Connie Francis

Connie Francis (Concetta Rosa Maria Franconero jaioa; Newark, New Jersey, 1937ko abenduaren 12a – Florida, 2025eko uztailaren 16a) italiar jatorriko pop abeslari eta aktore estatubatuarra izan zen. Nahiz eta bere karreran zenbait etenaldi egin eta 2018an profesionalki erretiratu, artista bezala aktibo jarraitu zuen hil zen arte.«Ron Roberts: "it is with a heavy heart and extreme sadness that i inform you of the passing of my dear friend Connie Francis last night. I know that Connie would approve that her fans are among the first to learn of this sad news."». Facebook. Consultado el 17 de julio de 2025. Connie Francis, singer who made Fort Lauderdale spring break famous, dies at 87

1960ko hamarkadan, Francis bere garaiko emakumezko abeslaririk arrakastatsuena bihurtu zen, besteak beste, Alemanian, Japonian, Erresuma Batuan, Australian eta Estatu Batuetan. Halaber, Everybody's Somebody's Fool abestiarekin Billboard Hot 100eko zerrendan lehenengo postua lortu zuen lehen emakumezko artista bakarlaria izan zen. Horrez gain, zerrendan hiru zenbaki bat lortu zuen lehen emakumea izan zen, guztira 53 sarrera lortuz zerrendan. Besteak beste, "Who's Sorry Now?", "My Heart Has A Mind Of Its Own", "Where the Boys Are", "Don't Break The Heart That Loves You", "Stupid Cupid" edo "Pretty Little Baby". Album eta singleen artean 100 milioi kopia baino gehiago saltzea lortu zuen mundu osoan. 2001ean, "Who's Sorry Now?" mendeko abesti onenen artean sartu zuen RIAA elkarte estatubatuarrak.Mosiello, Laura; Reynolds, Susan (2009). The Portable Italian Mamma: Guilt, Pasta, and When Are You Giving Me Grandchildren?. Simon and Schuster.

 Bizitza 
Jatorriz italiarra, juduen eta italiarren auzo batean hazi zen eta txikitan hasi zen abesten. 1955ean lehen abestiak grabatu zituen eta MGM konpainiarekin kontratu bat sinatu zuen. 1957an lortu zuen lehen arrakasta Who's Sorry Now abestiarekin. 1960ko hamarkadan arrakastak mantendu zituen eta 200 milioi disko baino gehiago saldu zituen munduan. Billboard Hot 100eko lehen postuan abesti bat jarri zuen lehen emakumea izan zen.

 1937-1955: Gaztaroa eta lehen agerraldiak 
Francis New Jerseyko Newark auzoan jaio zen, Ironbounden. George Franconero eta Ida Franconeroren lehen alaba izan zen (Ferrari-di Vito izenez jaioa), eta Brooklyngo auzo batean eman zituen lehen urteak, familia New Jerseyra bizitzera joan aurretik.

Auzo italiar-judu batean hazi zenez, Francisek yiddis hitz egiten ikasi zuen, eta horrek geroko abestiak yiddis eta hebreeraz grabatzera eraman zuen.

1984an argitaratu zuen Who's Sorry Now? autobiografian, Francisek kontatu zuen aitak bere auzoko talentu, ikuskizun eta ekitaldi lehiaketetan erregularki agertzera animatzen zuela lau urte zituenetik, abeslari eta soinujole gisa.

Francis Newark Arts High School-en izan zen 1951n eta 1952an. Geroago, bera eta bere familia Bellevillera (New Jersey) joan ziren bizitzera, eta bertan graduatu zen 1955eko Belleville High Schooleko salutatorian. Garai horretan, Francisek talentu jaialdi eta lehiaketetan parte hartzen jarraitu zuen (horietako batzuk telebistan eman ziren), eta txandaka Concetta Franconero eta Connie Franconero gizenez agertu zen. Azken izen horrekin, NBC Startime Kids-eko programan agertu zen 1953 eta 1955 urteen artean.

