Joaquín Fernández Prida

Joaquín Fernández Prida jurista, Nazioarteko Zuzenbideko irakaslea, abokatua eta espainiar politikaria izan zen. Grazia eta Justizia ministro, Barne Arazoetako ministro, Itsas Armada ministro eta Estatu ministro izan zen Alfontso XIII.aren erregealdian.

 Biografia 
Francisco Fernández Cardínen semea zen, Oviedoko Literatura Unibertsitateko irakasle eta errektoreordea izan zena. Bere jaioterrian Zuzenbidea ikasi zuen, 1882an graduatu zen eta bi urte geroago Madrilgo Unibertsitatean doktoretza lortu zuen. Oviedoko Unibertsitatera itzuli zen, non bi urtez irakasle laguntzaile izan zen, Nazioarteko Zuzenbidean espezializatuz.

1886an, diziplina horretako katedra lortzeko oposizioa irabazi zuen Sevillako Unibertsitatean, eta urte batzuk geroago Santiagoko eta Valladolideko unibertsitateetara joan zen. 1898an, Zuzenbide Historiako katedra lortzeko oposizioa irabazi zuen Madrilgo Unibertsitate Zentralean, eta han bizi izan zen bere bizitza osoa. Nazioarteko zuzenbidearen arloan ospea lortu zuen, La España Moderna, Revista General de Legislación y Jurisprudencia eta Revista de Ciencias Jurídicas y Sociales bezalako aldizkari espezializatuetan kolaboratuz. 1909an, Britainia Handiaren eta Alemaniaren arteko arbitro izendatu zuten bi herrialdeen arteko Walfisch badiako (gaur egungo Namibia) lurralde afrikarrean muga zehazteari buruzko auzian.

Bere nortasunaren beste alderdi garrantzitsu bat bere jarduera politikoa izan zen. Alderdi Kontserbadorearen kidea. Valladolideko Unibertsitateak senatari izendatuta, kargua izan zuen 1903tik 1919ra, urte horretan bizitza osorako senatari izendatu baitzuten. 1909tik Gizarte Erreformen Institutuko kide izan zen; Ikasketak Hedatzeko Batzordeko kide (1912-1916), eta 1913tik Institutu Diplomatiko eta Kontsularreko zuzendari.

Kontserbadoreak banandu zirenean, Fernández Pridak Antonio Mauraren urratsak jarraitu zituen, Maurista alderdi berriko buruzagi bihurtuz. Kargu horretan, Grazia eta Justizia ministro izan zen 1917ko azaroaren 3tik 1918ko martxoaren 18ra Manuel García Prietok zuzendutako kabinetean; Barne Arazoetako ministroa 1919ko abenduaren 12tik 1920ko maiatzaren 5era Manuel Allendesalazarrek zuzendutako lehen kabinetean —prentsarentzat igandeko atsedena ezarriz—; Itsas Armada ministroa 1921eko martxoaren 13tik 1921eko abuztuaren 13ra Manuel Allendesalazarrek zuzendutako bigarren kabinetean, eta Estatu ministroa 1922ko martxoaren 8tik abenduaren 7ra José Sánchez Guerrak zuzendutako kabibetean.

Agintaldi honekin bat eginez, Annualgo hondamendia gertatu zen, non 3.000 soldadu espainiar inguru Marokoko lurraldean abandonatu eta ondoren hil ziren. Espainiako armadaren emaitza negargarrien ondoren, Dámaso Berenguerrek, Espainiako Goi Komisarioak Marokon, bi gabarra erosteko eta Alfonso XIII gerraontzia bidaltzeko eskatu zuen, espainiar soldaduak erreskatatu ahal izateko. Fernández Pridaren ukoak Arruit mendian erresistentzian zeuden gizonak heriotzara kondenatu zituen. Primo de Riveraren diktaduraren gorakadarekin, erregimen horrekin kolaboratzeari uko egin zion eta, geroago, monarkiko gisa, Errepublikaren aurka esku hartu zuen. Espainia ordezkatu zuen nazioarteko hainbat biltzarretan eta Institutu Diplomatiko eta Kontsularra eta Marokoko Ikasketa Zentroa zuzendu zituen. Bere izena Barne Arazoetako Ministerio frankistak izendatutako hogeita bi juristen zerrendan agertzen da, eta "1936ko uztailaren 18an jarduten zuten botereen zilegitasunik ezari buruzko iritzia" prestatu zuten. 1938ko abenduaren 21ean argitaratutako dokumentua, Espainiako Gerra Zibila eragin zuen altxamendu militarra justifikatzeko asmoz egina. Carmen García-Mendozarekin ezkondu zen.

Nazioarteko Zuzenbideko Institutuko, Estatu Kontseiluko eta Zientzia Moral eta Politikoen eta Jurisprudentzia eta Legegintzako Akademietako kidea izan zen.

 Kanpo estekak