The Clash (albuma)

The Clash (euskaraz, "Talka") izen bereko ingeles punk rock taldearen estudioko lehen albuma da, 1977ko apirilaren 8an CBS Records diskoetxearen bitartez argitaratua. Urte hartako otsailean hiru astean 4.000 libra esterlinatan grabatu eta nahastua, hamabigarren postura iritsi zen Erresuma Batuko zerrendetan, eta atzera begirako sailkapen askotan, inoizko punk diskorik bikainetakotzat hartzen da.

Albumeko kantak Joe Strummer eta Mick Jones gitarra-jotzaileek ondu zituzten, Police and Thieves reggae bertsioa izan ezik. What's My Name kanta 1976ko irailean Keith Levene kide sortzaileari egozten zaio (1976ko irailean taldetik joan zen).

Diskoaren grabazio saioetako hainbat kanta, besteak beste, Janie Jones, White Riot eta London's Burning punk generoko klasiko bihurtu ziren eta single zerrendetan agerpen esanguratsua izan zuten lehen punk kanten artean egon ziren. The Clash taldean Jones eta Strummer aritu ziren gitarra-jotzaile eta ahots lanak partekatzen, Paul Simonon baxuan eta Terry Chimes baterian, taldearekin egin zuen estudioko agerraldi bakarrean (Chimes eta Rob Harper baterian aldizka aritu ziren The Clashekin, harik eta 1977ko maiatzean Topper Headon taldean sartu zen arte, bateria iraunkor gisa). Albumaren jatorrizko azalean Tory Crime izen-deiturez aipatu zen Terry Chimes.

The Clash diskoa ez zen AEBetan 1979ra arte argitaratu: estatubatuar merkatuko beren bigarren lana izan zen. Bertako bertsioa —eta japoniarra, orobat— nabarmen desberdina zen kanten zerrendan, ordena aldatuta eta tartean grabatutako albumik gabeko pistetarako hainbat kanta trukatuta.

 Aurrekariak 
Albumaren zati handiena Londresko Harrow Road-eko 18. solairuan paratu zen, Mick Jonesen amonak alokatutako etxe batean: sarritan joaten zen haien zuzeneko kontzertuak ikustera. Hiru ostegunetan grabatu zen CBS Studio 3n 1977ko otsailean. Saio horietako hirugarrenerako, diskoa grabatu eta amaieraraino nahastu zen, zintak CBSri eman zitzaizkion martxoaren hasieran eta diskoa 1977ko apirilaren 8an argitaratu. 4.000 libra esterlinako kostua izan zuen ekoizpenak.

 Albumaren azala 
Azaleko artelana Rosław Szaybo poloniar artistak diseinatu zuen. Argazkia, Kate Simonek egina, Camden Marketeko taldearen Rehearsal Rehearsals eraikinaren ate nagusiaren aurre-aurreko kalexkan egin zen. Terry Chimes bateria jotzailea, garai hartan taldekide osoa bazen ere, ez zen argazkian agertu, taldea uztea erabakita baitzuen. Kate Simon argazki beraren beste irudi bat Rude Boy-ren Erresuma Batuko argitalpen bereziko DVDan (2003an argitaratua) agertzen da. Atzealdeko argazkia, Rocco Macaulyk egina eta polizia-karga bat erakusten duena, Notting Hilleko inauterietako 1976ko istiluetan —White Riot kantaren inspirazioa— atera zuten.