Arthur Godfrey's Talent Scouts programaren entseguetan, Godfreyk iradoki zion bere izen artistikoa Connie Francisera aldatzeko, errazago ahoskatzeko. Akordeoia uzteko ere aholkatu zion — aholku hori, bere ustez, gustura jarraitu zuen, instrumentuaz nekatzen ari baitzen. Ia aldi berean, kantari lana lortu zuen erakustaldi-grabaketetan, ezarritako kantariei eramaten zizkielarik bere grabazio profesionala onartu edo baztertzeko.William Ruhlmann: Connie Francis 1955–1959, libro acompañado de set de 5 discos compactos White Sox, Pink Lipstick… and Stupid Cupid, Bear Family Records BCD 16 616 EI, Hambergen (Alemania) 1993

 1955-1957: Grabazio-kontratua eta porrot komertzialen seriea 
1955ean, Startime Kids, parte hartu zuen programa, ez zen gehiago eman. Urte bereko maiatzean, George Franconerok eta Francis-en gerente George Scheck-ek dirua aurreztu zuten diskoetxe handiago bati Francis izenpean saltzea espero zuten lau kantuko grabaketa saio baterako. Hala ere, diskoetxe batek ere ez zuen onartu, batez ere, erakustaldiko abeslari gisa, abeslariak beste artista batzuk imitatu zitzakeelako.Ron Roberts: Connie Francis Discography 1955–1973

Azkenean, MGM Records-ek berarekin kontratu bat sinatzea erabaki zuen, baina Francis-en gaietako batek «Freddy» izena zuelako baino ez, izen hori konpainiako exekutibo baten semea zela ondorioztatu zen. Abestia grabatu egin zuten eta bere lehen singlea bihurtu zen, baina porrot komertziala izan zen, hurrengo zortzi singleak bezala.

Porrot horiek gorabehera, Francis Tuesday Weld-en filmeko eszena bateko ahotsak grabatzeko kontratatu zuten ¡Rock, Rock, Rock! 1956an eta, geroago, Freda Hollowayren 'Jamboree''' lanean.Denbora baten ondoren, abeslariak bere lehen arrakasta lortu zuen Marvin Rainwaterrekin batera grabatu zuen single batekin: «The Majesty of Love». Bilboard Hot 100 zerrendan 93. postura iritsi zen, eta milioi bat kopia baino gehiago saltzea lortu zuen.William Ruhlmann: Connie Francis 1955–1959, libro acompañado de set de 5 discos compactos White Sox, Pink Lipstick… and Stupid Cupid, Bear Family Records BCD 16 616 EI, Hambergen (Alemania) 1993

 1957-1959: Azken aukera eta haustura 
«The Majesty of Love» lanarekin arrakasta izan arren, jakinarazi zitzaion MGM Recordsek ez zuela kontratua berrituko azken singlearen ondoren. Francisek medikuntza karrera egitea pentsatu zuen eta New Yorkeko Unibertsitatean lau urteko beka bat onartzekotan egon zen.

1957ko urriaren 2an MGMrekin grabatutako azken saioan, Bert Kalmar eta Harry Rubyk idatzitako «Who's Sorry Now?» 1923ko abestiaren bertsio bat interpretatu zuen. Francisek esan zuen bere aitak behin eta berriz eskatu ziolako grabatu zuela, eta aita ziur zegoela arrakasta lortzeko aukerak izango zituela.Ron Roberts: Connie Francis Discography 1955–1973

Francisi ez zitzaion kantua gustatzen, eta saio horretako beste hiru kantuen grabazioa atzeratu zuen. Grabatzea erabaki zuenean, beste segundo gutxi batzuk baino ez ziren geratzen zintan.

