Luis de Marichalar y Monreal

Luis de Marichalar y Monreal, Ezako VII. bizkondea politikari, soziologo, idazle eta autore eta diputatu espainiarra izan zen.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Madrilen jaio zen, familia noble eta aberats batean; aitaren aldetik, Amalio Marichalar y San Clemente, Montesako markesa, abokatu ospetsua, Soriako Hamabi Leinu Nobleetako batetik zetorren, Chancilleres-etik, XIV. mendearen erdialdetik. Aitona-amonak legelari, diputatu eta akademiko izendatu zituzten: Amalio Marichalar eta José María Monreal Brun. Batxilergoa eta Zuzenbidea kalifikazio gorenekin egin zituen, eta 1895ean doktoretza lortu zuen, oso txikitatik frantsesa eta ingelesa menderatuz. Encarnación Bruguera y Molinerorekin ezkondu zen, gizarte-maila handiko dama madrildarra, eta familia ugaria izan zuen.

 Politikagintzaren sarrera 
Luis Ramón Benito Aceña Soriako alderdi kontserbadoreko buruaren eskutik hasi zen politikan, eta 1899tik aurrera haren idazkari izan zen. Oso gazterik Azcárate eta Moreten orbitan sartu zen, eta aita Vicenten Langileen Zirkulu Katolikoetan parte hartu zuen, eta 1889an Alcalá Ciriaco María Sánchez Madrilgo gotzainaren alde egin zuen lehen Kongresu Katoliko Nazionalean. Leon XIII.a De Rerum Novarum aita santuaren entziklikaren orientazio sozialen defendatzailea, Luisek Espainiako Ekintza Katolikoaren sorreran parte hartu zuen.

Soriako diputatua, Gorteetako Lan Batzordeko idazkaria, Ezan Benito Aceña, Silvela eta bere lagun Dato, Moret, Azcárate, Lema eta Canalejas-en eragina izan zuen, eta, postu hartatik, lan-legedia eguneratzea bultzatu zuen; 1903an sortu zenetik, Azcáraterekin Gizarte Erreformen Institutuko kide izan zen, urte askoan bokal eta lehendakariorde izan zen, eta azkenean Marichalarrek presidente izan zen arte. Flores de Lemusen iritziz, ekonomia nazionalari ekarpen garrantzitsua egin zion Marichalarrek errenta nazionalaren kalkuluari buruz. Marichalar oso garrantzitsua izan zen Institutua birmoldatzen eta oinarrizko erakundeak sortzen, hala nola Lan Ikuskaritza 1906an, non Marva jeneralari lagundu zion, eta Aurreikuspen Institutu Nazional garrantzitsu gisa.

Ezaren etapa aktiboan, Institutuan, xedapen garrantzitsuak aldarrikatu ziren, hala nola Lan Istripuen Legea, eta horren ondorengo luzapena, Ezaren lana, nekazaritzara, eta Lan Kontratuen Legeak, Arbitrajeari eta Epaimahaiei buruzkoak, gaueko lanari buruzkoak, lanaldiari buruzkoak, etab.; eta Marichalarrek, Institutuko presidente gisa, Lanaren Nazioarteko New Yorkeko lehen Konferentziara zuzendu zuen Espainiaren misioa. Marichalarren beste erantzukizun politiko batzuk honako hauek izan ziren: Nekazaritzako zuzendari nagusiarena (1907), laboreen arrazionalizazioa eta nekazaritza-kreditua bultzatuz, Madrilgo alkatearena (1913-1914), gizarte-maila apalenetako lanaren ongintza- eta segurtasun-politika nabarmenduz. Sustapen ministroa (1917) eta Gerra ministroa (1920-1921) izan zen, biak Kabineteetan, Eduardo Dato buru zela. Espainiako Nekazarien Elkarteko presidentea izan zen, Erresumako Abeltzainen Elkartekoa, Kolonizazio Batzorde Zentraleko kidea, Gizarte Aurrerapenerako Elkartekoa, Zientzien Aurrerapenerako Espainiako Elkarteko presidentea, Langabeziaren aurkako Elkartekoa... eta Espainiak Lanaren Nazioarteko Erakundean duen ordezkari iraunkorra.

Sustapen ministro izan zen aldi laburrean, Carbonero Partzuergo Nazionala sortu zuen, eta, Velarde Fuertesen iritziz, "obra horrek bakarrik justifikatuko luke Marichalarren ministerio-lana"; trenbideko eta itsasoko garraioa arrazionalizatu zuen; zereal-asmoen sarea berrindartu zuen; Nekazaritza Kredituaren Kutxa bultzatu zuen; Gizarte Aseguruei aurre egiteko Konferentziak — baliaezintasunekoak, nahi gabeko langabeziakoak, amatasunekoak, zahartzarokoak... —; mendien katalogazioa eta antolamendua babestu zuen; sektoreen, herri-lanen eta nekazaritzaren estatistika-plan orokorra egin zuen, Lehen Mundu Gerrak ekoizpenean izango zuen eragina zehazteko; nekazaritza-elkarteei eta lursailen kontzentrazioari laguntzeko; nekazaritzako eta abeltzaintzako lanbide-irakaskuntza modernizatzeko; granjak, eskolak eta gaikuntza-zentroak.

