Claudio Villa

Claudio Villa, Claudio Picaren izen artistikoa (Erroma, 1926ko urtarrilaren 1a - Padua, 1987ko otsailaren 7a), italiar abeslaria izan zen, Il Reuccio ezizenez ere ezaguna. 3.000 abesti baino gehiago grabatu zituen, 45 milioi disko saldu zituen eta 25 musikaletan parte hartu zuen bere ibilbide osoan zehar. 

Lau aldiz irabazi zuen Sanremoko Musika Jaialdia (1955, 1957, 1962 eta 1967), bi aldiz RAI Canzonissima lehiaketa (1964 eta 1966), eta behin Napoliko Abesti Jaialdia (1963). Bi aldiz parte hartu zuen Eurovision Abesti Lehiaketan ere (1962 eta 1967), nahiz eta bietan ere ez zuen irabazi. Hainbat film musikal italiarretan ere aritu zen, besteak beste, Napolin girotutako hainbat komedia sentimentaletan, non Peppino De Filippo protagonista izan zen, oso ezagunak bihurtu zirenak. 

 Biografia 
Claudio Villa Claudio Pica izenez jaio zen 1926ko urtarrilaren 1ean, Erromako Trastevere auzoan, Via della Lungara 25. zenbakian. Bere familia xumea zen: bere aita, Pietro Pica , kotxezaina zen eta bere ama, Ulpia Urbani, etxekoandrea . Villak abeslari lehiaketa batean parte hartu zuen eta "Chitarratella" abestiaren bertsioarekin irabazi zuen, Carlo Butiren arrakasta handienetako bat, miresten zuen musikaria eta haren errepertoriotik geroago abestu eta grabatu zituen abesti asko hartu zituena. 

1946an, lehen aldiz parte hartu zuen Radio Romeko tokiko emankizun batzuetan. Bere lehen diskoa 1947an grabatu zuen Parlophone diskoetxearentzat. 78 RPM-ko disko honek (gaur egun bildumagileen artean oso preziatua) "Serenatella dolce e amara" eta "Canzoncella" ditu barne. 

Villak ospetsu egin zituen abesti asko, hala nola "A tazza 'e cafè", Fonit Cetra diskoetxearentzat grabatu ziren. Domenico Modugnorekin batera, Villak du Sanremoko Musika Jaialdian garaipen gehien lortu dituen errekorra, 1955ean, 1957an, 1962an eta 1967an lehiaketa irabazi baitzuen. 1963an, Napoliko Jaialdia irabazi zuen "Jamme ja" abestiarekin. Beste musika lehiaketa italiar batean ere abestu zuen, Canzonissiman, RAIk 1956tik 1974ra emititu zuen telebista ekitaldi batean. 1964an Canzonissima irabazi zuen "O sole mio" abestiarekin eta 1966an "Granada" abestiarekin. 1962an Eurovision Abesti Lehiaketan lehiatu zen "Addio, addio" abestiarekin, bederatzigarren postuan geratuz; 1967an, Eurovisionera itzuli zen "Non andare più lontano" abestiarekin, hamaikagarren postuan geratuz. Bere "Stornelli amorosi" eta "Addio sogni di gloria" konposizioak 1973ko Robert De Niro eta Martin Scorseseren Mean Streets filmaren soinu bandan agertu ziren, eta horri esker nazioarteko publiko zabalagoa eta esker onekoagoa lortu zuen. 
1957an, Sorrisi e Canzoni telebista aldizkariak epaiketa bitxi bat jasan zuen, harroputza eta lotsagabetzat jotako adierazpen baten ondoren, non publikoari errudun edo absoluzioaren alde bozkatzeko eskatu zitzaion. Absolbitu egin zuten. Prozedura bera errepikatu zen 1960an, eta aldizkariaren orrialdeetatik Pier Paolo Pasoliniren defentsa-iragarki bat jaso zuen, abeslariaren absoluzioaren alde egin baitzuen. 138.225 irakurleren botoarekin absolbitu egin zuten.

1981ean, Claudio Villaren izena Licio Gelliren jabetzetan poliziak egindako sarekada batean aurkitutako kideen zerrenda batean agertu zen, eta bertan Villa Propaganda Due erakunde kriminal neofaxista klandestinoko kide zela erakusten zen. 

