Ovidie

Éloïse Delsart, Ovidie bezala ezaguna (Lille, 1980ko abuztuaren 25a) frantziar zinema zuzendari, kazetari, idazle eta aktorea da.

Askotan aktore pornografiko gisa izan zuen iraganera laburtua (1999tik 2002ra), 2023an argitaratutako La chair est triste hélas liburuan, "anekdotikotzat" jo zuen bere bizitzako atala da. Kameraren atzetik igaro zen, pornografia feministaren lerroan X filmak eginez lehenbizi, dokumentaletan soilik aritu aurretik. Letretako doktorea 2020an, kazetari eta zutabegile ere izan zen hainbat komunikabidetarako. Bestalde, hainbat lan idatzi ditu, gehienak sexualitatearen edo haren irudikapenaren ingurukoak.

 Biografia 

 Gaztaroa eta prestakuntza 
Éloïse Delsart Lillen jaio zen, eta guraso funtzionario nahiko ezkertiarrak zituen...... Nerabeentzako psikiatria-establezimenduak zuzendu zituen amak; aita, berriz, zuzendaria zen.

Nerabezaroan ezker muturrean militatu zuen —garai hartako mutil-lagunarekin batera SCALPen (Section carrément anti-Le Pen) antena lokal bat sortu zuen—, eta sexuaren aldeko jarrera feministak izan zituen.. Batxilergo literarioa egin ondoren, filosofia ikasketei ekin zien.

Hamasei urterekin pornografia deskubritu zuen, zeinaren gainean a priori oso negatiboak zituen, eta ondorioztatu zuen pornoa, feminista tradizionalek uste dutenaren kontrara, emakumeak askatzeko tresna izan daitekeela. Orduan, joaten zen ildo feministarekin apurtu zuen, eta sexuaren aldeko feminismoaz zaletu zen; Annie Sprinkle estatubatuarra bezalako pertsona ezagunek gorpuzten zituzten haren ideiak.

2020an, Giza Zientzietan eta Humanitateetan doktoretza lortu zuen.

Éloïse Becht jaiotza izena hainbat hedabidek eman zioten, akats baten ondorioz, Ovidiek adierazi zuen Becht izena ez zela berea..Hau adierazi zion Xavier de La Porte-ri, France Inter-en, Le code a changé saioan, Wikipediako bere orriari buruz: «Becht ez da nire deitura, baizik eta duela 20 urte nirekin egon zen pertsona batena (hots, 2000 urteen hasieran)». Gerora, komunikabideek eta internetek hori jaso zuten (zeinek Wikipedia erabil zezaketen iturri "fidagarri" moduan). Hemen entzungai: L'autobiographie numérique d'Ovidie (audio-grabaketaren bosgarren minututik aurrera).RTS-eko Question Q,saioan, Christine Gonzalez, Julien Burri eta Stéphane Gabioudena, antzeko adierazpenak egin zituen Wikipediako bere orriaz, zeinak «ez baitu bere abizena ere erabiltzen» («Becht» abizena bakar-bakarrik erabili izan du luzaz). Hemen entzungai: Question Q - Ovidie, libre et radicale (audio-grabaketaren hogeita hamaseigarren minututik aurrera).

 Ibilbidea 

 Zinema eta telebista 
Ovidiek aktore ibilbidea izan zuen 1999tik 2003ra, eta zuzendari 2000tik 2010era.. Nitxo kategoria bat sortu zuen film erotiko eta artistikoentzat. Dokumentalgile gisa, besteak beste, Là où les putains n'existent pas (2018, Putak existitzen ez diren lekua) egin zuen..

