Caroline Fourest

Caroline Fourest (1975eko irailaren 19a, Aix-en-Provence, Rodanoren Ahoak) frantziar kazetari, saiakeragile, xaxatzaile eta zinema-zuzendaria da.

2000ko hamarkadatik figura mediatikoa eta "xaxatzailea" da, eta feminismoaren, homosexualen eskubideen eta laikotasunaren alde eta fundamentalismo erlijioso kristau, judu eta musulmanen, antisemitismoaren eta muturreko politiken aurka militatzen du.

Marianne aldizkarian editorialista izan zen, ProChoix aldizkariaren editorea eta Franc-Tireur aldizkariaren erredakzioko zuzendaria. 2018an, hogeita bat dokumental egin ondoren, fikziozko lehen filma egin zuen: Sœurs d'armes.

 Biografia 

 Haurtzaroa, nerabezaroa 
Caroline Fourest, sortzez Caroline Guillemot da, eta aita ardo-merkataria du, eta ama antikuarioa —zeinaren abizena hartu zuen—. Jean Birnbaum-en arabera, "probintziako burgesia onean" hazi zen..

 Ikasketak 
Aix-en-Provenceko ikastetxe pribatu katoliko batean ikasi ondoren, Caroline Fourest Parisera joan zen amarekin bizitzera 14 urte zitela, gurasoak dibortziatu eta gero. Nerabezaroan, bere homosexualitatea deskubritu zuen..

EHESSko Historia eta Soziologian lizentziaduna da, eta Sorbonan lortutako Komunikazio Politiko eta Sozialeko DESS (goi-mailako ikasketa espezializatuen diploma) bat ere badu. Bertan, krisi-komunikazioa ikasi zuen.

 Kazetaritza eta konpromisoa 

 1991-2000 urteak 
Caroline Fourest 1994an hasi zen kazetaritzan, France 3 katean praktikak eginez, Français si vous parliez saioan. 1995etik 1997ra, Transfac aldizkariko kazetaria izan zen, ikasleen artean doan banatzen den hiruhilabetekaria, zeinarentzat lan egiten zuen Fiammetta Venner-ek ere. Bidali egin zituzten militanteegiak zirelako; bi emakumeak eskuin mutur katolikoan espezializatu ziren. Caroline Fourest free-lance bihurtu zen arlo honetan, L'Évenement du jeudi lanean, eta, gero, Têtu gay komunitatera zuzendutako aldizkarian eta Golias ezkerreko aldizkari katolikoan, 1996tik 2000ra. 

1997an, ProOption aldizkaria sortu zuen Fiammetta Venner eta Moruni Turlot kazetariekin. Izen bereko elkarteak argitaratzen zuen aldizkaria, eta analisiak argitaratzea zuen helburu, "esentzialismoak, arrazakeriak, integrismoak eta edozein ideologia totalitariok edo anti-hautaketak mehatxatutako askatasun indibidualen defentsaren zerbitzura". Bere gai nagusien artean zeuden laikotasunaren babesa, emakumeen eta homosexualen eskubideak. Aldizkaria ez zen abortuaren auzira mugatzen, eta integrismo erlijiosoari eta LGTBen aurkako mobilizazioei buruzko lana ere egiten zuen.

1999an, Caroline Fourestek Fiammetta Vennerrekin batera Les Anti-PaCS ou la dernière croisade homophobe (Anti-Pacte Civile de Solidarité edo Solidaritatezko Paktu Zibilen aurkakoak edo azken gurutzada homofoboa) argitaratu zuen, PaCSen aurkako mugimenduei eta eskuin katoliko erradikalarekin zituzten loturei, eta Christine Boutini buruzko ikerketa bat. Eranskinean, ProChoix elkarteak publiko egiten du PaCSren aurkako eskaera sinatu duten alkateen zerrenda. Kontua da Frantziako 15.000 alkatek baino gehiagok sinatu dutela (hau da, % 41ek), baina ez zen inoiz argitaratu. Eskaera horrek zuzenean ekarri zuen udaletxean PaCSak ez sinatzea (ezkontzak eta izatezko bikoteen aitorpenak sinatzen diren modu berean).« Maires anti- PaCS sur le Net - L'association Prochoix révèle la liste des pétitionnaires de 1998 » [archive], Philippe Rioux, La Dépêche du Midi, 8 février 2001.

