Josefina Chantre

Josefina Chantre, Zezinha Chantre bezala ere ezaguna, (Paul-eko udalerria, Santo Antão uhartea, 1942) Portugalgo kolonialismoaren amaieraren alde eta Ginea-Bisáu eta Cabo Verdeko independentziaren alde borrokatu zuen ekintzaile caboverdiarra da. Afrikako Errenazimentuko Mendebaldeko Afrikako Emakumeen Elkarteko (RAMAO-CV) presidentea da.       eta Cabo Verdeko Emakumeen Erakundearen sortzailea izan zen.

 Ibilbidea 
Josefina Chantre Pauleko udalerrian jaio zen, Cabo Verdeko Santo Antão uhartean, 1942an, hamar anai-arrebako familia batean.  São Vicente uhartean ikasi zuen eta geroago, 1960ko hamarkadan, Portugalera joan zen, Adriano Moreira, Itsasoz Haraindiko Ministroaren beka bati esker.

Angolara aldatu zen, eta han Gizarte Laguntzako Institutuan, txabolismoan eta hainbat probintziatako auzo marjinaletan lan egin zuen. Gizarte-diskriminazioa eta bidegabekeria sentitzeak kontzientzia politiko handiagoa ekarri zion. Bi urte geroago Luandara joan zen eta Gizarte Zerbitzuen Goi Institutuan matrikulatu zen. Portugalera itzulita Lisboako Gizarte Zerbitzuetako Goi Mailako Eskolan ikasi zuen. Bertan ezagutu zituen kolonien independentziaren alde borrokatzen ziren eta Afrikako erresistentziako kide ziren gazteak.

1970ean, Chantre Suediara joan zen, orduan bere bikotekide zen Joaquim Ribeiro Carvalho mozambiketarrarekin, Mozambikeko Askapen Fronteko (FRELIMO) kidea zenarekin. Geroago Aljerrera aldatu zen Tanzaniara joateko asmoz, hura baizen Mozambikeko borrokaren lubaki armatura. Geroago eta nahiz eta bertara joatea eragotzi zioten, eta Ginea eta Cabo Verdeko Independentziarako Alderdi Afrikarraren politika ezagutzen zuen, Conakrira joan zen, nazio askapenerako mugimenduekin laguntzeko. Hiri horretan Amílcar Cabral-en idazkaritzan lan egin zuen komunikazio arduradun gisa. Aldi berean Liberação egunkariaren eguneraketan lan egin zuen eta irrati lanak egin zituen varloventoar kreolera hizkuntzan.

Amílcar Cabral hil ondoren, Chantre PAIGCko kide ere zen Inacio Semedorekin bidali zuten Aljeriara, borroka armatuan, PAIGCko lankideen prestakuntzan eta Londresko negoziazioen laguntzan logistikoa eman zuen herrialdera, beharrezkoa baitzen Cabralen heriotzaren arrazoiak azaltzea. Chantrek askapen nazionaleko borrokan parte hartu zuen eta, Cabo Verdek independentzia lortu ondoren, herrialde horretako emakumeen berdintasunaren aldeko borrokan eman zuen bere bizitza, 1980an hara joan zelarik.

Chantrek Cabo Verdeko eraikuntzan emakumeak izan zuen papera azpimarratu zuen, “Caboverdiako emakumea bi aldiz kolonizatua izan zela esanez: lehenik kolonialistak esplotatu zuela, eta gero gizonak berak”. Cabo Verde independente bat eraikitzen hasi zirenean, alderdiak uste zuen garapenak globala izan behar zuela, baina Cahntrek uste zuen planteamendu hori okerra zela, biztanleriaren erdia baino gehiago emakumeek osatzen baitzuten, eta egoera horretan sortu zen Cabo Verdeko emakumeen lehen erakundea, "Cabo Verdeko Emakumeen Erakundea", genero-berdintasuneko politikak eta proiektuak garatzeko, herrialde berdinzale bat eraikitze aldera. Chantrek hezkuntza eta prestakuntza indartzea ere defendatu zuen, caboverdiarrek, gehienak merkatu informalean lan egiten zutenek, lan duinak eta bidezko soldatak jaso ahal izateko.  Beste proiektu batzuen artean, PMI-PF izenez ezagutzen den familia-plangintzarako eta ama-haurren babeserako programa garatu zuten eta Cabo Verdeko haurtzaindegi edo haur-eskola sare osoa inplementatu zuten.

Chantrek bere aktibismoarekin jarraitu zuen nazio askapen borrokari buruzko informazioa zabaltzen, batez ere gazteak kontzientziatzeko eta emakumeek Ginea-Bissau eta Cabo Verdeko askapenari egindako ekarpena erakusteko.

Chantre Honoriio Chantrerekin ezkondu zen. Honoriio Chantre kaboverdiarra zen eta kolonien askapenerako borrokako kidea.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 Josefina Chantre Fontesi elkarrizketa TIVER24-n

Kategoria:Caboverdetarrak
Kategoria:Emakume aktibistak
Kategoria:Feministak