Aleksandr Timaxev

Aleksandr Jegorovitx Timaxev () errusiar politikari eta militarra izan zen. Jeneral Laguntzailea (1859), Zalditeria Jenerala (1872); Jendarme Gorputzeko Estatu Nagusiko Burua eta Bere Maiestate Inperialaren Kantzelaritzako Hirugarren Ataleko Zuzendaria (1856–1861); Posta eta Telegrafoen Ministroa (1867–1868); eta Errusiar Inperioko Barne Arazoetako Ministroa (1868–1878) izan zen.

 Biografia 
Aleksandr Timaxev familia noble zahar batekoa zen. 1818ko apirilaren 15ean jaio zen, Orenburg probintzian, garai hartan bere aitak zerbitzatzen zuen eta finkaren jabea zen. Jegor Timaxev Jeneral Nagusiaren eta bere emazte Jekaterina Aleksandrovna, jaiotzez Zagriazhskaia, semea zen.

Moskuko Unibertsitate Inperialeko Nobleen Barnetegian eta Guardia Alferezen eta Zalditeria Junkerren Eskolan hezi zen.

1835eko irailaren 27an, Eskolatik askatu eta Izmailovski Bizitza Guardia Erregimentuan ofizialorde gisa sartu zen, eta urtebete geroago, 1836ko abenduaren 3an, azpi-alferez izendatu zuten. 1837ko irailaren 1ean, ofizial maila jaso zuen - alferez, eta urte bereko irailaren 12an, Bizitza Guardia Grenadier Erregimentura eraman zuten.

1840ko apirilaren 29an, Zalditeria Guardia Erregimentura eraman zuten eta korneta izena jarri zioten. 1842ko apirilaren 21ean, teniente izendatu zuten.

1844ko otsailaren 19an, Timaxev Kaukasoko Gorputz Bereizira bidali zuten, eta hara iritsi zen apirilean. Urte bereko irailaren 17-18an, mendialdekoekin izandako lehen guduan parte hartu zuen, eta horregatik Santa Anako 3. Graduko Arkudun Ordena eman zioten. 1844ko abenduaren 6an laguntzaile hegaleko maila jaso ondoren, 1845eko urtarrilean San Petersburgora itzuli zen. 1845eko apirilaren 21ean, kapitain izendatu zuten, eta 1848ko uztailaren 1ean, kapitain.

Urte horietan, laguntzaile hegaleko mailarekin, aldizka bidali zuten inperioan zehar hainbat zeregin betetzera, hala nola, erreklutuen aurrerapena kontrolatzea, gertakarien kasuan ikerketak egitea, kolera epidemiak jotako tropak aztertzea eta beste batzuk. Nikolas I.a enperadorearekin batera joan zen Errusian zehar egindako hainbat bidaiatan.

1849ko ekainaren 18an, Grotengelm teniente jeneralaren destakamendura bidali zuten, eta honek Transilvaniako kanpainan parte hartu zuen hungariar matxinatuen aurka. Destakamendura iritsi zenean, ekainaren 26tik 27ra, Koshno herriaren ondoko guduan, Bystritsako erasoan eta hungariarrak Seredfilvoraino jazartzean parte hartu zuen. Uztailaren 3an, Galatiko guduan parte hartu zuen, uztailaren 9an Safhegan herria konkistatu eta etsaia Sharonberk herriraino jazarri zuen, eta uztailaren 24an, Elisavetgrad Uhlan Erregimentuko bi eskuadroi komandante zituela, etsaiaren atzeguardia garaitu zuen Shariot herriaren ondoan.

1849ko abuztuaren 7an, Timaxev koronel izendatu zuten, eta abuztuaren 10ean Shabora bidali zuten, non hungariar 15.000 destakamendu baten errendizioa onartu zuen. Abuztuaren 12an, Hungaria utzi eta Varsoviara joan zen, garai hartan Nikolas I.a zegoen tokian.