 Aktorea 
AEBetako aktoreak imitatu nahian, pornografiaren ingurunera hurbiltzea erabaki zuen. 1999an, Marc Dorcelen kolaboratzaile bat ezagutu zuen bideo erotikoaren areto batean, zein «ondo informatu» zuen ofizioari buruz. Elkarrizketa haren ondoren, produkzio-etxera hautagaitza-gutun bat bidali zuen. Handik gutxira, Alain Payetek zuzendutako La Fête à Gigi (Gigiren festa) bere lehen filma filmatu zuen Dorcelentzat: izengoiti gisa Ovidie aukeratu zuen, ez Ovidiori erreferentzia egiteko —egunkari batzuek idatzi ahal izan zuten bezala—, baizik eta Ptilucen Destin farceur (Destinu txantxagilea) komikiko pertsonaia bati, gizartetik at bizi den arratoi emea; zeinarekin identifikatzen baitzen garai hartan.

2000ko hamarkadaren hasieran, berehala bihurtu zen Frantziako pornoaren izar. Publiko handiko komunikabideek, oro har, nortasun eta itxura gotikoagatik nabarmendu zuten, eta hainbat telebista-saiotan agertu zen. Filosofiako ikasle gisa egindako ibilbideagatik ez ezik, erreibindikazio-diskurtsoagatik —«sexu-langile» gisa aurkezten du bere burua— eta feministagatik ere nabarmendu zen, eta, garai hartan, «X-aren intelektuala» ezizena jarri zioten. Bere karrerak haustura eragin zuen ezker muturreko lagun ohiekin, patriarkatuari saldutzat baitaukate.
ezkerrera|thumb|Ovidie 2002an John B. Root-k fotografiatua. Xperiment filmaren errodajeari buruzko saioan.
Bere hitzetan, "emakumeak beren gorputzarekiko erruduntasunik gabe utzi nahi ditu, beren desioaren beldur izateari utz diezaioten". Ez zituen onartu degradatzailetzat jotzen zituen sexu-praktikak, eta filmaketetan preserbatiboa erabiltzea eskatu zuen bigarren filmetik aurrera.Emmanuel Poncet, « Major de l'X », Libération, 8 janvier 2002.

2003an, aktore pornografiko izateari utzi zion, eta bere zuzendari-lanari ekin zion.. X aktore gisa egin zuen azken filma, Katsumi à l'école des sorcières (Katsumi sorginen eskolan), 2004an estreinatu zen.

Aktore ibilbideari amaiera eman aurretik, "tradizional" deituriko filmen zuzendari batzuentzat filmatu zuen: Bertrand Bonello Le Pornographe (Pornografoa), Jean-Pierre Léaudekin (Nazioarteko Kritika Saria Cannesen, 2001ean); Jean-Jacques Beineixen Mortel Transfert; All About Anna, Lars von Trierrek ekoitzia, eta Jean Rollin zinemagile fantastikoak zuzendutako La Nuit de horloges (Erlojuen gaua). 2016an, Benoît Delépine eta Gustave Kervernen Saint Amour-en agerpen bat egin zuen, non erantzuna eman zion Benoît Poelvoorde-ri.

Bere lehen aktore-karrera onartzen zuen, baina uko egiten dio porno-izar ohi gisa etiketatua izateari, komunikabideek pornoarekin zerikusirik ez duten gaiei buruz galdetzen diotenean. Behin baino gehiagotan hartu izan du X-eko gainerako aktore eta aktoreen defentsa. Besteak beste, salatu izan du, oro har, jasaten duten estigma soziala (adibidez, Rhabillage (Berriz janztea) dokumentalean, 2011) edo haien lan baldintzen degradazioa (Pornocratie (Pronokrazia), 2017). Era berean, jazarpena edo irainak jasaten dituzten emakumezko aktoreak defendatu ditu, izan Clara Morganen haurdunaldia dela-eta iraindua, izan ziberjazarpenaren biktima den Nikita Bellucci.

