Nazioarteko erreserba

Nazioarteko erreserbak herrialde baten moneta-agintarien kontrolpean dauden, eta berehalako eskuragarritasuna duten kanpo-aktiboek osatzen dituzte. Nazioarteko erreserbak, besteak beste, ordainketa balantzaren finantzazio beharrak asetzeko, merkatuan esku-hartzeko edota kanbio-tasetan eragiteko erabili ohi dira. Horretaz gain, txanponarekiko eta ekonomiarekiko konfiantza mantentzeko eta kanpo-zorraren oinarria izateko ezinbestekoa da. Definizio horren arabera, nazioarteko erreserben kontzeptua balantze orokorraren esparruan oinarritzen da, eta "erreserba-aktiboak" kontzeptu gordina izango lirateke. Beraz, ez ditu barne hartzen diru-agintarietatik kanpo dauden pasiboak.

Nazioarteko erreserben gehiengoa inbertsio portafolio batek osatzen du, zeinak hainbat motatako finantza-tresnak eta urrea barne hartzen dituen. Gainera, bankuak edo mota horretako aktiboekin esperientzia handia duten kanpoko administratzaileek kudeatzen dituzte. Inbertsio portafolio horrek, era berean, etekinak sortzen ditu, eta horiek urtero transferitzen zaizkio Gobernuari, Bankuaren erabilgarritasun gisa. 

 Helburua 
Nazioarteko erreserben kudeaketa hiru ardatzen hierarkikoen inguruan egituratzen da: segurtasuna, likidezia eta errentagarritasuna. Segurtasuna, kapitalaren babes gisa ulertuta, inbertsio-erabakiak zehazten dituen helburu nagusia da. Printzipio horrek kreditu-kalitate handiko finantza-tresnak zorrotz hautatzea eta kontzentrazio-arriskuak murrizteko dibertsifikazio egokia egitea eskatzen du. 

Likidezia bigarren helburu garrantzitsua da eta dibisen ustekabeko premiei erantzun ahal izateko erreserbak azkar eskudiru bihur daitezkeela bermatzen du. Eskakizun horrek eragin nabarmena du zorroen osaeran, eta merkatu sakonak dituzten tresnak bultzatzen ditu, baita prezioetan eragin kaltegarririk izan gabe diru bihur daitezkeen aktiboak ere. 

Errentagarritasuna, aurreko helburuen mende egon arren, inbertsioen itzulkinak maximizatzea du helburu, ezarritako arrisku parametroen barruan. Helburu horrek garrantzi handiagoa hartu du aktibo seguruen errendimendu baxuen testuinguruan eta erreserba-bolumen handiak mantendu ahal izateko aukera-kostuak konpentsatzeko beharraren aurrean. 

 Nazioarteko erreserben osaera 
Nazioarteko erreserben egiturak aktiboen dibertsifikazio estrategiakoa erakusten du, segurtasuna, likidezia eta errentagarritasuna optimizatzeko helburuarekin. Nazioarteko marko estatistikoak erakusten duenez, erreserba-aktiboek lau kategoria nagusiz osatuta daude: urre monetarioa, igorpen-eskubide bereziak, Nazioarteko Diru Funtsean duen erreserba posizioa eta bestelako erreserba-aktiboak. Urre monetarioak historikoki garrantzi handia izan du; izan ere, haren balioa denboran zehar mantendu egiten da. Hala ere, gaur egun nazioarteko erreserben % 10a osatzen du soilik. Dibisei dagokienez, nazioarteko erreserben % 85a osatzen dute. Hauek txanponak eta billeteak dira batez ere, baita bankuetan gordetako dibisen deposituak ere. Horretaz gain, igorpen-eskubide bereziak guztizkoaren % 10a dira. Honen harira, igorpen-eskubide berezien balioa bost monetan garrantzitsuen araberakoa da: dolar estatubatuarra, euroa, renminbi txinatarra, yen japoniarra eta Erresuma Batuko libra. Gainerako % 2a Nazioarteko Moneta Funtsean duen erreserba posizioari dagokio.  

 Historia 
Hasiera batean, urre patroiaren sistemaren garaian, erreserbak soilik urrez osaturik zeuden. Baina Bretton Woodsen sistema sortu zenean, Estatu Batuek dolarraren truke tasa ezarri zuten urrearekin, eta dolarrak urrera bihurtzeko aukera eman zuten. Era berean, gainerako banku zentralek dolarrak erabili zituzten urrearen ordez erreserba gisa. Horri esker, dolarrak urrea bezain fidagarriak eta seguruak zirelako irudipena sortu zen. Hala ere, gobernu estatubatuarraren aurrekontu-defizitaren ondorioz (batez ere, Vietnamgo gerraren ondorioz), dolarra bihurgarria izateari utzi zion 1971an. Fenomeno hau Nixon shock bezala ezagutzen da eta monetaren jaulkipena asko handitu zelako eman zen, Estatu Batuek urrezko erreserbak proportzioan handitu gabe. Ondorioz, dolarraren sinesgarritasuna nabariki murriztu zen. Hala ere, gertaera horren ondoren, dolarra egonkor mantendu zen “moneta fiat” gisa, baita moneta fiduziario bezala ere. Azkenik, 2008ko hipoteka- eta finantza-krisia gertatu zenean, dolarra erreserba-moneta garrantzitsuena izateari utzi zion. Honela, gaur egun, euroaren erabilera geroz eta gehiago  zabaltzen ari da erreserba-moneta gisa .  

 Nazioarteko erreserben metaketa 

 Merkataritza-superabita: herrialde batek esportatzen duenean gehiago inportatzen duena baino, dibisen fluxu konstantea sortzen du, erreserbak handitzen dituena.
 Kanpo-zorpetzea: herrialde batzuek bonu subiranoak jaulkitzen dituzte edo NDFri maileguak eskatzen dizkiote erreserbak indartzeko, nahiz eta horrek pasiboa handitzen duen.
 Atzerriko Zuzeneko Inbertsioa: sektore batzuetan egindako inbertsioak, meatzaritzan edo teknologian esaterako, kapitalen sarrera suposatzen du, aldi berean dibisak eskainiz. 
 Aktiboen birbalioztatzea: urrearen prezioa igotzeak edo erreserban dauden beste dibisa batzuk balioesteak horien balioa handitu dezake, beste sarrerarik behar izan gabe. 

 Ikus, gainera 

Dibisa
Urre
Nazioarteko Diru Funtsa

 Erreferentziak 

Kategoria:Ekonomia