Pedro Nuño Colón de Portugal

Pedro Nuño Colón de Portugal y Castro noble, militar eta politikari espainiarra izan zen, Veraguako 6. dukea, La Vegako 5. dukea, Jamaikako markesa, Villamizarreko markesa eta Gelveseko 6. kondea, 1673ko azaroaren 20tik abenduaren 13ra Espainia Berriko 26. erregeordearen kargua bete zuena.

Kristobal Kolon almirantearen ondorengo zuzena zen, eta horregatik izan zen Indietako zazpigarren almirantea. Bere posizio soziala zela eta, Espainiako handia eta Urrezko Toisoiaren Ordena Insigneko jauna titulua eman zitzaion, eta, beraz, Espainia Berriko erregeorde izendatu zuten, kargu horretan jardun zuen denbora laburrean erantzukizunez jardun zuena.

 Biografia 

 Lehen urteak 
1618ko abenduaren 13an Madrilen jaioa, Pedro Nuño Colón de Portugal Álvaro Colón de Portugal y Portque, Veraguako 5. duke y Indietako almirantearen eta Catalina de Portugal y Castro, Gelveseko 5. kondesaren semea zen.

Flandes, Aljer eta Kataluniako gerretan parte hartu zuen, non Errege Guardiako teniente jeneral eta Itsas Armadako kapitain jeneral izan zen, eta adinekoa izanik, Mariana Austriako erreginak izendatu zuen bere seme Karlos II.a Espainiakoaren izenean eta erregeorde, Espainia Berriko 26. erregeorde 1672ko ekainaren 10ean, eta lehena izan zen errege berriaren kargu hori jasotzen, Fadrique Álvarez de Toledo y Osorio, Villafranca del Bierzoko hirugarren markesaren izendapenari uko egin ondoren.

 Espainia Berriko erregeorde bezala 
Bere alde Kristobal Kolonen hereniloba izatea eta Espainiako Koroaren zerbitzuan egindako ibilbide oso bat kontatzen zuen, eta nahiz eta bere aurka adinekoa izan, 1673ko azaroaren 20an Mexiko Hirian sartu zen, aintzirako hustubidearen obretarako milioi eta erdi peso baino gehiago oparituz.

Erregeordea Isidro de Atondo y Antillon kapitainarekin batera iritsi zen, eta Erregeordearen Gobernuko funtzionarioen artean modu efusiboan gomendatu zion laguntza osoa eman ziezaiotela egin beharreko hainbat ekintza eta proiektu egiteko, Atondoko kapitainak Erregearen beraren laguntza osoa zuela aipatuz, eta esan zuen egin beharreko proiektuak Inperioa frantsesen zein ingelesen mehatxuetatik babesteko pentsatuak zeudela.

Hala ere, gaixorik zegoenez, agintaldia laburra izango zen, nahiz eta Veracruzeko portuko gotorlekuen berrikuspena egin ahal izan zuen, zeren eta, Frantziaren aurkako gerra deklaratu ondoren, inbasio baten beldur baitziren, ez tropa erregularrek bakarrik, baizik eta korsikar piraten erasoak.

Veracruzeko gotorlekuen berrikuspen hori egin ondoren, Mexiko Hirira itzuli zen, eta han hil zen 1673ko abenduaren 12an. Mexikoko katedralean lurperatu zuten, eta, ondoren, familiaren panteoira eraman zituzten. Payo Enríquez de Ribera, Mexikoko artzapezpikua, bitarteko erregeorde izan zen, bere hilotzaren pleguan agertzen zen bezala, aldi berean, bitarteko izan zen erregeak Tomas de la Cerda y Aragon izendatu zuen arte.

 Ezakontza eta ondorengoak 
Madrilgo San Jeronimo el Realen ezkondu zen, 1645eko otsailaren 7an, Isabel de la Cueva y Enriquezekin, Francisco Fernández de la Cuevaren, Alburquerqueko VII. dukearen eta Ana Enríquez de la Cueva y Colonnaren, bere hirugarren emaztearen, alaba, gurasoak Pedro Manuel Colón de Portugal y de la Cueva, Virrey de Valencia y de Sicilia izanik, aitaren oinordekoa izan zena tituluetan.

Isabel de la Cueva hil zenean, bigarren aldiz ezkondu zen Madrilen (Real Capilla) 1663ko otsailaren 5ean, María Luisa de Castro Girón y Portugalekin, Mariana Neoburgeko erreginaren dama eta Lemos kondeen alaba, eta haren oinordekoa ere izan zen.

 Kanpo estekak