Birmaniako egunak

Burmese Days George Orwell idazle ingelesaren lehen eleberria eta bigarren liburua da, 1934an argitaratua. Britaniar birmaniarrean girotua inperioaren txikitze garaian, Birmania Delhitik Britaniar Raj-en zati bezala gobernatua izan zenean, eleberriak "Raj britainiarraren alde ilunaren erretratu" gisa balio du. Eleberriaren erdigunean John Flory dago, "giza izaeraren alde hobea kaltetzen ari den sistema handiago batean harrapatutako gizabanako bakartia eta gabezia duena". Eleberriak "ustelkeria indigena eta bigotria inperiala" deskribatzen ditu, "azken batean, bertakoak bertakoak ziren gizarte batean, interesgarriak, zalantzarik gabe, baina azkenean... herri apalagoa".

Birmaniako Egunak, lehen aldiz, "urrunago" argitaratu ziren Estatu Batuetan, potentzialki bizia izan zitekeen kezkagatik; Katha benetako hiri probintziala errealismoz deskribatu zelako; eta bere fikziozko ezaugarrietako batzuk hurbilegi pertsona identifikagarrietan oinarritzen zirelako. Handik urtebetera, britainiar edizio bat agertu zen, izen aldatuekin. Hala eta guztiz ere, Orwellen gizarte kolonialaren erretratu gogorra "Birmaniako esku zahar batzuek" sentitzen zuten, "alderdiari huts egin ziotelako". 1946ko gutun batean, Orwellek hau idatzi zuen: "Esango nuke bidegabea dela nolabait eta zehaztasunik gabea xehetasun batzuetan, baina zati handi bat nik ikusitakoaren berri ematea besterik ez da".

 Aurrekariak 
Orwellek bost urte eman zituen 1922tik 1927ra polizia gisa Indiako Polizia Inperialean, Birmanian (gaur egun Myanmar). Britainiarrek pixkanaka-pixkanaka Birmania gehitu zuten, eta 1885era arte, Mandalayko errege hiriburua harrapatu zutenean, ezin izan zen Birmania osoa Britainiar Inperioaren parte izendatu. Indiako eta Txinako langile migratzaileek Birmaniako biztanleria osatu zuten. Birmania britainiarren menpe zegoen hego-ekialdeko Asiako herrialderik aberatsena zen arren, aberastasunaren zati handi bat europarren esku zegoen. Kolonia bezala, ur lasterra bezala ikusten zen. Britainiarren agintepean, Myanmarko herria hierarkia sozialaren azken postuetan zegoen, gutxiengo indiar, txinatar eta kristauekin erdialdean eta europarrekin goialdean.

Britaniarrek herri horietan mantendu nahi zuten irudia zama handia zen, eta gehienek itxaropenak zituzten Britainia Handitik, ohiturak eta agintea mantentzeko asmoz. Bere esportazioen artean, Birmaniako basoek munduko teken % 75 sortu zuten. Orwell 1924ko urtarrilean Irrawaddy deltara iritsi zenean polizia inperialaren karrera hastera, delta Birmaniako eskualde esportatzaile nagusia zen, urtean hiru milioi tona arroz ematen zizkiona, munduko horniduraren erdia. Mandalay eta Maymyon urtebeteko entrenamenduaren ondoren, bere postuen artean Myaungmya, Twante, Syriam, Moulmein eta Kathar zeuden. Insein ere bertan zegoen, Rangundik iparraldera, koloniako presondegirik seguruena, eta orain Myanmarreko kartzelarik ezagunena.

