Andrea de Cervantes

Andrea de Cervantes Cortinas (Alcalá de Henares, 1544 – 1609) josla eta familia zaintzailea izan zen. XVI. mendeko emakume izaki erresilientea izan zen, erronka sozialek eta pertsonalek markatua. Etengabe borrokatu zuen bere familiaren duintasunaren alde, emakume independenteen aurkako garai batean. Bere bizi-ibilbideak, maitasun eskandalagarrietatik azken urteetan izan zuen konpromiso espiritualeraino, leiho paregabea da Espainiako Urrezko Mendeko gizartearen konplexutasunak eta espainiar literaturaren ordezkari gorenaren inguru intimoa ulertzeko.

 Bizitza 
Andrea de Cervantes 1544an jaio zen Alcalá de Henaresen. Gurasoak Leonor de Cortinas Arganda del Rey herriko dirudun familia jatorrikoa eta Rodrigo de Cervantes jatorri apaleko zirujaua izan ziren. haurride izan zituen Luisa, Rodrigo, Magdalena eta Juan. Klase ertaineko giroan hazi zen, helburu sozial mugatuekin, baina eragin handiko zirkuluetatik hurbil. Gaztetatik gaitasun nabarmenak erakutsi zituen Andreak, baina Miguel nebarekin alderatuta, emakumeentzako hezkuntza aukera faltak mugatu egin zuen bere garapen intelektuala.

 Nikolas Ovandorekin alaba naturala 
Kordoban gaztetan, Andrea harreman klandestino bat izan zuen Nicolás de Ovandorekin, leinu nobleko zaldunarekin. Batasun horretatik jaio zen Konstantza de Ovando, bere aitak partzialki aintzatetsitako alaba naturala. Ezkontzeko hitza eman bazuen ere, Nikolasek ez zuen hitza bete, eta ordain ekonomikoa baino ez zuen eskaini, Konstantza alabari bere abizena eramatea ahalbidetuz. Gertakari horrek eskandaluari eta familiaren ohorearen aldeko etengabeko borrokari lotutako bizitza publikoaren hasiera markatu zuen.

 Familiari laguntzen krisi-garaian 
Andrea funtsezko pertsona bihurtu zen Cervantes familiaren egonkortasun ekonomikorako. 1569an, zorrak zirela-eta aitari enbargatutako ondasunen jabetza hartu zuen, eta ekintza horrek bere erantzukizun-sena eta familiaren izen ona zaintzeko ekimena islatu zituen. Haren esku-hartzea erabakigarria izan zen hondamena saihesteko eta etxekoen sostengua mantentzeko.

 Francesco Locadeloren dohaintza 
Urte horretan bertan, 1569an, Francesco Locadelo Genovako zaldunak dohaintza garrantzitsu bat egin zion familiari, Rodrigo de Cervantesen zerbitzu medikoak eskertzeko. Diru horren zati bat Andrearentzako dotea izan zen, ezkontza duina bermatzeko estrategia, baina ez zen modu formalean bete. Finantza-laguntza horrek esker oneko keinu bat ez ezik, taktika bat ere erakusten zuen, Andrearen irudia berrezartzeko, atzetik zebilen zurrumurrua zela eta.

 Portocarreroekiko harremanak 
1570eko hamarkadan, Andreak eta ahizpa Magdalenak Pedro Portoquero La Goletako gobernadorearen semeekin harremanak izan zituzten. Lotura horiek dohaintza eta auzi judizialak izan ziren, Cervantes ahizpak nobleziaren aurrean beren osotasuna defendatzen saiatu baitziren. Epaitegiek ez zieten mesederik egin, garaiko Espainian nagusi zen genero eta klaseen arteko egiturazko desberdintasuna agerian utziz.

