Isabelle Blume

Isabelle Blume (Saint-Ghislain, Belgika, 1892ko maiatzaren 22a - Brusela, 1975eko martxoaren 12a) belgikar politikaria izan zen. Belgikako mugimendu feministan eta faxismoaren aurkako borrokan garrantzi handia izan zuen. Belgikako Legebiltzarrerako hauteskundeetan aukeratutako lehen emakumeetako bat izan zen.

 Biografia 

 Gaztaroa eta ikasketak 
Isabelle Grégoire Belgikako Valonia eskualdean jaio zen, Saint-Ghislain herriko Baudour auzotegian, 1892ko maiatzaren 22an. Artzain protestante baten alaba zen. Liejan ikasi zuen eta irakasle gisa graduatu zen; gero, Teologia ikasi zuen Genevan. 1913an David Blumerekin ezkondu zen, bera ere artzain protestantea.

Senar-emazteak Bruselara joan ziren bizitzera. 1920an, Isabelle Blumek historia irakasten zuen hiri bereko eskola protestante batean.

 Feminismoa 
1920ko hamarkadaren hasieran Bruselako giro sozialistetan sartu eta laster ezagun egin zen bere lidergo dohainengatik eta Belgikako Langile Alderdiko (POB) kide bihurtu zen. Harrezkeroztik, emakumearen kausaren aldeko lan handia egiten hasi zen. Le Peuple aldizkari sindikalistan gaiari buruzko editorialak sinatu zituen, eta 1930etik 1931ra, La Vie Ouvrière egunkarian, gizonezkoek etxean izaten zuten nagusitasuna, baita alderdikideen etxeetan ere, zalantzan jartzen zuen. La démocratie conjugale izeneko kanpaina egin zuen. Artikuluek polemika piztu zuten, eta, azkenean, egunkari sindikaleko buruek kanpaina bertan behera uztera behartu zuten.

Isabelle Blumek irmoki defendatu zuen gizonek eta emakumeek edozein esparrutan izan behar zuten parekotasuna. Arreta berezia jarri zien, batez ere, boto eskubideari, irakaskuntza jasotzeko eskubideari eta emakumeak bikotearen barruan behar duen babesa izateari. Hala ere, POBek ez zuen emakumeen boto-eskubidea babesten, aitortzekotan emakumeek katolikoen alde bozkatuko zutelako aitzakian. 1948ra arte emakumeek ezin izan zuten lege-biltzarrerako botorik eman.

1928an, Isabelle Blume Internazional Sozialistaren alderdietako emakumeen erakundeek osaturiko Emakumeen Internazional Sozialistak erakundeko idazkari nazional izendatu zuten. Horrela, Belgikako mugimendu sozialista femeninoaren erakunde guztiak biltzen zituen Batzorde Nazionala zuzendu zuen. Gainera, Belgikako Langileen Alderdiko (POB, Parti Ouvrier belge) Kontseilu Nagusiko kide izan zen. 1928ko abenduan, langileen oporrei buruzko txostena aurkeztu zuen POBeko Emakumeen Kongresuan.

1930eko hamarkadan lanean hasi zen "amatasun kontziente" baten alde, hau da, kontrazepzioaren erabileraren alde.

Bitartean, bere senarra, David Blume, artzain protestante ohia, Instrukzio Publikoko Ministerioan hasi zen lanean. Bertan, Belgikako liburutegi publikoen sarea sortu zuen eta haren zuzendari kargua bete zuen. Pentsalari politiko gisa, Kristautasuna eta sozialismoa izeneko saiakera argitaratu zuen 1926an, eta Mussoliniren aurkako panfleto bat 1936an.

1932an Isabelle Blume Uccleko zinegotzi aukeratu zuten.

1935ean, 4 emakumek eta 10 gizonek osaturiko Emakumeen Lan Batzordearen sorreran parte hartu zuen. Batzordean, aholkulari gisa jardun zuen gobernuari emakumeen lanari buruzko informazioa emanez. A. Lagasse batzordekidearekin batera, txosten bat aurkeztu zuen beharginek zenbait lanbidetan jasaten zituzten osasun-kalteak eta oinazeak saihesteko neurriak proposatuz.

