Interneten historia

Interneten historia zientzialariek eta ingeniariek konputagailu-sareak eraikitzeko eta elkarrekin konektatzeko egindako ahaleginean sortu zen. Interneteko protokolo multzoa (TCP/IP eredua), Interneteko sare eta gailuen artean komunikatzeko erabiltzen den arau multzoa, Ameriketako Estatu Batuetako ikerketa eta garapenetik sortu zen; eta nazioarteko lankidetza ekarri zuen, batez ere Erresuma Batuko eta Frantziako ikertzaileen artean. 

Informatika 1950eko hamarkadaren amaieran sortu zen diziplina izan zen, ordenagailuen erabiltzaileen artean denbora partekatzea aztertzen hasi zen, eta geroago, hori hedadura zabaleko sareetan lortzeko aukera. J. C. R. Lickliderrek sare unibertsal baten ideia garatu zuen Ameriketako Estatu Batuetako Defentsa Departamentuko (DoD) Ikerketa Proiektu Aurreratuen Agentziako (ARPA) Informazioa Prozesatzeko Tekniken Bulegoan (IPTO). Era independentean, Paul Baranek, RAND Corporationen, 60ko hamarkadaren hasieran, mezuen blokeetako datuetan oinarritutako sare bat proposatu zuen, eta Donald Daviesek 1965ean pakete-kommutazioa sortu zuen Fisikako Laborategi Nazionalean (NPL), Erresuma Batuan, eta datu komertzialen sare nazional bat proposatu zuen.

ARPAk 1969an ARPANET proiektua garatzeko kontratuak esleitu zituen, Robert Taylorrek zuzendua eta Lawrence Robertsek kudeatua. ARPANETek Daviesek eta Baranek proposatutako paketeen kommutazio-teknologia erabili zuen. Interfaze-mezuen prozesadoreen sarea (IMPs) Bolt, Baranek eta Newmanek osatutako taldeak eraiki zuen, Bob Kahnek zuzendutako diseinuarekin eta espezifikazioarekin. Host a host protokoloa UCLAko graduondoko ikasle talde batek zehaztu zuen, Steve Crockerrek zuzenduta, Jon Postel eta beste batzuekin batera. ARPANET berehala hedatu zen Estatu Batuetan, Erresuma Baturako eta Norvegiarako konexioekin.

1970eko hamarkadan, paketeen kommutazio-sare batzuk sortu ziren, datu-sareak ikertu eta eman zituztenak. Louis Pouzin eta Hubert Zimmermann aitzindariak izan ziren IRIAko Interneteko interkonexiorako muturretik muturrerako ikuspegi sinplifikatu batean. Peter Kirsteinek 1973an jarri zuen praktikan Interneteko interkonexioa Londresko Unibertsitatean. Bob Metcalfek Etherneten eta PARC Universal Packeten atzean dagoen teoria eta praktika garatu zituen. ARPA ekimenek eta Nazioarteko Sareko Lantaldeak sareen interkonexiorako ideiak garatu eta hobetu zituzten, non sare bereizi asko sare-sare batean elkartu zitezkeen. Vint Cerfek, orain Stanfordeko Unibertsitatean, eta Bob Kahnek, orain DARPAn, sareen interkonexioari buruzko ikerketa argitaratu zuten 1974an. Interneteko esperimentuen eta, ondoren, RFCen noten bidez, Transmisiorako Kontrol Protokoloan (TCP) eta Interneteko Protokoloan (IP) eboluzionatu zuen, Interneteko protokoloen multzoko bi protokolotan. Diseinuak kontzeptu aitzindariak zituen Louis Pouzinek zuzendutako CYCLADES proiektu frantsesean. Paketeen kommutazio-sareen garapena 1970eko hamarkadan Leonard Kleinrockek UCLAn egindako lan matematikoan oinarritu zen.

1970eko hamarkadaren amaieran, Rémi Després-ek eta beste batzuek diseinatutako X.25 protokoloan oinarritutako sare publiko nazionalak eta nazioartekoak sortu ziren. Estatu Batuetan, Zientziarako Fundazio Nazionalak (NSF) super konputazioko zentro nazionalak finantzatu zituen herrialdeko hainbat unibertsitatetan, eta 1986an interkonektibitatea eman zuen NSFNET proiektuarekin. Horrela, Estatu Batuetako ikerketa- eta ikasketa-erakundeentzako super konputazioko gune horietarako sarbidea sortu zuen. NSFNETekiko nazioarteko konexioek, Domeinu Izenen Sistema bezalako arkitekturen agerpenak eta TCP/IPren adopzioak Estatu Batuetan eta mundu osoan dauden sareetan Interneten hasierak markatu zituzten Interneteko zerbitzu komertzialen hornitzaileak (ISP) 1989an sortu ziren Estatu Batuetan eta Australian. 1989 eta 1990eko hamarkadaren amaieran, AEBetako hainbat hiritan Interneteko zenbait eremutara sarbide mugatua zuten konexio pribatuak ezarri zituzten entitate komertzial ofizialek. NSFNETen egituraketa optikoa 1995ean desegin zen, merkataritza trafikoa garraiatzeko Interneten erabilerari buruzko azken murrizketak kenduz, trafikoa Estatu Batuetako Sprint, MCI eta AT & T enpresek kudeatutako sare optikoetara lekualdatu baitzen.

