Ladislao Errázuriz Lazcano

Ladislao Errázuriz Lazcano (Santiago, 1882ko abuztuaren 12a - El Peumo etxaldea, Llolleo, 1941eko azaroaren 9a) abokatu, politikari, diputatu eta senatari txiletarra izan zen.

 Biografia 
Ladislao Errázuriz Echaurren eta Rosa Lazcano Echaurren-en semea. San Inazio Ikastetxean eta Santiagoko Jesusen Bihotzen Ikastetxean ikasi zuen; eta goi-mailako ikasketak Txileko Unibertsitateko Zuzenbide Fakultatean egin zituen; 1905eko maiatzaren 26an egin zuen zin abokatu gisa. 

1905eko maiatzaren 26an jaso zuen abokatu titulua.

 Ezkontza eta seme-alabak 
Blanca Pereira Íñiguezekin ezkondu zen eta seme-alabak izan zituzten, Ladislao Errázuriz Pereira diputatu eta senatariaren aita zelarik.

 Bizitza politikoa 
Alderdi liberalean afiliatu zen, eta bertako presidente izan zen. Talde politiko hori zatitu ondoren, Batasun Liberaleko kide izaten jarraitu zuen, Aliantza Liberalaren aurka. 

 Diputatua 
Santiagoko diputatu hautatu zuten, 1918-1921 urteetan; Instrukzio Publikoko Batzorde Iraunkorra osatu zuen. Ganberako lehen presidenteordea, 1929ko irailaren 5ean. 

 Senataria 
Senataria Curicó-n, 1918-1924 bitartean; Fernando Lazcano Echaurren senataria hil zen, bere osaba, 1920ko abuztuan eta urte horretako azaroaren 2an, bere ordez, Ladislao Errázuriz Lazcano sartu zen.
1920ko azaroaren 5ean ohartu zen senatari hautatua izan ondoren diputatu karguari uko egiten ziola. 

Senatari ordezkatzailea izan zen Legegintza eta Justiziako Batzorde Iraunkorrean eta Gobernu eta Hauteskunde Batzordean; Instrukzio Publikoko Batzorde Iraunkorra eta Gerra eta Itsas Gaietako Batzorde Iraunkorra osatu zituen.
1923-1924 bitarterako Batzorde Kontserbadoreko kide izan zen, 1923ko irailaren 13an uko egin zion Gonzalo Bulnesen ordez. Hurrengo egunean, Senatuak Ladislao Errázuriz L.

1924-1930 aldian, Kuricó delakoaren ondoriozko senatari hautatu zuten berriro; Instrukzio Publikoko Batzorde Iraunkorrean eta Gerra eta Itsas Armadakoan jarraitu zuen; Barne Poliziaren Batzorde Iraunkorreko kide ere izan zen.

"O'Higgins, Colchagua eta Curicó" Bosgarren Elkarte Probintzialeko senatari izan zen, 1926-1934 denboraldian; Kanpo Harremanetarako Batzorde Iraunkorreko kide izan zen, eta Gobernu Batzorde Iraunkorreko senatari ordezkatzaile.

1932ko ekainaren 4an lehertu zen mugimendu iraultzaileak Biltzar Nazionala desegitea dekretatu zuen hilaren 6an, eta horrela amaitu zen, hain zuzen ere, 1925ean senatari hautatuek 1926-1934 aldirako zuten konstituzio-aldia. 1930-1933 bitartean, Alderdi Liberal Batuko kide izan zen.

 Ministroa 
Gerra eta Itsas Armadako ministro izan zen (gaur egun Defentsa Ministerioa), 1920ko uztailaren 1eko dekretuz izendatua, eta uztailaren 5ean hartu zuen bere gain kargu hori, 1920ko abenduaren 23ra arte, Juan Luis Sanfuentes administratzen ari zen bitartean. Kargu horretan, 1920an, iparraldeko mugan, armada mobilizatzeko agindua eman behar izan zuen, Peruko eta Boliviako tropen ustezko mugimenduen ondorioz. Horri Ladislao Jaunaren Gerra deitu zioten herritarrek, eta ikasle eta langileek salatu egin zuten hori, aberriari traidoreak izatea eta "Peruko urreari saltzea" leporatu baitzieten.

 Presidentetzarako hautagaia eta erbestea 
1924an Errepublikako presidentegaia izan zen, Gobernu Batzordeko presidentearen babesarekin aldarrikatua, Batasun Nazionalaren atxikimenduarekin. Konbentzio unionista antolatu eta egin zuen. 1925eko urtarrilaren 23ra arte postulatu zuen, egun horretan mugimendu militar bat gertatu baitzen Arturo Alessandri Palmara deituz, 1924ko irailaren 4ko Estatu kolpearen ondoren herrialdetik kanpo zegoena. Gertaera hauen ondoren, Errázuriz eta beste politikari batzuk, Ismael Edwards Matte, Guillermo Perez, Roberto Huneeus eta beste batzuk, 1925eko martxoan deportatuak izan ziren, Valdivia erregimentua matxinatu eta armadako ofizialorde batzuk erosi nahi izatea leporatuta.

Amerikatik bira bat egin ondoren, Parisen finkatu zuen bizilekua. 1926ko maiatzaren 13an itzuli zen herrialdera, Konstituzio berriak eman zituen bermeei esker. 

Erbestean zegoela, "O´Higgins, Colchagua eta Curicó" Bosgarren Elkarte Probintzialeko senatari hautatu zuten berriro, 1926tik 1934ra; baina Errázurizek uko egin zion 1927ko otsailaren 22an, eta ez zen inoiz onartu. Bere azken militantzia politikoa Alderdi Liberala izan zen.

El Peumo etxaldean hil zen, Llolleon, Txilen, 1941eko azaroaren 9an.

 Erreferentziak 

 Kanpo loturak 

Kategoria:Txileko Defentsa ministroak
Kategoria:Errázuriz
Kategoria:Txileko abokatuak
Kategoria:Euskal txiletarrak