 Zuzendaria 
2000n, aktore gisa urtebete zeramala oraindik hemeretzi urte baino ez zituela, Marc Dorcel produkzioen enkarguz zuzentzera pasatu zen, Orgie en noir (Orgia beltzez), beldurrezko filmen eta Ed Wooden estiloaren parodia egiten duena. Ondoren, bere filmetan agertzeari utzi zion, nahiz eta, aldi berean, beste zuzendari batzuen filmetan jarraitu zuen. Hurrengo urtean, Dorcelek Lilith filma ekoitzi zuen. Filmarekin pornografia feminista jorratu zuen, eta bere lehen film luze arrakastatsutzat jo zuen. Ondoren, sexu-hezkuntza jorratu zuen, Sexualité: mode d'emploi (Blue One, 2001) lanarekin, eta, ondoren, Le Point G (V. Communications, 2007) lanarekin.

2009an, Jack Tylerrekin batera, Histoires de sexe(s) (Sexu-kontuak) filma ekoitzi zuen, sexu-eszena ohi baino errealistagoak erakustea eta gizonen eta emakumeen sexualitatearen pertzepzio-desberdintasunak deskribatzea helburu zuena. Egileek aretoetan estreinatzeko helburua zuten, baina CNCak X gisa sailkatu zuen filma. Ondoren, Kultura Ministerioak sailkapen hori baliogabetu zuen, eta, ondorioz, Histoires de sexe(s) filmak ez zuen ustiapen-bisarik izan. Canal+ katean emititu zen X katerako ezarritako ordu-tartean, eta azken hiru urteetako ikus-entzule kopururik onena lortu zuen, ohi baino hiru aldiz ikusle gehiago izan baitzituen.

Ondoren, Canal+erako X filmak egiten jarraitu zuen Ovidiek. 2010ean, ohitura-komediaren eta bikoteentzako film pornografikoaren arteko genero hibrido baten sorkuntzan jarraitu zuen, Infidélité (Infidelitatea) zuzenduz, berrogeialdiaren krisia eta desioaren gainbehera jorratzen zituen filma. Gero, 2012an, Liberté sexuelle (Sexu-askatasuna) filmarekin, tele-errealitateari eta sexu komunitarioari buruz galdetzen duen filma (non agertzen den, soilik jantzita). Ondoren, 2013an, Pulsion (Pultsioa) zuzendu zuen, non Christophe Bier zinema-kritikaria eta Daniel Morin animatzailea agertu ziren. 2014an, Le Baiser (Muxua) filma egin zuen, Madison Young estatubatuar sexuaren aldeko aktore feministarekin egindako X filma, non bisexualitate femeninoaren irudi errealista eman nahi izan zuen, porno mainstream-ean oso gaizki irudikaturik dagoela uste baitu.

2016an, Dist de Kaerthekin batera, X-Girl contre Supermacho (X neska supermatxoren aurka) zuzendu zuen, Stoya estatubatuar izarra protagonista zuen bi ataleko film pornografikoa. Filmaren bi zatiek emakumezkoen ikuspegia (Ovidiek egina) eta gizonezkoen ikuspegia (Dist de Kaerthek egina) erakusten dituzte, hurrenez hurren.

X ibilbidean, Ovidiek bi garaikur irabazi zituen aktore gisa, eta hamabi zuzendari gisa; besteak beste, bi Ohorezko Urrezko Hot irabazi zituen 2001ean eta 2009an, gidoi onenaren Urrezko Hot saria 2001ean, urteko filmaren saria 2013ko Feminist Porn Awards sarietan, eta errealizazio onenarena 2014ko Feminist Porn Awards sarietan.

2017an egin zuen helduentzako bere azken filma: Chloé, l'embrasement (Chloé, sugartzea).

2019ko martxoan, Canal+ek bere lehen fikzio ez-pornografikoa eman zuen, Un jour bien ordinaire (Egun arrunt-arrunt bat), Corentin Coëpletekin batera zuzendutako film laburra, eta aktore-lanetan: Benjamin Biolay, Romane Bohringer, Pablo Cobo, Anne Benoît, Nina Roberts eta Catherine Corringern.