 Kantak 

 Janie Jones hasierako kantaren gaia Londresko putetxe zaindari ospetsua izan zen 1970eko hamarkadan zehar.
 Remote Control ("Urrutiko kontrola") Mick Jonesek idatzi zuen Anarchy Tour biraren ondoren eta kontzertuak bertan behera utzi zituzten areto zibikoko burokratei, poliziari, negozio handiei eta bereziki diskoetxeei buruzko ohar zorrotzak ditu. CBSk kanta single gisa kaleratzea erabaki zuen, taldeari galdetu gabe.
 I'm So Bored with the USA ("Hain aspertuta nago AEBez"), Mick Jonesen I'm So Bored with You izenburuko kanta batetik garatua, Erresuma Batuaren estatubatuartzea gaitzesten du. 
 White Riot ("Iraultza zuria") kanta taldearen lehen singlea izan zen: laburra eta bizia da, oso azkar jotako bi akordeko punk estilokoa (bost akorde erabiltzen dira kanta osoan). Lirikoki, gizarte klase ekonomiaz eta arrazaz ari da. Bestetik, diskoan agertzen zen White Rioten bertsioa ez zen album hartarako grabatu; jatorrizko demoa (Beaconsfield estudioetan grabatua, taldeak CBSrako izenpetu aurretik) erabili zen horren ordez. 
 Hate and War ("Herra eta gerra") kanta, Peace and Love agur hippyaren alderantzizkoa, Strummerren jakaren atzealdeko lelo bat da, Caroline Coonek 1976ko azaroan ateratako taldearen argazki batean.
 What's My Name ("Zein da ene izena?") kredituetan Keith Levene gitarra-jotzaile originala agertzen duen kanta bakarra da. Levenek dio kantaren zatirik handiena Mick Jonesekin batera idatzi zuela 1976ko maiatzean. Strummerrek, ordea, gogoratzen du berari egotz dakiokeen bertso bakarra What's my name? leloa dela ("Hori zen berak idatzi zuen gauza bakarra. Ahapaldi batzuk sartu nituen lelo horiek bereizita mantentzeko").
 Deny ("Uka ezazu") Mick Jonesek idatzi zuen jatorriz, London SS taldearentzat, Strummer The Clash osatzeko elkartu aurretik. Badirudi hasieran ukazioari buruzkoa zela bere forma guztietan, eta baliteke orduko bere neska-lagunari zuzenduta egotea, harekin harreman gatazkatsua baitzuen. Whitfield Studios-en erdi-zuzenean grabatu zen, White Riot singlearen bertsioaren saio beretan. Letrek drogei buruzko erreferentziak dituzte, heroinaren menpekotasuna duen emakume bati zuzenduta (Baby, you ain't got a hope, hau da, "Maitea, jai dun").
 London's Burning ("Londres kiskaltzen ari da") 1666ko Londresko Sute Handiari buruzko haur-kanta ezagunetik datorkio izena. Joe Strummerrek eta Mick Jonesek kantatu zuten (eta Mick Jonesek, Paul Simonon koruan duela), eta bi aldiz London's Burning! oihukatzen hasten da. Taldearen hiri-alienazioari buruzko kantarik agerikoenetako bat da, hainbat gai jorratzen dituena, batez ere Londresko jendearen bizitza tristea, asperdura horrek hiria "erretzen" ari dela iradokiz. Letrek txantxetan segitzen dute, hala nola Londresko trafiko ospetsua, gazteak gau osoan zehar gidatuz entretenitzen saiatzen baitira, aspertuta eta nazkatuta baitaude.
 Career Opportunities ("Lanbide aukerak"), diskoaren bigarren aldeko lehendabiziko kanta, garai hartako Ingalaterrako egoera politiko eta ekonomikoari eraso egiten dio, lanpostu eskuragarririk eza eta aukeran zeudenen ameskeria eta erakargarritasun falta aipatuz.
 Protex Blue, Mick Jonesek kantatua, 1970eko hamarkadako kondoi marka bati buruzkoa da, Windsor gazteluko komunetan antisorgailuak saltzeko makinak inspiratua. Johnny Johnny! oihukatuz bukatzen da kanta: lagunarteko britainiar hizkeraz, johnny terminoak "kondoi" esan nahi du.
 Cheat ("Iruzur egin ezazu") kantaren hitzak, neurri handi batean, The Clashek bultzatutako punk estetika berriaren ospakizun bat dira, ez-konformismoaren eta arau-haustearen ospakizun bat ("Ez dakit zer egin dezakezun horren inguruan. Jokoan jokatzen baduzu, ez duzu ezer lortzen. Zeuk aurkitu, saiatu mutil ona izaten"). Hitzak ziurrenik King Mob-ek inspiratu zituen, 1970eko hamarkadan Londresen aktibo zegoen talde situazionista batek. Strummerrek kanta betegarri hutsa zela uste zuen eta taldea estudioan albuma grabatzera sartu baino pixka bat lehenago idatzi zuen.
 Police & Thieves ("Polizia eta lapurrak") albumari gehitu zitzaion taldea pistaren zerrenda laburregia zela konturatu zenean. Taldeak saio horietan jo zuen beste bertsio bat The Wailers taldearen Dancing Shoes izan zen. 
 48 Hours ("48 ordu") Joe Strummerrek gazteen harremanez duen ikuspegi zorrotza da, asteburuan dauzkaten 48 ordu libreak gogoratzen dituen norbaiten ikuspuntutik kontatua. Gazte askok astelehena baino lehenagoko denbora laburrean ahalik eta ondoen pasatu nahi dutenean sentitzen duten etsipena deskribatzen du, edo letrak deskribatzen duen bezala, "gurpildun kartzela".
 Garageland ("Garaje-lurraldea") kanta Charles Shaar Murrayk Sex Pistolsen Screen at the Green kontzertuan egindako hasiera-hasierako agerpenaren kritika zoritxarrekoari erantzunez idatzi zen (The Clash are the kind of garage band who should be returned to the garage immediately, preferably with the engine running, hau da, "The Clash garajeko banda mota dira, berehala garajera itzuli behar litzatekeena, ahal dela motorra martxan dagoela"). Diskorako grabatutako azken kanta izan zen.