Birmaniako Egunak hainbat urte izan ziren idatzian. Orwellek idatzi zuen Parisen 1928tik 1929ra. 1932an berrikusi zuen Southwolden, udako oporretan familiaren etxean lan egiten zuen bitartean. 1933ko abenduan azken bertsioa tekleatu zuen, eta 1934an bere agenteari eman zion, Leonard Mooreri, eta honek Victor Gollancz Orwellen aurreko liburuaren argitaratzaileari aurkeztu zion. Gollanczek, beste autore baten lana argitaratzearen beldur, baztertu egin zuen, difamazio salaketek kezkatzen zutelako. Heinemannek eta Capek atzera bota zuten arrazoi beragatik. Aldaketak eskatu ondoren, Harper & Brothers prest zegoen Estatu Batuetan argitaratzeko, non 1934an agertu zen. 1935eko udaberrian, Gollanczek edizio britainiar bat argitaratzeko prest zegoela adierazi zuen, Orwellek benetako jendea izendatu ez zuela frogatu ahal bazuen. Horretarako, zerrenda kolonialetan kontrol ugari egin ziren Gollanczek 1935eko ekainaren 24an ingelesezko bertsioa atera baino lehen. Hala ere, eleberrian agertzen diren europar izen nagusietako asko, ordutik, Rangungo Kazetan benetako pertsonenak bezala identifikatuak izan dira, U Po Kyin izenarekin, bereziki Mandalayko Polizia Eskolan Orwellekin zegoen ofizial birmaniar batena.

 Laburpen txikia 

Birmaniako Egunak 1920an Britaniar Birmania sortu zen, Kyauktada fikziozko barrutian, Kathan oinarritua (lehen Kathar idatzia), Orwellek zerbitzatzen zuen hirian. Fikziozko hiria bezala, Mandalay gaineko trenbide adar baten burua da, Irrawaddy ibaian. Istorioa zabaltzen den bitartean, U Po Kyin, Birmaniako magistratu ustela, indioaren ospea suntsitzeko asmotan dabil, Veraswami doktorea. Doktoreak John Flory lagunaren laguntza espero du, pukka sahib gisa (Europako gizon zuria) ospe handiagoa baitu. Veraswami doktoreak ere hiriko Europako Klubeko hauteskundeak nahi ditu, Flory bertako kide baita, europarren artean ondo egoteak U Po Kyinen azpijokoetatik babestuko duelakoan. U Po Kyinek kanpaina bat hasten du europarrak konbentzitzeko medikuak britainiarren aurkako iritziak dituela, uste baitu gutun anonimoek eta doktoreari buruzko istorio faltsuek "mirariak" egingo dituztela. Mehatxuzko gutun bat ere bidaltzen dio Floryri.

John Flory, 35 urteko teka saltzailea, ilgora zarpail baten antzeko jaiotza-marka duena, hiru aste ematen ditu hilero oihaneko egurra erosten. Lagunik gabe bere lagun europar eta ezkongabeen artean, baina Birmaniako maitale batekin, desilusionatu egin da hiri probintzial bateko Europako Klubaren inguruan dagoen komunitate atzerriratu batean bizitzeaz. Aldi berean, hain dago Birmanian sartuta, non ezinezkoa baitzaio alde egin eta Ingalaterrara itzultzea. Floryk lagun on bat du, indiarra, Veraswami doktorea, eta sarritan bisitatzen du, doktoreak "elkarrizketa ikasia" deitzen dionaren bila. Baina Floryk britaniarrak diru-emaile soil gisa kaleratzen dituenean, gezur bat biziz, "gure anaia beltz gizajoak ebatsi beharrean altxatzeko gauden gezurra", atsekabea sortzen du doktorearengan, britainiarren alde egiten baitu, erremediorik gabeko inperio baten administratzaile eraginkor gisa. Bere maitalearekiko, Flory emozionalki anbibalentea da: "Batetik, Floryk Birmania maite du eta bere pasioa partekatuko duen kide bat maitatzen du, bertako beste europarrei ulertezina egiten zaiena; bestetik, arrazoi funtsean arrazistengatik, Floryk sentitzen du europar emakume bat bakarrik dela onargarria bikote bezala".

