Florence Dixie

Florence Caroline Dixie (sortzez Douglas, 1855eko maiatzaren 25a - Cummertrees, 1905eko azaroaren 7a) eskoziar idazlea, gerra-berriemaile eta feminista izan zen. "Across Patagonia" bere Patagoniako bidaia kontakizuna  idatzi zuen, "The Young Castaways and Aniwee" bezalako haurrentzako liburuak; edo, "The Warrior Queen", eta bere utopia feminista "Gloriana"; edo "The Revolution of 1900", denek jorratzen dituzte neskatoekin, emakumeekin eta gizartean dituzten posizioekin lotutako gai feministak.

 Bizitza 
1855eko maiatzaren 25ean Cummertreesen (Dumfries, Eskozia) jaioa, Douglas Caroline Margaret Claytonen (1821–1904) eta, William Clayton jeneralaren alaba zen, 5. Baronet (1786–1866), Great Marlowerako parlamentari, eta Archibald Douglas (1818–1858) Berrensy Markesaren 8. Neba biki bat zuen, Lord James Edward Sholto Douglas (1891n hil zen), ahizpa zaharrago bat, Lady Gertrude Douglas (1842-1893), eta hiru neba zaharrago: John Sholto Douglas, Drumlanrig-eko bizkondea (1844-1900), beranduago bederatzigarren Queensberry-ko markesa, Lord Francis Douglas (1847) eta Douglord Douglord Ward (1865–1838).

Lady Florence marimatxa bat bezala deskribatu izan da, bere anai-arrebak berdindu nahi zituena jarduera fisikoetan, izan igeri egiten, zaldiz ibiltzen edo ehizan. Zangalatrau ibiltzen zen, ile motza eramaten zuen gizonezkoen estilora eta ez zuen modarekin bat egin nahi Victoria erreginari aurkezten ziotenean. Bera eta bere neba bikia, James, bereziki hurbilekoak izan ziren haurtzaroan, "Darling" (Florence) eta "Deares" (James) deituz. John anaia zaharrarengandik ere hurbil zegoen, eta haren antza zuen tenperamentuz, biak "ausartak, dinamikoak eta setatiak" zirelarik. Bere haurtzaroa gertaera dramatiko eta tragikoek markatu zuten. 1858ko abuztuaren 6an, hiru urte zituela, aita hil zitzaion; bere buruaz beste egin zuela uste zuen. 1862an, bere alargunak, Carolinek, konbikzio berri batekin jokatu zuen eta Eliza katolikoaren katolizismora bihurtu zen. Bere semerik gazteenak, Archibald, orduan hamabi, eta Florence eta James, zazpi-rekin, Frantziara eraman zituen, eta han berak nahi bezala hezi ahal izan zituen. Horren ondorioz, haurren tutoreek mehatxu egin zioten Lady Queensberryri, Ingalaterrako legepean demanda bat jarriz, hura kentzeko. Hirurak gazteegiak ziren Eskoziako legearen arabera tutore bat aukeratzeko. Azkenean, bi urtez egon ziren Falconer Atlee-k, Nanteseko kontsul britainiarrak, leku seguru bat eskaini zien bere lehen kokalekua aurkitu zenean, eta Napoleon III.a enperadoreak azkenean Lady Queensberryri bere babesa luzatu zion, berak hiru haurren zaintza mantendu zezakeela ziurtatuz. 

