Rafael Zárraga

Rafael Ángel Zárraga Parra (Agua Blanca La Trinidad udalerria (Yaracuy), 1929ko ekainaren 24a – Cocorote, 2006ko otsailaren 8a) Venezuelako narratzaile, antzerkigile, poeta eta kazetari ospetsua izan zen.

 Biografia 
Rafael Agua Blanca izeneko hiru etxe eskaseko herrixka batean jaio da, Borauretik oso gertu. Gurasoak Eudoro Zárraga eta Ramona Parra izan ziren.

Adin txikiko haurra zela, aitak abandonatu egin zuen, eta, ondorioz, amaren aldeko aitona-amonen babespean hazi zen, On Jose Exegesimo Parra eta Inés María Parra. Haiek eta Ramona amak osatuko zuten haurraren nortasuna. Komeni da zehaztea jaioterriko uren kalitatearen ondorioz haurrak gaixotasun labur bat zuela, eta, horren ondorioz, familiak erabaki zuela Jaimeren nekazal herrira aldatzea lehenik, eta Cocorote herrira ondoren, han finkatu baitziren behin betiko.

Haurtzaroa Campo Alegre de Cocorote auzoko kale zaratatsuetan igarotzen du, bere barreak eta jolasak bere etxe xumearen ekonomia laguntzeko egin zituen lan ugarirekin tartekatuz. Etxeko gozokiak saltzen zituen, upeltegiak zaintzen zituen, mandatuak egiten zituen, papagaiak edo kometak ere egiten zituen, eta haurtzaroko lagunen artean saltzen edo trukatzen zituen jakien truke. 

Bere heziketari dagokionez, ona da aipatzea hogeita hamarreko hamarkadarako Cocorotek ez zuela ikastetxerik, eta horren ondorioz bere senideek zortzi urterekin inskribatu zutela emeentzako eskola txiki batean beste lau gizonekin batera, eta gero «Tovar y Tovar» Eskolan, eta handik gutxira San Feliperen zegoen «Padre Delgado» eskolan. Hala ere, Rafaelek laugarren mailan huts egin zuen, eta horren ondorioz, izebak Caracasera eraman zuen bizitzera, aitonaren baimenarekin, lehen mailako ikasketak burutu ahal izateko.

Baina Caracaseko egoera ez zen espero zena. Izebak ez zuen eskolan izena eman, baizik eta zerbitzari gisa erabiltzen du bere eta auzokoen mandatuak eta lanak egiteko. Hori dela eta, aitonak, egoera ezagututa, Caraquoko Prados de Maria auzo jendetsuan bizi zen beste izeba batekin bizitzera eraman du.

Rafaelentzat gauzak aldatu baziren ere, aterpea, giza berotasuna eta begirunea aurkitu zituenez, bere ikasketek itxaron egin behar izan zuten, bera harrera ona egin zion familia berriarekin laguntzen ari zen bitartean. Tindategi bateko langilea, fabrika bateko langilea eta zurgintzako laguntzailea izan zen, berri-agentzia batean mezulari gisa sartu zen arte.

Azken lan horri buruz, El Nacional egunkarian leku bat hutsik aurkitu zuen, Nicolas Capdeviellek honela aipatzen du bere etorrera:

Hala, El Nacionalen sartzean, haren bizitza erabat aldatu zen, ohiko irakurle bihurtu zen, eta, azkenean, Franklin D. Rooselvelt eskolan amaitu zuen lehen hezkuntza, egunkari berean pasantiak egiteko gai izanik eta egunkariko jabearen, Miguel Otero Silva idazle ospetsuaren onespenarekin betetzen zituen ardura handiko jarduerak eginez. Jarduera horiek eta beste batzuk, pixkanaka, bulego haietan barrena ibili ohi ziren pertsona ospetsuengana hurbilduz joan ziren, hala nola Alejo Carpentier, Mario Briceño Iragorry, Mariano Picón Salas eta Fernando Paz Castillo, besteak beste.

