Karlota Georgina Mecklemburg-Strelitzekoa

Carlota Georgina Luisa Frederika Mecklemburgo-Strelitzekoa (alemanez, Charlotte Georgine Luise Friederike von Mecklenburg-Strelitz; Hannover, 1769ko azaroaren 17a – Hildburghausen, 1818ko maiatzaren 14a) dukesa izan zen, jaiotzez Mecklemburgo-Strelitzeko Etxeko kidea eta geroago ezkontzaz Saxonia-Hildburghausekoa.

 Bizitza 

 Familia 
ezkerrera|thumb|364x364px|Ama Frederika Hessekoa, Karlota alaba nagusiaren erretratua eusten, Ziesenisek haurra zela egin ziona.
Karlota Georgina Hannoverren jaio zen, Brunswick-Luneburg Elektoradoan. Karlos II.a Mecklemburgo-Strelitzeko dukearen alaba zaharrena izan zen eta haren lehen emaztea, Frederika  Hesse-Darmstadtekoa.

Karlota eta bere ahizpak, gero Luisa Prusiakoa erregina, Frederika Mecklemburgo-Strelitzekoa Hannoverreko erregina, eta Teresa Thurn eta Taxiseko printzesa, garaiko emakumerik ederrenak kontsideratuak izan ziren. «Lau ahizpa eder eta nobleak tronuan» izan zituen hizpide Jean Paulek Titan eleberrian.

 Haurtzaro eta gaztaroa 
Karlota Hannoverren hazi zen. Aita Londresen bizi zen koinatuaren, Jurgi III.a Erresuma Batuko erregearen izenean gobernatzen zuen lekuan. Karlotaren ama 12 urte zituenean hil zitzaion, eta, horregatik, amaren aldeko izeba Karlota Hesse-Darmstadtekoak hezi zuen, 1784an aitarekin ezkondu zena. Ahizpak Darmstadt-en hezi ziren amonarekin, Maria Luisa Albertina Leiningen-Falkenburg-Dagsburg-ekoarekin. Ordurako Hildburghausenera joana zen Karlota.

 Ezkontza 
Karlota 1785. urteko irailaren 3an ezkondu zen Frederiko Saxonia-Hildburghausengoarekin, geroago Saxonia-Altenburgeko dukea izan zena, Saxonia-Hildburghausengo Ernesto Frederiko III.aren eta haren hirugarren emazte Ernestina Saxonia-Weimarkoaren seme txikia. 

 Ondorengoak 
Karlotak eta Frederikok hamabi seme-alaba izan zituzten:

 José Jorge Carlos Frederiko (1786(e)ko ekainaren 12(1786(e)ko uztailaren 30(e)(a)n).
 Catalina Carlota (Hildburghausen, 1787ko ekainaren 17a - Bamberg, 1847ko abenduaren 12a), 1805eko irailaren 28an Pablo Wurtembergekoarekin ezkondu zen.
 Carolina Augusta (Hildburghausenen jaio eta hil zen 1788ko uztailaren 29an).
 José Jorge Federico Ernesto Carlos (Hildburghausen, 1789ko abuztuaren 27a - Altenburgo, 1868ko azaroaren 25a).
 Frederika Luisa María Carolina Augusta Cristiana (Hildburghausen, 1791-ibidem, 1791ko martxoaren 25a).
 Teresa Carlota Luisa Frederika Amalia (Hildburghausen, 1792ko uztailaren 8a - Schwangau, 1854ko urriaren 26a) Bavariako Luis I.a erregearekin ezkondu zen 1810eko urriaren 12an.
 Carlota <i id="mwuQ">Luisa</i> Federica Amalia Alejandrina (Hildburghausen, 1794ko urtarrilaren 28a - Biebrich, 1825eko apirilaren 6a), 1814ko ekainaren 24an Gilermo I.a Nassaukoa dukearekin ezkondu zen.
 Francisco Federico Carlos Luis Jorge Enrique (Hildburghausen, 1795eko apirilaren 13a – 1800eko maiatzaren 28a).
 Jorge Carlos Federico (Hildburghausen, 1796ko uztailaren 24a-Hummelshain, 1853ko abuztuaren 3a).
 Federico Guillermo Carlos José Luis Jorge (Hildburghausen, 1801eko urriaren 4a - Altenburgo, 1870eko uztailaren 1a).
 Maximiliano Carlos Adolfo Enrique (Hildburghausen, 1803ko otsailaren 19a – 1803ko martxoaren 29a).
 Eduardo Carlos Guillermo Cristian (Hildburghausen, 1804ko uztailaren 3a - Munich, 1852ko maiatzaren 16a).