Archibald katolikoa bihurtu zen eta ordena sakratuak hartu zituen, apaiz bihurtuz. Carolineren alaba zaharrena ere, Gertrude, katolizismora bihurtu zen. Bere senargai anglikanoak seme-alabak fede horretan hezteari uko egin zionean, Gertruderen konpromisoa hautsi egin zen. Hammersmith-eko komentu batean sartu zen eta nobiziatua osatu zuen 1867an Belo Beltzaren Ahizpa izateko, baina ondoren ordena utzi zuen. Azkenean, Carolinek bere seme gazteenen zaintzari eutsiko ziola erabaki zuten, eta Ingalaterrara itzuli ziren. Lady Florence, hasiera batean, institutriz batek hezi zuen etxean, baina «desafiogile, errebelde eta urduri» gisa deskribatzen du. Bederatzi urterekin Frantziatik itzuli ondoren, bikiak banandu egin ziren. James barnetegi katoliko batera bidali zuten, eta Florence mojen ikastetxe batera, gorroto zuena. Baina poesian nolabaiteko kontsolamendua aurkitu zuen: bere haur bertsoak askoz beranduago argitaratu ziren «Neskato baten kantak eta beste poema batzuk» izenarekin, «Darling» izengoitiaren pean. Florencen neba zaharrenak, John Douglasek, Queensberryko bederatzigarren markes izateko adin-nagusitasuna lortu baino egun batzuk lehenago, beste tragedia batek jo zuen familia. Gonbidatuak ospakizun handi baterako biltzen ziren bitartean, 1865eko uztailaren 14an, Lord Francis Douglas, 18 urtekoa, beste hirurekin batera hil zela jakin zen, Matterhorn-era lehen igoera lortu ondoren. Lord Queensberry ziztu bizian joan zen Zermattera, anaiaren gorpua etxera ekartzeko asmoz, baina Lord Francisen arrastorik ez zen batere aurkitu, bere arroparen zirtzil batzuk izan ezik. Queensberryk, bakarrik, gidaririk gabe eta ilargiaren argitan, Matterhorni eraso eta "Txabolaraino" heldu zen. Kasualitate handia izan zen bi gidarik aurkitu eta erreskatatu izana, hotzak hil aurretik.  Florenceri barkamena eskatuz idatzi zuen: "Pentsatu eta pentsatu nuen non nengoen, deitu eta berriro ikusiko ote nuen galdetu nion neure buruari. Miseriaz erdi zoratuta nengoen eta ezin izan nuen saihestu". "Izugarri atsegina eta talentuduna" Francisen heriotza sakon sentitu zuen bere familiak. 1876an, Florence Zermattera itzuli zen Queensberryrekin, eta Francis hil zen aztarnak erakutsi zizkion.  Familiatik harago, tragedia iraupen luzeko sentsazioa izan zen, mundu osoko egunkariek jakinarazia, askotan tonu sentsazionalista eta salatzaileetan. 

 Ezkontza 
1875eko apirilaren 3an, hemeretzi urte zituela, Sir Alexander Beaumont Churchill Dixierekin ezkondu zen, hamaikagarren baroneta (1851-1924), "Sir ABCD" edo "Beau" bezala ezaguna. Beauk, 1872ko urtarrilaren 8an hamaikagarren baronet gisa bere aitaren oinordekoa izan zenak, urtean 10.000 libera esterlinako diru-sarrerak zituen, hau da, 2023an 1.127.786 libera esterlina, landetxe bat, Bosworth Hallen etxe bat,  Market Bosworthetik hurbil, eta Londresen Mayfair barruti dotorean itsatsitako etxe bat. 1876an Leicestershireko Goi Sheriff izan zen. Florencek 1,52 metro besterik ez zuen neurtzen, eta Beauk 1,88 metro. Hala ere, Florence senar-emazteen bikote nagusia bihurtu zen, eta senarra "burdinazko makilarekin" gobernatu omen zuen. Bikoteak bi seme-alaba izan zituen: George Douglas (1876ko urtarrilaren 18an jaioa), gerora hamabigarren baronet bihurtu zena, eta Albert Edward Wolstan (1878ko irailaren 26an jaioa), haren aitabitxia  Gales printzea izan zen. Senar-emazteek abenturarako eta aire zabaleko bizitzarako grina partekatzen zuten, eta ezkontza zoriontsua izan zutela uste da, zalantzarik gabe Douglas neba-arreben artean zoriontsuena. Hala ere, Beauk edariarekin eta arrisku handiko jokoarekin zituen ohiturek ondorio katastrofikoak izan zituzten familiarentzat. Esaten denez, bere garaikideek bikoteari "Señor Siempre y Señora A Veces Achispado" esaten zioten. 1885ean, Bosworth-en zegoen antzinako etxea,  Beau-ren jabetza, saldu egin ziren, zorrak ordaintzeko. Jabetza galdu ondoren, bikotea Glen Stuart, Annan, Dumfriesshirera joan zen bizitzera. Lord Queensberry-ren eskoziar jabetzako etxeetako bat, Kinmount-en, Lady Florence-ren ama alargunaren etxea izan zen.Profile, staleyandco.com; accessed 11 March 2008.Middleton, Dorothy, "Dixie [née Douglas], Florence Caroline, Lady Dixie (1855–1905)" in Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004

