Mansfield Park

Mansfield Park Jane Austenek ingelesaren hirugarren eleberria da,  Thomas Egertonek  1814an argitaratu zuena. Bigarren edizio bat 1816an argitaratu zuen John Murrayk, oraindik Austenen bizitzan. Eleberriak ez zuen kritika publikorik jaso 1821era arte.

Nobelak Fanny Priceren istorioa kontatzen du, bere familia gainkargatuak hamar urterekin izeba eta osaba aberatsen etxean bizitzera bidaltzen duenean hasten da, eta bere eboluzioari jarraitzen dio heldutasun goiztiarrera. Hastapenetik interpretazio kritikoa ezberdina izan da, batez ere heroiaren izaeraz, Austenek antzerki-ikuskizunaz, antolaketaren eta erlijioaren zentralitateaz eta esklabotzaren gaiaz zituen iritziez. Arazo horietako batzuk nabarmendu dira istorioaren ondorengo egokitzapenetan eszenatokirako eta pantailarako.

 Laburpena 
ezkerrera|thumb|Fanny gaztea eta "Sir Thomas Bertranen onespenak" Mansfield Parkera iritsi zenean. 1903ko edizioa.
Hamar urteko Fanny Price Portsmoutheko bere etxe pobretutik bidali dute familiarekin bizitzera Mansfield Parkera. Lady Bertram Fannyren izeba da eta bere lau seme-alabak — Tom, Edmund, Maria eta Julia — Fanny baino zaharragoak dira. Edmundek eta bere beste izebak izan ezik, Norris andreak, Mansfieldeko erretore-etxeko elizgizonaren emazteak, bereziki desatsegina egiten du bere burua.

Fannyk hamabost urte dituenean, izeba Norris alargundu egiten da eta Mansfield Parkera egiten dituen bisitak ugaritu egiten dira, baita Fannyri egiten dizkion tratu txarrak ere. Urtebete geroago, Sir Thomas Antiguako azukre plantazioan arazoak konpontzera joan zen, bere seme nagusia, Tom, berarekin eramanez. Norris andreak, Mariaren senar bila, Rushworth jauna aurkitzen du, aberatsa baina borondate ahulekoa, eta Mariak haren proposamena onartzen du, baina bere diruagatik bakarrik.

Henry Crawford eta bere arreba Mary erretore-etxera iritsi dira, eta Grant doktorearen emaztearekin geratu dira. Modan zeuden Londresko portaerekin, etxe handia liluratu zuten. Edmund eta Mary elkarrenganako interesa agertzen hasiko dira.

Rushworth jaunaren etxaldera egindako bisita batean, Henryk Maria eta Juliarekin ligatzen du. Mariak uste du Henry berataz maiteminduta dagoela, eta horrela tratatzen du Rushworth jauna, bere jelosia eraginez, Julia bere arrebarenganako jeloskortasunez eta erresuminez borrokatzen den bitartean. Mary atsekabetuta dago Edmund elizgizona izango dela jakitean eta bere bokazioa zapuzten saiatzen da.

Tom aitaren aurretik Mansfield Parkera itzuli ondoren, gazteak animatzen ditu Elizabeth Inchbalden Lovers' Vows antzezlanaren emanaldi amateur baterako entseguak egiten hasteko. Edmundek aurka egiten dio, Sir Thomasek gaitzetsiko lukeelakoan eta gaia desegokia dela sentituko lukeelakoan, baina, presio handia egin ondoren, Maryk antzeztutako pertsonaiaren maitalearen papera bere gain hartzea onartzen du. Henryri eta Mariari ligatzeko aukera ematen die. Sir Thomas, ustekabean, etxera iristen denean, sutan jartzen da obra oraindik entseguan aurkitzen duenean, eta bertan behera geratzen da. Henryk azalpenik eman gabe alde egiten du, eta erreakzionatuz, Mariak Rushworth jaunarekin ezkontzen jarraitzen du. Ondoren, bikotea Londresen kokatu zen, Julia berekin eramanez. Sir Thomasek hobekuntza asko ikusten ditu Fannyrengan eta Mary Crawfordek harreman estuagoa hasten du berarekin.
Henry Mansfield Parkera itzultzen denean, Fanny berarekin maitemintzea erabakiko du. Fannyren neba Williamek bisita egiten du, eta Sir Thomasek beretzat dantzaldi bat da. Maryk Edmundekin dantza egiten badu ere, azken aldia izango dela esan dio, ez baitu inoiz elizgizon batekin dantzatuko. Edmundek proposamena egin eta hurrengo egunean alde egingo du, Henryk eta Williamek bezala.

Henry itzultzen denean, Maryri iragartzen dio Fannyrekin ezkontzeko asmoa duela. Bere planari laguntzeko, bere familiaren itsas loturak erabili ditu Williami promozioa lortzen laguntzeko. Hala ere, Henryk ezkontza proposatzen duenean, Fannyk errefusatu egiten du, emakumeenganako iraganeko tratua gaitzetsiz. Sir Thomas harrituta dago bere ezezko etengabearekin, baina ez du azaltzen, Maria arriskuan jartzeko beldurrez.

Fannyri Henryren eskaintza estimatzen laguntzeko, Sir Thomasek bere gurasoak bisitatzera bidaltzen du Portsmouthera, non bere etxe kaotikoaren eta Mansfieldeko giro harmoniatsuaren arteko kontrasteak abailtzen duen. Henryk bisita egiten du, baina oraindik uko egiten badio ere, haren hazpegi onak estimatzen hasten da.

Gero, Fannyk jakingo du Henryk eta Mariak afera bat izan dutela, egunkariek diotenez. Rushworth jaunak Maria salatu du dibortzioagatik eta Bertram familia lur jota dago. Tom, bitartean, larriki gaixotu zen, zaldiaren erorketa baten ondorioz. Edmundek Fanny Mansfield parkera eramango du, eta han eragin sendatzailea izango du. Sir Thomas konturatzen da Fannyk arrazoi zuela Henryren proposamenari uko egin eta orain alabatzat hartzeko.

Mary Crawfordekin izandako bilera batean, Edmundek jakingo du Maryren damua Henryren adulterioa aurkitu izana besterik ez dela. Lur jota, harremana eten eta Mansfield Parkera itzuliko da, Fannyri konfiantza ematera. Azkenean biak ezkondu eta Mansfieldeko erretore-etxera joango dira Grant doktoreak Westminsterren postu bat ziurtatu ondoren. Bitartean, Mansfield Parken geratu direnek beren akatsetatik ikasi dute eta bizitza atseginagoa egiten da han.