Tim Berners-Lee zientzialari informatiko britainiarrak 1989-90ean Suitzako Ikerketa Nuklearrerako Europako Kontseiluan (CERNen) egindako ikerketak World Wide Web sortu zuen, hipertestu-dokumentuak sareko edozein nodotatik eskuragarri dagoen informazio-sistema batean estekatzen dituena.Interneten ahalmenaren hedapen dramatikoak, uhin-luzeraren zatiketa bidezko multiplexazioaren (WDM) etorrerak eta 1990eko hamarkadaren erdialdean zuntz optikoko kableen ezarpenak ahalbidetutak, eragin iraultzailea izan zuen kulturan, merkataritzan eta teknologian. Horri esker, ia bat-bateko komunikazioa sortu zen posta elektronikoaren, bat-bateko mezularitzaren, Interneteko protokoloari buruzko ahots-telefono deien (VoIP), bideokonferentzien eta World Wide Webaren bidez, eztabaida-foroekin, blogekin, sare sozialetako zerbitzuekin eta online erosketa-guneekin. Geroz eta datu-kopuru handiagoak transmititzen dira, gero eta abiadura handiagoan, 2019an 1 Gbit/s, 10 Gbit/s eta 800 Gbit/s abiaduran jarduten duten zuntz optikoko sareetan . Komunikazio globalaren panoraman Interneten kontrola azkar hazi zen historikoki: 1993an bi norabideko telekomunikazio-sareen bidez zirkulatzen zuen informazioaren % 1 baino ez zuen komunikatzen, % 51 2000n eta telekomunikazioek 2007an transmititutako informazioaren % 97 baino gehiago. Internetek gora egiten jarraitzen du, gero eta ugariagoak diren online informazio, merkataritza, entretenimendu eta sare sozialetako zerbitzuak bultzatuta. Hala ere, sare globalaren etorkizuna eskualdeen arteko ezberdintasunek erabaki dezakete.

 Kronologia 
 Urtea Gertaera1958BELL konpainiak telefono-linea sinple batean datu bitarrak transmititzeko aukera ematen zuen lehen modema sortu zuen.1962ARPA, defentsa ministerio estatubatuarraren agentzia bat, ikertzen hasi zen, non J. C. R. Lickliderrek arrakastaz defendatzen dituen konputagailu sare global bati buruz dituen ideiak.1967ARPANETi buruzko lehen hitzaldia.1969Leonard Kleinrock-en Interface Message Processor-en bidez 4 unibertsitate estatubatuarren arteko lehen konputagailuen konexioa.1969Internet jendearentzat irekita dago.197123 ordenagailu ARPANETera konektatzen dira. Lehen mezu elektronikoa Ray Tomlinsonek bidali du.1972InterNetworking Working Group sortu zen, Internet kudeatzeaz arduratzen den erakundea.1973Erresuma Batua eta Norvegia Internetera atxikitzen dira, bakoitza ordenagailu batekin.1979Ikasle estatubatuarrek NewsGroups (eztabaida-foroak) sortzea.1981TCP/IP protokoloaren eta «Internet» hitzaren definizioa1983Guneen izenen lehen zerbitzaria.19841000 ordenagailu konektatuta.198710000 ordenagailu konektatuta.1989100000 ordenagailu konektatuta.1990ARPANET desagertzea. Lehenengo web nabigatzailea sortzen da.1991World Wide Web-aren berri ematen da publikoki19921 milioi ordenagailu konektatuak.1993NCSA Mosaic web nabigatzailearen agerpena Historiako lehen bilatzailea, Wandex-ek web orrien aurkibide gisa balio zuen.1994Webgune ikusezina jaio da, deep webaren lehen bertsioa.199610 milioi ordenagailu konektatuta1998Google jaio da.2001Leherketa Burbuja.com. Wikipedia jaio zen.2004Facebook jaio da.2005Internetek 1000 milioi erabiltzaile ditu eta YouTube sortua da2007iPhonearen agerpenak webgune mugikorra jendarteratu du.2009Telefono mugikorretako berehalako mezularitzaren hasiera. WhatsApp jaio da.

