Emakumeen eskubideak Afganistanen

Emakumeen eskubideak Afganistanen Historian zehar aldatu egin dira. Emakumeek berdintasuna lortu zuten 1964ko konstituzioan, baina eskubide horiek 1990eko hamarkadan kendu zizkieten, gerra zibilaren eta 1996tik 2001era bitartean talibanen talde fundamentalistak boterera iristearen ondorioz. 2001. urtearen amaieran talibanen erregimena eraitsi ondoren, emakumeen eskubideek pixkanaka egin zuten aurrera. 2004ko Konstituzioak berreskuratu egin zituen azken hamarkadetan kendutako eskubideak, eta aurrerapen bat planteatu zuen, gutxienez legearen ikuspegitik; izan ere, tradizioaren garrantzia, batez ere landa-eremuetan, bereziki kaltegarria da oraindik ere Afganistango Errepublika Islamikoan emakumeen eskubideek aurrera egiteko eta aintzatesteko. 2021eko maiatza eta abuztua bitartean, giza eskubideen aldeko erakundeek eta Nazio Batuen Erakundeak, talibanek herrialdearen kontrolean aurrera egin ahala, eskubideetan beste atzerapauso bat eman dela baieztatu dute. 


 Testuingurua 
ezkerrera|thumb|Afganistango emakumeak 20ko hamarkadan.
ezkerrera|thumb|Emakume Afganiarrak Kabulen 50eko hamarkadan
Afganistango biztanleria 34 milioi ingurukoa da, horietatik 15 milioi gizonezkoak dira eta 14,2 milioi emakumezkoak. Afganiarren %22 inguru hiriguneetan bizi dira, eta gainerako %78a landa eremuan. Tokiko tradizioaren parte gisa, emakume gehienak eskola osatu  eta ia guztiak etxekoandre gisa bizi dira beren bizitza osoan.

Afganistango presidenteak emakumeen askatasuna handitzen saiatu dira etengabe. Gehienetan, saio horiek ez zuten arrakastarik izan. Hala ere, lider batzuk izan ziren, eta aldaketa esanguratsu batzuk egin ahal izan zituzten. Horien artean zegoen Amanulá Khan, 1919tik 1929ra gobernatu zuena eta aldaketa nabarmenetako batzuk egin zituena, herrialdea bateratu eta modernizatzeko ahaleginean.

Berak, jarraitzen zioten beste agintari batzuekin batera, emakumeen askatasuna sustatu zuen eremu publikoan, familia patriarkalek emakumeengan zuten kontrola murrizteko. Amanulá erregeak emakumeen heziketaren garrantzia azpimarratu zuen. Familiak alabak eskolara bidaltzera bultzatzeaz gain, emakumeek beloa erabiltzeari utz ziezaioten bultzatu zuen, eta janzkera mendebaldarragoa hartzera konbentzitu zituen. 1921ean, behartutako ezkontza, haurren ezkontza eta emaztegaiaren prezioa indargabetu zituen lege bat sortu zuen, eta poligamiari mugak jarri zizkion, Afganistan eskualdeko etxeetan ohikoa den praktika. Denboraren poderioz, ia ezinezkoa bihurtu zen murrizketa horiek aplikatzea.

Afganistango emakumeentzako gizarte-erreforma modernoa Amanullah erregearen emazte Soraya erreginak emakumeen bizitza eta familian zuten posizioa hobetzeko erreforma azkarrak ezarri zituenean hasi zen. Afganistango agintarien zerrendan agertu zen emakume bakarra izan zen, eta afganiar eta musulman ekintzaile boteretsuenetako bat bezala hartzen da. Soraya erreginak, bere senarrarekin batera, emakumeentzako gizarte-erreformak defendatu zituen, eta horrek protestak piztu zituen eta haien erregealdiaren amaieran lagundu zuen 1929an.

