektarioaren agerraldi askoren lekuko izan zena, ekintza horiek [Dublinen egoitza duen Irlandako Emakumeen Frankizia Ligak gaitzetsi zituenak] oso bestelako konnotazioak izan zitzaketen". Baina ziurra da, Britainia Handiak 1914ko abuztuan Alemania-ri gerra deklaratu ondoren, Margaret McCoubrey eta Elizabeth McCracken babestuko zituela, Christabel Pankhurst-en direktibari uko egitean, desegiteko eta jarduera oro bertan behera uzteko iraupenean.

1915ean, McCracken-ek Christabel-en ahizpa ernegatua, Sylvia Pankhurst, Belfast-era gonbidatu zuen gerrako lanak egiten zituzten emakumeen soldata berdintasunaren alde hitz egiteko. Baliteke Carney-k ezagutu izana orduko hartan: Sylvia Pankhurst-ekin izandako korrespondentzia 1922ko uztailean Poliziak Carney-ren etxean sarekada egin zuenean konfiskatutako paperen artean zegoen:

 Matxinatu errebeldea 
ezkerrera|thumb|300x300px|Winifred Carney (1916, Adjutante, Irlandako Armada Hiritarra) Belfast-eko udaletxea, 2024.
Carney Connolly-ren idazkari pertsonala zen, baita sindikatu-sukurtsaleko, idazkaria ere. Bere artikulu gehienak prentsa laboralerako mekanografiatu zituen. 1916ko lehen hilabeteetan, The Workers' Republic aldizkarirako editorialak izan ziren, armetarako deia egiten zutenak.  Nazioaren kausa laborala zela uste osoa zuela baieztatu zuten, Britainia Handiak Alemaniarekin zuen gerran Irlandaren "prostituzioa" Etxe-Gobernari gisa ikusten zuena deklamatu zuten, eta proposatu zuten "Irlandako lurraren gaineko gerraren marea gorriak" bakarrik ahalbidetuko zuela nazioak "bere buruarekiko errespetua berreskuratzea". Constance Markievicz-en gaztedi nazionalistan, Na Fianna Éireann ("Irlandako soldaduak"), eta gero 1914ko apiriletik aurrera Irlandar Boluntarioen emakumeen laguntzailean, Cumann na mBan-en, Carney-k (Connolly-ren Nora eta Ina alaben ondoan) prestakuntza militar maila bat jaso zuen.

1916ko apirilaren 14an, Connolly-k Carney Dublin-era deitu zuen eta bertan Irlandako Armada Hiritarraren (ICA) aldeko mobilizazio aginduak prestatu zituen. Pazko astelehenean Liberty Hallen hasierako goarnizio festarekin abiatu ondoren, Carney (idazmakina batekin eta Webley errebolber batekin armaturik) Posta Bulego Nagusian sartu zen lehen emakumea izan zen Rising bitartean. Carney-k gogoratu zuen:thumb|Bere estatuaren ondoko plaka"Gure okupazioarekin bizitzen jarri garenean eta Tricolour taldea Post Office estandarretik flotatzen ari denean, Connolly-k O'Connell Streeteko erdigunera eraman nau, Errepublikako Banderaren uhina goian ikusteko eta elkarri eskua emateko. Bitartean Aldarrikapena irakurtzen du [Patrick] Pears-ek   Posta Bulego Nagusian  G.P.O.-ren aurrean.Aste horretan (apirilak 24-29) Connollyren laguntzaile izan zen kanpamentuan, administrari mailarekin (ICAk emakumeei "maila eta betebeharra gizonak balira bezala" ematearen bereizketa zuen). Connolly zauritu ondoren, ez zuen bere aldetik alde egin nahi izan. Azken eguneko goizean, apirilak 29, ostirala, bere diktaketa hartu zuen GPOko matxino muntatuei irakurritako hitzaldi baterako: 

"Adore mutilak, irabazten ari gara, eta gure garaipenaren orduan ez ditzagun ahaztu alde guztietan gure ondoan egon eta animatu gaituzten emakume bikainak. Inoiz ez da izan gizon edo emakume bat kausa handiagorik, inoiz ez da izan kausa handiagorik"

Ordura arte, Julia Grenan eta Elizabeth O'Farrell-ekin, GPOn, goiko solairuak sutan, geratzen ziren 30 emakumeetatik, Carney izango zen ebakuatzen azkena. Azken borrokalari taldearekin, Connolly, Moore kalera eraman zuten ohatila batean, eta handik O'Farrellek Pearse-ren agintaldi eskaera eraman zion britainiar komandanteari, Lowe brigadier-jeneralari.