1936ko hauteskundeetan —Belgikan, artean, emakumeek ezin zuten botorik eman, baina bai hautatuak izan—, Bruselako diputatu hautatu zuten Belgikako Langile Alderdiaren (POB) zerrenda batean. Isabelle Blume, Alice Degeer-Adère komunistarekin batera, gizonez bakarrik osaturiko hautesleriak Ordezkarien Ganberarako aukeratutako bigarren emakumea izan zen (lehena 1929an hautaturiko Lucie Dejardin izan zen). 1954 arte egon zen bertan. Ganberan eman zuen lehen hitzaldiaren izenburua «Lan beraren truke, soldata bera» izan zen. Legebiltzarrean etengabe borrokatu zen pentsioen parekotasuna, familia-buru ziren emakumeentzako langabezia-sorospena, eta emakumeak magistraturan eta puntako lanbideetarako eskola teknikoetan onartzea lortzeko.

Isabelle Blumek, prostituzioari zegokionez, jarrera feminista abolizionista izan zuen. 1946ko urrian, Marguerite De Riemaecker-Legot (PSC-CVP) eta Suzanne Grégoire-rekin  (PCB) batera, genero berdintasunaren izenean, lege proposamen abolizionista bat aurkeztu zuen. Legeak —1948ko abuztuaren 21ean onartua—. prostituzioari buruzko arauak aldatu zituen eta proxeneten zigorrak gogortu zituen, baina ez zuen jaso Blumek proposatutako emakumeen polizia-talde bat sortzea prostituten harrera errazteko.

Bigarren Mundu Gerraren ondoren, Isabelle Blumek emakumeen erakundeak Femmes prévoyantes socialistes-en baitan (Emakume sozialista aurrerakoiak) batzearen alde egin zuen. Hala ere, Alderdi Sozialista ez zegoen ados bere proposamenarekin, eta 1947an Comité national des femmes socialistes batzordea (Emakume Sozialisten Batzorde Nazionala) sortu zuen. Blume bertako idazkari nazionala izan zen, nahiz eta erabateko batasunarekin konprometituta jarraitu zuen.

Bere bizitza osoan emakumeen prestakuntza eta heziketa sustatzeko ekimenetan parte hartu zuen, hitzaldi eta mintegiak emanez eta dokumentu didaktikoak sortuz.

 Antifaxismoa 
Bere konpromiso feministarekin batera, Isabelle Blumek, 1930eko hamarkadaren lehen urteetatik, faxismoaren aurkako borrokari ekin zion. Hanburgoko eta Bremengo lantegietan gaiari buruzko hainbat hitzaldi eman zituen, eta behin eta berriro saiatu zen Belgikako politika-mundua Alemania naziaren arriskuaz ohartarazten. Blumek, bereziki, Belgikaren neutraltasun-politika eta POBak hogeita hamarreko hamarkadaren bigarren erdian izan zuen norabide «autoritarioa» kritikatu zituen.

1933an, Hem Day eta Léo Campion kontzientzia-eragozle anarkisten alde deklaratu zuen haien aurkako epaiketan.

1919an, Blumek eskatuta, Marcelle Leroy Bakearen eta Askatasunaren aldeko Emakumeen Ligako idazkari izendatu zuten. Elkarrekin, 1933ko ekainean, Gerraren eta Faxismoaren aurkako Emakumeen Mundu Konferentzia prestatze lanetan kolaboratu zuten. 1934an, Amsterdam-Pleyel Mugimendu Bakezaleak Parisen antolatu zuen konferentzia, eta Blumek bertan parte hartu zuen.

1936an, estatu kolpeak Espainiako Gerra eragin zuenean, Isabelle Blume Errepublikaren alde konprometitu zen. Behin baino gehiagotan joan zen Espainiara, eta errefuxiatu eta umezurtzekiko elkartasun- eta laguntza-lana antolatzen lagundu zuen. Bere lanari esker, Belgikako pasionaria ezizena irabazi zuen.

 Espainiako errefuxiatuak 
Espainiako Gerran errepublikar bandoari lagundu zion eta espainiar (eta euskal) errefuxiatuen harrera egiten lagundu zuen. Espainiako Haurren Harrera Batzordeko kidea izan zen, eta, horrez gain, haur bat adoptatu zuen.

