Txertoen aurkako mugimendua

Txertoen aurkako mugimenduak txertoekiko aurkakotasuna bultzatzen duen mugimendua da, batzuetan txertoen inguruko erabaki ezak bultzatzeko helburua duena. Termino horrek honako hauek biltzen ditu: txertatzeari ezezko biribila ematea, txertoak atzeratzea edota txertoak onartzea, baina horien erabilerari buruzko ziurgabetasuna eukitzea zein txerto jakin batzuk soilik erabiltzea (beste batzuei uko eginez). "Biruskontrakoak" txertaketaren erabateko aurkakotasunari egiten dio erreferentzia eta horregatik, azken urteetan pertsona horiei "biruskontrakoak" esaten zaie. Txertoei buruzko zalantzak konplexuak eta testuinguruaren araberakoak dira; izan ere, denboraren, lekuaren eta txertoen arabera aldatzen dira. Hainbat faktorek eragin dezakete txertoetan; hala nola, txertoak nola egiten diren edo nola funtzionatzen duten jakiteko ezagutza eta ulermen egokirik ez izateak, atseginak izateak, komenigarritasunak edo orratzekiko beldurrak.

Kontsentsu zientifiko handia dago (orokorrean) txertoak seguruak eta eraginkorrak direla esateko. Txertoen aurreko erabakigarritasun ezak epidemia-agerraldiak eta txertoekin prebenitu daitezkeen gaixotasunek eragindako heriotzak eragin ohi ditu. Hori dela eta, Osasunaren Mundu Erakundeak munduko osasunerako hamar mehatxu nagusietako bat gisa kalifikatzen du txertaketaren inguruko erabaki eza.

Erabaki eza, batez ere, txertoekin zerikusia duten auzi mediko, etiko eta legalei buruzko eztabaida publikoei zor zaie. Txertoei buruzko zalantzak funtsezko hainbat faktoreren ondorio dira, hala nola pertsonaren konfiantzarik ezaren (mesfidantza txertoarekiko eta/edo osasun-arretako hornitzailearenganako), atseginaren (pertsonak ez du txertoaren beharrik ikusten edo ez du haren balioa ikusten) eta komenigarritasunaren (txertoak eskuratzea) ondorio. Txertaketa asmatu zenetik eta ia laurogei urtean "txerto" eta "txertaketa" terminoak sortu aurretik gertatu da. Egiaztatu da antibakunazioaren defendatzaileek planteatutako hipotesi espezifikoak denborarekin aldatu egiten direla.

Birusen aurkako aktibistak eta erakundeak txertaketa behartuko luketen lege-proposamenen aurka agertu dira, hala nola Kaliforniako Senatuaren 277 lege-proiektua eta Australiako No Jab No Pay. Derrigorrezko txertaketaren aurkakotasuna honako hauetan oinarritu daiteke: birusen aurkako sentimenduan, askatasun zibilak urratzen dituen kezkan, jendeak txertaketarekiko duen konfiantza murrizten duelako kezkan, edo farmazia-industriak irabaziak dituen susmoan.

 Historia 
Edward Jenner-en lana baino lehen ere bazeuden inokulazioaren aurkako erlijio-argudioak; adibidez, 1772ko sermon batean, "La Peligrosos y Pecaminosa Práctica de la Inoculación" izenburukoan, Reverendo Edmund Massey teologo ingelesak argudiatzen zuen Jainkoak bidaltzen dituela gaixotasunak, pekatua zigortzeko, eta txertaketaren bidez baztanga prebenitzeko edozein ahalegin "operazio diaboliko" bat zela. Txertoen aurkako zenbait pertsonak oraindik ere beren jarrera erlijio-sinesmenetan oinarritzen dute.
Jennerren lanaren ondoren, txertaketa Erresuma Batuan zabaldu zen XIX. mendearen hasieran. Txertaketaren aurretik egin zen inokulazioa debekatu egin zen 1840an, arrisku handiagoa zuelako. Politika publikoek eta ondoz ondoko txertaketa-kanpainek txertaketa sustatu zuten lehenik, eta, ondoren, 1853an, haur guztientzat derrigorrezkoa izan zen eta betetzen ez bazen, espetxe-zigorra ezarri zitzaien. Horrek aldaketa nabarmena ekarri zuen estatu britainiarraren eta bertako herritarren arteko harremanean, eta izatez, gaitzespen orokorra gertatu zen. 1867an, txertaketaren nahitaezkotasuna 14 urtera arte hedatu zen legez, baina haren aurkariek norbanakoen askatasunak urratzera bideratu zituzten beren protestak. Azkenik, 1898an, legeak nahitaezko txertaketari buruzko kontzientzia-eragozpena ahalbidetu zuen.

XIX. mendean, Leicester hiriak (Erresuma Batuak) isolamendu-maila handia lortu zuen baztanga kasuetan eta haren hedapena asko murriztu zen beste eskualde batzuekin alderatuta. Baztangari dagokionez, Leicesterren ikuspegia txertoak gutxitzea eta osasun-hobekuntzetan gehiago inbertitzea izan zen. Leicesterreko osasun publikoko prozedurei buruz Bigg-ek egindako txostenak, Errege Batzordean ebidentzia gisa aurkeztuak, erisipela aipatzen zuen ohikoa konplikazio gisa, edozein prozedura kirurgikotan azaleko ehunen infekzioa.

