Nikolai Pavlovitx Ignatiev

Nikolai Pavlovitx Ignatiev kondea () politikari eta diplomazialari errusiarra zen, Errusiaren enbaxadore Txinan eta Otomandar Inperioan izan zuen hedakuntza-politikagatik ezagunagoa. Barne Arazoetako ministroa ere izan zen 1881etik 1882ra, non politika ultrakontserbadoreak eta eslaviar nazionalistak sustatu zituen.

Txinarekin tratuan, Txinako lurralde zati handi bat lortu zuen 1860ko Pekingeko Itun Aldeaniztunaren bidez. Errusiar enbaxadorea izan zen Otomandar Inperioan 1864tik 1877ra, eta lan egin zuen sentimendu paneslaviarra eta nazionalismoa astintzen otomandarren aurka, eta nolabaiteko erantzukizuna izan zuen 1876ko apirileko bulgariar matxinadan. 1877an Turkiari gerra deklaratzera bultzatu zuen bere gobernua, eta errusiarren garaipen erabakigarriaren ondoren, 1878an San Stefanoko Ituna negoziatu zuen. Horrek asko indartu zuen errusiarren eragina Balkanetan. Hala ere, Britainia Handiak eta Austria-Hungariak esku hartu zuten, eta ituna atzera botatzera behartu zuten.

 Biografia 

 Lehen urteak eta karrera militarra 
Nikolai Ignatev San Petersburgon jaio zen, Maria Ivanovna Maltsova eta Pavel Nikolaievitx Ignatyev kapitainekin batera. Nikolas I.a tsarrak bere aita faboratu zuen, 1825eko Abenduko altxamenduaren kariaz zuen leialtasunagatik, eta Alexandro duke handia (geroago Alexandro II.a tsarra izango zena) babeslea izan zen mutikoaren bataioan. Orrialdeen Gorputzean graduatu ondoren, hamazazpi urterekin Errusiako Guardia Inperialeko ofizial bihurtu zen, husarren bizi-zaindarien errejimenduan zerbitzatuz. Orduan, Ignatiev Estatu Nagusiko buru izendatu zuten, eta Estoniako barruti militarreko buruzagi nagusiaren ordezko bihurtu zen. Maiore izendatu zuten 1856an. Ignatieven ondorengo karreran, Piotr Xuvalov kondearekin liskarrean ibili zen: Morroien Kidegoko beste ikasle ohi bat.

 Karrera diplomatikoa 
Ignatieven karrera diplomatikoa Parisko Kongresuan hasi zen 1856an, Krimeako Gerraren ondoren, non Danubio Behereko Errusia-Otomandar mugaren mugaketari buruzko negoziazioetan parte hartu zuen. Errusiaren Londresko enbaxadako agregatu militar izendatu zuten. Lan hau laburra izan zen. Bere iloba Alexei Alexeievitx Ignatiev kondeak idatzitako "Berrogeita hamar urte zerbitzuan" memorien arabera, Nikolai Ignatievek kartutxo garatu berri bat poltsikoratu zuen "nahi gabe", britainiar armadaren ordenantza-lanak ikuskatzen zituen bitartean. Diplomazia arazorik ez izateko, Errusiara itzuli zen.

Bi urte geroago, eskolta txiki batekin bidali zuten misio arriskutsu batean Asia Erdiko Khiva eta Bukharako estatuetara. Khivako khanak bahitu gisa atxilotzeko plana ezarri zuen, baina arriskuari ihes egin zion eta onik itzuli zen, Bukharako emirrarekin adiskidetasun itun bat egin ondoren.

Ignatyeven hurrengo balentria diplomatikoa Ekialde Urrunean izan zen, Pekingeko gortearen ahalguztiduna. Txinako gobernua beldurtu zenean 1860ko espedizio anglo-frantsesak aurrera egin zuelako eta Opioaren Bigarren Gerran Udako Jauregi Zaharra erre zelako, hain trebe egin zuen lan haien beldurretan, non, Pekingeko Konbentzioan, Errusiarentzat Kanpoko Mantxuria lortu baitzuen, ez bakarrik Amur ibaiaren ezkerraldea, misioaren jatorrizko xedea, baizik eta baita ibai haren hegoaldeko lurralde eta itsas hedadura handia ere, zeina "Errusiako Itsas Probintzia" bihurtuko baitzen, Primorski kraien eskualdekoa.

 Balkanak 
Ignatyeven arrakastak "ekialdekoekin" jarduteko gaitasuna erakutsi zuen, eta Konstantinoplako enbaxadore posturako bidea ireki zuen, 1864tik 1877ra bete zuena. Bertan, nazionalitate kristauak, oro har, eta bulgariarrak bereziki, otomandar menderatzetik askatu eta Errusiaren eraginpean jartzea zen bere helburu nagusia. 1877-1878ko Errusia-Turkiar Gerran amaitu zen arlo horretan izan zuen jarduera urduria, izaera erdi sekretu batez, zeinaren amaieran San Stefanoko Ituna negoziatu baitzuen otomandar ahalguztidunekin. Itun honen helburua "Bulgaria Handia" sortzea zen, Austria-Hungariak eta Britainia Handiak Errusiaren menpe egongo zirela aurreikusten zutena. Ignatieven ekimen "bikainak, baina ausartak", Errusiarentzat kalkulu oker diplomatiko handia izan ziren.

Hainbeste egin zuen gerrak Errusiari sakrifizioen araberako abantailarik ematen ez zionez gero, Alexandro II.aren aurka jo zuen, Piotr Xuvalov kondearen ahaleginen ondorioz, eta zerbitzu aktiboetatik erretiratu zen. Handik gutxira, San Stefanoko Ituna berraztertu zen, 1878ko Berlingo Itunaren bidez, Errusiaren izenean Piotr Xuvalov kondeak sinatua.