 Sorkuntza eta lehen urratsak 
Internet 60ko hamarkadan hasi zen. Gerra hotzaren erdian, Estatu Batuek sare militar bat sortu zuten, Errusiaren eraso bat izanez gero, informazio militarra herrialdeko edozein tokitatik eskuratu ahal izateko. Sare hori 1969an sortu zen eta ARPANET izena hartu zuen. Hasiera batean, sareak 4 ordenagailu zituen herrialdeko unibertsitateetan banatuta. Bi urte geroago, 40 ordenagailu inguru zituen konektatuta. Sarearen hazkundea hainbestekoa izan zen, bere komunikazio-sistema zaharkituta geratu zela. Orduan, bi ikertzailek TCP/IP protokoloa sortu zuten, sare informatikoen barruko komunikazio-eredu bihurtu zena (egun, protokolo hori erabiltzen jarraitzen dugu). 

ARPANETek hazten eta mundura zabaltzen jarraitu zuen, eta helburu akademikoak edo ikerketa-helburuak zituen edonork izan zezakeen sarerako sarbidea. Funtzio militarrak ARPANETetik bereizi ziren eta MILNETera joan ziren, Estatu Batuek sortutako sare berri batera. NSFk (National Science Fundation) bere sare informatiko propioa sortu zuen, NSFNET izenekoa, geroago ARPANET bereganatuko zuena, eta, horrela, sare handi bat sortu zuen helburu zientifiko eta akademikoekin. Sareen garapena izugarria izan zen, eta sarbide libreko sare berriak sortuko dira, geroago NSFNETekin bat egiten dutenak, gaur egun INTERNET bezala ezagutzen dugunaren enbrioia osatuz.

1962an, Internet teknologia finkatua zen, baina gutxi batzuek ezagutzen zuten. William Gibson egileak errebelazio bat egin zuen: «ziberespazio» terminoa. Garai hartan, sarea funtsean testuala zen, eta, beraz, egilea bideo-jokoetan oinarritu zen. Denborarekin, «ziberespazio» hitza Interneten sinonimo bihurtu zen. NSFNETen garapena hain izan zen handia, 1990. urte inguruan 100.000 zerbitzari inguru zituela. 

Ikerketa Nuklearren Europako Zentroan (CERN), Tim Berners Leek datuak biltegiratzeko eta berreskuratzeko sistema baten bilaketa zuzentzen zuen. Berners Leek Ted Nelsonek («Xanadú» izeneko proiektua) hiperestekak erabiltzeko ideiari heldu zion berriro. Robert Caillauk, proiektuarekin lankidetzan aritu zenak, kontatzen du 1990ean sistemari izen bat jartzea erabaki zutela eta World Wide Web (WWW) edo munduko armiarma sarea deitu ziotela. 

Formula berriak informazioa modu logikoan eta sareen bidez lotzea ahalbidetzen zuen. Edukia hipertestu-lengoaia batean programatzen zen, edukiaren zati bakoitzari funtzio bat esleitzen zioten «etiketekin». Gero, ordenagailu programa bat, interprete bat, etiketa horiek irakurtzeko gai zen informazioa zabaltzeko. Interprete horri «nabigatzaile» edo «browser» esango zaio. 

1993an, Marc Andreesenek «Mosaic» nabigatzailearen lehen bertsioa ekoitzi zuen, WWWra naturaltasun handiagoz sartzea ahalbidetu zuena. Interfaze grafikoa aurreikusitakoa baino haratago zihoan, eta programa erabiltzeko erraztasunak urrunean zabaltzen zuen sarea. Handik gutxira, Andreesen izan zen Netscape programa sortu zuena. 

Ordutik aurrera, Internet beste komunikabide bat baino azkarrago hazten hasi zen, eta gaur egun denok ezagutzen duguna bihurtu zen. 

WEBaz gain, hauek dira Interneten eskuragarri dauden zerbitzuetako batzuk: beste makina batzuetarako urruneko sarbidea (SSH eta telnet, besteak beste), fitxategien transferentzia (FTP), posta elektronikoa (SMTP), lineako elkarrizketak (IMSN MESSENGER, ICQ, YIM, AOL, jabber), fitxategien transmisioa (P2P, P2M, zuzeneko deskarga), etab. 

Internet «sareen-sare» gisa defini dezakegu, hau da, ordenagailuak inter konektatzeaz gain, ordenagailu-sareak elkarrekin konektatzen dituen sare gisa. Ordenagailu-sarea bitarteko baten bidez (kable ardazkidea, zuntz optikoa, irrati-frekuentzia, telefono-lineak, etab.) komunikatzen den makina-multzoa da, baliabideak partekatzeko.