Gerra ministro gisa (1920ko maiatzetik 1921eko abuztura), bere lan nagusiak kartografia militarra, batzorde geografikoak eta Estatu Nagusiko Gorputzaren Gerraren Gordailua arautzea, aeronautika militarra, Guardia Zibilaren eta Karabineroen Kidegoak berrantolatzea, trenbideen zerbitzu militarra... izan ziren. Gainera, Armadan teknika berriak sustatu zituen, hala nola estatistika, katalogazioa, metrologia..., atzerrian metalurgian, optikan eta abarretan ikasketak egiteko bekak emanez. Armadako tropa-klaseen analfabetismoaren aurkako borroka bultzatu zuen, sarjentuen estatusa duindu zuen, errejimentu-akademiak aktibatu zituen haientzat, zaldi-hazkuntza berrantolatu zuen, albaitari militarraren kidegoa, kuarteletako bizi-baldintzak hobetu zituen, pabiloi eta etxe militarren eraikuntza sustatu zuen, baita aurreikuspen-montepioak ere Armadako estamentu xumeenentzat, bertako langile zibilak barne, eta alargunen eta umezurtzen ekonomiaren hobekuntzari, bere kezka handiari, erantzun zion.

Marokoren gaia, karguaz jabetu zenetik eta hara berehala joan zenetik, bere okupazioen erdigunea izan zen. Berak boluntariotza handitu nahi zuen han, eta horrela, 1920ko abuztuaren 31ko Errege Dekretuaren bidez eta garapenerako ministro-aginduen bidez, Ogasun eta Estatu ministroek, Domínguez Pascualek eta Lemako markesak hitzartuta, Ezako bizkondeak Atzerritarren Herena sortu zuen, Legio ezaguna, gerra herrikoian ordezko soldaduen bizitzak aurrezteko. Eta Eza izan zen Legioaren buru izendatu zuena, Berenguer jeneral goi-komisarioaren aholkuz, Millán-Astray teniente koronela. Marichalarrek Babesletzan babestutako ekintza politikoa oso baloratua izan zen osasunaren, komunikazioen, sustapenaren eta abarren arloetan. Bere ministeriopean, Annualeko Hondamendi izugarria eta Fernández-Silvestre jeneralaren agindupeko Melillako Komandantziaren erorketa gertatu ziren. Honek, bere seme-alabak bertan galdu zituzten milaka etxe espainiarren mina ekarri zuen; aurreko bosturtekoetatik oinordetzan jasotako egoerek hondamendi hura ekarri zuten, eta Maricahalar, Picasso jenerala gertakarien epaile instruktore izendatu zuena, Kongresuan eta Senatuan esku hartu ondoren, erantzukizun politiko orotatik salbuetsi zuten.

1919az geroztik, Marichalar Zientzia Moral eta Politikoen Errege Akademiako euskaltzain numerarioa izan zen, baita Jurisprudentzia eta Legeriaren Errege Akademiako urgazlea ere, Euskal Herriaren Adiskideen Elkarte Ekonomiko batzuetakoa, Espainiako Aste Sozialen zuzendaria, Posituetarako errege-ordezkaria, Aurreikuspeneko Institutu Nazionaleko kontseilaria, Nazioarteko Zuzenbidearen Espainiako Elkarteko kontseilaria, Espainiako Eskola Sozialen Patronatuko presidentea. Primo de Riveraren diktadurari uko egin zion, goi-kargu bat eskaini baitzion, eta idazle eta hizlari gisa lan egitera erretiratu zen 1945ean hil zen arte. Soriako Santo Domingo eliza erromanikoan dago, eta probintzia horri eskaini zizkion bere gusturik onenak. Luis Marichalarren presentzia dinamikoa "bere Soria zahar eta maitean" lau hamarkadatan zehar jarraitua izan zen, eta "Jaun Sozial Handia" izan zenez, soriarren aldeko kultur, ongintza, kirol, enpresa jarduera orori babesa eman zion.

 Obra literarioak 

 El problema agrario en España; 
 El oro, el crédito y la Banca, como factores internacionales; 
 Crítica del Impuesto sobre la Renta;
 El enigma ruso y el ocaso del socialismo.

 Kargu politiko gehigarri 
Aurrekoa
Eduardo Dato80pxEspainiako Erresumako 56. Itsas Armada ministroa 
1921eko martxoaren 8a – martxoaren 13a  (bitarteko) Ondorengoa
Joaquín Fernández Prida 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Madrilgo politikariak
Kategoria:Espainiako ministroak
Kategoria:Madrilgo alkateak
Kategoria:Madrilen hildakoak
Kategoria:Espainiako diputatuak
Kategoria:Madrildarrak