Piotr Vannovski

thumb

Piotr Semionovitx Vannovski (; ) errusiar politikari eta bielorrusiar erauzketaren buruzagi militarra izan zen, Errusiako Armada Inperialean zerbitzatu zuena. Era berean, Medikuntza Militarreko Akademiako ohorezko kide izan zen, Mikhailovskyko Artilleria Eskolan, Mykolaiveko Ingeniaritza Eskolan, Zientzien Akademia Inperialean, eta San Vladimirreko Ordenako zaldun oso bat.

Kieven jaioa bielorrusiar familia batean, Vannovskik bere karrera aukeratu zuen bere bizitzan goiz eta eskolatze militarrari ekin zion. Urte batzuen buruan, 1848ko Hungariako Iraultzan eta Krimeako Gerran parte hartu zuen Finlandiako Bizi Zaindarien Errejimenduko kide bezala, Silistrako setioan bere burua bereiziz, gerraren ondoren oso dekoratua izan zen, bere erregimentu propioaren eta zenbait eskola militarren buru bihurtuz. 1877-1878ko Errusia-Turkiar Gerran, Ruschukeko Destakamenduko Estatu Nagusiaren buruzagitza hartu zuen, Alexandro III.a enperadore izango zen tsesarevitxen agindupean. Kanpaina txiki baina garrantzitsu askotan parte hartu zuen, batez ere Plevnako setioa eta Trastenik eta Metxkaren arteko gudua hausteko kanpaina batean. Bere eta Alexandroren lorpenengatik, San Jurgiren ordena eman zitzaien, 3. eta 2. gradukoa, hurrenez hurren. Gerratik urte gutxira, Alexandro tronura igo zen, eta Vannnovski Gerra ministro izendatu zuten.

Vannovski Errusiako Inperioan zehar Gerra ministro arrakastatsuenetako bat izan zen, Alexandro III.a enperadorearen erregealdi gehienetan eta Nikolas II.aren lehen erregealdian egon zen 1881etik 1898ra, ordena mantentzea, ustelkeriari aurrea hartzea eta militar errusiarrak erreformatzea egozten zitzaion Gerra Ministro karguan egon zen bitartean. Baina Vannovskik dimisioa eman ondoren, gerra-taktika modernoei buruz ohartarazi zien militarrei, jeneralaren ohartarazpena hurrengo belaunaldietako jeneralek gogoratu izan balute (Errusia-Japoniar Gerran eta Lehen Mundu Gerran zerbitzatu zutenek), errusiarren jokabidea Errusia-Japoniar Gerran eta Lehen Mundu Gerran guztiz bestelakoa izango zatekeen. 1901etik 1902ra arte Hezkuntza Nazionaleko ministroa izan zen. Ondoren, erretiratu egin zen eta 1904an bat-batean hil zen Errusia-Japoniar Gerraren ondoren, beharbada Japoniaren aurkako gerra zorigaiztokoaren berri izan zuenean.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Piotr Semyonovitx Vannovski 1822ko abenduaren 6an jaio zen Kieven Semion Ivanovitx Vannovskiren omenez, Minskeko jatorri bielorrusiarreko Gentri Vannovski familiakoa. Bere aita, Semyon, heziketa oneko gizona zen, frantsesa irakasten zuena Kieveko 1. gimnasioan. Eta Piotr, Vannovski familiaren tradizioari jarraiki, gaztetan bere etorkizuneko karrera aukeratzeko, armadan zerbitzatzea aukeratu zuen, eta aitaren laguntza handia izan zuen. Ondorioz, Moskura joan zen eta Moskuko 1. Kadete Gorputzera joan zen, Errusiako kadete talderik onenetakoa. Graduatu zenean, Bizi-guardia Finlandiako erregimentuan sartu zen, eta Hungariako Iraultzan ,Hungariako iraultzaileen aurka, eta Krimeako Gerran parte hartu zuen, Vannovskiren hiru batailoi finlandiarren errejimenduko kide gisa. 1854an, berak eta batailoiek otomandarrekin topo egin zuten Tutrakan eta Silistrako herri otomandarretatik hurbil, eta Silistrako setioa gertatu zen. Setioan soldadu adoretsu baina zuhur gisa nabarmendu zen. Geroago, gorespen militarrerako, San Vladimirreko 4. mailako Ordena eman zioten ezpataz eta uztai batez, eta, ondoren, bere erregimentuko komandante izendatu zuten. Etsaitasuna 1857an amaitu ondoren, zenbait eskola militarretako buru bihurtu zen, eta, bere ahaleginari esker, infanteriako ofizial asko trebatuak izan ziren unitate txikiko komandante kargua hartzeko eta armak kudeatzeko, eta lehen kategorian graduatu zirenei hurrengo maila eman zitzaien, aurreikusitako epea baino lehen. Geroago, 1861ean, jeneral nagusi izendatu zuten.

