Mecklenburg-Schweringo Dukerria

Mecklenburg-Schweringo Dukerria () Germaniako Erromatar Inperio Santuko iparraldeko dukerria izan zen. 1701ean sortu zen, Federiko Gilenek eta Adolfo Federiko II.ak Mecklenburgeko dukerria Mecklenburg-Schwerin eta Mecklenburg-Strelitzen artean banatu zutenean. Mecklenburgeko Etxeko Nikloten ondorengoek gobernatua, Mecklenburg-Schwerin Germaniako Erromatar Inperio Santuko estatu bat bezala mantendu zen Baltikoko kostaldean zehar Holstein-Glückstadt eta Pomeraniako Dukerriaren artean.

 Jatorria 
Dinastiaren sortzailea, Niklot (1090-1160), abodrita eslaviar tribu-federazioko buruetako bat zen, saxoniar hedapenaren aurka borrokatu zuena eta, azkenean, Henrike Lehoiak 1160an Gurutzada Bendoan zehar garaitu zuena. Nikloten semea, Pribislav, Henrikeren mende jarri zen, eta 1167an aitaren herentzia jaso zuen Mecklenburgeko lehen printze bilakaturik.

Pribislaven ondorengoen artean hainbat banaketa izan ondoren, Henrike II.a Mecklenburgekoak 1312ra arte Stargard eta Rostockeko jaurerriak eskuratu zituen, eta Mecklenburgeko lurralde bateratuak — Schweringo konderria eta Werl izan ezik —  Alberto II.a eta Joan bere semeen eskuetan utzi zituen. Biek duke titulua jaso ondoren, 1352an Stargardeko jaurerri ohia Mecklenburg-Stargardeko dukerri gisa birsortu zuten Joanentzat. Alberto II.ak Mecklenburgeko mendebaldeko zatirik handiena atxiki zuen, eta 1358an aurreko Schweringo konderria erosi ondoren, Schwerin bere bizileku bihurtu zuen.

1363an, Albertoren semeak, Alberto III.a dukeak, kanpaina egin zuen Suedian, eta urtebete geroago koroatu zuten errege. 1436an, Gilen, Werleko azken Jauna, gizonezko oinordekorik gabe hil zen. Gilenen suhiak, Ulriko II.a Mecklenburg-Stargardekoak, seme-alabarik ez zuenez, bere dinastia-adarra hil zenean iraungi zen. Jabetza guztiak Henrike IV.a Mecklenburg-Schweringoa dukearengana itzuli ziren, bera baitzen garai hartan agintari bakarra, batez ere Mecklenburgen.

1520an, Henrike V.a eta Alberto VII.a Henrikeren bilobek dukerria berriz banatu zuten, Mecklenburg-Güstrow sortuz. Adolfo Frederiko I.a Mecklenburg-Schweringoak 1610ean Mecklenburg-Güstrow heredatu zuen. 1621eko bigarren banaketa batean, bere anaia Joan Alberto II.ari Güstrow eman zion. 1628an Albrecht von Wallensteinek biak tronutik kendu zituen, Hogeita Hamar Urteko Gerran Kristian IV.a Danimarkakoaren alde egin izanagatik. Hala ere, Suediar Inperioak bere berrezarpena behartu zuen hiru urte beranduago. Joan Alberto II.aren semea, Gustavo Adolfo dukea, gizonezko oinordekorik gabe hil zenean, 1695ean, Federiko Gilenek Mecklenburg berriro elkartu zuen.

