Mirta Acuña de Baravalle

Mirta Acuña de Baravalle (Uribelarrea, Argentina, 1925eko uztailaren 15a - San Martin, Argentina, 2024ko azaroaren 1a) Argentinako giza eskubideen aldeko argentinar ekintzaile eta militantea izan zen, Maiatzeko Plazako Amak (Madres de Plaza de Mayo)  eta Maiatzeko Plazako Amonak (Abuelas de Plaza de Mayo) elkarteen sortzaileetakoa izan zen.

 Biografia 
1976ko abuztuaren 26an, Berrantolaketa Nazionalerako Prozesua (1976-1983) izeneko diktadura militarrean, Ana María Baravalle alaba, haurdun zegoena, bahitu eta desagertu egin zen, Julio César Galizzi suhiarekin batera.

 Maiatzeko Plazako Amak 
Senideak bilatu zituen hainbat hilabetez, bakarrik eta laguntzarik gabe. 1977ko hasieran, Maiatzeko Plazan biltzen hasi ziren lehen ama- eta senide-taldea osatu zuen. Gero, Maiatzeko Plazako Amak izena eman zioten, eta Maiatzeko Plazako Amen sortzaileetako bat izan zen.

1977ko urrian, Alicia Zubasnabar de De la Cuadrak, "Licha" k, Amen errondetako partaideak, desagertutako biloben bila amonen talde berezi bat osatzeko gonbidapena jaso zuen. Maiatzeko Plazako Amonen hamabi emakume sortzaileetako bat ere izan zen. Bilobak desagertuta jarraitzen du.

1986an, barne desadostasunengatik Maiatzeko Plazako Amak (Madres de Plaza de Mayo) taldean haustura gertatu zen. Mirta Acuñak Madres de Plaza de Mayo Linea Fundadora izeneko sektorea integratu zuen.

 Maiatzeko Plazako Amonak 
1976ko martxoaren 24ko estatu-kolpeak erregimen terrorista bat ezarri zuen, oposiziogileak bortxaz desagertzea eta edozein erreklamazio saihestera bideratutako izu-giroa ezartzea ardatz zuena. Senide atxilotu edo desagertu bat non zegoen galdetzea arriskutsua zen, eta, aldi berean, atxilotze-desagertzea eragin zezakeen. Une hartan, desagertutako pertsonen senideen babesgabetasun- eta ezintasun-egoera muturrekoa zen; izan ere, ez munduko demokraziarik, ez herrialdean eragin handia duen Eliza katolikorik, ez eta nazioarteko erakunde humanitariorik ere, ez zegoen prest erregimen militarrak egindako ankerkeriak gaitzesteko, eta, aitzitik, kasu batzuetan legez kanpoko errepresioarekin lankidetzan aritzen ziren. Sistema judizialera jotzea ere ezinezkoa zen, Argentinako epaileek sistematikoki errefusatzen baitzituzten habeas corpusen errekurtsoak.

Baldintza horietan, desagertutakoen ama, aita eta senide talde batek indarkeriarik gabeko erresistentzia mugimendua hasi zuen, eta historikotzat joko zen. Proposamena Azucena VillaflorrekMaiatzeko Plazara joan behar dugu zuzenean, eta han geratu erantzun bat eman arte.sortu zuen,gero  diktadurak desagertu eta eraila1977ko apirilaren 30ean hasi ziren ostegunero Maiatzeko Piramidearen inguruan ibiltzen, izen bereko plazan, gobernu etxearen parean. Atentzioa emateko, emakumeek burua oihalezko zapi zuri batekin estaltzea erabaki zuten. Maiatzeko Amen Plaza (Madres de Plaza de Mayo) izena berehala jaso zuen taldeak eta bere presentzia hutsagatik Argentinan desagertutako pertsonen patuari presio nazionala eta nazioartekoa egiten hasi zen. Hasiera batean, erregimen militarra piramidearen inguruan pertsona horien presentzia azaltzen saiatu zen, "eroak" zirela esanez. Amona horien artean zegoen Alicia Zubasnabar de la Cuadra, "Licha", 1977ko irailean hasi zena errondetan parte hartzen, bere senarrarekin eta Hebe de Bonafinirekin batera.