 Pertsonaiak 

 Fanny Price, Mansfield Parkeko familiaren iloba, menpeko harreman txarrekoa.
 Maria, Bertram andrea, Fannyren izeba. Sir Thomas Bertram aberatsarekin ezkonduta, Ward familiako hiru ahizpetako bat da, besteak Norris andrea eta Fannyren ama, Price andrea.
 Norris andrea, Bertram andrearen ahizpa nagusia, zeinaren senarra herriko erretorea izan baitzen hil zen arte.
 Sir Thomas Bertram, baroneta eta Fannyren izebaren senarra, Mansfield Parkeko etxaldearen jabea eta Antiguako bat.
 Thomas Bertram, Sir Thomas eta Lady Bertranceren seme nagusia, Fanny baino zazpi urte zaharragoa.
 Edmund Bertram,Sir Thomas eta Lady Bertranceren seme gazteena, elizgizon bihurtzeko asmoa duena, Fanny baino sei urte zaharragoa.
 Maria Bertram, Sir Thomas eta Lady Bertranceren alaba nagusia, Fanny baino hiru urte zaharragoa.
 Julia Bertram, Sir Thomas eta Lady Bertranceren alaba gazteena, Fanny baino bi urte zaharragoa.
 Grant doktorea, Mansfield parkeko titularra, Norris jauna hil ondoren bizi dena.
 Grant andrea, Grant doktorearen emaztea, eta Henry eta Mary Crawforden arreba erdia.
 Henry Crawford, Crawford andereñoaren anaia eta Grant andrearen anaiordea.
 Mary Crawford, Crawford jaunaren arreba eta Grant andrearen arrebaordea.
 James Rushworth jauna , Maria Bertranen senargaia, orduan senarra.
 John Yates, Tom Bertranen laguna.
 William Price, Fannyren anaia nagusia, ertaina eta gero tenientea Itsas Armadan.
 Price jauna,  Fannyren aita, Portsmouthen bizi den marineletako ofizial erretiratua.
 Price andrea, jaiotzez Frances (Fanny) Ward, Fannyren ama.
 Susan Price, Fannyren ahizpa gaztea.
 Lady Stornoway, gizarteko emakume bat, Crawford jaunaren konplizea eta Mariak Londresen zuen flirtazioa.
 Rushworth andrea, Rushworth jaunaren ama eta Mariaren amaginarreba.
 Baddeley, Mansfield Parkeko etxezaina.
 Harding jauna, Sir Thomasen laguna Londresen.

 Harrera literarioa 
Nahiz eta Mansfield Parkeari hasiera batean ez ikusiarena egin, arrakasta handia izan zuen ikusleekin. 1814ko lehen inprimaketa sei hilabeteren buruan saldu zen. Bigarrena ere 1816an saldu zen. Richard Whatelyren lehen kritika positiboa izan zen 1821ean. Hasieran, kritikariek nobelaren moral osasungarria goraipatu zuten. Adostasun viktoriarrak komedia sozial gisa tratatu zituen Austenen eleberriak. 1911n, A. C. Bradleyk ikuspegi morala berreskuratu zuen, eta Mansfield Park goraipatu zuen artistikoa izateagatik, "sakonean jokabideari buruzko egia batzuen garrantzia" zuen bitartean. Lionel Trilling (1954) eta geroago Thomas Tannerrek (1968) eleberriaren indar moral sakonari eutsi zioten. Thomas Edwardsek (1965) argudiatu zuen Mansfield Parken grisezko ñabardura gehiago zeudela bere beste eleberrietan baino, eta mundu ikuskera dualista sinple baten irrikatan zeudenei ez zitzaiela halakorik bururatzen. 1970eko hamarkadan, Alistair Duckworthek (1971) eta Marilyn Butlerrek (1975) eleberriaren aipamen eta testuinguru historikoak hobeto ulertzeko oinarriak ezarri zituzten.

1970eko hamarkadan, Mansfield Park Austenen eleberririk polemikoentzat jotzen zen. 1974an, Joel Weinsheimer AEBetako literatur kritikariak Mansfield Park bere eleberrien artean sakonena eta problematikoena bezala deskribatu zuen.

John Halperin (1975) estatubatuar jakintsua bereziki negatiboa izan zen, Mansfield Park Austenen eleberrietako "xelebreena" eta bere porrot handiena bezala deskribatuz. Eleberriari eraso zion, bere heroi inano, bere heroi ponpoxo, konplot astun eta "satira bizizale" gisa ikusten zuenagatik. Bertram familia pertsonaia beldurgarritzat jo zuen, bere buruarenganako zuzentasun, lizunkeria eta zikoizkeriaz beterik, eta finantza-abantaila pertsonala zuten interes bakarra. Kexu zen Portsmoutheko eszenak Mansfield Parkekoak baino askoz interesgarriagoak zirelako, eta Bertram familia behin eta berriz zeken, berekoi eta materialistatzat hartu ondoren, Austenek, azken kapituluetan, Mansfield Park-eko bizitza modu idealizatuan aurkezten zuelako.

XX. mendearen azken zatian askotariko irakurketen garapena ikusi zen, tartean kritika feminista eta postkoloniala, azken honen eraginik handiena Edward Saiden Jane Austen and Empire (1983) izan zelarik. Batzuek erasotzen jarraitzen zuten bitartean, eta beste batzuek nobelaren moral kontserbadorea goraipatzen zuten bitartean, beste batzuek, ordea, errukiaren eta moral sakonagoaren aldeko balio kontserbadore formalak desafiatzen zituztela ikusten zuten, eta ondorengo belaunaldiei etengabeko erronka egiten zietela. Isobel Armstrongek (1988) testuaren ulermen irekia argudiatu zuen, arazoen esplorazio gisa ikusi behar zela, azken ondorioen adierazpen gisa baino gehiago.

Susan Morganentzat (1987), Mansfield Park izan zen Austenen eleberrien artean zailena, bere heroinarik ahulena agertuz, bere familiako kiderik maiteena izan arren.

XXI. mendearen hasierako irakurketek Mansfield Park Austenen eleberri bilatzailetzat jotzen zuten. Gehienak, pertsonaiaren bizitza psikologikoaren ezaugarri oso sofistikatuekin eta formazio historikoekin, hala nola ebanjelikotasunarekin eta britainiar botere inperialaren sendotzearekin.

Colleen Sheehanek (2004) esan zuen:Austenek Crawfordtarrak behin betiko gaitzetsi zituen arren, beka garaikide askok beren patu literarioak intzirikatzen dituzte. Kritikarien artean ohikoa da gau batean Henry eta Mary Crawfordekin gozatzea eta Fanny Price eta Edmund Bertranyrekin bat pasa behar izatea ikaraz aurreikustea... Crawfordtarrek bezala, orientazioari uko egin diote eta Austenek Mansfield Park-i buruz idatzi zuenean inspiratu zuen ikuspegi morala ilundu dute. Hau da gure garaiko atsekabea. Errazegi liluratzen gaitu subertsiboak.2014an, eleberria argitaratu zenetik 200 urte igaro zirela ospatuz, Paula Byrnek idatzi zuen: "Ez ikusiarena egin haren ospe ikaragarriari, Mansfield Parkek... sexuarekin begiratzen du eta Ingalaterrako txoko marmartienak arakatzen ditu". 2017an, Corinne Fowlerrek Saiden tesia berraztertu zuen, historia inperialaren oraintsuagoko bilakaera kritikoen argitan zuen esanahia berrikusiz.