1868an teniente jeneral izendatu zuten eta Infanteriako XII. dibisioko komandante izendatu zuten. Dibisio hori Dnieper infanteriako 46. erregimentuak, Ukrainako 47. infanteriako erregimentuak eta Alexandro I.a enperadorearen 48. infanteriako erregimentuak osatzen zuten. Vannovski jenerala oso gizon arduragabea zen, baina bere hurrengo belaunaldia ez bezala (Lehen Mundu Gerran zerbitzatu zutenak), komandante diziplinatua zen. Bere gudarosteko gizonen bizitza arakatzen zuen etengabe, eta soldaduen prestakuntzan arreta handiz aritzen zen, Errusiako Armada Inperialeko dibisiorik onenetako bat bihurtuz. Geroago, 1871n, 12. Gorpjtz Armadako Estatu Nagusiko buru izendatu zuten, 1877an Errusia-Turkia Gerran buru izan zelarik.

1876an, Vannovski jenerala Infanteriako 33. dibisio eratu berriaren estatu-buru izendatu zuten, eta haren barruan zeuden Bessarabiako 129. infanteria-erregimentua, Khersonen 130. infanteria-erregimentua, Tiraspoleko 131. infanteria-erregimentua eta Benderyko 132. infanteria-erregimentua. Nahiko lan zaila zen unitate berri bat osatzea, baina Vannovsky bezalako jeneral erabakitsu batekin, erraz egin zion aurre zereginari, eta Kieveko Barruti Militarreko goi agintariak nabarmendu zuen.

 Errusia-Turkia Gerra 
Errusia-Turkiar Gerraren hasieran, XII. armadari Danubioa zeharkatzeko agindu zion, Gorputz Armada Ruschukeko Destakamenduan (Ekialdeko Destakamendua) sartu zen geroago, eta horretarako Estatu Nagusiko buru izendatu zuten, tsesarevitxaren agindupean, Alexandro III.a enperadorea izango zena, gerraren ondoren lagun mina izango zena. Ruschukeko destakamendua oso boteretsua zen Errusiako beste unitateen artean. XII. eta XIII. armadek, 49 batailoik, 19 kosakoen dibisioek eta 224 kanoik osatzen zuten. Destakamenduaren egitekoa otomandar Ruse eta Nikopol hiri txikiak hartzea zen, baina, iritsi zirenean, otomandarrek eraso egin zieten, eta, ondorioz, erabat defentsiban jarri ziren, baina, hala ere, otomandarrak zeharkatu eta garaipen garrantzitsuak lor zitzaketen. Geroago, otomandarrak Katselovora abiatu ziren, errusiarrak Gorsko Ablanovora erretiratzera behartuz. Han, beste borroka bat gertatuko zen, berriz ere garaipen otomandar batean amaituko zena. Handik pixka batera, otomandar goi aginteak eskuin hegala eta Ruschukeko destakamenduaren erdialdea erasotzea erabaki zuen, 28 eskuadroi eta 84 pistolarekin, atzeguardiako destakamendua inguratzeko. Baina gero Vannovskik plana desegin zuen, eta Errusiako armada laster joan zen defentsa postuetara. Irailaren 9an, otomandarrek eraso zutenean, errusiarrek eraso egin zieten, otomandarrei kalte handiak eraginez, baina otomandarrak garaile irten ziren.

Plevna harrapaturik, Nikolas Nikolaievitx duke handi komandanteak erabat aldatu zuen hasierako plana, eta Ruschukeko destakamendua erabat defentsiban jarri zen, errusiarren atzealdea babesten jarraitzeko.

 Borroka Trastenik eta Metxkan 
Azaroaren 14an, Suleiman Pasha, bere gizonekin, Errusiako Armada berriro erasotzen saiatu zen, eta borroka erabakigarria izan zen Bulgariako Trastenik eta Metxka herrien artean. Guduan zehar, otomandarrek, eskulanean eta artillerian nagusituz, erasoari ekin zioten, Errusiako armadaren eskuin hegalean kolpe nagusia emanez. Eta errusiarrek, Vladimir Alexandrovitx duke handia buru zutela, atzera egitea erabaki zuten. Gainera, otomandarrek errusiarren ezkerretik eta erdialdetik defendatzeko asmoa zuten, eta tropak eskuin hegalean biltzeko asmoa zuten. Borroka ondo garatu zen errusiarrentzat, geroago 35. infanteriako dibisioko 2. brigadaren laguntzarekin, ukrainar erregimentu bat eta Freiherr von Driesenen zalditeriak indartua, Ruschukeko destakamenduak aurrera egin zuen eta otomandarren ezkerreko hegalean eraso zuen. Otomandarren defentsa hautsi egin zen, eta Ruschukeko destakamenduaren erdialdea eta ezkerraldea erasoari lotu zitzaizkion, eta otomandarren tropak erabat desegin ziren. Gudu honetan, Ruschukeko destakamenduaren biktimak 850 gizon inguru izan ziren, eta otomandarrek 3.000 gizon baino gehiago galdu zituzten.

