Ore amako ogi

Ore amako ogia legamia eta lactobacillus bakterioen bidezko hartzidura erabiltzen duen ogi mota da, oreari legamiak emateko. Ogia legamiatzeaz gain, hartzidura prozesuak azido laktikoa sortzen du, eta horrek ogiari zapore garratz bereizgarria ematen dio eta bere iraupen-ezaugarriak hobetzen ditu. 

 Historia 
Ore amako ogia ogi mota zaharrenetako bat da. Gizateriaren historian zehar ogia egiteko metodo estandarra izan zen Erdi Aroan, orduan barm legamia erabili baitzen. Barm legamia, aldi berean, XIX. mendearen amaieran eta XX. mendearen hasieran industrialki ekoitzitako okin-legamiak ordezkatu zuen.

Elikagaien Mikrobiologia Entziklopediak dio: "Ore amako ogi zaharrenetako bat K.a. 3700ekoa da eta Suitzan aurkitu zen, baina ore amako ogiaren hartziduraren jatorria ziurrenik nekazaritzaren jatorriarekin lotuta dago Ilgora Emankorrean eta Egipton milaka urte lehenago", eta "Ogiaren ekoizpena ore amako ogia legamia-eragile gisa erabiltzean oinarritu zen gizateriaren historiaren zatirik handienean; okinaren legamia legamia-eragile gisa erabiltzea duela 150 urte baino gutxiagokoa da, 2014. urtean".  Ore amako ogia ohiko legamia izaten jarraitu zuen Europako Erdi Aroan  garagardoa ekoizteko prozesuko legamiak ordezkatu zuen arte, eta 1871tik aurrera berariaz landutako legamiak.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Elikagai hartzituak