 Dokumentalgilea 
2008ko maiatzetik 2015eko irailera, Ovidiek zuzendari jardun zuen Canal Satellitetik emititzen zen Frenchlover TV bikoteentzako sexu heziketa kateko programetan. Bertan, helduentzako 200 film baino gehiago egin zituen, izaera hezitzailearekin. 2015eko urrian katea utzi zuen.

2011tik aurrera, genero dokumentalera jo zuen Rondes et Sexy (Borobilak eta sexiak) filmean, gehiegizko pisua duten emakumeen sexualitateari buruzko 52 minutuko filma. Le sexe écolo (Sexu ekologista) ere egin du, sexualitateak ingurumenean duen eraginari buruzko 26 minutuko filma.

2011n, Envoyé spécial (Bidali berezia) (France 2) saiorako, Rhabillage egin zuen, 35 minutuko erreportaje bat, bost milioi ikuslek ikusia. Jean-Jacques Beineixek ekoitzi zuen, eta X-izar ohiek jasaten dituzten diskriminazio sozialak aztertzen ditu, bai ikuspuntu profesional batetik, bai familiar eta afektibo batetik. Emakume aktoreei gizonezko aktoreei baino gehiago eragiten dieten diskriminazio horiek, oro har sexismoaz eta emakumeen sexu askapena ez onartzea dihardu filmak. Nina Roberts, Nomi, Eliska Cross eta Brigitte Lahaie porno-izar ohien testigantzak jasotzen ditu erreportajeak.

2015eko ekainean, France 2k, Infrarouge saioan, Christophe Nick-ek ekoitzitako À quoi rêvent les jeunes filles (Zer dute amets neska gazteek) dokumentala eman zuen, eta hedabide berriek gorputzarekiko harremanean duten eraginaz galdetu zuen, baita digitalaren garaiko haurren sexualitateaz ere, eta, zehazki, Y belaunaldiko neska gazteenaz.

Ondoren, Pornocratie zuzendu zuen, 2017ko urtarrilean Canal+ katean emititua. MindGeek taldeak porno-industriaren kontrola nola bereganatu zuen azaltzen du dokumental horrek. Talde horren erretratu bat egin zuen: azaltzen du, besteak beste, Interneten doan kontsumitzeak nola murriztu zituen diru-sarrerak, nola 'uberizatu' den X eta nola okertu diren aktoreen lan-baldintzak, zeintzuk behartuak baitira gero eta muturrekoagoak ziren praktikak egitera. Film dokumentalen jaialdi ugarik hautatu izan dute filma, hala nola SXSW Austinen, CPH:DOX Kopenhagen, BAFICI Buenos Airesen, DOXA Vancouverren, DOK.fest Munichen, DOCVILLE Lovainan, Way out West Göteborgen.

2017an, Magneto Pressek ekoitzitako eta 2018ko otsailean Arten zabaldutako Là où les putains n'existent pas idatzi eta zuzendu zuen, Suediako gizarteari eta prostituzioarekiko zuen politika «abolizionistari» buruzko hausnarketa. Filmak "Jasmine Petite" deitzen zioten Eva Marree Kullander Smithen  ibilbidea jasotzen du, prostituta eta sexu-langileen eskubideen aldeko ekintzailea, semea kendu eta gero bikotekide ohiak 31 labankadaz hil zuena, Suediako gizarte zerbitzuetako bulegoetan. Filmak Amnesty International saria irabazi zuen Tesalonikako Nazioarteko XX. Zinemaldiko “Human Rights” kategorian.

2018an, Albert-Londres sariketan finalista izan zen.

2018tik 2020ra, esperimentazio bat sortu eta bultzatu zuen, Charenteko Emakumeen Eskubideen eta Berdintasunaren Saileko Ordezkaritzarekin eta Gurasotasunaren eta Hezkuntza Digitalaren Behatokiarekin lankidetzan, Haurrak pornografiaren eraginpean goiz jartzea prebenitzeko eta haren aurka borrokatzeko ekintza, nerabeak sentsibilizatzeko irudi pornografikoen eraginpean egotearekin, jazarpen digitalarekin eta gurasoen zaintzatik kanpoko edozein generotako eskaerekin lotutako arazoei buruz.

