Stevan Hadžić

Stevan Hadžić (serbieraz zirilikoz: Стеван Хаџић) Serbiako Errege Armadako jenerala eta Jugoslaviako Errege Armadako armadako jenerala izan zen. Jugoslaviako Erresuman, lau aldiz izan zen Armada eta Itsas Armada ministro, eta han egon zen hil zen arte.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Hadžić 1868ko otsailaren 19an jaio zen Belgraden, aita Svetozarretik, Serbiako Armadako infanteriako koronela ( Serbia-Turkia Gerretan Čačak eta parrokiako brigadaren komandantea izan zen), eta ama Mileva jaiotzez Gherman. 1885ean sartu zen armadan, 14. Infanteria Erregimentuko ikasle boluntario gisa , Serbia-Bulgaria Gerran, eta gerra ostean hezkuntza osoari ekin zion berriro. Nišen batxilergoa amaitu ondoren, 1886an Akademia Militarreko 19. promozioan matrikulatu zen eta lau urte geroago graduatu zen (1889).

Artilleria teniente maila lortu ondoren, Errusia Inperialera bidali zuten entrenatzera. Errusiako Ministerioak lehenik Kostromako 35. Errusiako Artilleria Brigadan praktikaldi bat egitera bidali zuen, eta ondoren San Petersburgoko Nikolaev Estatu Nagusiko Akademian onartu zuten (1891–1895).

1901ean ezkondu zen Yelisavet-Eolarekin (1879–1966), Alexander Simonović koronelaren eta Milica jaiotzez Spasićen alabarekin, geroago Maria erreginaren gorteko dama izango zena. Vojislav seme bat eta Olga alaba bat (1905–1965) izan zituzten, eta honek, 1927an, Nikola Canić koronelarekin (1897–1986) ezkondu zen. Haien alaba Mirjana Canić-Radojlović (1932) da.

 Karrera zurrunbilo bat 
Serbiara itzuli zenean, bere ibilbide militar zurrunbilotsua hasi zen: artilleria erregimentuko sarjentu izatetik, Estatu Nagusiko Atalaren buru eta Ministerio Militarreko buru izatera igo zuten 1910erako. Urte berean, San Petersburgora bidali militar izendatu zuten, eta han egon zen Bigarren Balkanetako Gerra hasi zen arte. Serbiara itzuli ondoren, Drina Dibisioaren agintea hartu zuen, eta Bregalnicako guduan nabarmendu zen. Lehen Mundu Gerran, lehen aldiz Šumadia Dibisioa zuzendu zuen Mačvan borrokan, eta 1914ko abuztuan Lehen Armadako Estatu Nagusiko buru izendatu zuten. Korfura erretiratu ondoren, Hadžić-i bere bizitza etorkizunean markatuko zuen betebehar bat eman zioten. 1916ko otsailaren 24ko Ministro Militarraren dekretuaren arabera, hain zuzen ere, serbiar boluntarioen destakamenduaren 1. Erregimentua eratzea. Serbiar gerra-presoek osatua, lehen Austriako armadako kideak eta jatorriz Habsburgoko Inperioko serbiar lurraldeetakoak, boluntario gisa aurkeztu ziren masiboki eta otsailean Serbiar Boluntarioen Lehen Dibisioak ia 10.000 gizon zituen Errusian, Hadžić koronela izendatuz komandante. Hadžić Korfura iritsi zen, 21 ofizial eta beste hainbeste maila baxuagorekin batera, Odesan betebehar berri bat betetzeko 1916ko apirilaren 23an. Boluntarioak etortzen jarraitu zuten eta abuztuaren erdialderako (1916), dibisioak ia 18.000 gizon zituen.

1916ko abuztuaren 27an, Errumania gerran sartu zen Ententearen alde. Bulgariar-alemaniar turkiar indarrak Dobrujan sartzea eragozteko, Errusiako aginte gorenak frontearen zati horretara tropak bidaltzea erabaki zuen errefortzu gisa. Serbiar Boluntarioen Dibisioa Andrei Zayonchkovsky jeneralaren Errusiar-Serbiar 47. Gorputzaren parte zen. Unitatea Odessatik Koru Nasradina eta Kara Sinan herrietara iritsi zen irailaren 5ean eta bi egun geroago Dobrich-eko guduan sartu zen. Dobrujako borrokak urriaren amaierara arte iraun zuten; Errumaniaren indarra ahula zela eta, etsaiak aurrerapen handiak egin zituen frontearen zati honetan, beraz, Serbiar Dibisioa 1916ko urriaren 26an erretiratu zen Izmail eskualdean. Borroka hauetan, 8.000 gizon galdu ziren guduan. 1917 hasieran, Hadžić komandante gisa, egoera geldiarazi eta bere dibisioa garaipenetik garaipenera eramatea lortu zuen. 1917ko martxoan, Dobrujako operazioak amaitu ondoren, Errumaniako ordezkari militar izendatu zuten, eta han egon zen 1919ra arte.

 Lau aldiz Armada eta Itsas Armada ministro bezala 
1920ko otsailaren 17an, Hadžić Bigarren Armadako komandante izendatu zuten eta kargu horretan egon zen 1921eko martxoaren 29ra arte. 1921eko martxoaren eta 1926ko abenduaren artean (1921eko maiatzaren 24tik uztailaren 20ra bitarteko etenaldiekin, eta 1924ko uztailaren 27tik azaroaren 6ra, bigarren eta hirugarren aldiz Armada eta Itsas Armadako ministro izan zenean), Alexandro erregearen lehen laguntzailea izan zen. 1926an laugarren aldiz hautatu zuten Armada eta Itsas Armadako ministro eta kargu horretan egon zen hil zen arte, 1931ko apirilaren 23an. 

 Urriko Iraultzako errefuxiatuei laguntzea 
Hadžićek ez zituen inoiz ahaztu Errusia Inperialean ikasten, zerbitzatzen eta borrokan eman zituen egunak. Errusiarekiko zuen estimua eta maitasuna nabarmendu egin ziren Urriko Iraultza eta Gerra Zibila hasi ondoren, eta horrek errusiar emigratzaile asko Serbiara etortzea ekarri zuen. Ahal zuen guztia egin zuen haiei laguntzeko, eta esker onez, Errusiako Estatu Nagusiko Ofizialen Elkarteko, San Jorgeren Ordenako Zaldunen Elkarteko eta Georgiako Armak eta Sarajevo Koloniako ohorezko kide hautatu zuten.

1931ko apirilaren 23an hil zen bere familiaren etxean. Belgradeko Hilerri Berrian lurperatuta dago.

 Kanpo estekak 

Kategoria:1931ko heriotzak
Kategoria:1868ko jaiotzak