Geroago, guduan ausardia eta bereizmen militarragatik, tsesarevitxi 2. mailako San Jurgiren Ordena eman zioten, Errusiar Inperioko kondekorazio militar gorena. Vannovski jenerala jeneral laguntzailea izendatua izan zen bitartean, eta 3. mailako ordena eman zion, "Turkiarren aurkako arazoetan erakutsitako ausardiaren, kemenaren eta ordenaren sari gisa, eta 12. eta 13. Armada Gorputzeko tropek okupatutako posizioetan etsaien eraso errepikatuak uxatzeko parte hartze aktiboagatik"

Garaipen horren ondoren, Ruschukeko destakamenduak defentsako lanak egiten jarraitu zuen. Ordurako, Ruschukeko destakamendua Errusiako ofizial askoren garaipenaren bidetzat jotzen zen, destakamenduak arrakastaz egindako lan txiki baina oso garrantzitsuen bidez.

Urte amaieran, Errusiako goi-agintariak honela deskribatu zituen Ruschukeko destakamenduak gerran egindako ekintzak:

Geroago, Ruschukeko destakamenduak Ruse eta Shumen arteko Otomandar komunikazioa eteteko agindua jaso zuen, Silistra harrapatzeko. Urtarrilean, agindua bete zuten, Ruse eta Shumenen arteko komunikazio otomandarra etenda, eta Silistra harrapatu zuten. Batailaren ondoren, Nikolas Nikolaievitx duke handiak Tsesarevitxi oporretara joateko eskaintza egin zion, uko egin zion eta duke handiak onartu egin zuen, eta horrek azkenean Vannovskiren karrera arrakastatsua garatzen lagunduko zuen:

Vannovskiren destakamendua Errusiako historia militarreko lehena izan zen galletak janari gisa jasotzen, ogia izan beharrean, gaixotasun gastrointestinala izateko aukera murrizteko. Praktika hau Errusiako armada osora hedatu zen.

Gerran, Vannovski jeneralak estatu-buru gisa zuen talentua erakutsi zuen, eta, gerraren ondoren, jeneral laguntzailea eta Ekialdeko Destakamenduko komandante izendatu zuten (geroago Iparraldeko deituko zena). Destakamenduko buru izendatu zutenean, aukera horretaz baliatu zen tropak komandante independente gisa antolatzeko, eta hori oso baliagarria izango zen Gerra ministro bihurtu ondoren. Gerra aurretik berak zuzendutako 12. Armada Gorputzeko komandante izendatu zuten berriro. 1881ean, Alexandro III.a tronura igo zen, eta Alexandro II.aren gobernu liberaleko funtzionario asko kargutik kendu zituzten, besteak beste, Miliutin kondea, Gerra Ministroa. Milyutin kaleratu ondoren, Vannovsky Gerra Ministerioko zuzendari izendatu zuten.

 Gerra ministro bezala 

1862an, Kieveko eta San Petersburgoko ikasleen protesta zalapartatsuetan, Jauregiko zubiaren ondoan, Vannovski deitu zuten ikasleak kontrolatzeko. Baina baldintzak desatseginak iruditu zitzaizkion, eta unibertsitateko sedizioaz akusatutako ia ikasle guztiak askatu zituen. Peter Kropotkin anarkistak pentsatu zuen: "Militar batek ikasleen defentsa oztopatu behar zuen Irakaskuntza Publikoko Ministerioaren aurka".