Estatu Batuetan Thomas Jefferson presidenteak arreta berezia jarri zuen txertaketan, Bostongo fakultatibo buru Waterhouse doktorearekin batera. Jeffersonek txertoak hegoaldeko estatuetan zehar garraiatzeko moduak garatzea sustatu zuen, beroaren aurkako txertoak babesteko neurriak barne, hori baita partida batzuen eraginkortasunik ezaren arrazoi nagusietako bat. Baztangaren agerraldiak XIX. mendearen azken erdialdean kontrolatu ziren, eta emaitza hori biztanle gehienen txertaketari egotzi zitzaion. Baztangaren kasuek behera egin ondoren, txertaketa-tasek behera egin zuten eta gaixotasuna berriz ere epidemiko bihurtu zen XIX. mendearen amaieran.

Txertoen aurkako aktibismoa, biraketen aurkako mugimendua esaten zaiona, XIX. mendearen amaieran Estatu Batuetan areagotu egin zen. 1879an, William Tebb-ek, txertoen kontrako elkarte britainiar oparoa, New Yorkera egindako bisita baten ondoren, Amerikako Lurrunketaren Aurkako Elkartea sortu zen. Ingalaterra Berriko Nahitaezko Lurruntzearen Aurkako Liga 1882an eratu zen, eta New Yorkeko Lurruntzearen Aurkako Liga 1885ean.

John Pitcairn, Pittsburgh Plate Glass Companyren (gaur egun PPG Industries) sortzaile adineratua, lurruntzearen aurkako mugimendu amerikarraren finantzatzaile eta lider nagusietako bat izan zen. 1907ko martxoaren 5ean, Pensilvania Harrisburgen, Pensilvaniako Batzar Nagusiko Osasun Publikoaren eta Saneamenduaren Batzordearen aurrean hitzaldia eman zuen, txertaketa kritikatuz. Ondoren, Pitcairnek 1908ko urrian Filadelfian egindako Lurruntzearen Aurkako Konferentzia Nazionala ere babestu zuen. Konferentzia horren ondorioz Amerikako Lurruntzearen Aurkako Liga sortu zen. Hilabete horren ondoren Liga antolatu zenean, Pitcairn hautatu zuten lehen presidente. 1911ko abenduaren 1ean, John K. Tener Pensilvaniako gobernadoreak Pitcairn deitu zuen Pensilvaniako Txertaketa Batzorde Estatalaren aurrean egoteko, eta ondoren, batzordearen ondorioen aurka txosten xehatu bat aurkeztu zuen. Pitcairnek txertaketaren aurka egiten jarraitu zuen 1916an hil zen arte.

1904ko azaroan, gaixotasun- eta saneamendu-urte desegokiei erantzuteko eta Oswaldo Cruz osasun publikoko Brasilgo kargu ospetsuak pobreki sustatutako kanpaina publiko baten ondoren, Rio de Janeiroko herritar eta kadete militarrak Vacina Revoltan altxatu ziren. Liskarrak txertaketa-legea indarrean sartu zen egunean hasi ziren; txertaketak osasun publikoko plan baten alderdi beldurgarriena eta nabariena irudikatzen zuen, beste alderdi batzuk barne hartzen zituena, hala nola hirigintza-berrikuntza, urteetan zehar oposizio baten emaitza izan zena.

XIX. mendearen hasieran, lurruntzearen aurkako mugimenduak gizarteko hainbat esparrutako kideak hartu zituen. Berrikiago, batez ere klase ertainei lotutako fenomenoa da. XXI. mendeko txertoen aurkako argudioak XIX. mendeko txertoen kontrakoen antzekoak dira maiz.

XX. mendeko gertakarien artean, nabarmentzekoak dira 1982an "DPT: Vaccine Roulette" eman izana (DPT txertoari buruzko eztabaida argitu zuen), eta 1998an txerto hirukoitz birikoari buruzko eztabaida piztu zuen artikulu akademiko bat argitaratu izana (gerora, ez zuten izen hori jaso).

 Eraginkortasuna 
ezkerrera|thumb|316x316px|Errubeolaren intzidentzia nabarmen murriztu zen txertaketa unibertsala sartu zenean. CDC
Txertaketa masiboak baztanga desagerrarazten lagundu zuen, ordura arte Europan 7 haurretatik bat hiltzera. Txertaketak ia poliomielitikoa desagerrarazi du. Adibide xumeago gisa, Haemophilus influenzae bakterioarekiko infekzio inbaditzailearen intzidentzia, meningitis bakterianoaren eta beste gaixotasun larri batzuen kausa nagusietako bat, % 99 inguru murriztu da gaixotasun arraroetan AEBetan 1988.ean dagokion txertoa sartu zenetik. Urte jakin batean jaiotako AEBtako umeak, jaiotzatik nerabezarora arte, 30.000 heriotza saihesten direla eta 14 milioi infekzio prebenitzen zenbatetsten da.

Txertoekiko kritikari batzuen ustez, txertoek inoiz ez diote inolako onurarik ekarri osasun publikoari. Hala, argudiatzen dute txertoena baino, gehiegizko populazioaren baldintzetan eragin handia zuen gaixotasun infekziosoen murrizketak, osasun-baldintza txarrak, ia higienerik eza eta dieta murriztuko urtebeteko aldia, bizi-baldintzen aldaketen ondorio dela. Beste kritikari batzuen ustez, txertoek ematen duten immunitatea aldi baterakoa da eta dosi berriak behar ditu indargarri gisa. Gaixotasunarekin bizirik daudenek, berriz, immunitate iraunkorra dute. Ondoren erakusten den bezala, botika alternatibo batzuk egiten dituztenen filosofiak bateraezinak dira txertoak eraginkorrak direlako ideiarekin.

