Ivan Goremykin

Ivan Logginovitx Goremykin () errusiar politikaria izan zen, Errusiar Inperioko lehen ministroa izan zena 1906an eta berriro ere 1914tik 1916ra, Lehen Mundu Gerran. Lehen mailako Kontseilari Pribatu Aktiboaren maila zibila izan zuen azken pertsona izan zen. Gobernuan zegoela, Goremykinek politika kontserbadoreak jarraitu zituen.

 Biografia 
Goremykin 1839ko azaroaren 8an jaio zen familia noble batean. 1860an Jurisprudentzia Eskola Inperialean ikasketak amaitu zituen eta abokatu bihurtu zen San Petersburgon. Senatuan, Goremykin nekazaritza arduradun bihurtu zen Batzarreko Polonian. 1866an Płock-eko gobernadoreorde izendatu zuten eta 1869an Kielce-n. 1891n justizia ministroorde izendatu zuten, "nekazarien auzian" aditutzat hartuta.

Urtebeteko epean Barne Arazoetako Ministeriora joan zen, 1895etik 1899ra ministro bihurtuz. Bere burua "eskola zaharreko gizona" zela esaten zuen eta tsarra "gantzatu, subirano legitimo" gisa ikusten zuen, Goremykin Nikolas II.aren aldeko leial bat izan zen autokrata gisa eta, ondorioz, politika kontserbadorea jarraitu zuen. Antza denez, Alexandra enperatrizak oso gustuko zuen (1894an senatari izendatu zuten; 1896an Kontseilari Pribatu Benetakoa eta Palestinako Elkarte Ortodoxo Inperialeko kide bihurtu zen). 1897an Vladimir Chertkov, Tolstoiar mugimenduko kide garrantzitsu bat, Goremykinek edo bere ministerioak debekatu egin zuen.

Barne Arazoetako Ministerioko buru zela, tsarrari proposamen bat aurkeztu zion administrazio erreforma eta zemstvo programa zabaltzea eta zemstvoetan ordezkaritza izatea defendatuz. Programaren aurkako oposizioaren aurrean, kargua utzi zuen 1899an. 1906ko apirilean, Sergei Witte erreformista bat Goremykinek ordezkatu zuen. 1906ko Errusiako Konstituzioan, tsarrak, Urriko Manifestua sinatzean izandako "ahultasun unea" damututa, autokrata titulua mantendu zuen eta Errusiako Elizarekiko zuen nagusitasun posizio berezia mantendu zuen. Goremykinen Lehen Dumak eskatutako erreforma politikoarekiko oposizio irmoak ezin izan zion erakunde horrekin lan egin, eta 1906ko uztailean dimisioa eman zuen, ministroen erantzukizunari buruzko gatazka baten eta Dumak proposatutako nekazaritza erreforma erradikalen bazterketaren ondoren. Bere Barne Arazoetako ministroak, gazteago eta indartsuago, Piotr Stolypinek, ordezkatu zuen.
Tsarrak berriro zerbitzura deitu ondoren, Ministroen Kontseiluko presidente (Lehen Ministro) izan zen berriro 1914ko apiriletik 1916ko otsailera arte. Vladimir Kokovtsov Goremykin zaharkitu eta distraituak ordezkatu zuen, eta Piotr Bark Finantza ministro. Hirurogeita hamabost urtekoa, kontserbadorea eta bizitza osoan burokrata izan zena, bere hitzetan, "neguko berokia naftalinatik ateratakoa bezala atera zuten" gobernua zuzentzeko. Estatuko Dumako eta Ministroen Kontseiluko kideek berarekiko adierazitako etsaitasunak asko kaltetu zuen bere gobernuaren eraginkortasuna. Nikolas II.ak armadaren zuzeneko agintea hartzea erabaki zuenean, Goremykinek eta Alexander Krivosheinek tsarrari erregutu zioten armada ez zuzentzeko eta hiriburua ez uzteko. Ministro guztiek konturatu ziren aldaketak enperatriza eta Rasputin jarriko zituela agintean eta dimisioa emateko mehatxua egin zuten. Goremykinek Kontseiluari eskatu zion erabakia onartzeko. Uko egin ziotenean, Goremykinek tsarrari esan zion ez zegoela egokia eta "ikuspegi modernoagoko gizon batekin" ordezkatzeko eskatu zuen. Jarrera etsaia zuen Duma Inperialaren eta Bloke Progresistaren aurrean. 1916ko urtarrilean, Rasputin Goremykin zaharra bidaltzeko planaren aurka agertu zen, eta Goremykini esan zion ez zela zuzena Duma ez biltzea, denak lankidetzan aritzen saiatzen ari zirelako; Konfiantza pixka bat erakutsi behar zaie. Erretiroa hartzeko nahia 1916ko otsailaren hasieran bete zitzaion, Boris Stürmerrek ordezkatu zuenean. Stürmer ez zegoen Duma biltzearen aurka, Goremykin bezala, eta politika liberalagoak eta adiskidetzaileagoak abiaraziko zituen.

1917ko Otsaileko Iraultzaren ondoren, atxilotu eta galdekatu zuten "Tsar Erregimeneko Ministroen eta Beste Arduradunen Ekintza Legez Kanpokoak Ikertzeko Ikerketa Batzorde Bereziaren" aurrean. Maiatzean, Alexander Kerenskik askatzea onartu zuen, Sotxiko bere datxara erretiratzeko baldintzapean. 1917ko abenduaren 24an lapurreta batean hil zuten, bere emaztearekin, alabarekin eta suhiarekin batera.

 Legatua 
Goremykinen kontserbadurismoak eta sistema erdi-parlamentario batean funtzionatzeko ezintasunak ez zuten egokia izan Errusia Inperialaren azken urteetan gobernuburu izateko. Goremykin parlamentarioek eta iraultzaileek mespretxatzen zuten, eta pertsonalki erretiroa hartzea besterik ez zuen nahi, eta bere azken gobernuaren eraginkortasun ezak Romanov dinastiaren ezegonkortasunean eta azken gainbeheran lagundu zuen.

 Aipamenak 

 "Enperadoreak ezin du ikusi nire hilkutxaren inguruan kandelak piztuta daudela eta zeremonia osatzeko behar den gauza bakarra ni neu naizela" (bere adin aurreratuari eta kargurako egokitasun ezari buruzko iruzkina eginez).

 "Niretzat, Bere Maiestatea gantzutua da, subirano zilegia. Errusia osoa pertsonifikatzen du. Berrogeita zazpi urte ditu eta ez da atzotik bakarrik erreinatzen eta Errusiako herriaren patua erabakitzen ari. Gizon horren erabakia hartzen denean eta bere ekintza-bidea zehazten denean, bere menpeko leialek onartu egin behar dute ondorioak edozein direla ere. Eta gero Jainkoaren nahia bete dadila. Ikuspegi hauek bizitza osoan izan ditut eta haiekin hilko naiz."

 Beste kargu politikoak 
Aurrekoa
Ivan Durnovo78x78pxErrusiako Inperioko 21. Barne Arazoetako ministroa
1895eko urriaren 27 – 1899ko azaroaren 1aOndorengoa
Dmitri SipiaginAurrekoa
Apollon Manuilov91x91px

Kielceko gobernazioko 2. gobernadoreordea

1869ko irailaren 27 –  1873ko uztailaren 2Aurrekoa
Mikhail Sebastianov

 Kanpo estekak 

Kategoria:Novgorod oblasteko jendea
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:Errusiako ekialdeko ortodoxoak
Kategoria:Eraildako politikariak
Kategoria:Errusiako monarkikoak