Mohamed Nadir Shah eta Mohamed Zahir Shah oinordekoek zuhurrago jokatu zuten, baina emakumeen eskubideen aurrerapen moderatu eta etengabea ekarri zuten. XX. mendean zehar, gizonek emakumeen gaineko azken kontrola izaten jarraitu zuten. 1953an Mohammed Daud Khan lehen ministro hautatu ondoren, gero eta gehiago bultzatu ziren gizarte-erreformak emakumeei presentzia publiko handiagoa emateko. Helburu nagusietako bat emakumeak bigarren mailako herritar gisa tratatzeko tradizio islamista ultrakontserbadoretik askatzea zen. Modernizaziorantz aurrerapen handiak egin zituen bere garaian. Emakume gutxi batzuek zientzialari, maistra, doktore eta funtzionario lanak egin ahal izan zituzten, eta askatasun handia eta hezkuntza-aukera handiak zituzten.

Afganistango 1964ko Konstituzioak emakumeei eskubide eta sufragio unibertsal berberak eman zizkien, eta kargu baterako hautagai izan zitezkeen. Hala ere, emakume gehienak etxekoandre bezala bizi ziren eta aukera hauetatik baztertuak izan ziren, afganiar lege judizial erreformatuak hirietan bakarrik izan baitziren eraginkorrak. Landa gizarte tribal guztiz patriarkala zen.

1977an, Meena Keshwar Kamalek sortu zuen Afganistango Emakumeen Elkarte Iraultzailea (RAWA). Bere bulegoa Pakistango Quettara eraman zuten, ondoren 1987an hil zuten. RAWA oraindik Afganistan eta Pakistan eskualdean dago.

 Afganistango Emakumeen Kontseilua 
Afganistango Emakumeen Kontseilua ("Emakumeen Kontseilua" ere deitzen zaio) "Afganistango Errepublika Demokratikoan" (1978–87) eta Afganistango Errepublikan (1987-1992) funtzionatu zuen erakundea zen. 1989ra arte, Masuma Esmati Wardak zen erakundearen burua. Erakundea Wardak eta zortzi emakumez osatutako talde batek zuzendu zuten . 1978an, Nur Muhammad Tarakiren agintepean, gobernuak eskubide berberak eman zizkien emakumeei. Honek beren senarrak eta karrerak aukeratzeko aukera eman zien. Afganistango Emakumeen Kontseiluko kideak 150.000 inguru ziren eta ia probintzia guztietan bulegoak zituzten. Ondoren, Kabuleko eta beste hiri garrantzitsu batzuetako emakume gehienek Mujahideen aurka egin zuten, hauek gobernura iritsi zirenean, emakumeei buruzko lege erregresiboak zirela eta.

Afganistango Emakumeen Kontseiluak gizarte-lana eskaini zien emakumeei, analfabetismoaren aurkako borrokan, eta pertsonen lanbide-heziketa babestu zuen, besteak beste, idazkaritzan, ile-apainketan eta tailerretan. Askok Emakumeen Kontseiluaren aldarrikapen plataformaren beldur izan ziren 1987an hasi ziren adiskidetze nazionalerako elkarrizketetan. 1991n, zazpi mila emakume inguru goi-mailako hezkuntza-erakundeetan zeuden, eta 230.000 neska inguru Afganistan osoko eskoletan ari ziren ikasten. 190 emakume irakasle eta 22.000 maistra inguru zeuden. 

 Mujahideen eta Talibanen aroa 
Talibanen eta Al-Qaedaren komandante batzuek pertsonen salerosketa sare bat zuzendu zuten, emakumeak bahitu zituzten eta prostituzio beharturako eta esklabotzarako saldu zituzten Pakistanen.  Time Magazinek idatzi zuen 

1992an, Mohammad Najibullahren  gobernuak Afganistango Estatu Islamikorako trantsizioa egin zuen.  Afganistango gerrak fase berri batean jarraitu zuen, Gulbuddin Hekmatyarrek Afganistango Estatu Islamikoaren aurkako bonbardaketa kanpaina hasi zuenean Kabulen. 

