Anahita Ratebzad

Anahita Ratebzad (Guldara, Kabul probintzia, 1931ko urria − 2014ko irailaren 7a) Afganistango Alderdi Demokratiko Popularra (PDPA) zenaren eta Afganistango Errepublika Demokratikoaren gobernuko ministroaren afganistandar politikaria izan zen. Afganistango lehen medikuetako bat, Parlamentuko lehen diputatuetako bat Rogia Abubakr  Khadija Ahrari eta Masuma Esmati-rekin batera - 1964ko Afganistango Konstituzio Politikoan emakumeen boto eskubidea indarrean sartu ondoren. Bere herrialdeko gobernuan paper aktiboa izan zuen lehen emakume afganistandarra.

 Lehen urteak 
Guldaran jaio zen, Kabul probintzian. Kabuleko Malalai Lizeoan izan zen, Chicagoko Erizaintza Eskolan erizaintzan lizentziatura bat jaso zuen eta Kabuleko Unibertsitatean doktoretza medikoa.

Ratebzad politika ezkertiarrean murgildu zen eta PDPAren sortzaileetako bat izan zen. Khadija Ahrarirekin, Masuma Esmati Wardakekin eta Roqia Abubakrrekin batera, Afganistango Parlamenturako lehen lau emakume hautatuetako bat bihurtu zen 1965ean.

Bere senar ohia, Qamaruddin Kakar doktorea, Zahir Shah Afganistango erregearen mediku pertsonala izan ohi zen.

 Gobernuan 
1978ko apirileko Iraultzaren garaipenarekin, Ratebzad-ek Emakumeen Kontseilu Nagusi berria zuzendu zuen eta Gizarte Gaietarako Ministro izendatu zuten, gero Jugoslaviako Enbaxadore (PDPAren barne borroken ondorioz) eta azkenik Hezkuntza Ministro.

1978ko maiatzaren 28an, New Kabul Times egunkariko editorial ezaguna idatzi zuen, eta hau zioen:Emakumeek, eskubidez, pribilegio hauek izan behar dituzte: berdintasuna hezkuntzan, lan segurua, osasun-zerbitzuak eta aisialdia belaunaldi osasuntsu bat sortzeko herrialdearen etorkizuna eraikitzeko... Emakumeak heztea eta argitzea gobernuaren lehentasuna da orain.Ratebzad-ek zera esan zuen 1980ko hasieran, Nur Mohammad Tarakiren gobernuaren egunetatik egindako hezkuntza-planen emaitzei buruz (urte batean 800.000 pertsona alfabetatzea zen haien helburua):Aurreikusitako kopuruaren erdia baino gutxiago da lehen esperientzia honetan lortutako benetako kopurua. Zazpi urtetik gorako haurren derrigorrezko eskolatzea ere ez da eraginkorra izan. Eskolen, lokalen eta irakasleen ezinbesteko gabeziari familia-tradizioak gehitu zaizkio. Adibidez, senarrak beren emakumeek irakurtzen eta idazten ikastearen aurka daude. Gure plana zen bost urteren buruan bi milioi eta erdi haur, zortzi eta hamalau urte bitartekoak, eta bost milioi eta erdi heldu, hamabost eta berrogeita hamar urte artekoak, gutxieneko heziketa izatea. Utopia bat da.Herrialdearen atzerapenak sortutako arazo horien ondorioz, ezin izan ziren biztanle guztiak alfabetatu, baina egoera nabarmen hobetu zen aurreko erregimenekin alderatuta.

Babrak Karmal presidentearen lagun mina izan zen PDPA sortu baino lehenagotik, Afganistango Errepublika Demokratikoko Kontseilu Iraultzaileko presidenteorde izan zen eta Alderdiaren Politburoaren parte (bi karguak 1980-1986 bitartean). Afganistango Emakumeen Erakunde Demokratikoko eta Afgano-Sobietar Adiskidetasun Elkarteko presidentea ere izan zen.

 Erbestea 
Mohammad Najibullahek Karmal ordezkatu zuenean, Ratebzadek Moskura lagundu zion lagunari, eta han bizi izan zen 1989ra arte. Urte horretan Afganistanera itzuli zen, eta 1992an, muyahidinek boterea hartu zutenean, behin betiko alde egin zuen handik.

Alemaniako Dortmund hirian finkatu zen, eta bertan hil zen 2014ko irailean, 82 urte zituela.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Enbaxadoreak Jugoslavian
Kategoria:Afganistango aktibistak
Kategoria:Afganistango komunistak
Kategoria:Afganistandarrak
Kategoria:Afganistango politikariak
Kategoria:Emakume politikariak
Kategoria:Emakumeen eskubideen aldeko ekintzaileak
Kategoria:Afganistango medikuak
Kategoria:Emakume medikuak
Kategoria:Giltzurruneko gutxiegitasunaren ondorioz hildakoak