Bufoia liburuekin

Bufoia liburuekin edo Diego de Acedo bufoia, «Lehengusua» (), Diego de Acedoren erretratua da, Diego Velázquezek margotua eta Pradoko museoan (Madril, Espainia) kontserbatua erakundea 1819an ireki zenetik. Velazquezek errege-jauregiak apaintzeko margotutako bufoien eta «plazerezko gizonen» erretratuen multzokoa da. Haien izaera informala zela eta, margolariak baliabide espresibo berriak erabili ahal izan zituen, errege-familiaren erretratu ofizialetan baino askatasun handiagoz.https://www.museodelprado.es/coleccion/obra-de-arte/bufon-con-libros/0e15421d-e184-4059-aad4-d0073fd316a3

 Historia 
Erretratua 1701eko El Pardo mendian zegoen Paradako Dorrearen inbentarioan agertzen da, sarrerako atarian, beste hiru erretraturekin batera, "subjektu eta nano ezberdinen erretratuak"; horietako bi Esopo eta Meniporen erretratuak dirudite, eta hirugarrena Francisco Lezcano izeneko nanoarena.Corpus velazqueño (2000). Corpus velazqueño. Documentos y textos, 2 liburuki., J. M. Pita Andradek zuzenduta. Madril. ISBN 84-369-3347-8. Laurak 1714an eraman zituzten El Pardoko Jauregira, eta, horregatik, ipotxen bi erretratuen deskribapena eskaini zuten, Prado museoko margolanekin identifikatu ahal izateko.

1819an Pradoko museoan sartu zen, eta Pedro de Madrazok 1872an identifikatu zuen lehen aldiz Diego de Acedo izeneko ipotxarekin, «El Primo» ezizenarekin ezaguna, Velázquezek Fragan pintatu zuela eta 1644ko ekainean Filipe IV. erregeak Madrilera bidali zuena zela suposatuz. Izen hori emateko arrazoia, lehenago inoiz eraman ez zuena, erretratatuarekin batera agertzen diren liburuei zor zaie, Acedok gortean betetzen zuen eginkizuna idazkariarena izan baitzen bufoiarena baino gehiago. Dena dela, identifikazio horren inguruan eztabaidak izan dira.https://www.abc.es/cultura/arte/abci-resuelto-enigma-bufones-velazquez-201811040110_noticia.html

 Deskribapena 
Erretratuaren atzealdean Guadarramako mendilerroaren paisaia ageri da — Fragaren paisaiarekin zerikusirik ez duena —, Francisco Lezcanoren eta errege-familiaren erretratuen hondoetan antzeko paisaia ikus dezakegu, Paradako dorrerako margotuak horiek ere. 1636 eta 1638 urteen artean gauzatu izana bermatuko luke datu horrek. Margolanaren ikuspegi baxua gainate gisa sortu zelako justifikatuko luke.Brown, Jonathan (1986). Velázquez. Pintor y cortesano. Madril: Alianza Editorial. ISBN 84-206-9031-7.

Beltzen, zurien eta gris zilarreztatuen gama soilak giro hotzean biltzen du pertsonaia, azurita edo lapislazuli pigmentu urdinak erabat falta direla, nahiz eta itxura bukatugabeko paisaia batera zabaldu, pintoreak pintzelak behin eta berriz garbitu baititu paisaia horren gainean.

Beltzez jantzitako irudi txikiaren siluetaren eta infolio lodiko paperaren zuriaren arteko kontrasteak deigarria da. Gizonak orri astunak ia ezin ditu bere esku txikiez maneiatu. Margolanaren protagonistak aire triste samar erakusten du; hori areagotu egiten da jakintzaren zama astunarekin.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 :Pradoko museoaren webguneko fitxa.

Kategoria:Diego Velázquezen margolanak
Kategoria:Barrokoko margolanak
Kategoria:Erretratuak
Kategoria:Genero-eszenen margolanak
Kategoria:1630eko hamarkadako margolanak
Kategoria:1640ko hamarkadako lanak
Kategoria:Pradoko Museoaren margolan bildumak