Abesti xume hori oharkabean pasa zela zirudien, Francisek pentsatu bezala, baina beranduago, 1958ko urtarrilaren 1ean, Dick Clark-en American Bandstand musika programan agertu zen, eta hilabete beranduago The Dick Clark Show-en interpretatu zuen, Clark-ek ere aurkeztua. Urtearen erdialdean, milioi bat kopia baino gehiago saldu ziren, eta abeslariak ospea lortu zuen. 1958ko apirilean, «Who's Sorry Now?» lanak lehen postua lortu zuen UK Singles Charten, eta laugarrena Ameriketako Estatu Batuetan. Hurrengo lau urteetan, American Bandstand-eko ikusleek Francis «emakumezko abeslaririk onena» izendatu zuten.

«Who's Sorry Now?» kantuaren arrakasta handiaren ondoren, Francis beste abesti baten bila hasi zen, MGM Recordsek kontratua berritu baitzuen. «I'm Sorry I Made You Cry» eta «Heartaches» bere hurrengo singleen porrot erlatiboaren ondoren, Neil Sedaka eta Howard Greenfield ezagutu zituen, berarentzat idatzi zituzten hainbat balada kantatuz. Francisek esan zien bere baladak intelektualegiak eta sofistikatuegiak zirela belaunaldi gaztearentzat, eta abesti biziagoa behar zuela. Greenfieldek berehala iradoki zuen goiz hartan bertan idatzi zuten abesti bat kantatzeko: «Stupid Cupid». Lagunak esan zuen Francis iraindua sentituko zela kantu horrekin, baina hura jotzeko konbentzitzea lortu zuen. Francisi gustatu egin zitzaion, eta Billboard Hot 100eko 14. postura eta Erresuma Batuko lehen postura iritsi zen.

«Stupid Cupid»-en arrakastak bere karreraren arrakasta itzuli zion Francisi, eta Estatu Batuetan top 40ra iritsi zen beste zazpi aldiz hamarkada osoan zehar. Abesti zaharragoen beste bertsio batzuk grabatuz lortu zuen arrakasta gehiago ekoiztea, hala nola «My Happiness» eta «Among My Souvenirs», bere konposizio propioak interpretatzeaz gain. 1959an, urrezko bi disko irabazi zituen, alde bikoitzeko disko sinple batekin: «Lipstick on Your Collar» An eta «Frankie» Bn.

 1959-1973: Nazioarteko izarra 
Aitaren beste ideia bati jarraituta, Francis Londresera joan zen 1959ko abuztuan, EMIko Abbey Road Studios grabazio estudioetan album italiar bat grabatzera. Connie Francis Sings Italian Favorites izenburupean, albuma 1959ko azaroan kaleratu zen, eta laster sartu zen album-zerrendetan, non 81 astez egon zen, bere posturik handiena laugarrena izanik eta Francisen albumik arrakastatsuena izaten jarraitzen du. «Mama» albumeko singleak zortzigarren eta bigarren postuak lortu zituen Ameriketako Estatu Batuetan eta Erresuma Batuan, hurrenez hurren.Ron Roberts: Connie Francis Discography 1955–1973William Ruhlmann: Connie Francis 1955–1959, libro acompañado de set de 5 discos compactos White Sox, Pink Lipstick… and Stupid Cupid, Bear Family Records BCD 16 616 EI, Hambergen (Alemania) 1993Souvenirs, libro acompañado del set de 4 discos compactos de «Souvenirs», Polydor (Nueva York) 1995, Cat.-No. 314 533 382-2

Arrakasta horren ondoren, beste zazpi album grabatu zituen 1960 eta 1964 artean, zenbait hizkuntzatan. Kaleratze lan horiek markatu zuten gazteei bideratutako rock-and-rollaren abeslaria helduentzako musika garaikidera igarotzea; aitak aitortu zuen beharrezkoa zela Francisek bere ibilbide arrakastatsuarekin jarraitu nahi bazuen.