 Argitaratzea 
The Clash diskoa Erresuma Batuan argitaratu zen CBS Records diskoetxearen bidez 1977ko apirilaren 8an, Simon Humphrey CBSko langileen ingeniariak diseinatua eta Mickey Foote The Clashen zuzeneko soinu-arduradunak ekoitzia, CBS Whitfield kaleko hirugarren estudioan (harez geroztik eraitsia da). Punk talde bat zela kontuan hartuta, musikaren aldetik The Clash ezohiko aniztasunekoa zen, reggae eta rock-and-roll goiztiarraren eraginak nabari agerikoak baitziren.

 Harrera 
The Clashek kritikaren gorespena jaso zuen eta Erresuma Batuko zerrendetan hamabigarren postua lortu.

Albuma 1977ko apirilean kaleratu zenean, Tony Parsonsek honako hau idatzi zuen New Musical Expressen: “Jonesek eta Strummerrek pertzepzio grafikoaz idazten dute Britainia Handiko hiri-errealitate garaikideari buruz, itoko balitu bezala. Beren kantek ez dute gezurrik esaten. The Clashek musika garaikideko rock'n'roll zirraragarrienetako batzuetan datzan albuma egin du”. Mark Perryk Sniffin' Glue-n adierazi zuenez, "The Clash albuma ispilu bat bezalakoa da. Kaka guztia islatzen du. Egia erakusten digu. Ene ustetan, inoiz argitaratu den diskorik garrantzitsuena da". 1977ko apirilean, Kris Needsek egindako kritikak zera iragarri zuen: "Urteetan entzun dudan diskorik zirraragarriena da hau (...) inoiz egin diren diskoetatik garrantzitsuenetako bat da"

1979an, The Village Voice aldizkarirako egindako kontsumo gidan, Robert Christgau kritikariak "A" emaitza eman zion albumaren AEBetako argitalpenari, eta honako hau adierazi zuen: "Kantaz kanta, hori izan liteke AEBetan inoiz egindako rock and roll diskorik bikainena (gehi edizio mugatuko bonus singlea). Taldearen debut britainiarreko hamalau tituluetatik hamar eskaintzen ditu, baita 45etan bakarrik eskuragarri dauden hamahiru kantetatik zazpi ere. [...] The Clash taldearen Erresuma Batuko bertsioa inon inoiz egin den rock-and-roll diskorik bikainena da". Egunkarirako hamarkada amaierako zerrendan, Erresuma Batuko bertsioa 1970eko hamarkadako diskorik onena gisa sailkatu zuen.

