Guido Flandriakoa

Guido "de Dampierre" (nederlanderaz: Gwijde van Dampierre) (1226 inguru - Compiègne, 1305eko martxoaren 7a) Flandriako kondea (1251–1305) eta Namurreko kondea (1268–1297) izan zen. Frantsesen preso zegoen, flandriarrek frantsesak Kortrijkeko guduan garaitu zituztenean,1302an.

Guido Gilen II.a de Dampierre eta Margarita II.a Flandriakoaren bigarren semea izan zen. Bere anaia nagusia, Gilen, txapelketa batean hil zenean, Guidok Flandriako kondea izatera pasa zen, bere amarekin batera. (Margaritak Gilen Flandriako kide-gobernatzaile izendatu zuen 1246an, konderria Dampierre familiako seme-alabei (bere bigarren ezkontzatik jaiotakoei) pasatzeko, lehen ezkontzatik jaiotako Avesnes leinuaren ordez.) Guido eta bere amak Avesnestarren aurka borrokatu zuten (Hainauteko kondea zen Joan I.ak gidatuak) Flandria eta Hainauteko ondorengotza gerran, baina 1253an Walchereneko guduan garaitu zituzten, eta Guidok preso amaitu zuen. Frantziako Luis IX.aren bitartekaritzaz askatu zuten 1256an. 1257an Joanes Hainautekoa hil ondoren, bake labur bat lortu zen.

1270ean, Margaritak Flandriako merkatari ingelesen salgaiak konfiskatu zituen aduana zergak ordaindu ez zituztelako. Horrek Ingalaterrak eragindako gerra komertzial suntsitzailea ekarri zuen, honek ematen baitzuen artilearen zati handiena flandriar ehuleei. Desadostasun hori Montreuil-sur-Merren 1274ko uztailaren 28an sinatutako itunarekin amaitu zen, eta horren bidez Ingalaterrako merkatariei ezartzen zitzaizkien aduana zergak indargabetu ziren. 1278an Margarita bere kargua utzi ondoren, Guidok sarritan izan zituen arazoak plebeio matxinoekin.

1288an, zergen inguruko kexek eraman zuten Frantziako Filipe IV.a Flandriaren gaineko kontrola estutzera. Tentsioa handitu egin zen Guidoren eta erregearen artean; 1294an, Guidok bere alaba Filiparen ezkontza antolatu zuen Galesko printze Eduardorekin. Hala ere, Filipek Guidoren eta bi semeren atxiloketa agindu zuen, ezkontza bertan behera uztera behartuz, eta Filipa Parisen preso eduki zuen 1306an hil zen arte. 1296an, Guidok berriro erregearen aurrean agertu behar izan zuen, eta Flandriako hiri nagusiak erregearen babespean jarri ziren, Guidok kalte-ordaina ordaindu eta bere lurrak erregearen graziaz edukitzeko baldintzapean.

Iraingarri horien ondoren, Guidok Filipe engainatu eta mendekua hartu nahi izan zuen 1297an Ingalaterrako Eduardo I.arekin aliantza eginez, baina Filipek erantzun zuen Flandria ondare errealean anexionatuz. Roberto II.a Artoiskoaren agindupeko frantsesek flandriarrak garaitu zituzten Furneseko guduan, eta Eduardoren Flandriarako espedizioa bertan behera gelditu zen. Guidok 1298an bakea egin zuen Filipekin eta bakarrik utzi zuten bere patuarekin. Frantsesek berriz inbaditu zuten 1299an, eta 1300eko urtarrilean bai Guido bai bere semea, Roberto, atxilotu zituzten.

Hala ere, flandriar hiritarrek zuzenean frantsesen agintea kondearen baino zapaltzaileagoa zela ikusi zuten. 1302an Kortrijkeko guduan frantses armada bat garaitu ondoren, Guidok askatasun laburra izan zuen, frantsesen baimenarekin negoziazioak saiatzen zirela. Haren menpekoek, hala ere, ez zuten amore eman; eta 1304ko frantsesen ofentsiba berriak flandriarren ontzidia suntsitu zuen Zierikzeeko guduan eta Mons-en-Pévèleko guduan borrokatu ziren. Guido berriro preso hartu zuten, eta han hil zen.