 Ezkutuko ezkontza Santi Ambrosiorekin 
Andreak erabaki ausarta hartu zuen Santi Ambrosio Florentziako merkatariarekin ezkutuan ezkondu zenean. Batasun hori ez zuen begi onez ikusi bere familia inguruak, bere maitasun historiala lotsagarritzat jotzen baitzuen. Onarpen falta izan arren, Andrea tinko mantendu zen eta bere senarrarekin Madrilen bizi izan zen, bere independentzia eta bere patua eraikitzeko nahia erakutsiz.

 Valladolideta jostun lana 
XVII. mendearen lehen urteetan, Andrea Valladolidera joan zen alabarekin batera, eta ordurako literaturan entzute handia zuen Miguelen familiaren nukleoan sartu zen. Han, bere nebaren emazte Katalina de Salazar Palaciosekin bizi izan zen, eta jostun gisa lan egitea lortu zuen. Bezero zituen goi-klaseko kideak, eta horrek bere trebetasuna eta ospea erakusten ditu.

 Espiritualtasuna eta azken egunak 
1606an, gortea Madrilera itzultzean, Andrea eta Katalina San Frantziskoko Hirugarren Ordenan sartu zen. Bizitza espiritualerako biraketa horrek itxialdi introspektibo eta baketsua markatu zuen, gatazka pertsonalez betetako hamarkaden ostean. Hil baino lehentxeago, Andreak Alvaro Mendaño izeneko ustezko jeneral baten alarguna zela esan zuen, baina ez da egiaztatu.

 Heriotza 
1609ko urriaren 9an, Andrea sukar zorrotzek jota hil zen eta Madrilgo San Sebastian parrokian lurperatu zuten. Bere bizitzak, eztabaidaz josita egon bazen ere, Cervantesi historia ehuntzen lagundu zion. 

 Andrea de Cervantesen legatua 
Andrea de Cervantesen bizi-ibilbideak, nebaren irudiak eklipsatuta egon arren, funtsezko pertsona da Miguel inguratu zuen unibertso sozial eta familiarra ulertzeko. Andrea ez zen bigarren mailako pertsona, zera zen:

 Familiarentzako sostengu emozional eta ekonomikoa.
 Bere ohorearen aldeko borroka judizialetako protagonista.
 Independentzia irudia bere harreman pertsonalak aukeratzean, nahiz eta iritzi soziala izan.
 Erresilientzia femeninoaren adibidea, familiatik ateratzen ziren emakumeak gogor zigortzen zituen gizarte batean molde.

Bere historiari balio handiagoa ematen hasi zaio ikerketa garaikideetan, ahaztutako emakumeek biografia historiko handietan izan duten papera ikusaraztea helburu dutenak. Andreak erresistentziaren eta gizatasunaren ezinbesteko testigantza adierazten du, garai konplexu eta sakonki patriarkalaren espiritua haragiztatuz.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 ASTRANA MARÍN, Luis. Vida ejemplar y heroica de Miguel de Cervantes Saavedra (Madrid: Instituto Editorial Reus, 1948-1958), 7 vols.
 AVALLE-ARCE, Juan Bautista y RILEY, Edward C. [eds.]. Suma cervantina (Londres: Tamesis Books, 1973).
 CABEZAS, Juan Antonio. Cervantes. Del mito al hombre (Madrid: Biblioteca nueva, 1967).
 CANAVAGGIO, Jean. Cervantes. En busca del perfil perdido (Madrid: Espasa-Calpe, 1992).
 FITZMAURICE-KELLY, James. Miguel de Cervantes. Reseña documentada de su vida (Oxford: University, 1917).
 GARCIASOL, Ramón de. Cervantes (Barcelona: Destino, 1972).
 HERRERO GARCÍA, Miguel. Vida de Cervantes (Madril, 1948).
 SÁNCHEZ, Alberto. «La biografía de Cervantes. Bosquejo histórico-bibliográfico», en Anthropos, ns. 98-99 (1989), 30-40, or. 31-33.
 ZARAGOZA, Cristóbal. Cervantes. Vida y semblanza (Madrid: Mondadori, 1991).

 Kanpo estekak 

Kategoria:Madrildarrak
Kategoria:Jostunak
Kategoria:Emakume zaintzaileak