Barneratuta, udan eraman zuten Carney Ingalaterrako Aylesbury espetxera. Han, Nell Ryan eta Helena Molony-rekin batera, Markieviczekin (Kirurgialarien Errege Elkargoko bigarren komandantea izan zena) bat egiteko baimena ukatu zioten zigortutako presoen kolektiboan. Carney eta Molony 1916ko Gabonak baino bi egun lehenago askatu zituzten. Urte berrian amnistiatu zuten Markievicz.

 Ezkerreko errepublikazalea 
Marie Johnson eta Alice Milligan lagunek lagunduta, 1918ko abenduko Erresuma Batuko hauteskunde orokorretan Carney Sinn Féin-en alde jarri zen Belfast Victoria-n —Markievicz-ekin Dublin-en, alderdi errepublikanoak izendatutako bi emakume bakarretako bat—. Bere manifestua, Cathal O'Shannon-ek ezkutuan idatzia ("irlandar boltxebike" autoestilizatua), Connolly-ren Langileen Errepublikako itsasartea izan zen buru:"Handiak bakarrik agertzen dira handi, belauniko gaudelako.

"ALTXA GAITEZEN!"Honek adierazi zuen eskubidea zuela konskripzioaren aurka borrokatzeko (nahiz eta Alemaniaren armistizioa justifikatu, honen arriskua iragankorra zen) eta partizioaren aurka borrokatzeko "arma berdinekin, eta borrokatzeko erabili nuen espiritu eta ausardia berdinarekin, eta berriro borrokatzeko prest nago, Errepublikaren alde"Arerio laboristekin kontingituz, neurri handi batean protestantea zen barruti batean, eta Irish Newsek "Sinn Féin feministen" hautagai gisa desbideratuta, Carney-k 395 boto baino ez zituen lortu. BLP Belfasteko Alderdi Laboristako hautagaia (gehiengoa, partizioaren alternatiba gisa, Irlanda osoko home rule delakoaren alde agertu zen): 22k 3.469 eraman zituzten; 9.309 unionista laborista garaileak:  

Carney-k ITGWUrentzat lan egiten jarraitu zuen, Irlandako Armada Errepublikanoaren iparraldeko buruzagitzaren konfiantza gordetzen zuen bitartean. Irlandako Errepublikar Presoen Mendekotasunen Funtseko idazkaria izan zen 1920-1922, eta 2A Carlisle Circus etxeko bere etxean Markievicz eta Austin Stack bezalako errepublikanoak babestu zituen 1922ko uztailean, bere etxea poliziak sareratu zuen. Konfiskatutako "paper sediziogileen" artean, Michael Collins eta beste errepublikano garrantzitsu batzuekiko korrespondentzia, Irlandako Alderdi Sozialistako kide txartela eta panfleto politikoen bilduma zeuden. Horien artean zeuden The Significance of Sinn Féin [Sinn Féin-en esannahia], Jack White-ren argudioa, errepublika ez zela lortuko sozialistek lanari dei egin gabe; Maxim Litvinoven The Bolshevik Revolution, its Rise and Sense (1919),[Iraultza boltxebikea, bere goraldia eta zentzua] Belfasteko erbestean egondako etorkizuneko Sobietar Batasuneko Atzerri ministroa; eta The Dictatorship of the Proletariat (1918), non Karl Kautsky marxista alemaniarrak Alderdi Komunistaren diktadura hartzen duen hizpide. 

Carney-k 18 egun eman zituen atxilotuta.  Osasun-arrazoiengatik askatu zuten, eta, ondoren, kondenatu eta 2£ko isuna ezarri zioten “IRAren Iparraldeko Hirugarren Dibisioari buruzko” dokumentuak edukitzeagatik (hauek, behin eta berriz esan zituen, barnekoak arintzeko lanarekin soilik lotuta). 

