Fundinako gudua

Fundinako gudua 1876ko abuztuaren 2an gertatu zen Fundinan, Montenegroko printzerrian dagoen Kuči herri batean. Egunak garrantzi erlijiosoa zuen, San Elias eguna baitzen (Ekialdeko egutegi ortodoxoa).

 Atzeko planoa 
Montenegroar Armada bi Montenegriar voivodek (edo dukeek) zuzendu zuten: Ilija Plamenac, 2.100 gizonekin, eta Marko Miljanov, 1.800 gizonekin, guztiak Kuci leinukoak.  Otomandarren indarra guztira 40.000 gizon zen. Bataila baino egun batzuk lehenago, Mašo-Hadži Ahmetov montenegroar musulman batek otomandarren planak azaldu zizkion Marko Miljanovi, eta horrela, montenegroarrek bazekiten nondik etorriko zen erasoa.

Markok Ilija Plamenaci otomandarren planaren berri eman zion, eta hauek berehala joan ziren Kučira gonbidatuta. Bi voivodek Montenegriar voivoda eta ofizial guztiak Kučira gonbidatzea adostu zuten, eta ondoren armada bildu zuten. Fundinan, turkiarrek Montenegriar tribu batzuetako batailoiak izan zituzten aurrez aurre garai hartan, hala nola Kuči, Martinić, Bratonožić, Ceklin, Ljubotinja eta beste batzuk. Zatrijepaceko berrehun soldadu inguru ere etorri ziren Kuči-tarrei laguntzera. Kučiko turkiar armada Mahmud Pashak zuzentzen zuen, eta haren etorreraren aurretik Ahmed Hamdi Pasharen kaleratzea gertatu zen. Mahmud Pashak turkiar armada erregular bat gidatu zuen Fundinara.  

 Gudua 
1876ko abuztuaren 2an, egunsentia argitu zen, eta Fundinan zabaldutako Montenegroko soldaduen guardiak etsaiaren zain zeuden. Egunsentian, turkiarrak haien aldera aurrera egiten ari ziren. Gehienak Podgorica eta Dinoša norabidetik zetozen; jakinarazi dutenez, ez zen turkiar soldadu bakar bat ere Kuči aldera mugitzen ari Albaniako lurraldetik. Bestela, mugitu izan balira, gizon on bat egongo zen Albanian Kucirako turkiarren planen berri emateko. Fundinarantz aurrera eginez, turkiar armada gotorlekuak eraikitzen ari zen. Abuztuaren 3an Kuči erasotzeko asmoa zuten, beraz, defentsak turkiarren aurretik joan behar zuen. 

Otomandar armada fusil, sable eta dervixe aizkorez ondo hornituta zegoen, Montenegroko armada, berriz, yatagan, suharrizko pistola eta suharrizko fusil kopuru txiki batekin gaizki hornituta zegoen, eta bost mila soldadu inguru baino ez zituen. 

Jakinarazi dutenez, Marko Miljanov behaketa-postura igo, Montenegroko txapela kendu, bularrean jarri eta esan zuen:

Otomandarrek hego-mendebaldetik aurrera egin zuten Kuči aldera, abuztuaren 3rako azken erasoa planifikatuz, baina Montenegroko komandanteek haien planen berri izan zutenez, egun bat lehenago kontraerasoa egin zuten. Jakinarazi dutenez, 13:00ak aldera, Montenegroko armadak turkiarrak eraso zituen, eta hauek gau hartan lo egingo zutela eta Kuči erasotzeko atseden hartuko zutela uste zuten. Heljam muinoaren magalean borroka bat izan zen. Fundina gainean, orro handi bat eta khanjarren talka entzun zitezkeen. 

Borroka gehienak Heljam muinoaren magalean gertatu ziren, otomandarrek lubakietatik defendatzen ari ziren tokian. Marko Miljanov lehen lerroan zegoen bitartean, Ilija Plamenac Montenegroko armada atzealdetik komandatzen ari zen, estrategia bat garatzen. Rašović Kuča dorrean, turkiar aga eta beyak espetxeratu eta erre zituzten. Kondairaren arabera, gaur egun ere kontatzen dena, Podgoricatik begiratuta, dorrea erretzen ari zen bitartean, kolore desberdinak altxatzen ziren zerurantz. Orain oroigarri bat dago leku horretan. Ustez, garai hartako harrizko lubakiak daude oraindik Fundina osoan. Duela gutxi arte, soroak goldatzean, herritarrek buruak lurperatuta aurkitzen zituzten, eta garai hartan egurrezko kaxa txikietan lurperatzen ziren.

