Émile Biasini

Émile Joseph Célestin Biasini (Noves, Frantzia, 1922ko uztailaren 31 – Paris, Frantzia, 2011ko uztailaren 2a) goi‑mailako funtzionarioa, administratzailea eta kultur politikaren estratega izan zen. XX. mendeko bigarren erdialdean Frantziako Estatuak garatutako kultur‑azpiegitura nagusien atzean egon zen pertsona garrantzitsuenetako bat izan zen, bereziki kultura demokratizatzeko eta estatu‑mailako proiektu sinboliko handiak bideratzeko orduan.

 Jatorria eta prestakuntza 

Biasini Frantziako hegoaldean jaio zen, administrazio tradizio sendoa zuen familia batean. Zuzenbidean trebatu zen, bai Aix‑en‑Provençako inguruan bai Parisen, eta ondoren Frantziako kolonietarako administratzaileak prestatzen zituen eskolan ikasi zuen. Prestakuntza horrek bere ibilbidearen lehen etapa markatu zuen, Frantziako Inperioaren amaierako urteekin bat eginez.

 Hasierako ibilbidea 

Kolonietatik estatu zentralera Bere lehen karguak Afrikan bete zituen, Frantziaren menpeko lurraldeetan administratzaile gisa. Garai horretan, kolonialismoaren krisia eta independentzia‑prozesuak gertutik bizi izan zituen, eta esperientzia horrek eragin handia izan zuen bere ikuspegi politikoan: estatuaren presentzia egituratzailearen aldekoa izan zen beti, baina egokitzapen eta modernizazio beharra azpimarratuz.Frantziara itzulita, administrazio zentraleko egituretan txertatu zen, eta berehala nabarmendu zen antolaketa‑gaitasunagatik, ikuspegi estrategikoagatik eta kultura tresna politiko gisa ulertzeko zuen gaitasunagatik.

 Kultura‑politikaren arkitektoa 

1960ko hamarkadan, Frantziako Kultura Ministerioaren sorrera‑garaietan, Biasini funtsezko figura bihurtu zen. André Malraux idazle eta ministroarekin lan egin zuen, eta haren ideiak egitura administratibo eraginkor bihurtzen lagundu zuen. Bere ekarpen nagusietako bat “Maison de la Culture” edo Kultura Etxeen sarearen garapena izan zen: kultura elitistatik harago, herritar guztiei zuzendutako politika publiko baten aldeko apustua. Ikuspegi horrek kultura ez zuen soilik ondare edo arte gisa ulertzen, baizik eta gizarte‑kohesiorako, hezkuntzarako eta identitate demokratikorako tresna gisa.

 Telebista publikoa eta komunikazioa 

1960ko hamarkadaren amaieran, telebista publikoaren zuzendaritzan ere aritu zen. Garai nahasi hartan, komunikabide publikoaren eginkizuna berriz definitu behar izan zen, informazioaren, kulturaren eta estatuaren interesen arteko oreka bilatuz. Biasinik kudeaketa‑ikuspegi zorrotza eta pragmatikoa erakutsi zuen, betiere estatuaren zerbitzura.

 Grands Travaux eta ondare sinbolikoa 

Bere ibilbidearen unerik ezagunena 1980ko hamarkadan iritsi zen, François Mitterrand presidentearen agintaldian. Biasini Grands Travaux izeneko proiektu erraldoien koordinatzaile nagusietako bat izan zen: estatuaren boterea, kultura eta modernitatea uztartzen zituzten egitasmoak. Bere lanik ezagunena Grand Louvre proiektuaren gidaritza izan zen. Museo historikoa espazio moderno eta ireki bihurtzeko prozesu konplexua zuzendu zuen, arkitektura, politika, administrazioa eta iritzi publikoa orekatuz. Ondoren, Frantziako Biblioteka Nazional berriaren proiektuaren ardura ere hartu zuen, jakintzaren eta estatuaren sinbolo gisa ulertua.

 Pentsamendua eta idazlanak 

Bere esperientziaz hausnartu zuen hainbat liburutan. Idazlan horietan, administrazioaren barne‑logikak, kultura‑politikaren zailtasunak eta boterearen mekanismoak aztertzen ditu, tonu pertsonal baina analitikoan. Ez zen teoriko hutsa, baizik eta praktikatik pentsatzen zuen funtzionario intelektuala.

 Erreferentziak