1993an, New Musical Expressek lana inoizko diskorik bikainenen bere zerrendan hamahirugarren tokian kokatu zuen. The Clashen hirugarren postua ere jarri zuen 1970eko hamarkadako Album Bikainenen zerrendan, eta kritikan idatzi zuenez, "punkaren abiaduraz txunditutako burmuina biniloan harrapatutako gitarra tinkoenei, frenetikoenei, ezarri zitzaien. Bizitzak erro-errotik aldatu zituen".

1999an, Q aldizkariak idatzi zuen The Clash taldeak "ez zuela inoiz hain punk-itxurako joko 1977ko izenburu breko debutean egin zuten bezala", album "lirikoki korapilatsua" zela esanez, "oraindik amorruz uluka" zebilena. 2000. urtean, Alternative Pressek The Clash "betiko punk albuma" eta "'rockeko ekintza punkiagoetarako pantomimarako zirriborroa" zela esan zuen, "bere politika behartu eta beldur guztiarengatik, The Clashek oraindik ere funtsezko jotzen duela" ondorioztatuz

The Clash Colin Larkinen All Time Top 1000 Albums sailkapenean (2000) 180. postuan bozkatua izan zen. Q-k "Inoizko ehun britainiar albumik bikainak" zerrendako 48. postuan jarri zuen urte berean, eta albuma "Garai guztietako ehun punk diskorik onenak" bere zerrendan sartu zuen 2002an. Spinek albuma 2001eko bere "50 punk diskorik funtsezkoen" zerrendan hirugarren postuan sailkatu zuen, "punka amorru alienatu gisa, korporazioen aurkako txorakeria gisa, arraza-nahasketa alai gisa, dibulgazio ebanjeliko gisa eta hatz-koskor zuriak eta bulkada eroak" deituz. 2003an, Mojok "Top 50 Punk Albumen" zerrendan bigarren postuan sailkatu zuen, "azken punk protesta albuma" zela esanez. Urte berean, AEBetako bertsioa 77. postuan kokatu zen Rolling Stone aldizkariaren inoizko 500 disko bikainenen zerrendan. Albuma 2012an 81. postuan sailkatu zen berriro, eta 2020ko eguneratzean, 102. postuan. Albuma Robert Dimeryren 1001 Records You Must Hear Before You Die-n ("Hil aurretik entzun behar dituzun 1.001 disko") zerrendatuta dago.

Lee Perry ekoizle jamaikar ospetsuak, 1977an Londresen zela, diskoa entzun eta Bob Marleyri jarri zion: horrek gero The Clash taldea aipatu zuen Punky Reggae Party kantan. 
+Atzera begirako profesionalen balorazioaBerrikuspenen puntuazioakIturriaBalorazioaAllMusic☆☆☆☆☆Alternative Press5/5The Baltimore Sun☆☆☆☆Classic Rock☆☆☆☆☆The Encyclopedia of Popular Music☆☆☆☆☆Q☆☆☆☆☆Rolling Stone☆☆☆☆☆The Rolling Stone Album Guide☆☆☆☆☆Select5/5Spin Alternative Record Guide10/10

 Kanten zerrenda 
Ahots nagusia Joe Strummer da, besterik zehaztu ez bada. Kanta guztiak berak eta Mick Jonesek idatziak dira, besterik zehaztu ez bada: 
+Lehen aldeazk.IzenburuaIdazleakAhots nagusiakIraupena1Janie Jones2:032Remote ControlJones, Strummer3:003I'm So Bored with the USA2:254White Riot1:565Hate and WarJones, Strummer2:056What's My NameStrummer, Jones, Keith Levine1:407Deny3:038London's Burning2:12
+Bigarren aldeazk.IzenburuaIdazleakAhots nagusiaIraupena1Career Opportunities1:522Cheat2:063Protex BlueJones1:424Police & ThievesJunior Murvin, Lee Perry6:01548 Hours1:346Garageland3:12

 AEBetako 1979ko bertsioa 
AEBetan, The Clash taldearen estudioko lehen albuma Give 'Em Enough Rope kaleratu eta urtebetera argitaratu zenez, herrialde hartan bigarren argitaraldia izan zen. CBSk, AEBetan, albuma "ez zela irratirako egokia" erabaki zuen eta, beraz, hasiera batean, 1977 eta 1978 artean inportazio gisa baino ez zen eskuragarri egon; horrexegatik, urteko inportazio salduena bihurtu zen, 100.000 kopia baino gehiago salduta.

