Juliana Sanromán

Maria Juliana de la Trinidad Sanroman Castillo (San Juan de los Lagos, Jalisco, Mexiko, 1826ko otsailaren 19a – 1852) margolaria izan zen, XIX. mendeko Mexikoko aitzindarietako bat Josefa Sanromán ahizparekin batera, San Carlos Akademiako lehen erakusketetan parte hartu zuen, emakume ilustratuak protagonista zituzten etxeko eszenak irudikatuz. Bere lanetan feminitatearen ideal burgesa zein autonomia intelektualaren nahia islatu zituen. Mexikoko artean emakumearen presentziari bidea zabaldu zion.

 Bizitza 
Maria Juliana de la Trinidad Sanroman Castillo, 1826an Jalisco estatuko San Juan de los Lagos herrian jaio zen. Gurasoak Maria Jesus Diaz del Castillo eta Jose Maria Blas Sanroman izan ziren, eta Maria Josefa Sanromanen (1829-1899) ahizpa, hauxe ere margolaria izan zen.

 Ikasketak 
Ahizpa Josefa Sanrománekin batera, jatorri katalaneko Pelegrin Clavé (1811-1880) margolariaren ikaslea izan zen, Mexiko Hiriko San Carlos Akademian Pintura zuzendaria zena. Sanromán ahizpek ezin izan zuten Akademian ikasle gisa sartu, 1888ra arte emakumeentzako sarrera ez baitzen baimendu; hala ere, biak margolari gisa garatu ziren, eta aitzindaritzat hartzen dira, San Carlos Akademiaren lehen hiru erakusketetan parte hartu ahal izan baitzuten, 1849 eta 1850 urteen artean. Aipatu beharra dago Sanromán ahizpek eskola pribatuak hartzen zituztela etxean.

 Ezkontza 

Bere maitasun-bizitzari dagokionez, Carl Hypolite Haghenbeck merkatari alemaniarrarekin hainbat urtez ezkonduta egon ostean, eta ezkontza-harremana gauzatzeko katolizismora bihurtu ostean, Juliana Sanromán 1850eko maiatzaren 8an ezkondu zen, 24 urte zituela, Mexiko Hiriko Sagrarioko Elizan. Harreman iraunkorra izatekoa zen ezkontza, tragedia izan zen Juliana hiltzean, 1852an ezkondu eta urte eta erdira.Staples, 2015, emakume batentzat ez zen erraza ilustratua izatea, jendearen zeresanak, gaizki-esanak, jakituna izateak gizon ez hain letratuengan edo emakume erabat ezjakinengan eragiten zuen deserosotasunak zaildu egiten zuten gizarte-tratua. Zuhurtzia eta apaltasuna askoz gehiago baloratzen ziren ezagutzak baino. Senarra izatea eragozpen handia zen, batez ere emakumea etxeko zereginetatik distraitzen zuten jarduerekin ados ez bazegoen, etxeko nagusiarengan arreta jartzen ez zuela-eta.thumb|Juliana Sanromán, Dieguindar komentu baten barnealdea (1849)
 Lanak 
Pieza gehienetan, Juliana Sanrománek genero eszenak landu zituen, non pertsonaia femeninoak nagusi ziren. Barnealde burges epelak, familiarrak eta eszena erlijiosoak islatu zituen, non emakumeek jarduera artistikoak egiten zituzten, hala nola musika interpretatu, irakurri, joskintza egin edo margotu, gehienetan beren etxeetan, apaingarri ugariren artean.

 Interior de un claustro de Dieguino (euskaraz: Dieguinoko klaustro baten barnealdea) (1849), lan hau Brasilgo São Pauloko Arte Museoan dago ikusgai.

 Musika Aretoa (1850), San Carlos Akademiaren Hirugarren Erakusketan ikusgai 1850. urtean. Bolaren Etxea Museoa, Haghenbeck Fundazioaren Museoa, Mexiko Hiria.
 Flores (1848)

 Musika Gela (1850) 
Sala de música (euskaraz: Musika Gela) lanean, kantatzeko prestatzen ari den neska gazte bat agertzen da, beste emakume batek pianoa jotzen laguntzen dion bitartean. Gainera, gizon bat dago sofa batean, eta erre egiten du, eta emanaldiaz gozatzen ari dela ematen du. Berriro ere, emakumeak rol aktiboa du arteetan, baina Sanromán ahizpen irudikapenek emakumearen aukerak zabaltzen dituztela dirudien arren, Velázquez Guadarramak adierazten du Josefa eta Julianaren lanek lagundu zutela finkatzen mendearen erdian hedabide inprimatu batzuen bidez zabaltzen zen feminitatearen ideal burguesa, zeinaren helburua baitzen emakumeen hezkuntza handitzea.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Maria Guadalupe de Moncada Berrio
 Guadalupe Carpio

Kategoria:Mexikarrak
Kategoria:Emakume margolariak
Kategoria:Mexikoko margolariak
Kategoria:XIX. mendeko margolariak