 Garapena, gaiak eta sinboloak 
 Atzeko planoa 
Eleberriak elkarte autobiografiko asko ditu; horietako batzuk hurrengo ataletan aipatzen dira gai garrantzitsuei buruzko eztabaida kritikoei buruz. Austenek bere esperientzia eta bere senide eta lagunen ezaguera asko erakutsi zituen. Giza jokabideaz egiten duen behaketa zorrotzak bere pertsonaia guztien bilakaeraren berri ematen du. Mansfield Parken, bere praktikarekin jarraitzen du, erretratu miniaturistarena bezala, marfilaren gainean margotzen "hain pintzel ederrez". Sothertonera egindako egun bateko bisitaz eta Portsmoutheko hiru hilabeteko itxialdiaz gain, nobelaren ekintza etxalde bakar batera mugatzen da, baina bere aipamen sotilak globalak dira, India, Txina eta Karibe ukitzen dituztenak.
ezkerrera|thumb|Jane Austenen anaia James Austen kapitainak zuzendua, 1810-1811, aipatua 38. kapituluan
Austenek esperientzia pertsonalagatik ezagutzen zuen Portsmouth. Kontatzen duenez, Foote almirantea, Portsmoutheko bigarren agintaria, "harritu egin zen Portsmouth-Eszenak hain ondo marrazteko ahalmena nuelako". Bere anaia Charles Austen Itsas Armadako ofizial izan zen Napoleondar Gerretan. Nobelan, Fannyren anaia William Errege Itsas Armadan sartzen da ofizial gisa, eta haren ontzia, HMS Thrush, Spitheaden dago. Austen kapitainak HMS Cleopatrari agindu zion Ipar Amerikako uretan egin zuen itsas bidaian Frantziako ontziak ehizatzeko 1810eko irailetik 1811ko ekainera. Nobelak bere testuinguru historikoan ontziari erreferentzia egiten badio, 1810-1811 izango lirateke eleberriaren gertaera nagusiak. Guillermok Bertransekoei kontatu zien bere bizitzari buruzko ipuinek Nelsonekin Karibera joan zela adieraziko zieten lehen irakurleei. Bertram andreak bi txal eskatzen ditu Ekialdeko Indietara joaten bada.

Williamek gurutze anbar baten oparia ematen dio Fannyri. Horrek Charles Austenek bere ahizpei Halifaxeko eta Bermudetako Itsas Armadako Ipar Amerikako geltokietara itsasoratu aurretik emandako topazko gurutzeen dohaina dakar. Fannyren ekialdeko gelan, Edmundek uste du Lord Macartneyren misio kultural aitzindariaren urratsetan "Txinara bidaia bat" egingo duela.

 Kokaleku eta ekitaldi sinbolikoak 
Eleberriaren irudikapen sinbolikoaren erabilera zabalaz ohartarazi zuen lehen kritikaria Virginia Woolf izan zen 1913an. Hiru gertaera sinboliko gehiegi daude: Sotherton auzora bisita eta Ha, bere atea itxita (K.a. 9 – 10), antzerkirako prestakuntza zabala eta haren ondorioak (K.a. 13, 20), eta Espekulazioaren jokoa (25. kapituluan) non, dio David Selwynek, karta-jokoa "Mary Crawford jokatzen ari den jokoaren metafora baita, Edmund jokoan duela". Sir Thomasek Mendebaldeko Indietan eta Tomen apustuetan egin zituen inbertsio ustekabekoak ere aipatzen ditu, eta horrek Sir Thomasi finantza-asaldura sortzen dio, eta Edmundenganako aukerak murrizten, ezkontzaren merkatuaren izaera espekulatiboa aipatu gabe. Gainera, Bibliako gaien azpian tentazioa, bekatua, juzgua eta berrerospena daude. Hauen giltzak Sothertonen daude. Felicia Bonapartek dioenez, modu postmoderno harrigarrian, Fanny Price figura errealista da, baina baita diseinu baten figura ere. Fanny "prezio handiko perla" bezala ikusten du Mateo 13:45-46an grabatutako Erresumako parabola batean, "erresuma", gizarte garaikideari eta oraindik ezagutzera emateko dagoen erresuma bati buruzkoa.

 Fanny Priceri buruzko iritziak 
Nina Auerbachek (1980), irakurle askok bizi duten anbibalentziarekin identifikatuta, galdetzen du: "Zer sentitu behar dugu Fanny Pricerekin?"

Austen's mother thought Fanny insipid, though other unpublished private reviewers liked the character (Austen collected comments by those in her social circle). Many have seen Fanny Price as a nineteenth century Cinderella.

Austenen amak uste zuen Fanny gogaikarria zela, nahiz eta argitaratu gabeko beste kritikari pribatu batzuei pertsonaia gustatzen zitzaien (Austenek bere gizarte-taldekoen iruzkinak biltzen zituen). Askok ikusi dute Fanny Price XIX. mendeko Mari Errauskine bat bezala.

Eztabaida handia dago Fannyren izaera ironikoa izan nahi duen ala ez, Regencyren eleberrietan hain ezagunak diren heroinazale osasuntsuen parodia. Lionel Trillingek (1957) esan zuen Austenek Fanny sortu zuela "ironiaren beraren aurkako ironia gisa". William H. Mageek (1966) honela idatzi zuen: "Ironia pervades, si no dominan, la presentación de Fanny Price". Aldiz, Andrew Wrightek (1968) argudiatu zuen Fanny "aurrez aurre aurkezten dela, inolako kontraesanik gabe".

Thomas Edwardsek (1965) Austenen heroinazale guztien artean zaurgarrientzat eta, beraz, gizatiarrentzat jo zuen Fanny. Argudiatu zuen Fannyren moral mugatuak ere asko zuela goraipatzeko. Austen Claire Tomalin biografoak (1997) argudiatzen du Fannyk bere heroismo momentura igotzen dela, emakume gisa bere kontzientziaren gorengo agindua onartzeko eta jarraitzeko eskolatu duten obedientzia arbuiatzen duenean.

 Tente? 
Clara Calvok (2005) dioenez, irakurle moderno askori kosta egiten zaie Fannyren herabetasuna eta antzerkigileekiko zuen desadostasuna begiko izatea, "priggish, pasiboa, inozoa eta gustuko zaila" iruditzen baitzaio. Wiltshirek (2005) Fannyren iritzi negatiboa zalantzan jartzen du, eta iradokitzen du eleberriaren itxurazko kontserbadorismoa dela aurrez aurre jartzen duena, eta "irakurle askok ezin dutela gainditu".
Tomalinek Fanny nortasun konplexu bat bezala ikusten du, bere hauskortasuna gorabehera, kemena erakusten duena eta istorioaren azken zatian autoestimuan hazten dena. Bere fedeak, bere ustez okerra denari aurre egiteko kemena ematen dionak, batzuetan jasanezin bihurtzen du bekatariekiko. Fanny, beti gogoetatsu, intolerantea da bere buruarekiko. Bere pertsonaiaren aldaketa nabarmenagoa da hiru hilabetez Portsmoutheko bizitzan egon denean. Hasiera batean, bere gurasoen etxearen eta auzoaren lotsagabekeriak eta desegokitasunak jota, gaitzetsi egiten du. Nahiz eta orain Portsmouthen ezin dela inoiz etxean egon aitortu, pixkanaka-pixkanaka bere aurreiritzi aitortuak gainditzen ditu, bere neba-arreben ezaugarri bereizgarriak aitortzen ditu, eta gogor lan egiten du irainik ez eragiteko. Jendarte zabalenean, juzgamena argiagoa da; Fannyk ez ditu hiriko dama gazteak hartzen, eta haiek, pianofortearekin jolasten ez duenaren eta Pelisse fina janzten ez duenaren "keinuek" minduta, ez dute harengana eramaten. Ikusten du bere ahulezia fisikoaren zati bat bere kemena izerditzen duten barne argumentu, elkarrizketa eta identifikazioen efektu ahultzailetik datorrela.

