Juan Francisco de Leyva y de la Cerda

Juan Francisco Jacinto de la Cerda de la Lama y de la Cueva Leyva Arteaga y Gamboa, Bañoseko kondea, Ladradako markesa, Juan Francisco de Leiva izenez ezaguna, politikari, fraide eta noble espainiarra izan zen, 1660ko irailaren 16tik 1664ko ekainaren 28ra arte Espainia Berriko erregeorde izan zena.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Alcalá de Henareseko (Madril) Coruñako kondearen etxean jaio zen 1604ko otsailaren 2an, armez arduratzen zen familia aristokratiko batean, eta Beltrán de la Cueva Alburquerqueko lehen dukearen ondorengoa zen. Gonzalo de la Cerda y la Lama Adradako IV. markesaren eta Catalina de Arteaga Leyva y Gamboa Arteagako andrearen semea izan zen, eta Pedro de Leyva y Mendoza Espainiako, Napoliko eta Siziliako galeoien kapitain jeneral alaba.

Jaiotzaz La Adradako V. markesa izan zen, Villovela y Las Lastras-eko jauna, Lamako estatu eta gotorlekukoa eta Segoviako gotzaindegiko Monjarako maiorazkoa; Arteaga eta Ganboakoa, eta Gernika, Ondarroa eta Bermeoko probestua. Gainera, Santiago Ordenako zalduna eta Felipe IV.a Espainiako aitoren semea izan zen.

Bere lehengusina Mariana Isabel de Leyva y Mendozarekin ezkondu zen, Bañoseko II. Kondesa eta Leyvako II. Markesa zuzenbidez titulatu zena. Titulu horiek bere senarrak ere erabili zituen. Ezkontza horretatik hiru seme eta alaba bat jaio ziren: Pedro, gurasoen tituluetan oinordekoa izan zena; Gaspar, Tavarako IX. markesarekin ezkondua; Antonio, eta Ursula, Montijoko IV. kondearekin ezkondua.

Bere karrera militarra oraindik haurra zenean hasi zuen. Aitonaren eraginak aprobetxatuz, Espainiako Itsas Armadako galeretan nabigatzen hasi zen, eta Aljeriako pirateriaren aurka borrokatu zuten batailoien parte izan zen. Ondoren, erregearekin batera, Kataluniako altxamenduan parte hartu zuen 1640an, Lleidako setioan eta Tarragonakoan sortutako gatazketan nabarmenduz.

Espainia Berriko erregeorde izendatu zuten 1660an, eta lau urte eman zituen kargu horretan, bere agintaldian nabarmenduta.

 Espainia Berriko erregeorde bezala 
Gortean oso ezaguna ez zen arren, Felipe IV.a Espainiakoa erregeorde izendatzen tematu zen, 1660ko otsailaren 26an eman zion kargua, eta Mexiko Hirira joan zen bere emazte eta seme-alabekin batera, urte bereko irailaren 16an kargua hartuz.

Bere gobernuaren ezaugarri nagusia irregulartasun administratiboak izan ziren, eta, handik hilabete gutxira, erreginordea aberastu egiten zen influentzia-trafikoaren bidez, karguak salduz eta senarrari agiriak sinaraziz, gertaeren berririk izan gabe. Ekintza horiek, erregeordearen jauregitik kanpo laster ezagutu zirenak, biziki atsekabetu zuten jendea, seriotasun eta jarrera handiagoko beste erregeorde batzuetara ohitua, hala nola Francisco Fernández de la Cueva, Alburquerqueko zortzigarren dukea.

Erregeordearen kudeaketa txarra, erregeordearen gutizia eta haren seme-alaben festa eskandalagarriak Espainiako Gortearen belarrietara iritsi ziren. Gorteak kargugabetzea prestatu zuen, baina erregeordeak gutuneria ofiziala atxikitzen zuen dokumentuak iristen ez uzteko. 1663ko abenduaren 30ean Antonio Sebastián de Toledo Molina y Salazarrek erregeordetzan bere oinordeko izendapena jasoa zuen.

Egoera larriagotu egin zen Pedrok, erregeordearen semeetako batek, Santiago de Calimayako kondearen morroi bat iraindu zuenean, eta, geroago, ezpataz zeharkatu eta ordu gutxira hil zenean. Mexikoko Errege Auzitegiko epaileek justizia jarri nahi izan zuten horrelako eskandalu baten aurrean, hirian inoiz ikusi ez zena, baina lehenago iritsi zen herri-justizia, eta erregeordearen familia harrikatu egin zuten mezetatik irtetean. Erregeordea berehala kargugabetu zuten 1664ko ekainaren 28an. Diego Osorio de Escobar, Puebla de los Angeleseko gotzaina, bitarteko erregeorde izendatu zuten, eta honek 1664ko urriaren 15ean aginte-makila eman zion Antonio de Toledo erregeordeari.

Bere kargura zeudenek egindako gehiegikeriek eta gehiegikeriek komunitate indigena batzuen matxinada eragin zuten behin baino gehiagotan. Nabarmenena 1661ean gertatu zen, Tehuantepeceko indigenak armaz altxatu eta Juan de Arellano korrejidorea hil zutenean. Matxinada hau baketu egin zen Alonso de Cuevas Dávalos Oaxacako apezpikuaren parte-hartzeari esker.

 Itzulera Espainia eta heriotza 
Behin Espainian, eta bere emaztearen alargun, 1676an Pastranako Karmeldar Oinutsetan sartu zen, non frai Joan San Jose izenarekin profesatu zuen eta 1678an hil zen arte iraun zuen.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Madrilgo Erkidegoko jendea
Kategoria:Espainia Berriko erregeordeak
Kategoria:Espainiako kondeak