Joceline Clemencia

Joceline Andrea Clemencia (1952ko azaroaren 30a – Willemstad, 2011ko maiatzaren 30a) curaçaotar idazlea, hizkuntzalaria, feminista, ekintzaile politikoa eta hizkuntza aktibista izan zen. Curaçaoko independentziaren aldeko borrokalari eta papiamento hizkuntzaren ofizialtasunaren aitorpenaren aldeko aktibista gisa egin zen ezaguna.

 Bizitza 

 Ikasketak 
Joceline Andrea Clemencia 1952ko azaroaren 30ean jaio zen Curaçaon. Goi-mailako ikasketak Amsterdamen burutu zituen, eta Amsterdamgo Unibertsitatean gaztelaniako eta gaztelaniazko literaturako doktoretza lortu zuen. Ikasten zuen bitartean, hainbat mugimendutan parte hartu zuen, besteak beste, Vietnamgo gerraren aurkako protestetan eta Holandarren Antilletako independentziaren aldeko mugimenduetan.

 Ibilbide profesionala 
1980ko hamarkadaren hasieran Curaçaora itzuli zen eta gaztelaniako irakasle gisa hasi zen lanean Peter Stuyvesant Collegen (gaur egun Willemstadeko Kolegio Alejandro Paula). Bere aktibismoaren zati handi bat papiamento hizkuntzan eta haren errepresioan zentratu zen. 1990eko hamarkadaren hasieran, Papiamento Hizkuntzaren Institutu Nazionaleko zuzendaria zen. Papiamentoak esklaboen salerosketan sustraiak dituenez, jende gutxik hizkuntza hori sustatzeko ahaleginak egin zituen edo Herbehereetako eskola-sisteman irakatsi zuen. Clemenciak papiamentoa estandarizatzearen eta irakastearen alde egin zuen, herrialdeko hizkuntza nagusia baitzen. UNESCOrentzat prestatutako txosten batean argudiatu zuen papiamentoa eta ingelesa Antilletako hizkuntza nazional izendatu behar zirela.

Gobernuaren Hizkuntzalaritza Bulegoko gainbegirale gisa ere lan egin zuen. 1996an Kultur Independentziaren Institutua sortu zuen papiamentoa irakasteko helburuarekin, eta bertako zuzendari bihurtu zen. Skol Nobo (Eskola Berria) ere sortu zuen kulturaren historia irakasteko, besteak beste, artea, kirola eta natura ikasketak, beste eskoletako curriculumetan ez zeudenak. Omayra Leeflangekin elkarlanean, papiamentoa irakasteko testu bat idatzi zuen, Papiamentu Funshonal izenekoa, bigarren hezkuntzan irakasteko estandar bihurtu zena. Papiamentoa hizkuntza ofizial gisa aitortzeko egin zituen ahaleginak azkenean arrakastatsuak izan ziren 2007an, gobernuak hizkuntza ofizial gisa onartu zuenean, nederlandera eta ingelesarekin batera.

Papiamentoaren ikerketaren bidez, emakumeen, hizkuntzaren eta komunikazioen arteko harremanei buruz idatzi zuen. Karibeko Emakumeen eta Jakintsuen Elkarteko kide gisa, konferentzia eta bileretan parte hartu zuen, Karibeko emakumeen aniztasuna aitortzen zuen identitate feminista sustatzeko eta haien ekarpenak beren ahots propioz kontatzeko aukera emateko, nederlanderaz, ingelesez, frantsesez, gaztelaniaz edo kreoleraz izanik ere, erabilitako hizkuntzak idazlearen identitate-estrategia definitzen baitu. Feminista sutsua izan arren, Clemenciak uste zuen emantzipazio orokorra, identitatea, independentzia eta hizkuntza askatasun politikoa lortzeko funtsezko elementuak zirela.

XXI. mendearen lehen urteetan, langabezia handiari eta istiluei aurre eginez, beste intelektual batzuekin batu zen eta 2006an Grupo Pro Defensa di Kòrsou (Curaçaoren Defentsaren Aldeko Taldea) eta Partido Indepensha (Independentziaren Alderdia) sortu zituen. Alderdiko burua zen eta Herbehereetatik independentzia lortzeko kanpaina egin zuen. Bere alderdiaren eragina Anthony Godetten Langileen Askapen Frontearekin konbinatu bazuen ere, erreferendumaren azken emaitza ez zen independentzia osoa izan. Curaçao herrialde autonomo bihurtu zen, defentsa eta kanpo politika erabakietarako Herbehereetako Erresumaren menpe. Erreferendumaren ondoren, Clemenciak politika utzi zuen bularreko minbiziaren aurkako borrokatzeko.

 Bizitza pertsonala 
Clemencia Frank Kirindongorekin ezkonduta zegoen, eta harekin hiru seme-alaba izan zituen dibortziatu aurretik. 2011ko maiatzaren 30ean hil zen Willemstaden, bularreko minbiziaren aurkako bi urteko borrokaren ondoren.

 Lan hautatuak 

 Papiamentu in het Curaçaos basisonderwijs (1987)
 Perspektiva di morto den poesia di Elis Juliana (1987)
 Een gewaad van Europese magie over het harnas van Afrikaanse magie: enkele aspecten van religiositeit in de poëzie van Elis Juliana (1987)
 Het grote camouflagespel van de OPI : een thematische benadering van de poëzie van Elis Juliana (1989)
 OPI i e gran kamuflahe: tokante poesia (1989)
 The semiotics of dark clouds in songs and poems of Elia Isenia: art as female therapy (1992)
 Crime du fin de siècle: de eeuwige vernieuwingsintenties voor het Curaçaosche basisonderwijs (1993)
 Suriname en het Caribisch gebied (1994)
 Women who love women in Curaçao: from "Cachapera" to open throats: a commentary in collage (1996)
 Language is more than language in the development of Curac̦ao (1999)
 'Katibu ta galiña': from hidden to open protest in Curaçao (2001)

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Curaçaoko idazleak
Kategoria:XX. mendeko emakume idazleak
Kategoria:XXI. mendeko emakume idazleak
Kategoria:Papiamentozko idazleak
Kategoria:Emakume hizkuntzalariak
Kategoria:Ekintzaile politikoak
Kategoria:Hizkuntza aktibistak
Kategoria:Feministak
Kategoria:Emakume aktibistak
Kategoria:Bularreko minbiziaren ondorioz hildakoak