Difteria bezalako gaixotasunak dituzten haurrek immunitate naturala garatzen dute, txertaketa bidez garatutakoak baino gehiago irauten duena. Nahiz eta heriotza-tasa globala askoz txikiagoa izan txertaketarekin, gaixotasunaren aurka babestutako helduen ehunekoa ere txikiagoa izan daiteke. Txertaketaren kritikoek argudiatzen dute, difteria bezalako gaixotasunen kasuan, adinekoei edo heldu ahulei gehitutako arriskuak gainditu egin dezakeela biztanleria orokorraren heriotza-tasa murriztearen onura. 

 Osasun Publikoa 
Txertaketaren estaldura osorik ez izateak gaixotasun-arriskua areagotzen du biztanleria osoarentzat, txertatuak izan direnak barne, taldearen immunitatea murrizten baitu. Adibidez, elgorriaren txertoa 9 eta 12 hilabete bitarteko haurretan erabiltzen da, eta amen antigorputzak desagertzen direnetik (horien aurretik txertoak batzuetan ez du serokonbertsioa lortzen) infekzio naturala gertatzen den bitartean gertatzen den lapso estuan, txertoa jaso duten haurrak oraindik ere oso ahulak izaten dira. Taldeko immunitateak ahultasun hori arintzen du haur guztiak txertatzen badira. Epidemia batean edo epidemia-mehatxu batean talde-immunitatea handitzea da, ziurrenik, masako txertaketarako justifikazio onartuena. Masa-txertaketak ere estaldura azkar handitzen laguntzen du, eta horrela, talde-immunitatea lortzen da txerto berri bat sartzen denean.

 Kostu-eraginkortasun erlazioa 
Maiz erabiltzen diren txertoak osasuna sustatzeko modu prebentibo eta ekonomikoki eraginkorra dira, gaixotasun puntual edo kronikoen tratamenduarekin alderatuta. Ameriketako Estatu Batuetan, 2001. urtean, 7 gaixotasunen aurkako haurren ohiko txertaketari esker, 40 000 milioi dolar aurreztu ziren kostu sozialetan, eta horietatik 10.000 milioi zuzenean aurreztu ziren kostu sanitarioetan. Txertaketa horietarako onura-kostu erlazioa 16,5 zela kalkulatu zen.

 Txertaketa murriztearen ondorioak 
Zenbait herrialdetan, txerto jakin batzuen erabilera murriztearen ondoren, heriotza-tasa handitu zen. Gaixotasunak Kontrolatzeko eta Prebenitzeko Zentroen arabera, txertaketa-estaldura handiko aldi iraunkorrak behar dira ia desagerrarazi diren gaixotasunak berriz ez gertatzeko.

 Estokolmo, baztanga (1873-74) 
Txertoen eta eskubide indibidualen eraginkortasunari buruzko kezka eta eragozpen erlijiosoen aurkako kanpaina baten ondorioz, gainerako Suediakoarekin alderatuta (%90) Stockholmeko txertaketa-tasa ia %40 jaitsi zen. Handik gutxira, 1873an, baztangaren agerraldi epidemiko handia gertatu zen eta txertaketa-tasa berriz handitu zenean amaitu zen.

 Erresuma Batua, DPT (1970-80) 
Desinformazio-historia bat dago barikazioen aurkako mugimenduaren atzean. 1974an, John Wilson neurologo pediatrikoak artikulu bat argitaratu zuen "Archives of Disease in Childhood" (Gaixotasunen artxiboak haurtzaroan) aldizkarian, non esaten baitzen difteria-tetanos-tosferinaren aurkako txertoak (DTP) Londresko ospitale batean 50 haur itsutasuna, paralisia eta desgaitasun mentalak izatea eragin zuela. Ikerketak olatuak eragin zituen komunikabideetan eta, 1982an, NBCk ordubeteko DTP: Vaccine Roulette (txertoen erruleta) izeneko berezia igorri zuen, besoak eta hankak markatuta zituzten haurren irudiak erakutsiz. Laster, lurrunaren aurkako laguntza-taldeak jaio ziren eta gurasoek pertussiaren aurkako txertoa saihestu zuten, agerraldi masiboak eraginez. Hurrengo hamarkadan, 14 azterlanek gutxietsi zuten Wilsonen jatorrizko erakarpena eta ikusi zuten Thompsonek deskribaturiko haurrek, ziurrenik, desordena genetiko bat zutela, konbultsio goiztiarrak eta garapen-atzerapen larriak zituena. 1974ko txosten hartan kukutxeztularen aurkako txertoarekiko 36 erreakzio agertzen ziren. John Wilsonek adierazi zuen txertoaren eraginkortasuna marjinala zela eta zalantzan jartzen zuen haren onurek arriskuak konpentsatzen ote zituzten. Telebistak eta prentsak emandako estaldura estentsiboak alarma piztu zuen eta kukutxeztularen aurkako txertaketa-tasa % 81etik %31ra jaitsi zen Erresuma Batuan. Beherakada horren ondorioz, kukutxeztularen agerraldi epidemikoak areagotu egin ziren eta zenbait haur hil ziren. Komunitate medikoak txertoaren eraginkortasuna eta segurtasuna babesten jarraitzen zuen, eta herritarren konfiantza bere eraginkortasuna babesten zuen txosten bat argitaratu ondoren berreskuratu zen. Txertaketa-tasa % 90 baino gehiago igo zen eta gaixotasunaren intzidentzia izugarri jaitsi zen.