Afganistango Estatu Islamikoa ezarri zenean ezarritako murrizketak "alkoholaren debekua eta emakumeentzako batzuetan erabat sinbolikoa den beloa ezartzea" izan ziren. Hala ere, emakumeak lantokian geratu ziren eta 1964ko konstituzioaren xedapen liberalek bere horretan jarraitu zuten neurri handi batean. 1996an, Hekmatyar Afganistango Estatu Islamikoan sartu zen lehen ministro afganiar gisa, eta emakumeak gero eta mugatuago zeuden. Telebistan agertutako emakumeak kaleratzea exijitu zuen. Lau urteko gerra zibil bortitzean hainbat emakume bahitu eta batzuk bortxatu egin zituzten. Aldi horretan, Talibanak Kabulen kontrola hartzeko bidea zabaldu zuen.

Mohammad Omar buruzagia bezala, soldadu taliban gehienak baserritar pobreak ziren, ondoko Pakistango Wahhabi eskoletan heziak. Pakistango paxtunak ere taldearekin bat egiten hasi ziren. Talibanek adierazi zuten emakumeek debekatuta zutela lanera joatea, eta ez zutela beren etxeetatik irten egin behar Mahram (familiako gizonezko kide bat) batekin ez bazeuden. Ateratzen zirenean, burka erabiltzera behartu zituzten. Murrizketa horien pean, emakumeei hezkuntza formala ukatu zitzaien. Emakumeek normalean etxean geratu eta leihoak margotu behar izaten zituzten,   inork etxe barruan edo kanpoan zer zegoen ikus ez zitzan.

Talibanen bost urteko agintaldian, Afganistango emakumeak izan ere, etxe barruko atxiloaldi baten pean jarri zituzten. Noizbait egoera errespetagarriren bat izan zuten emakume batzuk kaleetan zehar ibili behar izan zuten burka jantzita, zeukaten guztia salduz edo eskean bizirauteko (ezin baitzuten lanik egin). Nazio Batuek uko egin zioten talibanen gobernuari aitortza egiteari, eta Estatu Batuek zigor gogorrak ezarri zizkieten, Ipar Koreari ezarritakoen antzekoak. Horrek muturreko zailtasunak eragin zizkien Afganistango herritar guztiei.

Maisu-maistra gehienak talibanen erregimenaren aurretik emakumeak izan zirenez, emakumeen enpleguari ezarritako murrizketa berriek maisu-maistra falta handia sortu zuten, eta horrek presio handia eragin zuen mutikoen heziketan. Emakumeei lan gehienak, irakaskuntza barne, debekatu bazitzaizkien ere, medikuntzaren arloan emakume batzuei lanean jarraitzeko baimena eman zitzaien. Izan ere, talibanek exijitu zuten emakumeak emakumezko medikuek bakarrik tratatu ahal izatea. Gainera, hainbat arrazoirengatik, zaila zen emakumeentzat arreta medikoa bilatzea. Emakume bat ospitalera iristen zenean ere, ez zuen mediku batek ikusiko zuenaren bermerik. Beste hainbat murrizketaren artean, betaurrekoak erabiltzeko aukera ere ukatzen zitzaien.

 XXI. mendea 
2001eko amaieran, eta AEBek Afganistan inbaditu ondoren, Nazio Batuek Gobernu berria eratu zuten eta Hamid Karzai ezarri zuten presidente, eta laurogeita hamarreko hamarkadaren aurreko Afganistanen bezala, emakumeak barne hartu zituen. 2004ko konstituzio berriaren arabera, beheko ganberako 250 eserlekuen %27 emakumeentzat gordeta daude.

2012ko martxoan, Karzai presidenteak Ulemen Kontseiluak emandako "jokabide-kodea" onartu zuen. Arau batzuen arabera, "emakumeek ez dute gizonezko tutorerik gabe bidaiatu behar eta ez dira gizon arrotzekin nahastu behar eskola, merkatu eta bulego bezalako tokietan". Karzaik esan zuen arauak lege islamiarrarekin bat zetozela, eta jokabide-kodea Afganistango emakumeen taldeari kontsulta eginda idatzi zutela ". Giza eskubideen aldeko erakundeek eta emakume aktibistek esan zutenez, jokabide kode hori onartzean, Karzaik arriskuan jartzen ari da "2001ean talibanak boteretik erori zirenetik emakumeen eskubidean nekez lortu den aurrerapena". BBCk jakinarazi zuenez, hainbat emakumek umorez erreakzionatu dute onespenaren aurrean.