Horrela, Internetek sare txikiagoen arteko lotura gisa balio du, eta estaldura handitzeko aukera ematen du, "sare global" baten zati bat egiten baitu. Sare global horren ezaugarria da parte-hartzaileen arteko komunikazioa bermatzen duen hizkuntza komun bat erabiltzen duela; lengoaia komun edo protokolo horri (ordenagailuek baliabideak partekatzean erabiltzen duten lengoaia da protokoloa) TCP/IP esaten zaio.

Beraz, Internet da TCP/IP komunikazio-protokolo gisa erabiltzen duen «sareen-sarea». 

Internet INTERconected NETworks (Sare inter konektatuak) delakoaren akronimoa da. Beste batzuentzat, Internet ingeleseko INTERnational NET hitzen akronimoa da, euskarara itzulita Munduko Sarea izango litzatekeena. 

TCP/IP Interneteko oinarria da, eta hainbat sistema eragile erabiltzen dituzten ordenagailuak lotzeko balio du, hala nola, PCak, ordenagailu txikiak eta ordenagailu zentralak sare lokaletan eta eremu zabalean. TCP/IP 1972an garatu eta frogatu zuen lehen aldiz Estatu Batuetako defentsa-sailak, eta ARPANETen exekutatu zuen, defentsa-departamentuaren eremu zabaleko sare batean. 

 TCP/IP mundu osoan 
Estatu Batuetatik kanpoko lehen ARPANET konexioak NORSARek bereganatu zuen Norvegian 1973an, Britainia Handiarekiko konexioen aurretik. Konexio horiek TCP/IP bihurtu ziren 1982an, gainerako ARPANETak baino urtebete lehenago. 

 CERN, Europako Internet, Pazifikorako lotura eta haratago 
1984an, Amerika TCP/IPren erabilera orokorragorantz aurrera egiten hasi zen, eta gauza bera egiteko konbentzitu zuen CERNET. CERNET, jada bihurtuta, gainerako Internetetik isolatuta egon zen, barneko Internet txiki bat osatuz.

1988an, Daniel Karrenbergek, Amsterdamgo Matematika eta Informatikari buruzko Ikerketa Institutu Nazionaleko kideak, Ben Senegal bisitatu zuen, CERNen barruko TCP/IP koordinatzailea, UUCP Usenet network-en Europako aldearen trantsizioari buruzko aholku bila. Kontseilu horren zati handienak Ciscori hardware egokirako gutun bat berriz igortzeko balio izan zuen. Horrek Asiako Internet zatia UUCP sareetara hedatu zuen, eta 1989an CERNek bere lehen kanpoko TCP/IP konexioa ireki zuen. Horrekin batera, Réseaux IP Européens (RIPE) sortu zen. Hasiera batean, IP sareen administratzaile talde bat zen, eta aldizka egoten ziren lan koordinatu bat egiteko. Geroago, 1992an, RIPE kooperatiba gisa zegoen formalki erregistratuta Amsterdamen.

Europan interkonexioak gora egin zuen aldi berean, ARPArako eta Australiako unibertsitateetarako konexioak sortu ziren, X.25 eta UUCPNet bezalako teknologietan oinarrituta. Sare globaletarako konexioak mugatuta zeuden, banakako eta nazioarteko UUCP edo X.25 telefono-markaketako konexioak egitearen kostua zela eta. 1990ean, Australiako unibertsitateek bat egin zuten sare-azpiegiturak bateratzeko IP protokoloekiko bultzadarekin. AARNet 1989an osatu zuen Australiako Kantzilerordearen Batzordeak, eta Australiari eskainitako IP protokoloan oinarritutako sare bat hornitu zuen. 

Asian, 1984an UUCPn oinarritutako JUNET unibertsitate-sarea eraiki ondoren, 1989an Japoniak NSFNetera konektatzen jarraitu zuen eta Kōben The Internet Society (INET '92) erakundearen urteroko bileran anfitrioi lanak egin zituen. Singapurrek 1990ean garatu zuen TECHNET, eta Thailandiak Chulalongkorneko Unibertsitatearen eta UUNETen arteko konexio globala lortu zuen 1992an.