 Suedia, kukutxeztula (1979-96) 
Suedian 1979tik 1996ra bitarteko luzamendu-aldian, kukutxeztularen aurkako txertaketa eten zenean haurren % 60k 10 urte bete aurretik garatu zuten gaixotasun potentzialki hilgarria. Etengabeko zaintza medikoak heriotzen tasari eutsi zion urtean bat inguruan. Kukutxeztulak osasun-arazo larria izaten jarraitzen du garapen bidean dauden herrialdeetan, non ez den txertaketa masiboa egiten. Osasunaren Mundu Erakundearen kalkuluen arabera, 2002. urtean 294.000 pertsona hil ziren arrazoi horrengatik.

 Herbehereak, elgorria (1999-2000) 
Herbehereetako komunitate/eskola erlijioso bateko agerraldi batek erakusten du elgorriaren eragina txertorik hartu ez duen populazio batengan. Kaltetutako probintzietako biztanleek immunizazio maila handia zuten, komunitate erlijiosoetako batek izan ezik, tradizionalki ez baitzuten onartzen txertoa jartzea. Herbehereetan 2961 kasu gertatu ziren, elgorriaren ondoriozko 3 heriotzek eta 68 ospitaleratzeek frogatzen dute elgorria larria izan daitekeela eta heriotza eragin dezakeela, baita herrialde industrializatuetan ere.

 Erresuma Batua eta Irlanda, elgorria (2000) 
Txerto hirukoitz birikoari buruzko eztabaidaren ondorioz, txertoarekiko adostasuna izugarri jaitsi zen Erresuma Batuan 1996.urtetik aurrera. 1999ko amaieratik 2000ko udara elgorri-agerraldiak agertu ziren Dublingo iparraldean, Irlandan. Une hartan, nazioko immunizazio-maila % 80tik behera jaitsi zen eta Dublingo iparraldean, berriz, % 60 inguru. 300 kasutatik 100 ospitaleratze baino gehiago izan ziren. Hiru haur hil ziren eta beste asko larri gaixotu ziren; batzuk aireztapen mekanikoa behar izan zuten sendatzeko.

 Nigeria, polioa, elgorria, difteria (2001etik aurrera) 
2000. urtearen hasieran, Mendebaldeko medikuntzari buruzko suspikatzeak ziren Nigeriako iparraldeko lider erlijioso kontserbatzaileek, jarraitzaileei beren seme-alabei ahotik jarritako txertorik  ez jartzea gomendatu zieten. Kanoko estatuko gobernadoreak abalatu zuen boikota eta immunizazioa hilabetez eten zuten. Horren ondorioz, poliomielitisa Nigeriako dozena batean agertu zen, aurretik poliorik gabe, eta test genetikoek zehaztu zuten birusa Nigeriako iparraldean sortu zen berbera zela. Hala, Nigeria polioaren birusaren esportatzaile bihurtu zen Afrikako bizilagunentzat. Iparraldeko estatuetako biztanleek ere beste txerto batzuen errezelo agertu ziren eta horrela 20 000 elgorri kasu eta 600 hildako inguru izan ziren 2005eko urtarriletik martxora bitartean. 2006an, Nigeriak polio kasu berri guztien erdia baino gehiago zituen munduan. Agerraldiek aurrera jarraitu zuten harrezkero; adibidez, gutxienez 200 haur hil ziren Bornoko estatuan 2007. urtearen amaieran elgorri agerraldien ondorioz.

 Indiana, elgorria (2005) 
2005ean Estatu Batuetako Indianaren estatuan agertutako elgorri-agerraldi bat beren seme-alabak txertoak jartzeari uko egin zioten gurasoei egotzi zitzaien. Amerikako Estatu Batuetako tetanos pediatrikoen kasu gehienak gurasoek txertaketaren aurka egin duten haurretan gertatzen dira.

 Segurtasuna 
Gutxik ukatzen dituzte txertaketak osasun publikoari begira eragin dituen aurrerapen itzelak. Txertoen segurtasuna da kezka ohikoena. Txerto guztiek bigarren mailako ondorioak izan ditzakete eta immunizazioaren segurtasuna benetako kezka da. Interbentzio mediko gehienetan ez bezala, txertoak pertsona osasuntsuei ematen zaizkie eta jendea, beste tratamendu batzuen albo-ondorioak baino, askoz ere prestasun txikiagoa du txertoen ondorio kaltegarriak onartzeko. Immunizazio-programen arrakastak gora egin ahala eta gaixotasunen intzidentziak behera egin ahala, arreta publikoak gaixotasunaren arriskuetatik txertaketaren arriskuetara joateko joera du; beraz, herritarrek txertaketa-programei ematen dieten babesa mantentzea erronka bihurtzen da osasun-agintaritzentzat.