1921eko Itun Anglo-Irlandarrean, Carney-k zalantzaren onura eman zion Michael Collin-si. Mezulari bihurtu zen Sir James Craig-ekin izandako elkarrizketekin lotutako mezuak eramateko, gaur egun Ipar Irlandako lehen ministroa dena, eta, ondoren, azkenean lortu zen itunaren arabera eratutako jarraipen batzorde bateko kidea.  Hegoaldean Gerra Zibila garatu ahala, Collin-en Itunaren aurkako burkide ohien exekuzio sumariotik atzera egin zuen, horien artean Erskine Childers, berak ondo ezagutu zuena. Baina Collins-en nemesiak, Éamon de Valerak, ez zuen konbentzitu.

O'Shannon-i buruz, Carney-k esan zuen ondo zegoela Markievicz hil zenean (1927an), lehenago, 1932ko Estatu Libreko hauteskundeetan garaile, De Valerak irudiburu gisa erabili ahal izan zuenean. Carney-k bere Fianna Fáil-en erregimena ez zuela 1916ko Aldarrikapenean agindutako emakumeen berdintasunean aurrera egiten ikusi zuen, ezta jabetza pribatua "eskubide publikoaren eta ongizate publikoaren" mende jarri zuen Lehen Dáil-eko Programa Demokratikoan ere (eta haurrentzako eta adinekoentzako estatu-hornidura barne hartu zuen). Carney-k, bere azken asteetan hilzorian zegoela, uko egin zion Dublin-dik pentsio bat jasotzeari 1916an.

1920an, Carney Glasgow-ko Alderdi Laborista Independentearen konbentzio batera joana zen:  eta, 1924an, ILPko beste kide batzuekin batera, BLPren oinordekoaren, Ipar Irlandako Alderdi Laboristaren, Gorteko adar militantean sartu zen. Alderdiak partizioaren eta Belfast-eko parlamentuaren errealitatea onartu zuen, baina leialtasun-lanbiderik gabe. Nazio-auziari buruzko zalantza bat zen —"isiltasun pragmatiko" bat—, errepublikar lanaren eta, Ipar Irlandan antolatzeari uko egin arren, Britainia Handiko Alderdi Laboristari begiratzen ziotenen arteko lankidetza istilutsua ahalbidetzen zuena.  Sukurtsaleko idazkaria Tommy Geehen-en izan zen, ehungintzako langile katolikoa, 1930ean NILP utzi behar zuena Comintern-ek zigortutako Langile Talde Iraultzaileentzat.
erdian|thumb|362x362px|25.a Winifred Carney izan ahal da eta 14.a Austin Stack  Argazkia 1921-1922koa izan daiteke.

 George McBride-rekin ezkontza 
NILPn, Carney-k George McBride ezagutu zuen. Langile-klaseko protestantea, hamar urte bera baino gazteagoa, Shankill Road-etik, McBride Ulstergo Boluntario ohia zen, eta gerrako beteranoa GPOn egon zen bitartean, Lewisen pistolari gisa 36. dibisioarekin (Ulster) Somme-ko lubakietarantz igotzen aritu zen. Gudu-zelaiaren eta alemaniar gatibualdiaren esperientziatik, internazionalista eta ateista gisa agertu zen. :  McBridek bat egin zuen Carney-ren konpromiso sozialistarekin, baina ez Pazko Altxamenduaren defentsa jarraituarekin (ezin izan zuen "inoiz konbentzitu heriotzek merezi izan zutela") edo partizioan jarri zuen fokua (dena den nazioarteko finantzek kontrolatuko lituzketen bezala, muga, bere ustez, ez zen auzi nagusia).  Bi familien oposizioari aurre eginez, 1928an, Gales-ko Holyhead-erako ferrya hartu eta ezkondu egin ziren, erregistro zibil batean, seniderik bertan ez zela.

Ezkondu ondoren, Carney-k lana utzi zuen ITGWUrekin. Dublin-en lan egiteko gogorik ez zuen, osasun txarra zuen, eta ama gero eta gaixoagoa zaintzen zuen. Bere lankideek errepublikano batekin ezkontzearen aurrean izango zuten erreakzioa aurreikusita, McBride-k uko egin zion Mackie ingeniaritzako lanetan zuen lanpostuari; larru  negozio txiki bat ireki zuen, eta Lan Elkargoen Kontseilu Nazionaleko irakasle postua hartu zuen Historia Ekonomikoan.  Bikoteak bere etxea lortu zuen 3 Whitewell Parade-n, Newtownabbey-n, Belfast-eko iparraldeko kanpoaldean. 