Behin baino gehiagotan  Alemaniako errefuxiatu juduen alde hitz egin zuen Ordezkarien Ganberan, baita Merksplaseko barneratze-esparruan atxikirik zeuden juduen egoeraz ere.

1938ko azaroan, Ordezkarien Ganberan, ondokoa esan zuen: «Gure herriak bat egin behar du gaizkiari aurre egitera ausartzen direnen inguruan! Egarriak dagoenari edaten emateko agintzen duen kristau tradizioaren izenean, Justizia Ministroari eskatzen diot are gehiago egin dezala errefuxiatuei laguntzeko, laster heriotzaren eta erbestearen artean aukeratzeko kinka larrian egongo baitira». (Txaloak eserleku gehienetan). 

Le Soir egunkariak 1938ko azaroaren 23an jasotako hitzak.

 Bigarren Mundu Gerra 
Isabelle Blumek Belgikatik alde egin behar izan zuen eta, 1940ko ekainaren 25ean, Londresera heldu zen. Bertan, ezker sozialistako hainbat kiderekin elkartu zen, besteak beste, Max Buset, Omer Bécu eta Camille Huysmansekin. Erresuma Batuan, Belgikako Itsas Armadako Departamentuko gizarte-zerbitzuan lan egin zuen. Marcel-Henri Jaspar politikariak erbestean gobernu bat sortzeko saiakeran ere parte hartu zuen.

1944ko irailaren hasieran, Bruselara itzuli zenean, presoen egoeraz arduratu zen, eta 1945eko maiatzean Belgikak Alemaniara bidali zuen lehen ordezkaritza parlamentarioko kide izan zen.

 Komunismoa 
Bigarren Mundu Gerraren ondoren, Leopoldo III.a erregearen itzultzearen aurka zegoen. Auzi horretan inplikatu zen, eta jarrera hori defendatu zuen bere hizlari eta polemista dohainak erabiliz. Zoritxarrez, Blume, gaur egun, ezagunagoa da polemika horretan  muturreraino eraman zuen inplikazioagatik, bere konpromiso feminista, bakezale eta sozialengatik baino.

Isabelle Blumek sozialista eta komunisten arteko hurbilketaren alde egin zuen aspalditik. 1947ko martxoan, Luc Somerhausen,Léo Collardekin eta beste batzuekin batera, Alderdi Sozialistako Kontseilu Nagusiari gutun kolektibo bat bidali zion alderdiaren norabidearen kritika oso gogorra eginez. Gutunean,  marxismoarekiko atxikimendua alde batera utzi izana, buruzagien oportunismo sistematikoa eta militantzia sozialistari kontsultarik ez egitea deitoratzen zuten.

1951n Alderdi Sozialistatik kanporatu zuten, eta 1954ra arte Ganberan segitu zuen diputatu independente gisa. 1959an Alderdi Sozialistan berriz onar zezaten eskatu zuen, baina ez zuten eskaera onartu. Horren ondoren, 1964an Belgikako Alderdi Komunistan sartu zen. Alderdiaren Batzorde Zentralean sartu zen, eta 1965ean, Hornuko (Boussu) zinegotzi hautatu zuten.

Faxismoaren eta gerraren aurkako borrokan aktiboki parte hartzen jarraitu zuen. Belgikako Bakearen Defentsarako Batasuna erakundeko presidentea izan zen. 1953an, Bakearen Stalin Saria jaso zuen, eta buru-belarri sartu zen mugimendu komunistaren inguruko Bakearen Munduko Kontseiluan. Bertan, presidenteorde izendatu zuten (1965-1966), eta gero, presidente (1966-1969). Hala ere, kargua utzi behar izan zuen Pragako Udaberriaren ondoren, 1968an Txekoslovakia inbaditu zuten tropa sobietarrak erretiratzea galdegin zuelako.

Isabelle Blumek ekintzaile eta hizlari gisa jarraitu zuen bere jarduera hil arte. Bere ibilbidean zehar, XX. mendeko pertsona ospetsu ugari ezagutu zituen, hala nola Nehru, Indira Gandhi, Mao Tse Toung, Nasser, Sadate, Ho Chi Minh eta Allende.

Aktibista feminista, komunista eta iraultzaile gisa egindako ibilbidea zela eta, Blumek kritika asko jaso zituen, batzuetan iraingarriak. Horrela, «histerika», «lizunkoia» edo «mihingaiztoa» bezalako kalifikatiboak erabili ziren batzuetan haren aurka. 

