José Luis Albareda

José Luis Albareda y Sezde kazetari eta politikari espainiarra izan zen, Alfontso XII.aren erregealdian Sustapen ministroa eta Maria Kristina Habsburgo-Lorenakoaren erregerdetzan Barne Arazoetako ministroa izan zena. Kazetari gisa, pentsamendu politiko, intelektual eta kulturalean oinarritutako hainbat argitalpen sortu eta zuzendu zituen, horien artean luzeena La Revista de España izanik. Bere pertsonan emakumezale, zezenketa-zale eta kirolari gisa duen ospea ere badago.

 Biografia 
Cádizen jaio eta bataiatu zen —Santa Maríako Puertokoa zela harrotzen bazen ere—, Cádizeko Marianisten eskolan hasi zuen bere ikasketak, geroago Sevillara joan zen Zuzenbidea ikastera, eta garai hartan bere familia finantza-hondora erori zen. Arrakasta lortzeko asmoz, Madrilera bidaiatu zuen, Las Novedades egunkarian kolaboratzen hasi zen eta geroago El Contemporáneo zuzendu zuen, non Gustavo Adolfo Bécquerrek ere kolaboratzen zuen. Egunkari liberal hau 1860ko abenduaren 20tik 1865era arte egon zen aktibo. Bere ibilbide politikoak atzerapauso bat izan zuen Elisabet II.aren azken Gorte Nagusietan, eta erbesteratu egin zuten, 1868ko Iraultzaren inguruko gertaeretan aktiboki parte hartuz.

 Ibilbide politikoa 
Bere ibilbidearen hasieran, Cádizko barrutiko diputatu hautatu zuten 1863 eta 1865 artean egindako hauteskundeetan, Alacantekoa 1869 eta 1876 artean, eta Sevillako probintzikoa 1879 eta 1884 artean. Bere ibilbide politikoarekin jarraituz, 1887an Sevillako senatari hautatu zuten, 1891n Palentziakoa, eta 1893an bizitza osorako senatari izendatu zuten. Kabinetearen barruan, Sustapen kargua izan zuen 1881ean Sagastaren Alderdi Liberal-Fusionistaren gobernupean, eta politikari liberal honekin batera Barne Arazoetako ministro gisa egon zen 1887 eta 1888 artean. Azken aldi horretan, 1888ko otsailean indarrean sartu zen dekretu bat eman zuen, aire zabalean mineralaren kalsinazioa debekatzen zuena, kutsadura-ondorioengatik.

1871n Madrilgo Gobernadore Zibila eta Espainiako enbaxadore Parisen eta Londresen ere izan zen.

 Kazetaritza ibilbide 
Ingeles tradizioko kontserbadorea eta Espainiako subiranotasunaren idealekiko leial, kultura-aristokraziarekin lotura ona zuena, apala baina aktiboa milioidunen artean, "kazetaririk aristokratikoena eta politikaririk dotoreena" bezala gogoratu izan da.

1864ko Cánovas Legeak prentsa askatasun maila bat eman zuen, San Gil kuarteleko sarjentuen matxinadaren eta errepresalia tragikoen ondoren desagertu zena. Albaredak, ordea, ausart eta ausarta, El Debate egunkaria sortu zuen 1867ko martxoaren 7ko Dekretua aldarrikatu zen urte berean —agian XIX. mendeko zentsura legerik murriztaileena—. Bere orrialdeak Ruiz Zorrillaren politika erradikalen aurka kanpainak egiteko eta Sagasta eta Serrano babesteko erabili ziren. Astekari honen editore gisa, Albaredak bere babesle gazteetako bat izendatu zuen, Benito Pérez Galdós, kazetari aktiboa, kritikari parlamentarioa eta idazle aspirantea.

Bere hurrengo argitalpena La Revista de España izan zen, hasieratik Amadeo Saboiakoaren aldeko gotorlekua izan zena, baina bere izaera eklektikoak 1895era arte iraun ahal izan zuen (nahiz eta bere azken fasean, Albareda, Hipoteka Bankuko gobernadorea, La Revistaren zuzendaritzatik kanpo zegoen jada, eta hau beste txapeldun liberal gazte baten eskuetara pasa zen: José Sánchez Guerra).

 Kanpo estekak