Guillermina Rojas Orgis

Guillermina Rojas Orgis (La Orotava, 1848ko ekainaren 25a — ?) maistra, anarkista, feminista eta kazetari kanariarra  izan zen. Benito Perez Galdos idazleak bere nortasunaren berri eman zuen, Atal Nazionaletako Amadeo I liburuan pertsonaia gisa.Tag en el sitio de Biografías de Mujeres Andaluzas 2014ko abenduan kontsultatua.Amaren aldeko abizena Orgis eta Orjis, bietara idatzi izan da. Ficha de la Universidad de Cádiz 2014ko abenduan kontsultatua.Galdós: Amadeo I. Cap. XXIV; 278 or.

 Biografia 
Guillermina Dolores Orgis jostunaren eta Pedro Rojas zapatariaren hiru seme-alabetako bigarrena izan zen. Bost urte besterik ez zituela, bere familia Cadizera bizitzera joan  eta 1866an, Guillermina Cadizko Maistren Eskola Normalean ikasten hasi zen. 1868an Goi Mailako Instrukzioko Maistra titulua lortu zuen, eta bi urte inguru eman zituen maistra lanetan Cadizko eskola publiko batean. Irakaskuntza utzi zuen, bere garaiko irakaskuntza-planekin bateraezintasun ideologikoa zuelako eta familiaren ohiko lanbidea zen joskintzari heldu zion. Beste emakume batzuekin batera, Mariana Pineda Emakumeen Elkarte Errepublikanoaren aurrekari izango zen emakumeen eskola jarri zuen martxan, profil libertario argia zuena, eta Guillermina izendatu zuten presidente. Pertsonaia historiko gisa izan zuen proiekzioa kopla herrikoi batek jaso zuen, eta honela zioen: "Guillermina, Guillermina, ez joan Komitera, horiek gizonen kontuak dira, ez dira emakumeen kontuak".Horrela adierazi zuen gutun batean, Madrilen idatzia 1872ko otsailaren 19an: "Urte bitan ikasi du Cadizko Eskola Normalean eta goi mailako maistraren titulua jaso du (...) Lanbide horretan aritu izan da bi urtez, hiri hartako eskola publiko batean, harik eta ulertu zuen arte bere ideiek ezin zutela bat egin orduan eskoletan eskaintzen den hezkuntza mistikoarekin eta instrukzio eskasarekin. Horregatik, bada, bere dimisioa aurkeztu zuen eta jatorrizko lanbidera itzuli zen, jostun langintzara, soldata era duin batean irabazteko, kontzientzia bortxatu gabe bere ideiei uko eginez onura pertsonalak lortzeko".

Gizarte-borrokarako grina horrek Madrilera eraman zuen 1871ko urriaren 22an, eta han, langile-mugimenduaren jatorriarekin bat egin zuen. Mugimendu hori Espainiako Internazionalaren baitan txertatuta zegoen, eta erakunde hartan Madrilgo Federazioko Tokiko Kontseiluko idazkari kargua bete zuen. Emakumeen Eskolaren eta Elkartearen sustatzaile posible gisa ere agertu zen.Rodríguez Sánchez, María de los Ángeles: "Aproximación a una escritora revolucionaria en el sexenio: Guillermina Rojas y Orgis". Hispanisten Nazioarteko Elkartearen XIV. Kongresuko aktak (2001, New York). Newark, Del.: Juan de la Cuesta, Kop. 2004.

Dirudienez, hasieratik bertatik, prentsa anarkistan parte hartu izanak kazetaritza kontserbadorearen eta liberalaren kritikekin eta oposizioarekin talka egin zuen. Hala ondorioztatu da "La Familia" izenburupean 1871n Emantzipazioan argitaratu zuen artikuluak sortutako eskandalutik."La Familia" izeneko artikuluan, Guillerminak eraisten zituen jabetza pribatua, aberria eta familiaren kontzeptuak, desoreka sozialen eta gerora izendatu zen genero problematikaren erantzule gisa aztertuz. Halaber kritikatu zituen ezkontza ereduak, bai erlijiosoa, baita zibila ere -1870ean estreinatu berri- eta pertsonen arteko bizikidetza librea edo ezkontideen benetako berdintasuna ziurtatzen zuen ezkontza proposatu zuen.

Kronikek jaso zuten parte hartu zuela Internazionalak 1871ko urriaren 22an, Madrilgo Rossini Antzokian antolatu zuen mitinean, Sagastaren gobernuak Gorteetan langile-erakundea legez kanpo uzteko egindako saiakeraren ondoren. Bilera hura irain-garbitze ekintza gisa aurkeztu zen Internazionalaren ohorearen defentsan, Jove eta Hevia eta Candau diputatuek kongresuan egindako irainei aurre egiteko, eta publikoki gonbidatu zituzten Internazionalaren desohoretuz adierazitako ideiak bertan errepikatzera, izendatutako batzordeak erantzun zitzan. Irainduen azalpenaren zatirik handiena Guillerminak hartu zuen. [5] Internazionalaren legezkotasunaren aldeko bilera politiko historikoan parte hartu zuten beste pertsona ospetsu batzuk izan ziren José Mesa, Francisco Mora, Pablo Iglesias eta Anselmo Lorenzo.Guillerminaren hitz sutsuen artean, era honetako erronkak irakur daitezke: "Langile-klasearen asmo handientsu eta eutsiezinei aurka egin nahi diozue, eta berek bilduko zaituzte euren indar ukaezinarekin."

1874tik aurrera, haren inguruko berriak nahasiak dira. Erbestera joan izanaz espekulatu da, bere alderdikideen artean ohikoa zena, baina Cadiz hiriko erreferentzia administratibo batzuetan agertzen da, eta horregatik pentsa daiteke bertan bizi izan zituela bere azken urteak. Nahasgarria da Rebelión egunkari anarkistan «Guillermina» izenarekin sinatzen zuen norbaiten kolaborazioa eta ezin da baieztatu Guillermina Rojas zenik. Ez dakigu, beraz, noiz hil zen.Artículo de Gloria Espigado Tocino, "Mujeres «radicales» (1848-1874)" (página 39), en el sitio de Educación de la Junta de Andalucía 2014ko abenduan kontsultatua.

 Oharrak 

 Erreferentziak 

 Bibliografia 


  Ramos Palomo, María Dolores (2012). Andaluzas en la historia. Reflexiones sobre política, trabajo y acción colectiva. Centro de Estudios Andaluces. p. 42. ISBN 9788494063510. 
  Tuñón de Lara, Manuel (1977) [​1972​]. El movimiento obrero en la historia de España. I.1832-1899 (2ª edición). Barcelona: Laia. p. 182. ISBN 84-7222-331-0. 
   Bolufer Peruga (dir.), Mónica (2008). Mujeres y modernización: estrategias culturales y prácticas sociales (siglos XVIII-XX). Madrid: Instituto de la Mujer. pp. 242-244. ISBN 978-84-7799-951-5. 

 Ikus, gainera 

 Espainiako Eskualdeko AIT Federazioa

 Kanpo estekak 

 Gloria Espigadoren hitzaldia: "La generación perdida: Guillermina Rojas y las mujeres del primer anarquismo español", 2005eko maiatzean Madrilgo Ateneoan egindako Mujeres, libres y libertarias Kongresuan.

Kategoria:Espainiako anarkistak
Kategoria:Sufragistak
Kategoria:Feministak
Kategoria:Maistrak
Kategoria:Kazetariak
Kategoria:Emakume kazetariak