Hala ere, gazte-merkatuari zuzendutako singleak grabatzen jarraitu zuen, eta arrakastatsuenen artean daude «Breakin' in a Brand New Broken Heart», «When the Girl in Your Arms Is the Girl in Your Heart», «Second Hand Love» eta «Where the Boys Are», Estatu Batuetako zerrendetan top 10era iritsi zirenak. Azken gai hori Francis protagonista izan zuen izen bereko lehen filmaren sintonia bihurtu zen. Beste hiru filmetan agertu zen arren, artista ez zen inoiz bere buruarekin gustura egon aktore lanean, eta 1966an bere azken filma egin ondoren, ez zuen eskaintza gehiagorik onartu.

1959 eta 1960 artean Connie Francis Sings Italian Favorites albumak izandako arrakastaren ondorioz, abeslaria beste hizkuntza batzuetan askotan grabatu zuen lehen artista amerikarretako bat bihurtu zen. Wanda Jackson, Cliff Richard, Petula Clark, Brenda Lee, The Supremes, Peggy March, Pat Boone, Lesley Gore, The Beatles eta Johnny Cash bezalako artista handiek jarraitu zioten, besteak beste. Grabaketa horien arrazoia, bere ustez, Europako zenbait herrialdetan hizkuntzak zuen oztopoak bere abestien hedapena zailtzen zuelako izan zen, bereziki Alemanian. Adibide batzuk izan ziren Estatu Batuetako zerrenden buru izan zen «Everybody's Somebody's Fool», edo «Jealous of you (Tango della Gelosia)» Italian arrakasta handia izan arren Alemanian ez. Hori zela eta, Ralph Maria Siegel letragileak alemanezko letrak idatzi zituen Francisen hainbat abestitarako, eta «Die Liebe ist ein seltsames Spiel», «Everybody's Somebody's Fool»-en alemanezko bertsioa, alemanezko zerrendetako lehen postura iritsi zen.

1960. urtera arte ez zen Francis bere abestien beste bertsio batzuk grabatzen hasi, alemanez gain atzerriko beste hizkuntza batzuetan. Hurrengo urteetan, 15 hizkuntza baino gehiagotan abestu zituen kantuak.

Kantariak ez zuen jariotasunik hizkuntza horietan guztietan, eta kantuen letrak fonetikoki ikasi behar zituen. Hala ere, espainieraz eta italieraz jariotasunez hitz egiten zuela azaldu zuen, baina itzultzaile bat gertu zuen beti, bere ahoskera ahalik eta gramatikalki zuzenena izan zedin ziurtatzeko.

«Die Liebe ist ein seltsames Spiel» xumearen ondorioz, Francisek bere arrakasta handienak Estatu Batuetatik kanpo bizi izan zituen. 1960ko hamarkadan, munduko hainbat herrialdetako zerrendaburuan izateaz gain, hamar herrialde baino gehiagotan abeslari nagusi gisa bozkatu zuten. 1960an, Europako abeslaririk ezagunena izendatu zuten, eta europarra ez zen artista batek ohore hori jasotzen zuen lehen aldia izan zen. 1961etik 1963ra bitartean, Radio Luxembourgek eguneroko emisio guztiak itxi zituen «It's Time to Say Goodnight» abestiarekin, Francisek bereziki haientzat grabatutako abestia, eta 1996ra arte modu ofizialean kaleratu ez zena.Ron Roberts: Connie Francis 1960–1962, libro acompañado de 5 discos compactos «Kissin', Twistin', Goin' Where the Boys Are», Bear Family Records BCD 16 826 EI, Hambergen (Alemania) 1996

Artistak gero eta ospe handiagoa zuen mundu osoan, eta, hori zela eta, telebistako saio berezietara joan zen Alemaniara, Espainiara, Italiara eta Erresuma Batura, besteak beste. Gerra Hotzean ere, Burdinazko Hesiaren atzeko herrialdeetan harrera ona izan zuen bere musikak, eta herrialde horietako diskoetxeekin grabatu zituen abestiak, Sobietar Batasunean Melodiya edo Jugoslavian Jugoton kasu.Ron Roberts: Connie Francis 1960–1962, libro acompañado de 5 discos compactos «Kissin', Twistin', Goin' Where the Boys Are», Bear Family Records BCD 16 826 EI, Hambergen (Alemania) 1996Ameriketako Estatu Batuetan, Francisek beste arrakasta bat izan zuen 1962an: «Don't Break the Heart That Loves You». Gertaera horren ondorioz, MGMk askatasun osoa eman zion abeslariari zein abesti abestu nahi zituen aukeratzeko.William Ruhlmann: Connie Francis 1955–1959, libro acompañado de set de 5 discos compactos White Sox, Pink Lipstick… and Stupid Cupid, Bear Family Records BCD 16 616 EI, Hambergen (Alemania) 1993