 Ondorengo aktibismoa McBride-kin 
1932an, Carney eta McBride Kanpoko Sorospeneko Langileen Batzordeko kide izan ziren.  Bere antolaketa-ahaleginek milaka langile protestante eta katoliko kalera ateratzen lagundu zuten, eta 10 egunez poliziarekin kale-borrokak izan ondoren, ongizatearen ordainketan igoera garrantzitsuak irabaziz.  Hurrengo urtean, bikotea Ipar Irlandako Alderdi Sozialistarekin (SPNI) batu zen, Alderdi Laborista Independentekoek osatua, NILPtik desfilatzeko britainiar zuzentarau nazional bati uko egin ziotenak. Erakunde nagusiki protestantea, Belfast-eko Shankill eta Newtownards Road barrutietan 150 kide inguru zituena, Jack Macgougan, 1935etik aurrera idazkaria, eta Victor Halley barne hartzen zituen.

1934ko ekainean, beste alderdikide batzuekin (eta Jack White-rekin) Belfasteko 200eko kontingente batean agertu ziren Bodenstown-eko Wolfe Tone urteroko oroigarrian. Victor Halley-k bildu zituen, Kongresu Errepublikarraren antolatzaile gisa, Peadar O'Donnell, Frank Ryan eta - Itunaren Aurkako beteranoen fronte herrikoiko ekimena. Tone hilobira hurbiltzean, Tipperary IRAko kideek bisitariak blokeatu zituzten eta "red" ("Kapitalismoarekiko lotura hautsi") pankarta konfiskatu eta urratu zuten. Pankarta geroago eraman zuten, egun hartan, James Connolly-k Dublingo Arbour Hillen zuen grabesidera. Bertan parte hartu zuten Shankill Road James Connolly errepublikar klubeko 36 kideek "Irlandako Langile Errepublikaren aldeko borrokan aktiboki parte hartzen duten langile protestanteen abangoardia" bezala deskribatu zuten euren burua.Byrne, Patrick (1994). The Republican Congress Revisited. Dublin: Connolly Association Pamphlet, pp. 23-24. 

Kongresua ez zen gai izan ezkerreko batasun errepublikanoa lortzeko. Irailean, Carney eta McBride Rathmines-eko konferentzia bateko delegatuak izan ziren, non, de Valera-ren "arbitraje eta adiskidetze" sistema "faxismo praktiko" gisa salatu arren, Fianna Fáil "fronte batu" antiinperialista batean egokitzeko Alderdi Komunistaren ildoa gehiengo estu batek eraman zuen. 

1936ko udatik aurrera, Carney eta McBride beste sozialista batzuekin lan egin zuten Espainiako Gerra Zibilean bando errepublikanoaren aldeko babesa antolatzeko.  Berriro ere, leialtasunez eta aberriz mintzo ziren abertzaleen aurka jo zuten. 1938an Dock barrutia inpugnatuz, Harry Midgley NILPko buruzagiak bere hauteskunde mitinak hankaz gora jarri zituen "Remember Spain" eta "We want Franco" abestien bidez

 Heriotza eta oroimena 

George McBride-ren emazte maitea  Bizitza osoan  James Connolly-ren kamarada sozialista errepublikarra eta idazkariaDublingo Posta Bulego Nagusiko Pazko astea 1916an

]]
Bizitza osoan kamarada sozialista errepublikarra eta idazkaria 
Carney-ren osasuna asko okertu zen 1930eko hamarkadaren amaieran. 1943ko azaroaren 21ean, Belfast-en hil zen, 55 urte zituela. Bere herriko parrokia-elizan (St Mary's Greencastle) hileta txiki bat egin ondoren, Carney Milltown hilerrian lurperatu zuten, markatu gabeko hilobi batean. Iloba batek iradoki du hori bere anaia Ernest-ek McBride-rekin zuen ezkontzaren gaitzespen jarraituaren ondorio izan zela.

