Jacquetta Hawkes

Jassie Jacquetta Hawkes, sortzez Jessie Jacquetta Hopkins (Cambridge, Erresuma Batua, 1910eko abuztuaren 5a – Cheltenhan, Erresuma Batua, 1996ko martxoaren 18a) britainiar arkeologo eta idazlea izan zen.

 Bizitza 
Jaiotzean Jessie Jacquetta Hopkins bizendatu zuten, Sir Frederick Gowland Hopkins Nobel Sariaren irabazlearen alaba. 1933. urtean Christopher Hawkesekin ezkondu zen, sasoi hartan Museo Britainiarrean zegoen laguntzaile batekin. 1953. urtetik John Boynton  Priestleyrekin ezkonduta egon zen. Beharbada Lur bat (1951) izenburuko liburuarengatik da batez ere ezaguna. Idazle emankorra izan zen, bere eremu nagusitik urrun samar zeuden gaiak jorratzen zituena. Batez ere, indusketa zientifikoek erakusten zuten herrien bizitza aurkitu nahi zuen. Christopher Hawkesekin batera, Britainia Handiko Historiaurreko (1943) egilekidea izan zen eta John Boynton  Priestleyrekin batera Herensugearen ahoa (1952) eta Ortzadar baten azpiko bidaia (1955) idatzi zituen. Besteak beste, lan hauek egin zituen: Iraganeko mundua (1963), Historiaurrea (Gizateriaren Historia: Kultura eta Zientzia Garapena, 1. liburukia, 1. zatia) (1963), UNESCOren babesarekin egina, Gizon Goiztiarraren Atlasa (1976) eta Britainiar Arkeologiaren Shell Gida (1986).

 Ikerketa arkeologikoa 
Hawkes izan zen Cambridgeko Newnham Collegen arkeologia eta antropologia ikasi zuen lehen emakumea, eta bere klaseko ohore gorenekin graduatu zen.

Brontze Aroko zibilizazio minoikoei   aurre-helenistiko  buruzko lanean (Jainkoen Egunsentia, 1968), Hawkes izan zen, era berean, antzinako minoikoak emakumeek gobernatuak izan zitezkeela iradoki zuen lehenengoetako bat; ideia hori kultura- eta erlijio-historialariek (esaterako, Joseph Campbell) eta komunitate akademikotik kanpoko beste kolektibo batzuek planteatu zuten askoz lehenago, horietako batzuk feministak. Hawkes-ek nabaritu zuen genero maskulinoko gobernari minostar baten existentziaren ebidentzia gutxi edo bat ere ez zegoela, egiptoar, hitita, asiriar eta beste gizarte garaikideen artean agintari hauen kasurako ebidentzia ugaria zen bitartean. Gainera, arte minoikoan ugariak dira emakume indartsu eta boteretsuak irudikatzen dituzten irudiak, non bai gizonak bai emakumeak janzkera dotore eta probokatzailea erabiliz irudikatzen diren, eta batzuetan termino berdinetan maneiatuz; egiptoar, asiriar eta greziar arte klasikoan, ostera, emakumeak (ez Jainkosak) ez dira inoiz gizonen pareko gisa erakusten. Hawkesek adierazi zuenez, "gizaki agintariaren eta ahalguztidunaren adierazpenik eza, une horietan eta ia unibertsala bihurtzen den garapen kulturaleko etapa horretan hain zabaldua, tronu minoikoen okupatzaileak erreginak izan zitezkeela pentsatzeko arrazoietako bat da" (Jainkoen Egunsentia, 76. orrialdea).

Jessie Jacquettak zera ere nabaritu zuen, naturarekiko maitasun nabaria, basatia zein etxekotua, arte eta arkitektura minoikoan; monumentaltasunaren bilaketa falta jauregietan eta gerrarik eza, eta patua, errua eta malenkonia adierazten zuten beste motibo batzuk arte minoikoan, arkitektura mizenastar indartsu, premonitorio eta gerlariaren aurkakotasun nabarmenean, eta patuarekin, heroitasunarekin eta mitologia moralarekin zerikusia zuten gaien presentzia indartsua Greziako egun berantiarrenean. Mitoen eta folklore minoikoaren eduki zehatzari buruz ia ezer ez dakigun arren, lehen aipatutako gai haiek - gerra, patua, errua, madarikazioak - ez dirudite sasoi horretako artearen barruan leku bat ere hartu dutenik, eta hori ere Hawkes-ek azpimarratu du. Grezia Minoikoaren eta Mizenikaren arteko desberdintasunei buruzko ikuspegi horrek eztabaidagarria izaten jarraitzen du, baina Kretari, bere erlijioari, bere monarkiaren izaerari eta greziar kultura minoiko, mizenastar eta berantiarragoen arteko harreman-sorta zabalari buruzko eztabaidarako bultzada ere izan zen.

 Bizitza pertsonala 
Cambridgen ikasketak egiten ari zela, Christopher Hawkes ezagutu zuen, indusketa batean, eta harexekin ezkondu zen 22 urte zituenean. Bere seme bakarra, Nicholas, 1937. urtean jaio zen.

Gerra sasoian Walter Turner olerkariarekin izandako erromantze bati beste batek jarraitu zion John Boynton  Priestleyrekin. Azken horrekin 1953. urtean ezkondu zen, biak dibortziatu ostean. Hawkes eta Priestley fisikoki, emozionalki eta intelektualki lotuta egon ziren hil arte.

 Indusketak eta artikulu arkeologikoak 

 1956 The Longstone, Mottistone, Wight uhartea, Ingalaterra.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 
 Christine Finn (2005). "Jacquetta y los Artistas", Britainiar Arkeologia, 80: 24-27.

 Kanpo estekak 

 Jacquetta Hawkes-en artxiboa Bradford Unibertsitatea, Erresuma Batua

Kategoria:Britainiarrak
Kategoria:Arkeologoak
Kategoria:Emakume arkeologoak