Afganistango emakumeen egoera orokorrak hobera egin du azken hamarkadan, batez ere hirigune nagusietan, baina herrialdeko landa-eremuetan bizi direnek arazo asko dituzte oraindik. 2013an, Sushmita Banerjee idazle indiar bat hil zuten militanteek Paktika probintzian, ustez talibanen diktatuei aurre egiteagatik. Afganistango enpresari batekin ezkonduta zegoen eta duela gutxi Afganistanera joan zen bizitzera. Lehenago, 1995ean, talibanek egindako bi exekuzio-saiakeretatik ihes egin zuen, eta, ondoren, Indiara ihes egin zuen. Bere Talibanen ihesean ( "Escape from Taliban") oinarritutako liburua Bollywoodeko film batean  filmatu zuten.

2011ko gobernu-txosten baten arabera, fistula obstetrikoarekin diagnostikatutako emakume eta neskatoen % 25ek 16 urte baino gutxiago zituzten ezkontzean. Lesio hori erditzean prebenitu daiteke, erditze-lan luze batek irekidura bat sortzen baitu erditze-kanalean. 2013an, Nazio Batuek argitaratu zituzten estatistiken arabera, emakumeen aurkako indarkeria %20 hazi da, askotan indarkeria eta kultura kontserbadoreak etxeko indarkeria justifikatzen dutelako. 2014ko otsailean, Afganistanek lege bat onartu zuen, xedapen bat jasotzen duena, zeinak mugatzen baitu gobernuak duen gaitasuna familiako kide batzuk etxeko indarkeriaren lekuko izatera behartzeko. Human Rights Watchek emakumeen aurkako indarkeria ezabatzeari buruzko 2009ko Legearen ezarpena "pobre" gisa deskribatu zuen, eta kasu batzuk baztertzen direla adierazi zuen.

Afganistango legearen arabera, herrialde osoko emakumeek baimenduta zuten ibilgailuak gidatzea. Nazioarteko zenbait ekitalditan ere parte hartzen uzten zitzaien, hala nola Joko Olinpikoetan eta roboten lehiaketetan. Giza eskubideen aldeko erakundeek, tartean Human Rights Watchek eta Nazioarteko Erlijio Askatasunari buruzko Estatu Batuetako Batzordeak, kezka agertu dute emakumeek herrialdean dituzten eskubideen egoeragatik. "Emakumeentzako, Bakerako eta Segurtasunerako Georgetown Institutuaren" arabera, Afganistan herrialderik txarrenetako bat da emakumeentzat.

 Emakumeen aurkako indarkeria Afganistanen 
Beste herrialde batzuetan bezala, Afganistanen ere eman dute emakumeen aurkako indarkeriaren berri. 2015eko martxoan, Farkhunda Malikzada 27 urteko  afganiar emakume bat publikoki jipoitu eta hil zuen musulman erradikalen jende pilo amorratu batek Kabulen, Koranaren Profanazioaren salaketa faltsu bat zela eta. Hainbat funtzionario publikok Facebookera jo zuten hil eta berehala, lintxamendua eragin zuten bihozgabeei babesa emateko. Gero jakin zen Korana erre ere ez zuela egin.

Emakume askok abusuak jasaten dituzte Afganistanen. Batzuk delitu txikiengatik espetxeratu dituzte. Erasotzaileak biktimaren familiak izaten dira askotan.

2009an, Emakumearen aurkako Indarkeria Ezabatzeko Legea (EVAW) aldarrikatu zen. EVAW hainbat erakundek sortu zuten, Kabulen emakumeen eskubideen aldeko aktibista nabarmenen laguntzarekin (hau da, UNIFEM, Rights & Democracy, Afganistango Emakumeen Sarea, Parlamentuko Emakumearen Batzordea eta Afganistango Emakumearen Gaietarako Ministerioa).