1850eko abenduaren 6an, Timaxev koronela 3. Erreserba Zalditeria Gorputzeko Estatu Nagusiko Buru izendatu zuten, eta harekin batera Krimeako Gerra hasi ondoren 1854-1855eko kanpainan parte hartu zuen. 1855eko abuztuaren 29an, Krimean borrokatu zen 3. Armada Gorputzeko Estatu Nagusiko Buru izendatu zuten zuzentzeko. Irailaren 13an, karguan berretsi zuten.

1855eko irailaren 22an, jeneral nagusi izendatu zuten, Bere Maiestatearen Segiziora izendatuz, bere kargua mantenduz. 1856ko otsailaren 16an, Timaxevi agindu zioten Ibai Beltzaren gaineko Harrizko Zubian bilera bat egiteko tropa anglo-frantsesen ordezkariekin, armistizioaren azken baldintzak adosteko eta demarkazio-lerroa zehazteko.

1856ko maiatzaren 11n, 3. Armada Gorputzeko Estatu Nagusiko Buru kargutik kendu zuten, eta urte bereko abuztuaren 26an, Jendarme Gorputzeko Estatu Nagusiko Buru eta Bere Maiestate Inperialaren Kantzelaritzako 3. Departamentuko Zuzendari izendatu zuten. 1856ko irailaren 24an, Zentsura Zuzendaritza Nagusiko kide ere izendatu zuten, eta 1858ko abenduaren 20an, Trenbideen Batzordeko kide.

1859ko apirilaren 17an, Jeneral Laguntzaile kargua eman zioten. 1859ko irailaren 10etik aurrera, aldi baterako Jendarmeen Buru eta 3. Departamentuko Buru izan zen. Bere nagusi hurbilarekin, Jendarmeen Buruarekin, Vasili Dolgorukov printzearekin, ez zenez ondo moldatzen, liberalegia zelakoan, eta nekazarien erreformaren oinarrizko printzipioekin ados ez zegoelako, Timaxevek kargutik kentzeko eskaera bat aurkeztu zuen. 1861eko martxoaren 18an, baimen mugagabean kaleratu zuten.

1863ko maiatzaren 29an, Kazan, Perm eta Vyatkako Gobernadore Nagusi izendatu zuten. Urte bereko abuztuaren 30ean, teniente jeneral izendatu zuten. 1864ko urriaren 19an, Gobernadore Nagusi kargutik kendu zuten, kargua bertan behera utzi zutelako.

1865eko otsailaren 28an, Timaxevek baimena jaso zuen "Errusiara eta atzerrira, gaixotasuna sendatu arte" joateko, bere soldata mantenduz. Osasun txarra zela eta, Frantziako hegoaldera joan zen, eta han eskulturan eta argazkilaritzan aritu zen.

Ivan Tolstoi kondea hil ondoren, 1867ko abenduaren 12an, Timaxevek Posta eta Telegrafoen ministro kargua jaso zuen, baina 1868ko martxoaren 9an ministerioa deuseztatu zen, bere sailak Barne Arazoetarako Ministerioan sartuz, eta Timaxev Barne Arazoetarako ministro izendatu zuten, Piotr Valuiev-en ordez.

1870eko ekainaren 12an, Probintziako eta Uyezdeko Erakundeen Batzordeko presidente izendatu zuten, 1872ko urtarrilaren 1ean Zalditeriako Jeneral izendatu zuten, 1872ko apirilaren 30ean Poloniako Erresumako Gaietarako Batzordeko kide izendatu zuten, eta 1876an, 1870eko Hiri Arauaren Aplikaziorako Batzordeko presidente Baltikoko Hirietako Probintzietan.

