Fernando León y Castillo

Fernando León y Castillo espainiar abokatu, politikari eta diplomatikoa izan zen. Alfontso XII.aren erregealdian Itsasoz Haraindiko Lurraldeen Ministroa eta Maria Kristina Habsburgo-Lorenaren erregeordetzan Barne Arazoetako Ministroa izan zen, eta Ipar Afrikako Espainiako esku-hartzearen arduradunetako bat izan zen. Muniko Markesaren noblezia titulua zuen.


 Biografia 
Madrilen zuzenbidea ikasi zuen eta Isabel II.aren erregealdiko azken urteetan argitalpen liberaletan kolaboratu zuen. 1868ko Iraultzaren ondoren, Granadako eta Valentziako gobernadore zibil izendatu zuten. 1871n Kanaria Handiko Gorteetarako hautatu zuten eta geroago Kanariar Uharteetako probintziako senatari. 1874an, Itsasoz Haraindiko Lurraldeen Idazkariorde bihurtu zen.

Berrezarkuntzaren ondoren, eta Sagastaren agindupean, Itsasoz Haraindiko Ministro izan zen 1881eko otsailaren 8tik 1883ko urtarrilaren 9ra. Hainbat eraikuntza proiektu sustatu zituen Kanaria Handian, hala nola, bere jaioterriko uharteko hiriburua zen Las Palmas de Gran Canariako Puerto de La Luz. Bere administrazio-laguntzarekin, Maspalomasko itsasargia eta Gandoko lazaretoa eraiki ziren, biak bere anaia Juanen lanak. Uharte arteko posta-bulegoak ere ezarri ziren, correillo izenekoak. Lurrunontzi txiki hauek Kanariar Uharteak lotzen zituzten. 1886ko urriaren 10ean, León y Castillok Barne Arazoetako Ministerioa hartu zuen bere gain, baina urtebetez bakarrik. 1887ko azaroan, Frantzian enbaxadore bihurtu zen (bizitzaren amaierara arte tarteka mantendu zuen kargua).

Bere ibilbide politikoa eta 1900eko Parisko Itunaren (Espainiako Sahara eta Espainiako Ginea kolonien mugapenari buruzkoa) negoziazioa aitortzeko, Maria Kristina Habsburgo-Lorrainekoa, Espainiako erregina erregeordea, Muniko Markes titulua eman zion 1900ean. Frantziako gobernuak Ohorezko Legioarekin kondekoratua zuen jada 1890ean.

León y Castillok bere lan politikoa jarraitu zuen, 1902 inguruan, Marokon espainiar lurraldeak zabaldu zituen frantziar-espainiar akordio berri bat idatziz, Fez eremua barne. Hala ere, atzerapen liberalak eta Mauraren eszeptizismoak akordio honen sinadura 1912ra arte atzeratu zuten, emaitza askoz apalagoekin.

1904an, Espainiako erregearen izenean sinatu zuen Esklabo Zurien Salerosketaren Zapalkuntzarako Nazioarteko Akordioa, 1904ko maiatzaren 18an Parisen sinatutakoa. Akordio honek gobernuen arteko mekanismoak ezarri zituen trafikatzaileen eskuetan eror zitezkeen emakumeak eta neskak babesteko eta jatorrizko herrialdeetara itzultzeko laguntza emateko.

Algecirasko Konferentzian (1906) parte hartu zuen eta Espainiako politika neutrala defendatu zuen Lehen Mundu Gerran. 1910ean, Urrezko Artilearen Ordenako Zaldun izendatu zuten. 1918an hil zen Frantziako Biarritzeko herrian. Hamar urte geroago, bere gorpuzkiak bere jaioterrira, Gran Canaria uhartera, eraman zituzten eta Las Palmas de Gran Canaria katedralean berarentzat eraikitako mausoleoan lurperatu zituzten.

1992an, hil ondoren Gran Canariako lehen seme kutun izendatu zuten.

 Kargu politikoak 
Aurrekoa
Venancio González y Fernández85x85pxEspainiako Erresumako 10. Agintaritza ministroa
1886ko urriaren 10 – 1887ko azaroaren 12894ko martxoaren 12Ondorengoa
José Luis AlbaredaAurrekoa
Cayetano Sánchez y Bustillo85x85pxEspainiako Erresumako 8. Itsasoz Haraindiko ministroa
1881eko otsailaren 8 – 1883ko urtarrilarren Ondorengoa 
Gaspar Núñez de ArceAurrekoa 
José Luis Albareda
Fermín de Lasala y Collado
Fermín de Lasala y Collado80x80px80x80pxEspainiako Erresumako 5., 7. eta 9. enbaxadorea Frantziako Hirugarren Errepublikan
1887 – 1890
1892 – 18971897 – 1910Ondorengoa
Fermín de Lasala y Collado
Fermín de Lasala y Collado
Juan Pérez Caballero y Ferrer

 Kanpo estekak