Afganistanen, aspaldiko arau patriarkalek eragindako ohiturak eta tradizioak nagusitu ahala, areagotu egiten da emakumeen aurkako indarkeriaren arazoa. Herritarren artean dagoen analfabetismo maila handiak arazoa are gehiago betikotzen du. Afganistango emakume askok uste dute onargarria dela senarrek gaizki tratatzea. Tratu txarren onarpen orokor hori aldatzea izan zen EVAW sortzeko arrazoi nagusietako bat. In 2018, Amnesty International reported that violence against women was perpetrated by both state and non-state actors.

 Ohorezko krimenak 
2012an, Afganistanek 240 Ohorezko Krimen kasu erregistratu zituen. Salatutako ohore-hilketetatik, %21 biktimen senarrek egin zituzten, %7 anai-arrebek, %4 aitak eta gainerakoa beste senide batzuek (odolekoak edo politikariak).

2017ko maiatzean, Nazio Batuek Afganistanen duten Laguntza Misioak ondorioztatu zuen ohoreagatik hilketak egin zituzten gehienak ez zituztela epaitu edo zigortu.

 Lan politika eta indarra 
Afganistango emakume askok parlamentuko kide gisa zerbitzatu zuten 2021eko hasieran Kabul erori zen arte. Horietako batzuk dira Shukria Barakzai, Fauzia Gailani, Nilofar Ibrahimi, Maria Bashir, Fawzia Koofi eta Malalai Joya. Hainbat emakumek ministro karguak ere hartu zituzten, horien artean Suhaila Seddiqi, Sima Samar, Husn Banu Ghazanfar eta Suraya Dalil. Habiba Sarabi Afganistango lehen emakume gobernatzailea bihurtu zen (Probintzia_de_Bamiyanekoa). Emakumeen Gaietarako ministro ere izan zen. Azra Jafari Niliko lehen alkate bihurtu zen, Daikondi probintziako hiriburukoa. 2018ko abenduan, Roya Rahmani Afganistango lehen enbaxadorea izan zen Estatu Batuetan.  2020ko irailean, Afganistanek lehen aldiz lortu zuen eserleku bat NBEko Emakumearen Egoera Juridiko eta Sozialaren Batzordean, eta lorpen hori "aurrerabidearen seinaletzat jotzen da lehen emakumeen zapalkuntzagatik ezaguna zen herrialde batentzat".  

ezkerrera|thumb|Afganistango Polizia Nazionaleko emakume ofizialak.
ezkerrera|thumb|Makinaz brodatua oso ezaguna da Afganistanen, ia etxe guztiek dute josteko makina bat.
Afganistango Segurtasun Nazionaleko Indarrek (FSNA), Afganistango Polizia Nazionala barne, gero eta emakume ofizial gehiago dituzte. Afganistango Armada Nazionaleko brigadako jeneraletako bat Khatol Mohammadzai da. 2012an, Niloofar Rahmani Afganistango Aire Indarra pilotuen entrenamendu programan hegal finkoko hegazkin batean bakarrik hegan egin zuen lehen emakume pilotua bihurtu zen, Latifa Nabizada Koronelaren urratsak jarraituz, helikoptero militar bat hegan egin zuen lehen emakume pilotu afganiarra. Afganistango beste emakume ezagun batzuk: Roya Mahboob, Aziza Siddiqui, Mary Akrami, Suraya Pakzad, Wazhma Frogh, Shukria Asil, Shafiqa Quraishi, Maria Bashir, Maryam Durani, Malalai Bahaduri eta Nasrin Oryakhil. 

Afganistango emakumeen lanbide tradizional ezagunena joskintza da, eta herritarren ehuneko handi bat etxetik lan egiten duten jostun profesionalak dira. Talibanak erori zirenetik, emakumeak lanera itzuli dira Afganistanen.  Batzuk enpresari bihurtu ziren negozioak abiatzerakoan. Adibidez, Meena Rahmani Afganistanen Kabulen bolatoki bat ireki zuen lehen emakumea bihurtu zen. Beste askok enpresentzat eta negozio txikientzat lan egiten dute. Batzuk  emanaldian, kantuan, eta hedabideetan parte hartu zuten. 2015ean, 17 urteko Negin Khpolwak Afganistango lehen orkestra zuzendari bihurtu zen.

