Tortelli di zucca

Tortelli di zucca (kalabaza tortelliak) Italiako iparraldean sortutako raviolien antzeko pasta betegarri mota da. Italiako nekazaritza-elikagai produktu tradizionaltzat jota, Mantuako sukaldaritzako plater sinbolikoa da, baina baita ere, aldaketa txiki batzuekin, Parma, Reggio Emilia, Piacenza eta Cremonako probintzietan. Mantua, Piacenza eta Reggio Emiliako probintzietan, Gabon gaueko afariko lehen plater gisa tortelli di zucca prestatzeko antzinako tradizioa bizirik dirau, egun horretan haragia kontsumitzea debekatzen duen agindu katolikotik sortutako ohitura.

 Deskribapena 
Platera arrautza-pasta oskolaz osatuta dago, normalean angeluzuzena eta gutxi gorabehera 60 x 35 mm-koa, kalabaza egosi, amaretti gaileta, mostaza, Parmako gazta eta intxaur muskatu nahasketa batez beteta. Plater honen ezaugarri nagusia kalabazaren gozotasunaren, parmesano gaztaren gazitasunaren, amaretti gaileten zapore gazi-gozoaren eta mostaza pikantearen konbinazioa da.

Tortelli di zucca saltsa tradizionala zartagin batean urtutako gurinaz osatuta dago, apur bat ilundu eta salbiarekin ondu, zuzenean mahaikidearen platerera bota eta parmesano gazta birrindu ugariz gaineratuta. siglo bigarren erditik aurrera, beste ongailu mota batzuk zabaldu ziren, tipula eta tomatearekin salteatutako gurinean oinarrituta, baita hirugiharran edo txerri-haragi xehatuan ere. Piacenzan, batzuetan onddo porciniekin egindako "saltsa gorriekin" zerbitzatzen dira.

 Historia 
Kalabaza-tortellien jatorria, zeinen aldaera ezagunena tortelli mantovani (Mantuako tortelli ) den, Italiako iparraldeko pasta betegarrien antzinako eta ezaguna den sukaldaritza-tradizioaren parte da. Tradizio hau gutxienez Erdi Aroaren amaierara artekoa da, eta kalabaza —osagai gisa— 1500. urtearen ondoren dator, Erdialdeko Amerikako barazki berriak lantzen hasi zirenean. Errezeta hauen helburua nekazarien ekonomiak zituen baliabide mugatuekin plater goxo eta elikagarri bat lortzea zen.

Zapore desberdinen arteko oreka egokia mantentzeko, proportzioei arreta berezia jarri behar zaie, eta agian horregatik, mendeetan zehar, betegarriaren osaeran aldaketak gutxi eta ia hutsalak izan dira. Adibidez, Piacenza eta Ferrarako errezetetan ez da amarettirik sartzen, Cremonakoetan, berriz, mostaza gozoa. Galdu den osagai bakarra XVIII. mendean erabiltzen zen lutxo hezia da. betegarriaren osagaiak hobeto lotzeko.

 Kanpoko estekak 

Kategoria:Italiako pastak
Kategoria:Lombardiako gastronomia