Parisko Gay eta lerbianen zentroaren lehendakari izan zen 199ko maiatzetik 2000ko martxora, haur da, PaCSei buruzko eztabaida betearen garaian.

 2001-2010 urteak 
Eskuin-muturra eta integrismo kristaua salatu ohi zituen; gai horiek zeuden bere ikerketa-arloen nagusien artean.Caroline Fourest et Fiammetta Venner «Le couple est la clé qui permet de relativiser toutes les tornades» [archive], Libération, 7 août 2015.

Frère Tariq (Tariq Anaia) liburuan, Caroline Fourestek Tariq Ramadanen idatzien eta esanen azterketa egin zuen, eta ondorioztatu zuen azken horrek «diskurtso bikoitza» zuela: nahiko liberala hedabideetan hitz egitean, eta fundamentalista eta atzerakoia bere jarraitzaile musulmanen aurrean hitz egitean. Tariq Ramadanek adierazi zuen gutxi gorabeherako adierazpenak, akats historikoak eta gezurrak esan zituenla behin baino gehiagotan; beste batzuek, berriz, bere zorroztasuna goraipatu zuten, Ramadamen adierazpen guztiak aztertu zituen lehena izan zela baitzen. Libérationeko Catherine Corollerrek "euren bortizkeria eta alderdikeriagatik, egileen esanak ahultzen dituzten karguekin" alderatu zuen Fouresten saiakera.Ramadan le conquérant [archive], Libération, 26 novembre 2004.

La Tentation obscurantiste (Tentazio ilungarria) liburuak Asanblea nazionaleko 2006ko liburu politikoaren saria irabazi zuen.«  [archive] », sur Le Monde, 11 mai 2006 (consulté le 4 novembre 2025)

Urte berean, Danimarkan Mahometen karikaturei buruzko afera gertatzen zen unean, martxoaren 1ean, Charlie Hebdon, Danimarkan erbesteratutako Mehdi Mozaffari intelektual irandarrarekin batera, "Ensemble contre le nouveau totalitarisme" (Elkarrekin totalitarismo berriaren aurka) izeneko manifestua idatzi zuen, zeina gerora erabili baitzen "Contre un nouvel obscurantisme" (Iluntasun berri baten aurka) eskaerako testuan: hamabi intelektualek (geroztik, heriotza-mehatxupean direnak) babestu zuten, beste askok bat egin zuten harekin, eta Europako herrialde askotan erabili zen, baita Kanadan, Kolonbian eta Iranen ere.Jacqueline Remy, «  [archive] », sur LExpress.fr, 2 mars 2006 (consulté le 16 décembre 2020).

2009ko irailean, Caroline Fourestek eta Fiammetta Vennerrek Charlie Hebdoko erredakzioa utzi zuten, Siné aferaren testuinguruan.

2010ean, Immigrazioa, Integrazioa eta Asiloa Kontrolatzeko 2007ko azaroaren 20ko Legearen eta immigrazioari buruzko Mariani Zuzentarauaren (DNA-probak eta estatistika etnikoak erabiltzeko baimena emana ematen zuena) aurka agertu zen.

Le Monde egunkariaren larunbateko edizioan zutabegilea izan zen 2007tik 2012ko uztailera. Ali Baddou berarengan erreparatu zen, zeinak "haren ahots disonantea eta freskagarria" entzun zuen France Culture eta France Inter irratietan. Ondoren, 2012an, 2013an eta 2014an, France Inter irratiaren Ils changent le monde (Mundua aldatzen dute) kronika aurkeztu zuen.