2014an, emakumeak ziren Afganistango lan indarraren %16,1. Herrialdeko ekonomia ezegonkorraren ondorioz, langabezia masiboak jota, emakumeek askotan ezin dute behar adinako soldata duen lanik aurkitu. Emakumeek zeregin garrantzitsua duten ekonomiaren sektore bat nekazaritza da.  Nekazaritza-sektorean edo antzeko lanbideetan lan egiten duten afganiarren % 30 inguru emakumeak dira.  Afganistango eremu batzuetan, emakumeek gizonek adina denbora eman dezakete nekazaritzan lanean, baina, hala ere, gizonek baino hiru aldiz gutxiago irabazten dute soldatetan.

Portzentajeari erreparatuz gero, emakumeek leku nabarmena dute medikuntzaren eta hedabideen alorretan, eta poliki-poliki justiziaren alorrean bidea zabaltzen ari dira. Ospitalera doazenean, emakumeek doktoreari kontsulta egiteko gogo handia izaten jarraitzen dutenez, lanbide medikoko afganiar guztien ia ehuneko berrogeita hamar emakumeak dira. Hedabideetan lanbideak dituzten emakumeen kopurua ere handitzen ari da. 2008an jakinarazi zen ia dozena bat telebista-katek emakumezko aurkezleak eta ekoizleak baino ez zituztela. Emakumeek hezkuntzan eta lan-merkatuan aukera gehiago dituzten heinean, gero eta gehiagok aukeratzen dituzte medikuntzako, komunikabideetako eta justiziako karrerak.

Hala ere, karrera profesionala garatzeko aukera duten emakumeek ere ahaleginak egin behar dituzte familia-bizitza eta lan-bizitza uztartzeko, etxeko lanak batez ere emakumeen erantzukizuntzat hartzen baitira. Afganistango ekonomia ahula denez, oso emakume gutxik dute etxeko langileak kontratatzeko aukera, eta, beraz, etxeko lan guztiez ia bakarrik arduratu behar izaten dute. Lan egitea aukeratzen dutenek ahalegin bikoitza egin behar dute, funtsean bi lanpostu betetzen baitituzte. 

 Hezkuntza 
ezkerrera|thumb|Afganistango mendebaldeko Herat hirian internet erabiltzen duten ikasleak.
ezkerrera|thumb|Samangan probintziako eskola-ikasleak (2006)
Afganistango hezkuntza pixkanaka hobetu da XXI. mendean, baina oraindik asko dago egiteko nazioarteko estandarrak lortzeko.  Emakumeen alfabetatze-tasa % 24,2koa baino ez da. Talibanek bigarren boterea hartu aurretik, 9 milioi ikasle inguru zeuden herrialdean.  Horietatik, % 60 inguru gizonak ziren eta % 40 emakumeak. 174.000 ikasle baino gehiago zeuden matrikulatuta herrialdeko hainbat unibertsitatetan; horien % 21 inguru emakumeak ziren.

XX. mendearen hasieran, emakumeentzako hezkuntza oso arraroa zen, neskentzako eskolarik ez zegoelako. Tarteka, neskek lehen mailako hezkuntza jaso zezaketen,  baina ez ziren inoiz bigarren hezkuntzatik pasatzen. Zahir Shah-en erregealdian (1933-1973) emakumeentzako hezkuntza lehentasun bihurtu zen eta neska gazteak eskoletara bidaltzen hasi ziren. Eskola horietan, neskei diziplina, teknologia berriak, ideiak eta sozializazioa irakatsi zitzaizkien.