Paduan hil zen ustekabean, bihotzeko ebakuntza egitera joan baitzen hara.  Bihotzeko batek jotako heriotza Pippo Baudo aurkezleak zuzenean iragarri zuen 1987ko Sanremoko Musika Jaialdiko azken gauean. Bere hilobia, bere heriotzaren 20. urteurrena ospatzeko sortutako baxuerliebe eta muralez inguratuta, Erromatik gertu dagoen Rocca di Papako San Sebastiano hilerrian dago, non urte askotan bizi izan zen bere familiarekin. Bere hilobian " Vita sei bella, morte fai schifo " ("Bizitza, ederra zara; heriotza, kiratsa duzu") inskripzioa dago. 

Claudio Villak tenor ahotsa zuen eta oso ezaguna zen. Bere estiloa eta errepertorioa 1950eko hamarkadako melodia tipikoarekin lotuta daude, eta beti leial izan zitzaion, geroagoko gustuetara egokitzeko aldatu gabe. Kritikariekin izandako polemikak ospetsuak izan ziren, Sanremoko Musika Jaialdian gertatu zen bezala, non askotan antolatzaileekin eta prentsarekin talka egiten zuen, parte-hartzaile izan edo baztertua izan. Hala ere, jarraitzaile leial eta ugari izan zituen, eta kontzertuetarako sarrerak agortu egin ziren. Italieraz, «reuccio» printze umeei alegietan aplikatzen zaien «errege» txikigarria da.

 Legatua 
Abeslaria ia ezezaguna zen Ipar Amerikan 1996an Stanley Tucci eta Campbell Scott- ek zuzendutako Big Night filma estreinatu zen arte. Filmak nazioarteko ospea lortu zuen. Soinu-bandak Claudio Villaren hiru abesti ditu: "Stornelli amorosi", "La strada del bosco" eta "Tic Ti, Tic Ta". CDaren oharraren arabera, "Stanley Carlo Buti eta Claudio Villa bezalako abeslariak entzuten hazi zen, Italian izen handiak direnak, baina hemen gutxi ezagutzen direnak. Villa stornello-ren maisua da, filmaren hasierarako ukitu delikatu ezin hobea zuela iruditu zitzaigun abesti-estilo tradizionalarena. Baina gu eta Campbell Scott zuzendarikidea are gehiago harritu ginen Villarekin, edizio-gelan, bere 'Tic Ti, Tic Ta' zaratatsua eta bere 'La strada del bosco' lotsagabeki erromantikoa aurkitu genituenean".

1976an, ordea, Villak Atlantikoa zeharkatu zuen Kanadako ekialdean bira bat egiteko, batez ere Montrealen, Toronton eta Ottawan. New Yorkera ere bidaiatu zuen jotzeko. Montrealen, hiru gau jarraian jo zuen Cinema Rivieran. Italieraz, «reuccio» printze umeei alegietan aplikatzen zaien «errege» txikigarria da. Bere ohiko taldearekin jo zuen, gitarrista eta baxu-jotzailea izan ezik, bertako musikariak baitziren. Lehenengoa Montrealgo Franco Barbuto izeneko italiar musikari ezaguna zen.

 San Remoko Jaialdian parte hartzea 
Claudio Villa oso lotuta egon zen Jaialdiarekin. Hona hemen bere emanaldien zerrenda.

 1955: Buongiorno tristezza, Tullio Panerekin batera.
 1955: Il torrente, Tullio Panerekin.
 1955: Incantatella, Narciso Parigirekin.
 1957: Corde della mia chitarra, Nunzio Gallorekin batera.
 1957: Usignolo, Giorgio Consolinirekin batera.
 1957: Cancello tra le rose, Giorgio Consolinirekin batera.
 1957: Il pericolo numero uno, Gino Latillarekin batera.
 1958: Giuro d'amarti così, Nilla Pizzirekin.
 1958: Campana di Santa Lucia, Giorgio Consolinirekin batera
 1958: Fragole e cappellini, Duo Fasanorekin batera.
 1958: Cos'è un bacio, Gino Latillarekin.
 1958: La canzone che piace a te, Fasano Duoarekin batera.
 1959: Una marcia in Fa, Gino Latillarekin.
 1959: Un bacio sulla bocca, Betty Curtisekin.
 1959: Partir con te, Johnny Dorellirekin.
 1961: Mare di dicembre, Sergio Rendarekin.
 1962: Addio addio, Domenico Modugnorekin batera.
 1962: Quando il vento di aprile, Aura D'Angelorekin.
 1963: Amor mon amour my love, Eugenia Foligattirekin.
 1963: Occhi neri e cielo blu, Aurelio Fierrorekin.
 1964: Passo su passo, Peggy Marchekin.
 1966: Una casa in cima al mondo, Pino Donaggioren ondoan.
 1967: Nonpensare a me, Iva Zanicchirekin.
 1969: Meglio una sera (Piangere da solo), Mino Reitanorekin batera.
 1970: Serenata, Tony Del Monacorekin.
 1982: Facciamo la pace.

