Emilio Alcalá Galiano

Emilio Alcalá Galiano y Valencia, Casa Valenciako 4. kondea, Pontóngo 2. bizkonde eta Espainiako Handia, espainiar akademiko, diplomatiko eta politikaria izan zen, Alfontso XII.aren erregealdian Estatu ministroa.

 Biografia 
Madrilen jaio zen, Juan Antonio Alcalá Galiano y Bermúdez eta María Teresa de Valencia y Junco Pimentelen semea, Casa Valenciako 3. kondesa eta Espainiako Handia. Bere aita Elisabet II.aren Kontu Auzitegian eta Zalditegiko ministro izana zen.

1848an bere diplomazia-zerbitzua agregatu gisa hasi ondoren, segidan Estatu Idazkaritzan (1852), Washington-eko Espainiako legazioan (1854) eta Mexikoko legazioko idazkari (1855), Londresko Espainiako legazioan (1856) eta Lisboako Espainiako legazioan (1859) izendatu zuten. 1859an, Espainiara itzuli zen eta, Alderdi Moderatuko kide gisa, Chinchón eta Santa Feko Gorteetarako hautatu zuten, eta kargu horretarako berriro hautatu zuten Guadixerako 1865ean. Azken urte horretan, Legazio Idazkari gisa, Estatu Idazkariorde izendatu zuten eta, beraz, Urrezko Artilearen Ordenako Grefier eta Arma Errege.

1856an, aitaren eskariz, Elisabet erreginak Pontóngo bizkonderria itzuli zion, bere amaren familiaren titulu historikoa, Casa Valenciako lehen kondeak zuena.

1874an, Zientzia Moral eta Politikoen Errege Akademiako hautatu zuten, Salustiano Olotzaga ordezkatuz. Hurrengo urtean, Berrezarkuntzaren ondoren, Ministro Plenipotentziario izendatu zuten Lisboan eta urritik abendura Estatu Ministro gisa aritu zen Joaquín Jovellar Solerren gobernuan.

1875ean, Ana de Osma y Zavalarekin ezkondu zen, Joaquín de Osma y Ramírez de Arellano politikariaren eta Puente y Sotomayor markesaren alabarekin, Villahermosako dukearen jauregian. Urte berean, Casa Valencia konderria jaso zuen oinordetzan, ama hil ondoren.

1876an, Granadako senatari hautatu zuten, eta 1877an, Alderdi Liberal-Kontserbadorearen kide gisa, bizitza osorako senatari hautatu zuten.

Geroago, garai hartako pertsonaia garrantzitsuek izendatu zuten, hala nola Antonio Cánovas del Castillo lehen ministroak, Juan Valera idazleak eta Rivasko dukeak, Patricio de la Escosuraren heriotzak hutsik utzi zuen G domina betetzeko. Kargu horretarako Gabino Tejadoren aurka lehiatu zen —hiru urte geroago sartuko zena—, 1878ko martxoaren 14an egindako bozketan 14 boto alde eta 9ren aurka irabaziz, eta azkenean 1879ko martxoaren 30ean sartuz.

1895ean, azkenean Erresuma Batuko enbaxadore izendatu zuten, eta kargu hori 1897ra arte mantendu zuen, Alderdi Liberala boterera iritsi zenean dimisioa eman zuen arte.

Londresko Komunen Ganberak 1908ko martxoaren 9an onartu ondoren, emakumeen sufragioaren alde egin zuen, argudiatuz "Espainiako emakumeak erreginak izan daitezkeela, baina ez hautesle". Zortzi egun geroago, emakumeen sufragioari buruzko lehen eztabaida egin zen Diputatuen Kongresuan.

Madrilgo Castellana pasealekuan eraiki zuen jauregia gaur egun Barne Arazoetako Ministerioaren egoitza da. Donostiako Ayete jauregiaren jabea ere bazen.

 Lanak 
Bere lanen artean, hauek nabarmentzen dira: 

 XV. mendearen amaieratik 1838ra Ingalaterrako askatasun politikoaz 
 Gaur egungo Ingalaterrako askatasun politikoaz 
 Muro jaunaren Kongresuko hitzaldiari emandako erantzun dokumentatua, 1899ko uztailaren 26an Nire bi bidaia Amerikara (1898) 
 Ikerketa historikoak 
 Gaztezaroko oroitzapenak (1831-1854) 
 Zorrilla poetaren hil-oharra

 Kanpo estekak