Víctor Gaviria

Víctor Manuel Gaviria González (Liborina, Antioquia, 1955eko urtarrilaren 19a) kolonbiar zinema zuzendari, gidoilari, poeta eta idazlea da. Psikologian ikasketak ditu eta honoris causa doktorea da Antioquiako Unibertsitatean. Kolonbiako zinemagile ezagunenetakoa da nazioartean. Bere lau film luzeek nazioarteko sari ugari irabazi dituzte, eta horietako bi Cannesko Zinemaldiko hautaketa ofizialean parte hartu zuten. Bere obran, Gaviria bere herrialdeko errealitate soziala islatzeagatik da ezaguna.

 Biografia 
Victor Gaviria 1955ean jaio zen Liborina (Antioquia) herrian, eta Medellin hirian hazi zen; zuzendari, gidoilari, poeta eta idazle gisa aritu da. Bere film luzeek nazioarteko sari ugari irabazi dituzte eta munduko jaialdi garrantzitsuenetako batzuetan aukeratuak izan dira, Canneseko Zinemaldian eta Donostiako Zinemaldian, besteak beste. Gaviriak psikologia ikasi zuen Antioquiako Unibertsitatean, “hitzen arima haztatu nahi zuelako”; poemak egin zituen eta Con los que viajo sueño (1978) argitaratu zuen. Eduardo Cote Lamus Poesia Lehiaketa Nazionala irabazi zuen (1978) Alguien en la ciudad también perplejo lanarekin. 25 urterekin Antioquiako Unibertsitateko Poesia Sari Nazionala irabazi zuen La luna y la ducha frío (1979) lanarekin. Beste genero batzuk bilatu zituen eguneroko metafisikari buruzko galdera berak planteatzeko, eta Kronikan, poesia-kontakizunean, El campo al fin de cuentas no es tan verde (1983) idazten du. Eta 1986an bere poesiaren zati bat, saiakerak eta gidoiak biltzen ditu Kartografoaren pultsua liburu antologikoan, gero etorriko zen El rey de los espantos (1993) eta beste poesia liburu batzuk gidoi eta filmekin konbinatuta.

1979an, Buscando trékates film laburrarekin, El Enterroko super 8 zinema lehiaketa eta Colculturako Hontz Saria irabazi zituen. Hurrengo urtean, Colcuturako zinema-saria irabazi zuen berriro, La lupa del fin del mundo filmarekin. 1979tik 1985era, urtero film labur edo luze bat egin zuen. Horrela etorri ziren Sueño sobre un mantel vacío (1981), El vagón rojo (1982), Los vecinos de la noche (1983), India Catalina saria Cartagenako XXV Zinemaldian; Primavera sobre José Asunción Silva (1983), La vieja guardia (1984), Que pase el aserrador (1985), El tren de las niña (1985), Los músicos (1986) bezalako estreinaldiak.

1986an, Rodrigo D filmarekin, No futuro (1990), Guion de Focine saria jaso zuen eta Canneseko Zinemaldiko Sail Ofizialera gonbidatu zuten; gero, dokumental bat idatzi zuen, Historias de Aranjuez; aurrerago, Simón el mago (1992), eta La vendedora de rosas (1996-1998), Kolonbiako zinemaldian gehien saritutako filmetako bat, eta Cannes Zinemaldiko Sail Ofizialean parte hartu zuena. San Juan de Puerto Rico, Denver, Santa Cruz eta Eslovakiako zinema jaialdietan ere film onenaren saria jaso zuen. Polizones en Nueva Colonia (1991) dokumentalarekin Simon Bolivar Kazetaritza Saria lortu zuen, telebista kategorian.

Hurrengo filmak, Sumas y restas (2001-2004), Urrezko Lertxun sariak irabazi zituen Film Onenaren eta Aktore Onenaren kategorian Miamiko 9. Latinoamerikako Zinemaldian; Cartagenako Zinemaldian, Zuzendari Onenaren, Film Onenaren eta Bigarren Mailako Aktore Onenaren (Fabio Restrepo) sariak, eta Mexikoko Zinematografia Arte eta Zientzien Akademiaren (ALMA) Iberoamerikako Film Onenaren saria; eta Tolosako Latinoamerikako Zinemaldian, Hego Amerikako Film Onenaren Sari Nagusia eta Aktore Onenaren Sari Nagusia irabazi zituen.

 Filmografia 
Bere pelikulak bere jaioterriko problematika sozialak lantzeagatik nabarmentzen dira, istorioak gertakizunak bertatik bertara bizi izan dituzten pertsonen kontakizunetatik abiatuta eraikiz eta pertsona horiek aktore natural deituriko pelikuletako aktore gisa erabiliz.

2009ko martxoan Guadalajarako Zinemaldian omendu zuten Gaviria, bere ibilbideagatik.

 Film luze nagusiak 

 La mujer del animal (2017)
 Sumas y restas (2004) (Donostiako hautaketa ofiziala) eta nazioarteko 11 sarirekin saritua.
 La vendedora de rosas (1998) (Cannesko hautaketa ofiziala).
 Rodrigo D: No futuro (1990) (Cannesko hautaketa ofiziala).

 Kronikak eta poemak 

 Los que viajo sueño (Eduardo Cote Lamus Saria, 1978)
 La luna y la ducha fría (Poesia Sari Nazionala Antioquiako Unibertsitatean, 1981)
 El pulso del cartógrafo (1987)
 El rey de los espantos (1992)
 El pelaíto que no duró nada (1992)
 El rey de los espantos (1993)
 El Tío Miguel (1998)

 Kultur kudeaketa 
Ikus-entzunezko errealizadore gisa egindako lanaz gain, elkarrizketarako eta zinemaren hedapenerako espazioak sortzen ere aritu da. 2017az geroztik, Medellingo Udal Zinematekaren zuzendaria da. Gainera, Antioquiako Santafé zinemaldiaren (2000 - 2005), Medellingo Zinemaldiaren (2003 - 2015) eta Lorategiko Zinemaldiaren (2016 - 2015) sortzaile eta zuzendaria izan zen.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 


 Zatia: El rey de los espantos, (1992).
 Ikusi Batuketak eta Kenketak filma

Kategoria:Kolonbiako poetak
Kategoria:Kolonbiako zinema zuzendariak
Kategoria:Euskal kolonbiarrak