Manuel Cassola

Manuel Cassola y Fernández espainiar jeneral eta politikaria izan zen. Gerra ministro izan zen 1887tik 1889ra.

 Biografia 

 Lehenengo urteak eta formazioa 
1838ko abuztuaren 27an jaio zen Hellínen, eskolako irakasle baten eta etxekoandre baten semea, arropa saltzen ere bizi zena.

1852ko abenduan sartu zen Toledoko Infanteria Eskolan kadete gisa, 1856ko ekainean tenienteorde gisa graduatu zen. 1856ko uztaileko gertaeretan Madrilen suaren bidez bataiatu zen, San Fernandoren Gurutzearen 1. mailako domina lortuz. 1857ko abuztuan teniente izendatu zuten.

 Amerikan 
Kubara joateko asmoarekin, 1862an Mexikon Prim jeneralak zuzendutako espedizio-dibisioan sartu zen, nahiz eta azkenean Kuban geratu zen. Geroago Santo Domingora joateko asmoarekin, Santiago de los Caballerosen eraso eta okupazioan, Puerto Platatik erretiratzean eta San Cristóbal, Baní eta Azúako operazio militarretan, Monte Christiren eta beste batzuetan egindako eraso eta defentsan parte hartu zuen, kapitain maila lortuz. Habanako Akademia Militarrean Geometria eta Topografia irakasle gisa lan egin zuen, eta, Yarako matxinada piztu zenean, Kubako kanpaina hilgarria abiaraziz, boluntario talde txiki bat mobilizatu zuen Primera Guerrilla Volante izenarekin. Indar horren buru, Cassolak operazio militar askotan parte hartu zuen, besteak beste, La Mercedes, Santa Gertrudis, Sancti Spíritus edo Meloncitos, Morónetik Júcarora doan Trochako abangoardia-lerroan gaixotu zen arte. Ondoren, 1871ko abenduan itzuli zen penintsulara, teniente koronel mailarekin eta Meritu Militarraren plaka gorri batekin.

 Hirugarren Gerra Karlista eta Kantoien matxinada 
Kantabriako infanteria erregimentura bideratuta, 1872ko abenduan Iberiar penintsulako iparraldeko probintzietara joan zen, Nafarroan armetan altxatutako indar karlisten aurka borrokatuz, 1872ko abenduaren 29an Lacunzako zubian izandako borrokan parte hartuz. Ondoren, koronel izendatu zuten, eta ondorengo operazioetan parte hartu zuen, 1873ko maiatzean gaixotu zen arte. Ondoren, Madrilera itzuli zen. Artilleria Parkeko zuzendari eta Armadako junta antolatzaileko kide izan zen, Meritu Militarraren plaka zuria irabaziz. Cartagenako setioan parte hartu zuen Galiziako erregimentuaren buru gisa, operazioen hasieratik 1874ko urtarrilaren 13an lekua errenditu zen arte. Erregimentu bera Kataluniara eta Iparraldera eraman zuen, Somorrostroko guduetan lagunduz, Montellanoko lekua okupatu arte, horrela Dueroko Markesaren eta Torreko Dukearen indarren arteko lotura erraztuz.

Geroago, Triano eta Galdamésko lekuak okupatu zituen, maiatzaren 1ean karlisten atzera egitea eta maiatzaren 2an Indar Armatuak Bilbora sartzea behartuz. Brigada jeneral izendatu zuten eta Bizkaiko lehen brigadan izendatu zuten, Munguía herria harrituta hartuz, eta uztailaren 9an Urbe eta Leginaren arteko borroka bat eginez. Geroago, bigarren brigada zuzendu zuen, Algorta herria okupatuz eta Nocedal, Monte Curendi, Berango eta beste batzuetako operazio militarrak kudeatuz. Ondoren, Guadalajarako operazio brigadaren agintea eman zioten, eta geroago "Centro" indarren beste zati bat, Campillo de Alto Buey, Huélamo eta Muela de Chert-eko borroketan parte hartuz, Cantavieja, Sanahuja, Montanicell, Torá, Ardévol eta Tremp setiatu eta errenditu ziren. Bere brigada Nafarroara eraman zuen, Oteitza eta Monte Esquinza okupatuz. 1876ko urtarrilean Bizkaiko dibisioko Komandante Nagusi izendatu zuten, eta Agate Deuna eta Elgueta borroketan parte hartuz arrakasta izan zuen, kondekorazio militarrak lortuz.

 Bigarren egonaldia Kuban 
1876ko urrian Kubara itzuli zen, Villas Occidentales-eko Komandante Nagusi izendatuta. Kuba uharteko Departamentu Zentralaren aginte militarra eta zibila hartu zuen. Etengabe jazarri zituen matxinatuak, hainbat borroka eta operazio militar aipagarri pertsonalki zuzenduz. Matxinatuek etsaitasunak etetea eskatu zuten, bake orokorraren aurrekaria.

 Azken urteak 
1878ko maiatzaren 9an teniente jeneral izendatu zuten.

1879ko martxoan Granadako Kapitain Nagusi izendatu zuten.

Cartagenako ordezkari gisa Diputatuen Kongresuko kide hautatu zuten. 1883ko abuztuan Artilleriako zuzendari nagusi izendatu zuten. 1887ko martxoan Castillo jenerala ordezkatu zuen Gerra Ministro gisa, Sagastako kabinete baten barruan. Ministro agintaldian (1887ko martxoaren 8tik 1888ko ekainaren 14ra), Cassolak erreforma modernizatzaile sorta zabala proposatu zuen, armada-milizia dualismotik aldenduz. Proposatutako erreformek defentsa gaiei buruzko eztabaida garrantzitsua sortu zuten.

1888an gobernutik irten zenetik, Madrilen bizi izan zen Cartagenako ordezkari gisa.

1890eko maiatzaren 10ean hil zen Madrilen. Hurrengo egunean lurperatu zuten San Justoren Sakramentuan.

 Kanpo estekak