Khawaja Nazimuddin

Khawaja Nazimuddin (Dhaka, 1894ko uztailaren 19a – ibidem, 1964ko urriaren 22a) pakistandar politikaria izan zen. Pakistango gobernadore orokor izan zen 1948tik 1951ra eta lehen ministro 1951tik 1953ra.

Bengalako familia aristokratiko batean jaio zen, Aligarh Unibertsitate Musulmanean hezi zen eta graduondoko ikasketak egin zituen Cambridgeko Unibertsitatean.

Indiara itzulita, Liga Musulmanean sartu zen politikan eta hezkuntza erreformak eta garapen gehiago eskatu zizkion Bengalari. Ondoren, Indiako musulmanentzako estatu bereizi bat sortzen hasi zen, eta Bengalako alderdiko buruzagi nagusi bihurtu zen. Muhammad Ali Jinnahren aliatua izan zen. 1943tik 1945era Bengalako lehen ministroa izan zen Britainiar Rajeko barruan eta 1947an Pakistanek independentzia lortu ondoren Ekialdeko Bengalako ministro burua izan zen.

1948an Jinnah hil ondoren gobernadore orokor bihurtu zen. Hiru urte geroago lehen ministro izendatu zuten Liaquat Ali Khanen hilketaren ondoren. Bere agintaldia Ghulam Muhammad gobernadore orokorrarekin etengabeko gatazkan igaro zen, 1952an Dhakan bengaliar hizkuntzaren alde egindako protesten eta 1953an Lahoren izandako istilu erlijiosoen ondoren areagotu zena. Urte hartan lege martziala ezarri zuen. Ghulam Muhammadek 1953ko apirilean kargutik kendu zuen kolpe konstituzionala deiturikoan eta hauteskundeak deitu zituen 1954an. Nazimuddin politikatik erretiratu zen eta 1964an hil zen.

Kategoria:Pakistango politikariak
Kategoria:Indiako independentziaren protagonistak
Kategoria:Pakistango musulmanak
Kategoria:Pakistango lehen ministroak