Natalia Bolívar

Natalia Bolívar Aróstegui (Habana, 1934ko irailaren 16a – 2023ko azaroaren 19a) kubatar etnologo, antropologo eta idazlea izan zen, santeria aztertu zuena. Ehun idazlan inguru argitaratu zituen Kuban zein nazioartean.

 Ibilbidea 
Natalia Bolívar familia kubatar aberats batetik zetorren eta Simón Bolívarren ondorengoa zen. 1955az geroztik, arte kubatarra ikasi zuen Habanako Unibertsitateko Filosofia eta Humanitateen Fakultatean, margolaritza eta eskultura San Alejandro Arte Ederren Akademia Nazionalean, eta diseinua eta margolaritza New Yorkeko Arts Students Leaguen. Bere irakasleen artean Will Barnet, Morris Kantor eta Norman Rockwell zeuden, besteak beste.

1956tik 1958ko erdialdera arte, Arte Ederren Jauregian lan egin zuen, lehenik gida eta interprete gisa, eta geroago Kubako Etnologia saileko buru gisa. Fernando Ortiz eta Lydia Cabreraren ikaslea izan zen.

Fulgencio Batistaren diktaduraren aurkako erresistentzia armatuko erakunde bat zen Martxoaren 13ko Direktorio Iraultzailean kide izateagatik, 1958ko uztailean atxilotu zuten, eta askatu zutenetik 1959ko urtarrilaren 1era arte ezkutatu behar izan zen.

Iraultzaren ondoren, Arte Ederren Museo Nazionaleko zuzendari bihurtu zen eta, besteak beste, lehen jabetza pribatukoak ziren artelanen zaharberritzean parte hartu zuen. Aldi berean, Habanako Napoleon Museoaren sorreran eta kudeaketan parte hartu zuen. UNESCOren laguntzarekin, museologian eta katalogazioan aurrerapen ikastaroak jaso zituen, eta bitartean Parisera joan zen museoak aztertzera. 1966an lan horretatik kanporatu zuten Nekazaritza Ministerioan aurkitu zuen lanpostu berri bat, eta arte erakusketa txikiak antolatu zituen Habanako probintziako landa-guneetan. 1971tik aurrera, Kubako Banku Nazionaleko bitxigintza garaikidearen diseinuko departamentuko burua izan zen, eta 1974tik aurrera, Banku Nazionaleko Txanpon Museoa antolatu eta zuzendu zuen. Geroago, Kubako kultur sektoreko hainbat erakundetan lan egin zuen, hala nola Antzoki Nazionaleko harreman publikoen buru gisa eta zinema ekoizpenetarako musika eta jantzien aholkulari gisa.

Bere ibilbide profesionalean zehar, hainbat arazo izan zituen agintariekin. Bere esanetan, «oso errebeldea» zen, alderdiko buruzagiekin ados ez zegoen eta bere bizitza pertsonalarengatik arreta erakartzen zuen. 1980ko hamarkadatik aurrera, orisha jainkoak aztertu zituen, hau da, afro-kubatar herri-erlijioko jainkoak.

 Lanak 

 Los Orishas en Cuba (1990)
 Ituto: la muerte en los mitos y rituales afrocubanos (Carmen González Díaz de Villegarekin batera, 1992)
 Mitos y Leyendas de la comida afrocubana (Carmen González Díaz de Villegarekin batera, 1993)
 Opolopo Owó: los sistemas adivinatorios de la Regla de Ocha (1994)
 Orishas, Egguns, Nkisis, Nfumbes y su posesión de la pintura cubana (1994)
 Los perros y los orishas (1994)
 Orula en el deambular por la antiguas civilizaciones (1995)
 ¿ Sincretismo religioso ? Santa Bárbara / Changó (Mario López Ceperorekin batera, 1995)
 Tributo necesario a Lydia Cabrera y sus egguns (1995)
 Ifá: su historia en Cuba: ensayo (1996)

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Habanarrak
Kategoria:Kubako antropologoak
Kategoria:Emakume etnologoak
Kategoria:Kubako idazleak
Kategoria:Gaztelaniazko idazleak
Kategoria:Fikzioz kanpoko idazleak
Kategoria:XX. mendeko emakume idazleak
Kategoria:Habanako Unibertsitateko ikasleak