Txertoen segurtasunari buruzko kezkak eredu berari jarraitzen dio maiz. Lehenik eta behin, ikertzaileren batek iradokitzen du prebalentzia handitzen duen egoera medikoren bat edo arrazoi ezezagunen bat txertaketaren kontrako ondorioa dela. Hasierako azterketak eta talde beraren ondorengo azterketek metodologia desegokiak erabiltzen dituzte, normalean gutxi kontrolatutako edo batere kontrolik gabeko kasu multzo bat. Txertoak ustez eragindako ondorio kaltegarriak garaiz aurretik iragarri ohi dira, eta gainera, eragindako pertsonen kasu indibidualak erakusten dira, txertoa erabili ezean kaltetuak izan daitezkeenak aipatu gabe. Beste talde batzuek ez dute hasierako azterketa erreproduzitzen, eta azkenik, denbora asko behar da txertoarekiko konfiantza publikoa berreskuratzeko. Txertoei esleitzen zaizkien ondorio kaltegarriek jatorri ezezaguna dute, intzidentzia gero eta handiagoa, nolabaiteko onargarritasun biologikoa, txertaketa-unetik hurbil gertatzea eta ondorio beldurgarriak.

Arlo horretako eztabaidak galdera honen ingurukoak dira: immunizazioaren ondoren hautemandako kontrako gertaeren arriskuek gaixotasun arrunten ondorio kaltegarriak prebenitzearen onurak gainditzen ote dituzten. Ebidentzia zientifikoen arabera, immunizazioak kontrako gertaerak eragin ditzake kasu arraroetan, hala nola poliomielitisaren aurkako txertoak eragindako paralisia. Gaur egungo ebidentzia zientifikoak ez du kausalitate-hipotesia sostengatzen nahasmendu ohikoagoetarako, autismorako, adibidez. Txertoek autismoa eragiten dutela dioen hipotesia biologikoki onartezina den arren, zaila izango litzateke zientifikoki aztertzea autismoa ez ote den hain ohikoa gomendatutako txertaketa-eskemei jarraitzen ez dieten haurrengan, zeren eta haurrei txertoak ukatzean oinarritutako esperimentu bat ez-etikoa izan baitaiteke eta emaitzak estatistikoki distortsionatuta egon baitaitezke osasunaren zaintzan dauden desberdintasunengatik, gutxi txertatutako haurretan portaera jakin batzuk bilatuz.

 Gaintxertaketaren teoria 
Gaintxertaketa zenbait txerto aldi berean aplikatzeak haurraren sistema immunologikoa gainkargatu edo ahuldu dezakeela eta ondorio kaltegarriak eragin ditzakeela dioen ideia da. Ebidentzia zientifikoak ideia hori babesten ez badu ere, autismoa duten haurren guraso askok oraindik ere uste dute gaintxertaketak autismoa eragingo lukeela;  horren ondorioz, guraso askok atzeratu edo saihestu egiten dute beren seme-alabak immunizatzea. Gurasoen gaizki-ulertuak dira haurrak immunizatzeko oztopo nagusiak.

Gaintxertaketaren ideia ez da sendoa hainbat arrazoi direla eta. Lehenik, txertoek ez dute "sistema immunologikoa gehiegi kargatzen"; egia esan, estimazio kontserbadoreek aurreikusten dute sistema immunologikoak aldi berean milaka birus izan ditzakeela. Gainera, txerto-kopuruak azken hamarkadetan gora egin duen arren, txertoen diseinuan egindako hobekuntzek karga immunologikoa murriztu dute, eta beraz, haur estatubatuarrei 2009an ematen zitzaizkien 14 txertoetan osagai immunologikoen kopurua 1980.an jarritako 7 txertoetan zegoenaren %10 baino gutxiago da. Are gehiago, txertoak urte normal batean haur batengan modu naturalean dauden patogeneo guztien frakzio eskasa baino ez dira eta haurren afekzio ohikoagoak dira, hala nola sukarra edo erdiko belarriko infekzioak, sistema immunologikorako arrisku askoz ere handiagoak dira.

 Jaio aurreko infekzioa 
Ebidentzia dago eskizofrenia lotuta dagoela jaio aurreko errubeola, gripe eta toxoplasmosiagatiko infekzioarekin. Adibidez, azterlan baten arabera, eskizofrenia-arriskua zazpikoizten da amak gripearen eraginpean jarri zirenean haurdunaldiaren lehen hiruhilekoan. Horrek ondorioak izan ditzake osasun publikoan; izan ere, infekzioa prebenitzeko estrategiek txertaketa, antibiotikoak eta higiene sinplea barne hartzen dituzte. Animalietan egindako azterlanetan oinarrituta, eskizofreniaren eta birus antigenoek aktibatutako amaren erantzun immunearen arteko balizko erlazioari buruzko kezka teorikoak sortu dira. 2009ko berrikuspen batean ondorioztatu zen ez zegoela ebidentzia nahikorik haurdunaldiaren lehen hiruhilekoan gripearen aurkako txerto tribalentea errutinaz erabiltzea gomendatzeko, baina txertoa lehen hiruhilekotik kanpo ere gomendatzen zela, egoera berezietan, hala nola pandemietan edo beste baldintza berezi batzuk dituzten emakumeetan. CDCren immunizazio-praktikei buruzko aholku-batzordeak, obstetrizisten eta ginekologoen elkargo amerikarrak eta familia-medikuen akademia amerikarrak haurdun dauden emakumeei gomendatzen diete gripearen aurkako txertoa errutinaz hartzea, hainbat arrazoirengatik: 

 azken bi hiruhilekoetan gripearekin lotutako konplikazio mediko garrantzitsuak izateko arriskua;
 gripearekin lotutako ospitalizazio-tasa handienak, haurdun ez dauden emakumeekin alderatuta;
 amak gripearen aurkako antigorputzak fetuari transferitu ahal izatea, haurrak gripetik babesteko, eta;
 zenbait azterlanek ez diete kalterik egin txertoei haurdun dauden emakumeentzat edo haien seme-alabentzat.

