Salvador Bermúdez de Castro O'Lawlor

Salvador Bermúdez de Castro O'Lawlor, Lemako 2. markesa, Ripaldako 2. dukea, abokatu eta politikari espainiarra izan zen.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Jatorri sendi zahar batean jaio zen. Aita, Manuel Bermudez de Castro y Díez, Estatu, Grazia eta Justizia eta Agintaritza ministro izana zen, Isabel II.aren gobernu ezberdinetan, eta ama, Encarnación O 'Lawlor Caballero, irlandar jatorrikoa zen, Jose O' Lawlor eta O 'Brennan irlandar militarraren alaba, Espainiako Armadan aritu zena kadete gradutik Granadako kapitain jeneral izatera iritsi arte. Osaba Salvador erabateko ministro guztiahalduna izan zen Parisen eta Napolin, eta Ministroen Kontseiluko idazkaria Narváezekin, eta 1858an Isabel II.ak Gaztelako titulua eman zion Lemako markes izenarekin; Napoliko Frantzisko II.a erregeak, berriz, Ripaldako dukerria (1859), eta urtebete geroago Santa Luziako duke titulua, Gaetako setioan izan zuen jokaeragatik, piamondarren inbasioa zela eta, ministro guztiahalduna baitzen.

Salvador Bermudez de Castrok El Puerto de Santa Mariako (Cádiz) San Luis Gonzaga jesuiten ikastetxean ikasi zuen, eta bi urte eman zituen Beaumonteko ikastetxe katolikoan (1877), Ingalaterran. Ondoren, Jurisprudentziako karrera egin zuen, eta bertan bikain notarekin doktoratu zen. Doktorego-tesiak, El sistema de los concordatos (1887) izenekoak, nolabaiteko eragina izan zuen gizarte-inguruneetan. Ordurako Lemako markesa zen, eta bere osaba Salvador Bermudez de Castrok, lehen titular gisa, oinordeko gisa utzi zuen mesedean.

 Politikagintzaren sarrera 
1891n lortu zuen Gorteetarako lehen diputatu akta Tineo barrutian (Oviedo), eta etengabe berritzea lortu zuen Primo de Riveraren diktadurara arte (1923), beti alderdi kontserbadorea ordezkatuz eta kanpo politikarekin lotutako eztabaidetan izandako esku-hartzeengatik nabarmenduz.

Hauteskunde batzuetan, Tineo eta Valderroblesek (Teruel) batera lortu zuten akta, Alderdi Kontserbadoreko buru zen probintzian. Gazte-gaztetatik kultur giroetan parte hartu zuen eta Madrilgo Ateneora joan zen. 1891n El problema social y las escuelas públicas hitzaldia eman zuen, urtebete beranduago inprentari eman ziona.

Bere heziketa finak, familia giroak, garaiko buruzagi politikoekiko tratuaren maiztasunak, bere familiak pertsonaia publiko garrantzitsuenekin izaten zituen harremanen ondorioz, eta, bereziki, bere aitaren eta osabaren ereduak politikarekiko zaletasuna azpimarratu zuten. Cánovasen miresle leiala izan zen, baita bere idazkari pertsonala ere, uda batzuetan Santa Agedan, eta laster hartu zuen aitaren kutun. Cánovasen eskutik, hain zuzen ere, Bermudez de Castro izan zen Komunikazioetako zuzendari nagusia (1895-1897), eta 1896an, Espainiako ordezkari gisa, Postako Nazioarteko Kongresura joan zen. Espainiaren barne egoera zailak, alderdi handien desosaketarekin, eta barne borrokek, zehazki, Alderdi Kontserbadorean, Cánovasen heriotzaren ondoren, hainbat liderren etorrerarekin, ez zuten Bermudez de Castro gaztearen ibilbidea aldatu, bere alderdiaren barne borroka horietatik kanpo mantendu baitzen. Francisco Silvela, Cánovasen eskuineko eskua izandakoa, 1899ko martxoan deitu zuten gobernua osatzera. Romero Robledorenganako gorrotoak Alderdi Kontserbadoretik urrundu zuen. Silvela "Regeneración Nacional" izeneko gobernuaren buru izan zen, eta bertan buruzagi kontserbadore nabarmenak izan zituen, Fernández Villaverde eta Maura kasu. Egoera horretan, Bermúdez de Castrok Agintaritzako idazkariorde kargua bete zuen (1899) eta, Espainiaren ordezkari gisa, Parisen egindako Ongintza eta Osasunaren Nazioarteko Biltzarrera joan zen (1900). Urte berean, Grazia eta Justizia Ministeriora joan zen idazkariorde. Madrilgo alkate izan zen (1903-1904), Raimundo Fernandez-Villaverderekin batera ministerio-kabinetearen buru.

Bermudez de Castrok bikain hitz egiten zuen ingelesez, italieraz, frantsesez eta latinez. Bere aukera Datoren eskutik iritsi zitzaion Estatuko ministerioa okupatzeko. Ministerio honen titularra izan zen hiru aldiz (1913ko urriaren 27tik 1915eko abenduaren 8ra; 1917ko ekainaren 2tik 1917ko urriaren 31ra eta 1919ko uztailaren 19tik 1921eko abuztuaren 12ra). Kargu horretan, Lehen Mundu Gerrak harrapatu zuen, eta Espainia neutral mantendu zen; gai horretan, Bermudez de Castro izan zen Espainiaren jarrera ez-beligerantearen benetako defendatzailea. Geroago, Banco de Españako gobernadore izan zen (1922) hilabete batzuetan. Politikatik erretiratu zen Primo de Riveraren diktadura iritsi zenean (1923), eta gai historikoak idazteari ekin zion bereziki, baita arteari ere, oso ezaguna eta bildumagilea izan baitzen.

 Ezkontza eta sema-alabak 
Joaquín Sánchez de Toca politikariaren alaba batekin ezkondu zen, María Victoriarekin, 1901eko urtarrilaren 27an, eta bi seme-alaba izan zituzten: Manuel eta María Victoria. Historiako Errege Akademiako kide aukeratu zuten (1913), Alejandro Pidal y Mon hil ondoren hutsik geratu zen postua betetzeko, baina ez zuen kargua hartu. 1916an hartu zuen kargua, Calomarde izeneko hitzaldia irakurriz. Juan Pérez de Guzmán y Gayo euskaltzainak erantzun zion. Zientzia Moral eta Politikoetakoa (1924) eta Espainiakoa (1935) ere akademikoa izan zen. Bere kondekorazioen artean, Jose Austriakoaren Gurutze Handia, Isabel Katolikoarena eta Erromako San Gregorio Handiaren Enkomienda nabarmentzen dira.

 Kargu politikoak 
AurrekoaAntonio López MúñozJuan Alvarado y del SazManuel González Hontaria85x85px
Espainiako Erresumako 48., 53. eta 58. Estatu ministroa
1913ko urriaren 27a – 1915eko abenduaren 7a1917ko ekainaren 11 – azaroaren 3a
1919ko uztailaren 20a – 1921eko abzutuaren 14a</center>OndorengoaMiguel VillanuevaManuel García PrietoManuel González Hontaria

 Kanpo estekak 

Kategoria:Madrildarrak
Kategoria:Espainiako diputatuak
Kategoria:Madrilgo alkateak
Kategoria:Espainiako ministroak
Kategoria:Madrilen hildakoak
Kategoria:Real Academia Españolaren akademikoak