Juan Ventosa

Juan Ventosa Calvell abokatu, ekonomialari eta politikari kataluniarra izan zen. Ogasun (bi aldiz) eta Hornidura ministroa izan zen Alfontso XIII.aren erregealdian. Kataluniako erregionalismo politikoaren figura garrantzitsuenetako bat izan zen, Lliga Regionalistaren sortzailea. Gerra Zibilean eta diktaduran, erregimenaren politikan parte hartu zuen.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Bartzelonan jaio zen 1879ko martxoaren 7an. 1903an Bartzelonako Unibertsitatean Zuzenbidean lizentziatua eta Unibertsitate Zentralean doktoratua, 1904an El Poble Català egunkariko lehen zuzendaria izango zen.

1901ean hasi zuen bere ibilbide politikoa, Lliga Regionalistaren sortzaileetako bat bihurtu zenean, Francisco Camborekin batera. Alderdi politiko horretatik Zuzendaritza Batzordeko idazkari izatera iritsiko da, eta harekin 1907 eta 1923 bitartean egindako hauteskundeetan parte hartuko du, Primo de Riveraren diktadura aldarrikatu arte ordezkatu zuen Santa Coloma de Farnés barrutian (Girona) eserleku bat lortuz. Bartzelonako Udaleko zinegotzia ere izan zen 1905etik.

 Ministro gisa 
Lligaren ordezkari gisa, 1917ko azaroaren 3tik 1918ko martxoaren 2ra bitartean Ogasun ministro gisa Manuel García Prieto buru izan zuen kontzentrazio-gobernuko kide izan zen, 1917ko iraultza-konbultsioen ondoren.

Kargu hori betetzean, benetako ospea hartu zuen, eta, beraz, Hornidura Komisariako lanpostu zailera eraman zuten. Hornidura Komisaria Ministerio bihurtu zenean, Antonio Maura buru zuen Gobernuko ministro izendatu zuten 1918ko irailaren 3tik azaroaren 9ra, eta kargu horretan aurre egin behar izan zion Lehen Mundu Gerraren ondorioz herrialdeak jasaten zuen elikadura urritasun larriari.

Francisco Camboren gertuko kolaboratzailea izan zen, bai politikoki bai finantzarioki, eta enpresa-kargu garrantzitsuak bete zituen Compañía Hispano-Americana de Electricidad eta Banco Vitalicio enpresetako presidenteorde, Luz y Fuerzas de Levante eta Sociedad Financiera de la Industria y Transporte enpresetako presidente, bai eta Agua de Barcelona-ko, Eléctricos Reunidas de Zaragoza-ko, Compañía Sevillana de Electricidad eta abarretako kontseilari ere.

Espainiako politikan parte hartzearen eta Alfontso XIII.aren monarkiaren aldekoa, Ligako buruzagi nagusia izan zen Cambó aldi baterako politikatik erretiratu zenean.

Hirugarren aldiz, Juan Bautista Aznarren Gobernuko ministro izendatu zuten, monarkiaren azkena, eta 1931ko otsailaren 18tik apirilaren 14ra bitartean Ogasun ministerioaren arduraduna izan zen. Ventosak Ogasunean egindako kudeaketa izan zen, beharbada, azken gobernu horren alderdi politiko-administratibotik garrantzitsuena. Alfontso XIII.aren monarkiaren azken hilabeteekin batera, atzerrira ihes egiten zuten «kapital-odoljario» bati aurre egin behar izan zion, unean uneko ziurgabetasun politikoaren aurrean, eta Ventosa bera horretaz publikoki kexatuko zen. Bestalde, pezeta egonkortzen saiatu zen, eta lan horretan bereziki aritu zen.

 Bigarren Errepublika 
1931. urtean II. Errepublika aldarrikatu ondoren, Juan Ventosaren karrera politikoa eten egin zen jarduera profesionaletan jardunez, baina horrek ez zion eragotzi politikan esku-hartze esanguratsuak egitea. Errepublika eta Errepublika Katalanaren aldarrikapenak Frantziara joanarazi zuen. Bederatzi hilabete geroago itzuli zen eta 1932an Kataluniako lehen Parlamenturako hauteskundeetan diputatu hautatu zuten. 1933ko eta 1936ko hauteskunde orokorretan diputatu hautatu zuten berriro, beti gutxiengo erregionalistaren bozeramaile gisa (Kataluniako Lligaren talde parlamentarioa).

 Gerra zibila eta gerraostekoa 
Gerra zibila hasi zenean, Franco jeneralaren alderdiari atxikitzeko gutun bat argitaratu zuen, eta, ondorioz, Burgosen finkatu zuen bizilekua, atzerrian kapitalen aberriratzean parte hartuz, Espainiako Bankuko abokatu gisa. Oso harreman ona izan zuen nazioarteko finantza-zirkuluetan, New Yorkeko Morgan Bankuaren 60 milioi dolarreko kreditua lortu izanak erakusten duen bezala, Espainiako Bankuaren berme pertsonalarekin eta Altxor Publikoaren abalarekin.

Gerra amaitzean, eta Koroari estu lotutako gizona izan arren, politika frankistan parte hartu zuen. 1943an, Gorteetako prokuradore hautatu zuten, lehenengo Gorte frankistetan "Estatuburua izendatzeagatik". Urte berean, Francori monarkia berrezartzeko eskatzen zion manifestu baten sinatzaileetako bat izan zen.

Monarkiaren Zuzendaritza Batzordeko kide izan zen, eta 1947tik Bartzelonako konde Juan Borboikoaren Kontseilu Pribatuko kide.

Bartzelonako hiriari egindako azken zerbitzu gisa, Jurisprudentziaren Akademia biziberritu zuen, eta, hil arte, bere gai kutunenetako bat defendatu zuen: gizakiaren eskubideak aitortzea eta praktikan hedatzea. Ildo horretan tematzeagatik, jarduera publikoak eten behar izan zituen. Suitzako Lausana hirian hil zen 1959ko abuztuaren 17an.

 Familia 
1910ean Maria Posterijol Ricartekin ezkondu zen eta bost seme-alaba izan zituen: Mariano, Juan María, Ignacio, Isabel eta Rosa María.

 Lanak 

 La situación política y los problemas económicos de España (1932)
 Breviario de problemas contemporáneos (c. 1950)

 Kanpo estekak 

Kategoria:Bartzelonarrak
Kategoria:Kataluniako politikariak
Kategoria:Kataluniako ekonomialariak
Kategoria:Kataluniako abokatuak
Kategoria:Espainiako diputatuak
Kategoria:Espainiako ministroak
Kategoria:Gorteetako prokuradoreak
Kategoria:Kataluniako monarkikoak
Kategoria:Bartzelonako unibertsitateko ikasleak