Auerbachek iradokitzen du Fannyk, behatzaile lasai gisa, "entzuleek emanaldiaren gainean duten botere zimela" hartzen duela. "Fannyri diogun ezinegona, neurri batean, gure voyeurismoagatik da" dio, eta Fannyk bezala "munstro ingeles sinesgarrien komunitate batean" inplikatzen garela.

Paula Byrnek (2014) dio: "Liburuaren erdian kontzientzia ukaezina duen haur desplazatu bat dago. Benetako heroina.

 Fannyren barne mundua 
Fanny bakarra da Austenen heroinazaleen artean, bere istorioa hamar urte dituenean hasten baita eta bere istorioa hemezortzi urte bete arte marrazten baitu. Byrnek dio: "Mansfield Park da, beharbada, neskato baten bizitza barrutik irudikatzen duen historiako lehen eleberria". XXI. mendearen hasieran, dio John Wiltshirek, kritikoek, Austenen bizitza psikologikoari buruz egindako adierazpen oso sofistikatuak estimatuz, Fannyk, lehen, eskubide moralaren oinarri nagusitzat (kritikari batzuek goretsia, beste batzuek beratua), honela ulertzen zuen: "izaki dardarti, ezegonkor, erotikoki bultzatua eta gatazkatsua, bai biktima, bai adopzioaren historiak bere baitan idatzitako balioen apostolua". Joan Klingel Rayk iradokitzen du Fanny Austenen ikerketa zorrotza dela "haur batailaren sindromeari" buruz, abusu emozional eta materialen biktima bi etxeetan. Goiz-goizetik ikusten da psikikoki eta fisikoki ahul, autoestimu baxuko neska txiki bat, zaurgarria eta azal argala. Bizirik irautea ahalbidetzen dion harkaitza bere anaia zaharrenaren maitasuna da. Mansfielden, bere lehengusu Edmundek pixkanaka antzeko papera hartzen du; bi gazteek helduek hutsik utzitako zaintzailearen funtsezko papera betetzen dute. Ekialdeko gela, Fannyk poliki-poliki bereganatzen duena, bere leku seguru bihurtzen da, bere "erosotasunen habia", zeinetara, berotu gabe bada ere, atzera egiten duen estres garaietan. Hemen gogoeta egiten du bere sufrimenduez, bere motiboen gaizkiulertuaz, bere sentimendu mesprezatuez eta bere adimen gutxietsiaz. Tiraniaren, isekaren eta utzikeriaren oinazea kontsideratzen du, baina ondorioztatzen du gertakari ia guztiek onura ekarri zutela eta kontsolamendu nagusia Edmund izan zela beti.

Hamar urterekin izandako deslokalizazioaren trauma Fannyk gogoratzen du zortzi urte geroago bere jaioterrira bisita agindu ziotenean. "Bere lehen plazer guztien oroitzapena, eta haiengandik erauzia izatean pairatua zuenarena, indarberriturik etorri zitzaion gainera, eta bazirudien etxean egoteak sendatuko zituela harrezkero banantzetik sortutako oinaze guztiak". Banantzearen mina Portsmoutheko bere lehengo bizitzaren idealizazioa bezain nabaria da, laster aitortuko den abandonuaren min sakonagoa estaltzen duen idealizazioa. John Wiltshirek, 2014an berriro gaiari helduz, Fanny deskribatzen du "bere heziketak eta adopzio ia osoak kaltetutako heroitzat, bere adopzio familiarekiko eskerronaren eta haien aurkako matxinadarik sakonenaren arteko gatazka bizia bizi duena", ia kontziente ez den matxinada bat.

 Ironia feminista 
Fannyren kritika negatiboa nobelako pertsonaiek esandakoarekin identifikatzen da batzuetan. Lehen feminista batzuentzat, Fanny Price gertu zegoen, Norris andreak bezala, "piezaren daemon" tzat hartua izateko. Askok mesprezatu egin dute, bere lehengusu Tomek egiten duen bezala.
Margaret Kirkhamek (1983) "Ironia feminista eta Mansfield Parkeko heroina preziatua" saiakeran argudiatu zuen Austen idazle feminista bat zela, konplexutasuna eta umorea gustuko zituena eta bere irakurleentzako puzzleak aurkezten gozatzen zuena. Askok faltan bota dute Fannyren izaeraren ironia feminista. Austen feminista zen, uste baitzuen emakumeak gizonak bezain arrazoiz eta zentzuz hornituak zeudela, eta ezkontza ideala elkar maite duten bi pertsonen artekoa izan behar zela. Ironikoki, Fannyren gurasoen arteko maitasun harremana ez da ideala.

Kirkhamek Mansfield Park Jean-Jacques Rousseauren 1762ko Émile, ou De l'éducation lan ezagunaren aurkako eraso gisa ikusten du, emakume ideala gizonak baino hauskor, otzanago eta fisikoki ahulago irudikatzen zuena. Rousseauk esan zuen: "Beren ahuleziaz lotsatu beharrean, loriatzen dira; beren gihar samurrek ez dute erresistentziarik egiten; zamarik txikienak altxatzeko gai ez izatea eragiten dute, eta lotsagorritu egingo lirateke sendo eta indartsu irudituko balitzaie. " Mary Wollstonecraft filosofo garaikideak Rousseauren iritzien aurka Emakumeen eskubideen erreibindikazioa  idatzi zuen. Rousseauren jarraitzaileei ere desafio egiten zien, James Fordyceri bezala, zeinaren sermoiak aspalditik baitzeuden emakume gazte baten liburutegian.

Nobelaren hasieran, Fanny, bere etengabeko gaixotasunekin, jarrera lotsatiarekin, menekotasunarekin eta hauskortasunarekin, Rousseauren emakume idealarekin bat dator kanpotik. Subertsiboki, haren pasibotasuna bizirautera deliberaturiko biktima batena da batez ere, bere deslokalizazioaren traumaren eta bere ongizate mentalaren barne konplexutasunen ondorio. Izeba Bertram garai batean ederrak, bere nagikerian eta pasibotasunean, estereotipoa ere satirikatzen du. Azkenean, Fannyk, nahi gabe, egokitasunaren aurrean nagusi diren jarrerak ahulduz irauten du, kontzientzia obedientziaren eta maitasuna betebeharraren gainetik jartzeko indarra aurkitzen duen heinean. Sir Thomasek Henry Crawfordekin ezkontzea nahi izan zuen, baina Fannyk uko egin zion Sir Thomasi. Bere osotasun eta erruki sakonaren, bere arrazoimenaren eta sen onaren bidez, garaipena lortzen du, horrela Ingalaterrako erregeordetzan nagusi den feminitatearen (eta egokitasunaren) ideala desafiatuz.

 Borondate handiko emakumea 
Harold Bloom AEBetako literatur kritikariak Fanny Price deitzen du, "Lockeren elkartekide-borondatearekin batera, Ingalaterrako protestanteen ondorengo bat, borondatearen autonomia azpimarratzen duena".

C. S. Lewisek egindako oharraren arabera, "Fannyk, Jane Austenek, bere itxurazko hutsaltasunari aurre egiteko, ez du benetan ezer jarri, adimen-zuzentasuna izan ezik, ez grina, ez adore fisikoa, ez gogoa, ez baliabideak". Bloom bat dator Lewisekin, baina Fannyren "bera izateko borondatearen" garrantzia faltan botatzen duela dio. Bloomek dioenez, paradoxikoki, Fannyren "menderatzeko borondaterik" ezak ematen dio arrakasta. Bera izateko egiten duen borrokak eragin morala eragiten dio, eta horrek garaitzera eramaten du azkenean.

 Fanny "monstero literario" gisa 
Nina Auerbachek Fannyri aparteko tinkotasuna aitortzen dio, "zeinarekin familiaren, etxearen edo maitasunaren ezaugarri femenino konbentzionalek baliozkotutako identitate bati atxikitzen zaion". Horrela, Fannyk "uko egiten dio benetako transplantearen gogortasun maitaezinari". Fanny baztertuen isolamendutik sortzen da, konkistatzaile bihurtuz, honela "heroi erromantikoarekin lerrokatuz erromantzearen heroinarekin baino gehiago".

Auerbachentzat, Fanny aro erromantikoko arketipo herrikoi baten bertsio leuna da, "munstroa", existitzen den ekintza hutsez gizartean kabitzen ez dena eta inoiz sartzen ez dena. Interpretazio honetan, Fannyk ez du ezer komunik Austeneko beste edozein heroirekin, hurbilago baitago Hamleten pertsonaia gogoetatsuarengandik, ezta Mary Shelleyren Frankensteingo munstroarengandik ere (lau urte geroago argitaratu zen). Auerbachek dioenez, "badu zerbait beldurgarria, irudimenari bizitza arrunterako grina kentzen diona eta desitxuratuengana, desitxuratuengana behartzen duena".

Auerbachek dio Fannyk hobeto definitzen duela bere burua negatibo asertiboetan. Fannyk Lovers 'Vows jaialdian parte hartzeko gonbitari emandako erantzuna da: Bizitzan gutxitan jokatzen du, kontrakarrean aritzen da bakarrik, bere inguruko mundua irizpide isilez ikusten du. Fanny "ez dagoen lekuan bakarrik dagoen emakumea" da. Bere bakardadea bere egoera da, ez erreskatatu daitekeen egoera. "Mansfield Parken bakarrik Jane Austenek behartzen gaitu unibertso erromantiko baten deserosotasuna sentitzera, maitatua izateko egina ez den heroiaren xarma ahaltsua buru dela". Badirudi Auerbachen analisia motz geratzen dela Fannyk azkenean bere familia adoptatuaren maitasuna bizi duenean eta, traumak gorabehera, etxe sentsazioa lortzen duenean.

 Paisaiaren plangintza 
Alistair Duckworthek ohartarazi zuen Austenen eleberrietan behin eta berriz aipatzen den gai bat dela etxaldeen egoerak jabeena ispilatzen duen modua. Mansfield Parkeko paisaia pribatua (eta etxea) pixkanaka-pixkanaka baino ez da agertzen, Sotherton gardena ez bezala, non Mariak sarrera bat ematen baitio irakurleari bere joan-etorriei, turistak Rushworth andreak etxera egindako sarrera bat, eta azkenik, gazteen ibilera serpentinoek gidatutako etxaldera bisita bat.

 Landa-morala 
Hiriarekin gatazkan dagoen herrialdearen gaia nobelan zehar errepikatzen da. Sinbolikoki, natura bizia berritzen ari da hiriko gizartearen efektu artifizial eta ustelgarriek erasanda. David Monaghan jakintsu kanadarrak landa giroko bizimodua azpimarratzen du, garai eta urtaroen ordena eta erritmoarekiko begirune arretatsuarekin, "dotorezia, egokitasuna, erregulartasuna, harmonia" balioak indartzen eta islatzen dituena. Sothertonek, bere zuhaitz-etorbide zainduarekin, gizartearen oinarria osatzen duten printzipio organikoak gogorarazten ditu. Austenek Rushworth jauna eta Sir Thomas irudikatzen ditu begirale gisa, ez baitira gai jasotako arauen azpian dauden printzipioak balioesteko, eta, ondorioz, "gizarte landua... ustelkeriarako heldua" uzten dute. Henry Crawford, etxezain absente gisa, inolako estimu moralik gabe agertzen da.

1796an Londresera egindako bisita batean, Austenek txantxetan idatzi zion arrebari: Crawfordetan zehar, irakurleari Londresko gizartea antzematen zaio. Londresko moneta kirrinkaria irudikatzen dute, klase ertain arrunta, Austenen landa-idealaren kontrakoa. Mundu batetik datoz, non dena diruarekin lortuko den, eta non jende inpertsonalak bakea eta lasaitasuna ordezkatu dituen erreferente sozial gisa. Austenek Londresko gizartea gehiago erakusten du Maria ezkonduta dagoenean eta Mary Crawfordek "bere pennyworth" gisa deskribatzen duena irabazten duenean, sasoiko modan dagoen Londresko egoitza. Monaghanentzat, Fannyk bakarrik somatzen ditu modaz kanpoko ohitura zaharren azpian dauden balio moralak. Berari dagokio gizarte ingelesaren balorerik onenak defendatzea, nahiz eta, era askotan, zeregin horretarako ekipamendurik gabe egon.

 Humphry Repton eta hobekuntzak 
Sothertonen, Rushworth jaunak Humphry Repton paisajista-inprobisatzaile herrikoia erabiltzea pentsatzen du, bere tasak eguneko bost ginea izanik. Reptonek "paisaia-lorezain" hitza sortu zuen, eta Park titulua ere etxalde baten deskribapen gisa zabaldu zuen. Austenek bere fikziozko Sotherton Stoneleigh Abbey-en oinarritu zuela uste da, bere osaba Rev Thomas Leighek 1806an heredatu zuena. Ondasunak erreklamatzeko egin zuen lehen bisitan, Austen, ama eta arreba eraman zituen berarekin. Leighek, Adlestropen Repton enplegatua zenak, Stoneleighen hobekuntzak egiteko agindu zion, non Avon ibaia zuzendu zuen, lurraren zati bat urez bete zuen ispilu-aintzira bat sortzeko, eta soropil berde bat eta kilker-jaurtigailu bat gehitu zizkion.