 Ibilbidea 
1877an, Lady Florencek bere lehen eleberria argitaratu zuen, "Abel Avenged: a Dramatic Tragedy". Dixieren zenbait liburu bereziki, "Los jóvenes náufragos", edo "Los cazadores de niños de la Patagonia" eta "Aniwee", edo "La reina guerrera", eta helduentzako bere "Gloriana o La revolución de 1900" e "Isola", edo "Los desheredados: una revuelta". "for Woman y todos los desheredados" neskatoekin, emakumeekin eta gizartean dituzten posizioekin lotutako gai feministak garatzen dituzte. Bere azken eleberria, "La historia de Ijain", edo "la evolución de una mente" izeneko lan erdi-autobiografikoa, 1903an agertu zen. Helduentzako zein haurrentzako fikzioa ere argitaratu zuen arren, Dixie bere bidaia-liburuengatik gogoratzen da, "Across Patagonia" (1880) eta "In the Land of Misfortune" (1882), oraindik berrinprimatzen direnak. Liburu hauetan bere burua aurkezten du istorioaren protagonista gisa. Hori egitean, gizonen tradizioari desafio egiten dio, hots, tokiak bisitatu eta idatzi duten beste bidaia-idazle batzuk aipatu. XIX. mendean bidaiak idazteko estilo femenino paregabea sortzen du. 

 Liburuak 

 "Patagonian zehar" ("A través de la Patagonia") 
1878ko abenduan, bere bigarren semea jaio eta bi hilabetera, Edward, Dixie eta bere senarrak, Ingalaterran zuten bizitza aristokratikoa eta seme-alabak atzean utzi eta Patagoniara bidaiatu zuten.  Emakume bakarra zen bere bidai taldean. Queensberry eta James Douglas anai-arrebekin, Alexander Beaumont Churchill Dixie senarrarekin eta Julius Beerbohmekin batera abiatu zen.  Beerbohm, familiaren laguna, taldearen gidari izateko kontratatu zuten, aurretik Patagonian izandako esperientziagatik. Dixiek beste nonbaitera joatea pentsatzen aritu zen , baina Patagonia aukeratu zuen oso europar gutxik hara joan zirenak zirelako. Behin Patagonian, Dixiek paisaiaren irudi bat margotzen du William Wordsworth eta beste batzuen tradizio erromantikoa gogorarazten duten teknikak erabiliz, emozioa eta sentsazio fisikoa erabiliz mundu naturalarekin konektatzeko. "Lurralde ez oso erakargarri eta beldurgarri" gisa deskribatzen badu ere lurra, Dixieren ekintzek erakusten dute lur basati batean bizirauteko indarra  behar dela.

Patagonian zehar egiten dituen bidaietan, Dixie "aktiboa, erresistentea eta erresilientea" da, emakumeak ahulak eta babes beharrean bezala deskribatzen zituzten genero viktoriarreko eraikuntzak arbuiatuz. Gainera, "Across Patagonia" (1880) idaztean, Dixiek ez du inoiz bere senarra aipatzen bere izenagatik edo izenburuagatik ("nire senarra" bezala aipatuz, besterik gabe) eta bere burua espedizioko heroi bezala aurkezten du, gizonak historiako heroi bezala aurkeztu beharrean. Gizonak adimenez edo iraupenez gainditzen dituen edo haien antzera irauten duen uneak kontatzen ditu.   

