Felipe Larrazábal

Felipe Larrazábal (Caracas, Venezuela, 1816ko uztailaren 31 - Ozeano Atlantikoa, 1873ko azaroaren 23a) venezuelar musikari, abokatu eta politikaria izan zen. Venezuelan egindako musika lanagatik eta inprenta askatasuna lortzeko parte hartzeagatik nabarmendutako liberalista. Venezuelako erromantizismoaren ordezkari bat izan zen, eta Simon Bolivarren idatziak biltzen lehenetarikoa.

 Biografia 
Juan Santos Larrazábal de la Rebilla eta Carmen Betancourt eta Sistiagaren semea izan zen. Venezuelako Independentzia Gerra zela eta, berak eta bere familia osoak Espainiara joan behar izan zuten bizitzera. Han, Juan Manuel eta Jose Antonio anai-arrebekin batera, musika ikasten hasi zen. 1830. urtearen ondoren, denak Venezuelara itzuli ziren. Larrazabalek musika ikasketekin jarraitzen du eta Atanasio Belloren ikaslea da, Juan Meseronek eta Juan José Tovarrek Independencia ikastetxean emandako eskoletara joaten da. 1839an, Toribio Segurak bere anaiekin batera orkestran parte hartu zuen. Urte horietan, Caracasko prentsan artikulu politikoak idazten ere aritzen zen.

1840ko abuztuaren 20an, Larrazabal Alderdi Liberalaren talde sortzaileko kidea da. 1842an zuzenbidean doktore graduatu zen Venezuelako Unibertsitate Zentralean (UCV). 1843rako, El Liberal egunkarirako idazteari ekin zion, eta bi urte geroago, 1845ean, bere egunkari propioa sortu zuen, El Patriota. Jose Tadeo Monagas herrialdeko presidente bihurtu zenean, Alderdi Liberaleko zenbait kide garrantzitsu kargu garrantzitsuetan jartzeaz arduratu zen. Horrela, Larrazabal probintziako gobernadore bihurtu zen 1848 eta 1850 artean, eta diputatu 1852 eta 1854 artean. Azken kargu horretan, esklabotza abolitzeko legea egiten parte hartu zuen.

Gerra Federala amaitu ondoren, 1863an El Federalista egunkaria sortu zuen. Hurrengo urtean, Zuzenbide Publikoko katedra irakasten aritu zen UCVn. 1868an, Musika Kontserbatorioa sortu zuen Caracasen. 1870ean Arte Ederren Kontserbatorioko zuzendari eta Goi Mailako Gorte Federaleko kide bihurtu zen. Antonio Leocadio Guzman berriz ere herrialdean hartzeaz arduratu zen taldeko buruetako bat izan zen.

Antonio Guzman Blanco ere Alderdi Liberalekoa zen arren, azken urteetan presidente gisa egindako ekintzek ezberdintasunak sortu zituzten beste kide batzuen artean, Larrazabal kasu, eta, ondorioz, konspirazio jarduerak egiten hasi zen, Matias Salazarren altxamendura bultzatzea adibidez. Arrakastarik gabe, Guzman Blancok herrialdetik kanporatu zituen 1871n. Larrazabalek Curazao irlatik jarraitu zuen konspirazio planak egiten, non Guzman Blancoren gobernuari kritika ugari argitaratzen dituen; hala ere, laster dirurik gabe geratu zen, bere ondasun guztiak bahitu baitzituzten. Itsasontziz New Yorkera doa Frantziara iritsi eta bere lan batzuk argitaratzeko asmoz, zihoan itsasontzia hondoratu egin zen eta Larrazabal hil egin zen.

 Obrak 

 Historia de los Seminarios Clericales (1856)
 Principios de derecho público (1864)
 Vida del Libertador Simón Bolívar (1865)
 Trío para piano, violín y violoncelo
 Principios de derecho político
 Relación (1869)

 Erreferentziak 

 Fundación Polar, ed. (1997). Diccionario de Historia de Venezuela (2da edición). ISBN 980-6397-37-1.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Venezuelako abokatuak
Kategoria:Venezuelako politikariak