Beatriz Ramirez de Mendoza

Beatriz Ramírez de Mendoza (Madril, 1556ko martxoaren 6a -1626ko azaroaren 4a) Gaztelako noblea eta moja jeronimotarra, oinutsik ibiltzearen arauari lotutako zenbait komenturen sortzailea

 Jatorria eta ezkontza 
1556an Madrilen jaioa, Garci Ramírez de Cárdenas eta Ana de Mendozaren alaba, Coruñako kondeen adarreko kidea. Francisco Ramirez militarraren eta Isabel Katolikoaren irakaslea izan zen Beatriz Galindoren hereniloba zen. 

Bost urterekin gaixotasun larri bat gainditu zuen, antza denez erreuma-sukar batek eragindakoa, eta helduaroan maiz erreproduzitu zitzaion. Zazpi urte zituela Rivasen maiorazkoaren oinordeko zen bere aita hil zen eta amari depresioa sortu zitzaion.

Alonso Ramirez, haurtzarotik bizirik iraun zuen anai-arreba bakarra, ondorengorik gabe hil izanak Rivasko maiorazkoaren oinordeko bihurtu zuen Beatriz. Bere ondorengotza bermatzeko, 1585eko otsailean Fernando Arias Saavedrarekin ezkondu zen. Fernando Castellarreko IV. kondea Viso del Alcor-eko jauna eta Gaztelako alfaquike nagusia zen. Ezkontza-hitzarmenetan erabakitakoaren arabera, maiorazkoak ez nahasteko, amaren aldekoa bigarren semeari pasatuko zitzaion, eta ez balego, bilobei.

Ezkonduta egon zen hamar urteetan, lau alaba eta bi semeren ama izan zen, hauetatik bi bakarrik atera ziren bizirik: karmeldar oinutsen komentu batean lan egiten zuen Ana Maria, eta bere amaren bizileku eta azken bizileku izan zen Corpus Christi monasterioko priora izan zen Juana.

 Erlijio-fundazioak 
Sarritan joaten zen Erremedioetako Andre Mariaren elizara, mertzenario galtzadadadarretakoak baitziren, eta lagun eta zerbitzari talde batekin aritzen zen lanean, herriko eliza pobreetan liturgiarako arreoa egiten. Jada alargun, karmeldar oinutsen arau teresiarra jarraitu zuen eta bere ondasunak karitate eta ongintza eremuan erabili zituen.

Hainbat komenturen fundatzailea izan zen, izan ere, berari zor zaio, neurri handi batean, Mesedeetako Ordenaren bultzada eta erreforma, horretarako hiru komentu sortu zituelarik, Rivaseko Santa Zeziliakoa, Castellarko Santa Maria de los Reyesekoa, Markesaren Bisokoa, eta Alcala de Henaresen karmeldar oinutsen komentu bat ere fundatu zuen. Mertzenarioek asko estimatu zuten Ramirez, batez ere bere jenerala zen Alfonso de Monroy fraideak.

Azkenean, eta hiriburuan zituen arazo batzuengatik, Ramirez nobizia bezala sartu zen Jeronimoren Kontzezioaren komentuan, baina kanpoko presioen ondorioz, ordenaren buruek kanporatu egin behar izan zuten. Toledoko artzapezpikuarengana jo ondoren, Vallecaseko komentura joan zen, eta han urtebete baino gehiago eman zuen. Azkenez,  Corpus Christiko komentua fundatu zuen, Carboneresko ere deitua. Azken fundazio horrek hainbat prozesu judizial kostatu bazitzaizkion ere, azkenean onik ateratzea lortu zuen.

 Heriotza 
Sukarrak jota, 1626ko azaroaren 4an hil zen. Komentu-elizaren bihotzean lurperatu zuten, eta bertan zintzilikatu zuten Ramirezen hil osteko erretratu bat. 1772an komentuan obrak egin zituzten eta Baltasar Ramirez de Saavedra bere semearen arabera gorputza usteldu gabe aurkitu eta elizaren bihotz altuan utzi zuten.

 Erreferentziak 

Kategoria:1626ko heriotzak
Kategoria:1556ko jaiotzak
Kategoria:Madrilen hildakoak
Kategoria:Gaztelako Erresumako noblezia