 Sarea saltokiari irekitzea 
Erabilera komertziala debekatuta zegoen arren, definizio zehatza subjektiboa zen eta ez oso argia. Mundu guztia ados zegoen beste konpainia bati faktura bat bidaltzen zion konpainia bat erabilera komertziala zela argi eta garbi, baina beste edozein gai eztabaidatu zitekeen. UUCPNet-ek eta IPSS X.25-ek ez zituzten murrizketa horiek, eta ARPANET eta NSFNet konexioetan UUCPNet erabiltzearen salbuespen ofiziala ikusiko zuten. Hala eta guztiz ere, UUCP konexio batzuk sare horietara konektatzen jarraitzen zuten, administratzaileek ez ikusiarena egiten baitzuten funtzionamenduaren aurrean. 
Laurogeiko hamarkadaren amaieran sortu ziren lehen Internet Service Provider (ISP) konpainiak. PSINet, UUNET, Netcom eta Software Ataria bezalako konpainiak trebatu egin ziren eskualdeko ikerketa-sareei zerbitzuak eskaintzeko eta sarerako sarbide alternatiboa emateko, UUCPn eta Noticias Usenet publikoan oinarritutako posta elektronikoa, hain zuzen. Telefono-markaketako lehen ISPa, world.std.com, 1989an inauguratu zen. 

Horrek eztabaida sortu zuen unibertsitate baten bidez konektatutako erabiltzaileen artean, ez baitzuten onartzen beren sareen erabilera ez-hezitzailearen ideia. ISP komertzialak izan ziren ikasleek eta beste eskola batzuek hezkuntza- eta ikerketa-eremu berrietan parte hartzeko adina prezioa jaitsi zutenak. 

1990. urterako, ARPANET sareko teknologia berriek ordezkatu zuten, eta proiektua itxi egin zen. ARPANET itxi ondoren, 1994an, NSFNet, gaur egun ANSNET (Advanced Networks and Services, Sareak eta Zerbitzu Aurreratuak), eta irabazi-asmorik gabeko erakundeei sarbidea eman ondoren, Interneten funtsezko oinarri gisa zuen posizioa galdu zuen. Biek, gobernuak eta merkataritza-hornitzaileek, beren azpiegiturak eta interkonexioak sortu zituzten. Eskualdeko NAPak sare ugariren arteko lehen mailako interkonexio bihurtu ziren, eta, azkenean, merkataritza-murrizketak amaitu ziren.

 IETF eta estandarretarako estandar bat 
Artikulu nagusia: IETF

Internetek azpi kultura nabarmen bat garatu zuen: Internet pertsona, enpresa, talde edo erakunde bakar baten jabetzapean edo kontrolpean ez dagoela azpimarratzen duen ikuspegiari lotua. Hala ere, funtzionamendu egokia bermatzeko, estandarizazio eta kontrol maila jakin bat beharrezkoa da.  

RFC liberala argitaratzeko prozedurak nahasmena eragin zuen Internet estandarizatzeko prozesuan, eta horrek ofizialki onartutako estandarrak gehiago formalizatzea ekarri zuen. IETF 1986ko urtarrilean hasi zen, Estatu Batuetako gobernuko ikertzaile askoren hiru hilean behingo bilera gisa. IETFren laugarren bileran (1986ko urria) gobernuz kanpoko saltzaileen ordezkariei bilera horietan parte hartzen hasteko eskatu zitzaien. 

RFC editoreak argitaratzeko RFC bat onartzeak ez du automatikoki estandarizatzen. IETFk halakotzat aitortu behar du esperimentatu, erabili eta bere helbururako baliabide baliagarri gisa onartu ondoren bakarrik. Estandar ofizialak «STD» aurrizki batekin eta zenbaki batekin zenbakitzen dira, RFCak izendatzeko estiloaren antzekoa. Hala ere, estandarizatu ondoren ere, gehienetan RFC zenbakia erabiltzen da.

1992an, elkarte profesional bat sortu zen, Internet Society (Interneteko Sozietatea), eta IETF lehen mailako dibisio batera transferitu zen, nazioarteko estandarren multzo independente gisa. 

 NIC, InterNIC, IANA eta ICANN 
Artikulu nagusia: InterNIC, IANA eta ICANN

Sarearen operazioa koordinatu zuen lehen agintaritza nagusia NIC (Network Information Centre) izan zen, Stanford Research Instituten (SRI International ere deitua, Menlo Park, Kalifornia). 1972an, arazo horien erabilera Interneteko Zenbakiak Esleitzeko Agentziara (Internet Assigned Numbers Authority, edo IANA) transferitu zen. RFC editorea izateaz gain, Jon Postelek IANAko zuzendari gisa lan egin zuen 1998an hil zen arte.  