Gerra Ministro gisa, jeneralak diziplina zorrotza ezarri zuen armadan, eta bizitza militarra asko aldatu zen. Honako hauek izan ziren Vannovski jeneralak egindako erreformak:

1. Aparatuak kontrol militarrean

 Zalditeriako inspektore nagusiaren eta ingeniarien inspektore nagusiaren karguak ezabatu egin ziren, eta horien eginkizunak Gerra ministroari esleitu zitzaizkion.
 Armada osatzen zuten artilleriako unitateak artilleriako komandanteen eskuetara pasatu ziren, komandantearen aginduetara, unitate guztiak batzeko asmoz, bake eta gerra garaian armadaz arduratzen ziren nagusien eskuetan.
 Mortero-zelaiko apalak sortu ziren, bateriak apaletara pasatzen hasi ziren, artilleriako unitateetatik bereizteko.
 Artilleria, infanteria eta infanteriako unitate aktiboak indartu ziren, eta zalditeria koadro berriak eratu ziren.
 Gotorlekuen kudeaketa aldatu egin zen, haien arduradun nagusiak haren jabe izendatu zituzten, eta haien egoera eta mobilizaziorako prestaketaz arduratu ziren.
 Ehiza-taldeak sortu eta unitateetan antolatu ziren, soldaduen kemena garatzeko asmoz.
 Tokiko administrazio militarrak sinplifikatu egin ziren, bertako buruzagi militar eta probintziako komandante militar postuak ezabatu.
 Gerra garaian tropen kontrola aldatu egin zen, barruti militarrak, mobilizatzean, zuzenean jo behar izan zuen zelaira, eta horretarako unitate bereziak eratu ziren.
 Koadro txikiak sortu ziren (konpainiak, ehundaka eta bateriak barne) soldaduentzat, eta erakunde bat sortu zen soldaduak entrenamendu-esparruetara deitzeko.

2. Armadaren antolaketa Vannovskiren erreformen ideia nagusia indar armatuen borroka areagotzea zen, borrokarik gabeko elementuak murriztearen kontura, armadaren indar orokorra handitu beharrik gabe.

 1881ean, infanteria maila baxuagoko 879.500 soldaduz osatuta zegoen, eta zalditeria 137.000 zaldiz. Baina Vannovski jeneralaren erreformaren ondoren, infanteria 879.500 infanteriara murriztu zen, eta zalditeria 137.250 zaldietara.
 Borrokarik gabeko tokiko tropen kopurua ere jaitsi egin zen, 10.000 soldadu izan beharrean, orain 2.400 baino ez ziren, eta 52.000 soldadu sail eta establezimendu ugaritan sakabanatuta, 43.000ra murriztu ziren.
 Indar armatua 599.000 ofizial eta 78.500 zaldi izatera iritsi zen. Arreta berezia jarri zen armada aktiboan zeuden goi mailako ofizialen kopurua handitzeko eta armadako ofizial inaktiboen kopurua murrizteko (mila inguru kaleratu zituzten).
 Zalditeria erregularra indartu egin zen, husar eta lantzariar errejimendu asko dragoi bihurtu ziren eta kosakoen errejimendu kopurua handitu egin zen.
 Infanteriako batailoi asko errejimendu bihurtu zituzten.
 Fusil unitate gehiago zeuden.
 Kaukasoko erregeordetzan 4 errejimendu eta eskuadra berri eratu ziren erreserbako tropa gisa, eta Finlandian ere bai, infanteriako 8 batailoi eta dragoi berri eratu baitziren erreserbako tropa gisa.
 Landetako eta gotorlekuko artilleriak, ingeniaritzako tropak, trenbideetako brigadak indartu egin ziren.

3. Tropak biltzea

 1874an, Miliutin jeneralak aldaketa garrantzitsuak egin zituen soldadutza egiteko gutunean, eta 1888an diziplina-gutunen zentro berri bat eratu zen.
 Derrigorrezko soldaduentzako zerbitzua urtebetez murriztu zen, eta erreserbako soldaduentzako zerbitzua 4 urtez handitu zen.

Gerra ministro izan zen garaian, berak, Tolstoi kondearen Barne Arazoetako ministroarekin batera, oso harreman txarrak izan zituen Iosif Gurko jeneralarekin, eta haien arteko harremanak Mikhail Ostrovskyk, Estatuko Ondasun Ministerioak, bakarrik leundu ahal izan zituen, harreman ona baitzuen hiruren artean. Era berean, Gerra ministro izan zen garaian, langile askoren begirune handia izan zuen.

 Kargu politikoak 
Aurrekoa
Dmitri Miliutin80x80pxErrusiako Inperioko 8. Gerra ministroa
1881eko ekainaren 2 – 1898ko urtarrilaren 13Ondorengoa
Aleksei KuropatkinAurrekoa
Nikolai Bogolepov96x96pxErrusiako Inperioko Hezkuntza Nazionaleko 17. ministroa
1901eko apirilaren 6 – 1902ko apirilaren 24Ondorengoa
Grigori Zenger

 Kanpo estekak 

Kategoria:Kievtarrak
Kategoria:Errusiar Inperioko Armadako jeneralak
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:Errusiako noblezia
Kategoria:San Petersburgon hildakoak