Gonzalo Fernandez de la Mora

Gonzalo Fernández de la Mora Mon (Bartzelona, 1924ko apirilaren 30a - Madril, 2002ko otsailaren 10a) espainiar politikari, diplomazialari, filosofo eta saiakera-idazlea izan zen. Espainiako teknokraziaren ideologo nagusienetakotzat jotzen da, eta frankismoaren ildo immobilistaren defendatzailetzat erregimenaren azken urteetan. 1970 eta 1974 artean Herri Lanetako ministro izan zen. Trantsizioaren ondoren, Alianza Popularraren sortzaileetako bat izan zen, baina alderditik banandu egin zen 1978ko Konstituzioaren aurka zegoelako, eta partitokratikotzat jo zuen.

Prestakuntza eta lehen urteak

Bartzelonan jaio zen, baina bere familia Madrilera joan zen bizitzera bi urte zituela. Bere aita, Gonzalo Fernández de la Mora y de Azcue, Gaztelako antzinako leinuko familia batekoa zen. Gorputz juridiko militarreko koronela, Alfontso XIII .aren aitoren semea eta 1923ko erabakia baino lehentxeago Primo de Rivera jeneralak Bartzelonara bidalitako auditorea izan zen. Zeregin nabarmena izan zuen Katalunian aldarrikatutako bandoaren idazketan. Ama, Maria de las Mercedes Mon eta Landa, galiziarra zen eta tradizio monarkiko eta katoliko sakoneko familia batetik zetorren, Asturiasko adarrekin, tartean Alejandro Mon bezalako politikari nabarmenekin.

Del Pilar ikastetxean hasi zituen batxilergoko ikasketak. Gerra Zibilak Galizian harrapatu zuen, eta Santiago Apostoluaren Ikastetxeko jesuitekin osatu zuen bigarren hezkuntza.

1940an Zuzenbide eta Filosofia eta Letretako aldi bereko ikasketak hasi zituen Madrilgo Unibertsitatean. 1943an Zuzenbidean lizentziatu zen aparteko sariarekin, eta Filosofiako lizentziatura ere osatu zuen. 1946an Eskola Diplomatikoan sartu zen, eta urte batzuk geroago zuzendu zuen.

Karrera diplomatikoa eta politikoa

Bere karrera diplomatikoan kontsula izan zen Frankfurten (1949), negozioetako arduraduna Bonnen (1949-1951) eta kultur aholkularia Atenasen (1961-1962), Juan Carlos printzea Sofia Greziakoarekin ezkontzea ahalbidetu zuen negoziazioan parte hartuz.

1950eko hamarkadan frankismoaren sektore tradizionalarekin lerrokatu zen, aldizkari eta argitaletxe kontserbadoreetatik hurbil zeuden intelektualez osatua, Opus Deiren kide izan ez bazen ere. Mugimendu Nazionalaren Printzipioen Legea eta Estatuaren Lege Organikoa egiten lagundu zuen, 1958an eta 1966an hurrenez hurren.

1963 eta 1969 artean, ABC egunkarian aritu zen kultur kritikari, eta zazpi liburukitan argitaratu zituen bere analisiak, Pensamiento español izenburupean. Espainia UNESCOn eta Europako Kontseiluaren Kultura Lankidetzarako Kontseiluan ordezkatu zuen 1958tik 1969ra.

1969an Kanpo Arazoetako Ministerioko idazkariorde izendatu zuten eta 1970ean lehen mailako ahalezko ministro izatera iritsi zen. 1970 eta 1974 artean Herri Lanetako ministro izan zen eta, ondoren, Eskola Diplomatikoko zuzendari. 1976an, Alianza Popularren sorreran parte hartu zuen, presidenteordetza hartuz, eta Gorte frankistetako prokuradore izan zen. 1978ko Konstituzioaren aurka agertu ondoren, Espainiako Eskuin Demokratikoa alderdia sortu zuen, hauteskundeetan oihartzun txikia izan zuena.

Ideologia

Fernández de la Morak eredu elitista eta antiigualitarista defendatu zuen beti, Gaetano Mosca eta Vilque Pareto bezalako egileen eraginez. Bere pentsamendu monarkiko eta kontserbadoreak erregimen frankistaren jarraipena sustatzera eta demokrazia liberala kritikatzera eraman zuen. Espainiarentzat «demokrazia organikoa» deritzona egiazkoena eta eraginkorrena zela uste zuen, eta behin eta berriz goraipatu zuen Francoren irudia, Felipe II .aren garaitik gobernari zintzo eta eraginkorrena zela esan baitzuen.

Obra eta jarduera intelektuala

Saiogile gisa, filosofia politikoa, tradizionalismoa, teknokrazia, Espainiako historia eta Estatuaren teoria jorratu zituen. Bere liburuen artean El crepúsculo de las ideologías (1965) eta Los errores del cambio (1986) nabarmentzen dira. 1983an Razón Española aldizkaria sortu zuen, hil zen arte berak zuzendua, eta Espainiako pentsamendu kontserbadorearen erreferente bihurtu zen.

Bere obra: Río arriba. Memorias (1995) lanak XX. mendeko Espainiari buruzko esperientziak eta gogoetak biltzen ditu, haurtzaroa, Gerra Zibila, unibertsitate-aroa, karrera diplomatikoa eta jarduera politikoa barne.

Bizitza pertsonala eta familia

Isabel Valera Uñarekin ezkonduta egon zen 1950etik Noian (Pontevedra, Galizia). Lau seme-alaba izan zituzten: Isabel, Gonzalo, Juan Luis eta Sandra.

Bizitzan zehar 14 Gurutzeta Handi nazional eta atzerritar jaso zituen, horien artean Karlos III .arena, baita hamabi urrezko domina ere probintzia desberdinetatik, Herri Lanen Ministerioan egindako lanagatik. Politika aktibotik erretiratuta, jarduera intelektual handia izan zuen azken urteetara arte, liburuen, hitzaldien eta Razón Españolaren zuzendaritzaren bidez.

Madrilen hil zen 2002ko otsailaren 10ean.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Espainiako politikariak
Kategoria:Espainiako idazleak
Kategoria:Espainiako filosofoak
Kategoria:Espainiako diplomazialariak