Lauro Ayestarán

Lauro Ayestarán (Montevideo, 1913ko uztailaren 9a - Montevideo, 1966ko uztailaren 22a) musikologo uruguaitarra izan zen, Uruguaiko folklorearen eta musikaren historiaren ikertzailea.

Sus padres fueron Nicolás Ayestarán Loinaz y Ana María Fernández Ayestarán. Sus estudios primarios y secundarios los realizó en el colegio del Sagrado Corazón (ex Seminario) de los jesuitas y en el Conservatorio Larrimbe siguió estudios de piano y de teoría musical, que terminó en 1934.

 Biografia 
Bere gurasoak Nicolas Ayestaran Loinaz eta Ana Maria Fernandez Ayestaran izan ziren. Lehen eta bigarren mailako ikasketak jesuiten Jesusen Bihotzaren ikastetxean (Seminario ohian) egin zituen eta Larrimbe Kontserbatorioan piano eta teoria musikaleko ikasketak jarraitu zituen, 1934an amaitu zituenak.

Aldi berean, 1930ean Zuzenbideko Prestakuntza ikasketak hasi zituen Alfredo Vázquez Acevedo institutuan, eta gero Errepublikako Unibertsitatean sartu zen, baina hurrengo urtean utzi egin zuen. 

Unibertsitateko ikasketak utzi zituenean musika, zinema eta antzerki kritikan hasi zen El Bien Público egunkarian, eta hainbat urtetan jarraituko du hainbat hedabidetan: Marcha astekarian (1939), El País, El Plata eta El Día egunkarietan.<></ref>

 Irakaslea 
1937tik eta urte askoan Kantu Koraleko irakaslea izango da bigarren hezkuntzan. 1946an Errepublikako Unibertsitateko Humanitate eta Zientzien Fakultate sortu berrian Musikologiako katedra hartu zuen, eta musika-lizentziaturako programa guztiak egin zituen. Alberto Sorianoren esku geratu zen Etnologiako lizentziaturari zegokiona.

Artigas Irakasleen Institutua sortu zenean, Musikaren Historia erakutsi zuen. Bere irakaskuntza-lana, gainera, udal musika-eskolara eta Musika Kontserbatorio Nazionalera ere zabaltzen da. Eta Uruguaitik harago, Buenos Aireseko Santa Maria Argentinako Unibertsitate Katoliko Pontifizioan, Musika eta Folklore Ikerketak saila antolatzen du eta Etnomusikologia ikastaroak ematen ditu. 1959an SODREko programazio erradialen zuzendari izendatu zuten.

 Ikertzailea 
1941ean hasi zen Uruguaiko folklorearen lehen ikerketak egiten. Grabatzaile batekin ibili zen herrialde barruan, herri-musikari zaharren bila. Garai hartan, zifrak, estiloak eta milongak ez ezik, hispaniar erromantze zaharrak ere kantatzen zituzten. Zeregin horretan, 4000 grabazio inguru bildu zituen.

Ikerketa horien emaitza gisa, 1953an La música en el Uruguay lanaren lehen liburukia argitaratu zuen, musika indigena zein beltza eta 1860. urtera arteko musika landua aztertzen dituena.

Ikerketa eta edizio lan honen zati handi bat bere emazte Flor de María Rodríguezen laguntzarekin egin zuen, 1940an harekin ezkondu baitzen.

Zoritxarrez, hiru liburuki zituen proiektua ezin izan zen argitaratu, 53 urterekin hil baitzen. Bere ikerketa artxibo zabala oraindik idatzia eta jarraitua izatea espero du.

 Kritikaria 
Montevideoko El Bien Público egunkariko "Página Teatral" lanaren zuzendaria izan zen; bere musika kritikak Ural izengoitiarekin sinatzen zituen.

 Aintzatespenak 

 Estatukoak 
2009ko martxoaren 26an, Hezkuntza eta Kultura Ministerioaren ebazpen bidez, Lauro Ayestaran Musika Dokumentazioko Zentro Nazionala sortu zen, Latinoamerikako musika-ondarea biltzeko eta berreskuratzeko.

Montevideoko Atahualpa auzoko kale batek hori gogoratu eta omendu du.

 Nazioartekoak 

 Londresko International Folk Music Council-eko bazkidea.
 Espainiako Etnologia eta Folklore Elkarteko kidea.
 Brasilgo Musika Akademiako kidea.
 Nazioarteko Musikologia Akademiako kidea.

 Argitalpenak 

 Domenico Zipoli. 1700eko Rio de la Platako konpositore eta organista erromatar handia. Museo Historiko Nazionala. 1941.)
 Crónica de una temporada musical en el Montevideo de 1830 (Ediciones Ceibo. 1943.)
 Fuentes para el estudio de la música colonial uruguaya (Universidad de la República. 1947.)
 La música indígena en el Uruguay (Universidad de la República. 1949.)
 La primitiva poesía gauchesca en el Uruguay. Tomo 1 (El Siglo Ilustrado. 1950.)
 La misa para el día de difuntos de Fray Manuel Ubeda (Errepublikako Unibertsitatea. 1952.)
 La música en el Uruguay. I. liburukia (Sodre. 1953.)
 Virgilio Scarabelli (Monteverde. 1953.)
 Luis Sambucetti. Vida y obra (Museo Histórico Nacional. 1956.)
 El centenario del Teatro Solís (Udal Antzokien Batzordea. 1956.)
 La primera edición uruguaya del "Fausto" de Estanislao del Campo (Universidad de la República. 1959.)
 Presencia de la Música en Latinoamérica. La joven generación musical y sus problemas. (Universidad de la República. 1959.)
 Doménico Zipoli. Vida y obra (Museo Histórico Nacional. 1962.)
 El Minué Montonero (en colaboración con Flor de María Rodríguez. Ediciones de la Banda Oriental. 1965.)

 Hil osteko lanak 

 El folklore musical uruguayar (Arca. 1967.)
 Teoría y práctica del Folklore (Arca. 1968.)
 Cinco canciones folklóricas infantiles (Uruguaiko Musika Hezitzaileen Elkartea, 1969.)
 El Himno Nacional (Arca. 1974.)
 El candombe a través del tiempo (Fono-Música. 1983.)
 El tamboril y la comparsa (Flor de María Rodríguez eta Alejandro Ayestaranek idatzitako testuen bilduma. Arka. 1990.)
 Las músicas infantiles en el Uruguay (Flor de María Rodríguezek eta Alejandro Ayestaranek bildu dituzte haren testuak. 1995.)

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Lauro Ayestaran Dokumentazio Musikaleko Zentro Nazionala
 Lauro Ayestaranen fitxa eta lana autores.uy
 http://www.academia.edu/23904143/Genealog%C3%ADa_del_music%C3%B3logo_Lauro_Ayestar%C3%A1n_1913-1966.

Kategoria:Montevideoarrak
Kategoria:Uruguaiko saiakeragileak
Kategoria:Musika kritikariak
Kategoria:Euskal uruguaitarrak
Kategoria:Montevideon hildakoak