Macció antzokia

Bartolome Macció Antzokia Uruguaiko San Jose de Mayo hiriko antzoki tradizional bat da. Hiriburuko eraikin arkitektoniko garrantzitsuena da. 1984an, Hezkuntza eta Kultura Ministerioak Monumentu Historiko Nazional izendatu zuen.
Uztailaren 18a eta maiatzaren 25a kaleen izkinan dago. 700 ikuslerentzako lekua du, opera-antzoki italiarreko ferra-formatoan. Aipagarriak dira Muranoko kristalezko armiarma eta Italiako felpazko oihala.
Eduardo Carvajal aretoan artista nazionalen lan plastikoak erakusten dira eta Rafael Sienra aretoan kongresuak, hitzaldiak eta hainbat aurkezpen egiten dira.

 Historia 
Bartolome Macció, Cairo Montenotten jaioa, 1900ean hil zen, eta haren alargunak eta seme-alabek antzoki hori eraikiz omentzea erabaki zuten. Aurkeztutako hiru proiektuetatik, Leopoldo Tossi arkitektoarena aukeratu dute.
Proiektu osoak, antzokiaz gain, Errenta, Posta, Telegrafo eta Telefono Administraziorako eraikin bat hartzen zuen eta goiko solairuan Musika Institutu bat eta Arma Gela duen Gimnasio bat.
Obra osoa Plaza aurrean egin behar zen, Maiatzaren 25etik Hogeita Hamahirura arte.
Jatorrizko proiektutik antzokia bakarrik eraiki zen, 75.800 $ kostatu zena, gainerakoa, agian arrazoi ekonomikoengatik, bertan behera geratu zen. 

1912ko ekainaren 5ean inauguratu zen, Juan Zorrilla de San Martín poetaren hitzaldi batekin eta Luis Sambucettik zuzendutako kontzertu batekin.

"El Imparcial"-aren kronika batek honela zioen: "9,30etan, Aretoaren itxura, sinpleki, harroa zen. Itsutu egiten dute: Palcos, platea, cazuela (...) la belleza de la mujer maragata (...) radiante de luz (...) policromía de trajes (...) ambiente de distinguida".
Ez ziren falta izan hau bezalako hitz laudoriozkoak: "artearen benetako tenplu honetan, non ederra beharrezkoarekin, erosoa dotorearekin uztartzen den, detaile finei erreparatzean berretsia, ez dezagun ahaztu Italiatik inportatua izan zela multzo osoaren antzerki-tradizioa ematen duen oihala, Muranoren kristalezko armiarmak bezala, bere argien aberastasun distiratsuak gordetzen duen bezala".

1956rako zinea bere gorenean zegoen eta antzokiaren aktibitate eskasak ixtera behartu zuen, oso egoera txarrean baitzegoen.
1959an Macció familiaren ondorengoek eraikina saldu zioten orduko San Jose Bankuari, eta honek San Jose Udal Intendentziari eman zion. Eraikina hondatuta zegoenez, 1965 eta 1973 artean itxi egin zuten, eta orduan ekin zioten eraikina birgaitzeari eta zaharberritzeari. 1971n Chalela departamenduko gobernaziopean eta ondoren Pianzzola eta auzotarren batzorde batekin edertasun arkitektoniko handiko eraikina zaharberritzen hasi ziren, Arq-en zuzendaritzapean. Oscar Ramos; 1973ko abuztuaren 24an berrinauguratu zen. Harrezkero, tokiko, estatuko eta nazioarteko lanak egiten jarraitu du, eta herrialdeko aktiboenetako bat da. 

 Antzokia birgaitzea 2009an 
2009an, Juan Chiruchi intendenteak Collet-Neri arkitektura-estudioa kontratatu zuen merituengatik, eta antzokiaren instalazioak balioetsi zituzten. Proiektuak . mendeko antzoki bat osatzen duten instalazio guztiak modernizatzea barne hartu zuen, . mendearen hasierako berezko oskolean murgilduta. Proiektu exekutiboa martxan jarri ondoren, San Joseko Udal Intendentziak lizitaziora deitu zuen martxan jartzeko, 3 milioi dolarreko kostuarekin. Obrak Arq-en zuzendaritzapean egin ziren. Diego Neri, Collet-Neri estudioaren izenean, eta exekuzio denbora errekorra izan zen 8 hilabetetan. 2010eko otsailaren 13an berrinauguratu zen. Bertan, nazioko eta sailetako agintariak eta kultura nazionaleko pertsona ospetsuak izan ziren.
Arkitektoek egindako esku-hartzearen konplexutasuna jatorrizko arkitekturaren mantentze-lan zainduan datza, hasieran aurreikusi ez ziren eta orain beharrezkoak diren zerbitzu eta instalazio ugari instalatzearekin kontrastatuta.
Beraz, arkitektura ikusten duenak, osagaien zaharberritze arretatsua behatzen du, xehetasun bakoitzean jatorrizko arkitekturari erreparatuz. Horien artean, jatorrizko Thonet vienar aulkiak, felpazko oihala italiarra, eta Muranoko kristalezko armiarma ikusgarria nabarmentzen dira. Pertzepzio klasikoaren atzetik, teilatuan jarritako klimatizazio-ekipoak lotzen dituzten dukuk disimulatu dira, plateako lapatxozko pisu berriaren azpian hutsune osoa dutela, ikuslearen erosotasunerako airea behar den isiltasunarekin banatzeko. Era berean, kutxa eszenikoan erretiluak egin dira, saiakuntza-aretoak, kamerino gehigarriak eta artistarentzako zerbitzuak kokatzeko. Eszenatokia ere zaharberritu da, erabat mugituta, azpian kamerinoak, zerbitzuak eta eszenografietarako sarrerak kontrolatzeko aretoak dituen beste bat eraikitzeko. Elektrikoa, datuak, sanitarioa, argiztapena eta audioa erabat berritu dira.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Uruguaiko monumentu eta leku historikoak
Kategoria:Uruguaiko antzokiak
Kategoria:1912an amaitutako eraikinak