Phi fenomeno

eskuinera|thumb|200px|Beta mugimenduaren adibidea, askotan phi fenomenoarekin nahasten dena.
Phi fenomenoa gure garunaren ilusio optiko bat da, eta mugimendu jarraitu bat hautemanarazten digu, non, maiztasun jakin baten pean, agertzen diren irudi estatikoen segida bat dagoen. 1912an, Max Wertheimerrek definitu zuen Gestalt-en psikologian, eta, bere esperimentuekin, itxurazko higiduraren azterketan sakondu zuen, erretinako iraunkortasunaren mitoari oker lotua. Esan ohi da zinemaren teoriaren oinarriaren parte izan zela, zinema lehendik ere bazegoen ere. Erretinaren iraunkortasuna oinarri duen teknika hori, Hugo Münsterbergek 1916an aplikatua, gizakiaren ikusmen-sistemaren muga bat besterik ez da.

Ilusio optiko horren oinarria da giza begiak mugimendua hauteman dezakeela informazio zatikatutik abiatuta, adibidez, irudi-segida bat. Hau da, maiztasun jakin batekin izoztutako irudi sorta bat erreproduzitzean (irudi-abiadura segundoko), etengabeko mugimendua sumatzen da.

Erreferentziak

Kanpo estekak

Kategoria:Ilusio optikoak
Kategoria:1912 zientzian
Kategoria:Gestalt