Kabulgo Unibertsitateak 1947an ireki zizkien ateak neskatoei, eta, 1973rako, Afganistan osoko eskoletan 150.000 neska zeudela uste zen. Ezkontza goiztiarrak eskola-desertzioaren tasa altua eragiten zuen arren, gero eta emakume gehiago sartzen ziren lehen gizonentzat bakarrik jotzen ziren lanbideetara. Emakumeak aukera berriak izaten ari ziren haientzat eta haien familientzat etorkizun hobea lortzeko. Hala ere, gerra zibilaren eta talibanek boterea hartu ondoren, aukera horiek kendu zitzaizkien eta etxera bidali zituzten, senar eta aiten kontrolpean geratuz.

Talibanen erregimenean, aurretik maistrak izan ziren emakume asko isilpean hasi ziren neskatoak (baita mutikoak ere) beren auzoetan hezten, hamar-hirurogei haur aldi berean irakatsiz. Emakume horien etxeak ikasleentzako etxe komunitario bihurtu ziren, eta emakumeek finantzatu eta administratu zituzten erabat. Eskola sekretu horiei buruzko berriak ahoz aho zabaldu ziren emakumez emakume.

Egunero, neska gazteek eskolara joateko burken azpian ezkutatzen zituzten eskolako tresna guztiak, hala nola liburuak, koadernoak eta arkatzak. Eskola horietan, oinarrizko literatur trebetasunak, kalkulu trebetasunak eta beste hainbat gai irakatsi zitzaizkien neska gazteei, hala nola biologia, kimika, ingelesa, ikasketa koranikoak, sukaldaritza, joskintza eta puntuzko ehuna. Irakaskuntzan sartutako emakume asko harrapatu zituzten talibanek eta jazarri, espetxeratu eta torturatu egin zituzten.

2021ean Errepublika Islamikoa erori ondoren, talibanek debeku zorrotzak ezarri zizkioten berriro emakumeen hezkuntzari. 2022ko martxoan, debekatu egin zitzaien neskei bigarren mailako ikasketak egitea, seigarren graduaren ondoren. Emakumeek unibertsitateetan ikasteko debekua herrialde osora zabaldu zen 2022ko abenduan. Gaur egun, Afganistanen bakarrik dago debekatuta neskek goi- eta bigarren hezkuntza egitea. 

Talibanak Afganistango haurren hezkuntzaren aurka daude oraindik. Eskolak sutan ari dira, ikasleak eta maisuak hiltzen era guztietako bitartekoen bidez, baita gerra kimikoaren bidez ere. Adibidez, 2012ko ekainean, hamabost susmagarri atxilotu zituen Afganistango Segurtasun Zuzendaritza Nazionalak, "Afganistan iparraldean eskolaren aurkako serieko erasoekin lotuta". Pakistango Inter-Services Inteligentzia Zuzendaritza ideiaren atzean zegoela uste du NDSk. Epe berean, Pakistanek uko egin dio Afganistango eskola-liburuak entregatzeari.

Arazo horiek gorabehera, Afganistango emakumeei nazioarteko laguntza ematen jarraitzen da. Kabulgo Unibertsitateak 2015ean atera zuen herrialdeko lehen masterra emakumearen eta generoaren ikasketetan.

Kazakhstango Errepublikak babesten duen kazajo-afgano estatuko hezkuntza-programaren barruan lortu dute Afganistango emakumeek hezkuntza Kazakhstanen. Herrialde honek garrantzi handia ematen dio emakumeen ahalduntzeari eta Afganistanen egonkortasuna indartzeari. 2018ko irailean, Kazajistanek akordio bat lortu zuen Europar Batasunarekin, Europar Batasunak bi milioi euro jarriko zituela Kazajistanen emakume afganiarrak gaitzeko eta hezteko.

2019ko urrian, Kazakhstanek, EBk eta NBGPk hezkuntza-programa bat abiarazi zuten datozen bost urteetan Kazakhstango unibertsitateetan dozenaka emakume afganiar gaitzeko eta hezteko.  2019tik aurrera, Kazakhstango programako ia 900 graduatu goi-karguetan aritzen dira Afganistango presidentearen bulegoan, gobernuko ministerioetan, mugazainetan eta polizian; beste batzuek, berriz, errespetuzko mediku, ingeniari eta kazetari gisa egiten dute lan.

