César Silió

César Silió y Cortés espainiar politikari, jurista, historialari eta kazetari kontserbadorea izan zen. Maurismo erregimenaren aldekoa, Gorteetako kidea eta senataria izan zen, eta bi aldiz Hezkuntza Publikoko eta Arte Ederretako ministro izan zen Berrezarkuntzan.

 Biografia 
Valladolideko Unibertsitatean eta Unibertsitate Zentralean ikasi zuen, Zuzenbide Zibilean eta Kanonikoan lizentziatura lortuz. Ikasketak amaitutakoan, Valladolideko Abokatuen Elkargoan sartu zen eta bere ibilbide profesionala Angel M. Álvarez Taladriz-en bulegoko idazkari gisa hasi zuen. Angel M. Álvarez Taladriz Lombroso, Ferri eta Garofaloren eskola positibista italiarrari lotutako abokatu penalista bat zen, eta honek eragin handia izan zuen bere garapen intelektualean.

Eloy Silióren semea zen, Valladoliden bizi zen Kantabriako industrialista bat. Hiriko burgesiaren ordezkari adierazgarrienetako bat izan zen, Tejera Mecánica eta La Cerámica enpresen sortzailea, Valladolideko Merkataritza Ganberako Administrazio Kontseiluko kidea eta El Águila garagardo enpresako eta Sociedad Industrial Castellanako akzioduna.
El Norte de Castilla egunkariko editorea izan zen, eta geroago La Libertad egunkarikoa. Mende amaieran Valladolideko lehen Prentsa Elkarteko presidentea izan zen. Ministro gisa, publizitate hezkuntza txertatu zuen Enpresa Eskolak erreformatzeko bere planean.

Gamazismoaren aldekoa, Valladolideko Udaleko zinegotzi izan zen 1891 eta 1894 artean eta probintziako diputatu 1894 eta 1897 artean. Santiago Alba, Valladolideko diputatu liberala, bere lehengusu Enriqueta Delibes Cortésekin ezkondu ondoren sortutako "familia itun" moduko baten bidez, Siliók Valladolideko tokiko kontserbadurismoaren lidergoan figura nabarmen gisa finkatu ahal izan zuen bere burua, eta, Albaren babesari esker, diputatu gisa eserleku bat lortu ahal izan zuen, bere ekintza politikoa albismoaren menpe jarriz.

Valladolideko barrutiko diputatu hautatu zuten bata bestearen atzetik 1903, 1905, 1907, 1910, 1914, 1916 eta 1918ko hauteskundeetan; eta Villalpandoko Zamora barrutiko hauteskundeetan 1919an. Geroago, Valladolideko probintziarentzat hautatua izan ondoren, senatari gisa aritu zen 1921-1922 legegintzaldian.

Bi aldiz zuzendu zuen Hezkuntza Publikoaren eta Arte Ederren Ministerioa; lehenengoa 1919an Antonio Maurak zuzendutako kabinete batean, eta bigarrena 1921 eta 1922 artean Antonio Maura eta José Sánchez Guerrak zuzendutako gobernuetan.

Antonio Mauraren agindupean Hezkuntza Publikoaren eta Arte Ederren ministro gisa izan zuen lehen agintaldian, Unibertsitate Autonomiaren Legea nabarmendu zen —1919ko maiatzaren 21ean Errege Dekretuz onartua—, Silió Dekretua edo Silió Plana bezala ezagunagoa. Lege honek 1857ko Moyano Legearen XIX. mendeko eredu zentralista aldatu nahi zuen. Dekretu honek unibertsitateen autonomia administratiboa eta beren estatutuak ezartzeko, beren curriculumak ezartzeko, irakasleak izendatzeko eta beren errektorea aukeratzeko gaitasuna aitortzen zituen. Hala ere, Silió Dekretuak ez zuen unibertsitateen autonomia bakarrik aitortzen, baita autonomia hori eraginkorra izateko beharrezkoak ziren finantza-baliabideak ere kontuan hartzen zituen. Unibertsitateei finantza-autonomia eta irakasleek —ikasleak barne— beren erakundeen gobernantzan parte hartzeko aukera ere eman zien.

1919ko apirilaren 15etik uztailaren 20ra bitartean Instrukzio Publikoko eta Arte Ederretako ministroa izan zen, eta berriro ere 1921eko abuztuaren 14tik 1922ko apirilaren 1era arte aritu zen. Mauristen mugimenduaren aldekoa, mugimenduaren ideologia politikoan ekarpen handia egin zion bere pentsamendu politikoarekin.

Primo de Riveraren diktadura garaian, Batzar Nazionaleko Kontsulta-batzordeko kide izan zen (1927–1930).

Silió, Bigarren Errepublika aldarrikatu ondoren, 1931 hasieran Konstituzio Zentro laburra sortzen parte hartu zuena, Espainiako Berritze Alderdiaren sortzaileetako bat izan zen geroago.

Errepublika garaian, Konstituzio Bermeen Auzitegiko kide hautatu zuten abokatuen elkargoek; boto kopuru handiena lortu zuen abokatuen artean, José Calvo Sotelorekin batera, biak Bigarren Errepublikaren aurkako monarkia politikari ospetsuak. Elkargoak ordezkatzen zituen Auzitegiko kide oso izendatu zuten, bere ordezkoa Eduardo Martínez Sabater monarkikoa eta ezgaitua zen Calvo Sotelo izanik.

Zientzia Moral eta Politikoen Errege Akademiako kide hautatua, 1941ean eman zuen bere inaugurazio hitzaldia.

Zuzenbideari eta historiari buruzko bere lanak nabarmenak dira. Madrilen hil zen 1944ko urriaren 17an, hirurogeita hemeretzi urte zituela.

Vicente Silió historialariaren aita zen.

 Lanak 

 La reforma del régimen local, el regionalismo y Castilla (conferencia) (1908)
 La educación nacional (1914) PDF guztiaren sarrera
 Don Álvaro de Luna y su tiempo
 Vida y empresas de un gran español: Maura
 Isabel La Católica, fundadora de España: Su vida, su tiempo, su reinado (1451-1504)
 Otro desastre más: España en París
 Resumen de legislación de aduanas
 Maquiavelo y el maquiavelismo en España: (Mariana, Quevedo, Saavedra Fajardo y Gracián) (1941)
 En torno a una revolución: Crisis de España; Caída de la Monarquía; La República; La Revolución Socialista (1933)
 Trayectoria y significación de España: Del tiempo viejo al tiempo nuevo
 La permanencia de las leyes económicas. Ventosa Calvell, Juan; Silió, César
 Afirmación maurista: Discursos de los señores Zabala, Maura, Silió y Goicoechea

 Kargu politikoak 
Aurrekoa
Joaquín SalvatellaFrancisco Aparicio 80x80pxEspainiako Erresumako 37. eta 44. eta Instrukzio Publiko eta Arte Ederretako ministroa
1919ko apirilaren 15a – uztailaren 20a
1921eko abuztuaren 14a – 1922ko apirilaren 1aOndorengoa
José del Prado y PalacioTomás Montejo

 Kanpo estekak