 2011tik aurrera 
2012ko urtarrilean, Caroline Fourest 'Guéant' zirkularraren aurka agertu zen, zeinak atzerriko ikasleak kanporatzea mehatxatzen baitzuen, eta ikasle horietako baten kargu egin zen.http://www.liberation.fr/politiques/2012/03/21/contre-la-circulaire-gueant-caroline-fourest-parraine-un-etudiant-etranger_804733

2012aren amaieran, Femen ekintzaile feminista ukrainarrei buruzko dokumentala prestatu zuen France 2rako. Azaroaren 18an, sexu bereko bikoteentzat ezkontza eta adopzioa legeztatzeko proiektuaren aurka protestatzeko Civitas Institutuak antolatutako manifestazio baten aurka (baimendua) ekintza militante bat filmatu zuen (baimendu gabea), eta manifestazioko parte-hartzaileek bazter hartu, iraindu, jipoitu eta kolpatu zuten, eta irain sexista eta homofoboak ere jasan zituen; hori baieztatzen dute manifestazio hartan filmatutako bideoek. Hark jarritako salaketaren ondorioz, zortzi gizon pertsona (tartean, Armadako koronel bat, Civitasen Ordena Zerbitzuko kide bat eta eskuin muturreko beste ekintzaile batzuk) zaintzapean jarri eta auzipetu zituzten, «bileran izandako borondatezko indarkeriagatik». Epaiketan, haietako batek bakarrik aitortu zuen Caroline Fourest jo izana, eta damutu egin zela esan zuen; auzipetuak baldintzapeko kartzela zigorra eta isunak ezarri zizkieten.

2016 amaieratik, Caroline Fourestek Sans détour (Itzulingururik gabe) izeneko kronika idatzi zuen Marianne astekarian. 2022ko urtarrilean, Mariannerekin zuen elkarlana utzi zuen, hainbat hilabeteko gatazka baten ondoren.

2018an, Sœurs d'armes (Arma-ahizpak) film luzea zuzendu zuen, bere lehen fikziozko filma, Siriako Gerra Zibilean borrokalari kurduen borrokari buruzkoa. Filmak Frantziako prentsan harrera nahasia izan zuen: batzuek propagandazko film baldar bat egin izana aurpegiratu zioten, eta beste batzuek, aldiz, film politiko eta konprometitu bat. Komertzialki, porrota izan zen.

2020ko irailean, 24 h Pujadas, l'info en questions (24 h Pujadas, informazioa galderen bidez) saioko kroniken taldean sartu zen, LCIn.

2022ko apirilaz geroztik, Franc-Tireur astekariaren erredakzioko zuzendaria da.

 Bizitza pribatua 
2025eko irailaren 19an, hogeita hamar urtez elkarrekin bizi eta gero, Fiammetta Vennerrekin ezkondu zen.Rédaction Gala, «  », Gala,‎ 20 septembre 2025 (lire en ligne [archive], consulté le 20 septembre 2025) Hainbat lan egin izan dituzte elkarrekin.

 Engaiamenduak 

 Laikotasuna eta islamismoaren aurkako posizioa 
Hasiera batean kausa ezkertiar erradikaletara bideratu bazituen ere, Éric Fassinen arabera, Fourestek bere tematikak Islamaren kritikara bideratu zituen 2000ko hamarkadaren hasieran.Mathieu Magnaudeix, «  », Revue du crieur, vol. 6, no 1,‎ 1er mars 2017, p. 74–89 (ISSN 2428-4068, DOI 10.3917/crieu.006.0074, lire en ligne [archive] , consulté le 26 octobre 2025) 2001ean, Durbango Konferentzia eta irailaren 11ko atentatuak mugarri izan ziren bere konpromisoan.https://hrvoices.org/assets/attachments/articles/568_durban_debacle.pdf Fiammetta Vennerrekin batera, antisemitismoa salatu zuen Durbanen, eta irailaren 11 aztertu zuen islamismoak demokrazia laikoei egindako gerra-adierazpen gisa.  Tirs croisés (Tiroketa gurutzatuak) liburuan, nahiz eta integrismo erlijioso guztiak tratatu, islamismoa "arriskugarritasun plus" gisa identifikatzen dute, "integristen posizio poloa" betetzen duena. Ikastetxe Publikoetako Zeinu Erlijiosoen Legeaz geroztik, Fourestek beloa eramatearen aurka egin zuen, laikotasunari buruz zuen ikuskerarekin bateraezina zela uste baitzuen, eta ikuskera hori eredu "anglosaxoiari" kontrajartzen zion; Revue du crieur (Oihugilearen aldizkaria) "maximalistatzat" jo zuen. Haren ustez, emakume belodun bat militante politikoa da, eta herrialde laiko batean beloa eramatea "aukera atzerakoi eta atzerakoiagoa" da, herrialde musulman batean eramatea baino atzerakoiagoa.