Montenegroarrek gainerako otomandarrak hegoalderantz jarraitu zituzten, Ćemovsko polje eta Dinoša aldera, atzera azkar egitera behartuz. Montenegroar hildakoen kopuru zehatza ezezaguna da, baina ziurra da Ceklin batailoiak jasan zituela galera handienak. Montenegroar armadaren zatirik arrakastatsuena Martinići batailoia izan zen, 2.000 otomandar hil zituena burujabetzatuz eta 6 etsai bandera hartu zituena. Novak Milošev Vujošević banderadunak 17 turkiar buru moztu zituen bere sastakaiarekin. Errusiako enperadorearengandik, Kuči leinuko Novak Milošev heroiak harribitxiz betetako yatagan bat jaso zuen, eta bertan idatzita zegoen: "Borrokatzen duena, nik mozten dut, eta ez duena, nik uzten dut". 

 Ondorioak 
Montenegroko garaipen honen garrantzia Otomandarren aurrerapena geldiarazi eta Montenegroko garaipena ziurtatu izana izan zen, 1876-1878ko Montenegro-Turkia Gerraren lehen erdian. 

Fundina azpiko errotetan, Ilija Plamenac eta Marko Miljanov voivodek elkartu ziren garaipenagatik elkar zoriontzeko. Montenegroar armada, borrokatik nekatuta, muinoan eta ehun urteko zumarren azpian bildu zen Premićí, Rašovićí eta Ljuhari herrietako iturburu ugarien ondoan. Malissoriko (Malësia izenez ere ezaguna) soldaduek, borroka honetan montenegriarrei lagundu zietenek, Kučiarrak zoriondu zituzten Nikola Petrović erregeak bere armadaren aurrean eman zien kondekorazioagatik, eta abuztuaren 2an zoriondu zituen.

1876ko abuztuaren 3an, Marko Miljanovek bere armada Rano Brdon bildu zuen, Fundinako Rašovićī herrian, hildako eta zauritutako borrokalariak zenbatzeko. Montenegroko batailoi guztien artean, Ceklinek izan zituen hildako eta zauritu gehien. Hildako turkiarren kopurua hamar mila baino gehiago izan zen, edo Kuči defendatu zuten montenegroar soldaduen kopuruaren bikoitza. 

Guduaren ondoren, Marko Miljanovek "opari" bat bidali zion Mahmud Pashari —guduan harrapatutako otso bizi bat, Montenegroko harrotasuna eta askatasuna sinbolizatzen zituena. Fundinako guduaren ondoren, Montenegroko armadak omenaldia egin zion Marko Miljanov dukeari, guduan hartutako turkiar ezpate ederrena eta Meduneko etxea emanez, non turkiar gorteak gudua baino lehen jardun zuen, gaur egun museo dena. Armadak Škrnje Kusovac serdarrari turkiar ofizial batek gudura eraman zuen zaldi bat eman zion. Guduaren ondoren, Kuči klanari ausardiagatik domina bat eman zion Nikolas I.a erregeak . 

Montenegroar askok hautsi zituzten bahitutako fusilak guduen ondoren. Turkiarrek urrezko txanponak ezkutatuta zituztelako gertatu zen hori, eta horrek montenegroarrek asko aurkitu zituztela eragin zuen. Fusilak berak balio handikoak ziren, urrez, zilarrez eta nakarrez aberatski apainduta zeudelako. Fundinako guduko borrokalarien oroitzapenen arabera, Marko Bojov Rašovićek, Nikola erregearen armadako ofizial batek, Fundinako Rašović herrikoak, garai hartako gerraren estrategia irudikatzen zuen mapa militar bat egin zuen.

 Kanpo estekak 

Kategoria:1876ko gatazkak
Kategoria:Otomandar Inperioak parte hartutako guduak
Kategoria:Montenegrok parte hartutako guduak