Gomendio hori gorabehera, 2005ean Estatu Batuetan haurdun zeuden emakume osasuntsuen %16k bakarrik jaso zuten gripearen aurkako txertoa.

 Txertaketaren eta zenbait gaixotasun agertzeko aukeraren arteko lotura 

 Txertaketaren eta autismoaren arteko lotura posiblearen hipotesia 

 Txerto hirukoitz birikoa 
Erresuma Batuan, Andrew Wakefield-ek 1998an artikulu bat argitaratu zuten The Lancet-en. Artikulu hori 12 haurri buruzko azterlan bati buruzkoa zen, gehienak txertoa eman eta gutxira autismoaren espektroko nahasmenduak hasitakoak. Wakefield-ek 1998an egindako prentsa-konferentzia batean iradoki zuen seguruagoa izango zela haurrei txertoa hiru dosi bereizitan jartzea dosi bakar batean jartzea baino. Iradokizun hori ez zuen artikuluak babesten eta geroago berrikusi ziren zenbait azterlanek porrot egin zuten txertoaren eta autismoaren arteko edozein lotura erakustean.

Ondoren jakin zen Wakefieldek eskatzaileen finantzaketa jaso zuela txertoaren fabrikatzaileen aurka, eta Wakefieldek ez ziela jakinarazi bere lankideei edo agintari medikoei bere interes-gatazka. Hori jakinez gero, baliteke The Lanceten argitaratu ez izana.

Wakefield ikaragarri kritikatu dute bere oinarri zientifikoengatik eta txertaketa-tasak murrizteagatik, bai eta bere oinarri etikoengatik ere, ikerketa egiteko moduagatik. 2009an, The Sunday Timesek jakinarazi zuen Wakefieldek pazienteen datuak eta emaitzak manipulatu zituela 1998ko artikuluan, eta autismoarekiko lotura baten itxura sortu zuela.

2004an, 12 egilekideetatik 10ek formalki atzera bota zuten autismo-MMR artikuluaren interpretazioa eta 2010ean The Lancet-en editoreek guztiz kendu zuten artikulua.

CDCk, Ameriketako Estatu Batuetako Zientzien Akademia Nazionaleko IOMek eta Erresuma Batuko Osasun Zerbitzu Nazionalak ondorioztatu zuten ez dagoela txerto hirukoitz birikoaren eta autismoaren arteko erlazioaren ebidentziarik. Cochrane Liburutegiak egindako berrikuspen sistematiko batek ondorioztatu zuen txerto hirukoitz birikoaren eta autismoaren arteko lotura sinesgarririk ez zegoela, hirukoitz birikoak oraindik heriotza eta konplikazioak eragiten zituzten gaixotasunak prebenitzen zituela, hirukoitz birikoarenganako konfiantza galtzeak osasun publikoa kaltetu zuela eta txerto hirukoitz birikoari buruzko azterketetako diseinuari eta segurtasun-arazoei buruzko emaitzak oso desegokiak zirela.

 Tiomertsala 
1999an, Gaixotasunak Kontrolatzeko eta Prebenitzeko Zentroek (CDC ingelesez) eta Pediatriako Estatu Batuetako Akademiak (AAP ingelesez) txertoetatik konposatu organomerkuriko tiomersala ahalik eta azkarren kentzeko eskatu zieten txertoen fabrikatzaileei, eta tiomertsala pixkanaka kendu dute Estatu Batuetako eta Europako txertoetatik, gripearen aurkako txertoaren prestakin batzuetan izan ezik. CDCk eta AAPk zuhurtasun-printzipioari jarraitu zioten eta printzipio horrek onartzen du ez dagoela kalterik prekabituak izateko, nahiz eta gero beharrezkoa ez zela ikusi, baina 1999ko eskaerak nahasketa eta eztabaida hori eragin zuen eta arreta eta baliabideak desbideratu ziren autismoaren kausak zehazteko ahaleginetan.

2000. urteaz geroztik, haurren txertoetan dagoen tiomertsala autismoan laguntzeagatik salatu da eta Estatu Batuetan milaka gurasok funts federalen legezko konpentsazioak eskatu dituzte. 2004an, Medikuntza Institutuko batzorde batek (IOM ingelesez) adierazi zuen ez zuela onartu behar tiomertsala zeramaten txertoen eta autismoaren arteko kausazko harremanik. Autismoaren intzidentzia-tasak etengabe handitu dira, baita tiomertsala haurren txertoetatik kendu ondoren ere.

Gaur egun, ez dago ebidentzia zientifiko onarturik tiomersalarekiko esposizioa autismoa eragiten duenik.

 Aluminioa laguntzaile immunologiko gisa erabiltzea 
Txerto askoren eraginkortasuna handitzeko, aluminiozko konposatuak erabiltzen dira laguntzaile immunologiko gisa. Bide horretatik hartutako aluminio-kantitateak askoz txikiagoak dira beste edozein iturrik (adibidez, haur-prestakinek) irentsitakoak baino. Kasu batzuetan, konposatu horiek gorriuneekin, azkurekin eta sukar moderatuarekin lotu izan dira, baina txertoetan erabiltzea ez da kontrako gertaera garrantzitsuekin lotu. Kasu batzuetan, aluminioa eta miofaszitis makrofagikoa (MMF) dituzten txertoak lotu dira, baita aluminiozko gatzak dituzten lesio mikroskopiko lokalizatuak ere, 8 urtera arte irauten dutenak. Hala ere, kontrolatutako kasuei buruzko duela gutxiko azterlanek ez dute sintoma kliniko espezifikorik aurkitu MMF erakusten zuten biopsiak zituzten gizabanakoetan eta ez dago ebidentziarik aluminioa duten txertoak osasunaren aurkako arrisku larria direnik edo immunizazio-praktiketan aldaketak justifikatzen dituenik.