1979ko uztailean, Epicek albumaren bertsio aldatua argitaratu zuen AEBetako merkaturako. Bertsio horrek jatorrizko bertsioko lau kanta ordezkatu zituen albumik gabeko bost single eta B aldeekin, horietako batzuk The Clashen Give 'Em Enough Rope (1978) estudioko bigarren albumaren ondoren grabatu eta argitaratuak. White Riot-en bertsio single birgrabatua ere erabili zuen, Erresuma Batuko bertsioan ageri den jatorrizko grabazioaren ordez. Albumik gabeko singleak barne hartzen dituenez, The Clashen AEBetako edizioa de facto bilduma-albumtzat har liteke.

The Clashen AEBetako bertsiotik kanpo utzitako kantak hauek izan ziren:

 Deny,
 Cheat,
 Protex Blue,
 48 Hours, eta
 White Riot (jatorrizko bertsioa).

Hurrengo kantak gehitu ziren:

 Clash City Rockers – hasieran, Erresuma Batuan single gisa (A aldea) kaleratua, 1978ko otsailean,
 Complete Control – hasieran, Erresuma Batuan single gisa (A aldea) kaleratua, 1977ko irailean,
 White Riot (bertsio bergrabatua) – hasieran, single gisa (A aldea) argitaratu zen Erresuma Batuan, 1977ko martxoan,
 (White Man) In Hammersmith Palais – hasieran, single gisa (A aldea) kaleratu zuten Erresuma Batuan, 1978ko ekainean,
 I Fought the Law – 1979ko maiatzean, Erresuma Batuko The Cost of Living EPan kanta gisa argitaratua, eta
 Jail Guitar Doors – hasieran, Erresuma Batuko Clash City Rockers kantarako B alde gisa kaleratua, 1978ko otsailean.

AEBetako bertsioaren hasierako kopiak zazpi hazbeteko single osagarri batekin ere iritsi ziren, Groovy Times eta Gates of the West aurkezten zituena. Oharretan, Nicky Headon bateria-jotzaile berria White Rioterako oker aipatzen da.

Estatu Batuetan, The Clash taldearen neurrizko arrakasta izandako beste disko bat izan zen, ziurrenik salmentak txikituak bide ziren arren, Erresuma Batuko bertsioak inportazio-merkatuan aspalditik zuen ospearen ondorioz. Taldeak 126. postua lortu zuen Billboard zerrendetan, urte bereko London Calling diskoaren aurrerapen komertzialerako abiapuntua bertan ezarriz.

Erresuma Batuko beren lehen diskoa Kanadan CBS Records diskoetxeak kaleratu zuenetik, CBS Canadak AEBetako bertsioa kaleratu zuenean, azalaren artea aldatu zuten, diskoak erosten dituztenak ez nahasteko: ertz urdin iluna du, berdearen ordez. Hasierako aleek Groovy Times 7" osagarria ere bazekarten. AEBetako bertsioaren jatorrizko kasete prentsaketa batzuetan What's My Name? agertzen zen laugarren kanta gisa, eta Complete Control, hamaikagarren kanta gisa. Jatorrizko bertsio horien atzealdean bi kantak zerrendatzen dira, albumaren azken bertsioetan agertzen diren bezala. Albumaren AEBetako edizioa Japonian ere argitaratu zen, Pearl Harbor '79 izenburu berriaz eta Gates of the West, atzealdean Groovy Times zuela, singlea gehituta.

