Bakea emateko

Bakea ematekoa  Latinez, osculatorium, osculum pacis, pax eta instrumentum pacis terminoekin izendatu izan da, bakea eta musua tartean duten etimologiak. Edizio hau egiteko unean ez dugu euskarazko terminorik aurkitu hiztegietan, bai museo bateko erreferentzia. Erdi Aroan eta ondoren ere meza katolikoan bakearen musurako erabilitako objektua izan zen, taula edo lauza txiki bat euskarri batekin atzealdean, eta irudi kristauekin apaindua. 

 Erabilera 
Mezan elkarri bakea emateko unean, eliztarren artean musu zuzena ematearen ordez, bakoitzak taula hau musukatzen zuen txandaka, norbaitek elizan zehar eramaten zuelarik, zapi batekin musu eta musu artean pasatzeko bakea ematekotik. Bakea ematekoari eusten zion pertsonak "" esan eta "" erantzuna jaso ohi zuen ("Bakea zurekin", "Eta zure espirituarekin").

 Historia 
Bakea ematekoa musuak ordezkatzen hasi zen Erdi Aroan, itxuraz, benetako musuak dituen inplikazio sexual, sozial eta medikoen inguruko kezka sorta batengatik. XVII. mendeko eukaristiaren historialariak, Giovanni Bona kardinalak, bere zabalkundea Frantziskotarren Ordenarekin lotu zuen. 

Aro garaikidean bakea ematekoa pixkanaka erabilera orokorretik kanpo geratu zen, nahiz eta Entziklopedia Katolikoak 1911n esan oraindik "prelatuak eta printzeak" tartean zeudenean praktikatzen zela, baina gainerakoan oso ez ohikoa zela. Ordez etorri dena, bereziki 20. mendean, ez da orduea musu fisikoa, baizik eta eskuz bostekoa ematea.

Gorde izen diren bakea emateko batzuk oso objektu landuak eta garestiak dira, baina gehiengo handia, ziurrenik, egur edo letoizko pieza oso sinpleak ziren. Ohikoa zen irudi bat sartzea, normalean Ama Birjinarena edo Jesukristorena, edo pertsonaia hauek beste batzuekin lagunduta.

 Iruditegia 

 Erreferentziak 

 Oharrak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Erlijio objektuak
Kategoria:Eukaristia
Kategoria:Musu
Kategoria:Erlijioa eta bakea