Venancio González y Fernández

Venancio González y Fernández espainiar abokatu eta politikaria izan zen, Alfontso XII.aren erregealdian Barne Arazoetako ministroa izan zena, eta kargua ere bete zuen, Maria Kristina Habsburgo-Lorenakoaren erregeordetzan Ogasun ministroarekin batera.

 Biografia 
Nekazaritza-lur-jabe aberatsen familia batekoa zen. Lehen eta bigarren hezkuntza Getafeko Aita Eskolapioetan egin zituen eta Zuzenbideko lizentziatura lortu zuen Unibertsitate Zentralean, non 1854an lizentziatura lortu zuen. Urte berean, Toledoko Junta Iraultzailean sartu zen. Gaztetatik, politikan parte hartu zuen aurrerakoien ondoan, 1858an Toledoko probintziako diputatu gisa eta 1863an lehen aldiz Gorteetan diputatu gisa Lillo barrutian. Prim, Olotzaga, Sagasta eta Ruiz Zorrillarekin lotura estua zuenez, 1868ko Iraultzan parte hartu zuen, berriro ere bere probintziako Junta Iraultzailean arituz.

Behin-behineko Gobernuaren garaian, garrantzi handiko karguak izan zituen, abokatu gisa ibilbide profesional bikaina ere hasi zuen bitartean.

1869ko Batzar Konstituziogilean, berriro ere Lilloko Toledo barrutiko diputatu hautatu zuten.

Sagasta Barne Arazoetako ministroa zenean, 1868an Ministerioko lehen funtzionario izendatu zuten, Udal eta Probintziako Lege Organiko Dekretuak idazteko ardura zuena, eta ondoren Hauteskunde Legea eta Herritarren Indarraren Erregelamendua. 1869an, Posta eta Telegrafo Zuzendari Nagusi bihurtu zen, eta 1874an Madrilgo La Iberia egunkariko editore. 1871n, Ocañako diputatu hautatu zuten, nahiz eta kargua betetzeko gaitasunik gabe egon. 1872ko apirilean, Quintanar de la Orden barrutiko diputatu hautatu zuten, baina Lilloko eserlekua aukeratu zuen.

Berrezarkuntzan, Sagastaren ondoan egon zen, Fusio Alderdia antolatzen lagunduz. 1876an, berriro ere Alderdi Konstituzionaleko ordezkari gisa eserlekua irabazi zuen Illescas barrutian. 1879an, Ocañako eserlekua irabazi zuen eta Kongresuko presidenteorde izendatu zuten. Sagastak berarekiko zuen estimu handia hain handia zen, ezen Barne Arazoetako ministro izendatu baitzuten lehen kabinete fusionistan, 1881eko otsailaren 8tik 1883ko urtarrilaren 9ra, eta berriro ere 1885eko azaroaren 27tik 1886ko urriaren 10era, eta 1892ko abenduaren 11tik 1893ko urriaren 14ra. Sagastaren iraileko afiliazioa islatzen zuen, baina, aldi berean, ez zuen inor beldurtu bere ideia kontserbadoreekin.

Romero Robledoren ildo beretik jardun zuen hauteskunde kanpainan kontserbadoreen gobernuetan, Alderdi Liberalak 1881eko maiatzaren 3ko udal hauteskundeetan, abuztuaren 20ko Gorteetako diputatu hauteskundeetan (non berak Ocañako eserlekua berretsi zuen) eta urte horretako irailaren 2ko senatari hauteskundeetan garaipena lortuz. Metodo berberak eta Espainiako hauteskunde panoramaren ezagutza zabala erabiliz, ondorengo Sagastine legegintzaldietan, Alderdi Liberaleko gehiengo parlamentarioa berresten lortu zuen bai 1886ko apirileko hauteskundeetan (María Kristinaren erregeordetzan bere lehen ministerioa) bai 1893ko martxokoetan.

Ogasunaren ardura ere izan zuen 1888ko abenduaren 11tik 1890eko urtarrilaren 21era. Legebiltzarrean lege-proiektu bat aurkeztu zuen ondasun publikoen preskripzioari buruz, hala nola abeltzaintzako bideak.

Ocañako eserlekua berretsi zuen 1884an eta 1887an, urte horretako abenduaren 11n dimisioa eman zuen arte. Ondoren, bizitza osorako senatari izendatu zuten eta Karlos III.aren Ordenako Gurutze Handia eman zioten. 1882ko apirilean sortutako Espainiako Higiene Elkarteko ohorezko presidenteordea ere izan zen. 1897ko urtarrilaren 5ean hil zen Madrilen. Toledoko kale batek bere izena darama.

 Kanpo estekak