Francisen lehen liburu autobiografikoa, For Every Young Heart, 1963an argitaratu zen. Urte bereko uztailaren 3an, Eskoziako Glasgow-ko Alhambra Theatre antzokian Elizabeth II.a Erresuma Batuko erreginarentzako abestu zuen. Tropa estatubatuarrentzat ere jardun zuen 1967an, Vietnamgo Gerran.

1960ko joera-aldaketa handiaren ondorioz (Britainiar Inbasioa), abeslariaren arrakastak gainbehera hasi ziren 1963tik aurrera. Bere azken arrakasta «Vacation» izan zen, 1962an. Francisen kantu kopuru bat US Hot 100eko top 40ra heltzen jarraitu zuen, 1964an azken «Be Anything (but Be Mine)» izanik. Hala eta guztiz ere, kontzertu ugari ematen jarraitu zuen, eta bere singleak (orduan estilo helduagoa jarraitzen zutenak) Billboard-eko Adult Contemporary delakoan sartu ziren, eta, batzuetan, baita Hot Country Songs delakoan ere. Francisek arrakasta hauekin gozatzen jarraitu zuen MGM Recordsekin zuen kontratua 1969an amaitu zen arte.Souvenirs, libro acompañado del set de 4 discos compactos de «Souvenirs», Polydor (Nueva York) 1995, Cat.-No. 314 533 382-2

1965ean, urte hartako San Remoko Kantu Jaialdian parte hartu zuen, non berak eta bere taldekide Gigliola Cinquettik «Ho bisogno di vederti» abestu baitzuten, 24 abestitik 5. postua lortuz. Francis 1967an itzuli zen jaialdira Bobby Solorekin batera «Canta Ragazzina» lanarekin, baina ez zen finalera iritsi. Estatu Batuetan, ordea, urte horretako abesti irabazlearen ingelesezko bertsioa, «Non pensare a me», Billboard Hot 100 eta Adult Contemporary izenekoetan sartu zen.Souvenirs, libro acompañado del set de 4 discos compactos de «Souvenirs», Polydor (Nueva York) 1995, Cat.-No. 314 533 382-2

Abeslariaren ospeak Estatu Batuetatik kanpo ere lagundu zion bere ibilbideari eusten, baita bere arrakastak Estatu Batuetan ongi hartuak ez zirenean ere. 1970eko hamarkadan abestien zerrendetan gaiak izaten jarraitu zuen eta, gaur egun ere, oso ezaguna da Europako herrialdeetan.

1969. urtearen amaieran, MGM Records-ekin zuen kontratua amaitu egin zen, eta diskoetxearekin gehiago ez konprometitzea erabaki zuen, grabaketekin, zuzeneko agerpenekin, telebistako lanekin eta etengabeko bidaiekin ia 15 urtez nazkatuta. 1970 eta 1973 artean, erdi erretiroan bizi izan zen, eta noizean behin baino ez zen agertu gonbidatu berezi gisa telebistako saioetan.

1973an, Francis grabazio estudioetara itzuli zen, «(Should I) Tie a Yellow Ribbon Round the Old Oak Tree?» eta «Paint the Rain» grabatuz GSF Records-en.