ARPANet goiztiarra hazten ari zen bezala, ostalarien erreferentzia gisa izenak ezarri ziren, eta HOSTS.TXT fitxategi bat banatu zen SRI Internationaletik ostalari bakoitzera sarean. Baina sarea hazi ahala, sistema hori ez zen hain praktikoa. Konponbide tekniko bat Domain Name System izan zen, Paul Mockapetrisek sortua. Defense Data Network - Network Information Center (DDN-NIC) SRIko erregistro zerbitzu guztiak maneiatu zituen, goi mailako domeinuak barne .mil, .gov, .edu, .org, .net, .com eta .us, erroko zerbitzariaren administrazioa eta Interneteko zenbakien esleipena, Estatu Batuetako Defentsa Departamentuaren kontratu baten pean. 1991n, Defentsarako Informazio Sistemen Agentziak (Defense Information Systems Agency edo DISA) DDN-NICren administrazioa eta mantentze-lana (ordura arte SRIk maneiatua) Government Systems, Inc. enpresari transferitu zizkion, eta horrek Network Solutions, Inc.i 

Horraino iritsita, historian Interneten hazkunde gehiena iturri ez militarretatik zetorrenez, erabaki zen Defentsa Departamentuak jada ez zuela sortuko .mil. mailako domeinutik kanpoko erregistro-zerbitzurik. 1993an, AEBetako National Science Foundationek AEBk, 1992an eskaintza prozesu lehiakor baten ondoren, InterNIC sortu zuen zuzendaritzen kokapenak eta datu-baseen erabilera tratatzeko, eta hiru erakunderi pasa zien kontratua. Erregistro-zerbitzuak Network Solutions-ek emango lituzke; direktorio- eta datu-base-zerbitzuak, AT&T-ek; eta informazio-zerbitzuak, General Atomics-ek. 

1998an, IANAk eta InterNICek ICANNen kontrolpean berrantolatu ziren. ICANN Kaliforniako korporazio bat zen, irabazi asmorik gabea, eta Estatu Batuetako Merkataritza Departamentuak kontratatu zuen Internetekin lotutako zenbait zeregin kudeatzeko. DNS sistema jarduteko zeregina pribatizatu egin zen, eta lehiaketara ireki zen; izenen esleipenaren kudeaketa nagusia, berriz, kontratuen bidez emango zen. 

 Erabilera eta kultura  

 Posta elektronikoa eta Usenet: Testu-foroen hazkundea 
Ikus artikulu nagusia: posta elektronikoa eta Usenet.

Posta elektronikoa Interneteko aplikazio hiltzailetzat hartu ohi da; hala ere, posta elektronikoa Interneten aurretik ere bazegoen, eta funtsezko tresna izan zen hura sortzeko. 1965ean hasi zen ordenagailu zentralen aplikazio gisa, erabiltzaile askok komunikatzeko aukera izan zezaten. Istorioa argia ez bada ere, erraztasun hori duten lehen sistemen artean Q32, SDCak eta MITeko CTSS daude.

ARPANETen ordenagailu-sareak ekarpen handia egin zuen posta elektronikoaren bilakaeran. Bada txosten bat, sortu eta gutxira sistema esperimentalen arteko posta elektronikoko transferentziak adierazten dituena. Ray Tomlinson @ zeinua erabiltzen hasi zen erabiltzailearen izenak eta makina bereizteko, 1971n.  

Protokoloak garatu ziren ordenagailu zentralen taldeen artean posta elektronikoa denbora partekatuan transmititzeko beste transmisio-sistema batzuei buruz, hala nola UUCPri eta IBMren VNET posta elektronikoko sistemari buruz. Horrela, posta elektronikoa sare ugariren artean pasa zitekeen, ARPANET, BITNET eta NSFNET barne, baita UUCP bidez beste gune batzuetara zuzenean konektatutako hostetara ere.

Gainera, UUCPnet-ek beste batzuek irakur zitzaketen testu-fitxategiak argitaratzeko modu bat ekarri zuen. Steve Danielsek eta Tom Truscottek 1979an garatutako News softwarea albisteak iragarki-taula gisa banatzeko erabili zen. Horrek azkar eboluzionatu zuen eztabaida-taldeetara, eduki-maila handiarekin.  ARPANETen eta NSFNETen, zehazki sflovers postaren zerrendan, antzeko eztabaida-taldeak sortu ziren posta-zerrenden bidez, gai teknikoak eta beste gai batzuk eztabaidatzen zituztenak, hala nola, zientzia-fikzioa.

 Munduko liburutegia: Gopher-etik WWWra 
Artikulu nagusia: World Wide Web

1980ko hamarkadan eta 1990eko hamarkadaren hasieran Internet hazi ahala, jende asko konturatu zen fitxategiak eta informazioa aurkitu eta antolatu ahal izateko gero eta premia handiagoa zegoela. Gopher, WAIS eta FTP Archive list bezalako proiektuak datu banatuak antolatzeko moduak sortzen saiatu ziren. Zoritxarrez, proiektu horiek motz geratu ziren datu-mota guztiak hartu ahal izateko eta botila-leporik gabe hazteko.   