1956an, Connolly-ren biografoak, Desmond Greaves historialari marxistak, McBride aurkitu zuen "hirurogeiko hamarkadaren amaieran, etxe txiki samar batean zehar zabalduriko 5000 libururekin hornitutako luma handiko gizona" eta bere emaztearen oroitzapenarekin ez ezik, Larkin-enarekin eta (estratega pobretzat hartu bazuen ere): Connolly-rekin. Bere azken hamarkada Sir James Craig-en etxean eman zuen, Ulstergo Boluntarioen atseden-etxean, Belfast ekialdean. Han, 1988ko martxoan, McBride telebistan Michael Stone terrorista loialista bere emaztearen hilobiaren gainean korrika egiten ikusi zuen, IRAren hileta batean egindako arma eta granada erasoan. Hilabete geroago hil zen. Koinatuak Milltown-eko emaztearen lursailera sartzea ukatuta, Bangor-eko Clandeboye hilerriko hilobi ez-markatu batean lurperatu zuten. 

Hiru urte lehenago, National Graves Association-ek, Belfastek Carney-rentzat hilarri bat eraiki zuen, "bizitza osoko sozialista errepublikano" gisa ez ezik, McBride-ren "emazte maitea" gisa ere aitortu zuena 2016an, Belfast eta District Trades Union Council-ek mesede berdina egin zion McBride-ri, bi familien ordezkariak zihoazen markagailu bat eraikiz. Carney eta McBride-ren istorioa kontatzen zuen erakusketa bat muntatu zuten Belfasteko udaletxean.
Belfast-eko udaletxeko lursailak "irudi zuriak, gizonezkoak, goi-klasekoak eta unionistak" nagusi zirela baieztatu zuen 2012ko Berdintasun Inpaktuaren Ebaluazio baten ondoren, 2017an Sinn Féin-eko zinegotziek Carney-ri monumentu bat proposatu zioten. Senarraren irudikapen bat txertatuko zukeen sentsibilitate unionistentzako kontzesio bat baztertu zen (McBride Carney-rekin agertzen da beirateetan, Belfast iparraldeko Duncairn Arts Center-en). Artista beraren beste brontze batekin batera, Ralph Sander, Mary Ann McCracken irlandar batuar eta abolizionistarena, Carney-ren figura 2024ko Emakumeen Nazioarteko Egunean (martxoaren 8an) ezagutarazi zen udaletxearen aurrean. Carney irudikatzen da —idazmakina alde batean, Webley errebolberra bestean— 1916ko Herritarren Armadako uniformea jantzita.

Eithne Lydon-ek antzeztua, Winifred Carney 1966ko RTÉ telesail dramatikoan agertzen da 1916ko Rising, Insurrection telesailean. Protagonista nagusia da 2015eko eleberri grafiko batean, Pazko Igoeran ikaskuntza-pakete batekin diseinatua Ipar Irlandako bigarren hezkuntzako eskoletarako.

 Biografiak 

 Allison Murphy, Winnie & George: An Unlikely Union, [  Gertagaitza den batasuna] Mercier Press,  , 2017
 Diane Urquart, Women in Ulster politics [Emakumeak Ulsterren politikan], 1890–1940, Irish Academic Press,  , 2000.
 Margaret Ward, Unmanageable revolutionaries [Iraultzaile Maneiaezinak] , Pluto Press,  , 1995
 Helga Woggon, Silent radical, Winifred Carney 1887–1943: a reconstruction of her autobiography, bere autobiografiaren berreraikuntza, SIPTU, Irish Labour History Society, 2000.

 Ikus gainera 

 Sufragisten zapia
 Hunger Strike Medal

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 A Tribute to Winifred Carney - a true Irish heroine [Winifred Carneyri omenaldia - benetako heroi irlandarra] 2018ko ekainaren 9an, Milltown hilerrian , Belfast-en Youtubeko bideo (ingelesez)
 Iconic Belfast Republican woman's portrait unveiled in City Hall [Belfasteko emakume ikoniko errepublikarraren erretratua ikusgai udaletxean]2019ko Youtubeko bideoa (ingelesez)
 Winifred Carney Feminist, Socialist, Trade Unionist, Republican [Feminista, sozialista, sindikalista, errepublikarra] 2019ko Youtubeko bideoa (ingelesez)

Kategoria:Irlandako sufragistak
Kategoria:Cumann na mBaneko kideak
Kategoria:Pazko matxinadako parte-hartzaileak
Kategoria:Irlandako aktibistak
Kategoria:Down konderriko aintzirak
Kategoria:Sinn Féin alderdiko politikariak
Kategoria:Bangortarrak (Gales)
Kategoria:Irlandako Errepublika
Kategoria:1943ko heriotzak
Kategoria:Gainbegiratu gabeko itzulpenak