Indiar nazionalismo

Indiar nazionalismoa nazionalismo zibikoaren adibidetzat hartzen da. Bere barnean hartzen ditu Indiako herri guztiak, jatorri etniko, linguistiko eta erlijioso desberdinak izan arren. Indiar nazionalismoak kolonia aurreko Indiari sustraiak bilaka diezazkioke, baina erabat garatu zuen britainiar agintearen ia bi menderen aurkako kanpaina egin zuen Indiako mugimendu independentistak. Indiar nazionalismoak berehala lortu zuen ospea Indian, koalizio eta mugimendu antikolonial bateratu horien bidez. Mahatma Gandhi, Subhas Chandra Bose eta Jawaharlal Nehru bezalako independentistak Indiako mugimendu nazionalistaren buru izan ziren, Indiako Kongresu Nazionala buru zutela.

Indiaren independentzia 1947an gehiengo musulmana zuen Pakistanen banantzearekin batera gertatu zen, nazio hori India britainiarraren ipar-mendebaldeko eta ekialdeko eskualdeetatik aterata. Ondoren, Nehru lehen ministroak eta bere ondorengoek indiar nazionalismoaren aldeko kanpaina egiten jarraitu zuten, Txina zein Pakistanekiko mugako gerren aurrean, azken hauek behin Kaxmirko mugaldean baino gehiagotan talka egin zutelarik. 1971ko Indo-Pakistandar Gerraren eta Bangladeshko Askapen Gerraren ondoren, Ekialdeko Pakistanen independentzia ekarri zuena, indiar nazionalismoak independentzia osteko gailurra jo zuen. Hala ere, 1980ko hamarkadan tentsio erlijiosoak irakiten jarri ziren, Indiako Kongresu Nazionalak bere nagusitasun politikoa galdu zuen eta autoritarioago bihurtu zen, eta hurrengo hamarkadetan nazionalismo indiarra moteldu egin zen. Bere gainbehera eta nazionalismo erlijiosoaren gorakada gorabehera, indiar nazionalismoak eta bere pertsonaia historikoek Indiako politikan eragin handia izaten jarraitzen dute eta nazionalismo hinduaren eta nazionalismo musulmanaren ildo sektarioen aurkako jarrera islatzen dute.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak