Blanche Hermine Barbot

Blanche Hermine Barbot (Brusela, Belgika 1842ko abenduaren 28a - Charleston, North Carolina, AEB, 1919ko abenduaren 17a) belgikar-estatubatuar musika zuzendari eta piano-jotzailea izan zen. 

Biografia

Blanche Petit haur prodijioa izan zen pianoan, eta haren Europako ibilbidea bederatzi urterekin hasi zen, 1851n. Hurrengo urtean New York-en kontzertua eman ondoren, bere familia Charleston-en kokatu zen, non bere eragin handiko aita bat-batean hil zen 1856an. Hamahiru urteko Blanchek ibilbide bikaina egin zuen musikari profesional, irakasle eta zuzendari gisa Palmetto Hirian, eta 1919an hil zen arte iraun zuen. Bere garaipen eta tragedia istorio dramatikoak betiereko ospea merezi duen emakume nabarmen baten bizitza argitzen du bere etxe adoptatuan.

 Haurtzaroa eta hezkuntza 
Blanche Hermine Petit Brusela-n (Belgika) jaio zen. 1842ko abenduaren 28a. Victor eta Marie Therese Petit-en alaba zen, Marie Thérèse Provost Petit, Bruselako “lehen frantses akademietako baten zuzendaria” izana zen eta aitarengandik jaso zituen bere musika-talentuak, musikari eta musikagile trebea baitzen, eta interprete fina hainbat instrumentutan, baina bereziki nabarmena klarinetean jotzeko duen perfekzioagatik. Txikitatik erakutsi zuen musikarako talentu handia zuela. Aitarengandik jaso zuen prestakuntza zorrotza; solfeo prestakuntza sakona barne. Zazpi urte zituela, pianista trebea zen jada, eta Marie Pleyel-ek Barbot goxoago konplitu zuen jotzen, eta etorkizun bikaina iragarri zion kontzertu-eszenatokian, aitak horretara bideratu baitzuen. [1]  Pianista belgikar gazteak kritika distiratsuak jaso zituen agerraldi bakoitzarekin. [4] “Mlle. Petit ez da haur prodijio bat», zioen udaberri hartan New Yorkeko argitalpen batek, «miniaturan dagoen artista da, baina benetako artista».

 Ibilbidea 
Bere lehen kontzertua Brusela-ko Italien-Francais antzokian izan zen, 1851ko otsailean. Barbot-en lehen arrakasta honen ondoren beste asko etorri ziren aitarekin Belgika eta Holandako hainbat hiri handitan zehar egin zuen bira batean. Holandan zegoela, Erreginaren aurrean jotzera gonbidatu zuten, hain pozez zoratzen zegoen haurraren emanaldiarekin, erloju eder bat oparitu ziola bere miresmenaren erakusgarri. Familia New York-era joan zen bizitzera 1852ko udaberrian, non zenbait kontzertu eman zituzten aitak eta alabak.  

Petit familia Charleston-era iritsi baino lehen, tokiko prentsak itxaropenak handitu zituen Victor Petit, "Europako lehen klarinetista" eta bere alaba, "Hermina Petit, oraindik hamar urte ez dituena", berehala iritsiko zela iragarri zuenean. Europako egunkarietatik abiatuta, Charleston Courier-ek neska gaztearen musika-talentua Europako bi piano-jotzaile onenenekin alderatu zuen —Henri Herz eta Sigismond Thalberg—, eta karoliniarrak Petit Courier-ek Europa pareko ongietorria egitera bultzatu zituen. Mr. Petit Hegoaldea bisitatzera bultzatu zuten, eta, azkenean, Charleston-en (Hego Carolina) finkatu zen, non musika-irakasle gisa arrakasta izan zuen. [1]  