2005etik aurrera, islamofobia kontzeptua baztertu zuen, termino arriskutsutzat jotzen baitzuen, bere ustez, "mollahs irandarrek indartua eta korronte islamistek transmititua", erlijioaren kritika laikoa neutralizatzeko. Bere tesia 2013an Marwan Mohammed eta Abdellali Hajjat ikerlariek gezurtatu zuten, eta kontzeptua XX. mende hasierako administratzaile kolonial frantsesetatik datorrela esan zuten.

Charlie Hebdoko kazetaria zela, 2006an Mahomaren karikaturak argitaratzea defendatu zuen Philippe Valekin batera, ekintza hori "umiliazioa" ez, baizik era "berdintasunaren" baitakoa zela iritzita.

Hainbat erakunderen aurka agertu ohi da, hala nola Irakaskuntzaren Ligaren, Laikotasunaren Behatokiaren, Frantziako Islamofobiaren Aurkako Kolektiboaren edo Giza Eskubideen Aholku Batzorde Nazionalaren aurka, islamismoarekiko adeitasuna leporatzen baitie.

Caroline Fourestek, halaber, ikertzaile batzuen aurka egin zuen, hala nola François Burgat eta Raphaël Liogier.inrockstv, «  », Les Inrockuptibles,‎ 11 avril 2016 (lire en ligne [archive])«  », Politis.fr,‎ 13 avril 2016 (lire en ligne [archive], consulté le 24 août 2018).«  », Bibliobs,‎ 15 avril 2016 (lire en ligne [archive], consulté le 24 août 2018). Besteak beste, lehenengoari aurpegiratzen zion islamismoa testuinguru politiko eta sozialarekiko menpekotasun handiegiz aztertzea, eta horrek bere ustez joera ideologikoa minimizatzera joko luke. Bigarrenak irakurketa hori zalantzan jartzen du, eta azalpen-analisia eta justifikazio politikoa bereizten dituela baieztatzen du.

Philippe Corcuffen ustez, "Venner-Fourest joerak islamismo politikoa eta islama amalgamatzera jotzen du".P. Corcuff, Robert Bistolfi (dir.) et Haoues Seniguer (dir.), «  », Confluences Méditerranée « L'Islam de France : nouveaux acteurs, nouveaux enjeux », no 95,‎ janvier 2016 (ISBN 978-2-343-08240-0).

 Tariq Ramadan 
2004an TFrère Tariq liburua argitaratu zuenetik, Caroline Fourestek gatazka publikoa izan du Tariq Ramadan islamologoarekin. Lan horretan, Ramadanen diskurtso bikoitz gisa aurkezten duena salatzen du, jendaurrean moderatua baina pribatuan kontserbadorea izatea leporatzen baitio, eta Ramadanek hori gezurtatu egiten du. 2017an, Ramadani zuzendutako bortxaketa-akusazioen testuinguruan, adierazi zuen 2009tik harremanetan egon zela islamologoaren biktima gisa aurkezten ziren emakumeekin.

 Feminismoa 
Zenbait komunikabidek “ekintzaile feminista” gisa aurkezten dute Caroline Fourest, zeinak, Fiammetta Vennerrekin batera -abortuaren aurkako elkarteen beldurra diote-, ProChoix aldizkaria sortu zuen, Le Mondek “orri feministatzat” jotzen zuena.

Ni putes ni soumises (Ez putak ez mendekoak) elkartetik gertu egon zen, baina, gero, garai hartan elkarteko lehendakaria zen Fadela Amara kritikatu zuen, Christine Boutinen ministerioan sartu zenean; Fourestek "integrista kristau, biziaren aldeko, antifeminista" deitu zion.

Ondoren, Femenekin batera, konpromisoa hartu zuen, eta aktiboki parte hartu zuen haien ekintzen zabalkundean; 2012an estreinatu zuen Nos seins, nos armes (Gure titiak, gure armak) dokumentala, Nadia El Fanirekin batera. 2014an, Inna liburua argitaratu zuen, Inna Chevtchenko mugimenduko gidaria omentzeko, baina Fourestek Femenen liderrarekiko "haustura-liburua" zela ere esan zuen,  erlijio musulmana "itsusia" zela txio baten ostean antolakuntzatik urrundu baitzen. Hala ere, oraindik ez da damutzen Femenekiko hasierako babesaz, "sexismoari, diktadurari eta obskurantismoari aurre egiten" dietelakoan, "haien gaztetasuna eta trakeskeriak gorabehera".

