Angelologia

AngelologiaEuskalterm: [Hiztegi terminologikoa] [2003] aingeruen azterketan datzan teologiaren adarra da.

Kristautasunean aingeruak Jainkoaren eragileak dira; teologia kristauko zenbait lanek aingeru-izakien hierarkiak asmatu dituzte.

Eragin handiena izan zuen kristau aingeruen hierarkia VI. mendearen hasieran aurkeztu zen. Pseudo-Dionisio Areopagokoak idatzi zuen De Coelesti Hierarchia () lanean. Paulo apostoluak, Itun Berriaren zatirik handienaren egileak, bihurtu zuen figura garrantzitsua zela adierazi zuen, eta bere lanak bere benetako izena erabili izan balu izango zuena baino eragin handiagoa izan zuen, Erasmok XVI. mendearen hasieran lanaren datari buruzko zalantzak plazaratu zituen arte.

Santuen komunioaren doktrina teologikoan aipatzen den bezala, paradisuan Jainkoaren egiaren eta aurpegiaren ikuspegi komun eta bakarra dago, aingeruen edo giza arimen arteko inolako alderik gabe. Summa theologiae lanak dioenez, maila desberdinak daude sorkuntzari dagokionez, Jainkoarekiko bitartekotzarako eta giza bizitzetan zuzeneko entrega egiteko ahalmenari dagokionez.

 Doktrina katolikoa 
Eliza Katolikoaren Kristau-ikasbidearen arabera, 328. paragrafoa, "izaki espiritual, gorpuzgabeen existentzia, Idazteunak «aingeru» deitu ohi duena, fede-egia da. Tradizioaren adostasuna bezain argia da Idazteunaren testigantza ".

Eliza Katolikoaren Kristau-ikasbideak dio: "Elizaren bizitza osoa aingeruen laguntza misteriotsu eta ahaltsuaz baliatzen da... Hasieratik hil arte, giza bizitza bere zaintza zaintzaileak eta bitartekotzak inguratzen dute". "Kristoa aingeruen munduaren erdigunea da. Bere aingeruak dira... Bereak dira Berak eta Harentzat sortuak direlako".

Aingeruak unibertsoa eta Adam eta Eva sortu aurretik sortu zituen Jainkoak, eta goi-mailako izakitzat hartzen dira, eta, beraz, gizadia baino goragokotzat.

Agustin Hiponakoak esango zuenez, aingeruak zerbait berria esperimentatzen ari ziren Jainkoaren sorkuntza garatu ahala. Aingeru "onek" uneoro bilatzen dute, zorionaren benetako iturrirantz, Jainkoagana, jotzeko. Jainkoa gurtzera bultzatzen gaituzte.

Historia

Kultura ezberdinetan aingeruak gurtzen dituzte. Jainkoaren eta gizakien arteko mezulariak direla sinesten hasi ziren. Ondoren, asiriar eta greziar herriek, aingeruekin paraleloan, hegoak gehitu zizkieten Hermes edo Eros bezalako jainkoei, maitasun sutsuaren jainkoari.

Tanakhean bi aingeruri bakarrik ematen zaie izena: Gabriel goiaingeruari, ustez Danielen ulermena argitu zuena, eta Mikel goiaingeruari, Israelen babesletzat jotzen dena (). Tobiasen liburu deuterokanonikoan Rafael goiaingerua agertzen da. Kanonetik kanpo, Henoken liburua apokrifoan aingeruek Moisesen legearen entregan parte hartu zutela esaten da. Itun Berrian, farisearrek aingeruek gizakiei Jainkoaren borondatearekin komunikatzen dietela uste zuten (), eta saduzearrek, berriz, ez zutela aingeruetan ez izpirituetan sinesten (). Ireneok (130-195) aingeruen arteko hierarkiak erakutsi zituen, Origenesek (182-250), berriz, aingeru bat eror badaiteke deabrua bihur daitekeela uste zuen. Jeronimok (347-420) jaiotzean, pertsona bakoitzari aingeru guardako bat ematen zitzaiola uste zuen. Pseudo-Dionisiok 500ean aingerua Jainkoaren irudia dela esan zuen. Gregorio Magno (540-600) aingeruek gorputz zerutiarretan boterea zutela esan zuen, eta Petrus Lombardusek (1100-1160) aingeru batek jende asko zaindu zezakeela uste zuen.

 Ikus, gainera 
 Aingeru gaizto
 Deabruak

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Aingeruak kristautasunean