Christine Angot

Christine Angot (Châteauroux, 1959ko otsailaren 7a- ) frantziar idazlea da: eleberrigilea, antzerkigilea eta gidoilaria. Sarritan bere testuen irakurketa publikoa egiten du; batez ere, eszenatokietan. Zinemagilea ere bada.

 Biografia 
Christine Angot Châteauroux-en eta Reims-en hazi zen bere ama Rachel Schwartzekin. Ama Alexandrian (Egipto) jaiotako Ekialdeko Europako judua zen. Aitak, Pierre Angotek, Europako erakundeetarako eta Châteauroux-Déolseko Amerikako aire-baserako itzultzaileak, Christine jaio aurretik utzi zuen familia, eta hamalau urtera arte ez zuen ofizialki aitortu alaba zuela. Orduan hartu zuen Christine Angot abizena.

Hamahiru eta hamasei urte bitartean, aitak behin eta berriz bortxatu zuen. Bortxaketa horiek L'Inceste, Une semaine de vacances, Un amour impossible eta Le Voyage dans l'Est eleberrietan kontatu zituen berak.

Ingelesa eta nazioarteko zuzenbidea ikasi zituen, eta Diplôme d'études approfondies (DEA) lortu zuen. Ondoren, Europako zuzenbideko espezializazio bat hasi zuen Europako Kolegioan, Brujasen, baina ez zuen bukatu, eta idazten hasi zen.

 Idazletza 
Angotek askotan esperientzia pertsonalak modu harrigarrian lantzen ditu bere lanetan, baina, bere idazkera estiloa deskribatzeko, autofikzio hitza baztertu egiten du. 1999an, L'Inceste eleberriagatik egin zen ezagun. Eleberri horretan aitarekin zuen intzestu harremanaz ziharduen; izan ere, aitak hamahiru eta hamasei urte bitartean bortxatu egin omen zuen.  Gai hau bere hainbat eleberritan agertzen da, hala nola Une semaine de vacances, Un amour impossible eta Le Voyage dans l'Est nobeletan. Batzuetan, bere eleberriak Virginie Despentesen eta Catherine Breillatenekin alderatzen dira, baita Michel Houellebecq-en lanekin ere, eta kritikari batzuek Frantzian urte batzuetatik modan omen den nolabaiteko exhibizionismo gupidagabea leporatzen diete. 

Frantzian, Angoten argitalpenak eta agerraldiak polarizatzaileak dira. Egunkari eta aldizkarietarako idazten du, eta, askotan, telebistako saioetan adierazpen polemikoak egin ditu hainbat gairi buruz (antisemitismoa, esklabutza, feminismoa, etab.). 2019ko ekaineko telebista programa batean, esklabutza eta Auschwitzerako deportazioak alderatu zituen: lehenengoa gizatiarragoa omen zen, esklaboen jabeek jende osasuntsua behar zutelako langiletzat; judu gehienak, berriz, zuzenean heriotza-esparruetara bidaltzen zituzten. Ondoren, barkamena eskatu behar izan zuen. 2017ko beste telebista agerraldi batean, Angotek Sandrine Rousseau politikaria eraso zuen, lankide batek egindako bortxaketa jorratzen zuen liburua aurkezten ari zela.  

Baina Angotek ez die erantzun Jean-Marie Laclavetine eragin handiko editoreak egindako akusazioei ("bazternahastailea" dela, "probokatzaile zakar" eta "terrorista paradoxiko" gisa jokatzen duela gai sentsazionalistez baliatuz). Angotek bere burua, ezer baino lehen, argitzaile irmotzat du. Literaturan ez dagoela ez moralitaterik ez erantzukizunik aldarrikatu zuen 1999an ("il n'y a ni morale ni responsabilité"). Über Angots Bücher und ihre Verarbeitung sexuellen Missbrauchs, abgerufen am 19. März 2025. Angot im Kontext der neuen französischen Literaturszene und Reaktionen des Schriftstellers Yann Moix auf Angot, abgerufen am 19. März 2025.

Angotek gidoilari lana ere egin du: Claire Denis zuzendariarekin elkarlanean aritu zen Un beau soleil intérieur eta Avec amour et acharnement filmetan. Bere lehen film luzea, Une famille dokumentala, 2024ko Berlinalen estreinatu zen.

2023tik, Angot Goncourt Akademiako kide da, Patrick Rambaud-en ondorengotzat.

 Sariak eta aintzatespenak 

 2006: Prix de Flore Rendez-vous eleberriagatik
 2015: Prix Décembre, Un amour impossible eleberriagatik
 2021: Prix Médicis Le Voyage dans l'Est eleberriagatik
 2021: Prix Goncourt -en finalista Le Voyage dans l'Est filmarekin

 Lanak 

 Eleberriak 

 Vu du ciel (1990)
 Not to be (1991)
 Léonore, toujours (1994)
 Interview (1995)
 Les Autres (1997)
 Sujet Angot (1998)
 L’inceste, (1999)
 Quitter la ville, (2000)
 Pourquoi le Brésil?, 2002)
 Peau d'âne, (2003)
 La Peur du lendemain (2003)
 Les Désaxés (2004)
 Une partie du cœur (2004)
 Rendez-vous (2006)
 Le Marché des amants (2008)
 Les Petits (2011)
 Une semaine de vacances (2012)
 La petite foule (2014)
 Un amour impossible (2015)
 Un tournant de la vie (2018)
 Le Voyage dans l’Est (2021)

 Antzezlanak 

 Corps plongés dans un liquide (1992)
 L'Usage de la vie (1998) (Bernard Dort saria jaso zuen)
 Nouvelle vague, Même si (1998)
 Mais aussi autre chose (1999)
 La Fin de l’amour (2000)
 Normalement, La Peur du lendemain (2001)

 Filmak 

 2014: Voilà l'enchaînement (gidoia)
 2017: Un beautiful soleil interior (gidoia)

 2022: Avec amour et acharnement (gidoia)
 2024: Une famille (zuzendaritza eta gidoia)

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Frantziarrak
Kategoria:Frantsesezko literatura
Kategoria:XXI. mendeko literatura
Kategoria:XX. mendeko literatura
Kategoria:Zinema zuzendariak
Kategoria:Gidoilariak
Kategoria:Emakume zinema zuzendariak
Kategoria:Emakume saiakeragileak
Kategoria:Emakume gidoilariak
Kategoria:Emakume eleberrigileak
Kategoria:Frantziako eleberrigileak