2019an, Artek Tu enfanteras dans la douleur (Minean erdituko zara) eman zuen, non indarkeria obstetrikoa salatu zuen, eta biktimei eta osasun arloko profesionalei eman zien hitza.

Urte berean, France Culturek bere dokumental saila zabaldu zuen 55 minutuko lau ataletan, L'Éducation sexuelle des enfants d'internet (Interneteko haurren sexu-heziketa), pornoaren hiper-irisgarritasunak nerabeengan duen eraginari buruzkoa.

Libres! Manifeste pour s'affranchir des diktas sexuels (Askeak! Inposaketa sexualetiatik askatzeko manifestua) bere lana animazio telesail moduan egokitu zuen, hiru minutu eta hogeita hamar segunduko hamar ataletan; 2021ean eman zuten Arten..

2021ean, (Sur)vivre sans sexe (Sexurik gabe bizi(iraun) egin zuen, Tancrède Ramonet-ekin batera, 53 minutuko lau atal, France Culture irratian emititutako Séverine Cassar-ek eginak, LSD, La série documentaire (LSD, dokumental-seriea) serie: 1. atala: Sexualités empêchées (Sexualitate galaraziak); 2. atala: L'absence de sexualité, une anomalie sociale (Sexualitaterik eza, anomalia soziala); 3. atala: Des vertus de l'abstinence (Abstinentziaren bertuteak); 4. atala: Sortir de la sexualité, un acte politique (Sexualitatetik irtetea, ekintza politiko bat)....

2021etik aurrera, CNCko ordezko komisarioa da, "Sorkuntza Dokumentalak eta Aldizkariak" hautaketa-batzordean..

2022ko apirilean, France 2k Le Procès du 36 (36ko prozesua) dokumentala eman zuen 'Infrarouge' saioan. Bertan aurkeztu zituen lehen auzialdiko prozesuaren epaiketaren nondik norakoak: prozesua 2019ko urtarrilean izan zen, non La Brigade de recherche et d'intervention (BRI, Ikerketa eta Esku-hartze Brigada) brigadako poliziak epaitu zituzten 36 quai d'Orfèvresen bortxaketa bat egiteaz akusatuak, eta zazpi urteko kartzela-zigorra ezarrita (2022an absolbitu zituzten biktima zalantzan jartzea eragin zuen apelazioko epaiketan).... 2021ean amaitu zuen dokumentala, eta epaiketa amaitu ostean zabaldu zuten, poliziei helegitea jarrita, «apelazioko epaiketa inola ere ez oztopatzeko», Ovidiek adierazi duenez..

 Literatura eta kazetaritza 
2002an, oraindik aktorea zela, Porno Manifesto liburua argitaratu zuen, Flammarion-en argitaratua Raphaël Sorin-en zuzendaritzapean, eta, ondoren, poltsiko formatuan berrargitaratua La Musardine-n. Bere ibilbidea eta sexuaren aldeko uste feministak biltzen ditu liburuak, eta pornografia sexu-askapenerako bektore gisa defendatzeko manifestua ere izan nahi izan zuen. 2004az geroztik, La Musardine argitaletxeko egile-faroetako bat da. Bere zortzi liburu argitaratu dituzte, besteak beste, Osez découvrir le point G (Ausartu G puntua aurkitzen) eta La Sexualité féminine de A à Z (Emakumearen sexualitatea Atik Zra). Beste argitaletxe batzuekin ere kolaboratu izan du, hala nola Éditions du Camion blanc-ekin, zeinak argitaratu baitzuen Un bon hippie est un hippie mort (Hippie onbat hippie hila da), Metal urbain post-punk taldearen historikoa.