Bere narratiban Europako sufragio femeninoa bezalako gai sozialak ikus badaitezke ere, ezer gutxi esaten du Patagoniako biztanleei buruz. Monica Szurmukek kritikatu egin du Julio Argentino Roca jeneralak garai hartako indigenen aurka egindako kanpaina militarrak ez jorratzeagatik. Hala ere, Szurmukek adierazi du Dixieren idazkerak elkarrekikotasuna aitortzen duen ezaugarri urratzailea duela. Dixiek Charles Darwinekin partekatu zituen Patagoniako bere oharrak. Darwinek Tuco-tucoaren "Journal of Researches" (1839) lanean egindako deskribapenarekin bat ez zetorren.  Darwinek Tuco-tucoak ia erabat lurpean bizi ziren izaki gautarrak zirela iradoki zuen bitartean, Lady Dixiek Tuco-tucoak ikusi zituen egunean zehar. Darwini "Across Patagoniaren" kopia bat bidali zion ; Darwinen liburu honen kopia Charles Darwinen Liburutegiaren zati bat da, Cambridgeko Unibertsitateko Liburutegiko Liburu Arraroen Gelan kokatua. Patagoniatik itzuli zenean, Dixiek jaguar bat eraman zuen etxera eta Affums deitu zion.  Affumsek hainbat orein hil zituen Windsor Great Parken eta zoologiko batera bidali behar izan zuten. 

Patagoniako alde txiletarrean dagoen Puerto Nataleseko hotel batek Hotel Lady Florence Dixie izena du bere omenez.

Patagonian izandako esperientziek gerora egindako lanaren zati handi bat inspiratu zuten, bai umeentzako idazkera, bai emakumeen sufragioaren aldeko mugimenduarekin egindako lana.  Umeentzako bere bi liburuak, "The Young Castaways" eta "Aniwee" , Patagonian girotuta daude eta emakumezko pertsonaia indartsuak irudikatzen dituzte. 

 Zorigaitzaren Lurraldean 
1881ean, Dixie Londresko The Morning Post-eko landa-korrespontsal izendatu zuten, lehenengo boer gerra (1880-1881) eta anglo-zulu gerraren ondorioen berri emateko. Bera eta senarra elkarrekin joan ziren Hegoafrikara. Cape Colonyko gobernadorearekin hartu zuen ostatu Lurmutur Hirian. Zululandia bisitatu zuen eta, itzuleran, britainiarrek atxilotuta zuten Cetshwayo errege zulutarra elkarrizketatu zuen. Bere txostenak, jarraian A Defense of Zululand and Its King from the Blue Book (1882) eta In the Land of Misfortune (1882), funtsezkoak izan ziren Cetshwayo 1883an bere tronura berrezarri zuenean. Dixieren "In the Land of Misfortune-n" bere indibidualismoaren eta Britainiar Inperioaren boterearekiko identifikazioaren arteko borroka dago, baina kausa zuluarekiko eta Cetshwayorekiko sinpatia guztia izan arren, funtsean inperialista izaten jarraitzen zuen.Theakstone, John, Annotated Bibliography of Selected Works by Women Travellers, 1837–1910 (dated Summer 2003) online at victorianresearch.org (accessed 8 March 2008) 

 Utopia Feminista bat 
Dixiek iritzi sendoak zituen emakumearen emantzipazioari buruz, ezkonduta eta dibortziatuta sexuek berdinak izan beharko luketela proposatuz, Koroa erregearen seme edo alaba zaharrenak heredatu beharko lukeela, sexua alde batera utzita, eta baita gizonek eta emakumeek arropa bera erabili beharko luketela proposatuz ere. Emakumeen Sufragioaren aldeko Elkarteen Batasun Nazionaleko kide zen, eta English woman's Review-ko bere nekorlogikoak emakumeen sufragioaren kausari (hau da, boto-eskubideari) ematen zion babesa azpimarratzen zuen: "Lady Florence... gogotsu ekin zion Emakumeen Mugimenduari eta plataforma publikoetan hitz egin zuen".