 Emakumea eta kirola 
Azken hamarkadan, emakume afganiarrek hainbat kirol motatan hartu dute parte, hala nola, areto futbolean, futbolean eta saskibaloian. 2015ean, Afganistanek bere lehen maratoia egin zuen; Maratoi osoa korritu zutenen artean emakume bat zegoen, Zainab, 25 urtekoa, horrela bere herrialdean maratoi bat korritu zuen lehen emakume afganiarra bihurtu zena.

 Ezkontza eta aitatasuna 
Oro har, Afganistango ezkontzak bat datoz Islamarekin eta Afganistango kulturarekin. Afganistanen ezkontzeko adin legala 16 urtekoa da. Afganiarrak elkarrekin ezkontzen dira erlijio-sekta, etnia eta tribu-elkartea dela eta. Arraroa da paxtun sunita baten eta hazara xiita baten arteko ezkontza ikustea. Nazioa gizarte patriarkal bat da, non normalean uste den adineko gizonek eskubidea dutela beren familiengatik erabakiak hartzeko. Gizon bat dibortziatu daiteke emaztearen adostasunik behar izan gabe; kontrakoa, ordea, ezinezkoa da.

Herrialdeak ugalkortasun-tasa oso altua du, 2015ean emakume bakoitzeko jaiotako 5,33 seme-alabakoa.  Antisorgailuen erabilera txikia da: emakumeen % 21,2, 2010/11 urtetik aurrera.

Ezkontza konpondua izan ohi da modu bakarra Afganistanen.Ezkontza bat hitzartu ondoren, bi familiek kontratu bat sinatzen dute, sozialki eta kulturalki errespetatzera behartuta dagoena. Diru-sarrera txikiko familien artean ohikoa da senargaiak emaztegaiaren prezioa ordaintzea emaztegaiaren familiari. Prezioa aiten artean bakarrik negoziatzen da. Emaztegaiaren prezioa emaztegaiaren familiak hura zaintzen eta hezten gastatu behar izan duen diruaren ordain gisa ikusten da.

Behartutako ezkontza ere Afganistanen ematen dira. Kasuen ia %50ean, emaztegaia 18 urtetik beherakoa da, eta senar-emazteen %15ean, emaztegaia 15 urtetik beherakoa. Batzuetan, emakumeek beren buruaz beste egiten dute ezkontza horietatik ihes egiteko.

Zenbait eremutan, emakumeak eta neskak batzuetan trukatu egiten dira gatazkak konpontzeko baad izeneko metodo batean.  Baad-aren defendatzaileek diote familien arteko etsaitasuna eta indarkeria prebenitzen laguntzen duela, nahiz eta emakumeak berak ere batzuetan indarkeria handia jasaten duten, bai baad-aren bidez familiekin ezkondu aurretik, bai ondoren. Baad praktika legez kanpokotzat jotzen da Afganistanen.

Afganistango legearen arabera, "emakume batek dibortzioa nahi badu, bere senarraren onespena behar du, eta Gortean dibortzioa justifikatuta dagoela adieraziko duten lekukoak behar ditu". Emakume bat Afganistanen gizon batengandik dibortziatu zen lehen aldia Rora Asim Khan-en  dibortzioa izan zen, 1927an bere senarrarengandik dibortziatu zena. Hau bakarra bezala deskribatu zen gertatu zen momentuan, baina salbuespena izan zen, Rora Asim Khan hiritar atzerritarra baitzen, Alemaniako enbaxadaren laguntzaz dibortzioa lortu zuena.Rora Asim Khan (Aurora Nilsson): Anders Forsberg och Peter Hjukström: Flykten från harem, Nykopia, Stockholm 1998. .

Legezkoa da gizonezkoak atzerritar ez musulmanekin ezkontzea, baina legez kontrakoa da emakumezkoak ezkontzea, eta Afganistango legeak herritar guztiak musulmantzat jotzen ditu.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Afganistan
Kategoria:Emakumeen aurkako indarkeria
Kategoria:Emakumeen elkarteak