Gyula Kállai

Gyula Kállai (Berettyóújfalu, 1910eko ekainaren 1a – Budapest, 1996ko martxoaren 12a) hungariar politikaria izan zen, Hungariako lehen ministroa 1965etik 1967ra.

1930ean Budapesteko Unibertsitatean hungariera eta latina ikasten hasi zen eta 1932an Debrecen Unibertsitatera aldatu zen. Ikasten ari zela, 1931. urtean Hungariako Alderdi Komunistara batu zen, eta, horregatik, 1937an unibertsitatetik bota zuten, eta kazetari lanetan hasi zen.

Bigarren Mundu Gerran Miklós Horthyren alemanaren aldeko erregimenaren aurkako erresistentzian parte hartu zuen eta 1944an Alderdi Komunistaren birfundazioan parte hartu zuen.

1945ean alderdiko batzorde nagusiko kide izendatu zuten eta gobernuan zegoen estatu-idazkari izendatu zuten. 1948an errepublikako presidentearen bulegoko zuzendari bihurtu zen eta 1949an Kanpo Arazoetako ministro. 1951n atxilotu eta biziarteko kartzela-zigorra ezarri zioten, baina 1954an askatu zuten. Errehabilitazioaren ondoren, alderdiko batzorde zentraleko kide izan zen berriro 1956ko uztailetik 1989ra arte.

1956ko Hungariako Iraultzan, János Kádárrek zuzendutako Behin-behineko Batzorde Exekutiboko kide izan zen. 1957an Errumanian erbesteratutako Imre Nagy galdekatu zuen, eta horri buruz egin zuen txostena erabakigarria izan zen Nagyren exekuziorako.

Ondoren, Kultura ministro (1957-1958), Estatu ministro (1958-1960), Ministro Kontseiluko presidenteorde (1960-1965), lehen ministro (1965-1967), parlamentuko presidente (1967-1971) eta presidentetza kontseiluko kide izan zen 1989ra arte.

Kategoria:Hungariako lehen ministroak
Kategoria:Hungariako komunistak
Kategoria:Budapesten hildakoak