Lidia Komarova

Lidia Konstantínovna Komarova (Ivánovo-Voznesensk, Errusia, 1902ko apirilaren 6a - Mosku, Errusia, 2002ko ekainaren 24a) errusiar arkitektoa izan zen, Konstruktibismoa izeneko abangoardiako mugimendu plastikoan aitzindaria eta OSA (Arkitekto Garaikideen Batasuna) taldeko kidea. 

 Lehen urteak 
Umearoan eta nerabezaroan, hainbat hiritan bizitzera suertatu zitzaion, eta, azkenean, 1918an iritsi zen Moskura. Bere presentzia Moskun 1918ko maiatzak 1a ospatzeko bere motibazio etiko eta profesionalak zehaztu zituen. Alde batetik, Alderdi Komunistarekiko zuen interesa markatu zuen, eta bestetik, hiriko oroitzapenezko dekorazioak artearen gizarte-rolean interesa sorrarazi zion, Sobietar Errusiak bizi zuen kultura-eraldaketaren funtsezko alderdi gisa ulertuta. Plaza Gorriaren dekorazioan parte hartu zuen artistetako bat Aleksandr Vesnín arkitektoa izan zen, konstruktibisten lider sortzailea, aurrerago bere aholkularia izango dena.

 Ibilbidea 
1919an, pintura ikasten hasi zen Estatuko Arte Tailer Libreetan (Svomas), Nadezhda Udaltsova, Liubov Popova eta Aleksandr Drevin artista konstruktibistekin. 1922an, “errusiar modernitatearen laborategiko” arkitektura-fakultatera igaro zen: Vjutgutxiago (Estatuko Goi Mailako Tailer Tekniko-artistikoak; ondoren, Vjuteín institutua). Svomas familiaren oinarrien gainean sortu ziren. Arkitektura fakultatean bi korronte abangoardista nagusietan aritu zen, hasieran Nikolai Ladovski maisuarekin (arrazionalista) ikasi zuen, ondoren Aleksandr Vesnínekin (konstruktibista). Arkitektura konstruktibistaren zirkuluan jarraitu zuen eta OSA (Arkitekto Garaikideen Batasuna) taldean afiliatu zen, non Sovreménnaya Arjitektura aldizkariko erredakzio-taldeko kide izan zen. Plataforma horretan argitaratu zituen bere ikerketei buruzko artikuluak.

Komarova Errusiako eta Sobietar Batasuneko abangoardien arkitektoa da, mendebaldeko literaturan aipatuena. Ezaguna da bere marrazki adierazgarriengatik eta, batez ere, karrera amaierako proiektuagatik (1929). Moskuko Hirugarren internazionalaren egoitzarako eraikina, tokiko eta nazioarteko arkitektura-aldizkarietan asko zabaldu zena. Proposamen horretan, teknologian zuen konfiantza, garai hartan ohikoak ez ziren egituretan zuen interesa eta proiekturako zuen ausardia azaldu zituen

Bere azken diseinu abangoardistetako bat, Iliá Vainshtein eta Yuri Mushinskirekin batera aurkeztu zuen Sobieten Jauregirako (1932) lehiaketa-proiektua izan zen. Zoritxarrez, bere diseinurik enblematikoenak, hogeiko hamarkadako errusiar arkitekturaren gehiengoarekin gertatu zen bezala, paperean geratu ziren;iraiki ziren bere eraikinak, berriz, Inperio estalinista (ru) estiloan diseinatu ziren. Nolanahi ere, Komarovak bere eraikuntza- eta estetika-ezagutza zabalak erakutsi zituen, azken pieza hauen konposizio-kalitate eta tamainarekin.

Atzeraldian, Komarovak bere sormena bide desberdinetatik esploratzen jarraitu zuen, Gonzaga Antzokia eraberritu zuen (1939) eta altuera baxuko etxebizitza eraikin batzuk diseinatu zituen. Aberri Gerra Handian, hilarriak diseinatu zituen hilerri militarrentzat.

1947an, GIPROVUZen hasi zen lanean (ZIRKEOak, Goi Mailako Hezkuntzako Erakundeen Diseinurako Estatuko Institutua), eta hezkuntzarako eraikinetan espezializatu zen. Karagandáko Institutu Politeknikoa, Kémerovoko Meatzaritza Institutua eta Moskuko Institutu Teknologikorako (Bauman) 1949-60 eraikin nagusia diseinatu eta eraiki zituen.

 Sariak eta aintzatespenak 

 1984an, «Errusiako Sobietar Errepublika Sozialista Federatiboko Ohorezko Arkitekto» izendatu zuten.
 2002an, Schusev Arkitekturako Estatu Museoak bere 100. urteurrena ospatu zuen, bere lanaren erakusketa batekin eta inaugurazio-ekitaldi batekin. Komarova gurpil-aulkian joan zen, eta jada osasun-arazoak zituen. Egoera txarrean egon arren, publikoarengana jo eta hitz hauek esan zituen: «Etorkizunerantz, gelditu gabe!».

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 

 Emakumeak arkitekturan

 Kanpo estekak 

Kategoria:Ivanovo oblasteko jendea
Kategoria:Errusiako arkitektoak
Kategoria:Emakume arkitektoak
Kategoria:Moskun hildakoak