Badirudi Floryren nahiari Elizabeth Lackersteenen etorrerarekin erantzuten zaiola, Lackersteen jaunaren iloba umezurtza, bertako egur enpresako zuzendaria. Floryk erreskatatu egiten du bufalo txiki batek eraso egingo diola uste duenean. Berehala eramaten dute berarekin, eta denbora pixka bat ematen dute elkarrekin, arrakasta handiko tiro-espedizio bati amaiera emanez. Floryk lehoinabar bati tiro egiten dio, Elizabethi larrua trofeo gisa aginduz. Fantasia erromantikoan galduta, Floryk imajinatzen du Elizabeth bere desiraren objektu sentibera dela, "ulertu eta behar zuen laguntasuna emango dion" emakume europarra. Ama Hla May, bere maitale eder eta birmaniarra, etxetik botatzen du. Hala ere, Floryk birmaniarren kultura aberatsaren bertuteak goraipatzen dituen bitartean, azken honek Elizabeth beldurtu eta uxatzen du, "basakeriatzat" hartzen baititu. Are okerragoa da Floryk goi-mailako arte eta literaturarekiko duen interesa, eta horrek gogora ekartzen dio Elizabethi bere ama harroputza, Parisen zoritxarrean hil zena, ptomeoak eragindako intoxikazioa, artista bohemio gisa maskaratzen ari zen bitartean baldintza iheskorretan bizitzearen ondorioz. Floryk erabat ezagutzen ez dituen erreserba horiek gorabehera, berarekin ezkontzeko prest dago, bere osaba beti-betiko ebriratuaren pobreziatik, ezbeharretik eta aurrerapen desegokietatik ihes egiteko.

Flory ezkontzeko eskatzera doa, baina lehenik izebak eteten ditu, eta bigarrenik lurrikara batek. Lackersteen andrearen etenaldia deliberatua da Verrall izeneko teniente militar bat Kyauktada hirira iristen ari dela jakin duelako. Oso familia onekoa denez, Elizabethentzat senarra baino ikuspegi hobea ikusten dio Elizabethi. Lackersteen andreak Elizabethi esaten dio Floryk Birmaniako maitale bat duela Verrallera bidaltzeko amarru gisa. Izan ere, Flory maitale bat edukitzen aritu zen, baina ia Elizabeth iritsi zen unean alde egin zion. Elizabeth izutu egiten da, eta Verrallentzat lehen abagunean erortzen da, harroa eta gaiztoa baita denentzat, berarentzat izan ezik. Flory lur jota dago, eta erbestean egon ondoren, leopardo larrua ematen saiatzen da. Sendatze-prozesu nahasiak larruazala kiratsa dariola utzi du, eta keinuak senargai pobrearen izaera osatu besterik ez du egiten. Floryk Elizabethi ematen dionean, Elizabethek onartu egiten du, kiratsa dariola, eta gizonak haien harremanaz hitz egiten du, oraindik maite duela esanez. Zoritxarrez sentimenduak ez direla elkarren artekoak esanez erantzuten dio, eta etxetik alde egiten du Verrallekin zaldi gainean joateko. Flory eta Elizabeth elkarrengandik aldentzen direnean, Lackersteen andreak lehoinabarraren larruazala erretzeko agintzen die zerbitzariei, Flory eta Elizabethen arteko harremanaren hondamena irudikatuz.

U Po Kyinek Veraswami doktorearen aurka egin duen kanpaina Kyauktada Europako Klubeko kide izateko helburua baino ez da. Kluba presionatu dute bertako kide bat aukeratzeko eta Veraswami doktorea da hautagairik probableena. U Po Kyinek preso baten ihesaldia antolatzen du eta matxinada bat prestatzen du, Veraswami doktoreak errua izan dezan. Matxinada berehala hasi eta bertan behera uzten da, baina bertako matxinatu bat Maxwell dibisioko ofizialak hiltzen du. Berezitasunik gabe, Floryk Veraswami doktorearen alde hitz egiten du eta klubeko kide gisa proposatzen du. Une horretan, Maxwellen gorpua, tiro egin zion gizonaren bi senidek ia zati-zati eginda, hirira ekarri zuten. Horrek tentsioa sortzen du birmaniarren eta europarren artean, Ellis egur saltzaile maltzur eta arrazistak bertako haurrei egindako eraso basati baten ondorioz. Britainiarren aurkako istilu handi bat hasten da, baina ez eraginkorra, eta Flory heroi bihurtzen da Veraswami doktorearen laguntzarekin kontrolpean edukitzeagatik. U Po Kyin saiatzen da kreditua eskatzen, baina ez da sinesten, eta Veraswami doktorearen ospea berreskuratu da.