Timaxev Barne Arazoetako ministro gisa agintaldian, hiri araudi bat ezarri zen 1870ean, nekazarien erakundeen eraldaketa egin zen 1874an, posta zatia neurri handi batean hobetu zen, Gobernazio Nagusi batzuk indargabetu ziren, Poloniako Erresumako probintziak Barne Arazoetako Ministerioaren menpe geratu ziren, eta errusiera hizkuntza Baltikoko probintzietan hizkuntza ofizial eta negozio gisa sartzen hasi zen. Eraldaketa burgesen aurkaria izan zen, mugimendu iraultzaile eta terroristaren aurkako borrokaren antolatzaile aktiboetako bat.

1878ko azaroaren 27an, Barne Arazoetako Ministro kargutik kendu zuten, Suitean utziz eta Estatu Kontseiluko kide izendatu zuten, espetxe erreformaren batzordeko kide izanik.

1883ko maiatzean, Alexandro III.a enperadorearen eta Maria Feodorovna enperatrizaren koroazio ekitaldian parte hartu zuen. Maiatzaren 15ean, Jasokundearen katedralerako irteera inperiala egiten ari zela, Login Heyden kondearekin batera, enperatrizaren morea eraman zuen. Egun berean, Errege Maiestatearen Zalditeria Erregimentuko zerrendetan sartu zuten, erregimentuko uniformea janzteko eskubidearekin.

1885eko otsailaren 15ean, Batzorde Bereziko kide izendatu zuten, inperioko urruneko lekuetan funtzio publikoaren abantaila bereziei buruzko araudi zirriborro bat garatzeko.

1893ko urtarrilaren 20an hil zen, San Petersburgon, eta Alexander Nevsky Lavrako Nikolskoe hilerrian lurperatu zuten (beste iturri batzuen arabera, Orenburg probintziako Tashla familiaren finkan).

Garaikideen oroitzapenen arabera, "itxura ederra zuen, Pashkovarekin ezkondu ondoren ugaritu zen fortuna handiarekin, dantzan trebea zen eta karikaturak marrazteko talentua zuen Timaxevek laster arrakasta handia lortu zuen eta ibilbide arrakastatsua egin zuen".

Timaxev zaldizko irudiak eta bustoak eskultzea gustatzen zitzaion. Bere lanen artean, Mikhail Pavlovitx Duke Handiaren eta Alexandro II.a enperadorearen bustoak, Alexandra Feodorovna eta Maria Feodorovna enperatrizen irudiak daude. Timaxeven lanak erakusketa akademikoetan erakutsi ziren. 1869an, Arte Akademiako ohorezko kide hautatu zuten, eta 1889an, eskultura akademiko titulua eman zioten Alexandro II.aren bustoagatik eta terrakota eta marmolezko estatuaengatik.

 Ohoreak 
Timaxev ohorezko hiritar bat aukeratu eta onartu zuten hirietako: Kazan (1864ko abuztuaren 13a), Vyazma (1869ko urtarrilaren 3a), Kharkov (1869ko maiatzaren 30a), Skopin (1869ko abenduaren 26a), Belgorod (1870eko apirilaren 10a), Orenburg (1870eko uztailaren 26a), Kaluga (1870eko abenduaren 26a), Petrozavodsk (1871ko ekainaren 19a), Saratov (1871ko urriaren 29a), Nizhni Novgorod (1873ko abuztuaren 9a), Tambov (1873ko abuztuaren 9a), Gzhatsk (1874ko martxoaren 8a), Rybinsk (1874ko apirilaren 12a), Odessa (1874ko apirilaren 12a), Kamyxin (1875eko maiatzaren 25a) Rostov (1875eko uztailaren 25a), Jekaterinoslav (urtarrilak 9 1876), Penza (1876ko urtarrilaren 25a), Saransk (1876ko urtarrilaren 25a), Smolensk (1878).

1873ko otsailaren 27an, Pskov Ioanno-Ilyinsky Errukiaren Ahizpen Komunitateko ohorezko kide hautatu zuten, 1873ko ekainaren 29an – Ipar-mendebaldeko Lurraldeko Ortodoxia eta Karitateko Zeloten Elkarteko ohorezko kide, eta 1878ko azaroaren 25ean – Hegoaldeko Errusiako Nekazaritza Elkarte Inperialeko ohorezko kide.

