Virginia Andreescu Haret

María Virginia Andreescu Haret (Bukarest, 1894ko ekainaren 21a - ibidem, 1962ko maiatzaren 6a) bere herrialdean arkitekto titulua lortu zuen bigarren emakumea izan zen.

 Lehen urteak 
Ion Andreescu margolari inpresionista errumaniarraren iloba izan zen. Bederatzi urte baino ez zituela, umezurtz geratu zen amarik gabe, eta, zaharrena izanik, anai-arrebez arduratu behar izan zuen; egoera horrek erantzukizunaren eta diziplinaren zentzu indartsua garatzea sortu zion. Osabak sinatutako obrak ugari ziren etxe batean, artearen eragin handia izan zuen gaztetatik.

Lehen mailako ikasketak egitera Pitar Mos eskolara joan zen, eta 1912an Mihai Viteazul Lizeoan graduatu zen. Urte berean, Arkitekturako Goi Eskolan hasi zen ikastan, eta bertan, onartutako lehen emakumea izateaz gain, 9.25eko sarrerako kalifikazio altuena lortu zuen lehena izan zen. Aldi berean, Arte Ederren Eskolara joan zen, eta Ipolit Strâmburen ikaslea izan zen. Lehen Mundu Gerran, eten bat egin zuen erizain gisa lan egiteko. Ondoren, bere ikasketei berriro ekin zien eta Errumaniako bigarren emakumea izan zen  Zăgănescu-renondoren, Arte Ederretako Eskola bat sortzeko proiektuarekin. Horregatik, Hezkuntza eta Irakaskuntza Ministerioaren saria jaso zuen.

1920an, Arte Ederren Eskolako irakasleak erakusketa bat antolatu zuen Andreescuren 66 lanekin, marrazkiak eta akuarelak barne, eta kritikak oso ondo hartu zuen. Monumentu Historikoen Batzordeak bere obretako 28 erosi zituen erakusketa iraunkor baterako. 1922an bidaia bat egin zuen, non Balkanetako arkitektura ikasi ahal izan zuen, eta Serbia, Kroazia eta Eslovenia bisitatu zituen, hurrengo argitalpenetarako oinarri izango zen informazio ugarirekin itzuliz. Bidaia horretan, Jože Plečnik arkitekto esloveniar ospetsuaren eragina jaso ahal izan zuen, urte haietan Liublianan aktibo egon zena.

Bere lanen salmentatik lortutako diruarekin, Andreescu Erromara joan zen, eta han jarraitu zituen ikasketak, sortu berri den Erromako Errumaniar Eskolan. Urte eta erdiz Gr irakaslearen begiradapean egon zen. Bargellini eta Montecchi irakaslea arkeologo ospetsuak eraikuntza metodo tradizionaletan sakondu zuen. Novecento Italiarraren mugimendua, garai hartan ezaguna zena, eragin handikoa izan zitekeen bere ondorengo lanetarako.

 Ibilbidea 
Erroman ikasketak amaitu ostean, Andreescu Errumaniara itzuli zen 1923ko bigarren erdian, eta Hezkuntza Teknikoko Ministerioan hasi zen lanean eta bertan jarraitu zuen 1947an erretiratu zen arte.

Hamarkada batez lanean gogor jardun ondoren, 1928an Spiru I. Haret ingeniariarekin ezkondu zen, Spiru C. Haret zientzialari, hezitzaile eta politikariaren ilobarekin. Bere ezkontzak sozietate profesional baten forma hartu zuen, proiektu ugaritan elkarrekin lan egin baitzuten. Bikoteak seme bat izan zuen, Radu Haret ingeniaria, eta honek rol garrantzitsua jokatu zuen bere amaren memoriaren zaintzan, Muzeelor eta Arhitectura aldizkarietan argitaratutako artikuluen eta bere artxibo bildumaren bidez.

Bere garairik oparoena bi gerra handien artean garatutakoa izan zen. Virginia Andreescuren lanak askotarikoak izan ziren, eta XX. mendearen lehen erdiko ildo estilistiko guztien artean egin ziren: ildo klasizistak zituzten proiektuetatik neorromanikoetara, eta, ondoren, art déco eta eragin modernoak zituztenak eta, azkenik, eskoletarako proiektu funtzionalistekin amaitu zuen bere ibilbidea.

Berrogei eraikin inguru diseinatu eta eraiki ondoren, Arkitekturako ikuskatzaile nagusi izendatu zuten, eta, hala, postu hori lortu zuen lehen emakumea izan zen. Era berean, pertsonaia berezi honen alderdi ugarien artean esan daiteke Nicolae Ghica-Budeìtirekin batera lau liburukiz osaturiko arkitekturaren historia bat argitaratu zutela.

 Lanak 
Bere lanen artean aipagarriak dira:

 Gheorghe Sincai Lizeoa (1920), 

 Villa Colonel Cezar Golici (1928), 
 Errumaniako Tenerimea Elkartearentzako Jauregia (1923-1927), 
 Villa Dem. Iurascu (1935), 
 bere bi familia-egoitzak (1926 eta 1931, hurrenez hurren), 
 Govorako Kasinoa (1928-1929).

Bilaketa estetiko eta plastiko luzeek markatuta, arkitekto honen karrerak leku berezia izan zuen art déco eta Mugimendu Modernorako, eta hori agerian geratzen da bere familia-egoitzen diseinuan, non 1934 eta 1962 artean bizi izan zen, urte hartako maiatzaren 6an hil zen arte.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 

 Emakumeak arkitekturan

 Kanpo estekak 

Kategoria:Bukarestarrak
Kategoria:Errumaniako arkitektoak
Kategoria:Emakume arkitektoak
Kategoria:1962ko heriotzak