Verrallek Kyauktada utzi du Elizabethi agur esan gabe, eta Floryren bila doa berriro. Flory pozik dago eta Elizabethekin ezkontzeko asmoa du. Baina U Po Kyinek ez du amore eman. Floryren maitale ohi birmaniarra kontratatzen du Elizabethen aurrean eszena bat sortzeko elizako sermoian. Flory atsekabetuta dago, eta Elizabethek ez du berarekin zerikusirik izan nahi. Galerak garaitua eta bere kabuz etorkizunik ikusten ez duena, Floryk lehenik bere txakurra hiltzen du, eta gero bere burua.

Veraswami doktorea lur jota dago eta beste barruti batera bidali dute. U Po Kyinen asmoek arrakasta izan dute, eta bere bizitza berrerosi eta bere bekatuak garbitzeko asmoa du pagodaren eraikuntza finantzatuz. Apoplexiaz hiltzen da lehen pagoda eraikitzen hasi baino lehen, eta emazteak igel edo arratoi bezala bizitzen ikusten du. Azkenean Elizabeth Macgregorrekin ezkonduko da, hiriko goi funtzionarioa eta askoz zaharragoa. Komisarioordearen emaztearena egiten du pozik, bere beldur bizi diren bertakoei muzin eginez; Britainiar Inperioaren eramaile estandar eta "burra memsahib" ("gizon handiaren emaztea") gisa duen patua betez.

