Adolfo Camilo Díaz

Adolfo Camilo Díaz (Caborana, Aller, 1963) idazle, antzerkigile eta kultur kudeatzaile asturiarra da. Academia de la Llingua Asturianako akademikoahttps://www.oviedociudadliteraria.es/-/adolfo-camilo-diaz

 Biografia 
1979an Güestia antzerki talde esperimentala sortu zuen, Xuan Bellorekin batera. Taldea desegin egin zen eta izen ia berdineko rock talde bati (Güextia) bide eman zion. Talde horrek Inaux izeneko disko bat argitaratu zuen, asturierazko rockaren lehen albumtzat hartzen dena.http://www.araz.net/escritores/diazlope.htm Historian lizentziatu zen Oviedoko Unibertsitatean. Geroago unibertsitate berean doktoregoa egin zuen.

1984an, "Amorecer" tetro taldea sortu zuen, eta hainbat lan aurkeztu zituen, horien artean El suañu la razón (1985). Obra hau Goethe, Kafka, Mediero eta Adolfo Camilo Diazen testuen collage batean oinarrituta dago.

Erakundeen esparruan, Carreño eta Corvera de Asturiasko kontzejuetan kultura-animatzaile gisa lan egin zuen, eta, 2004tik, Aviles Udaleko kultura-zuzendaria da. Asturiasko Printzerriko Irrati-telebistaren Administrazio Kontseiluko kide ere bada.https://krkediciones.com/autor/adolfo-camilo-diaz/
Al Bellume aldizkariaren sorreraz (1986 eta 1989 artean argitaratua) eta bere prentsako kolaborazioez gain (La Nueva España eta Les Noticies aldizkarietan), 17 liburu argitaratu ditu 2005. urtera arte, batez ere narraziozkoak edo antzerkiarekin lotutakoak. Itzulpegintzan José Viale Moutinho eta Jules Verneren liburuak itzuli ditu baita ere.

 Obra 
 Narratiba:
 Añada pa un güeyu muertu, (1985), Xoxefa de Xovellanos saria.
 L’otru Sherlock Holmes (1986).
 Pequeña lloba enllena d’amor, (1988), Academia de la llingua asturianaren eleberri laburraren saria.
 Miénteme, dime la verdá (1989).
 L’home que quería ser estatua (1991).
 Diariu de viaxe (1995), Xoxefa de Xovellanos saria.
 El vientre del círculu (1996).
 Venus, Occidente y otros cuentos éticos (1997).
 Nunca nun te fíes de la xente que nun enseña los dientes al rise (1998).
 Nueche (2002).
 Suañé Cabu Verde. Nunca ye endemasiao tiempu. (2003).
 Imago, (2007).
 L'Advenimentu (2009).

 Gazte narratiba
 Blugás (Prímula I) (1993).
 Khaos, 2008.

 Antzerkia: 
 Psicokiller (1993).
 País. Una traxicomedia asturiana (2004).
 Terapia (2009)

 Bakarrizketa
 Nelón y el sexu sentíu (y otros socedíos) (2002).

 Saiakera: 
 Pentimento I (1992).
 El cine fantaterrorífico español (1993)
 El teatru popular asturianu (2002).
 In Articulo Mortis (2005). Mercedes Menéndezekin batera idatzita.
 La Laboral. Un secreto (2008)

 Itzulpenak:
 José Viale Moutinho: Mázcares venecianes (1989).
 José Viale Moutinho: Cuentos fantásticos (Xandru Fernándezekin batera) (1992). 
 Julio Verne: L’eternu Adán (1992).
 José Viale Moutinho: Nombres de árboles quemados (1993).

 Sariak 
Hauek dira nagusiak:https://aller.vivirasturias.com/arte-cultura-deporte/c/0/i/58533763/diaz-adolfo-camilo 
 Xosefa de Xovellanos saria lau aldiz, 1985, 1995, 2006 eta 2008an.
 Academia de la Llingua Asturianaren eleberri laburraren saria, 1988an.
 Alejandro Casona antzerki saria, 2005ean.
 Madrilgo Asturiar Zentroaren narrazio laburren saria, 2010ean.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 :Adolfo Camilo Díaz Asturiar egileen Liburutegian. L'home que quería ser una estatua zati bat eskaintzen du. 
 :Idazleari eskainitako orria.

Kategoria:Asturiasko idazleak
Kategoria:Asturierazko idazleak
Kategoria:XX. mendeko Espainiako idazleak
Kategoria:XXI. mendeko Espainiako idazleak
Kategoria:Espainiako itzultzaileak
Kategoria:Academia de la Llingua Asturianako akademikoak
Kategoria:Oviedoko Unibertsitateko ikasleak