Pedro de Estopiñán y Virués

Pedro de Estopiñán y Virués edo, besterik gabe, Pedro Estopiñán eta Pedro de Estopiñán El Conquistador de Melilla (Jerez de la Frontera, ca. 1470 - Guadalupeko monasterioa, 1505eko irailaren 3a) gaztetatik Medina Sidoniako etxe dukalaren zerbitzura zegoen militar eta konkistatzaile gaztelarra izan zen, eta bere ospea Juan Perez de Guzman dukearen armadako komandante nagusia izateari zor dio, 1497an Melilla hiria konkistatu baitzuen.

1500. urtearen amaieran Kristobal Kolon erregeorde eta gobernadore nagusia eta Bartolome Kolon aurreratua espetxeratu zituztenean, aipatutako tituluak hutsik geratu ziren, eta, ondorioz, 1504. urtearen hasieran Errege Katolikoek Indietako gobernadore nagusi eta aurreratu izendatu zuten, baina agintea hartzeko bere bidaia atzeratzean, Mundu Berrira igaro baino lehen hil zen, eta bi anaiak bezala, Indietako gobernadore nagusi izendatu zuten. 

 Biografia 
 Familia-jatorria eta lehen urteak 
Pedro de Estopiñán 1470 inguruan jaio zen Jerez de la Frontera hirian, orduko Sevillako Erresumaren jurisdikzioan zegoena, Andaluziako hiru kristauetako bat zena eta aldi berean Gaztelako Koroaren parte zena. Ramon Estopiñan y Vargas kaparearen semea zen (Aragoiko Erresuma, ca. 1450), Jerez de la Fronterako epaimahaia, eta bere emaztearena 1470etik, Virueseko Nagusia (Jerez de La Frontera, ca. 1450), noblezia handikoa. Francisco eta Bartolome de Estopiñan anaiek parte hartu zuten Granadako Gerran 1482 eta 1492 artean, eta Alonso Fernandez de Lugorekin batera Kanariar Uharteen konkistan 1495ean.

Bere aitaren leinua Aragoi Garaitik zetorren, eta handik Andaluziara aldatu zen adar bat . mendearen lehen erdian. Ohikoa da abizen hori duten hainbat zaldun agertzea garaiko narrazioetan, batez ere beste leinu autoktono bati lotuak, Guzmanak, Lainoko kondeak eta ondorengo Medina Sidoniako dukeak.

Bere familiaren berri hauek izan arren, konkistatzailearen haurtzaro eta gaztaroari buruz ia ez da ezer ezagutzen, Medina Sidoniako etxe dukalaren zerbitzura sartzea izan ezik. Garai hartako garrantzitsuenetako bat zen; izan ere, 1492an Errege Katolikoek Granada konkistatu ondoren, penintsula utzi zuten musulmanak Afrikako iparraldean kontzentratu ziren, eta handik Andaluziako penintsulako kostaldeei eraso ugari egiten zizkieten. Hain zuzen ere, 1496ko ekainean gertatutako eraso pirata horietako batean aurkitzen da Pedro de Estopiñánen lehen aipamena.

 Medina Sidoñako dukearen kontagailua 
Adin goiztiarrean Medina Sidoniako Etxeko morroi izatera pasa zen. Almadraben arrantza zela-eta, dukeen gorteko segizioko kide asko, Leonor Estúñigakoa bera barne, Conilera joan ziren ikuskizunera. Bat-batean, pirata berberiskoen ontzi bat sartu zen arrantza-ontzien artean, eta haietako bati aurre egitea lortu zuten.

Arrisku nabariaren aurrean, Pedro de Estopiñan, "Casa del duque don Juan"-eko kontulari karguarekin deitua, itsasontzi txiki batean itsasoratu zen piraten buruzagiarekin hitz egiteko, eta honek diru kopuru handia eskatu zuen preso zeuden itsasgizonak erreskatatzeko.https://es.hispanopedia.com/wiki/Pedro_de_Estopiñán_y_Virués

 Jarduera militarretan hasia 
Ausardiaz, Pedro de Estopiñanek ezustean besarkatu zuen musulmana eta berarekin batera uretara erori zen, non bere gizonek jaso zuten, eta horrek, noski, negoziazioen ibilbidea aldatu zuen: piraten burua eskifaiagatik eta ontziagatik trukatu zuten, almadraben pasarte trumoitsuari amaiera emanez.

Pedroren ausardiarekiko miresmenezko oihartzunak ez ziren lurralde osoan zehar aldarrikatzetik gelditu, Jerezeko urte-liburuetara ere iritsi ziren, beraz, 1496ko data hau Estopiñango karrera militarraren lehen mugarri bezala koka daiteke.