 Pertsonaia nagusiak 

 John (edizio batzuetan, James) Flory: eleberrian zehar "Flory" deitzen zaio. Erdiko pertsonaia da, hogeita hamar urte inguruko zur-merkataria. Sor-marka urdin eta luze bat du, begitik ezkerreko masailean ahoaren saihetsetaraino luzatzen zaiona, eta saiatzen da jendeari aurpegiaren ezkerraldea erakusten, jaiotza-marka beldurgarria dela uste baitu. Lotsatzen denean edo bere buruari begiratzen dionean, bere jaiotza-marka gogoratzen du, bere ahuleziaren sinboloa. Oso atsegina da Veraswami doktore indiarrarekin, eta estimatzen du Birmaniako kultura. Horrek klubeko kideekin gatazkan jartzen du, bere iritzi erradikalak gustuko ez dituztenekin. Bere izaera nahiko lotsatia dela eta, eta liskarrak ez dituela gogoko ikusita, argumentuetan helburu erraza da, batez ere Ellisekin. Horrek birmaniarren alde erabat ez egitera bultzatzen du. Asko sufritzen du emozionalki Elizabethekin maiteminduta dagoelako. Elizabethi baino ez zaio bururatzen, baina interes kontrajarriak dituzte, eta ez dio maitasunari aurre egiten. Floryk birmaniarrei eusten die; Elizabethek, berriz, piztiatzat ditu. Floryk nahi du Elizabethek estima dezala, batez ere bere sor-marka oztopatzailearekin, hala ere birmaniarren alde egin nahi du. Bere nortasun ezezagunaren ondorioz, birmaniarrei eta ingelesei eusten die. Elizabethek Flory bigarren aldiz utzi ondoren, bere buruaz beste egiten du.
 Elizabeth Lackersteen: Bi gurasoak galdu eta Lackersteenstarrekin Birmaniara bizitzera datorren neska ingeles ezkongabea. Ama argala hil baino lehen, elkarrekin bizi izan ziren Parisen. Amak artistatzat zeukan bere burua, eta Elizabethek gero eta gorroto handiagoa zien bohemiar bizimoduari eta kultura-harremanei. Elizabethek 22 urte ditu, "neska liraina" da, ile motza du eta obus dortokazko betaurrekoak daramatza. Eleberrian zehar, gizon batekin ezkondu nahi du, izebak etengabe presionatzen diolako, eta aberastasunak eta gizarte-klaseak maite dituelako, eta hori ez luke lortuko senarrik gabe denboraldi honetan. Flory ezagutzen duenean, maitemindu egiten da emakume zuriak Birmaniakoak baino gehiago estimatzen dituelako. Flory lehen aldiz utzi ondoren, Verrall gorteiatzen du, eta honek bat-batean uzten du agur esan gabe. Bigarren aldiz Flory uzten duenean (eta bere buruaz beste egin ondoren), MacGregor komisariordearekin ezkontzen da.
 Lackersteen jauna: Elizabethen osaba eta Lackersteen andrearen senarra. Lackersteen egur enpresa bateko zuzendaria da. Edale astuna da, eta bere bizitzako helburu nagusia "ondo pasatzea" da. Hala ere, bere jarduera eten egiten du "katu bat mousehole madarikatu baten gainean bezala" beti begira egoten den emazteak, zeren egun batez bakarrik utzi eta hiru neska birmaniar biluziz inguraturik aurkitzera itzuli zenetik, ez baita berataz bakarrik fidatzen. Lackersteenen lizunkeria bere iloba Elizabethengana sexu-aurrerapenak egitera hedatzen da.
 Lackersteen andrea: Elizabethen izeba eta Lackersteen jaunaren emaztea. Lackersteen andrea "hogeita hamabost urte inguruko emakume bat da, guapoa era konorterik gabe eta luze batean, modako plater bat bezala". Memsahib klasiko bat da, Rajeko funtzionarioen emazteentzat erabiltzen den titulua. Ez bera, ez iloba, ez dira atzerrira joan. (Birmaniar Egunetan, Orwellek honela definitzen du memsahiba: "Horia eta argala, koktelen gainean eskandalua sortzen duena, herrialdean hogei urtez bizi dena hizkuntzaren hitzik ikasi gabe"). Eta hori dela eta, Elizabethek uste du goi mailako gizon batekin ezkondu beharko lukeela, Elizabethi etxea eta lagun dituen aberastasunak emango lizkiokeenarekin. Elizabeth izorratzen du senarraren bila: lehenik, Verrallekin ezkontzea nahi du, eta gero, hark alde egin ondoren, Floryrekin.
 Veraswami doktorea: mediku indiarra eta Floryren lagun ona. Myanmarren bizi diren britainiarrenganako begirunea besterik ez du, eta askotan esaten du britainiar kolonialismoaren alde dagoela, nahiz eta europar komunitateko askok, Ellis barne, errespetatu ez. Veraswamik eta Floryk sarritan hitz egiten dute hainbat gairi buruz, Veraswamik ikuspuntu britainiarra aurkezten du eta Floryk birmaniarren alde egiten du. Veraswami doktorea Po Kyinen jomugan dago Europako klubean sartzeko. Veraswami doktoreak klubeko kide izan nahi du ospea eman diezaion, eta horrek babestu egingo du U Po Kyin barrutitik kanporatzeko saiakeretatik. Flory errespetatzen duenez, ez du zigortzen klubean onar dezaten. Azkenean, U Po Kyinek Veraswami doktorea erbesteratzeko asmoa du. Beste ospitale batera bidaltzen dute lanera.