1890ean, Dixiek eleberri utopiko bat argitaratu zuen, "Gloriana, o la Revolución de 1900"  ("Gloriana, edo 1900eko Iraultza"),  fantasia feminista gisa deskribatua izan dena. Erromantzearen eta polizia-eleberriaren elementuak ere tartekatzen ditu. Bertan, emakumeek bozkatzeko eskubidea irabazten dute, protagonistak, Glorianak, Hector D'Estrange gizonaren itxura hartu eta Komunen Ganberarako hautetsia izatearen ondorioz. D'Estrangeren pertsonaia Oscar Wilderen isla da, baina agian Dixierena berarena ere bai gehiago. Lady Flora Desmond eskoziarra da liburuko beste pertsonaia femenino aktibo, trebe eta boteretsuetako bat (The Athenaeum-ek adierazi bezala, egilearen oso antzeko izena du). 200.000 kideko Emakume Boluntarioen indarra antolatzen laguntzen du Florak, eta bera da elitez muntatutako bere Erregimentu Zuriaren buru. Pertsonaia femenino ugari funtsezkoak dira tramarako, bai heroiari laguntzeko, bai aurka egiteko: Walkerrek adierazi zuen bezala, Glorianako abenturak gizonezkoei baino gehiago emakumeei gertatzen zaizkie. Liburua 1999. urtean amaitzen da, Britainia Handi oparo eta baketsu baten deskribapenarekin, zeinaren gobernuak onura handia atera baitio emakumeen konpromisoari. Eleberriaren hitzaurrean, Dixiek emakumeen sufragioa ez ezik, bi sexuak elkarrekin hezi behar direla eta lanbide eta posizio guztiak biei irekita egon behar direla proposatzen du. 

 Emakumeak eta kirolak 

 Emakumeen futbola 
Dixiek paper garrantzitsua jokatu zuen emakumezkoen futbolaren ezarpenean, ongintzazko helburuekin erakustaldi-partidak antolatuz, eta 1895ean British Ladies 'Football Club-eko presidente bihurtu zen, "neskek bihotzarekin eta arimarekin jolasaren espirituan sartu behar dutela" aginduz.  Eskozian zehar bira bat antolatu zuen Londresko emakumezkoen futbol talde batentzat.

 Odol-kirolak 
Bere lehen urteetan eta bidaietan, Dixie kirolari sutsua izan zen, txirrindulari ausarta eta tiratzailea. Hurrengo oroipenak erakusten duen bezala, Leicestershireko ehizaren erakargarritasunaren zati bat gizonezko kide aktiboekin berdintasunean lehiatzeko aukera izan zen. Dixiek zaldian zituen trebetasunak nahikoak izan ziren kirol aldizkarietan aipatuak izateko. Hurrengo kontakizunean azeriaren ehizak dituen arriskuen berri ematen da: "Ehiztariaren adarraren jo alaiak durundi egiten du, ikusmenaren garrasiak alaiki durundatzen du ehiza goiz eder bateko aire fresko eta distiratsuan, azeria joan da, ondo hasi zara, eta zure laguna ere bai. "Goazen! ", oihukatzen du, "lasterketa hau elkarrekin ikus dezagun!". Elkarrekin, lehenengo hesiaren gainetik salto egin, beren zaldia hartu eta belardi zabalean zaldizkatzeko prestatzen dira. Zein argi gogoratzen duten lasterketa hura, zein erraz gogoratzen duten elkarrekin jauzi egin zuten hesi bakoitza, gainean jarri zuten zurezko baranda bakoitza, eta hain zorte eta segurtasun handiz gainditu zuten hondo ez oso tentagarri hura, eta batez ere, azeri ausartak bere bizia eman zuen korta zaharra". Lady Florence Dixie, 1880.Patagonian, taldearen biziraupena kide guztien parte-hartze zuzenaren mende zegoen. Dixie bat zetorren beharrezko zereginen ardura eta arriskuekin, hala nola taldearentzat elikagaiak bilatzearekin. Hala ere, Mendikateetako orein urre-koloreko eder bat, oso mantso eta fidakor baten heriotzak eragindako damu tristeak ere oinazetzen zuen. 1890eko hamarkadan, Dixiek landa-kirolei buruz zituen iritziak izugarri aldatu ziren, eta "Los horrores del deporte" (1891) liburuan odolezko kirolak krudeltzat gaitzetsi zituen. Geroago, Dixie Londresko Elkarte Begetarianoaren presidenteorde bihurtu zen. 1877an Andrew Maclure-ren Dixie-ren litografia monokromatiko bat argitaratu zen. Neska zaldi gainean eserita dago, usta bati eutsiz. Kopia bat Erretratuen Galeria Nazionalean dago.