Ovidiek Bréal argitaletxearekin lan egin zuen Sexe et Philo (Sexua eta filosofia) lanerako; lan horren egilekidea da Francis Métivier filosofia irakaslearekin. Bestalde, André Comte-Sponville filosofoarekin elkarrizketa bat izan zuen 'Philosophie Magazine' aldizkarian.André Comte-Sponville / Ovidie. Dialogue sous X • Dialogues, Sexe, Morale, Porno, Désir, Genre, Érotisme, André Comte-Sponville, Ovidie • Philosophie magazine.

Duo lan kolektiboan lehen komiki argitalpen bat egin ondoren (Fluide Glacial argitaletxea), Delcourt argitaletxearekin lan egin zuen gidoilari gisa Histoires inavouables (Istorio aitorrezinak) albumerako, Jérôme d'Aviauk marraztutako komiki erotikoa. Lana Angulemako Nazioarteko Komiki Jaialdian aurkeztu zuten, 2014ko urtarrilaren 31n... Harrera epela egin zioten Libérationen. Ondoren, egileek animazioetan parte hartu zuten, hala nola 2014an irakurketa marraztuetan...

Ondoren, Libres! Manifeste pour s'affranchir des diktats sexuels argitaratu zuen Diglee marrazkilariarekin elkarlanean.

Kazetari gisa kolaboratu izan du zenbait egunkari eta aldizkaritan, hala nola The Guardian, Union, Newlook, Causette, Libération, Metronews, Brain Magazine, eta zenbait irratitan, hala nola Oüi FM, Le Mouv', Nova......

2008ko uztailetik 2009ko otsailera arte, Ovidiek Parisko 'Oüi FM' irratian egiten zuen ofizial. Lehenik ostiraletan, sexuari buruzko kroniketan Christophe Crénelekin Spoutnik saioan, eta gero egunero 20:30etik 21:00etara Planète interdite saioan, beti ere Christophe Crénelekin. Arthur-ek irratia berrerosi eta programetako parrilla osoa birmoldatu zuenean amaitu zen saioa.

2012ko irailetik 2014ko ekainera, asteroko kronika bat, Boy meets Girl, eman zuen, Christophe Crénelekin batera Rodéo saioan (Le 16/18 birbataiatua), Le Mouv' irratian.

2017ko irailaz geroztik, ostiralero kronika bat aurkeztu zuen 'Radio Nova'n, L'heure de pointe (Ordu punta) saioan, Xavier de La Puertarekin batera.

2013tik 2016ra, blog feminista egin zuen 'Metronews' informazio gunean. Ondoren 'Brain Magazine' aldizkariaren webgunea garatu zuen.

2014ko abenduan, Pompidou Zentroko Informazio Liburutegi Publikoak antolatutako Borderline solasaldian esku hartu zuen.. 2007ko 52. Veneziako Biurtekoan, Frantzia ordezkatzeko hautatu zuten Sophie Calleren Prenez soin de vous (Zaindu zeure burua) erakusketan parte hartu zuen..

2018an, À un click du pire (Txarrenetik klik batera) liburua argitaratu zuen, non, aurreko urtean estreinatutako Pornocratie dokumentalaren ondorioz, pornoaren industriaren degradazioa salatzen duen, eta, bereziki, Interneten doan, inolako kontrolik gabe, adingabeek eskura ditzaketen bideo pornografikoak zabaltzea.

2024an, zakurrek gizartean duten lekuari buruzko lan bat argitaratu zuen, Asisse, debout, couchée (Eserita, zutik, etzana) izenekoa, eta, ondoren, 2025ean, gai horri heldu zion berriro, 8 ataleko podcast sail batean, Vie de chien (Zakur bizitza) LSD, la série documentaire saiorako, France Culturen..

 Ekitaldiak 
2019an, Txakurren Nazioarteko Zinemaldia sortu zuen. Urteroko jaialdi honen lehen edizioa Cellefrouin en Charenten egin zen, eta helburua publikoari "aire zabaleko zinema" jaialdia eskaintzea izan da, guztia jarduera ludikoz josia...