 Segurtasunari buruzko beste gai batzuk 
Txertoen segurtasunari buruzko beste gai batzuk Interneten, bilera informaletan, liburuetan eta sinposioetan argitaratu dira. Honako hipotesi hauek barne hartzen dituzte: txertaketak bularreko haurraren bat-bateko heriotzaren sindromea, eraso epileptikoak, alergiak, esklerosi anizkoitza eta gaixotasun autoimmuneak (1. motako diabetesa) eragin ditzakeela, bai eta txertoek behien entzefalopatia espongiformea, C hepatitisaren birusa eta HIESa transmititu ditzaketela ere. Hipotesi horiek ikertu ziren eta ondorioztatu zen gaur egun erabiltzen diren txertoek segurtasun-arau zorrotzenak betetzen dituztela eta herritarren prentsan txertoen segurtasunari egindako kritikak ez daudela justifikatuta.

Txertoen segurtasunarekin, baina ez zuzenean txertoetatik lotuta, nabarmendu behar da gora egin duela txertoen banaketak eta salmentak, faltsifikatuak izan ala ez, seguruak ez diren kanalen bidez, hala nola Internet bidez. Txertoak baimendutako kanalen bidez saldu eta banatu behar dira (farmazia-bulegoak), kontserbazio-baldintza optimoak (hotz-katea) mantentzen direla bermatzeko. Farmako mota horiek Internet bidez saltzea segurtasunaren aurkako mehatxu zuzena da (iruzur komertzialaren alderdiez gain).

 Taldearen onuraren aurkako argudioak gizartean 

 Erlijioa 
Txertoa jarri zutenetik, arrazoi erlijiosoak direla eta, txertoa jartzeak oposizioa izan du, baita txertoa jartzea derrigorrezkoa ez denean ere. Aurkari kristau batzuek argudiatzen zuten, txertaketa erruz erabiltzen hasten zenean, Jainkoak erabaki bazuen norbaitek baztangaz hil behar zuela, bekatua izango zela txertaketaren bidez Jainkoaren borondatea eragoztea. Erlijioaren oposizioak gaur egun arte jarraitzen du, hainbat mailatan, zailtasun etikoak areagotuz, txertatu gabeko haurren kopuruak populazio osoa kaltetzeko mehatxua egiten duenean. Gobernu askok aukera ematen diete gurasoei erabakitzeko beren seme-alabek ez dutela parte hartu behar nahitaezko txertaketetan, arrazoi erlijiosoengatik; guraso batzuek sinesmen erlijiosoak aipatzen dituzte, faltsuki, txertaketatik salbuetsiak izateko.

 Askatasun indibiduala 
Nahitaezko txertaketa-politikek behin baino gehiagotan eragin dute gobernuak ez lukeela gizabanako batek bere medikazioa aukeratzeko askatasunean sartu behar, baita aukera horrek haientzat edo beste batzuentzat gaixotzeko arriskua areagotzen badu ere. Txertaketa-programa batek gaixotasun baten mehatxua modu arrakastatsuan murrizten badu, arriskuaren pertzepzioa behar beste murritz dezake, estrategia ezin hobea izan dadin gizabanako batek txertoari uko egitea komunitatearentzako optimo horren azpiko babes-mailetan. Norbait nahitaezko txertoetatik salbuestea onuradun parasitoen arazoa da; izan ere, banako gutxi batzuek talde-immunitatearen abantaila irabazten dute kostua ordaindu gabe; salbuespen gehiegik taldearen immunitatea galtzea eragin dezakete eta horrek nabarmen areagotzen ditu arriskuak, baita txertatutako gizabanakoenak ere.

 Medikuntza alternatiboko terapiak 
Medikuntza alternatiboko modu asko txertaketaren aurkako filosofietan oinarritzen dira eta aurka daudela adierazten duten praktikatzaileak dituzte. Horien artean daude antroposofia, komunitate kiropraktikoko zenbait elementu, homeopata batzuk eta naturistak.

