Hélène de Montgeroult

Hélène de Montgeroult, Charnayko kondesa, jaiotzako izen-deiturez Hélène Antoinette Marie de Nervo (Lyon, Frantzia, 1764ko martxoaren 2an - Florentzia, Italia, 1836ko martxoaren 20a) piano jotzailea, musika irakaslea eta konpositorea izan zen. Frantziako Iraultzan bizi, eta Parisko Goi Mailako Musika Kontserbatorio Nazionaleko pianoforteko lehen maistra izan zen.

 Bizitza 
Hélène Lyongo familia noble batean hazi zen. Gaztetan Nikolas Hüllmandelen eskutik jaso zuen musika heziketa; 1785etik aurrera, J. L. Dussek izan zuen irakasle. Horrez gain, ez dago ziur ea Hélènek Clementiren eskolarik jaso zuen; hala ere, baietz uste da. Battista Viotti ere ezagutu zuen eta harreman artistiko estua izan zuen honekin. Hélène de Montgeroult lehen aldiz 1784an ezkondu zen André Marie Gautier de Montgeroult markesarekin. Austriarrek André Marie Gautier Izu Garaian hil zuten, 1793ko uztailaren 14an, Italiaren alde zerbitzatu ondoren.

 Gatazka politikoak 
Hélène Frantziako Iraultzako bi alderdien biktima izan zen, arrazoi politikoak zirela eta. Lehenik austriarrek espetxeratu zuten, eta gero Auzitegi Iraultzaileak, bere jatorri nobleagatik, akusatu eta gillotinara kondenatu zuen.

Epaimahian, Bernard Sarettek, Parisko Kontserbatorioaren sortzaileak, Montgeroulten irakaskuntza- eta interpretazio-trebetasunak Kontserbatorioarentzat funtsezkoak zirela azpimarratu zuen. Horrez gain, kondairak dio, 1794an, bere burua salbatu zuela Comité de Salut Public epaimahai iraultzailearen aurrean Marseillesaren bariazio bat interpretatzeari esker. Seguru dagoena da, bere konposizioak argitaratzeko eta irakasle karrera jarraitzeko, nobleziari uko egin behar izan ziola. Askatasuna lortu ondoren, Alemaniara ihes egin zuen, eta bi urte geroago itzuli zen Kontserbatorioko goi mailako irakasleetako bat izateko. Azkenik, 1798ko urtarrilaren 16an utzi zion irakasle izateari, osasun arrazoiengatik.

 Obrak 

 Opus 1 1795 - Pianoforterako hiru sonata.

 Opus 2 1800 - Pianoforterako hiru sonata.

 Opus 3 1804 - Pianoforterako 37. pieza.

 Opus 4 (galdua) 1804-1807 - Pianorako pieza solteak.

 Opus 5 1804-1807 - Pianoforterako hiru sonata.

 Opus 6 1807 - Sei nokturno, pianofortearekin.

 Opus-zenbakirik gabe 
 Viottiren pianorako 1. kontzertua (Montgeroultek pianorako moldatutako Viottiren biolinerako 6. eta 4. kontzertuak).
 Viottiren pianorako 2. kontzertua (Montgeroultek pianorako moldatutako Viottiren biolinerako 10. kontzertua).
 Pianorako irakaskuntza progresiboa.

 Erreferentziak 

Kategoria:Frantziako piano-jotzaileak
Kategoria:Frantziako musikagileak
Kategoria:Lyondarrak
Kategoria:Florentzian hildakoak
Kategoria:Musika klasikoko musikagileak