 U Po Kyin: magistratu ustel eta maltzurra, neurriz gainekoa, baina ezin hobeto hornitua eta aberatsa. 56 urte ditu eta bere izenean dagoen U titulua du, Birmaniako gizartean ohorezkoa dena. Nahi dituen ekintza gaiztoak egin ditzakeela sentitzen du — beren diruari iruzur egitea, errugabeak espetxeratzea, neska gazteak abusatzea —; izan ere, nahiz eta, "uste budistaren arabera, beren bizitzan gaiztakeria egin dutenek hurrengo haragitzea arratoi, igel edo beste animalia baxu baten itxuran emango duten", bekatu horien aurka bere bizitza osoa pagodak eraikitzea eta justizia karmikoaren balantzak finantzatzea bezalako lan onetan eman nahi duen. Veraswami doktoreari eraso egiteko asmoekin jarraitzen du, matxinadara bultzatuz ariketaren parte bezala, Veraswami doktorea itxura txarra emateko eta klubeko hautagai potentzial bezala kanporatzeko, horrela bazkide izatea bere kabuz ziurtatu ahal izateko. Klubeko kide izateak bere aurkako azpijokoak bertan behera utziko dituela uste du. Nagusitasuna galtzen du Floryk eta Vereswamik matxinada ezabatzen dutenean. Flory hil ondoren, Kyin Europako Klubeko kide bihurtzen da. Klubean sartu eta gutxira, pagodak eraiki baino lehen hil zen. "U Po lapur, eroskeria, xantaia eta traizioz aurreratu da, eta bere karrera ustela kritika larria da, bai bere arrakasta ahalbidetzen duen arau ingelesaren aurka, bai bere izaera hain gaizki juzgatzen duten bere nagusi ingelesen aurka".
 Ma Hla May: Floryren maitale birmaniarra, Elisabethekin topo egin baino bi urte lehenago berarekin egon dena. Ma Hla Mayk uste du Floryren emazte ez-ofiziala dela, eta Birmaniako europar komunitatearekin lotuta egoteak dakartzan pribilegioez baliatzen da. Flory bere gastuak ordaintzen aritu da elkarrekin. Hala ere, Elizabethekin liluratuta geratu ondoren, Elizabethekin zerikusirik ez duela gehiago nahi jakinarazten dio. Ma Hla May atsekabetuta dago eta xantaia egiten dio behin eta berriz. Behin Floryren etxetik botata, beste herritarrak harengandik aldentzen dira, eta ez du senarrik aurkitzen hari eusteko. U Po Kyinek animatuta, zeinak agenda alternatibo bat duen Floryren ospea galarazteko klub barruan, Floryrengana hurbiltzen da europarren aurrean eta eszena dramatiko bat sortzen du, mundu guztiak jakin dezan harekiko hurbiltasuna. Katramila horrek betiko zikintzen du Elizabethek Floryri buruz duen pertzepzioa. Azkenean putetxe batera joaten da.
 Ko S'la: Birmaniara iritsi zen egunetik Floryren zerbitzari zintzoa da. Adin beretik hurbil daude, eta Ko S 'la arduratu da geroztik Floryz. Flory ondo zerbitzatzen badu ere, ez ditu bere jarduera asko onartzen, batez ere Ma Hla Mayrekin duen harremana eta edateko dituen ohiturak. Flory ezkondu beharko litzatekeela uste du. Flory Birmaniara iristean zegoen egoera arduragabe berean geratu da. Ko 'Laren begietan, Flory oraindik mutila da. Ko S 'Lak, aldiz, aurrera egin du bere bizitzarekin, emazteak hartu eta bost seme-alaba hazi baititu. Flory errukiorra da bere umekeriagatik eta bere jaioterriko markagatik.
 Lieutenant Verrall: Polizia militar bat, hirian aldi baterako lekualdatzea duena. Flory ez den guztia da: gaztea, ederra, pribilegiatua. Parearen semerik gazteena da, eta mundu guztiari begiratzen dio, gizalegeari eta ohitura onei amore eman gabe. Bere kezka bakarra hirian poloan jokatzea da. Ez du aintzat hartzen pertsona baten arraza, bere azpian daude denak. Verrall burugogorra eta autozentratua da. Izebak adoretuta, Elizabeth Verrallen atzetik dabil ezkongai gisa, baina aldi baterako bakarrik erabiltzen du. Azkenean, Elizabethi hitzik esan gabe desagertzen da hiritik.
 Macgregor jauna: komisariorde eta klubeko idazkaria. Zuzena eta asmo onekoa da, baina baita ponpoxoa eta bere burua ere. U Po Kyin Macgregor jaunarekin harremanetan jartzen da gutun anonimoen bidez Veraswami doktorearen aurkako erasoekin jarraitzen duen bitartean klubean postu bat lortzeko. Hirian geratzen den ezkongabe bakarrenetakoa denez, Elizabethekin ezkontzen da.
 Ellis: Birmanian egur enpresa bat kudeatzen duen arrazista maltzur eta bortitza. Klubeko kide arrunt eta zakarra da, eskandaluak piztea gustatzen zaiona. Ellisek dio Birmaniako herria ez dela gai herrialdea gobernatzeko. Birmaniar kulturari dion gorrotoak Floryrekin liskarrak sortzen ditu Floryk birmaniarrekin duen adiskidetasunagatik, batez ere Veraswami doktorearekin. Ellis U Po Kyinen planaren alde dago Veraswami doktorearen ospea hondatzeko eta ez du Veraswami doktorearen erruduntasunaren frogarik behar.
 Francis eta Samuel: Frantzisko eskribau eurasiarra da Indiako diru-mailegatzaile batentzat, eta Samuel, berriz, erregutzaile batzuentzat. Biak misiolari kristauen semeak dira. Liburuak haien ondare mistoarekiko jarrerak aztertzen ditu.

