Alejandro Lerrouxen seigarren gobernua

Alejandro Lerrouxen gobernua 1935eko maiatzetik irailera ezegonkorra, gatazkaz betea eta ustelkeria eskandaluz markatua izan zen. Garai hau Bigarren Errepublikaren azken uneetako bati dagokio, 1936an Fronte Popularra goratu aurretik.

 Testuinguru orokorra 
Lerrouxek Alderdi Errepublikar Erradikala zuzendu zuen, hasieran indar errepublikano moderatu gisa aurkeztu zena, baina azkenean sektore kontserbadoreagoekin lerrokatu zena. 1933ko amaieratik, bere alderdiak José María Gil-Roblesen Eskuin Autonomoen Espainiar Konfederazioarekin (CEDA) koalizioan gobernatu zuen, nahiz eta CEDAk hasieran ez zuen ministrorik gobernuan.

1935eko maiatzean, Lerrouxek Ministroen Kontseiluko presidentetza hartu zuen berriro, bere laugarren eta azken gobernua izango zena. Kabinete honek urte bereko irailera arte iraun zuen.

 Gobernuaren ezaugarriak (1935eko maiatza-iraila) 
Ahula eta behin-behinekoa:

 Trantsiziozko gobernua izan zen, Ricardo Samperren dimisioaren ondoren, Alderdi Erradikalekoa ere bai.

 Lerrouxek bere alderdiaren eta CEDAren (Ezker Demokratikoaren Alderdia) presioaren arteko oreka mantentzen saiatu zen, gobernuan paper handiagoa eskatzen baitzuen.

 Ez zuen lortu egoera politikoa egonkortzea edo erreforma programa koherente bat eskaintzea.

CEDAren presioa:

 CEDAk gobernuaren barruan botere handiagoa eskatu zuen, Gil-Robles Kontseiluko presidente izendatzea eskatuz.

 Lerrouxek eskuinari hainbeste botere uzteari uko egin zion, eta horrek etengabeko tentsioak sortu zituen.

"Estraperlo" eskandalua:

 Urrian publikoki agertu bazen ere, "estraperlo" kasua (erruleta gurpil manipulatu baten legeztatzearekin lotutako ustelkeria eskema) hilabeteak lehenagotik zirkulu politikoetan zabaltzen ari zen.

 Eskandaluak zuzenean eragin zion Alderdi Erradikalari eta larriki kaltetu zuen Lerrouxen irudia.
 Kasu honek Alderdi Erradikalaren amaieraren hasiera markatuko zuen indar politiko garrantzitsu gisa.

Babes falta:

 Lerrouxen gobernuaren sinesgarritasuna oso baxua zen bai ezkerrean bai eskuinean.

 Sektore askok ahul eta nekatuta ikusten zuten, herrialdearen arazoei aurre egiteko gai ez zen pertsonaia gisa.

Krisi instituzionala:

 Egoera ekonomikoa, gizarte-desadostasuna eta tentsio politikoa altu mantentzen ziren.

 Errepublika polarizazio politiko sendo batean murgilduta zegoen, 1934ko Urriko Iraultzaren errepresioaren ondoren ezkerra haserre zegoen eta bere agenda ezartzeko gero eta pazientzia gutxiago zuen eskuina.

 Gobernuaren amaiera 
1935eko irailean, Lerroux Joaquín Chapaprietak ordezkatu zuen, politikari independente batek, parlamentuko babes ezegonkorra zuen gobernu teknokratiko bat osatzen saiatu zenak. Aldaketa garai hartako parlamentu-sistemaren ahultasunaren erakusgarri argia izan zen.

 Kabinetea 
+Ministroen Kontseilua, 1935eko maiatzaren 6a– irailaren 25aFuntzioaIrudiaTitularraDenboraMinistroen Kontseiluko presidentea111x111pxAlejandro Lerroux1935eko maiatzaren 6a– irailaren 25aEstatu ministroa105x105pxJuan José Rocha GarcíaAgintaritza ministroa96x96pxManuel Portela ValladaresGerra ministroa94x94pxJosé María Gil-RoblesItsas Armada ministroa149x149pxAntonio Royo VillanovaOgasun ministroa119x119pxJoaquín ChapaprietaGrazia eta Justizia ministroa120x120pxCándido CasanuevaLan Publikoen ministroa130x130pxManuel Marraco RamónInstrukzio Publiko eta Arte Ederretako ministroa105x105pxJoaquín Dualde GómezLan, Osasun eta Gizarte-aurreikuste ministroa80x80pxFederico Salmón AmorínIndustria eta Merkataritzako ministroaRafael Aizpún SantaféKomunikazio ministroa109x109pxLuis Lucia LuciaNekazaritza ministroaNicasio Velayos Velayos

 Kanpo estekak 

Kategoria:Espainiako gobernuak
Kategoria:1935 Espainian
Kategoria:1935 politikan