Familiaren afarian, Rushworth jaunak mendebaleko frontetik milia erdira igotzen den haritzezko etorbide handia utziko duela adierazten du. Rushworth jaunak gaizki ulertzen du Repton. Bere liburuan, Reptonek arretaz idazten du "etorbideak suntsitzeko moda", eta dotrina besterik ez den moda parodiatzen du. Rushworthen elkarrizketak gertutik jarraitzen du Reptonen parodiarena. Fanny atsekabetuta dago eta Cowper aipatzen du, mendeetan zehar modu naturalean sortutakoa balioetsiz. David Monaghanek (1980) Fannyren perspektiba besteenarekin kontrastatzen du: Mary Crawford materialistak etorkizunaz bakarrik pentsatzen du, edozein hobekuntza onartzeko prest dagoen diruak erosi ahal izango du oraingo eragozpenak bizi behar ez dituen bitartean, eta Henry une honetan bizi da, inprobisatzailearen papera egiteko interes hutsez. Fanny barnerakoi eta gogoetatsuak, berak bakarrik, bere gogoan gorde dezake iraganaren, orainaren eta etorkizunaren irudirik handiena.

Henry Crawford bere ideiez beteta dago Sothertonen paisaia esploratzeko. Wilderness-tik hurbil dagoen lorategi harresituaren "gaitasunak" aztertzeko aurrera egin zuen lehena izan zela esaten da, Reptonen aurreko Lancelot "Capability" Brown-ekin konparazio ironikoa eginez.
ezkerrera|thumb|Edmund Burke, political theorist, philosopher and member of parliament, widely considered to be the father of modern Conservatism.

 Sinbolismo politikoa 
Napoleondar Gerrak (1803 – 1815) eleberriaren funts ezkutuaren zati dira. Calvok, Roger Sales aipatuz, Mansfield Park Condition-of-England nobela bezala irakur daitekeela dio, "gerra eta erregeordetzaren krisia bezalako gaurkotasuneko gaiak eztabaidatzen dituena". Duckworthek (1994) uste du Austenek Edmund Burkeren Frantziako iraultzaren gogoetak (1790) eragin handiko liburutik hartu zuela paisajismoaren sinboloa. Burkek kontserbazioaren parte diren "hobekuntza" onuragarriak adierazi zituen, baina ondarea suntsitzea eragin zuten "berrikuntzak" eta "aldaketak" gizartearentzako kaltegarriak zirela. Duckworthek argudiatzen du Mansfield Park Austenen ikuspuntuak ulertzeko gai dela. Ondareak, gizartea bezala, hobekuntzen beharrean egon zitezkeen, baina Reptonek ustez defendatzen zituen aldaketak berrikuntza onartezinak ziren, ondare moral eta sozial osoa sinbolikoki suntsituko zuten ondarearen aldaketak. Austen, jakitun izanik gizabanakoaren jokabide arduratsuak informatzen ez duen gizarte baten hauskortasunaz, kultura humanista kristau baten balio heredatuekin konprometituta dago.

Austenen iritziz, Frantziako Iraultza iragana ezabatu nahi zuen indar guztiz suntsitzailea zen. Haren koinata, Eliza, aristokrata frantses bat zen, zeinaren lehen senarra, Feullideko kondea, gillotinatua izan baitzen Parisen. 1797an Henry Austenekin ezkondu zen. Elizaren kontakizunak, kondearen exekuzioaz, Austen utzi zuen, bizitza osoan iraun zuen Frantziako Iraultzarekiko izu bizi batez.

Warren Robertsek (1979) Austenen idazkiak interpretatzen ditu, Frantziako Iraultzaren balio ateoen aurrean balore eta erlijio ingeles tradizionalak baieztatzeko. Mary Crawforden izaera, zeinaren irreberentzia "frantsesak" elizatik aldendu baitu, Fanny Priceren izaerarekin kontrastatzen da, zeinaren "ingeles" soiltasunak eta fedeak "zera baieztatzera eramaten baitute," kapera batean eta kapilau izaeran etxe handi bat duen zerbait dagoela, halako etxe bat zer izan behar den norberak duen ideiarekin ". Edmund, eliza, familia, ohitura eta tradizio ingelesak batzen dituen egonkortasunerako indar bezala aurkezten du. Hori ez dator bat Mary Crawforden jarrerarekin, erlijio-praktikari egindako kritikak indar arrotz eta apurtzaile bihurtzen baitu Ingalaterrako landetan.

 Sotherton eta sinbolismo morala 
Julieta McMasterrek argudiatu zuen Austenek sarritan gutxiespenak erabiltzen zituela, eta bere pertsonaiek itxurazko jokabide eta elkarrizketa hutsalen atzean ezkutatzen ziren emozio indartsuak mozorrotzen zituztela. Hori argi dago Sothertonera egindako bisitan, non Mary Crawfordek, Edmund Bertranek eta Fanny Pricek eliz karrera baten merituak eztabaidatzen dituzten. Trukeak arinak badira ere, arazoak larriak dira. Edmundek Maryri eskatzen dio maita dezala bera denagatik, eta Maryk adierazten du berarekin ezkonduko dela, baldin eta Legean karrera onuragarriago bat egiten badu.

To subtly press her point, Austen has set the scene in the wilderness where their serpentine walk provides echoes of  The Faerie Queene and the "serpentining" pathways of the Wandering Wood. Spencer's "Redcrosse Knight" (the novice knight who symbolises both England and Christian faith) is lost within the dangerous and confusing Wandering Wood. The knight nearly abandons Una, his true love, for Duessa, the seductive witch. So too, Edmund (the would-be Church of England minister) is lost within the moral maze of Sotherton's wilderness.

Bere puntua sotilki estutzeko, Austenek basamortuan eszenaratu du, non beren ibilera lasaiak Spencerren The Faerie Queene eta Baso Ibiltariaren bide "lasaiak" ematen dituen. Spencerren "Zaldun Gorria" (Ingalaterra eta kristau fedea sinbolizatzen dituen zaldun hasiberria) Zur Ibiltari arriskutsu eta nahasiaren barruan galduta dago. Zaldunak ia alde batera uzten du Una, bere benetako maitasuna, dukesarenganako, sorgin liluragarriarenganako. Era berean, Edmund (Ingalaterrako Elizarako ministro izateko hautagaia) Sothertongo basamortuko labirinto moralean galduta dago.