 1974-1988: Tragedia eta itzulera 
«(Should I) Tie a Yellow Ribbon Round the Old Oak Tree?» lanarekin izandako arrakasta apalaren ondoren, abeslaria askotan hasi zen berriro lanean. 1974ko azaroaren 8an New Yorkeko Westburyko Musika Azokan agertu zenean, Howard Johnson's kateko hotel batean bortxatu zuten Francis, New Yorkeko New York 25 Estatuko Ibilbidean, eta ia itota hil zen, erasotzaileak botatako koltxoi baten pisuarengatik. Abeslariak salaketa jarri zuen motel katearen aurka, segurtasun egokia eman ez zuelako, eta, ustez, 2,5 milioi dolar jaso zituen azkenean, garaiko epai handienetako bat bihurtuz. Erruduna ez zuten sekula aurkitu. Gertakariaren ondorengo urteetan, Francis depresioan murgildu zen; gutxitan irteten zen etxetik eta egunean 50 Darvon pilula hartzera ere iritsi zen.

1977an, abeslariari sudurreko ebakuntza egin zioten, eta ahotsa erabat galdu zuen. Beste zenbait operazio jasan zituen, eta ahotsa berreskuratzea lortu zuenean ere, ahots-klaseetara joatera behartu zuten. Aldez aurretik hartuak zituen arren, ordukoan eskatu zioten lehen aldiz.

1978an, Francis grabazio estudioetara itzuli zen Who's Happy Now? izeneko albuma grabatzeko. Gai nagusia «Where the Boys Are» diskoaren bertsio bat izan zen, eta ingelesez, japonieraz, italieraz, espainieraz eta alemanez grabatu zuen, 1960ko jatorrizko bertsioarekin egin zuen bezala. Albumeko hainbat abesti ere hizkuntza horietan grabatu zituzten. Alemaniar eta espainiar grabazioak album bihurtu ziren (Was ich bin eta Connie Francis espainieraz, hurrenez hurren).

Artistak «Comme ci, comme ça» eta «I'm Me Again» grabatu zituen 1981ean, eta azken hori izen bereko albumaren gai nagusia bihurtu zen. Abesti horixe izan zen Francisek Billboardeko zerrendetan agertu zuen azken singlea.

Francisen bizitzako beste tragedia bat bere neba George Franconero, Jr., asesinatua izan zen, 1981ean mafia amerikarreko sikarioek hil zutena.

Hala eta guztiz ere, zuzenean aritu zen, baita American Bandstannd-en 30. urteurreneko atal berezian agertu eta bortxatua izan zen herrira itzuli ere. Arrakasta berri horrek ez zuen denbora asko iraun, desoreka bipolar edo psikosi maniako depresiboarekin diagnostikatu baitzioten, eta horrek bere karrera beste lau urtez geldiarazi zuen, zeinetan 17 ospitaletara joan baitzen. Emakumeak onartu zuen bere buruaz beste egitekotan egon zela, ospitaleak «izugarri deprimenteak» zirelako.

1984an, bere autobiografia aurkeztu zuen, Who's Sorry Now?, The New York Times-en salmenta-arrakasta bihurtu zena.

 1989-2018: Geroko ibilbidea 
alt=Connie Francis|thumb|269x269px|Francis 2011n.
1989an, Connie Francisek berriz ekin zion bere karrerari. Malaco Recordsentzat, Where the Hits Are izeneko album bikoitza grabatu zuen, bere 18 kantu arrakastatsuenen birgrabazioak biltzen zituena, beti grabatu nahi izan zituen sei klasikoez gain, hala nola, «Are You Lonesome Tonight?» edo «Torn Between Two Lovers».

1992an, bere alemaniar abesti arrakastatsuenen bertsio nahasien popurri bat iritsi zen Alemaniako zerrendetara. Xumeetako batek, «Jive, Connie», urteko hamar xumerik salduenen artean amaitu zuen, eta, ondorioz, Francisek Radio Schleswig-Holstein-en «urteko itzulera onenagatik» R.SH-Gold saria irabazi zuen, garai hartan irrati-estazio pribaturik garrantzitsuenetako bat zena. Bere jatorrizko bertsioetan alemaniar xumeak biltzen zituen beste album bat ere arrakastaz kaleratu zen. Hori zela eta, abeslariak bi dueto grabatu zituen Peter Krausekin, 1950 eta 1960ko hamarkadetan berarekin lan egin ondoren.