 Heriotza 
Isabelle Blume Bruselan hil zen 1975eko martxoaren 12an. Bere jaioterrian, Baudour-en (Saint-Ghislain), lurperatuta dago, Grégoire familiaren panteoian. 2015ean, bere hilobia, ordurako oso narriaturik, zaharberritu zuten eta bertan oroitarri bat jarri zuten.

Blumek, hil baino hilabete batzuk lehenago, zenbait elkarrizketa izan zituen José Gotovitch-ekin, zeinetan historialariari kontatu zizkion bere memoriak, 1976an Bruselako Joseph Jacquemotte Fundazioan gordeko zirenak.

Isabelle Blume Alderdi Sozialistatik kaleratu zuten 1951n. Kaleratu ondoren, berriz ere onartua izateko galdegin zuen zenbaitetan, baina 1959tik aurrera ez zuen halako eskaerarik berriro egin. 1964an Alderdi Komunistarekin bat egin zuen, eta hil artean bertako kide izan zen. Hil ondoren, baina, sozialistek berriro onartu zuten alderdian. Komunistek eta bere biloba batzuek gogor kritikatu zuten Alderdi Sozialistaren erabakia.

Bere artxiboak IEVn (Institut Émile Vandervelde) eta Belgikako Artxibo Komunisten Zentroan gordeta daude.

 Ondorengoak 
Isabelle Blume Jean Blume belgikar politikari eta kazetari komunistaren ama izan zen. Bere beste bi seme-alabak Alain Blume Belgikako Aire Armadako koronela eta Edith Goldschlager izan ziren. Bere bilobetako bi Alain Goldschlager eta Marianne Blume dira. Goldschlager Shoah eta antisemitismoaren literaturan aditua da.Marianne Blume, Gaza dans mes yeux (Editions Labor, 2006) liburuaren egilea, Gazako Al-Azhar Unibertsitateko irakaslea izan zen 1995 eta 2005 artean eta Bigarren Intifadako gertaera odoltsuen lekuko izan zen.

Esker onak

 1954: Bakearen Stalin saria
 Brusela-Hiriburua eskualdeko Saint-Gilles herrian, haurtzaindegi bati Isabelle Blume izena jarri zioten
 Belgikako Mons hirian Isabelle-Blume izena jarri zioten etorbide bati
 2022an, Saint-Ghislaingo gazte sozialistek kale bati bere izena jartzeko eskatu zuten

 Argitalpena 

 Le Mouvement de la paix. Un témoignage, Gamma Presse, 1999. 

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Conway, Martin. Les chagrins de la Belgique, Bruxelles, Centre de recherche et d'information socio-politiques, 2015eko maiatza, 526 or.
 Gotovitch, José. Isabelle Blume, Bruxelles, Fondation J. Jacquemotte, 1976.
 Gotovitch, José. Grégoire Isabelle, IN Dictionnaire des femmes belges, Bruxelles, Racine, 2006, 289-292 or.
 Van Rokeghem, Suzanne; Aubenas, Jacqueline; Vercheval-Vervoort, Jeanne. Des femmes dans l'histoire en Belgique, depuis 1830, Bruxelles, Luc Pire, 2006, 137-128. or.
 Gubin, Éliane; Van Molle, Leen. Femmes et politique en Belgique, Éditions Racine, Bruxelles, 1998.
 Boudin, Hugh Robert. Blume-Grégoire, Isabelle, dans : Dictionnaire historique du protestantisme et de l'anglicanisme en Belgique du 16e siècle à nos jours, Arquennes, 2014.
 Cordenos, Sophie. Isabelle Blume, une figure montoise du féminisme; La Gauche no 79, LCR; 2016ko abenduaren 9a, 9. or.

 Kanpo estekak 

 Maitron  
 Biographie nationale de Belgique
 Deutsche Biographie
 José Gotovitchekin izandako elkarrizketen zatiak

Kategoria:Bruselan hildakoak
Kategoria:Belgikako feministak
Kategoria:Wikipedia:Autoritate kontrola duten artikuluak
Kategoria:Belgikako emakumeak
Kategoria:Emakume komunistak