 Saxonia-Hildburghausengo dukesa 
ezkerrera|thumb| Karlota Saxonia-Hildburghausengo dukesa (1769-1818), Johann Philipp Bachek margotua, 1790 inguruan.
1785eko irailaren 3an, 15 urte zituela, Karlota Frederiko Saxonia-Hildburghausengo dukearekin ezkondu zen. Haren erregente, osaba Jose Frederiko izan zen, 1787. urtera arte. Senar-emazteak ez ziren zoriontsuak izan: Karlotak intelektualki gainditzen zuen senarra, eta senarra laster hasi zen ezikusiarena egiten. Finantza-arazoak ere izan zituzten; dukerria porrot egin zuen Frederikoren aurrekoen ekonomia-politika okerrengatik. Zor inperialaren komisioak dukeei aurrekontu murritza baino ez zien utzi.

Askotan, Karlotaren aitak eta bi nebek denbora ematen zuten berarekin Hildburghausenen. 1787. urtean, aita Hildburghausenera joan zen bertan gelditzeko, eta kreditu batzordeko presidente bihurtu zen. 1792. urtean, Karlotaren amonak eta bere ahizpek Darmstadtetik ihes egin zuten Frantziako armadaren aurrerapenaren ondorioz eta haiek ere Hildburghausenen kokatu ziren. Amonak honelaxe deskribatu zuen Karlotaren senarra: «Bere betebehar guztien artean, senar-emaztearenak dira jeloskortasunez betetzen dituen bakarrak. Karlotak ez du inoiz maitatu gizon hau, eta beti dago haurdun». 1793an, Hildburghausenen hainbat aste igaro ostean, Karlotaren amona eta ahizpak Frankfurt aldera joan ziren, eta bertan Luisak gero bere senarra izan zena ezagutu zuen, Frederiko Gilen III.a Prusiakoa.

Karlotak oso harreman estua izan zuen Frederika ahizparekin eta Strelitzeko senideekin. 1803 eta 1805 urteetan, Prusiako bikote erreala Hildburghausen izan zen bisitan, eta, horretarako, zorraren kudeatzaileek dukeei beren altzarien zati bat berritzeko baimena eman zieten. 1806. urteko urriaren 9an, Karlota eta ahizpa Teresa, Luisa bisitatzen ari ziren Erfurten, azken horren senarrak, Frederiko Gilen III.a erregeak, Napoleon Bonaparteri gerra deklaratu zionean. Luisak gerra deklarazio hori idazten lagundu zuen.
Christian Truchseß von Wetzhausen zu Bettenburg bikote dukalaren laguna zen eta Eduardo semearen aitabitxia. Karlota eta alabak, Luisa eta Teresa, orduan Bavariako printzesa oinordekoa, Frankoniako Bettenburgeko bere gazteluan izan ziren bisitan. Gonbidatuei harrera egitean, Truchseß ahalegindu zen lehenik Karlota gaztelu barrura eramaten, baina Karlotak uko egin zion, Teresaren maila handiagokoa seinalatuz. Truchseß-ek erantzun zion: «Bere gorentasunak barkatuko dit, baina gaztelu hau dagoenetik, amek beti izan dute lehentasuna beren alabekiko». Teresak beste besotik heldu zion baroiari, eta hirurak elkarrekin sartu ziren.

