Jorge Olavarría

Jorge Olavarría de Tezanos Pinto (Caracas, Venezuela, 1933ko abenduaren 12a - Venezuela, 2005eko apirilaren 18a) venezuelar politikari, abokatu, kazetari eta historialaria izan zen. Bipartidismoaren gobernuekin kritikoa eta Bosgarren Errepublikaren kontzeptuaren bultzatzailea, 1998ko hauteskunde presidentzialetan Hugo Chavezen aliatu eta aholkulari politikoa izateagatik ezaguna izan zen, baita bere aurkari bihurtu zen lehen pertsonalitateetako bat izateagatik ere.

 Biografia 
Madrilgo Unibertsitate Konplutentsean abokatu graduatua, Europako unibertsitateetan graduondoko ikasketak egin zituen. Iritzi alderdiaren sortzaileetako bat izan zen, historia eta politikari buruzko liburu ugari idatzi zituen. Venezuelako enbaxadorea izan zen Londresen (1969-1970) Rafael Caldera presidentearen lehen gobernuan. Laburpena Aldizkariko zuzendari Guayana Esequibak egindako Lurralde Erreklamazioari buruzko Puerto Españako Protokoloari Gobernuarekin desadostasunak izateagatik uko egin zion. Halaber, "Historia Viva" izeneko telebista-saioaren zuzendaria eta gidaria izan zen, Radio Caracas Televisión katearen bidez. Oso programa pertsonala izan zen, eta, beraz, ospe handia izan zuen, Alfredo Antonio Vicente Y Angel Peñaren antzera. Hainbat legegintzalditan diputatua izan zen, baita 1983an eta 1988an presidentegai arrakastarik gabe ere. Lehen hautaketan OPINA alderdia izan zen garaile (La Causa R alderdiak ere babestu behar zuen, baina azkenean Andres Velasquezen alde egin zuten); bigarrenean, berriz, Gastón Guisandes postulatzea erabaki zuen, eta gauza bera egin zuen Errepublika Berria izeneko alderdi berri batekin.

 Politika 
Hugo Chavez militar ohiari babesa eman zion Rafael Calderaren bigarren gobernuaren aurkari bihurtu zenean, baita 1998ko hauteskunde kanpainan ere; baina Chavez babestu zuen Venezuelako bizitza politikoko lehen politikari ezagun eta zaharrenetakoa izan arren, Chavezen lehen jarraitzaileetako bat izan zen publikoki iritziz aldatu eta haren aurka egin zuenean, Chavezen konstituzioa babestu zuten hainbat alderdik Chavezi babesa eman ziotela argudiatuz.

1999ko uztailaren 5ean, Kongresu Nazionalean (gaur egungo Asanblada Nazionala) data hori ospatzeko ekitaldien esparruan, hitzaldi bat eman zuen, non Hugo Chavezi buruzko pertzepzioa aldatu eta "lege-urratzaile, demagogo eta diktadore izateko hautagai" gisa sailkatu zuen, eta auzipetzea eskatu zuen. Horrek polemika handia sortu zuen, ordura arte horren alde baitzegoen.  

Hala ere, konstituziogile bihurtu zen oposiziogile, eta hautatua izan zen.  1999ko amaieran konstituzioa eta 2000ko hauteskunde handiak onartu ondoren (Chavez berrautatua izan zen), pixkanaka bizitza politikotik erretiratu egin zen, eta ondorengo gertakarietan, hala nola 2002-2003ko Venezuelako Langabezia orokorrean, komunikabideek informazioak helarazteko izan zuten jarrera kritikatu zuen, baita oposizioaren jarrera ere, baina ez zuen chavismoaren alde egin.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Hugo Chavezen Batzar Konstituziogile Paraleloa

Kategoria:Venezuelako kazetariak
Kategoria:Venezuelako historialariak
Kategoria:Venezuelako abokatuak