Erika Bornay

Erika Bornay Campoamor (Bartzelona, Katalunia, 1947ko martxoaren 3a) artearen historialaria, irakaslea, idazlea eta ikertzailea da, artean emakumearen ikonografian espezializatua, eta hainbat saiakera eta eleberri idatzi ditu gai horretaz.  2013. urtean teoriko/kritiko onenaren Mujeres en las Artes Visual elkartearen MAV saria jaso zuen.

 Bizitza 
Erika Bornay Campoamor 1977 urtean lizentziatu zen Artearen Historian, Bartzelonako Unibertsitateko Geografia eta Historia Fakultatean, eta 1988 urtean doktoratu zen fakultate berean. Bartzelonako Unibertsitatean. Ikasketak bukatu ostean, 1981 urtean New Yorkera joan zen, eta ikastaro bat egin zuen "New School for Social Research" unibertsitate ospetsuan.

 Lan ibilbidea 

 Irakasle 
Artearen Historiako irakaslea izan da Bartzelonako Unibertsitatean. 1995 urtean, gonbidatu gisa joan zen Atlantako Emory Unibertsitatera (Estatu Batuak), martxoa eta maiatza bitartean.

Arte Kritikarien Elkarte Nazional eta Nazioartekoko kidea da, baita Ikusizko Arteetan Emakumeak Elkarteko (Mav) kidea ere; elkarte horren eskutik jaso zuen 2013 urtean Ikusizko Arteetan Emakumeak Saria, Teorika eta Kritiko kategorian.

 Idazle 
Egile eta idazle gisa, bere ibilbidearen hasieratik artearen eta generoaren inguruko ikasketetan zentratu da. "Las hijas de Lilith", "La cabellera femenina: un diálogo entre poesía y pintura", "Las mujeres de la Biblia en la pintura del Barroco", "Aproximación a Ramón Casas a través de la figura femenina" eta "Arte se escribir con M de mujer" dira bere saiakera ezagunenetako batzuk.

"Los diarios de Fiona Courtauld" lanarekin, Bornayk saiakera utzi eta fikzioaren generoan barneratu zen, eta gai komertzialetara jotzea saihestu zuen, bere hitzetan "irakasle gisa pentsatu nuen ezin nuela gai salgarrietara jo, idazten nuenean ere nolabaiteko informazioa eman behar nuela baino". Nobelan, Bornayk XIX. mendeko intelektual britainiarren erreferentziak sartzen ditu, gizarte viktoriarraren jarrerarekiko erreferentzia artistiko eta kritikoekin batera.

Gero, generoaren barruan argitaratzen jarraitu zuen, "Las historias secretas que Hopper pintó" eta "Lunes en la calle Slova. La mujer bosnia" tituluekin, beste hiru eleberrirekin batera, “Amélie Chabrier o la embriaguez de una impostura”, adibidez.

Bere literatura-lanaren ezaugarri nagusia introspektibotasuna da, emakumeen unibertsoa era burutsu eta konplexuan aztertzen baitu ikuspegi askotatik. Bere narrazio lanean zein lan akademikoan emakumea, bere mundua eta bere errepresentazioa dira elementu nagusiak: emakumea modu konplexu, aberasgarri eta irakurketa askorekin tratatzen du.

2018. urtean kaleratu zuen azken argitalpena Monólogos perversos ante el espejo da. Lan horretan literatura eta artelanen ilustrazio komentatuak uztartu zituen.

Horrez gain, El País egunkari espainiarrean eta La Vanguardian artikulu kritikoak argitaratu ditu, besteak beste, "La iconografía del poder" eta "Turner, poeta de la luz". “Paula Modershon-Becker”; “Matisseren musa siberiarraLa musa siberiana de Matisse”; “Marià Fortuny i l´artdel gravat” eta “Lucia Moholy una fotógrafa de la República de Weimar”.

 Komisario 
Beste erakusketa batzuen artean, 2015. urtean komisario lanak egin zituen, "El otro yo. De la máscara al selfie: retratos y figuras en el Museo Abelló".

 Lanak 

 Sariak eta aintzatespenak 

 2013. urtean teoriko/kritiko onenaren Mujeres en las Artes Visual elkartearen MAV saria

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Erika Bornay Dialnet
 Erika Bornairen artikuluak "El País" egunkari espainiarrean
 Erika Bornayri elkarrizketa M-Arte y Cultura Visual sailean

Kategoria:Bartzelonarrak
Kategoria:Kataluniako historialariak
Kategoria:Emakume historialariak
Kategoria:Kataluniako irakasleak
Kategoria:Emakume irakasleak
Kategoria:Kataluniako idazleak
Kategoria:Emakume idazleak
Kategoria:Emakume ikertzaileak
Kategoria:Espainiako feministak