Hipertestua izan zen aldi horretan etorkizun handieneko erabiltzaile-interfazearen paradigmetako bat. Vannevar Bushen «Memex» ak inspiratu zuen teknologia, eta Ted Nelsonen ikerketaren bidez garatu zen Xanadu proiektuan eta Douglas Engelbarten ikerketaren bidez NLSn. Hipertestua sistema txiki asko sortu ziren aurretik, Apple Computer-en HyperCard kasu. 
ezkerrera|thumb|Berners-Leek NeXTcube hau erabili zuen CERNen, eta munduko lehen web zerbitzaria izan zen.
1991n, Tim Berners-Lee izan zen hipertestua kontzeptuaren sarean oinarritutako inplementazioa garatzen lehena. Berners-Leek hipertestua eta Internet komunitateei bere ideia hainbat hitzalditan behin eta berriz proposatu ondoren gertatu zen hori — inork ez zuen inplementatuko. CERNen lan eginez, Berners-Leek bere ikerketari buruzko informazioa partekatzeko modu bat nahi zuen. Bere ezarpena erabilera publikorako askatuz, teknologia hedatuko zela ziurtatu zen. Ondoren, Gopher Interneten erabili ohi zen lehen hipertestu-interfazea izan zen. Gopher menuko aukerak hipertestuaren adibideak baziren ere, normalean ez ziren horrela hautematen. Web nabigatzaile ospetsuenetako bat, HyperCarden ondoren modelatua, ViolaWWW izan zen. 

Adituak oro har ados daude, ordea, World Wide Weberako puntu erabakigarria Mosaic1993an sartu zenean hasi zela, hau da, National Center for Supercomputing Applications-en talde batek Urbana-Champaign-eko Illinoisko Unibertsitatean (NCSA-UIUC) garatutako interfaze grafikodun web nabigatzailea, Marc Andreessen buru zuena. Mosaikentzako funtsak High-Performance Computing and Communications Initiative delakotik etorri ziren, garai hartan senatari zen Al Gorek hasitako High Performance Computing and Communication Act of 1991 laguntza-programatik. Izan ere, Mosaic interfaze grafikoa laster Gopher baino ezagunagoa egin zen, une horretan batez ere testuan oinarrituta baitzegoen, eta WWW bihurtu zen Internetera sartzeko interfaze gogokoena. 

Mosaic 1994an ordezkatu zuen Andreesseneko Netscape Navigatorrek, eta Mosaic ordezkatu zuen munduko web nabigatzailerik ezagunena bezala. Internet Explorer-ko lehiakideek eta beste nabigatzaile batzuek ia erabat ordezkatu dute. 1994ko urtarrilaren 11n egindako beste gertakari garrantzitsu bat The Superhighway Summit izan zen, UCLAren Royce aretoan. Hori izan zen «industria, gobernu eta arloko akademiako liderrak bildu zituen lehen konferentzia publikoa, [eta] baita Informazio Autopistari eta haren ondorioei buruzko nazio-mailako eztabaida abiatu zuena ere». 

 Behar duzuna aurkituz: Bilatzailea 
Artikulu nagusia: Bilatzailea

World Wide Webaren aurretik ere, Internet antolatzen saiatu ziren bilatzaileak egon ziren. Lehenengoa McGill Unibertsitateko Archie izan zen 1990ean, ondoren WAIS eta Gopher 1991n. Hiru sistemak World Wide Web asmatu baino lehenagokoak izan ziren, baina guztiek jarraitu zuten Weba eta gainerako Internet indexatzen, Weba agertu eta urte batzuetara. 2006. urtean, Gopher zerbitzariak daude oraindik, baina web-zerbitzari gehiago daude.

Webguneek gora egin, ahala, bilatzaileak eta web direktorioak sortu ziren, web-orriak aurkitzeko eta pertsonei gauzak aurkitzen laguntzeko. Testu osoko lehen web bilatzailea WebCrawler izan zen 1994an. WebCrawler baino lehen, web orrien izenburuak baino ezin ziren bilatu. Beste bilatzaile bat, Lycos, 1993an sortu zen unibertsitate-proiektu gisa, eta arrakasta komertziala lortu zuen lehena izan zen. 1990eko azken urteetan, bai web direktorioak bai web bilatzaileak herrikoiak ziren.  Yahoo! (1995ean sortua) eta AltaVista (1995ean sortua)  industriako liderrak izan ziren.

2001eko abuztuan, direktorioen eredua bilatzaileen ereduaren aurrean amore ematen hasi zen, Googlen sorrera erakutsiz (1998an sortua), garrantziaren araberako ordenamendurako ikuspegi berriak garatu zituena. Direktorioen eredua, nahiz eta eskuarki eskuragarri egon, bilatzaileak baino gutxiago erabiltzen da.