Jaialdi honi jarraipena emanez, Loïc Artiaga historialariarekin batera ikasketa jardunaldi bat antolatu zuen: Journée (d'étude) de chien! (Zakur (Ikasketa) Eguna!), diziplina anitzeko ekitaldi zientifiko bat da, animalien eta zakurren gaiaren ingurukoa, eta helburua da eztabaidatzea zakurrek zer leku duten ikuspegi jakintsuetan eta erreala idazteko modu desberdinetan..

 Unibertsitate ikastaroak 
2021eko azaroaren 4an, Augustin Trapenardek galdezkatuta, deitoratu zuen bere egungo lanaren aniztasuna ez zela behar bezala aitortzen (dokumentalak egitea, konpromiso feminista, ikerketa unibertsitarioko lanak)..

2016an, 'Caietele Echinox' aldizkariaren 31. alean, La Trahison des images, la déficience des langues (Irudien traizioa, hizkuntzen urritasuna) izenburupean, lan bat argitaratu zuen L'Identité signée à même la chair, une lecture de Circonfession de Jacques Derrida (Identitate sinatua larru-arrasean, Jacques Derridaren Zirkonfesioaren irakurketa bat) izenburupean..

2017ko abenduan, Immédiateté et regard moderne: le rapport au corps à l'épreuve du numérique (Berehalakotasuna eta begirada modernoa: gorputzarekiko harremana proba digitalean) izeneko komunikazioa egin zuen, Hungariako Visegrád Herrialdeetako Doktoretza Eskola Frankofonoaren 21. nazioarteko solasaldiaren barruan.. Hurrengo hilabeteetan, 2018an, La littérature à l’épreuve du numérique: Naissance de la twittérature artikulua argitaratu zuen, solasaldi beraren esparruan..

2020an, Giza eta Humanitate Zientzietako doktorego-tesi bat defendatu eta baliozkotu zuen, Se raconter sans se trahir: l'autonarration à l'écrit et à l'écran (Nork bere burua kontatu, norbere burua saldu gabe: autonarrazioa idatzian eta pantailan) izenburupean, Jean-Michel Devesaren zuzendaritzapean.. Epaimahaikideen artean, Geneviève Fraisse eta Iris Brey zeuden..

2021ean, Limoges-eko Presses universitaires-en, L'un et l'autre en français (Bata eta bestea frantsesez) bilduman, Nelly Arcanen L’Enfant dans le miroir (Haurra ispiluan) liburuari buruzko literatura-azterketa bat argitaratu zuen: Nelly Arcan – L’Enfant dans le miroir. Multiplicité des identités et égarement de soi (Nelly Arcan – Haurra ispiluan. Identitateen aniztasuna eta norbera galtzea)...

Hainbat urte daramatza Limogesko Unibertsitatean masterreko ikasgaiez arduratzen, dokumentalari buruzko irakaskuntzaz..

 Posizionamendu politikoa 
Ikasketetan garaian, inguru libertarioan militatu zuen urte batzuetan, batez ere Section Carrément Anti Le Pen-en (SCALP).L'En Dehors Frantziako punkaren sorrera jasotzen duen Metal Urbain talde anarkistaren biografiaren egilea da, 1976tik 1979ra (Éditions du Camion Blanc, Jello Biafra musikari anarkistaren hitzaurrearekin). 2000ko hamarkadaren hasieran, elkarrizketak egin zituen eskuin erradikaleko prentsan, hala nola Jeune Dissidence edo GRECEtik gertu zegoen Élements-en, 2002an. Nahiz eta feminista izaten jarraitu, gaur egun apolitikotzat du bere burua. Hala ere, Ni Dieu ni maître, une histoire de l'anarchisme (Ez Jainkorik ez nagusirik, anarkismoarem istoria bat) dokumentalaren esker onetan agertzen da diskretuki. Tancrède Ramonet zuzendariak behin baino gehiagotan aipatu zuen Ovidie, esanez "oraindik figura anarkistak badaudela, Tarditik hasi eta Ovidiaraino, Chomskyrengandik pasatuz", edo 2017an oraindik anarkismoa adierazten denean "Notre-Dame-des-Landeseko ZAD-en, Nuit debout-en edo Ovidieren sexuaren aldeko feminismoan".

