Bia Ferreira

Bia Ferreira (Carangola, 1993ko apirilaren 19a) brasildar abeslari, abesti-idazle, instrumentu anitzeko jotzaile eta artibista da. Bere musika "MMP - Emakume Beltzen Musika" bezala definitzen du,  eta feminismoa, arrazakeriaren aurkako jarrera eta LGTBfobia bezalako gaiak jorratzen ditu. Dioenez, bere musika "deserosotasuna" eta "mugimendua" sortzeko egina dago. Aldi berean, musika atsegina egiteaz arduratzen da, bere mezuak baztertuak ez izateko.

 Haurtzaroa eta ibilbidearen hasiera 
Familia ebanjeliko tradizionalean jaioa, Biak txikitatik ikasi zuen musika. Ama abeslaria, abesbatza zuzendaria, piano-jotzailea eta kantu irakaslea zuen. Hiru urte zituela, pianoa ikasten hasi zen eta, geroago, Brasilgo Musika Kontserbatorioan sartu zen.

Pianoa izan zen bere oinarri musikala, gitarra jotzen hasi zen arte. Beste 24 musika-tresna ere menderatzen ditu, hala nola baxu elektrikoa, cavaquinhoa, atabaquea, djembea eta bateria.

12 urte ingururekin idatzi zuen Biak bere lehen abestia; letran, Jainkoari eskatu zion ez zedila lesbiana izan, bere heziketa erlijiosoaren ondoriozko ezinegon bat. 

 Ibilbidea 

 Hasierak eta lehen arrakastak (2009-2018) 
Bere musika jarduerak 2009an hasi zituen, 15 urte zituela, Aracaju hirian, Sergipe estatuan, familiak hazi zuen lekuan. Garai hartan hasi zen feminismo beltz eta lesbikoa bezalako gaiei buruz ikasten.

Goiz utzi zuen etxea eta bizitza osoa Brasilen bidaiatzen eman du, auto-stopa egiten eta limosna baten truke jotzen; diru gehiago irabazteko, jokatzeko modu desberdinak garatzen hasi zen, hala nola, buruaren atzean edo esku bakarrarekin jotzea. 

"Cota Não É Esmola" eta "Não Precisa Ser Amélia" 2011n konposatu zituen eta bere arrakasta handienetako batzuk bihurtu ziren. Eskoletan beltzentzako zeuden kuotei buruz eta Brasilgo emakume beltzen menpekotasunari buruz hitz egiten zuen.    "Cota Não É Esmola" derrigorrezko irakurketa bihurtu zen Brasiliako Unibertsitateko, Minas Geraiseko Unibertsitate Federaleko eta Paranáko Unibertsitate Federaleko sarrera azterketetarako, baita SESI-SP sistemako ikasleentzat ere.

2015 eta 2016 artean, Biak Aracaju utzi zuen eta São Paulora joan zen. Arrakasta 2018ko martxoan iritsi zitzaion, "Cota Não É Esmola" abestiaren grabazio akustikoa Sofar Sounds talde brasildarrak kaleratu zuenean. 8 milioi ikustaldi baino gehiago ditu.

Bere lehen albuma Estúdio Showlivre-k grabatu zuen, zuzenean, eta 2018ko azaroan argitaratu zen. 2018an Lula Livre Jaialdian  eta Rita Toledoren A Thousand Women dokumentalean parte hartu zuen, Lena Chen estatubatuarrarekin, Florencia Duran uruguaiarrarekin eta Ana Luisa Santos brasildarrarekin batera. 

 2019tik aurrera 
Igreja Lesbiteriana, Um Chamado, 2019ko irailaren 13an kaleratu zuen.  Albumeko hitzak neurolinguistika programazio kontzeptuak erabiliz idatzi zituen, eta Biaren arabera garunak bere musikaren mezua hobeto asimilatzen laguntzen dute.  Izenburuan aipatzen den eliza beste eliza batzuetan (Pentekoste eta Protestante) onartzen ez dituzten pertsonak hartzeko sortua dela dio Biak. 

2019an Europan bira egin zuen;  Alemaniako komunikabide bati emandako elkarrizketa batean esan zuen Jair Bolsonaroren gobernupean, "nire bira asko bertan behera utzi dituzte eta poliziak mehatxatzen nau, esandakoa gustatzen ez zaielako". 

2020ko abuztuaren 29an ikuskizun bat egin zuen Fundação Espaço Cultural da Paraíba-n, Lesbianen Ikusgarritasunaren Egunaren ospakizunen barruan. 

 Diskografia 

 Ao Vivo (2018)
 Igreja Lesbiteriana, Um Chamado (2019)
 Faminta (2022)

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Brasilgo kantautoreak
Kategoria:Lesbiana feministak
Kategoria:Emakume kantautoreak
Kategoria:XXI. mendeko musikagileak
Kategoria:XX. mendeko musikagileak
Kategoria:Soul abeslariak
Kategoria:Blues abeslariak
Kategoria:Emakume abeslariak
Kategoria:Emakume musikariak
Kategoria:Afro-brasildarrak