Litografia esanguratsuago bat, Théobald Chartranena, koloretan inprimatua, Vanity Fair-en agertu zen 1884an eta 1868 eta 1914 artean aldizkarian argitaratutako karikatura sail luzeetako bat da. Garai hartako pertsona nabarmenen koloretako ilustrazioak ziren guztiak, eta biografia labur batez lagunduta zihoan bakoitza (gehienetan lausengari). Omendutako bi mila pertsonetatik hemezortzi baino ez ziren emakumeak. Dixie 1884ko urtarrilaren 5ean agertu zen aldizkarian, eta talde txiki horretan sartu zituen Isabel II.a Espainiakoa erregina (1869), Sarah Bernhardt (1879), Galesko printzesa (1882) eta Angela Burdett-Coutts, Burdett-Coutts lehen baronesa (1883). Victoria, errege printzesa eta Isabel, Austriako enperatriza, beranduago jarraitu zuten 1884an.Vanity Fair Ladies , vanity-fair-prints-company.com; accessed 30 March 2008.

 Politika 
Dixie gai liberal eta aurrerakoiei buruz egunkarietara eskutitzak idazten zituen idazle sutsua izan zen, Eskoziako eta Irlandako autogobernuaren babesa barne .  Bere "The Case of Ireland" artikulua Vanity Fair-en argitaratu zen 1882ko maiatzaren 27an. Hala ere, Irlandako Nekazaritza Liga eta feniarrak kritikatu zituen, diotenez, 1883ko martxoan hari eraso egiten saiatu zirenak arrakastarik gabe.  Gertakariak nazioartearen arreta jaso zuen, baina zalantza handiak sortu ziren, orduan eta geroago, eraso hori benetan gertatu ote zen.

Lady Florence Dixieren  egoitzan, The Fishery-n, Tamesis ibaitik gertu eta Windsor herritik lau bat kilometrora dagoena, hilketa saiakera bati buruzko txostenak argitaratu ziren. Lady Florence Dixiek  egunkariei bere bertsioa eman zien. Komunen Ganberan galderak egin ziren martxoaren 19an eta 20an, eta 29an berriz ere, ikerketari buruz, baina Lady Dixieren bertsioa ez zuten beste batzuek babestu, eta atzera bota zuten. 

1905eko azaroaren 8an inprimatutako bere nekrologikan, The New York Times-ek iradoki zuen Dixie  irlandar asaldatzaileek bahitu zutela.

 Heriotza 
Lady Florence Dixie difteriak jota hil zen 1905eko azaroaren 7an. Bere neba bikiarekin batera lurperatu zuten Gooley Hilleko hilerrian, Kinmount lursailean. The New York Times egunkariak jakinarazi duenez, "egilea, emakumeen eskubideen defendatzailea eta gerra-korrespontsala azaroaren 7an hil zen, Glen Stuarten (Dumfriesshire) zuen etxean".