 Kanten zerrenda 
Kanta guztiak Joe Strommerrek eta Mick Jonesek idatziak dira, besterik zehaztu ez bada:
+Lehen aldeazk.IzenburuaIdazleaAhots nagusia(k)Iraupena1Clash City RockersStrummer3:562I'm So Bored with the USAStrummer2:253Remote ControlJones, Strummer3:004Complete ControlStrummer3:145White RiotStrummer1:596(White Man) In Hammersmith PalaisStrummer3:597London's BurningStrummer2:128I Fought the LawSonny CurtisStrummer2:41
+Bigarren aldeazk.IzenburuaIdazleakAhots nagusia(k)Iraupena1Janie JonesStrummer2:032Career OpportunitiesStrummer1:523What's My NameStrummer, Jones, LevineStrummer1:404Hate & WarJones, Strummer2:055Police & ThievesJunior Murvin, Lee PerryStrummer6:016Jail Guitar DoorsJones3:057GaragelandStrummer3:12

 Artistak 
eskuinera|thumb|The Clash azaleko argazkirako, harmaila horretantxe jarri ziren (2008ko argazkia)

 Taldekideak 

 Joe Strummer − ahotsa eta koruak, gitarra erritmikoa, gitarra nagusia 48 Hoursen, pianoa eta ekoizpena AEBetako bertsioan.
 Mick Jones − gitarra nagusia, koruak eta ahots nagusiak, AEBetako bertsioko ekoizpena.
 Paul Simonon − baxua, AEBetako bertsioko ekoizpena.
 Terry Chimes (Tory Crime izen-deiturez zerrendatua) − bateria, Erresuma Batuko bertsioko ekoizpena.
 Topper Headon − bateria, A aldeko 1., 4., 6. eta 8. kantetan, eta B aldeko 6. kantan, AEBetako bertsioan, ekoizpena AEBetako bertsioan.

 Ekoizpena 

 Mickey Foote − ekoizpena, ingeniaritza, AEBetako bertsioan.
 Simon Humphrey − ingeniaritza.
 Kate Simon − azala.
 Rocco Macauly − kontrazaleko argazkia.
 Lee Scratch Perry – ekoizpena, AEBetako bertsioan.
 Sandy Pearlman – ekoizpena, AEBetako bertsioan.
 Bill Price – ekoizpena, AEBetako bertsioan.

 Zerrendak 
+Erresuma Batuko zerrendakAEBetako zerrendakZerrendak (1977)GorenaZerrendak (1979)GorenaErresuma Batuko diskoak (OCC)12US Billboard 200126Suediar diskoak (Sverigetopplistan)42

+The Clashen 2024ko zerrendetako asteroko kokapenaZerrenda (2024an)Postu gorenaGreziar diskoak (IFPI)10

 Ziurtagiriak 
+HerrialdeaZiurtagiriaAle / salmenta ziurtatuakAEB (RIAA)urrezkoa500.000Erresuma Batua (BPI): Erresuma Batuko jatorrizko diskoaurrezkoa100.000Erresuma Batua (BPI): Errsesuma Batuko berrargitarapenaurrezkoa100.000Erresuma Batua (BPI): estatubatuar argitarapenazilarrezkoa60.000

 Erreferentziak 

 Bibliogafia osagarria 

 Gilbert, Pat (2005) [2004]. Passion Is a fashion: The Real Story of The Clash (laugarren argitalpena). London. Aurum Press. ISBN 1-84513-113-4. OCLC 61177239
 Gray, Marcus (2005) [1995]. The Clash: Return of The Last Gang in Town (bosgarren argitalpena, berrikusia). Londres: Helter Skelter. ISBN 1-905139-10-1. OCLC 60668626
 Green, Johnny; Garry Baker (2003) [1997]. A Riot of Our Own: Night and Day with The Clash (hirugarren argitalpena). Londres: Orion. ISBN 0-7528-5843-2 OCLC 52990890
 Gruen, Bob; Chris Salewicz (2004) [2001]. The Clash (hirugarren argitalpena). Londres: Omnibus. ISBN 1-903399-34-3 OCLC 69241279
 Needs, Kris (2005eko urtarrilak 25). Joe Strummer and the Legend of the Clash. Londres: Plexus. ISBN 0-85965-348-X OCLC 53155325
 Topping, Keith (2004) [2003]. The Complete Clash (bigarren argitalpena). Richmond: Reynolds & Hearn. ISBN 1-903111-70-6 OCLC 63129186

 Kanpo estekak 

 Album osoa (Erresuma Batuko bertsioa).

Kategoria:Gainbegiratu gabeko itzulpenak
Kategoria:The Clashen albumak