Garai hartan Maria Isabel Chorobik de Mariani desagertuen beste ama batzuen bila hasi zen, haiek ere biloben bila zebiltzanak, bera bezala. Lidia Pegenautek, La Platako auzitegietan adingabeen aholkulari gisa aritzen zen abokatuak, bultzatu zuen Mariani beste amona batzuekin elkartzera. La Dra. Peganaute botere judizialeko funtzionarioen kasu berezietako bat izan zen, desagertuen senideei benetan lagundu zietena. (Nosiglia, 36. or.)  1977ko bigarren seihilekoan, Mariani De la Cuadraren bila joan zen La Platako etxera:
Alice ezagutu nuen egunean, txabusina arrosa batekin zegoen eta bere etxea txukuntzen ari zen. Berriketan hasi ginen eta denboraren nozioa galdu genuen. Egun horretan hasi nintzen benetan zer gertatzen ari zen jakiten eta bilaketa beste modu batera egin behar zela ulertzen, ez zegoela ume bakar bat desagertuta, gutxienez bi baizik. Eta bi bazeuden, zenbat gehiago izan zitezkeen? Lehen aldiz sentitu nuen ez genituela umeak aurkitzen, ez zizkigutelako eman nahi.
Egun horretan, Maria Isabel Marianik eta Alicia de la Cuadrak amona gisa elkartzeko erabakia hartu zuten, eta honek Maiatzeko Plazan ostegunetako errondetatik ezagutzen zituenak deitu zituen.
Licha (Alicia de la Cuadra) Maiatzeko Plazan ezagutu zituen beste amonen bila joan zen, elkartu ginen eta elkarrekin lanean hastea erabaki genuen. 12 ginen une horretan. Harritu egin ninduen haiek hain lasai ikusteak; ni jota nengoen, etengabeko negar batean, hain lasai ikusten nituen haiek, eta "haiek bezalakoak izan behar dut" esaten nuen. Lehenik eta behin, «Amona Argentinarrak Bilobatxo Desagertuekin» izenez ezagutzera eman ginen. Baina hazten joan ginen, jendea hasi zen gu ezagutzen eta "Maiatzeko Plazako Amonak" deitzen. (Chicha Mariani)

Maiatzeko Plazako Amonen sortzaileak hamabi ama-amona hauek izan ziren; haien adinak 50 eta 60 artekoak ziren:

 Mirta Acuña de Baraválle
 Beatriz H. C. Aicardi de Neuhaus
 María Eugenia Casinelli de García Irureta Goyena
 Eva Márquez de Castillo Barrios
 María Isabel Chorobik de Mariani
 Delia Giovanola
 Clara Jurado
 Leontina Puebla de Pérez
 Raquel Radio de Marizcurrena
 Vilma Delinda Sesarego de Gutiérrez
 Haydée Vallino de Lemos
 Alicia Zubasnabar de De la Cuadra

Hasiera batean, Desagertutako Bilobak zituzten Abuelas Argentinas izena hartu zuten, baina 1980an legez antolatu ziren, ordurako ezagunak ziren Abuelas de Plaza de Mayo, Maitzeko Plazako Amonak izenarekin.alt=Mirta Acuña de Baravalle|thumb
Amen azpitalde horrek ulertu zuen segurtasun-indarrek bahitutako haurren egoera eta gurasoena desberdinak zirela, eta horiek berreskuratzeko estrategia eta metodologia espezifikoak behar zirela. "Bilobak bilatzea, seme-alabak ahaztu gabe", izan zen bildu zituen kontsigna.

Diktadura militarraren garaian eta arriskuak arrisku, Maiatzeko Plazako Amonek detektibe-lan bat hasi zuten bilobak aurkitzeko, seme-alaben bilaketa bertan behera utzi gabe, eta, aldi berean, desagertutako haurren eta haurtxoen lapurretaren inguruko sentsibilizazio-ekintza nazional eta nazioarteko bati ekin zioten.

1983ko abenduaren 10ean demokrazia berreskuratu zenean, Amonek azken aurrerapen genetikoak sustatu zituzten bilobak identifikatzeko sistema egoki bat ezartzeko, munduan aurrekaririk ez zuena, eta presio egin zuten Estatuak haurren bahiketen erantzuleak epai zitzan, plan errepresibo baten zatitzat hartuz.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 

 Estatu terrorismoa Argentinan 1970eko eta 1980ko hamarkadetan
 Maiatzeko Plazako Amonak
 Argentinako diktadurak desagertutakoak
 El Legado de la Resistencia/ Mirta Baravalleri elkarrizketa Mariane Pécoraren eskutik

 Iturriak 

  Nosiglia, Julio E. (1985). Botín de guerra. Buenos Aires: Cooperativa Tierra Fértil. Archivado desde el original el 15 de mayo de 2008. 




 Kanpo estekak 

Kategoria:Argentinarrak
Kategoria:La Chacarita hilerrian lurperatutakoak
Kategoria:Maiatzaren Plazako Amak
Kategoria:Argentinako giza eskubideen aldeko ekintzaileak
Kategoria:Emakume ekintzaileak
Kategoria:Maiatzeko Plazako Amonak