Nahiz eta Ignatiev kondea Bulgarian oso ezaguna izan eta zenbaitek bulgariar tronutzat ere hartu zuten, azkenean, tronua, bere etsai pertsonala zen Ferdinand Saxe-Coburgeko printzeari eman zitzaion.

 Azken urteak 
Bien bitartean, Ignatiev kondea Nizhni Novgorodeko gobernadore izan zen, non Makariev Feriaren zabalkundea egozten baitzioten. 1881ean Alexandro III.a sartu eta gutxira, Barne Arazoetako ministro izendatu zuten, politika nazionalista eta erreakzionarioa aurrera eramango zuela pentsatuz. Mugimendu konstituzionalari dagokionez, Alexandro III.ari esan zion "mugimendu iraultzailea erraz zapal zitekeela". Pogrom-ak izeneko iskanbila antisemitiko gogor, bortitz eta suntsitzaileen ondoren, batzuek Ignatievi sustantzia leporatzen ziotenak, 1882ko maiatzean "Maiatzeko Lege" zitalak eman zituen. Beste iturri batzuek diotenez, Gobernuaren politika bati jarraitu zion (tokiko agintariek ez zuten beti betetzen), iskanbilak hertsiki ezabatzeko eta juduak babesteko:

1882ko ekainean utzi zuen kargua. Azalpenen artean, Zemsky Sobor (Parlamentua) berpiztuz gobernu konstituzionala ezartzeko beldur zen tsarra. "Gezurlari jauna" deitua izan zen, eta Simon Sebag Montefiorek  Münchhausenen sindromea izan zezakeela iradoki du. Lord Salisburyk, Indiarako estatu-idazkari zela, Ignatievekin topo egin zuenean, zera gogoratu zuen: Handik aurrera, ez zuen aparteko eraginik izan arazo publikoetan. 1908an hil zen.
alt= |thumb|Nikolay Pavlovitx Ignatiev, Vanity Fair 1877ko apirilaren 14an Spyk erretratatua. 

 Ohoreak 

 Graf Ignatiev kalea, Bulgariako hiriburu Sofiako merkataritza kale okupatu bat, Nikolay Ignatieven izena du.
 Ignatiev konde elitearen lehen mailako eskolak, Sofiako zaharrenetakoak, bere izena darama.
 Bere omenez Graf Ignatievo (Plovdiv probintzia) eta Ignatievo (Varna probintzia) herri bulgariarrak izendatzen dira.
 Ignatiev mendia, Graham lurraldean, Antartikan, bere izena ere badu.

 Bizitza pertsonala 
Nikolai Ignatiev kondea Jekaterina Leonidovna Galitzinarekin ezkondu zen (1842 – 1917), Leonid Mikhailovitx Galitzine printzearen eta Anna Matveyevna Tolstaiaren alaba.

Haien zortzi seme-alaben artean Ignatieven semea zegoen, Pavel Ignatiev kondea, Nikolas II.a tsarraren garaian azken Hezkuntza ministro izan zena, eta geroago Kanadara joan zena. Bere biloba, George Ignatieff, Errusian jaio zen eta diplomatiko kanadarra bihurtu zen, eta bere birbiloba, Michael Ignatieff, akademikoa da eta Kanadako Alderdi Liberaleko buruzagia izan zen 2008tik 2011ra.

Ignatiev kondearen beste seme batzuk: 

 Nikolai Nikolaievitx Ignatiev jenerala (1872 – 1962), Guardia Inperialeko Preobrazhensky Erregimentuko komandantea;
 Alexey Nikolaievitx Ignatiev (1874 – 1948), Kieveko azken gobernadorea tsarren  agintepean.

 Fikzioan 
George MacDonald Fraserren Flashman at the Charge (1973) eleberrian, Ignatiev ofizial militar errusiar bat bezala agertzen da, 1854an tsarrari Britainia eukitutako India inbasio errusiar bat proposatzen diona. Flashman in the Great Game (Flashman Joko Handian) 1975eko eleberrian berragertu zen 1857ko indiar matxinadaren bultzatzaile gisa. Bi eleberrietan bilau bat da: Fraserrek adimentsua eta fina bezala aurkezten du, baina baita gupidagabea, krudela, basatia eta arriskutsua ere.

 Kargu politikoak 
Aurrekoa
Dmitri Nikolaievitx Bludov96x96pxErrusiako Inperioko Ministroen Batzordeko 11. presidentea
1872ko urtarrilaren 21 – 1879ko abenduaren 20Ondorengoa
Piotr ValuievAurrekoa

Mikhail Loris-Melikov80x80px

Errusiako Inperioko 18. Barne Arazoetako ministroa

1881eko maiatzaren 16 – 1882ko ekainaren 11Ondorengoa
Dmitri TolstoiAurrekoa
Andrei Lieven96x96px

Errusiako Inperioko 7. Estatu Jabetza ministroa

1881ko apirilaren 6 –  maiatzaren 16Aurrekoa
Mikhail OstrovskiAurrekoa

Yevfimy Putyatin<center>80x80px80x80px
Errusiako Inperioko 7. enbaxadorea Qing dinastian

1850 – 1861Ondorengoa
Lev BallyuzekAurrekoa
Yevgeni Novikov<center>80x80px80x80px
Errusiako Inperioko 32. enbaxadorea Otomandar Inperioan

1864 – 1877Ondorengoa 
Aleksey Lobanov-Rostovsky

 Kanpo estekak 

Kategoria:Sanpetersburgotarrak
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:Errusiako monarkikoak
Kategoria:Errusiar Inperioko politikariak
Kategoria:Errusiako ekialdeko ortodoxoak