1956an, perejimenizta diktadura bete-betean, jaioterrira itzuli eta El Cocoroteño astekaria sortu zuen. Horren ondorioz, arazoak izan zituen Perez Jimenezen gobernuarekin, eta, berriro ere, estualdi ekonomiko batzuei aurre egin behar izan zien. Familiaren galerari gehitu behar zaio, On Jose aitona eta aholkularia, 1957an hil zen, eta, beraz, tristurak hartu zuen Rafael urte horretan;

Urte honetatik aurrera hasten da bere jenioa eta figura garatzen: El Cocoroteño astekaria berriro agertzen da, bere lehen liburua "la risa quedará detrás" (1959) idazten du, ondoren, El nubarrón y otros cuentos de la Universidad de la Universidad de Madrid-eko XIV bo eta ideien hurrenkera berean, batxilergoko ikasketekin aurrera egiten du, "La ember dormir bajo la ceniza" idazten du, 1966an El Nacional-en 21. Urteko Ipuin Lehiaketan garaile izan zuen ipuina, Perugiako Unibertsitateko ateak ireki baitzituen, Italian, non italiar hizkuntza, artea, literatura eta goi mailako ikasketak egin zituen: oinarrizkoa, hiru maila ertaineko historia eta historia. Unibertsitate honetan diploma jaso zuen eta Suitzako Genevako Unibertsitatera joan zen.

Gero, Otero Silvaren babesarekin, Austria, Alemania, Turkia, Libano, Iran, Irak, Jordania eta Grezia ezagutu zituen. Bidaia hartatik sortu zitzaion bere izatean, leku sakratuak ezagutzeak eta, aldi berean, Bibliako ibaien ertzetako biztanleak zein miseriatan eztabaidatzen ziren ikusteak eragindako zirrara handia.

1969an itzuli zen herrialdera, eta, bohemio izateari eskainitako etenaldi labur baten ondoren, «Por Qué» egunkarian hasi zen lanean. Erredakzioburu eta artikulugile izan zen. Gero, olerki-liburu bat idatzi eta Humanitateetako Batxilergo ikasketak burutu zituen, nahiz eta unibertsitateko graduatua izan. Horren ondoren, «El Chuzo» umorezko egunkaria sortu zuen, enpresa horretan lagun eginez, Nicolás Capdevielle Peralta doktore maitagarria. Egunkaria itxi eta sei bat urtera, idazten hasi zen berriro.

70eko hamarkadan, Casi tan Alto como el Campanario (1977 ipuinak), La Última Oportunidad de Magallanes (1978 eleberria) eta Las Rondas del Obispo (1982 eleberria) liburuekin jarraitu zuen laurogeiko hamarkadan, eta oso lan onak egin zituen egunkari eta aldizkari nazionaletan.

Bere egunen amaierara hurbilduz, Nekazaritza eta Industriako Ekoizpen Esperimentalerako Estatuko Ikerketa Zentroaren (CIEPE) Liburutegiaren eraikineko korridoreetan aurkitzen da. Bertan, Yaracuy-ko Unibertsitateko (UNEY) Errektoretza kokatzen da, bere esperientzia zabala Unibertsitate berriari eskainiz. 2006ko otsailaren 8an hil zen, eta arrastoak utzi zituen gure estatuaren hizki eta memorietan, batez ere Cocoroteko bere herrian; herri honen natura eta tradizioarekiko maitasun, errespetu eta atxikimenduzko abentura askoren inspiratzailea izan zen.  

Bere izenaren omenez, Cocoroten dagoen Antzokiak bere eponimoa darama.

 Bi urtez behingo saria 
San Felipe hirian, 2011tik, Rafael Zárraga Literaturako Biurteko Sari Nazionala ospatzen da, bi ekitaldirekin.

 Obra 

 Eleberriak eta ipuinak

 La Risa quedó atrás (1959)
 Nubarrón y otros Cuentos (1968)
 Cuarenta nocturnos y una Sinfonía (1971)
 Casi tan alto, como el Campanario (1977)
 La última oportunidad del Magallanes (1978)
 Las Rondas del Obispo (1982)
 El Cóndor Desvelado (1983)
 Cuatro Cuentos (1994)
 Versos del mal vivir (2004)
 Contares (2007)

 Antzerkia

 La Piedra Grande
 Al Fondo del Espejo
 Cuatro Ventanas hacia el Miedo
 La Fiesta de los Inocentes
 Elisa morirá esta noche
 El Hombre y el Perro
 El Anillo de Fanny
 Aquel Faustino Parra
 Urachí
 Las Ventajas de llamarse Juan

 Argitaratu gabeko lanak

 Cuadernos del vendido
 Esperpentos y otras intenciones
 El Reventador de Globos
 El Pájaro

 Zinemarako eta telebistarako egokitutako lanak

 Juan Topocho, César Bolívar zinemagileak 1978an zinemara eramana.
 La última oportunidad de Magallanes, Rafael Gómezek zuzendutako VTVko minisail baten bidez 1986an pantailaratu zena.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Venezuelako kazetariak
Kategoria:Venezuelako saiakeragileak
Kategoria:Venezuelako idazleak
Kategoria:Gaztelaniazko idazleak
Kategoria:XX. mendeko idazleak
Kategoria:XXI. mendeko idazleak