Urteko diru-sarreren ia erdia pobreei eta pentsiodunei ematen zien dukesak, eta zati bat hezkuntzari eta klase apaletarako beketarako ere ematen zuen. Ahizpa Luisa 1815ean hil ostean, haren oroimenean monumentu bat eraikiarazi zuen Hildburghausengo parkean.

 Gorteko mezenasgoa 
Karlota literaturzalea zen, eta gogotsu bultzatu zituen arteak gortean. Arauak eta etiketa lasaitu zituen eta musikariak, margolariak eta poetak araman zituen, tartean 1799ko maiatzean iritsi zen Jean Paul idazlea. Karlotak titulua eman zion eta bere dametako batekin, Caroline Feuchter von Feuchterslebenekin, konprometitu zuen, nahiz eta ezkontza ez zen egin.

Karlotarekin, gortea «Weimar txiki» bihurtu zen. Hildburghausen hiriko egungo leloa, Der kleine Klassiker («klasiko txikia»), garai horri dagokio. Karlotaren hainbat pertsonaia garaikidek kanturako zituen dohainak goraipatu zituzten: bere garaiko abeslari handienetakoa izatearen ospea zuen. Kantua ikasi zuen Hannoverren Giuliani izeneko irakasle italiar batekin, eta gorteko kontzertuetan eta zerbitzu erlijiosoetan abesten zuen. Aste Santuan Carl Heinrich Graun-en Der Tod Jesu («Jesusen heriotza») abesten zuen Hildburghausengo Christuskirche-n, eta hiriko biztanle guztiek zuten zerbitzura joateko baimena.thumb|Karlotaren argimutila Hildburghausengo hilerrian.|240x240px
 Heriotza 
Karlota 1818. urteko maiatzaren 14an hil zen Hildburghausenen, gaixotasun luze baten ostean. Alaba Teresak ahizpa Luisari kontatu zion: «Duela zortzi edo hamar egun, bukaerak gertu zirudien gau antsiatsu batean, gugandik agurtu eta urruti zaudeten senide maite guztiak bedeinkatu zituen, maitale ama batek bere seme-alabei eman diezaiekeen gauzarik onena da (…) Denok jaso dugu [eraztun bat] bere esku maiteengandik. Hari begira, nire amaren bizitza duina beti eramateko asmoa are irmoago bilakatu zen nire bihotzean».

Hildburghausengo Backsteinfeld-eko hilerrian lurperatzea eskatu zuen Karlotak, eta 1819. urtean Backsteinfeld-en behin betiko lurperatu zuten arte gazteluko elizan lurperatu zuten behin-behinean. Hilobia Heimek, gorteko ebanistak, diseinatu zuen eta 1824. urtean osatu zen. Brontze berdezko argimutila lau bola beltzetan jarrita dago eta berunezko sugarrez koroatuta dago. Friedrich Carl Ludwig Sicklerrek idatzi zuen inskripzioa. Kriptak 4 metroko altuera du, eta 12 metroko diametroa. Gazteluko eliza auzitegiko areto bihurtu zenean, dukalen familiako kide guztien gorpuak Karlotaren hilobira eraman zituzten.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Heinrich Ferdinand Schöppl: Die Herzoge von Sachsen-Altenburg, Bolzano, 1917, Altenburgen berrinprimatua, 1992
 Rudolf Armin Human doktorea: Chronik der Stadt Hildburghausen, Hildburghausen, 1886
 H. P. Wulff-Woesten: Hildburghäuser Hoheiten - Dem Volk verbunden, Hildburghausen, 1992
 Jean Paul, Christian Otto: Jean Pauls Briefwechsel mit seinem Freunde Christian Otto, liburukia: 1, Berlin, 1829

 Kanpo estekak 

Kategoria:Hannovertarrak
Kategoria:Saxoniako dukesak
Kategoria:Saxonia-Hildburghausen etxea