Datu-baseen tamaina marketineko ezaugarri esanguratsua izan zen 2000ko hamarkadaren lehen urteetan, eta, ondoren, horren ordez, garrantziaren araberako ordenamendua nabarmendu zen; bilatzaileek emaitzarik onenak lortzeko erabiltzen dituzten metodoak, hain zuzen ere. Garrantziaren araberako ordenamendua gai garrantzitsu bihurtu zen lehen aldiz 1996. urtearen inguruan, emaitzen zerrenda osoak berrikustea praktikoa ez zela argi geratu zenean. Horrenbestez, ordenamendurako algoritmoak etengabe hobetu dira garrantziaren arabera. Emaitzak ordenatzeko Googlen PageRank metodoak prentsaren gehiengoa jaso du, baina, bilatzaile nagusi guztiek ordenatzeko metodologiak fintzen dituzte etengabe, emaitzen ordena hobetzeko helburuarekin. 2006an, bilatzaileetako posizioa inoiz baino garrantzitsuagoa da, bai industriak web-garatzaileei bilatzailean duten posizioa hobetzen laguntzeko garatu duena («bilatzaileetako posizionadoreak»), bai bilatzaileetako posizionamenduari eragiten dioten gaiei buruzko jurisprudentzia-multzo oso bat garatu da, hala nola metatagetan erregistratutako marken erabilera. Bilatzaile batzuek bilatzaileetan posizioak saltzeak ere eztabaida sortu du liburuzainen eta kontsumitzaileen defendatzaileen artean.

 Burbuila .com 
Artikulu nagusia: Burbuila.com

Munduko milioika pertsonarengana iristeko kostu txiki eta ustekabekoak, eta une berean salmentak egitea eta bezeroei buruzko informazioa eskuratzea ahalbidetzeak, publizitatean, posta bidezko salmentetan, CRMn eta hainbat eremutan ezarritako negozio-dogma errotik aldatuko zuela agindu zuen.Webgunea aplikazio apurtzaile berri bat izan zen — erosleak eta saltzaileak elkartu zitzakeen aldez aurreko harremanik gabe, modu arinean eta kostu txikiarekin. Munduari buruzko ameslariek negozio-eredu berriak garatu zituzten, eta gertuen zuten arrisku-kapitalistarengana jo zuten. Jakina, enpresari berrien proportzio batek benetan talentua zuten enpresen administrazioan eta salmentetan, eta hazi egin ziren; baina gehienak ideiak zituzten pertsonak baino ez ziren, eta ez zuten kapitalaren eragina zuhurtziaz kudeatu. Gainera, .com negozio-plan asko Internet erabiliz negozioen banaketa-kanalak saihestuko zituzten ustean oinarrituta zeuden, eta, beraz, ez zuten haiekin lehiatu beharrik izango; marka sendoekin ezarritako negozioek Interneten beren presentzia propioa garatu zutenean, itxaropen horiek txikitu eta birmoldatu egin ziren, eta iritsi berriak beren negozioan abandonatuta geratu ziren, negozio handiago eta finkoagoek menderatutako merkatuak hautsi nahian. Askok ez zuten horretarako gaitasunik izan. 

.com burbuila 2000ko martxoaren 10ean lehertu zen, NASDAQ indizeak, balio teknologikoez biziki osatuak, 5048,62  egin zuenean maximoa (5132,52 intradia), aurreko urteko balioaren bikoitza baino gehiago. 2001erako, burbuilaren deflazioa abiada bizian zihoan. Gehienak .com itxi zuen negozioa, bere arrisku-kapital guztia erre ondoren, askotan irabazi gordinik gabe ere. 

 Etorkizuna 
Gaur egun eztabaida dago Internetek gaur arte izan dituen ezaugarriei (bereziki izaera orokor eta irekiari) eutsiko dien ala ez. Autore batzuek azpimarratzen dutenez, 2010eko hamarkadaren hasieratik Interneti lotutako fenomenoak oso ondo kokatzen hasi dira, eta hori sare ugaritan bilaka daiteke, gutxika-gutxika sare ama unitarioa mugiaraziko lukeena. Interneten historia prozesu aberatsa izan da, berritzailea, herritarrentzat eta gobernuarentzat berarentzat oso tresna garrantzitsutzat jotzen dena. Internetek, lehenik eta behin, unibertsitateen esparruan munduarentzat erabiltzen den tresna bat izan da, eta modu esanguratsuan lagundu du zientzietako arlo guztiak garatzeko.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 


Kategoria:Informatikaren historia
Kategoria:Interneten kudeaketa