Manuel Bilbao Barquín

Manuel Bilbao Barquín (Santiago, Txile, 1827ko martxoa – Buenos Aires, 1895eko abuztuaren 14a) abokatu, idazle eta intelektual txiletarra izan zen. Txileko eleberri historikoaren sortzaileetako bat izan zen El inquisidor mayor (1852), Los dos hermanos (1853) eta El pirata del Guayas (1855) liburuekin, eta bere literaturaren ezaugarri nagusia funtzio politiko eta morala zen, Hego Amerikako gizarteen bizitzan eta garapenean eragina izan zezakeena. Hainbat hedabidetako erredaktore izan zen, eta egunkariak sortu zituen Liman eta Buenos Airesen. Hiri horietan bizi izan zen urte luzez, behin baino gehiagotan erbesteratua izan ondoren eta Txileko lurra uztera gonbidatua izan ondoren, dela bere anaia Francisco Bilbaoren defentsan ateratzeagatik, dela Argentinarekin muga egiten duten gatazketan Txileko eskaera itsu-itsuan ez babesteagatik.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Santiagon jaio zen, familia aristokratiko baten baitan, Rafael Bilbao Beyner eta Barquín Velasco Tagle Brachoko María de las Mercedes senar-emazteen semea. Bere lehen urteei buruz, eta Txilen izan zuen bizitzari buruz, ez dago informazio askorik, eta, gehienbat, Francisco Bilbao anaia nagusiarekin batera egin zituen jarduera politikoei lotuta dago.

Institutu Nazionalean ikasi ondoren, Manuel Bilbaok abokatu titulua hartu zuen Txileko Unibertsitatean 1850eko hasieran, Los mayorazgos están disoltos tesiarekin. Bertan, Bilbaok 1828tik 1848ra bitarteko jabetza eskubideei eta maiorazkotasun loturei buruzko lege ezberdinak aztertu zituen. Bere memoriaren azken aldera, autoreak garaiko Kongresuari eskatzen zion gai honi buruz bere iritzia eman zezan: «La Cámara de [1]850 se ve en la obligazioa de decierabat, que la desenlace de todos los mayorazgos se realizó. Legealdiko isiltasuna kriminala izango litzateke, familien artean auziak sortuko lituzkeenagatik; zorigaiztokoa porrotera eramango luketen eskandaluzko auziak, betiereko gorrotoak sortuz lehengusuen anbizioaren eta edukitzaileen oinordekoen justiziaren artean».

Ideia iraultzaileak zituen, eta Berdintasunaren Gizarteko bere garaikideekin ideario liberala, antikoloniala eta antikatolikoa partekatu zuen. 1850ean, Eusebio Lillok zuzendutako El Amigo del Pueblo egunkaria itxi ondoren, La Barrako erredaktore gisa hartu zuen bere gain, eta tribuna horretatik Manuel Bulnesen gobernuaren eta Manuel Montten lehendakaritzarako hautagaitzaren aurkako oposizio publikoaren buru izan zen. 1851ko iraultzak gobernu kontserbadorearen aurkako matxinadak eragin zituen Santiagon, Valparaison eta San Feliperen, eta Francisco eta Manuel Bilbao erbestera abiatu ziren Limarako bidean.

 Erbestealdiak Peru eta Ekuadorren 
Perun bere jarduera politiko eta kazetaritzakoekin jarraitu zuen, hainbat liburu historiko idaztearekin batera. Gainera, 1852 eta 1855 artean, denbora mugatu batean, gaur egun Txileko eleberri historikoaren generoaren sorrerako mugarritzat jotzen diren hiru eleberri idazteari ekin zion: El inquisidor mayor (1852), Los dos hermanos (1853) eta El pirata del Guayas (1855). Era berean, Liman La revista independiente sortu zuen, 1853ko abenduaren 15etik 1854ko urtarrilaren 28ra arte iraun zuen egunkari zientifiko eta literarioa, eta Historia del Jeneral Salaverry (1853) lana ere argitaratu zuen, Peruko pertsonaia itzaltsu hari eskainia. 

1854ko apirilean, Manuel eta bere anaia Guayaquilera, Ekuadorrera, deportatu zituzten, Jose Rufino Echenique jeneralaren gobernu kontserbadorea agintetik kentzen saiatu zen iraultzan parte izatea leporatuta, zeinari ustelkeria eskandaluak egozten zitzaizkion. Hurrengo urtean, Manuel Bilbao Limara itzuli zen, abokatu gisa, bere anaia Frantzisko defendatzeari ekiteko. Urte bereko maiatzaren 21ean Echenique jeneralaren porrotaren ondoren Limara itzuli ondoren, Peruko Inkisizioaren aurrean akusatu zuten, inprenta-delitua egiteagatik. Aldizka Liman bizi izan zen 1865 arte, hiri horretan Compendio de la historia política del Perú (1856) liburua eta Lord Cochraneren memorien itzulpena (1863) argitaratuz. Harekin adiskidetu zen 1860. urtearen hasieran Londresen zegoenean, itsasgizon ospetsuak lan hori pertsonalki enkargatu zionean.

 Bizilekua Argentinan 
1865ean Buenos Airesen finkatu zen eta bertan kazetaritzan aritu zen, La República egunkariaren erredaktore, La Libertad egunkariaren sortzaile eta, hau itxi ondoren, La Prensa egunkariaren erredaktore izan zelarik.  1866an Vida de Francisco Bilbao argitaratu zuen, baita bere anaiaren Obras Completa lanaren lehen bilduma ere, 1865ean hil ondoren. Ondoren, Historia de Rosas (1868) eta Vindicacion y memorias de Don Antonino Reyes (1883) argitaratu zituen. 

Liburu historikoak argitaratzeaz gain, Txile eta Argentinaren arteko gatazka mugakideetan murgildu zen prentsatik. Pedro Pablo Figueroak dioenez, «Argentinako Errepublikarekin lotzen zuten familia eta afektu loturek hainbat liburuxka diktatu zizkioten Txilerekiko mugen auziaren inguruan. Bulkada horiei obedituz, Santiagora joan zen 1878an, El Ferrocarril egunkarian nazioarteko eztabaida sustatzera, bere idatziekin eragin zituen herri protestengatik Zilarrerako irteera bortitza ekarri zuena». Domingo Faustino Sarmientorekin ere ika-mikak izan zituen, intelektual argentinarrak Francisco Bilbaoren memoriaren aurka botako zukeen «epaiketa arin eta bidegabe» bat zela eta. Polemika hau 1875ean Buenos Airesen argitaratu zen Cartas a Sarmiento liburu bilduman islatu zen.

Manuel Bilbao hogeita hamar urtez bizi izan zen Argentinako hiriburuan, eta lan historikoan zein kazetaritzan ondare intelektual garrantzitsua utzi zuen. Hiri horretan bertan, 1879ko urtarrilaren 18an, Mercedes Rivera Ortiz de Rozasekin ezkondu zen, eta 7 seme-alaba izan zituzten. Buenos Airesen hil zen 1895eko abuztuaren 14an.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Buenos Airesen hildakoak
Kategoria:Txileko abokatuak