 Ondorengoak 
Lady Florence Dixieren seme nagusia, George Douglas Dixie (1876ko urtarrilaren 18a - 1948ko abenduaren 25a), Errege Itsas Armadan zerbitzatu zuten zaindari gisa eta King 's Own Scottish Borderers taldean komisionatu zuten 1895ean.  Margaret Lindsayrekin ezkondu zen, Sir Alexander Jardine 8. Baroneten alabarekin, eta 1924an aitaren oinordekoa izan zen eta Sir Douglas Dixie, 12. Baronet bezala ezagutu zuten. 1948an hil zenean, Sir Douglasen oinordekoa Sir (Alexander Archibald Douglas) Wolstan Dixie semea izan zen, hamahirugarren eta azken  Baronet (1910eko urtarrilaren 8a - 1975eko abenduaren 28a). Hamahirugarren Baronet bigarren aldiz ezkondu zen Dorothy Penelope King-Kirkmanekin 1950ean. Bi alaba izan zituzten: 1) Eleanor Barbara Lindsay; eta 2) Caroline Mary Jane. Bi alabek seme-alabak izan zituzten.

 Bibliografia 
Lady Florence Dixiek argitaratutako lanen artean daude:

 Liburuak 

 "Abel Avenged: a Dramatic Tragedy" (London, Edward Moxon, 1877
 "Across Patagonia" (Edinburgh, Bentley, 1880)Anderson, Monica, Women and the Politics of Travel, 1870–1914 page 266 online at books.google.co.uk] (accessed 8 March 2008)
 "Waifs and Strays: The Pilgrimage of a Bohemian Abroad" (London: Griffith, Farren Okeden and Welsh, 1880, 60 or.)
 "In the Land of Misfortune" (London: Richard Bentley, 1882, 434 orAfricaBib (accessed 21 May 2013)
 "A Defense of Zululand and Its King from the Blue Books" (Londres: Chatto eta Windus, 1882, 129 or.)
 "Redeemed in Blood" (Londres, Henry & Co., 1889)
 "Gloriana; or, The Revolution of 1900" (Londres, Henry & Co., 1890)
 "The Young Castaways; or, The Child Hunters of Patagonia" (1890), umeentzat
 "Aniwee; or, The Warrior Queen" (1890), umeentzat
 "Isola; or, The Disincorporited: A Revolt for Woman and all the Disincorporited" (Londres, Leadenhall Prensa, 1902)
 "The Story of Ijain; or, The Evolution of a Mind"; edo, "La Evolution de una Mente" (Londres, 1903)

 Lan laburragoak 

 "The Case of Ireland" Vanity Fair-en, auzia 1882ko maiatzaren 27an datatu zen
 "Cetshwayo Y Zululand" Hemeretzigarren Liburukian, 12. Mendekoa. 2 (1882ko abuztua) pp. 303@–312
 "Zorigaiztoko Lurraldean" (1882)
 "En Cetshwayo y su Restauracion" in Feria de Vanidad, 1884ko uztailaren 12a, 21@–22 or
 "Memoirs De una Tierra Solitaria Grande" in Westminster, 139. liburukia (1893 ibilaldia) or. 247@–256
 "Biziaren Zientzia Ziurra: Osasunaren Ebanjelio Berria" in Westminster-en Berrikuspena, 150. liburukia (1898) or. 463@–470
 "Los Horrores de Deporte" (zk. liga Humanitario 4, 1891)
 El Mercilessness de Deporte (1901)
 Joseph McCaberen sarrera Religión de Mujer (1905)

 Gutun pribatuak 
Argitaratu gabeko lanen artean daude:

 Florence Dixiek William Gladstoneri, 1882ko abuztuaren 11a (Liburutegi britainiarra: Gladstone Paperak 391, Gehitu. 44476. andrea, 127. f.)
 Florence Dixiek William Gladstoneri, 1883ko urriaren 23n (Liburutegi britainiarra: Gladstone Paperak 391, Gehitu. 44483 andrea, 257 f.)
 Florence Dixiek William Gladstoneri, 1890eko maiatzaren 21a (Liburutegi britainiarra: Gladstone Paperak 425, Gehitu. 44510 andrea, 34. f.)
 Florence Dixie a Señor Clodd, 1903ko uztailaren 3a (Leedseko Unibertsitatea: Brotherton Bilduma)
 Kimberley jaunarekiko korrespondentzia (Bodleian Biblioteca, Oxford)
 Charles Darwinekiko korrespondentzia Darwinen Korrespondentzia Proiektuaren webgunearen bidez eskuragarri.

