Amparo Bilbao Legorburu

Amparo Bilbao Legorburu (Zumarraga, Gipuzkoa, 1916ko urtarrilaren 1a - Bilbo, Bizkaia, 2006ko ekainaren 6a) Euskal piano-jotzailea izan zen.

 Bizitza 
Musikarako zaletasuna ez zen kasualitatea izan, etxetik zetorkion, ia familiako herentzia izan zen. Amparo Bilbaok esaten zuenez:«Nire ama piano irakaslea zen eta bat genuen etxean, horrela hasi zen dena».Lehenik, ama ikusiz; gero, lezioak hartzen, harik eta 1940an  Bilboko Juan Crisóstomo de Arriaga Musika Kontserbatorioan musika-ikasketak amaitu zituen arte.

 Ibilbide artistikoa 
Ikasketak amaitu ondoren ibilbide artistiko luzea hasi zuen, Antonio Molina, El Principe Gitano edo, geroago, Marian Conde bezalako ospe handiko artistekin jardutera iritsiz. 

Halaber, 1961 eta 1981 artean, oroitzapen oneko Poztasunaren Karabanan (Caravana de la Alegría) parte hartu zuen, baita Candilejas Ikuskizunetan ere, garai hartan oso ezagunak ziren Hermanos Vasconia pailazoekin.

Azken aldian, Bilboko Buenos Aires kaleko Crystal aretoan pianoa jotzen lagundu zien Serafin transformista ezagunari -garai hartan lokalaren jabea zen- eta beste artista batzuei.

 Irakasle 
Amparo Bilbaok akademia bat zuen bere etxeko egongelan, Bilboko Garcia Salazar kalean, Cantalojas zubiaren ondoan, trenbidearen pare-parean. Kantu-eskolak eman zizkien ehunka ikasleri, eta horietako batzuk ospetsu egin ziren.

Adibidez, Angelillo de Barredo “El Colorines” showmana aipa dezakegu. Tania emaztearekin batera jarduten zuen kafe kantante, kabaret eta antzoki guztietan, batez ere Bilbon, baina baita beste leku anitzetan ere, Eibarren kasu. Asko maite zuen oso publiko fidela zeukan. Anaitasuna aldizkariaren 400. alean (1980) Imanol Alvarezek berari egindako elkarrizketa bat argitaratu zen. 

Andoni abeslari euskalduna ere -hasieran Anthony Songer ezizena zerabilena- bazegoen Bilbaoren ikasleen artean. Andoni euskarazko diskoren bat grabatzera iritsi zen: “Maite zaitut, neska” eta “Karraxi” izenekoak hain zuzen, haien kopia asko saldu omen zirelarik. Filmen batean ere parte hartu zuen: “El amor de ahora” (Ernesto del Río, 1987).

Gaur egungo ikuspegitik begiratuta, ordea, ziur aski Jose Antonio Nielfa, La Otxoa, izango zen bere dizipuluen artean ezagunena.

Ikasle gehienak Bilboko Artagan edo Barakaldoko Guridi antzokietan aritu ohi ziren, mota askotako ikuskizun txikietan, proiektatzen zuten filmeko saioen artean. Berak lagundu ohi zien pianoan, saxo, bateria, tronpeta eta biolin batez osatutako orkestra txiki batekin batera. Mini show horiei “Festa Amaiera” (Fin de Fiesta) deitzen zitzaien.

 Bestelakoak 
Datu anekdotiko gisa, 1979an eta 1980an, EHGAM elkarteak dirua biltzeko jaialdi bana antolatu zituen Artagan Antzokian. Horietan, Bilboko aretoetan aktuatzen ari ziren artista askok parte hartu zuten, hala nola Bataclán edota Variedades areto mitikoetakoek. Horien artean Colorines eta La Otxoa ere bazeuden.

Izan ere, bi aldietan, Amparok, erretiroa hartuta egon arren, ez zuen zalantzarik izan, eta bere orkestrarekin joan zen artistei laguntzera, haietako gehien-gehienek zuzenean abestu baitzuten.

1979ko udan antolaturiko jaialdi hura izan zela publiko ugariaren aurrean (1300 besaulki zituen Artagan Antzokiak) Otxoak trabestituta jardun zuen lehen aldia. Lehenago ere egina omen zuen, baina lagun talderen baten aurrean.

 Heriotza 
Amparo Bilbao 90 urte zituela hil zen Bilbon, 2006ko ekainaren 6an.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Zumarragarrak
Kategoria:Bilbon hildakoak
Kategoria:Euskal Herriko piano-jotzaileak
Kategoria:Emakume piano-jotzaileak