Aleksei Kuropatkin

thumb
Aleksei Nikolaievitx Kuropatkin () politikari eta militar errusiarra izan zen, 1898ko urtarriletik 1904ko otsailera arte Errusiako Gerra Ministro Inperiala izan zena, eta ondoren, landa-komandantea. Historialariek Errusiaren eta Japoniaren arteko 1904tik 1905erako Gerran izandako porrot handien erantzule egiten dute, bereziki Mukdengo guduan (1905) eta Liaoyangeko guduan (1904ko abuztutik irailera).

 Biografia 

 Lehen urteak 
Kuropatkin 1848an jaio zen Kholmsky Uyezden, Pskov Gobernazioan, Errusiar Inperioan. Aita, armadako kapitain erretiratua, begizta lehorretik zetorren. Kadete Taldean eta Pavlovsky Eskola Militarrean hezia, Kuropatkin Errusiar Armada Inperialean sartu zen 1864an. 1866ko abuztuaren 8an, teniente izendatu zuten Turkestango Infanteriako I. Batailoian, eta Bukharako konkistan, Samarkandeko altxamenduan eta Errusiako Turkestango konkistan parte hartu zuen. Maiore izendatu zuten 1870eko abuztuan.

1872tik 1874ra, Kuropatkinek Nikolas Estatu Nagusiko Akademian ikasi zuen, eta, ondoren, Berlinera eta Parisera bidali zuten agregatu militar gisa, bere ikasketa militarrak amaituz, eta frantziar tropekin Aljerian, Saharara zihoan frantziar espedizio bati lagunduz. 1875eko amaieran Errusiara itzulita, Turkestango Barruti Militarrera bidali zuten. San Jurgiren Ordena (4. klasekoa) eman zioten Kokanden Errusiako konkistan egindako lanagatik.

1875-1876 bitartean, Kuropatkin misio diplomatiko batean aritu zen Yaqub Beg, Kashgariako gobernaria, Ferganako haraneko errusiar mugetako erreklamazioen arazoak konpontzeko.

1877ko irailetik 1878ko irailera, Infanteriako 16. dibisioko estatu-burua izan zen. 1879ko abuztuan, Turkestango Fusil Brigadako komandantea izan zen. 1880ko abenduan, berak eta 5 konpainiek 18 eguneko ibilaldia egin zuten basamortutik 500 miliatara, Mikhail Skobelev jeneralaren Turkmenistango inbasioarekin bat egiteko. Kuropatkinek zuzendu zuen eraso nagusia Geok Tepeko guduan 1881eko urtarrilaren 24an. San Jurgiren Ordena (3. klasekoa) eman zioten guduan lortutako garaipenagatik. Gerraren ondoren, oso estimatua izan zen operazioen historia zehatza eta kritikoa idatzi zuen.

1880ko hamarkadan, Kuropatkinek hego-ekialdeko mugan lan egin zuen, Turkestango Fusil Brigadaren agindupean. Jeneral nagusi izendatu zuten 1882ko urtarrilaren 29an. Hurrengo urtean Estatu Nagusian sartu zen, eta 1890ean teniente jeneral izendatu zuten.

1890etik 1898ra, Askhabaden egoitza zuen Asia erdialdeko Transkaspiar Eskualdeko gobernadorea izan zen Kuropatkin. Bere agintaldian, merkataritza, nekazaritza eta hiriak garatu zituen, garai batean bidelapur eta esklabotza endemikoengatik ezaguna zen inguru batean. Tokiko sistema judiziala eta eskola ezarri zituen, eta Errusiar Inperioko barne probintzietako kolonoen kokagunea bultzatu zuen.

1895ean, Kuropatkini, Errusiako misio berezia eman zitzaion, Persiarako Enbaxada Berezia deitua, Nikolas II.aren tronurako igoera aldarrikatzeko. Misioko kide bat Pavel Piasetsky izan zen, geroago bere Pertsiako Panorama ospetsua margotu zuena, Anzalitik Teheranerako bidea erakutsiz.

 Gerra minitro bezala 
1898an, Kuropatkin San Petersburgora ekarri eta Gerra ministro izendatu zuten. Bere lehen lehentasuna armadaren aginte-egitura hobetzea zen, baita bere ofizialen bizi-baldintzak ere. Bere erreformen artean, armada gaztetzeko neurriak zeuden, lerroko ofizialei eta goi kargurako hautagaiei adin mugak ezarriz, eta Estatu Nagusiko ofizialen atxikitze epea handituz unitateei aurre egiteko. Ofizialen kalitatea hobetzen saiatu zen, kadete mailako bi urteko prestakuntza programa hiru urtera igoz, eta kadete mailako zazpi eskola berri irekiz. Entrenatzeko maniobren maiztasuna ere handitu zuen.

Hala ere, beheko mailei dagokienez, Kuropatkinen erreformak motz geratu ziren. Janarien, jantzien eta etxebizitzen estandar eskasak ezagutzen zituen arren, ezin zituen hobekuntzak egiteko behar ziren funtsak lortu, eta, beraz, bere jarduerak morala hobetzera mugatzen ziren, kapilauak gehiago erabiliz, gorputz-zigorrak ezabatuz eta landa-sukaldeak hobetuz.

 Errusia-Japonia gerra 
Kuropatkinek Japoniako Inperioarekin 1904ko Errusia-Japoniar Gerraren aurretik izandako negoziazioetan parte hartu zuen. Ez zuen Japoniarekin gatazka armaturik izan eta Bezobrazov zirkuluaren aurka egin zuen. 1903ko ekainean Japoniara egindako bisita baten ondoren, bere iritzia irmoagoa bihurtu zen.

