Antonio Royo Villanova

Antonio Royo Villanova eskuineko ideologiako espainiar jurista, kazetari eta politikaria izan zen, Nekazari Alderiko kidea, Gorteetako diputatua eta senataria, eta Bigarren Errepublikako ministroa.

 Biografia 
1869ko ekainaren 12an Zaragozan jaioa, Ricardo Royo Villanova eta Luis Royo Villanova kazetariaren anaia nagusia zen. Valladolideko Unibertsitateko Administrazio Zuzenbideko irakaslea, El Norte de Castilla egunkariko editorea izan zen 1902 eta 1906 artean.

Diputatu gisa bere ibilbide politikoa 1910ean hasi zen, Alderdi Liberaleko kide gisa, Teruelgo probintziako Valderrobres barrutia ordezkatzeko hautatu zutenean. 1916an, Teruel hiria ordezkatzeko eserlekua lortu zuen. 1921eko azaroaren 27an, Zientzia Moral eta Politikoen Errege Akademian onartu zuten, El terrorismo, la libertad y la policía (Terrorismoa, Askatasuna eta Polizia) izeneko inaugurazio-hitzaldiarekin, Victoriano Guisasola y Menéndez 1920an hil ondoren utzitako hutsunea betez. Goi Ganberan, senatari gisa aritu zen Berrezarkuntza garaian, Valladolid, Huelva eta Teruelgo probintziak ordezkatuz, eta azkenik, bizitza osorako.

Espainiako Bigarren Errepublika aldarrikatu zenean, eta gutxiengo nekazarien barruan independente gisa, berriro ere eserleku bat lortu zuen, oraingoan Valladolid ordezkatuz, 1931ko hauteskundeetan. 1933ko hauteskundeetan bere parlamentuko eserlekua mantendu zuen eta sortu berri zen Nekazari Alderdian sartu zen.

Gorte Konstituziogileetan, hainbat pertsonaia nabarmendu ziren Nekazari Gutxiengoan, haren buruzagi nagusi bihurtuz: Antonio Royo Villanova, 1932ko Kataluniako Autonomia Estatutuaren aurkako oposizio sutsuagatik ezaguna; José María Cid, Nekazaritza Erreforma Legearen aurkari sutsua; eta José Martínez de Velasco, orduan gutxiengo horretako presidentea, eskuineko hainbat talde ez-errepublikanoen aurkako gotorleku borrokalari bihurtu zena. Erradikal-CEDAren bi urteko agintaldian, Itsas Armada ministro izan zen, 1935eko maiatzaren 6tik irailaren 25era, Alejandro Lerrouxek zuzendutako gobernuan.

Isabel Katolikoaren Ordenako Gurutze Handia eman zioten; 1958ko azaroaren 7an, arratsaldeko 4etan hil zen, Madrilgo Fortuny kaleko 7. zenbakiko bere etxean.

 Idatzitako lana 
Bere literatura-lanen artean, Kataluniako arazoa (1908) eta Estatutuaren aurkako oihu bat (1932) daude, non Kataluniako autonomiaren aurkako jarrera adierazten duen. Katalanaren aurkako sutsua izanik, hala ere, katalana ikasi zuen eta Prat de la Ribaren Kataluniako nazionalitatea saiakera gaztelaniara itzuli zuen. 1940an Espainiaren aurkako hogeita hamar urte argitaratu zituen.

 Kanpo estekak