Beste batzuek Shakespeareren As You Like It-en oihartzunak ikusi dituzte pasarte honetan. Byrnek lotura zuzenagoa ikusten du Austen oso ezaguna zen komedia eszenikoarekin, bereziki George Colman eta David Garricken antzezlan arrakastatsuarekin, The Clandestine Marriage (Hogarthen Marriage A-la-Mode margolan satirikoetan inspiratua), antzeko gaia eta Fanny Sterling izeneko heroina zuena. (Sir Thomasek gero Fannyren ezaugarri antzuak goraipatzen ditu).
Byrnek iradokitzen du Sotherton Courten atea itxita duen ha-ha-ra daraman "serpentinazko bideak" Edengo Lorategian Satanen Bezperako tentazioaren ñabardurak dituela. Ha-ha, bere zanga sakonarekin, batzuek, autoritateari men egin gabe, zeharkatuko duten muga bat da. Maria Bertram eta Henry Crawforden etorkizuneko urratze moralen aitzindari sinbolikoa da. Colleen Sheehanek Miltongo Paradisu Galduaren Edenaren eszenatokia konparatzen du, non burdinazko ate itxiak Infernua eta Zerua banatzen dituen golko sakon batean irekitzen diren.

"Widerness" lorezaintza termino bat zen, baso eremu bat deskribatzeko erabiltzen zena, askotan etxe inguruko eremu formalaren eta ha-jaz haraindiko larreen artean ezarria. Sothertonen, honela deskribatzen da: "bi hektareako baso landatua, iluntasuna eta itzala zituena, eta edertasun naturala, berdelaren eta terrazaren aldean". Widernessen esanahi alternatiboa leku basati eta abegitsu gisa oso ezaguna izango zen Austenen irakurleentzat James erregearen Bibliaren bertsioan, hala nola israeldarrek basamortuan zehar egindako proben kontaketan, Joan I.ak istorio hau ("Moisesek basamortuan sugea altxatu zuen bezala...") Jesusen bidez berrerospenarekin lotzen du.

Pertsonaiek Sothertonen potentzial alegorikoa ustiatzen dute. Henryk, ha-ha begira, esaten duenean:  "Oso eszena irribarretsua duzu aurrean", erantzuten du Mariak, "hitzez edo figuralki esan nahi duzu?" Mariak Sterneren Bidaia sentimentala Frantzian eta Italian zehar (Bidaia sentimentala, Bastilla) eleberritik aipatzen du. Atearen atzean harrapatuta egoteaz kexu da, eta horrek "neurritasun eta gogortasun sentsazioa" ematen dio. Elkarrizketa esanahi bikoitzez beteta dago. Fannyren ohartarazpenek ere indarkeria morala iradokitzen dute. Henryk iradokitzen dio Mariari "benetan libreago izan nahi bazuen" eta bere buruari "debekatua ez zegoela pentsatzea" onartzen bazion, orduan askatasuna posible zela. Handik gutxira, Edmund eta Mary ere basamortutik ateratzeko "tentazioa" dute.

Geroago, nobelan, Henry Crawfordek Thornton Lacyren oinarriak suntsitzea proposatzen duenean, zerbait berria sortzeko, Edmundek bere planak baztertzen ditu, eta azpimarratzen du etxaldeak hobekuntza batzuk behar dituen arren, mendeetan zehar sortutakoa gorde nahi duela. Austenen munduan, ezkontzea merezi duen gizon batek bere etxaldea hobetzen du bere tradizioa errespetatuz: Edmunden kontserbadorismo erreformistak heroi gisa markatzen du.

 Antzerkia Mansfield parkean 
Jocelyn Harrisek (2010) Austenen gai nagusia Mansfield Parken antzerkigintzaren estatus moral eta sozial gisa ikusten du, eszenatokia bera bezain eztabaida zaharra. Kritikari batzuek uste izan dute Austenek nobelaren asmoa antzerkiaren aurkako ikuspegiak sustatzea zela, agian mugimendu ebanjelikoan inspiratuak. Harrisek dioenez, Harrotasuna eta aurrejuzguak Austen lanean antzerkigintzak eguneroko bizitzan nola mozorrotzen eta engainatzen duen erakusten duen bitartean, Mansfield Parken "sakonago aztertzen du antzezlanen eta antzezpenen fenomeno nabarmen guztia".

 Antiteatralitatea 
Ustekabean Antiguako bere landaketetatik itzulita, Sir Thomas Bertranek gazteak deskubrituko ditu Elizabeth Inchbald 's Lovers' Vows (August von Kotzebue alemaniarraren moldatua) lanaren ekoizpen bat entseatzen. Eskandalizatuta, obra gelditu eta entsegu-gidoiak erretzen ditu. Fanny Price harrituta dago obra inoiz egokia iruditu zaiolako, eta bi rol nagusiak "etxeko antzezpenerako guztiz desegokitzat" jotzen ditu: "baten egoera, eta bestearen hizkuntza, apaltasunezko edozein emakumek adierazteko hain desegokitzat".

Claire Tomalinek (1997) dioenez, Mansfield park, bere gai moralistarekin eta arau ustelduen kritikarekin, aldekoak eta kritikoak polarizatu ditu. Printzipio erlijioso eta moral sendoak dituen neska gazte zaurgarri baten aurka egiten du, gazte talde mundutar, landu eta ongi hezi baten aurka, beren plazera eta onura printzipiorik gabe bilatzen dituztenak.

Jonas Barishek, bere idazlanean, Aurreiritzi antiteatrala (1981), 1814rako Austen antzerkiaren aurka bihur zitekeela uste du, ebanjelismoaren ustezko besarkada baten ondoren. Austenek, dudarik gabe, irakurri egin zuen eta, bere harridurarako, Thomas Gisborneren Emakumezkoen Sexuaren Betebeharren Ikerketaz gozatu zuen, zeinak erabat baieztatzen baitzuen teatralak bekatariak zirela, "beste sexuko pertsonekin mugarik gabe ohitzeko" zituzten aukerengatik. Baliteke William Wilberford-en obra ebanjeliko herrikoia irakurri izana, garai hartako gainbehera zalantzan jarri zuena, eta antzerkiari eta horrek moralean duen eragin negatiboari buruzko ikuspegi sendoak ere azaldu zituena.

Hala ere, Tomalinek dio Austenek ez dituela Mansfield Parketik kanpoko antzezlanak kondenatu. Austen antzerkigile amorratua zen, eta aktore handien miresle kritikoa. Haurtzaroan, familiak bere egin zuen etxeko antzerkiaren jarduera herrikoia. Luze eta zabal parte hartu zuen Steventongo jangelan (eta geroago aletegian) egindako antzezlan herrikoietan (zenbait berak idatziak), bere aita elizgizonak gainbegiratuak. Austen gazteak famili antzerkietan ikusitako elementu asko berridatzita daude eleberrian, besteak beste, James, bere anaia ordenatu berriaren tentazioa, Eliza lehengusu sutsuaren eskutik.

Paula Byrne-k (2017) Mansfield Park idatzi baino bi urte lehenago, Austenek Sheridanen The School for Scandal antzezlan garaikide ezagunean Candour andrearen papera jo zuen. Bere gutunek erakusten dute bera eta bere familia antzerki-zale sutsu gisa jarraitzen zutela. Halaber, Byrnek argudiatzen du Austenen eleberriek, bereziki Mansfield Park-ek, antzerkigintza eta egitura dramatiko handia erakusten dutela, eta horrek bereziki moldagarri bihurtzen dituela pantailak irudikatzeko. Calvok Shakespeareren Lear erregea eta bere hiru alaben berridazketa gisa ikusten du nobela, Sir Thomasen erregeorde Fannyrekin.