2024an, Le Vertige MeToo (MeToo bertigoa) argitaratu zuen. Liburu hartan, MeToori "iraultza polita" iritzi zion, baina "zenbait gehiegikeria" ere egin zirela: bortxaketak eta keinu desegokiak maila berean ez jartzeko deia egin zuen, "mailakatu" eta "kasuz kasu" ebatzi behar dela adieraziz. Feministen kritikak jaso zituen, haien borroka ahultzen zuela uste baitzuten. Kritiken aurrean, feminismo unibertsalista aldarrikatu zuen, eta instrumentalizazio minoritarioak eta sumindura aldakorreko feminismo biktimista gaitzetsi.«  [archive] », sur SudOuest.fr, 5 octobre 2024 (consulté le 9 janvier 2026)

Politisen ustez, Caroline Fourestek, zeinak ñabarduraren alde egiten duen, ez zuen continuum sexistaz ezer ulertu, eta "antifeministatzat" jo zuen. Mediapartek ere "antifeminista" gisa ikusi zuen bere liburua, eta  jarrera harroa zuela iritzi zion, eta indarkeria sexista eta sexualetan continuum baten ideia desmuntatzeko lanean ari zela. Arrêt sur images saioak leporatu zion #MeToo eta Mediapart-en kazetaritza-lanaren inguruko akats faktikoak egin izana. Le Monde egunkariaren arabera, Caroline Fourestek "aitortu zuen badela continuum bat irain sexisten eta sexu indarkerien artean", baina bereizketa egitea beharrezkotzat jo zuen, modu proportzionatuan erantzuteko.Vanessa Schneider, «  », Le Monde,‎ 25 octobre 2024 (lire en ligne [archive], consulté le 28 octobre 2024) Les Inrocksen ustez, Caroline Fourestek zalantzan jarri zituen MeToo mugimenduaren oinarriak "erredura erreakzionariotzat" jotako liburu hartan, eta erreakzio "antifeminista" baten alde egitea eta erasotzaileen erantzukizuna minimizatzea aurpegiratu zion egunkariak. L'Expressen aburuz, liburua "feminismoak 'gudariak, eta ez soilik biktimak' fabrikatzen jarrai dezan egindako eskaera sutsua" zen. Téléramaren ustez, Caroline Fouresten jarrera hau zen: "Denak kexatiak dira... ni izan ezik", eta bere liburua "lekuz kanpoko kondena" zen. La Tribune du Dimanche-ren ustez, Caroline Fourest ekintzaile feminista "distiratsua da, baina apurtzailea", zeina #MeToo mugimenduko muturrekoen aurrean ñabardura gorpuzten ahalegintzen den. Oreka "feminista eta justua" bilatzea goraipatu zuen Challengesek -biktimen hitza entzutea, errugabetasun presuntzioa mantenduz-, eta "haren lan intelektuala" goraipatu zuen.Maurice Szafran, «  », Challenges, no N° 843 - Chine, la fuite en avant,‎ 19 septembre 2024, p105 Sud-Ouest-ek ohartarazi zuenez, Le Vertige MeToo "hitzaren askapenaren kontrako argitalpen sutsu gisa aurkezten da batzuetan, hori okerra bada ere" eta bere aurkakoek "liburuak adierazten duenaren kontrakoa" esanarazi zioten.

 Errepublikar unibertsalismoaren defentsa 
La Dernière Utopie, menace sur l'universalisme (Azken utopia, unibertsalismoaren gaineko mehatxua) lanean, Caroline Fourestek dio unibertsalismo errepublikarra krisi garaikide batean dagoela. Bertan, gaizki ulertutako multikulturalismoak eta diferentzialismo kulturalak Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsalak ezarritako printzipio unibertsalak zalantzan nola jarriko lituzketen aztertzen da. Tolerantzia kulturalaren, "komunitarismoaren" izenean zenbait praktika justifikatzea salatzen du, hala nola ablazioa, burka edo txadorra janztea, baita estatuek oinarrizko eskubideak beren interesen arabera instrumentalizatzea ere. Haren analisia eredu frantsesean eta anglosaxoian oinarritzen da, batez ere.