 Familia 
Emaztea (izena ezezaguna) (1848ko azaroaren 10etik) – Jekaterina Paxkova (1829ko urriaren 2a – 1899ko urriaren 15a), gorteko ohorezko dama, Aleksandr Paxkov jeneral maiorraren (1792–1868) alaba, Jelizaveta Kindiakovarekin (1805–1854) ezkonduta. Mikhail Osorginen arabera, Pashkov andrea "hitzaren zentzu osoan edertasuna ez bazen ere, nolanahi ere, pertsona oso nabarmena eta erakargarria zen, eta, esaten zuten bezala, bere lehengusu Nikolai Mezentseven bizitza osoan adorazio platonikoaren gaia izan zen". "Izaki gozo eta jatorra zen; haurren eta etxekoen ardura zuen", idatzi zuen Aleksandra Smirnovak berari buruz. Senarraren merituengatik, 1871ko martxoaren 28an, Santa Katalina Ordenako (Gurutze Txikia) zaldun andre izendatu zuten. Orenburg probintziako Tashla herriko elizako hesian lurperatu zuten, familiaren kriptan. Ezkontzan jaiotakoak:

 Nikolai (1849–1877), ezkongabea zen;
 Aleksandr (1857–1904), Orenburg probintziako Nobleziaren Buruzagia, zaldizkoa;
 Maria (1857–1943), Ivan Musin–Pushkin Zalditeriako Guardiarekin ezkonduta; 
 Jelizaveta (1861eko urriaren 17an jaioa, Paris), Vasili Pashkoven alabaordea.

 Aleksei Tolstoik egindako poema 
Aleksandr Timaxev literaturaren historian sartu zen Aleksei Tolstoiren "Errusiako Estatuaren Historia Gostomysl-etik Timaxev-era" poema satirikoaren heroi gisa, Barne Arazoetarako Ministro izendatu zuten urtean (1868) idatzia. Ministroaren irudi umoretsu eta gehiegizkoa, Tolstoik aurkeztutako moduan, milaka urteko Errusiako historia koroatzen du eta azkenean Errusian denbora guzti honetan falta zen "ordena" ekartzen du, narratzaileak "kronika silaban" kontatzen duenari buruz:

 Oroitzapena 
2019ko urriaren 30ean, Orenburgen, Orenburg eskualdeko Barne Arazoetarako Ministerioaren bulegoaren eraikinaren aurrean, Aleksandr Timaxeven busto bat jarri zuten.

 Kargu politikoak 
Aurrekoa
Piotr Valuiev80x80px

Errusiako Inperioko 15. Barne Arazoetako ministroa

1868ko martxoaren 21– 1878ko abenduaren 9Ondorengoa
Lev MakovAurrekoa
Ivan Tolstoi114x114pxErrusiako Inperioko Posta eta Telegrafoen 2. ministroa
1867ko abenduaren 26 – 1868ko martxoaren 21Ondorengoa
Kargu abolituta91x91px 91x91px91x91px

Kazan, Perm eta Viatkako gobernazioetako bitarteko gobernadore nagusia

1863ko ekainaren 10 –  1864ko urriaren 31Aurrekoa
Leonti Dubelt80x80px96x96px
Jendarmeen Gorputz Bereiziako 3. Estatu Nagusiko burua

Bere Maiestate Inperialaren Kantzeleriaren Hirugarren Sekzioko 4. kudeatzailea

1856ko irailaren 7 – 186eko apirilaren 30Ondorengoa
Piotr Xuvalov

 Kanpo estekak 

Kategoria:Errusiar Inperioko Armadako jeneralak
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:Ohorezko Legioko gurutze handiak
Kategoria:San Petersburgon hildakoak