Lucina

Lucina (latines Lucina, Lukina ahoskatua) Antzinako Erromako jainkosa edo Diana eta Junoren epitetoak ziren. "Argia ematen duena" zen, hau da, erditzean laguntzen zuena. Latinezko lux, argia da.

Maila altuko emakume bat seme batez erditzen zenean, lectisterniumjainko eta jaikoentzako otoruntza bat atontzen zuen etxearen atrioan. Servius eta Philargus, Virgilioren Bukolikoak IV, 63.

Etruriar jatorriko erromatar mitologiako jainkosa zen (etruriar mitologian, Thalna jainkosari dagokio, erditzearen jainkosa eta Tiniaren jainkoaren emaztea zena, Jupiterri zegokion jainkoen errege etruriarra. Thalna  etruriar irudi erlijiosoetan gazte eder bat bezala irudikatzen zen eta ispilu etruskoetan agertzen da askotan, non eszena mitologikoak grabatu ohi ziren.

Lucina izena edo epitetoa latinezko lux, lucis, "argia"-rekin lotuta egon zitekeen, eta, epiteto moduan Juno eta Dianari gehitzen zitzaizkionean, bi jainkosak Ilargiaren argiarekin lotzen zituen, ilargiaren zikloak emakumeen ugalkortasunaren jarraipena egiteko eta haurdunaldiaren iraupena neurtzeko erabiltzen baitziren. Junoren apaizek Juno Covella epitetoaz deitzen zioten ilberrian.Gagarin, M. 2010. The Oxford Encyclopedia of Ancient Greece and Rome, Volume 1. Oxford University Press. Pliniok, beste interpretazio bat eman zuen, beretzat, Lucina izena,  lucus ("zuhaizti") hitzetik zetorren,  Eskilinon, geroago Junori eskainitako tenplua egon zen tokian, Lotus zuhaitz mitikoez osatutako zuhaizti bat egon omen zelako.Pliny the Elder; Bostock (1855). The natural history of Pliny. London: H. G. Bohn. pp. B. XVI, C. 85. doi:10.5962/bhl.title.56616.

 Oharrak 

 Erreferentziak 

 Iturri klasikoak 

 Katulo, XXXIV, 13.
 Horazio. Carmen Saeculare, 14 eta hurr.
 Ovid. Fasti II, 441 eta hurr.; VI, 39.
 Tibulo, III, 4.13.
 Varro. On the Latin Language V, 69.

 Bibliografia osagarria 

 Smith, William. (1870). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. London: Taylor, Walton, and Maberly.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Erromatar jainkosak