 2023tik Gazako gerrari buruzko jarrera 
Politis, Orient XXI eta Daniel Schneidermannen arabera, Caroline Fourestek Gazako erasoari buruz Israelgo Gobernuaren narratiba berrartu izan du, hau adierazita, besteak beste: "Ezin da konparatu haurrak nahita hil izana erasoz, Hamasek egiten duen bezala, eta haurrak nahi gabe hiltzea, Israelek egiten duen bezala defendatuz", eta israeldar emakume kazetari batek zabaldu zuen ustez Hamasek burua moztutako niniei buruzko desinformazioa berrartuta.Daniel Schneidermann, , Paris, Éditions du Seuil, 2025 (ISBN 9782021583441), chap. 3 (« Du charlisme et des charlistes »)

Gazako Osasun Ministerioak emandako biktimen balantzeak zalantzan jarri izan ditu Fourestek, eta adierazi biktima kopuru erreala "bostekin ez bada, gutxienez hamarrekin" zatitu beharko litzatekeela, nahiz eta Hamaseko Ministerioak aurreratutako zenbakiak sinesgarritzat jotzen dituzten nazioarteko hainbat erakundek eta gobernuz kanpoko erakundek, baita hainbat kazetaritza-ikerketak ere, eta ez direla Israelgo agintariek adierazitako kopuruen hain ezberdinak. Fourestek jarrera hori justifikatu du, datuak egiaztatzeko kazetaririk ez dagoelako bertan.

2025eko urrian, gerraren tratamendu mediatikoari eskainitako kronika batean, Caroline Fourestek salatu zuen Palestinaren aldeko egindako "bi urteko manipulaziotzat" jotzen duena. Libérationen arabera, egindako zenbait akats aipatu izan baditu ere —Yemengo Gerra Zibileko argazkiak erabiltzea zenbait hedabidek Gazako gosetea irudikatzeko, edo bahitu israeldar baten irudi bat erabiltzea Greta Thunberg ekintzaileak preso palestinarrak atxilotzeko baldintzak kritikatzeko —, bere aipamenak zenbait zehaztugabetasun faktiko ere baditu. Saleh al-Jafarawi kazetari gazatarrari "Pallywoodeko aktoreetako bat" izatea leporatu zion, Israelgo Atzerri Ministerioaren muntaia oker batean oinarrituta, eta faltsuki argudiatu zuen Nazio Batuen Erakundeak bere neurri-irizpideak aldatu zituela Gaza gosete-egoeran dagoela deklaratu ahal izateko.https://www.liberation.fr/checknews/deux-ans-de-manipulations-sur-gaza-que-valent-les-arguments-avances-par-caroline-fourest-sur-lci-20251021_IVOISE6BEJEBBBSGSTVO2XSLQA/

 Polemikak 
Le Monderen aburuz, Fourestek saiakeragile ultramediatiko gisa duen posizionamenduak sumindu bezainbat liluratzen du, eskuin muturrean zein ezkerrean.« Le cas Fourest », Le Monde,‎ 13 juin 2013 (lire en ligne [archive], consulté le 26 octobre 2025)

2012ko martxoan, Les Indivisibles-eko epaimahaiak sari satiriko bat eman zion Caroline Fouresti, zeinak protesta egin baitzuen, eta adierazi salaketa jartzeko asmoa zuela, "difamazioagatik eta irainagatik, baita gorrotoa sustatzeagatik ere". 2015eko ekainean, Les Indivisibles-eko epaimahaiak berriz nabarmendu zuen Caroline Fourest.« Caroline Fourest, lauréate d’un Y’a bon Award, attaque Rokhaya Diallo », sur Rue89, 20 mars 2012 (version du 29 septembre 2014 sur Internet Archive).Les pompiers pyromanes: Ces experts qui alimentent l’antisémitisme et l’islamophobie, Pascal Boniface, Max Milo, 2015. Section 9, "Caroline Fourest : Calomnity Jane".

