Mania Akbari

Mania Akbari (مانيا اکبری persieraz; 1974ko irailaren 22a) zinemagile, artista eta idazlea da, eta bere lanek identitate sexuala, emakumeak, ezkontza, abortua, desleialtasuna eta lesbianismoa jorratzen dituzte. Bere estiloak, Irango zinemako tradizio melodramatiko luzeak ez bezala, arte eta estilo bisual modernoetan ditu sustraiak. Bere filmetan eztabaidatutako gaiak eta zentsuraren aurkako jarrera direla eta, Irango zinemagile polemikoenetakotzat jotzen da. Aktore gisa ezaguna da Abbas Kiarostamiren Ten filmean egindako lanagatik. 

 Biografia 
Akbari 1974an jaio zen, Teheranen (Iran). 1991n hasi ziren bere jarduera artistikoak, margolari gisa; Iranen eta atzerrian egindako hainbat erakusketatan parte hartu zuen.

Geroago, zinemagintzan aritu zen lanean, eta dokumentaletan zuzendari laguntzailea izan zen.

2002an Abbas Kiarostamiren Ten dokumentalean parte hartu zuten Akbarik berak, bere seme Amin Maherrek eta bere arreba Roya Akbarik. Hurrengo urtean, Crystal izeneko dokumentalarekin debutatu zen zuzendari gisa. 2004an, 20 Fingers bere lehen film luzea idatzi, antzeztu eta zuzendu zuen, eta film onenaren saria irabazi zuen Veneziako Mostrako Zinema Digitalaren sailean.

2007an, bularreko minbizia diagnostikatu zioten. Minbiziarekin zuen borroka, bere pelikula eta artelanetako gai gakoetako bat bihurtu zen.

2007tik 2010era, mundu osoko hainbat galeriatan aurkeztu ziren argazkigintzan oinarritutako lan ugaritan lan egin zuen, dokumentalak eta fikziozko filmak egiten jarraitzen zuen bitartean 2011ra arte. Orduan Teherandik Londresera bere azken filmaren ekoizpenean (hasieran izenburu hau zuena: Emakumeek ez dute bularrik), bere taldeko kideak atxilotu zituzten Irango agintariek, baimen ofizialik gabe filmatzeagatik. Espetxeratua izateaz izututa, Teherandik Londresera ihes egin zuen.

Londresera bizitzera joan zenetik, bere filmen nazioarteko hainbat atzerabegirakok bere zinemari buruzko arreta piztu dute, horien artean, Oldenburgeko Nazioarteko Zinema Jaialdiarena eta Danish Film Instituterena dira nabarmenenak.

 Ibilbidea 
Bere lehen film luzea, 20 Fingers, ezkontzari eta identitate sexualari buruzko ikerketa bat izan zen. Bere debuteko filma mundu osoko 40 zinema jaialditan baino gehiagotan proiektatu zen.

2004. eta 2007. urteen artean, sei arte-bideo egin zituen: Self, Repression, Sin, Escape, Fear eta Destruction, zeintzuk hainbat zinema jaialditan erakutsi zituzten,adibidez Locarnoko Zinemaldian eta Tate Modern museoan.

2007an, bularreko minbizi agresiboa diagnostikatu zioten, eta, urte hartako 10 +4 bere filmean, "biziarekin eta heriotzarekin" bizitzearen sentsazioa aztertu zuen. Akbarik izen hori jarri zion bere bigarren film luzeari, Kiarostami zuzendariaren Ten filmaren jarraipen gisa. Film hura jaialdi ugaritan erakutsi zen, hala nola Donostiako Zinemaldian eta Canneseko Zinemaldian (Azido Saila). Gainera, film hura nazioarteko museo askotan proiektatu izan da, hala nola Georges Pompidou Zentroan eta Bostongo Arte Ederren Museoan.

2010ean, Behnoud Shojaee-ren heriotza-zigorrari eta exekuzioari buruzko dokumentala egin zuen, 30 Minutes To 6 izenburupean. 2009ko hauteskunde polemikoen ondoren, Irango baldintza zinematografikoak gero eta itxiagoak eta kontrolatuagoak baziren ere, Iranen bere hirugarren film luzea egitea erabaki zuen, One. Two. One. izenekoa, zeina 2011tik mundu osoko zinema jaialdi ugaritan ere erakutsi zen. Urte berean, bere hurrengo filmean hasi zen lanean: Teherandik Londresera (hasieran, Emakumeek ez dute bularrik izenburua izan behar zuen). Ekoizpen-garaian, zinemagile ugari atxilotu zituzten Iranen; Estatuak ezarritako adierazpen-mugak bere pentsamenduak eta bere benetako nia kontrajartzen zituenez, eta giro debekatuak bere adierazpen-modutik urrundu zuenez, Iranetik Londresera alde egin zuen, eta pelikula Erresuma Batuan amaitu.

2014an, Life Maybe izeneko filma egin zuen, Mark Cousins  britainiar zinemagilearekin. Film luze onenaren sarirako izendatu zuten mundu osoko zinema-jaialdi askotan, hala nola Karlovy Varyko Nazioarteko Zinemaldian eta Edinburgoko Nazioarteko Zinemaldian.

Little White Lies aldizkariak bere One Two One filma aukeratu zuen emakume zuzendarien 100 pelikula handien arteko bat izateko.

 Sariak eta aipamenak 

 Veneziako Nazioarteko Zinemaldia

UrteaKategoriaFilmaEmaitza2004Premo Digital Cinema20 fingersIrabazlea

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Irango zinema zuzendariak
Kategoria:Gizabanako biziak
Kategoria:1974ko jaiotzak
Kategoria:Zinema zuzendariak
Kategoria:Emakume zuzendariak
Kategoria:Emakume zinema zuzendariak
Kategoria:Irandarrak
Kategoria:Teherandarrak
Kategoria:Irango emakumeak