Kuropatkin oso sartuta egon zen errusiar lehorreko indarren gerran. Nahiz eta bere hurbilketa militarraren funtsa desgaste-gerra bat egitea izan, eta ofentsiba bat saihestea, harik eta Siberiako Trenbideak behar adina tropa eta material ekarri arte, haren zuhurtasunak eta duda-mudak eragin nabarmena izan zuten Errusiako porrot errepikatuetan. Historialari militarren ustez, Errusiako porrotaren elementu nagusia da eskala handiko operazio militarrak zuzentzeko izan zituen zehaztugabetasuna eta antolaketa gabeziak. Kuropatkinek asiarren aurkako arrazakeriak ere eragina izan zuen. Dirudienez, hiru soldadu japoniar bakoitzeko bi soldadu errusiar baino ez zituela beharko esan zion tsarrari.

Errusiarrek Mukdengo guduan porrot egin ondoren, Kuropatkin agintetik libratu zen eta bere kargua Nikolai Linevitxen esku utzi zuen, lehen Mantxuriako I. Armadaren buru zena. Hala ere, behin eta berriz esan zuen frontean geratzeko, eta baimena eman zioten Linevitxen lehengo postuaz jabetzeko.

1906an, Errusia-Japonia Gerra amaitu ondoren, Kuropatkin Errusia Inperialeko Estatu Kontseiluko kide izan zen. Hala ere, 1907an bere landetxera erretiratu zen, eta bere defentsa idatzi zuen, baina xaloa, hainbat hizkuntzatan argitaratu zena. Errusiako gobernuak historia konfiskatu omen zuen.

 Lehen Mundu Gerra 
Lehen Mundu Gerraren hasieran, Kuropatkinek bere onera ekartzeko eta frontera bidaltzeko eskatu zuen, baina bere eskaerak Nikolai Nikolaievitx duke handiak blokeatu zituen. Hala eta guztiz ere, Nikolas II.a tsarrak komandante goren kargua hartu zuenean, Kuropatkin jarri zuen Grenadierreko Armadaren buru 1915eko urrian. 1916ko urtarrilaren amaieran, V. Armadako komandante izendatu zuten, eta 1916ko otsailean, Iparraldeko Fronteko komandante bihurtu zen, Pavel Plehve jeneralaren ondoren. Martxo hasieran, bere tropek erasoaldi mugatu bati ekin zioten Rigatik gertu, baina alboetatik irtenda, Daugava ibaira erretiratu behar izan zuten. Bigarren eraso handiago batek, hilabete horren ondoren, kilometro pare bat aurreratzea besterik ez zuen lortu. Nikolas II.a tsarrak ez zituen onartu Kuropatkinen aitzakiak: artilleriaren laguntzarik eza, bide txarrak eta eguraldi txarra. Gaueko eraso bat antolatu zuen, eta, besteak beste, bilaketa-argiak jarri zituen alemaniar defendatzaileak itsutzeko, 1904an japoniar tropen aurka funtzionatu zuen taktika. Zoritxarrez, 1915eko bere gizonentzat, "tontorretik" bidali zituztenean, milaka biktima izan zituzten.

Kuropatkin 1916ko uztailaren 22an kendu zuten agintetik, eta Turkestanera itzuli zen, non errusiarrek Lehen Mundu Gerran parte hartu zuten, batez ere Otomandar Inperioaren aurka, herri indigenen artean oso ezohikoa zen eta 1916ko Asiar Erdiko Matxinada eragin zuen. Kuropatkinek Turkestango Barruti Militarreko gobernadore nagusi gisa jardun zuen, baita Semirechye kosakoen ataman gisa ere, eta erreboltaren errepresio basatiaren buru izan zen.

 Iraultza eta gero 
1917ko otsaileko iraultzan, Kuropatkin Petrograden zegoen, eta berehala agindu zuen Errusiako behin-behineko gobernuarekiko leialtasuna, errege-intsigniak moztuz. Alexander Gutxkov Behin-behineko Gobernuko Gerra ministroak Turkestango Barruti Militarreko komandante kargua berretsi zion. Hala eta guztiz ere, Tashkent Sobiet boltxebikeak, Soldadu eta Langileen Diputatuak, atxilotu eta Petrogradera bidali zuen. Behin-behineko gobernuaren aginduz askatua, bere jatorrizko probintziara itzuli zen. Urriko iraultzaren ondoren, oso trebea izan zen biolina jotzen, eta berak sortutako nekazaritza-eskola batean irakatsi zuen, 1925ean hil zen arte.

 Lanak 

 1882 – Kashgaria, Ekialdeko edo Txinako Turkistan: Herrialdearen Zirriborro Historiko eta Geografikoa, Indar Militarra, Industriak eta Merkataritza. Calcutta, Thacker, Spink and Co. eta abar. 1882.
 1909 – Errusiako Armada eta Japoniako Gerra, Errusiako Politika Militarrari eta Botereari eta Ekialde Urruneko Kanpainari buruzko iruzkin historiko eta kritikoak. 1909.

 Kargu militarrak 
Aurrekoa
Piotr Vannovski80x80pxErrusiako Inperioko 9. Gerra ministroa
1898ko urtarrilaren 13 – 1904ko otsailaren 20Ondorengoa
Viktor SakharovAurrekoa
Mikhail Romanovitx Erofeev96x96pxTurkestango Barruti Militarreko 14. komandantea
1916ko abuztuaren 4 – 1917ko uztailaren 18Ondorengoa
Leonti Nikolaievitx Cherkes

 Kanpo estekak 

Kategoria:Errusiar Inperioko Armadako jeneralak
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:Lehen Mundu Gerrako militarrak