 Melillaren konkista 
Ziur aski, froga honi esker, Errege Katolikoek Ermandade Santuari, Medina Sidoniako dukearen gidaritzapean, Melilla konkistatzeko armada bat hornitzeko baimena eman ziotenean, honek gomendari ausarta hautatu zuen hura zuzentzeko. Litekeena da, halaber, Pedroren hautapena erraztu izana, Jerez, Medina, Arcos eta Sanlúcar de Barramedako kontzejuek hornitutako tropak bera bezalako hiru jereztar ospetsuk antolatuak izatea, segur aski bere jarduera militar bikainaren jakitun: Juan Sánchez Montiel korrejidorea, Francisco de Vera (Hermandad Santuko Zinegotzia), Manuel Vera.

Horrela, Pedro de Estopiñán, 5000 infanteren eta 250 zaldunen buru, Afrikako iparraldean lehorreratu zen eta Melilla inguratu zuen, azkenean 1497ko irailaren 17an konkistatua izan zena. Konkistaren ondoren, Estopiñan penintsulara itzuli zen, baina aurretik 1500 gizoneko goarnizio bat utzi zuen plaza defendatzeko, baita hargin, arotz eta igeltsero kopuru handi bat ere, hiriko gotorlekuak konpontzeko eta defentsarako harresi berriak eraikitzeko agindu espresarekin.

Estopiñan Ipar Afrikan ez egotea laburra izan zen, hurrengo urtean musulmanek galdutako plaza berreskuratzeko ahaleginak areagotu baitzituzten. Melillako goarnizioak jasandako eraso berriak zirela eta, Juan dukeak, Errege Katolikoekin adostuta, freskagarri tropa berriak bidaltzea erabaki zuen, berriro ere Estopiñan buru zutela, zeinari, oraingoan, Duke etxeko beste zaldun nabarmen bat laguntzen zion, García León.

Setiatzaileak bi suren artean utzi zituztenean, garaipena erabatekoa izan zen, komendadoreak hala eskatuta, iheslari guztiak jazarri baitzituzten, harik eta Oran eskualdean finkatzera behartu zituzten arte, urrunen eta bitarteko gutxiagorekin; era berean, gutxienez 250 musulman atxilotu zituzten, etorkizunean trukerako txanpon posible gisa. 1498. urtean bertan Estopiñanek Melillara bi aldiz itzuli behar izan bazuen ere, data hori eman daiteke Afrikako iparraldeko plazan kristauen egonkortasunaren hasieratzat.Rodríguez de Rivero, A. "Datos varios sobre Pedro de Estopiñán y la conquista de Melilla". Mauritania, 176 (1942), 214.or..

Gatazka belikoei buruzko berririk ez zegoenez, zaldun jereztarraren biografia berriro ere zaila izan zen 1499-1503 aldian. Ez dakigu ia ezer, baina Andaluzian egonaldi lasaia egin zuela pentsa daiteke, Dukearen gortean edo Sevillako ohiko bizilekuan, gaur egungo Francos kalean, non familiaren armarria eta In soli Gloria et honor leloa ikus daitezkeen. Litekeena da, halaber, ordurako Beatriz Cabeza de Vaca emaztearekin ezkonduta egotea. Beatriz Cabeza de Vaca Ameriketako esploratzaile handia izango zenaren familiakoa zen, Álvar Núñez Cabeza de Vaca, Pedro eta Beatrizen iloba.

 Rosellón kanpainak 
1503an, ordea, Fernando Aragoikoak, Errege Katolikoak, berriro eskatu zituen bere zerbitzu militarrak, Salcesera (Rosellon) joan zedin, Luis XII.a Frantziako erregearen tropek setio zorrotz bat ezartzen baitzioten hiri honi.

Berriro ere bere balio militarra erakutsi zuen, bere tropak bi taldetan banatu baitzituen: lehenak setiatzaileen atzeguardia erasotzen zuen etengabe, eta bigarrena, berriz, portura bidali zuten, Colliuren Rosellon katalanerako ontziratu ziren frantziar errefortzuak lehorreratu eta gainerakoekin bat egin ez zezaten. Maniobra eraginkorra izan zen, inbaditzaileen erretiratzea urte horren amaieran gertatu baitzen. 

 Aurreratuaren eta Indietako gobernadore nagusiaren errege-tituluak 
Fernando erregeak, Pedro de Estopiñánen benetako lana saritzeko, 1504. urtearen hasieran Indietako aitzinatu eta Santo Domingo uharteko eta menpekoetako kapitain jeneral izendatu zuen. Horrela, bere karrera militarrari amaiera ematen ziola zirudien, Espainiaren Amerikako menderapenaren organigrama politiko-militarrean postu horiek zuten ospea eta balioa kontuan hartuz gero.

Urte horretan bertan, Estopiñan Mundu Berrirako bidaiaren prestaketekin hasi zen. Mundu Berrira joan behar zuen, bere jatorri eta familia guztiarekin, baina 1505ean Mazalquivirrerako espedizio baten prestaketan aktiboki parte hartu zuen, baina ez zuen aipatutako prestaketetan parte hartu.