1996an, The Return Concert grabatu zuen, Click Recordsek kaleratutako zuzeneko albuma, eta, geroago, With Love to Buddy, Buddy Hollyk famatutako abestien omenezko albuma.

2007ko martxoan eta urrian, Francisek San Franciscoko Castro Theatre antzokian jardun zuen. 2008ko San Valentin egunean Filipinetako Manilan emandako kontzertu batean ere agertu zen.Dimaculangan, Jocelyn. "Connie Francis performs at Araneta Coliseum on Valentine's Day", Philippine Entertainment Portal. Febrero, 13, 2008.

2010ean, Las Vegas Hilton-en agertu zen Dionne Warwick-ekin batera, Eric Floyd's Grand Divas of Stage izeneko saio batean. 2017ko abenduan argitaratu zuen Francisek bere autobiografia, izenburu honekin: Among My Souvenirs. 2018an, 84 urterekin musikatik eta eszenatokietatik erretiratuko zela iragarri zuen. 2025ean, bere 1962ko abestia, «Prettie Little Baby», ezaguna egin zen TikTok eta Instagram sare sozialetan, arrakasten zerrendetara itzuliz. Ospitaleratu eta hil baino egun batzuk lehenago, 2025eko uztailaren hasierarako programatuta zegoen Cousin Brucie disc-jockeyak eta irratiko aurkezleak aurkeztutako ekitaldian berriz agertzeko akordioa lortu zuen."Connie Francis & Dionne Warwick Shows Draw Record Crowds to Las Vegas Hilton  (enlace roto disponible en este archivo).", Vegas News. Junio, 10, 2010.

 Bizitza pertsonala 

 Gaixotasuna eta heriotza 
2025eko ekainaren amaieran, Francisek jakinarazi zuen eskuineko aldean pelbiseko mina sentitzen zuela, eta haustura baten ondorio zela jakinarazi zioten. Esan zuen bere gurpil-aulkia uste baino denbora luzeagoan erabili beharko zukeela bere onera etorri bitartean. Floridan ospitaleratu zuten uztailaren 2an, berriz ere min handia zuelako. Hainbat proba eta azterketa egin zizkioten zainketa intentsiboetan zegoen bitartean, eta ondoren gela pribatu batera eraman zuten. Facebookeko argitalpen batean, bere sintomak hausturarekin lotuta egon zitezkeela espekulatu zuen. Uztailaren 4an, gau ona pasa ondoren, askoz hobeto sentitzen zela jakinarazi zuen. Francis 2025eko uztailaren 16an hil zen, 87 urte zituela, eta bere betiko lagunak, Ron Robertsek, hurrengo egunean heriotza baieztatu zuen.

 Harremanak eta ezkontzak 
Bere ibilbidearen hasieran, Francisek Bobby Darin ezagutu zuen, orduan etorkizun handiko abeslari eta konpositorea. Bere ordezkariak hainbat kantu konposatzen laguntzeko agindu zion. Materialaren inguruan zenbait desadostasun izan arren, zenbait asteren ondoren, Darinek eta Francisek harreman erromantikoa hasi zuten. Francisen aita italiar zorrotzak ahal zuen guztietan banatzen zuen bikotea. Bere aitak jakin zuenean Darinek bere kontzertuetako baten ondoren ihes egitea proposatu ziola, pistola eskuan hartu eta bota egin zuen eraikinetik. Francisek beste bi aldiz ikusi zuen Darin: bata, biak telebistako saio batean elkarrekin kantatu zutenean, eta bestea, Francis This Is Your Life'' telesailean agertu zenean. Azken hau grabatu zenerako, Darin Sandra Dee aktorearekin ezkonduta zegoen.Nolasco, Stephanie. "Connie Francis reflects on her romance with Bobby Darin before his untimely death", Fox News. Febrero, 9, 2018.Eby, Margaret (2012). Rock and Roll Baby Names: Over 2,000 Music-Inspired Names, from Alison to Ziggy. Penguin Books.