Bere aita 1856ko epidemian sukar horiaren biktima izan ondoren, bere familia egoera hain latzetan utziz, non bere alabarentzako ibilbide musikal batean pentsatzen zuen guztia amaitu behar izan zen, 13 urterekin irakasle bihurtu zen.  Gainera, hamahiru urteko Blanche prest zegoen solfeoko klase berriak osatzeko eta norbanakoei eta klaseei pianoari buruzko ikasgaiak eskaintzeko. Bere haurtzaroa, jada emakumezko ikaskide gehienena baino erregimentatuagoa eta estresagarriagoa, eraginkortasunez amaitu zen. Hortik aurrera, Blanche musikari langile bihurtu zen, eta haren lanek mantendu zuten geratzen zitzaion familia. Charlestonetik kanpoko karrera eszeniko baten pentsamendu guztiak lurrundu egin ziren nerabeak teilatu bat buru gainean mantentzeko lan egiten zuen bitartean.

Sigismond Thalbergek Charleston bisitatu zuenean, 1857an, Barbot-i hots egin zion, eta hain zegoen pozik jotzearekin, ezen bere kontzertuan bi pianotan bikotea osatzera gonbidatu baitzuen. [1]

Nahiz eta Barbot pianista trebea izan, beti ihes egiten zion jendaurrean bakarlari gisa agertzeari, karitatearen deiei erantzunez izan ezik, zeinari bere zerbitzuak askatasunez ematen baitzizkion. Bere dohain berezia indar musikal handiak entrenatzea eta zuzentzea izan zen. Urteetan, hiriko zaleekin batera kantatak, oratorioak eta operak eman zituen.   Pianoa, kantua eta marrazketa ere irakatsi zituen bere amaren barnetegian eta Broad Street-eko eguneko eskolan.  Blanche Hasell kaleko Santa Maria Eliza Katolikoko organo-jotzaile bihurtu zen, abeslari boluntarioak trebatuz eta musika-emanaldi erregularrak antolatuz, eta, ondoren, San Migel apezpiku-elizako organo-aulkira joan zen.  1875ean, Charleston Musical Association elkarteko zuzendi hautatu zuten Barbot, 100 ahots inguruko elkartea, eta lan garrantzitsu asko eman zituen harekin.  St. Man's eta St. Michael's elizetan organista gisa aritu zen, eta baita Katedralean ere.

 Bizitza pertsonala 
1863an P. J. Barbotekin ezkondu zen. Charleston-go merkatari bat, 1887an hil zena, sei seme-alaba utziz:    Charles Julius Barbot; Aimee H. Douglas; Antoinette O'Neill; Ione E. Barbot; Phillip R. Barbot y beste bat.

Madame Barbotek Charleston-en musika-arteei eusteko egin zituen ahaleginek hirira talentu berria erakartzea lortu zuten —beste musikari batzuek gero eta zama handiagoa hartu zuten komunitatean irakasteko, interpretatzeko eta kontzertuak antolatzeko—. Fonografoak, mugimenduzko irudiek, hegazkinek eta automobilek 1900eko hamarkadako gazteak entretenitzen zituzten bitartean, eta Europako Gerra Handiak kultur tradizio zaharragoekiko interesa moteltzen zuen bitartean, Blanche Barbot lasai asko erretiratu zen merezitako atsedena zuen etxeko esparru txikiago batera., erromatar katolikoa izan zen.

Blanche Hermine Petit Barbot bere betiko egoitzan hil zen, Ez. 51 Smith Street, 1919ko abenduaren 17an, 77 urte betetzeko egun gutxi falta direla eta hiri horretako  Saint Lawrence hilerrian lurperatu zuten.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Willard, Frances Elizabeth; Livermore, Mary Ashton Rice (1893). A Woman of the Century [Mendeko emakume bat]: Hamalau bostehun eta hirurogeita hamar zirriborro biografiko, Ameriketako Estatu Batuetako emakume protagonisten erretratuek lagunduta bizitzaren alor guztietan (Public domain ed.). Moulton. 53. or.

 Kanpo  estekak 

 Blanche Hermine Barbot Wikisourcen
 Blanche Hermine Barbot-aren erretratua  

Kategoria:Ameriketako Estatu Batuetako organistak
Kategoria:XIX. mendeko musikariak
Kategoria:Emakume piano-jotzaileak