Joaquín de Montserrat

Joaquín Juan de Montserrat y Cruillas, Cruillaseko I. markesa, noble, militar eta gobernadore inperial espainiarra izan zen, Espainia Berriko 44. erregeorde kargua bete zuena.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Vicente José Felipe Montserrat eta Crespí de Valldauraren semea izan zen, baita María Vicenta de Cruillas y Alfonsorena ere, zeinengandik Benialfaquí, Catamarrúa eta Llomboko jaurerriak heredatu baitzituen; Cruillaseko markesatua, berriz, Napolin eman zion Karlos III.a Espainiakoak, estatu hartako errege zelarik. Hamar urte zituela, Montesako Ordenako zaldunaren abitua eman zioten.

Infanteriako Espainiako Guardietan sartu zen kadete gisa. 1719an Frantziarekin izandako gerra kanpainetan parte hartu zuen, 1720an Nafarroako kanpaina, 1721ean Ceutako defentsa, 1727an Gibraltarren egindako setioa edo Italia eta Siziliako kanpaina (1733-1735), non Castel dell'Ovoko, San Telmoko, Gaetako, Mesinako, Sirakusako, Trapaniko eta beste leku batzuetako tokiak izan ziren.

1735eko martxoaren 24an, Karlos III.a erregeak Cruillaseko markeserria eman zion, Italiako gerretan egindako zerbitzuengatik. Han jarraitu zuen bere lan militarra, beste kanpaina batzuetan parte hartuz, 1751ra arte. Badajozko gobernadore militar izendatu zuten, eta, azkenean, Aragoiko teniente jeneral izendatu zuten 1754an.

 Espainia Berriko erregeorde bezala 
1759ko maiatzaren 9an koroatu berri zen Karlos III.ak Espainia Berriko 44. erregeorde izendatu zuen, bere lehen erregeorde izendatuz. Bere agintaldiaren ezaugarri nagusia diru falta etengabea izan zen, noble eta merkatariei hainbat mailegu eman ondoren gainditzea lortu zuena.

Alderdi militarrari dagokionez, Yucatanen matxinada bat erreprimitu zuen, eta ingelesek okupatutako La Habanako portuaren aurkako itsas erasoa zuzendu zuen, haiek botatzea lortu zuelarik.

Zazpi Urteko Gerraren ondorioz (1756 – 1763), Karlos III .a erregeak Indietako egitura militarra eraberritu eta indartzea erabaki zuen. Espainia Berriaren kasurako, Juan de Villalba izendatu zuen armen komandante nagusi eta ikuskatzaile nagusi, eta 1764. urtearen amaieran iritsi zen Veracruzera. Aldi berean, Amerikako Infanteriako Errejimendua iritsi zen, jatorriz Alacantekoa. Villalbak, hasiera batetik, harreman estua izan zuen erregeordearekin, troparen antolakuntzan eta prestakuntzan desadostasunak izan baitzituen. Gainera, Villalbak erregeordearen eskumen esklusiboak hartzen zituen. Milizia probintzialen eraketak, horretarako bertakoak ez ziren herritar guztiak erroldatzen zirelarik, arazoak eta matxinadak ekarri zituen populazioarengandik.

Aldi berean, 1764an, Cayetano María Pignatelli Rubí Corbera y Saint Climent, Rubiko markesa, iparraldeko mugako indar militarrak ikuskatzera bidali zuten, eta Texasko, Mexiko Berriko eta Sonorako "presondegi" edo gotorlekuak berrantolatzeko plan oso bat proposatu zuen.

Erregeordeak ere gatazkak izan zituen José de Galvez bisitatzaile nagusiarekin, auzitegiak ikuskatzeko bidalia, Errege Ogasuna, eta tabakoaren estankoa ezarri zuen, erregeordearen eskumenekoak izan ohi ziren gaietan parte hartzen zuelako. Gatazka horiek, azkenean, erregeordea kargutik kentzea eragin zuten. Espainiara itzuli zenean, zazpi urtez bizi izandako epaiketa bati aurre egin behar izan zion, eta Errege Ogasunari iruzur egitea leporatu zioten. Azkenean absolbitu egin zuten, eta erregeak Plan eta Patraix baroniak eman zizkion.

Bere jaioterrian hil zen 1771ko azaroaren 21ean.

 Kanpo estekak