Julia Guarino

Julia Guarino Fiechter (Éboli, Salernoko probintzia, Italia, 1897ko uztailaren 17a - Montevideo, Uruguai, 1985) Uruguaiko arkitektoa, marrazkilaria eta irakaslea izan zen.

 Biografia 
1897ko uztailaren 17an jaio zen Italiako Salernoko Éboli herrian. 1923an, Errepublikako Unibertsitateko Arkitektura Fakultatean amaitu zituen ikasketak, nota bikainekin, eta Uruguaiko lehen arkitekto bihurtu zen. Prentsak feminismoaren garaipen gisa nabarmendu zuen, posizio baliotsuak konkistatuz. Laster, beste emakume batzuek jarraituko zioten, besteak beste, Maria Beya Cayok, Adela Yanuzzik, Gyptis Maisonnave Paganik eta Sara Morialdok.

“Señorita arquitecto” izenez ezaguna bazen ere –horrela deitzen zion Revista Arquitecturak eta, oro har, prentsak, ordura arte gizonezkoak nagusi ziren karreran lehen aldiz ziharduen emakume bat aipatzeko–, Julia Guarinok “Arquitecta” gisa sinatu zituen bere lanak hogeiko hamarkadaren erdialdetik aurrera.

 Ibilbidea 
1920an –oraindik ikasle zela– marrazkilari sartu zen orduko Herri Lanen Ministerioko Arkitektura Zuzendaritzan. Titulatu ondoren, administrazioko sektore horretan bertan jardun zuen teknikari, eta zuzendariorde kargua lortu zuen. Bertan egon zen bere 70 urteak bete arte, Ministerioak berak eskatuta. Bigarren Hezkuntzako irakasle ere lan egin zuen, eta Unibertsitatean azterketa-epaimahaietan parte hartu zuen.

1924an, Udal Hozkailua eta Hiltegia eraikitzeko aurreproiektuen lehiaketa batean parte hartu zuen, eta bigarren postua lortu zuen hainbat herrialdetako arkitektoen 35 proposamenetan. Urte batzuk geroago Toledoko (Canelones) Eskola Publikoa eraikitzeko lehiaketan lehen postua lortu zuen.

1935ean, Errepublikako Unibertsitateko Emakume Tituludunen Elkarteko (AMTU) bazkide sortzailea izan zen eta Zuzendaritza integratu zuen, Paulina Luisi doktorearekin batera. Elkarte hori Emakume Tituludunen Nazioarteko Federazioaren filiala zen, eta osasun publikoko eta gizarte-ongizateko arazoak aztertzen zituen eta irtenbideak proposatu, baita emakume unibertsitarioak arazo horietan izan behar zuen rola ere. 1958an Italiara joan zen bekadun, sehaska etxeetako umeen eta arazodun nerabeen zaintzeaz arduratzeko.

 Aintzatespenak 
 1998ko urriaren 9an, Uruguaiko Correosen Administrazio Nazionalak bere izena daraman zigilua jaulki zuen.  
 Montevideon ere, Atahualpa auzoan, kale batek bere izena darama, auzo horretan etxe ugari eraiki baitzituen.
 2023an zehar, Arkitektura, Diseinu eta Hirigintza Fakultateak, Uruguaiko Arkitektoen Elkartearekin eta Kaneloien Intendentziarekin batera, Río de la Platako lehen arkitektoaren graduazioaren mendeurrena zela eta, ekitaldi ziklo bat antolatu zuten. 
 Kaneloien Intendentziak "Ondarearen Eguna" abiarazi zuen urte hartako urrian, bere eraikin nagusian: Mahastizaintzako eta Ardogintzako Goi Eskola, Las Piedrasen, Mahatsaren eta Ardoaren Hiriburuan, kokatua.

 Lanak 

 Eskola 40 Pedro Figari, Jacinto Vera, Montevideo
 San Carloseko 4. eskola, Maldonado (1926).
 Eskola Publikoa 129, Toledo, Kaneloiak (1931).
 Canelonesko 110. eskola (1932).
 Landa eremuko eskolak 14, 45 eta 60 (1960).
 Mendeurreneko Herriko 39. Eskola (1940).
 Trinidad, Flores (1943) aire zabaleko eskola.
 Duraznoko Nekazaritza eta Abeltzaintza Eskola (1943).
 Norberaren etxea, Cubo del Norte kalea, 3596, Montevideo.
 Etxebizitza lanak Montevideoko Atahualpa eta Cordon auzoetan.
 Mahastizaintza eta Ardogintza Eskola, UTU (Uruguaiko Lanaren Unibertsitatea), El Colorado, Canelones, Ibilbidea 48 KM18.500, 1944.
 Arismendi eta José Enrique Rodó kaleen izkinan dagoen eraikina, Montevideo.

 Ikus, gainera 

 Emakumeak arkitekturan

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Uruguaiko arkitektoak
Kategoria:Emakume arkitektoak
Kategoria:Montevideon hildakoak