Luisa de Cervantes

Luisa de Cervantes Cortinas (izen erlijiodsoa: Luisa Belengoa; Alcalá de Henares, 1546 – ibidem, 1625) moja izan zen, irudi espiritual eta diskretua, bere bizitza neurri batean Miguel de Cervantes Saavedra neba gaztearen ospeak eklipsatu zuena. Hala ere, Karmeldarren komentuko bizitzak eta Espainiako Urrezko Mendeko ingurune familiar eta erlijiosoan izan zuen eraginak historia nabarmena dute, hispaniar kulturan arrasto ahaztezina utzi zuen familia xume baten parte izan zen. Mende erdi baino gehiagoz bizitza erlijiosoari eskaini zion erabateko dedikazioak alderdi espiritual eta bokazionala erakusten du, neba famatuaren bizimodu astindu eta literarioarekin kontrastatzen duena.

 Bizitza 
Luisa de Cervantes 1546an jaio zen Alcalá de Henaresen. Karlos I.a eta Filipe II.aren erregealdiek markatutako garai nahasian jaio zen, Espainiar Inperioaren hedapen betean eta katolizismo kontrarreformistaren goraldian. Alcalá de Henares, jaioterria, unibertsitate eta erlijio zentro garrantzitsua zen orduan, eta horrek gazte askori lagundu zion komentuko bizitza aukeratzen helmuga gisa.

Cervantes familia, jatorri apalekoa baina asmo handikoa, Luisa inguru jainkotiarrean hezia izan zen. Aita, Rodrigo de Cervantes, zirujau xumea zen, bere familia ugaria duintasunez mantentzeko borrokatu zena, bere ama, Leonor de Cortinas, garai hartako amaren sakrifizioa irudikatzen zuen bitartean.

 Moja ibilbidea 
1565eko otsailaren 11n Luisa Alcalá de Henareseko Sortzez Garbiaren komentuan sartu zen. Obedientzia, pobrezia eta kastitate botoak hartzean, Luisa Belengoa izen erlijiosoa hartu zuen, bere debozio sakonaren eta bere helburu espiritualaren isla. Berrogeita hamar urte baino gehiagoz, Luisak hainbat funtzio bete zituen karmeldar komentuaren barruan, 1613an priore kargua lortu zuen arte. Kargu horrek bere ospearen, jakituriaren eta lidergorako gaitasunaren lekukoa da. Eremu publikoan emakumeen rola mugatua zen garai batean, priore izateak tokiko bizitza erlijiosoan zuen eragina adierazten du.

Luisaren ekarpen nabarmenetako bat bere gida espirituala eta bizitzaren adibidea izan zen, bere kongregazioko ahizpak ez ezik, bere neba Miguel de Cervantes Saavedra ere hunkitu zuena, zeinak mirespen sakona zion. 1613an, nebak frantziskotarren Hirugarren Ordenan sartzea erabaki zuenean, Luisak hartu zuen espiritualki, bi neba-arreben arteko lotura mistikoa sendotuz.

 Heriotza 
Luisa Belengoa (Luisa de Cervantes) 1625ean hil zen jaioterrian. 

 Gaur egungo garrantzia 
Luisa de Cervantesek idatzirik utzi ez bazuen ere, eta ekitaldi publiko handien protagonista izan ez bazen ere, bere figura gaur egun Urrezko Mendeko feminitate espiritualaren adibide gisa errebindikatua da. Klaustrotik bere garaiko fedearen eta balioen iraupenean funtsezko rolak bete zituzten milaka emakume ordezkatzen ditu. Luisaren bizitzak Miguel de Cervantes Saavedraren, On Kixote Mantxako lanaren egilearen, giza eta familia-testuingurua hobeto ulertzen laguntzen du, espiritualtasuna eta kultura Cervantesen ingurunean nola bizi izan ziren dimentsionatzea ahalbidetuz.

Gainera, Luisa Espainiako historian genero eta erlijio ikasketetarako funtsezko figura da. Bizitza laiko bati uko egin eta Jainkoari eskaintzeko erabakiak bokazional deiturikoaren indarra sinbolizatzen du, emakumeen aukerak mugatuak baina erlijioaren esparruan eragin sakonekoak ziren garai batean.

Gaur egun, hainbat ikerketak Luisa bezalako emakumeen memoria erreskatatzea bilatzen dute, Errenazimentuko Espainiaren eraketa moral eta espiritualean izan zuen papera nabarmenduz. Luisa de Cervantesen bizitza, giltzapetua baina ez anonimoa, fede, konstantzia eta lidergo testigantza da oraindik isilean.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Mojak
Kategoria:XVI. mendeko emakumeak
Kategoria:XVII. mendeko emakumeak