Bertrand Barère

Bertrand Barère de Vieuzac  (Tarbes, Bigorra, 1755eko irailaren 10a - Ibidem, 1841eko urtarrilaren 13a) gaskoi jatorriko abokatu, kazetari eta politikari iraultzaile frantsesa. Bere erretorika poetikoaren ondorioz, "Gillotinaren Anakreonte" ezizena irabazi zuen.

 Biografia 
Tolosako parlamentuko abokatua, Estatu Orokorretako diputatua (1788) eta Batzar Konstituziogileko kidea izan zen. Kasazio-auzitegiko kide gisa ere jardun zuen, eta Konbentzioko diputatu izan zen, non Plaineko buruzagietako bat izan zen (frakzio zentrista nagusia, baita ere Le Marais). 1792an, Konbentzioko presidente hautatu zuten. Maraiseko diputatu gehienak bezala, Robespierrekin lerrokatu zen. Iraultzaren hizlari nabarmenetako bat izan zen: defendatutako mozioen eta aurkeztutako txostenen multzoak hamabi zutabe baino gehiago hartu zituen Moniteur-en (parlamentuko egunkaria), Robespierren zortziren aurka eta Dantonen bi aurka.

Politikoki, jarrera moderatuetatik gorespen iraultzaileraino eboluzionatu zuen, eta Salbamen Publikorako Batzordeko kide izendatu zuten. Organo horretan parte hartu zuen 17 hilabetez, eta bere kide zaharrena izan zen. Ez zuen Robespierre azken ordura arte abandonatu eta, horregatik, 1795ean Poitoura deportatu zuten eta Direktorioaren erregimenean baztertu.

Kontsulatuan eta Inperioan amnistiatu egin zuten, Berrezarkuntzan erbesteratu eta Frantziara itzuli zen Luis Filipe Frantziakoaren erregealdian. Iraultzaren ondorengo bere jarduera nagusia kazetaritzan eta literatura- eta politika-lanen argitalpenean oinarritu zen. Garai honetan ere hiru aldiz aukeratu zuten Pirinio Garaietako departamenduko hautesleek: 1797, 1815 eta 1834an. Hauteskunde hauek, Ehun Egunetan egin zena izan ezik, bertan behera utzi zituen, aldi bakoitzean, plazako botereak.

Azkenean, 1841eko urtarrilaren 13an hil zen, 85 urte zituela, Tarben kontseilari nagusi zela.

 Frantsesez bakarrik 
1794ko urtarrilaren 27an, euskara “fanatismoaren hizkuntza” zela esan zuen. Frantziar Iraultzako garaiak ziren eta Salbamendu Publikoaren Batzordearen hizkuntzen inguruko txostenean, apaizen figura erabili zuen, argudiatuz euskara erabiltzen zutela herria fanatizatzeko. Euskaldunek frantsesa eta lege frantsesak ikasteko obligazioa zutela azpimarratu zuen. Euskal Herria frantsesa zela zioen, baina fanatismotik babestu beharra zutela, "askatasunaren etsaiek ustel" ez zezaten. Txosten berean, euskaraz gain bretainiera, alemaniera eta italieraren aurkako mezuak ere bota zituen, oinaze eta akatsaren iturburutzat jota.

 Bibliografia 
 Joan Mari Torrealdai, Asedio al euskera. Más allá del libro negro, Donostia: Txertoa, 2018.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Tarbetarrak
Kategoria:Tarben hildakoak
Kategoria:Frantziako Iraultzako biografiak
Kategoria:Frantziako politikariak
Kategoria:XVIII. mendeko biografiak
Kategoria:Erregizidak
Kategoria:Jakobinoak
Kategoria:Frantziako hargin beltzak