Islamofobiaren aurka eta emakume belodunen aurkako jazarpenaren aurka mintzatu izan da behin baino gehiagotan.. 2017ko abuztuan Libération egunkarian agertutako 'Stop au cyberharcèlement islamophobe contre l’association Lallab' (Lallab elkartearen aurkako ziberjazarpen islamofoboari stop) tribunaren sinatzaileetako bat izan zen.

Bere ibilbidean zehar, zinema pornografikoaren munduari buruz jasotako ideiak salatu eta pornografia feministaren ideia defendatu izan ditu. Pornografia dominatzaileak berezkoa duen sexismoa salatu arren, kontrolik gabeko interneteko plataformen aurka eginez, eta irudiek ikusleen sexualitatean duten eraginaz galdetuta, zentsuraren ideiaren aurka egin du.L'ultra-libéralisme de Youporn | Le ticket de Metro d'OvidieEntre censure et abus : quelle place pour la pornographie dans les sociétés occidentales ? | Atlantico.fr Homofobiaren aurka ere askotan hitz egin du.

Begetariano bilakatua hamalau urterekin, eta beganoa gero, 2006an bere Hot d'Or sarietako bat eskaini zion AFIPAri (Association française et internationale de protection animale), karitate salmenta bat egiteko. Chronique L'Actu dans le rétro sur France Inter : .

 Filmografia 

 Aktore gisa 

 Film pornografikoak 

 Filmen beste genero batzuk 

 Zuzendari gisa 

 Film pornografikoak 

 Fikzio ez-pornografikoak 

 2019: Un jour bien ordinaire (film laburra), Corentin Coëpletekin zuzendua, aktoreak: Benjamin Biolay, Romane Bohringer, Pablo Cobo, Anne Benoît, Nina Roberts eta Catherine Corringer.
 2022: D'autres chats à fouetter (film laburra)
 2022: Des gens bien ordinaires (mini-seriea).

 Dokumentalak 

 Argitalpenak 

 Sariak 

 Oharrak eta erreferentziak 

 Oharrak 
Filmei buruz: Bi salbuespen nagusiak dira Le Point G (2007), non eszena batean ikusten den Cecilia Vega aktorea masturbatzen eta Liberté sexuelle (2012), non paper garrantzitsu bat duen, baina ez duen eszena gogorretan parte hartzen.

 Erreferentziak 

  Bibliografia 
 Jacques Zimmer (dir.), Le Cinéma X, La Musardine, 2012 (ISBN 978-2-84271-508-3)
 Jacques Zimmer, Histoires du cinéma X : par celles et ceux qui l'ont conçu, produit, interprété ou commenté, Paris, Nouveau Monde, 2011, 448 p. (ISBN 978-2-84736-613-6)

 Ikus, gainera 

 Literatura eta sexualitatea
 Literatura lesbikoa
 Pornografia feminista

 Kanpo estekak 

Kategoria:Sexuaren aldeko feministak
Kategoria:XXI. mendeko Frantziako idazleak
Kategoria:Lilletarrak
Kategoria:Frantziako aktore pornografikoak
Kategoria:Frantziako feministak
Kategoria:XXI. mendeko frantziarrak
Kategoria:Frantziako kazetariak
Kategoria:Emakume kazetariak
Kategoria:Dokumentalgileak
Kategoria:Emakume dokumentalgileak
Kategoria:Emakume zuzendariak
Kategoria:Frantziako zinema zuzendariak