 Berari buruz 

 "La misión de la mujer" en Feria de Vanidad, 1884ko abuztuaren 16a, or. 114@–116
 "La misión de la mujer" en Feria de Vanidad, 1884ko abuztuaren 23a, or. 134@–135

 Erreferentziak 

 Adler, Michelle, Skirting los Bordes de Civilización: Emakume britainiarren bidaiariak eta Hego Afrikako bidaia-idazleak, 1797@–1899 (PhD disertación, Londresko Unibertsitatea, 1996)
 Adler, Michelle, "Skirting los Bordes de Civilsation: Dos Mujeres victorianas Viajeros y 'Espacios' en Hegoafrika" (Señora Florence Dixie eta Sarah Heckford, gutxi gorabehera) in Darian-Smith, Kate, Gunner, Liz y Nuttall, Sarah (arg.) Testua, Teoria, Espazioa: Lurra, Literatura eta Historia Hegoafrikan eta Australian (New York & de Londres: Routledge, 1996) pp. 83@–98
 Anderson, Monica, "Funtzio-Juego y Florence Dixie es 'En la Tierra de Desgracia'" en Mujeres y la Política de Viaje, 1870@–1914 (Fairleigh Dickinson Prensa Universitaria, 2006) 119@–154 or
 Checo, Kenneth P., Con Rifle y Petticoat: Mujeres como Cazador de Juego Grande (New York, Derrydale Prensa, 2002, 189 or.)
 Frawley, Maria H., Gama zabalago bat: Escritura de Viaje por Mujeres en Inglaterra victoriana (PhD. Disertación, Delawareko Unibertsitatea, Newark, 1991, 334 or.)
 Frawley, Maria H., Gama zabalago bat: Escritura de Viaje por Mujeres en Inglaterra victoriana (Rutherford, New Jersey: Fairleigh Dickinson Londres eta Prentsa Unibertsitarioak: la universidad Asociados Pulse, 1994, 237 or.)
 Qingyun Wu, "Impersonation-en Berbaldia: Gertuko Bizitzaren eta Glorianaren Destinya; edo, 1900eko Iraultza", Pennsylvaniako Atzerriko Hizkuntzako Konferentzian aurkeztu zuen papera, Duquesne Unibertsitatean, 1988ko irailaren 16tik 18ra
 Roberts, Brian, Señoras en el Veld, bereziki kapituluak "La Señora y el Rey: Señora Florence Dixie" (Londres: John Murray, 1965) izenburua zuen. 75@–181
 Stevenson, Catherine B., "Zuluaren irudikapena Florence Dixieren Bidaia Idazkeran", 1980an aurkeztutako papera Afrikako ikasketak Elkartze Konferentzia, 1980ko urriaren 15@–18an, Filadelfian, Pensilvanian (New Brunswick, New Jersey: ASA, Rutgers Unibertsitatea, 198
 Stevenson, Catherine B., Afrikako emakume viktoriarren bidaia-idazleak (Boston: Twayne, 1982, 184 or.)
 Stevenson, Catherine B., "Rabia Hembra y Política africana: El Caso de Dos Señora victoriana Viajeros" en Vuelta del Volumen de Mujeres del Siglo 2, 1985, 7@–17 or
 Tinling, Marion, "Señora Florence Dixie, 1855@–1905" in Mujeres Al Desvascos: Un Sourcebook en Exploradores de Mujeres y Viajeros (Westport, Connecticut: Greenwood Prensa, 1989) Middleton, Dorothy (2009). «Dixie, Lady Florence Caroline (1855–1905)». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press.   

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Londresen hildakoak
Kategoria:Feminismoa
Kategoria:Feministak
Kategoria:Eskoziako feministak
Kategoria:Idazleak
Kategoria:Eskoziarrak
Kategoria:Eskoziako idazleak