Latin berantiar

Latin berantiarra () Antzinaro Berantiarreko latin idatziaren izen akademikoa da. III. eta VI. mendeen arteko garaian erabili zuten eta Iberiar penintsulan VII. mendera arte jarraitu zuen, hau da, latin klasikoaren eta Erdi Aroko latinaren artean. Adituak ez daude ados zehazki noiz amaitu beharko lukeen latin klasikoak edo noiz hasi beharko lukeen Erdi Aroko latina. Hala ere, latin berantiarraren ezaugarri nagusia (aldaketak eta eztabaidak gorabehera) bere estilo identifikagarria da.

Hizkuntza idatzia denez, latin berantiarra ez da latin arrunta, hura hitz egiten zena baitzen. Latin arrunta, bere azken mendeetako bertsioan, hizkuntza erromantzeen arbasoa izan zen. Latin berantiarraren idazleek latin arruntaren hiztegi eta eraikuntza gehiago erabiltzen bazituzten ere, latin klasikoaren ezaugarri orokorrak mantentzen zituzten neurri handi batean. Latin berantiarreko idazki batzuk literarioagoak eta klasikoagoak ziren, eta beste batzuk herrikoiagoak. Gainera, latin berantiarra ez da lehen Elizako Gurasoen teologian erabilitako eliza-latinaren berdina. Idazle kristauek latin berantiarreko azpimultzo bat erabiltzen zuten bitartean, paganoek latin berantiarrez ere luze idatzi zuten, batez ere aldiaren lehen zatian.

Latin berantiarra inperioko periferian latinezkoak ez ziren herri asko subsumitu eta asimilatzen ari zirenean sortu zen, eta beraz, kristautasuna hedatu zen garaian. Kristautasunak banaketa handiagoa ekarri zuen erromatar gizartean, erregistro sozioekonomiko desberdinen eta inperio zabaletik oso urrun zeuden eskualdeen artean komunikatzeko hizkuntza estandar baten premia handiagoa sortuz. Diskurtso berri eta unibertsalago batek eboluzionatu zuen zenbait elementu nagusitatik abiatuta: latina klasikoa; latina kristaua, sermo humilis (ohiko hizketa) bat zuena jendeari hitz egitean, eta latin arrunteko dialekto desberdinak.

Antoine Meillet hizkuntzalariak honela zioen:

 Iturriak 
Gaur egun latin berantiarrari buruz ezagutzen dena hiru iturritatik dator. Lehena, hizkuntza erromantze frogatuen ezaugarri ugari berreraiki eta latin klasikotik ezberdinak diren gauzak azpimarratzeko aukera ematen duen metodo konparatiboa da. Bigarren iturria latin berantiarreko gramatika gomendioak egiteko idatzi ziren zenbait testu dira, latineko hiztunek egin ohi zituzten akats linguistikoak gaitzesten zituztenak, hizkuntza nola erabiltzen zen deskribatzen laguntzen duten salaketak. Azkenik, latin klasikotik aldentzen diren "solezismoak" eta erabilerak, batzuetan latin berantiarreko testuetan aurkituak, idatzi zituenaren hizkera azaltzen dute.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Latina