2020an, Arrêt sur images saioaren arabera, Caroline Fourest Marianne aldizkariaren kazetariak influentziatzen saiatu zen. 2022ko urtarrilean, Caroline Fourestek aitortu zuen Marianneko kazetariei eragiten saiatu zela. CMIko zaintza-batzordetik erretiratuko zela iragarri zuen, baita Mariannerekin kolaboratzeari uzteko asmoa zuela ere.Omar Belkaab, « Y’a bon awards: Caroline Fourest et Rokhaya Diallo s’affrontent », Politis,‎ 13 juin 2015 (lire en ligne [archive]).

 Epaitegien erabakiak 

 Marine Le Pen liburua argitaratu ondoren, Marine Le Penek berak salaketa aurkeztu zuen, eta, 2012ko urriaren 9an, Parisko Auzitegi Korrekzionalak Caroline Fourest, bere egilekidea Fiammetta Venner eta bere editorea zigortu zituen bere pasarte batzuetako difamazioagatik, beste batzuetatik, aldiz, libre utzi zituen. Caroline Fourestek epai hori komentatu eta zehaztu zuen, baita helegiterik ez aurkeztera bultzatu zituzten arrazoiak ere.
 2014ko urriaren 23an, Parisko Auzitegi Nagusiko 17. aretoak Caroline Fourest zigortu zuen lehen instantzian, Rabia Bentot belodun neska musulman gaztea difamatzeagatik, Argenteuilen eraso baten biktima izan zena. Fourestek helegitea aurkeztu zuen, eta, 2016ko abuztuan, Parisko Apelazio Auzitegiak adierazi zuen Fouresten aurkako 2014ko ekintza preskribatua zegoela; aurreko kondena baliogabetu zuen, eta kontrako alderdia 4.000 euroko kostu prozesala ordaintzera kondenatu zuen.https://www.tf1info.fr/info/agression-d-une-femme-voilee-a-argenteuil-la-journaliste-caroline-fourest-condamnee-pour-diffamation/mnjA!HN4hHXsc90pbk/
 2016ko abenduan, Caroline Fourestek atzera bota zuen Nordine Saidiren aurkako salaketa, Belgikako Égalité alderdiko bozeramaile ohia. Bere aurkako salaketa jarria zuen, Anders Behring Breivik eta bere arteko hurbilketa egiten zuen bideo bat partekatu zuelako.

 Argitalpenak 

 Le Guide des sponsors du Front national et de ses amis, Paris, Éditions Raymond Castells, 1998  (ISBN 978-2-912587-00-8). Présentation d'un exemplaire [archive]
 Avec Fiammetta Venner, Les Anti-pacs ou la dernière croisade homophobe, Paris, Éditions Prochoix, 1999  (ISBN 978-2-913749-00-9).
 Foi contre choix : La droite religieuse et le mouvement Pro-life aux États-Unis, Villeurbanne, Éditions Golias, « Les enquêtes de Golias », 2001  (ISBN 978-2-911453-78-6).
 Avec Fiammetta Venner, , Paris, Calmann-Lévy, 22 octobre 2003, 425 p. (ISBN 978-2-7021-3304-0)
 Frère Tariq. Discours, stratégie et méthode de Tariq Ramadan, Paris, éditions Grasset, Paris, 2004  (ISBN 978-2-246-66791-9).
 Face au boycott. L’entreprise face au défi de la consommation citoyenne, Paris, éditions Dunod, 2005  (ISBN 978-2-10-048936-7).
 La Tentation obscurantiste, Paris, éditions Grasset, Paris, 2005  (ISBN 978-2-246-69194-5).
 Le Choc des préjugés. L’impasse des postures sécuritaires et victimaires, Paris, éditions Calmann-Lévy, 2007  (ISBN 978-2-7021-3533-4).
 Avec Fiammetta Venner, Les Nouveaux Soldats du pape. Légion du Christ, Opus Dei, traditionalistes, Édition du Panama, 2008  (ISBN 978-2-7557-0259-0).
 La Dernière Utopie. Menaces sur l’universalisme, éditions Grasset, 2009  (ISBN 978-2-246-70971-8).
 Avec Taslima Nasreen, Libres de le dire, Flammarion, 2010  (ISBN 978-2-08-123300-3)
 Les Interdits religieux, en collaboration avec Fiammetta Venner, éditions Dalloz, avril 2010, 196 pages  (ISBN 978-2-247-08415-9).
 Avec Fiammetta Venner, Marine Le Pen, Paris, éditions Grasset et Fasquelle, 2011.
 Avec Jean-Christophe Chauzy, La Vie secrète de Marine Le Pen, Drugstore, 2012  (ISBN 978-2-7234-8714-6). — bande dessinée
 Quand la gauche a du courage, éditions Grasset et Fasquelle, 2012  (ISBN 978-2-246-80272-3).
 Libre chercheur d'Étienne-Émile Baulieu, entretiens avec Caroline Fourest, éditions Flammarion, 2013  (ISBN 978-2-08-126163-1).
 Inna, éditions Grasset, 2014  (ISBN 978-2246807322) — consacré à Inna Chevtchenko
 , Grasset, 2015, 198 p. (ISBN 9782246853749 et 2246853745).
 L'Islamophobie. Jérôme Blanchet-Gravel (dir.) et Éric Debroise (codir.), éditions Dialogue Nord-Sud, 2016, 250 p.
 , Grasset, 2016, 336 p. (ISBN 978-2-246-70981-7 et 2-246-70981-4).
 , Grasset, 2020, 162 p. (ISBN 978-2-246-82018-5 et 2-246-82018-9).
 , Paris, Grasset, 11 septembre 2024, 320 p. (ISBN 9782246825661, présentation en ligne [archive]).

