Práxedes Mateo Sagastaren hamahirugarren gobernua

Práxedes Mateo Sagastaren hamahirugaren gobernua, 1898ko maiatzetik 1899ko martxora bitartean, Espainiako historian aldi bereziki konplexua izan zen, 98ko Hondamendiaren amaierarekin bat egin baitzuen, hau da, Espainiak Espainia-Estatu Batuak Gerran izandako porrotarekin eta azken kolonia nagusiak galdu zituenarekin: Kuba, Puerto Rico, Filipinak eta Guam.

 Testuingurua eta botererako igoera (1898ko maiatza) 

 Sagastak boterea hartu zuen 1898ko maiatzean, Cánovas del Castilloren gobernu kontserbadorea erori ondoren (1897an hil zuten eta Azcárraga jenerala ordezaktu zuen) eta Estatu Batuekin gerraren hasierak eragindako krisiaren ondoren.
 Alderdi Liberaleko buruzagia izan zen, Borboien Berrezarkuntzaren bi alderdiko sistemaren barruan (liberalen eta kontserbadoreen arteko txandaketa baketsua).

 Espainia-Estatu Batuak Gerra eta Kolonien Galera 

 1898ko uztailean-abuztuan, Sagastak gobernatzen zuen bitartean, Espainia garaitua izan zen Estatu Batuen aurkako gerran.
 Washingtongo Armistizioa sinatu zen (1898ko abuztuaren 12an).
 1898ko abenduaren 10ean, Parisko Ituna sinatu zen, eta horren bidez:

Espainiak Kuba (AEBen tutoretzapean independentzia), Puerto Rico eta Guam eman zizkien Estatu Batuei.

Horrez gain, Filipinak 20 milioi dolarren truke saldu zituen.

Galera honek Espainiako inperio kolonialaren amaiera markatu zuen Ameriketan eta Asian, eta kolpe gogorra izan zen herrialdearen moralarentzat.

 Barne ondorioak eta erreforma hutsak 
Sagastak herrialdearen prestigioa berreraikitzen eta sistema erreformatzen saiatu zen:

 Porrotaren ondoren, armada modernizatzen saiatu zen.

 Hezkuntza erreforma sustatu eta administrazio aldaketak proposatu zituen.

 Gerrak asko ahuldutako finantza publikoak berrantolatzeko saiakera bat egon zen.

Hala ere, bere gobernua gogor kritikatu zuten publikoak eta Armadako sektoreek gatazka kudeatzeko moduagatik eta ituna sinatzeagatik.

Prentsak eta iritzi intelektualak "98ko hondamendiaz" hitz egiten hasi ziren, eta Berrezarkuntza sistemaren aurkako kritika birsorkuntzazalea hasi zen.

 Gobernuaren amaiera (1899ko martxoa) 
Sagastak dimisioa eman zuen 1899ko martxoan, barne eta kanpoko kritikek eta bake itunaren ondorioekiko atsekabeak ahulduta.

Alderdi Kontserbadoreko Francisco Silvela izan zen haren ordezkoa, eta honek politika erregenerazionista aktiboago bati ekin zion.

 Kabinetea 
+Ministroen Kontseilua, 1898ko maiatzaren 17a – 1899ko martxoaren 4aFuntzioaMargolanaIzena eta abizenakDenboraMinistroen Kontseiluko presidentea120x120pxPráxedes Mateo Sagasta1898ko maiatzaren 17a – 1899ko martxoaren 4aSustapen ministroa1898ko urriaren 22a – 1899ko otsailaren 10a (bitarteko)105x105pxGerman Gamazo1898ko maiatzaren 17a – urrriaren 2294x94pxVicente Romero Girón1899ko otsailaren 10a – martxoaren 4aItsasoz haraindiko ministroa1898ko maiatzaren 17a – 1899ko martxoaren 4aAgintaritza ministroa97x97pxTrinitario Ruiz CapdepónGerra ministroa107x107pxMiguel Correa y GarcíaItsas Armada ministroa78x78pxRamón Auñón y VillalónGrazia eta Justizia ministroa82x82pxAlejandro GroizardOgasun ministroa98x98pxJoaquín López PuigcerverEstatu ministroaJosé Gutiérrez de la Agüera1898ko maiatzaren 17a – maiatzaren 24a (bitarteko)78x78pxJuan Manuel Sánchez y Gutiérrez de Castro1898ko maiatzaren 24a – 1899ko martxoaren 4a

 Ikusi ere 

 Práxedes Mateo Sagastaren hamabigarren gobernua