 Zinema 
1952an, bere lehen paper nagusia Pino Mercantik zuzendutako Serenata amara filmean egin zuen. Guztira, bere aktore ibilbideak hogeita hamar film inguru ditu. Ia guztien argumentuak bere abestiak lotzeko aitzakia baino ez du balio. Filmen generoa commedia all'italiana-tik (La banda del buco edo Fontana di Trevi-n)  maitasun istorio negartietaraino (Canzone proibita edo Primo applauso) doa.

Villa gusturago geratu zenaren papera Granada addio (1966) filmean interpretatu zuena izan zen, Marino Girolamiren pelikula honetan Mario Valli artista interpretatu zuelarik.

 Filmografia 

 Sono io l'assassino, Roberto Bianchi Monterorena (1947)
 Botta e risposta, Mario Soldatirena (1950)
 Canzone di primavera, Mario Costarena (1951)
 Stasera sciopero, Mario Bonnardena (1951)
 Vedi Napoli e poi muori, Riccardo Fredarena (1951)
 Solo per te... Lucia, Franco Rossirena (1952)
 Serenata amara, Pino Mercantirena (1952)
 Canzone d'amore, Giorgio Simonellirena (1954)
 Ore 10 lezione di canto, Marino Girolamirena (1955)
 Canzone proibita, Flavio Calzavararena (1956)
 Guaglione, Giorgio Simonellirena (1956)
 Sanremo canta, Domenico Paolellarena (1956)
 Vivendo, cantando che male ti fo?, Marino Girolamirena (1957)
 Sette canzoni per sette sorelle, Marino Girolamirena (1957)
 Serenata per sedici bionde, Marino Girolamirena (1957)
 C'è un sentiero nel cielo, Marino Girolamirena (1957)
 Buongiorno primo amore! Marino Girolamirena (1957)
 La canzone del destino, Marino Girolamirena (1957)
 L'amore nasce a Roma, Mario Amendolarena (1958)
 Destinazione Sanremo, Domenico Paolellarena (1959)
 Quanto sei bella Roma, Marino Girolamirena (1959)
 Perfide ma belle, Giorgio Simonelli (1959)
 Marino Girolamiren abesti bat basamortuan (1960)
 La banda del buco, Mario Amendolarena (1960)
 Fontana di Trevi, Carlo Campogallianirena (1960)
 Appuntamento in Riviera, Mario Mattolirena (1962)
 Granada addio!, Marino Girolamirena (1966)
 Melodrammore - E vissero felici e contenti, Maurizio Costanzorena ( 1978 )
 FF.SS. - Cioè: ...che mi hai portato a fare sopra a Posillipo se non mi vuoi più bene? Renzo Arborerena (1983)

 Radio Lazio 
1976an, irrati-kate pribatu bat sortu zuen Erroman, Radio Lazio, bere seme Maurorekin batera. Hainbat urtez, irrati horretan Socialmente con Claudio Villa izeneko programa bat aurkeztu zuen.

 Bizitza pertsonala 
1952 eta 1962 artean, Miranda Bonansea aktorearekin ezkondu zen,  eta harekin bere lehen semea izan zuen, Mauro. 1960ko hamarkadan, harreman luzea izan zuen Noemi Garafolo aktore eta dantzariarekin, eta harekin ez zen inoiz ezkondu, baina bi seme-alaba izan zituen (horietako bat Manuela Villa abeslari eta aktorea, 1966an jaioa, Claudiok ez zuena inoiz aitortu eta Pica abizena bere aitaren heriotzaren ondoren bakarrik lortu zuena, borroka legal luze baten ondoren). Claudio Villa 1975ean berriro ezkondu zen emakume askoz gazteago batekin, Patrizia Baldirekin. Ezkontza horrek Villa 1987an hil zen arte iraun zuen.

 Bibliografía 

 GIANNOTTI, Marcello: L'enciclopedia di Sanremo: 55 anni di storia del festival dalla A alla Z. Gremese Editore, 2005, or. 219. Italieraz, «reuccio» printze umeei alegietan aplikatzen zaien «errege» txikigarria da.

 Notak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Paduan hildakoak
Kategoria:Italiako ordezkariak Eurovision Abesti Lehiaketan
Kategoria:Wikipedia:15 elementuko autoritate kontrola duten orriak