 Filmografia 

 Dokumentalak 

 Sœur Innocenta, priez pour nous !, moyen-métrage documentaire (coréalisé avec Fiammetta Venner)
 Safia et Sarah, court-métrage, 18 minutes (écriture et réalisation ; produit par Pixelum, 2004)
 Hymen : certifiées vierges (Envoyé spécial, 2008)
 La Bataille des droits de l'homme (Arte, 21 avril 2009)
 Des petits soldats contre l'avortement (Canal+, 13 avril 2011)
 Marine Le Pen, l'héritière, documentaire (coréalisé avec Fiammetta Venner), diffusé sur France 2 le 15 décembre 2011
 100 femmes musulmanes se racontent, série documentaire de 20 épisodes sur France 24 depuis le 8 mars 2011 (coréalisé avec Fiammetta Venner)
 Nos seins, nos armes !, documentaire sur Femen coréalisé et écrit avec Nadia El Fani, diffusé sur France 2 le 5 mars 2013
 Les Réseaux de l'extrême, série documentaire en quatre parties, diffusée sur France 5 en 2013 Titres des quatre épisodes : Les Obsédés du complot, Les Radicaux de l'islam, Les Enragés de l'identité et Les Naufragés de Sion.
 Cahiers de Doléances, série documentaire en neuf épisodes contre les préjugés, diffusée sur LCP en 2014 et 2015. Titres des épisodes : « La Laïcité, jusqu'où ? », « Homos, des familles comme les autres ? », « Le blasphème en danger ? », « Haro sur les Roms ? », « Touche pas à mon genre ? », « Anti-Islam, la France ? », « Minorités : deux poids deux mesures ? », « Trop d'immigrés ? », « Trop d'incivilités ? ».
 Parcs de la paix. Le dernier rêve de Nelson Mandela, diffusé sur Arte, le 30 juin 2015.

 Fikzioa 

 Sœurs d’armes en 2019.

 Audio-dokumentalak 

 Tariq Ramadan et son double, France Culture, 2009.
 Les Urnes d'Odessa, France Culture, 2014.

 Sariak 

 Dekorazioak 

 Ohorezko legioaren zalduna (2024)
 Chevalière de l'ordre national du Mérite, 2021eko uztailaren 3a
 Chevalière de l'ordre des Arts et des Lettres, 2013ko urtarrilaren 17a

 Sariak 

 Festival Cineffable 2004 : Prix du scénario, Safia et Sarah film laburragatik
 Prix Fetkann 2010
 Prix François-Mauriac 2020, Génération offensée lanagatik

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Wikipedia:Autoritate kontrola duten artikuluak