 Estiloa 
Orwelleko biografo D. J. Taylorrek dioenez, "eleberriaren gauzarik deigarriena bere hizkuntzaren bitxikeria da: rococo irudien zalaparta, bere eskuetatik arriskutsuki ihes egiten duena".

Orwellen beste biografoetako batek, Michael Sheldenek Joseph Conrad adierazi du, Somerset Maugham etaE. M. Forster eragin posible gisa iradoki direla, baina uste du, halaber, "Housmanen mamua asko zintzilik dagoela liburuaren gainean". Stansky eta Abrahams idazleek, Flory pertsonaiak ziurrenik Robinson kapitainarengan, Orwellek Mandalayn ezagutu zuen ofizial ohi kutxazain batean, "bere opio erretzaile eta bertako emakumeekin", bere sustrairik sakonenak fikziorako trazagarriak direla adierazi zuten, Joseph Conraden Lord Jim-etik hasi eta Maughamen berezitasun ezagunenetakoak diren Ekialdean hazitara joandako ingeles guztien bidez.

Jeffrey Meyersek, Orwellen lanaren 1975eko gida batean, E. M. Forster konexioari buruz idatzi zuen, "Birmaniako Egunetan eragin handia izan zuen A Passage to India lanak, 1924an argitaratu zena Orwell Birmanian zerbitzatzen ari zenean. Bi nobelak ingeles batek indiar mediku batekin duen adiskidetasunari buruzkoak dira, eta kolonietara irten, konprometitu eta gero apurtzen duen neska bati buruzkoak. Biek erabiltzen dituzte Clubeko eszenak gizarte kolonialaren zeharkako atal bat agerian uzteko, eta biek neurtzen dute pertsonaien nortasuna eta balioa beren arraza-jarreren arabera...Baina Birmaniako Egunak liburu askoz ezkorragoa da A Passage to India baino, porrot ofizialak ez baitira berrerosten harreman pertsonal arrakastatsuen bidez.

Orwellek berak honako hau adierazi behar zuen Why I Write (1946) lanean: "Amaiera zorigaiztokoak zituzten eleberri naturalista izugarriak idatzi nahi nituen, deskribapen zehatzez eta antzekotasun atxilotzailez beteak, eta, gainera, pasarte morez beteak, zeinetan nire hitzak, neurri batean, beren soinuaren onerako erabiltzen ziren. Eta, hain zuzen ere, nire lehen nobela, Birmaniako egunak, liburu mota hori da.

 Gaiak 

 Kolonialismo 
Nobelako pertsonaia bakoitzak kolonialismoarekiko ikuspegi desberdinak ditu, gizartean duten aurrekariak eta estatusak eraginda. Steven L. Keck Singapurreko Unibertsitatearen arabera, eleberriak kolonialismoa irudikatzeak "esperientzia inperialaren mitologiaren parte izatera eraman zuen, ez bakarrik Birmaniarentzat, baita Britainiar Inperio osoarentzat ere". Birmaniako Egunak Myanmarko historiako garai batean gertatzen dira, britainiarren mende zegoenean, eta Orwellek kolonialismoaren kritika gisa erabili nahi izan zuen nobela, bai birmaniarrengan bai britainiarrengan izan zituen ondorioetan. Birmaniako gizarte koloniala arrazaren arabera banatzen da, "europarrek Birmaniako lurrak eta herriak ustiatzen dituzte, eta, aldi berean, erbesteratzearen eta isolamenduaren kostua etsipenaren aurka borrokatzea zela ikusten da". Birmaniarrak eta indiarrak, aldiz, erregimen kolonialaren aldekoak eta kontrakoak dira. Keckek uste zuen Saya San nekazarien matxinadak garai hartan iraun izanak eragina izan zuela Orwellek kolonialismoarekiko zuen jarrera ezkorrean.