 Mundu Berrira bidaiatzeko ezintasuna eta heriotza 
Egun batzuk geroago, Guadalupeko monasterioa bisitatzen ari zela, Pedro de Estopiñán aurreratua bat-batean hil zen 1505eko irailaren 3an, eta bi egun geroago lurperatu zuten monasterioan bertan.

 Ezkontza eta ondorengotza 
Pedro de Estopiñán kapare konkistatzailea Beatriz Cabeza de Vacarekin (K.a. 1480), Teresa Cabeza de Vacaren arreba bat, Francisco de Verarekin ezkondu zena, hogeita lau jereztar —Kanaria Handia konkistatu zuen Pedro de Veraren semea zena— eta Álvar Núñez Cabeza de Vacaren (Río de la Platatik aurreratua) guraso izango zirenak.

Pedro de Estopiñán eta Beatriz Cabeza de Vacak bost seme-alaba izan zituzten:

 Pedro de Estopiñán y Cabeza de Vaca (j. 1505 - Jerez de la Frontera, 1550 eta gero) armen ibilbidea jarraitu zuen eta 1537an bere lehengusu aurreratuari lagundu zion Mundu Berrira, baina aberastasunik gabe itzuli zen honekin 1544an.
 Ramon de Estopiñan (K.a. 1507) Zuzenbidean lizentziatu zen eta Kanariar Uharteetan finkatu zen izen bereko errege audientziaren oidore gisa.
 Francisco de Estopiñán (K.a. 1509) Sevillatik gertu dagoen El Pedroso hiribilduan finkatu zen, familia ospetsuekin ahaidetuz.
 Diego de Estopiñán (j. 1511) Jerez de la Fronterako funtzionario bat izan zen, non egoera ekonomiko oparoa izango zuen.
 Lorenzo de Estopiñán (j. 1513 - f. Lima, . mendearen amaiera) oso gazte igaro zen Peruko Erregeordetzara. Han, mandatu aberats bat eman zioten, nobleziaz administratu zuena, Lima hiria aberastasun eta ospe handiko gizon bilakatuz, eta, hura hiltzean, pertsonaiarik ospetsuenetako bat bilakatuz.

 Historialarien hipotesiak bere heriotzari buruz 
Gertaera horren aurrean, beren biografia aletu duten ikerlariek, bereziki H. Sanchok eta A. Rodriguezek, euren alde emandako amerikar prebenda mamitsuek mindutako etsairen baten pozoitzearen hipotesia erabili dute.

Hori frogatzeko ezintasunak ez dio distirarik kentzen komendadore jereztarraren karrera militarrari, XV. eta XVI. mendeen arteko bisagrako pertsonaiarik aipagarrienetakoa eta, garaia bera bezala, oso ezaguna ez dena, bere ondasunak izan arren.

 Omenaldiak 
Melillako hiriak, bere ekarpenik gabe konkistatzea ezinezkoa izango litzatekeenak, bere plazetako baten izena, hiri zaharrarena, bere konkistatzailearen oroimenari eskaini dio.

Hil zen arren, Estopiñan leinuko kideen presentzia ez zen zapuztu Amerikan: senar-emazteen semeetako bik, Pedro eta Lorenzok, Alvar Núñez Cabeza de Vaca lehengusuarekin batera joan ziren Peruko konkistara, aitaren irainaren oroimenari ordaina emateko ahaleginean, Amerikan ibilera berririk ez baitzuen izan.

 Besoaren lapurketa 
2012ko abenduaren 11n, Melilla konkistatu zuen militar espainiarraren estatuaren besoa lapurtu zuten Afrikako hirian. Zati lapurtua Rabatera eraman zuten. Monumentua sinbolo kolonialtzat hartuta, Ceuta eta Melillako Askapen Batzordeak hartu zuen bere gain ekintza. Rabat hirian, Marokoko Kultura ministroari eman zioten dohaintzan Estopiñánen beso armatua, museo batean paratu zezaten. 2013ko uztailean, borondate oneko keinu gisa, besoa itzultzeko asmoa azaldu zuen Askapen Batzordeak.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 
 , P. "Ilustraciones de la Casa de Niebla." (Ed. F. Devís: Cádiz; Universidad de Cádiz, 1998).
 , G. "Batallas y Quincuagenas". Ed. J. B. de Avalle-Arce: Salamanca; Ediciones de la Diputación Provincial, 1989.
 , H. "Los familiares inmediatos del conquistador de Melilla, Pedro de Estopiñán". Mauritania, 176 (1942), pp. 218-223.
 , H. "El comendador Pedro de Estopiñán". Madrid, 1952.
  en "Congreso de Historia del Descubrimiento, 1492-1556. Actas: ponencias y comunicaciones" (Vol. 1, Madrid, España, año 1992).
 , A. "Datos varios sobre Pedro de Estopiñán y la conquista de Melilla". Mauritania, 176 (1942), pp. 214-217.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Melillako historia
Kategoria:Espainiako militarrak
Kategoria:Jereztarrak
Kategoria:XV. mendeko biografiak
Kategoria:XVI. mendeko biografiak