Lau aldiz egon zen ezkonduta. 1964an, Dick Kanellis-ekin ezkonduta egon zen, Aladdin Hoteleko prentsa agente eta entretenimendu zuzendariarekin."Inside Track", Billboard. Junio, 23, 1973. p. 86. 1971ko urtarrilean, Izzy Marion ile-apaindegi bateko jabearekin ezkondu zen, eta hamar hilabete geroago dibortziatu ziren."Connie Francis Is Bride", Associated Press. Enero, 17, 1971.Eder, Shirley. "'Marigolds' Sends Patient for a Change", Detroit Free Press. Octubre, 31, 1971. p. 33. 1973an, Francis hirugarren aldiz ezkondu zen —hilabete batzuk baino gehiago iraun zuen bere ezkontza bakarra— Joseph Garzilli zaharberritzaile eta bidaia-agentzia baten jabearekin; 1977an dibortziatu ziren."Diana Ross Preparing Nuptials", New York Daily News. Octubre, 25, 1985. Retrieved July 8, 2020. Ez zuen ume biologikorik izan. Hala ere, hirugarren aldiz ezkontzean, Francisek haur bat adoptatu zuen, Joey.The Washington Post Connie Francis' Crusade Francis Bob Parkinson telebista ekoizlearekin ezkondu zen 1985eko ekainaren 27an, eta urte berean dibortziatu zen. Francisek epe luzeko harremana izan zuen Tony Ferrettirekin, 2003tik 2022an hil zen arte.

 Ideia politikoak eta aktibismoa 
Francisek Richard Nixon babestu zuen 1968ko hauteskunde kanpainan Ameriketako Estatu Batuetako presidente izateko, hura sustatzeko abesti bat idatziz. 2011ko elkarrizketa batean, liberal gisa deskribatu zuen bere burua. UNICEFeko enbaxadore izan zen.Tsioulcas, Anastasia. "The Long, Strange History of Campaign Endorsement Songs", KQED-FM. Septiembre, 27, 2016.

 Lanak 

 Diskografia 


 Filmografia 
 Izenburua Urtea Pertsonaia Aktorekideak Zuzendaria Ekoizlea Oharrak Rock, Rock, Rock! 1956 Dori Graham(ahotsa) Tuesday Weld, Valerie Harper, Chuck Berry, Lavern Baker Will Price Max Rosenberg, Milton Subotsky Jamboree 1957 Honey Winn(ahotsa) Freda Holloway, Paul Carr, Dick Clark Roy Lockwood Max Rosenberg, Milton Subotsky The Sheriff of Fractured Jaw 1958 Miss Kate(ahotsa) Jayne Mansfield, Kenneth More, Bruce Cabot, Sid James Raoul Walsh David M. Angel Where the Boys Are 1960 Angie Paula Prentiss, Yvette Mimieux, Dolores Hart, George Hamilton, Jim Hutton Henry Levin Joe Pasternak Follow the Boys 1963 Bonnie Pulaski Paula Prentiss, Janis Paige, Russ Tamblyn Richard Thorpe Lawrence P. Bachmann Looking for Love 1964 Libby Caruso Jim Hutton, Joby Baker, Susan Oliver Don Weis Joe Pasternak When the Boys Meet the Girls 1965 Ginger Gray Harve Presnell, Louis Armstrong, Herman's Hermits, Liberace Alvin Ganzer Sam Katzman

 Telebista 
UrteaLanaPaperaZuzendariaOharrakErreferentziak1966The Sister and the SavageMary Clare ahizpaGerald MayerAtala: Bob Hope Presents the Chrysler TheatreNeibaur, James L. (2004). The Bob Hope Films. McFarland & Company. p. 181.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Newarkarrak
Kategoria:Italo-estatubatuarrak
Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako emakume aktoreak
Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako abeslariak