Birmaniako Egunek maiz erabiltzen dituzte nobelako pertsonaiak koloniaren arauari buruzko argudio handiagoak ilustratzeko. Flory, kolonialismoarekin desilusionatu zen norbait, Veraswami doktorearekin britainiar kolonialismoaren gaineko eztabaidan sartu zenean, bakoitzak hainbat puntu ematen ditu kolonialismoak Birmanian dituen ondorioei buruz. Floryk dio britainiarrei Birmania bakarrik interesatzen zaiela koloniak eskaintzen dituen aukera ekonomikoengatik, eta "gezur bat" bizitzen ari direla: "Gure anaia beltz gaixoak altxatzeko gaude, lapurtzeko baino gehiago". Veraswami doktoreak esan du Erresuma Batuko gobernuak Birmania hobetu duela, koloniako azpiegitura, osasun eta hezkuntza mailak adieraziz. Era berean, Veraswamik ohartarazten du kolonia britainiarra ez balitz, ez zela gai izango Birmanian mediku izateko. Haien argumentuak bere horretan dirau, baina ez dira akordio batera iristeko gai, eta zalantzarik gabe amaitzen dira.

Birmaniaren estatusa ere aztertu zuen nobelak, Britaniar Raj-aren zati gisa, aparteko kolonia izan beharrean. Maung Htin Aung birmaniar adituak, Birmaniako Egunei buruz idatzitako artikulu batean, eleberriak "dokumentu historiko baliotsu" gisa balio izan zuela zioen, "Birmanian nagusi ziren tentsioak bizi-bizi erregistratu zituelako, eta anglo-birmaniar harremanetan sartu ziren elkarren arteko susmo, etsipen eta nazkak, Indiako Gobernuaren Aktaren ondorio zuzen gisa, Birmania bere erreformen bidetik kanpo utziz".

 Isolamendua 
Floryren pertsonaia, Pukka sahiba, Birmania kolonialean europar komunitateak aurrez aurre duen isolamenduaren irudikapen enblematikoa da, Orwellek bere Shooting an Elephant ipuin laburrean ere aztertu zuen gaia. Birmaniar kulturarekiko bere liluraren, Birmaniako zenbait lagun egiten saiatzen ikusten duenaren, eta kolonialen teka merkatari gisa duen paperaren (klase gobernatzaileko kide gisa horrelako kultura bat inoiz hurbiletik ezagutzen ez duela ziurtatzen duena) artean urratua dago. Birmaniarrak ere defendatzen ditu, eta Veraswami doktorearekin eztabaidan aurrez aurre dituzten hainbat gairen alde egiten du, Europako komunitatetik isolatzen duen kolonialismoarekiko desilusioa berretsiz. Floryk birmaniarrak eta europarrak asebete nahi ditu, baina azkenean ez bata ez bestea atseginez, are gehiago bere isolamendua berretsiz.

 Arrazakeria 
Arrazakeriaren gaia maiz agertzen da Birmaniako Egunetan, Burgosko hiru talde etniko nagusien arteko elkarrekintzetan irudikatua: europarrak, indiarrak eta birmaniarrak. Flory nobelaren zati handi bat bertan gastatzen duen Europako jaun klubak eztabaida bat du klubean "bertakoa" (birmaniarrei buruzkoa) onartu ala ez, Ellis arrazista bortitz eta maltzurrarekin berehala aurka eginez eta esanez ez duela inoiz klub bat "bertakoekin" partekatuko. Arrazakeria gai sendoa da eleberrian zehar, eta Birmaniako europar komunitateak sarritan adierazten du jarrera arrazistak dituztela haiekin harremana duten indiar eta birmaniarrekiko. Kecken iritziz, Birmaniako Egunetan arrazakeriaren irudikapena historialari ugarik aipatu dute "historia modernoaren ezaugarri garrantzitsuenetariko batzuk aztertzeko bide gisa".