San Anbrosioren eta San Karlosen oblatuak

San Anbrosioren eta San Karlosen oblatuakEuskalterm: [Hiztegi terminologikoa] [2002] (), eskuarki ambrosiar oblatuak deitua, Milango artxidiozesiko apaiz sekularren eta laikoen elkartea da.

Haien izpiritualtasuna ez da eskola jakin batekoa, baina ignaziotar elementu sendoak ditu: karismaren zati bat elizbarrutiko kleroari dagozkion ezaugarriak dituen espiritualtasuna mantentzea da, gotzainari obeditzea eta ambrosiar errituaren elementuak babestea.

 Historia 
Karlos Borromeo artzapezpikuak sortu zuen 1578an Milango San Anbrosioren Oblatu gisa, oratorioetan inspiratuta, nahiz eta 1570ean elkartea sortzeko prestatzen hasia zen. Bere hasierako kideak elizbarrutiko apaizak izan ziren, beren apezpikuari eta egonkortasunari obeditzeko promesa berezia egin zutenak (erakundean geratzeko, alegia), baina ez txirotasunerako botorik, ez komunitatean bizitzeko botorik. Apezpikuak larrialdietarako eta beste zeregin zail batzuetarako erabil zitzakeen borondatezko oblatu trebatu eta prestatuen multzoa osatzen zuen horrek, batez ere mintegiak zuzentzen eta misiolari sermoiak egiten. Bere eraketak Agostino Valier eta Carlo Bascapè bernabertarrenak izan ziren, garai hartan Novarako apezpikua zena. Bi urteko probaldiaren eta Filippo Neri eta Felix Cantalicekoak zuzendutako batzorde baten lanen ondoren, oblatuen araua 1581eko irailaren 13an aldarrikatu zuten.

1611n Federigo Borromeo kardinalak Karlos Borromeo izena gehitu zioten. Napoleon I.ak 1810ean kendu zuen, eta Carlo Gaetano Gaisruck kardinalak berpiztearen aurka egin zuen. 1854ra arte, Carlo Bartolomeo Romilli artzapezpikuak oblatuak berreskuratu zituen.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Ordena eta kongregazio erromatar katolikoak