 Historia 
1692ko ekainean, Kristian Luis erbestean eta semerik gabe hil zenean, bere dukerriaren ondorengotzari buruzko eztabaida sortu zen bere anaia Adolfo Frederiko II.aren eta bere iloba Federiko Gilenen artean. Enperadoreak eta Suediako Erresumako eta Brandeburgoko Hauteslerriko gobernariek parte hartu zuten eztabaida horretan. Hiru urte geroago gatazka areagotu egin zen, izan ere, Gustavo Adolfo hil zenean, Mecklenburg-Güstrow gainean gobernatzen zuen familia desagertu zen. 1701ean, Behe Saxoniako Zirkuluaren estatu inperialaren onespenarekin, Hanburgeko ituna sinatu zen (1701) eta lurraldearen azken zatiketa gertatu zen. Mecklenburg bi auzi-jartzaileen artean banatu zuten. Mecklenburg-Schweringo dukerria Federiko Gileni eman zioten, eta Mecklenburg-Strelitzeko dukerria, Stargardeko Erdi Aroko jaurerriaren gutxi gorabeherako birsorkuntza Adolfo Federikoari. Aldi berean, premutasunaren printzipioa berretsi zuten, eta parlamentu bateratua (Landtag) deitzeko eskubidea Mecklenburg-Schweringo gobernariarentzat gorde zen. Etengabeko gatazka eta partizioek dukeen gobernua ahuldu zuten eta Mecklenburg Inperioko lurralde atzeratuenetako bat bihurtu zen.

Mecklenburg-Schwerin dukearen eta nobleen arteko borroka konstituzionaletan hasi zen bere existentzia. Karlos Leopoldo dukeak Errusiar Inperioarekin bat egin zuen Suediako Erresumaren aurkako gerra batean eragindako zor astunak krisi bat sortu zuen; Karlos VI.a enperadoreak esku hartzea erabaki zuen, eta 1728an justiziako gorte inperialak dukea gobernatzeko gai ez zela deklaratu zuen. Bere anaia, Kristian Luis II.a, dukerriko administratzaile aukeratu zuten. Printze hau, 1747an de jure gobernari bihurtu zen. 1755eko apirilean Rostockeko Konbentzioa sinatu zuten, honen bidez dukerrirako konstituzio berri bat kokatuz. Tresna horrekin, botere guztia dukearen, nobleen eta, oro har, klase altuenen esku zegoen, eta klase baxuenak erabat ordezkaririk gabe zeuden. Zazpi Urteko Gerran, Federiko II.ak Frederiko Handiaren aurkako jarrera hartu zuen, eta, ondorioz, Prusiako Erresumak Mecklenburg-Schwerin okupatu zuen. Frantziako Iraultzako Gerren lehen urteetan, Frederiko Frantzisko I.a neutrala izan zen, eta 1803an Wismar berreskuratu zuen Suediako Erresumatik. 1806an, Frantziako Lehen Inperioak lurraldea inbaditu zuen, eta, 1808an, Rhineko Konfederazioarekin bat egin zuen. 1813ko martxoaren 14an Napoleonen aldea abandonatu zuen Konfederazioko lehen kidea izan zen, eta 1813-1814an Frantziaren aurka borrokatu zuen.

 Amaiera 
Vienako Batzarrean, 1815ean, Frederiko Frantzisko I.a Mecklenburg-Schweringoak duke handi titulua jaso zuen. 1918an Lehen Mundu Gerraren ondorioz monarkiak erori ondoren, Dukerri Handia Mecklenburg-Schweringo Estatu Askea bihurtu zen. 1934ko urtarrilaren 1ean, Mecklenburg-Strelitzeko Estatu Askearekin bateratu zen (biak Mecklenburg-Aurrepomerania egungo bundesland edo estatu federatuaren parte direnak).

 Mecklenburg-Schweringo dukeen zerrenda (1701-1815) 
 1692-1713: Federiko Gilen
 1713-1728: Karlos Leopoldo 
 1728-1756: Kristian Luis II.a
 1756-1785: Federiko II.a
 1785-1815: Frederiko Frantzisko I.a

 Kanpo estekak 

Kategoria:Desagertutako Europako herrialdeak
Kategoria:XIX. mendean desagertutako herrialdeak
Kategoria:Germaniako Erromatar Inperio Santuko dukerriak
Kategoria:Desagertutako monarkiak