 Familia 
1246ko ekainean Guido Matilda Béthunekoarekin ezkondu zen (1264ko azaroaren 8an hila), Roberto VII.a, Béthuneko jaunaren alaba, eta seme-alaba hauek izan zituzten:

 Maria (1297an hila), Gilen Jülichekoarekin ezkondu zen (1278an hila), Gilen IV.a, Jülich-eko kondearen semea. Seme bat izan zuen, Gilen izenekoa. 1285ean Simon II.a Chateauvillainekoarekin (1305ean hila), Bremur-eko jaunarekin, ezkondu zen.
 Roberto III.a Flandriakoa (1249-1322), bere oinordekoa.
 Gilen (1249 ondoren-1311), Dendermonde eta Crèvecoeureko jauna, 1286an Alix Beaumontekoarekin ezkondu zen, Raoul Clermontekoaren alaba, eta ondorengoak izan zituen. Bere semea, Joan Dampierrekoa, Crèvecœureko jauna, Guido IV.a, Saint-Poleko kondearen alaba Beatricerekin ezkondu zen.
 Joan Flandriakoa (1250-1290eko urriaren 4a), Metz-eko eta Liejako apezpikua.
 Balduino (1252–1296).
 Margaret (1253 inguru – 1285eko uztailaren 3a), 1273an Joan I.a, Brabanteko dukearekin ezkondu zen.
 Beatrice (1260 inguru – 1291eko apirilaren 5a), 1270ean Floris V.a, Holandako kondearekin ezkondu zen.
 Filipe (c. 1263 – 1308ko azaroa), Teanoko kondea, Mahaut Courtenaykoarekin, Chieti-ko kondesarekin (1303-n hila), ezkondu zen, eta 1304an Philipotte Millykoarekin (1335-n hila), baina ez zuten ondorengorik izan.

1265eko martxoan, Guido Isabella Luxenburgokoarekin ezkondu zen (1298ko irailan hila), Enrike V.a Luxenburgokoaren alaba, eta seme-alaba hauek izan zituzten:

 Beatrice (1307-n hila), 1287an Hugo II.a Châtillongokoarekin ezkondu zen.
 Margarita (1331-n hila), 1282ko azaroaren 14an Roxburgh-en Alexandro Eskoziakoarekin ezkondu zen (Alexandro III.aren semea), eta 1286ko uztailaren 3an Namurren Reginaldo I.a of Gueldersekoarekin ezkondu zen.
 Isabella (1323-n hila), 1307an Jean Fienneskoarekin ezkondu zen, Tingryko jauna; Roberto Fienneskoa, Frantziako konde nagusiaren ama izan zen.
 Philippa (1306-n hila, Parisen).
 Joan I.a Namurreko Markes (1267-1330), lehenenzgoz Margarita Clermontekoarekin ezkondu zen, Roberto Clermonteko kondea, eta aurrerago Maria Artoisekoarekin (1291-1365), Filipe Artoisekoaren alaba, eta ondorengoak izan zituzten.
 Guido Namurrekoa (1311-n hila), Ronseko jauna eta Zelandiako kondea, Margarita Lorrenakoarekin ezkondu zen, Teobaldo II.a, Lorrenako dukearen alaba. Ez zuten ondorengorik izan.
 Enrike (1337ko azaroaren 6an hila), Lodiko kondea, 1309ko urtarrilean Margarita Clevesekoarekin ezkondu zen (Dietrich VII.a Cleveseko kondearen alaba) eta ondorengoak izan zituen.
 Joana (1296-n hila), Flineseko abadian moja izan zen.

 Erreferentziak 

Kategoria:Flandriako konde-kondesak