Zortzi kapitulutan antzerkiaren aurkako aurreiritziak aztertzen dira ikuspuntu aldakorretatik. Edmundek eta Fannyk dilema moralak aurkitzen dituzte, eta Mary bera ere gatazkatsua da, bere gidoia editatuko duela esanez. Hala ere, antzerkia, horrelakoa den aldetik, ez da inoiz zalantzan jartzen. Antzerkiaren desegokitasunari buruzko galderen artean, testuaren moraltasuna, jokalari afizionatu ahulengan jarduteak duen eragina eta etxe errespetagarri batean desordena desegoki gisa jokatzea daude. Fannyren ikuspuntu antiteatrala Platoneraino iristen da, eta XX. mendera arte jarraitu zuen espresioa aurkitzen.

 Desegokitasuna 
Austenek antzerkiari buruzko eztabaida bizia aurkezteak irakurlea tentatzen du alde batera utzi eta anbiguotasunen falta sumatzera. Edmund, ahots kritikoena, antzerkigile sutsua da. Fannyk, eztabaidaren kontzientzia moralak, uste zuen halako gozamen inozente bat ateratzen zuela antzezlanetik, haietako edozeinek adina. Henry guztien artean aktorerik onena zela uste zuen. Bere izeba Bertrani Shakespeare ozenki irakurriz ere pozten zen.

Stuart Tavek obraren erronka azpimarratzen du pertsonaiek egokitasunarekin duten konpromisoaren froga gisa. Norris andre tenteak egokitasunaren zaindari gisa ikusten du bere burua. Sir Thomasek hala uste du Antiguara joaten denean, baina porrot egiten du Maitaleen Botoak prestatzen uzten dionean. Edmund obraren aurka dago, nolabait desegokia delakoan, baina ez du arazoa modu sinesgarrian artikulatzen. Kanpoko norbait antzokietan parte hartzera ekarria izatea ez da erraza gaur egungo irakurlearentzat. Rushworth jaunaren iritziz, "askoz hobeto lan egiten dugu, gure artean eroso eserita eta ezer egin gabe", Sir Thomasek berak bakarrik baieztatzen du.

Fannyk bakarrik ulertzen du proposatzen zaion horretan dagoen desegokitasunaren sakontasuna; badaki etxeko behaketa zorrotzengatik antzezlanak aktoreen emozioak sutuko dituela arriskuz, baina besteak konbentzitzeko indarra falta zaio. Entseguetan, Fannyk Henryren eta ezkondu zen Mariaren arteko tirabirari erreparatzen dio: "Mariak ondo jokatu zuen, ondoegi". Edmund eta Maryren arteko tentsio eta erakarpen sexuala ere ikusten du bi maitaleen papera egiten duten bitartean. Horrek miseriaz betetzen du, baina baita jelosiaz ere. Geroago, Maryk bere pasarterik gogokoena deskribatzen dio Fannyri, Ameliaren rol nagusia jokatuz Edmundekin Anhalt bezala, bere miresle musukatua. -Ez nuen inoiz hain zorion bikainik ezagutu... O!

Tavek dio, Maitaleen Botoak ixtean, Sir Thomas bere hipokrisia ezkutua eta miopia adierazten ari dela. Kanpoko egokitasunaz arduratzen da, ez jokabide morala motibatzen duten printzipioez. Platoa eta atrezzoa suntsitzearekin konformatzen da, kontuan hartu gabe zerk bultzatu zituen bere seme-alabak horrelako obra bat taularatzera. Geroago bakarrik ulertzen ditu guraso gisa dituen gabeziak.

 Antzezten 
Antzerkiaren aurkako beste gai klasiko bat eguneroko bizitzan zintzotasunaren beharra da, itxurakeria eta hipokrisia saihestuz. Fanny askotan kritikatzen dute "ez duelako antzezten", baina bere azal lotsatiaren azpian nukleo sendo bat dago.

Henry Crawford, edozein alderdiren bizitza, etengabe ari da; pertsona asko ditu, baina ez izaera irmorik, ez printzipio egonkorrik. Thomas Edwardsek dioenez, Henry Fannyri atsegin ematen saiatzen denean ere, Shakespeareri buruzko eztabaida batean aritzea salatuz, antzezten jarraitzen du. Hitz bakoitza neurtzen du eta arretaz begiratzen dio aurpegian duen erreakzioari. Ingurukoen patroian etengabe asmatzen duen gizona da: ministro karrera bat kontsideratzen du Edmundekin topo egin ondoren, eta marinel bat Williamekin topo egin ondoren. Sothertonen, Henryk paisaia-inprobisatzaile baten papera egiten du, eta gero Thornton Laceyri errieta egiten dio, nahiz eta koherentzia falta zaion bere Norfolk etxaldea eraginkortasunez kudeatzeko. Mansfield Parkeko antzoki baten lehen iradokizunean, Henryk, zeinarentzat antzerkia esperientzia berria baitzen, "inoiz idatzi den edozein pertsonaiari" ekin ziezaiokeela adierazi zuen. Gerora ere, Henrike VIII.ak Lady Bertrani ozenki irakurtzean, Henryk pertsonaia bat bestearen atzetik antzezten du, Fanny uzkurra bere trebeziarekin txundituz. Henry ustekabean Fannyz maitemintzen denean, gogo biziz jokatzen du maitale adeitsuaren papera, baina Sir Thomas itxaropentsuak ere onartzen du Henry miresgarriak nekez eutsiko diola luzaroan bere jardunari.

Edwardsek iradokitzen du Maitaleen Botoak antzezle gazteentzat duen arriskua dela ezin dutela bereizi antzezpena eta benetako bizitza, eta arrisku hori agerian geratzen dela Maryk esaten duenean: "Zuen artean zein jaun naiz ni maitasuna egiteko plazera izateko?"

 Erregeordetza-politika 
David Selwynek dio Austenen itxurazko antiterrorismoaren oinarria ez dela ebanjelismoa, baizik eta Regencyko bizitza politikoari egiten dion aipamen sinbolikoa. Mansfield Park Ingalaterrako nortasunari buruzko liburu bat da. Tom, zeinaren bizimoduak herentzia galarazi baitio, eta Henry jolaskidea Regency rakes dira, familiaren etxaldea jolastoki bihurtzeko asmoz, nagusia kanpoan zen bitartean. Erregeordeak, erregeren ezgaitasunean, herrialdea Brightonen ereduzko plazer-eremu zabal bihurtzen badu, oparotasunaren oinarriak agortuak izango dira. Bizitza bertutetsu eta emankor baten kontura antzerkia bezalako jarduera goresgarrietan murgiltzeak zoritxarra eta hondamendia besterik ez dakar.

Kategoria:Jane Austenen eleberriak
Kategoria:Ingalaterran girotutako eleberriak
Kategoria:Erresuma Batuko eleberriak