Giulia Cavallari

Giulia Cavallari Cantalamessa (Imola, 1856ko martxoaren 5a - Bolonia, 1935eko azaroaren 6a) italiar pedagogo eta idazle feminista izan zen. 1882an, Italian Literatura eta Filosofian graduatu zen lehen emakumea izan zen. Emakumeek ikasteko eta emantzipa daitezen lan egiteko duten eskubidearen alde agertu zen. 

 Biografia 
Intelektual ilustratuen familia batean jaio zen. Bere amama Maddalena Monteschi Imolako neskentzako lehen eskolaren sortzailea izan zen, Italia bateratu baino lehen. 

1878-1879an, Boloniako Galvani Lizeoan graduatu zen, eta, administrazio probintzialaren pizgarri-saria lortu ondoren, Bolognako Unibertsitateko Filosofia eta Letren Fakultatean hasi zen ikasten. Giosuè Carducci kazetari eta idazlearen ikasle izan zen, baita adiskide ere.

1884an, Latina eta Greziera katedra lortu zuen Erromako E. Fua Fusinato Bigarren Hezkuntzako nesken ikastetxean. Hiri horretan bizi izan zen 1886ra arte. Urte horretan, Ignazio Cantalamessa Anatomia Patologikoko irakasle eta Maggiore Ospitaleko buruarekin ezkondu zen, eta Boloniara itzuli zen. Hemen, irakaskuntza hamar urtez utzita, emakumeak gizartean duen paperari buruzko hitzaldiak eman zituen.

Bolonian Gualberta Adelaide Beccarirekin, La Donna aldizkariaren sortzailearekin, jarri zen harremanetan. Aldizkari honetan emakumeek emakumeen eskubideei buruz idazten zuten, eta Giulia Cavallarik bertan hartu zuen parte.

1890ean, emakumearen hezkuntza defendatzen zuen Boloniako Propaganda Batzordearen sortzaileetako bat izan zen, eta Boloniako Langileen Elkarteko kide ere bai, eta emakumeen lan profesionala babestu zuen.

Giulia Cavallariren literatura-saloia Aurelio Saffi eta Andrea Costa militante demokrata eta sozialistek eta Enrico Panzacchi, Olindo Guerrini eta Severio Ferrari idazleek, esate baterako, sarri bisitatzen zuten.

1896an senarra hil zitzaionean, irakaskuntzara itzuli zen, eta Carducciren laguntzarekin Boloniako Udal Eskolan Italiera katedra lortu zuen. 

1897an, emakumeen eskola profesionaleko zuzendari izendatu zuten, eta, Cavallarik berrantolatu ondoren, Regina Margherita Lanbide Eskola bihurtu zen.

1899an, Turingo "Villa della Regina" Militarren Alabentzako Institutu Nazionaleko zuzendari egin zuten. Hogeita hamar urte baino gehiago eman zituen postu horretan.

Bolonian hil zen 1935eko azaroaren 6an.

 Pentsamendua eta obra 
Giulia Cavallarik arreta berezia jarri zien metodo pedagogiko modernoei.

Saiakera eta hitzaldien bidez, emakumeen hezkuntzaren eta lanaren beharra babestu zuen, independentzia, duintasun eta emantzipazioaren berme (Della dignità della donna 1884, La donna nel Risorgimento nazionalale, 1892); gainera, nortasun laikoaren eta ideal errepublikarren alde egin zuen.

Hizlari lanetan, "Emakumeen duintasuna" (Rocca San Casciano 1884) eta "Emakumeak Risorgimento Nazionalean" (Bologna 1892) gaiei buruz hitz egin zuen: emakumeek familia, gizarte eta politika bizitzan egindako ekarpena goraipatuz, lanak eta duintasun berri batek bakarrik eman diezaieketela independentzia argudiatu zuen. Zwingli eta bere erreformari buruz ere idatzi edo hitzaldiak eman zituen (Rocca San Casciano 1887), Boloniako Unibertsitatearen zortzigarren mendeurrenari buruz (ibid. 1888), Niccolò Tommaseori buruz (ibid. 1889) eta Mario Cornacchiari buruz (Ascoli 1892).

Haurrei aisialdirako tresnak eskaintzeko, komedia ugari idatzi zituen; besteak beste, Dottoresse (Turin 1911), Un'ora alla Villa della Regina duecento anni fa - Bozzetto drammatico per fanciulle (ibid. 1911), Commedie per giovanette (ibid. 1911) eta La cometa - Commedia in due atti per fanciulli (ibid. 1913). 

Egunkari eta aldizkarietan sakabanatuta zeuden bere poemen bilduma bat, Intima izenekoa, Bolonian argitaratu zen 1914an; beste bertso batzuk musikatu eta neurri handi batean Canti di guerra, di vittoria e di pace liburukian bildu ziren (Milan 1925).

Beste idazki batzuk: Una professoressa di greco (Clotilde Tambroni), Napoli 1907; Alcune lettere di Adelaide Cairoli Bono, A. Mannoren omenezko ikasketa sorta batean, Turin 1912, II, 527-552 or.; Inno guerriero per la guerra italo-turca, F. Chiesaren musika, ibid. 1912; La signora Annetta, Erroma 1913; Il canto della vittoria, A. Amadeiren musika, Turin 1920; L'opera di una donna nel periodo di guerra MCMXV-MCMXIX, Bolonia 1920; Piccole cose - Letture per le scuole, Bolonia-Rocca San Casciano 1931; Pensieri (bere alaba L. Cantalamessak editatua), Bolonia 1938.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Brunella Dalla Casa, Mutualismo operaio e istruzione femminile a Bologna. L’Istituto “Regina Margherita” Società Anonima Cooperativa (1895-1903), “Bollettino del Museo del Risorgimento di Bologna”, 1984-1985, 23-78. or.
 Brunella Dalla Casa, Associazionismo borghese ed emancipazione femminile a Bologna: il Comitato di propaganda per il miglioramento delle condizioni della donna (1890-1893), “Bollettino del Museo del Risorgimento di Bologna”, 1 (1988), 145-165. or.
 Teresa Muraglia, La prima laureata italiana: Giulia Cavallari Cantalamessa, Torino, h.s., 1932.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Emilia-Romagnako jendea
Kategoria:Bolonian hildakoak
Kategoria:Emakume pedagogoak
Kategoria:Italiako pedagogoak
Kategoria:Italiako feministak
Kategoria:Emakume idazleak
Kategoria:Italiako idazleak