Historikoki, kiropraktika txertaketaren aurka agertu izan da, gaixotasun guztiak bizkarrezurrean gerta daitezkeelako ustean oinarrituta, eta beraz, txertoek ez luketelako eraginik izango; Daniel D. Palmer-ek, kiropraktikaren sortzaileak, honako hau idatzi zuen: "Zentzugabea da pertsona bat baztangatik edo beste edozein gaixotasunetatik 'babesten' ahalegintzea, animalia baten pozoi koipetsu batez inokulatuz". Txertaketak gai eztabaidagarria izaten jarraitzen du lanbide horren barruan. Txertaketari buruzko idatzi kiropraktiko gehienak txertoaren alderdi negatiboei buruzkoak diren arren, bariakunazioaren aurkako sentimendua kimiopraktikoen gutxiengo bati lotuta dago. Kiropraktika Elkarte Amerikarrak eta Quiropráctica Nazioarteko Elkarteak nahitaezko txertaketa-legeen salbuespen indibidualen alde egiten dute eta 1995eko inkesta batek, Estatu Batuetako kiropraktikoen artean heren batek uste zuela immunizazioak gaixotasunak prebenitzen zituela egiaztatzen zuen froga zientifikorik ez zegoela erakutsi zuen. Kanadako Quiropraktika Elkarteak txertoa jartzea babesten duen bitartean, 2002an Albertan egindako inkesta batek erakutsi zuen kiropraktikoen %25ek pazienteei gomendatu zietela eta %27k berriz, haien edo haien seme-alaben txertoa jartzea. Prestakuntzako zentro kiropraktiko gehienak txertaketari buruz modu arduratsuan irakasten saiatzen diren arren, batzuek ikuspegi negatiboen alde egiten duten ahalmenak dituzte. Kanadako Memorial Quiropractic Unibertsitateko ikasleei 1999-2000 ikasturtean egindako inkesta batek erakutsi zuen laugarren mailako ikasleak lehen ikasturteetakoak baino modu biziagoan jartzen zirela txertaketaren aurka, eta laugarren mailako ikasleen %29,4 txertaketaren aurka zeudela. Inkesta horrek ez zuen ofizialki erakusten lurrunaren kontrako ikuspegia.

Inkesta batzuek erakutsi dutenez, homeopatia egiten duten batzuek, batez ere prestakuntza medikorik ez duten homeopatiek, txertaketaren aurkako aholkuak ematen dizkiete pazienteei. Adibidez, Austrian erregistratutako homeopatien inkesta batek erakutsi zuen %28k soilik uste zutela immunizazioa prebentzio-neurri garrantzitsua zela, eta Sidneyn (Australia) inkestatutako homeopatien %83k ez zutela gomendatzen txertoa jartzea.

Naturopatia praktikatzen duten askok ere aurka egiten diote txertaketari.

 Txertaketaren benetako eraginkortasunari buruzko arrazoi ekonomikoak eta eztabaidak 
XX. mendearen amaieran, txertoak irabazi-marjina txikiko produktua ziren eta txertoen manufakturan aritzen ziren konpainien kopurua jaitsi egin zen. Onura txikiez eta erantzukizunak beren gain hartzeko arriskuez gain, fabrikatzaileak CDCk eta Estatu Batuetako beste gobernu-erakunde batzuek txertoengatik ordaintzen zituzten prezio baxuez kexatzen ziren. XXI. mendearen hasieran, txertoen merkatua nabarmen hazi zen Prevnar txertoa onartu zenean, fakturazio oso handiko beste txerto batzuekin batera, hala nola Gardasil eta Pediarix. Horietako bakoitzak mila milioi dolarretik gorako salmenta-onurak eman zituen 2008an.

Arestian aipatutakoa dela eta, txertaketaren kritikariek txertoen industria salatu dute txertoen segurtasuna eta eraginkortasuna faltsutzeagatik, informazioa ezkutatuz eta ezabatuz, eta osasun-politikako erabakietan eraginez irabazi ekonomikoak lortzeko.

Egia da, halaber, barianteen aurkako mugimenduak onura ekonomikoak eta propaganda lortzen dituela txertoei buruzko eztabaidak sustatzean, ez bakarrik bigarren mailako ondorioak dituzten biktimei ordainsari handiak eskatzen dizkieten eta tirakada mediatikoa publizitaterako baliatzen duten abokatuak, baizik eta baita ordezko terapeutak eta timatzaileak ere, eraginkortasun zalantzagarriko gehigarri garestiak eskaintzen dituztenak, hala nola oxigenoterapia hiperbarikoa edo arriskutsuak izan daitezkeenak, hala nola kelazio-terapia.

 Txertoek eragin ditzaketen kalteengatiko gatazka konpontzea 
Txertoek eragindako kalteak konpentsatzeko Estatu Batuetako programa (VICP, ingelesez) txertoekin lotutako heriotzak edo kalteak konpentsatzeko erantzukizun juridikorik gabeko sistema federal bat emateko sortu zen. Estatu Batuetan saldutako txertoen gaineko 75 zentimoko dolarraren zerga berezi baten bidez finantzatzen da, eta 80ko hamarkadan DPT txertoarekin (tetanosa, difteria, kukutxeztula) sortutako izuaren ondoren ezarri zen. Are gehiago, bigarren mailako ondorioei buruzko baieztapenak gerora egiaztatu ez baziren ere, kalte-ordain judizial handiak eman zitzaizkien erreklamatzaile batzuei DPT txertoak eragindako kalteen aurka eta txerto horren fabrikatzaile gehienek ez zuten halakorik egin. Txertoen fabrikatzaileen aurkako demandak, lehenik eta behin, txertoei buruzko auzitegian aztertu behar dira. 2008ra arte, programak 2114 kalte-ordain ordaindu zituen, guztira 1.700 milioi dolar amerikar. Ustezko autismo-erreklamazioen milaka kasu epaitzeko zain daude eta oraindik ez dira ebatzi.

2008an gobernuak haur bati buruzko kasu bat onartu zuen. Haur horrek lehendik nahasmendu mitokondrial bat bazuen ere, autismoarekin bateragarriak ziren sintomak aldi berean 9 gaixotasunen aurkako 5 injekzioren ondoren sortu ziren. Txertoek eragindako kalteak konpentsatzeko programa nazionalaren arabera eskaerak berrikusteko bildu zen auzitegi bereziak 2009ko otsailaren 12an ebatzi zuen autismoa duten haurren gurasoek ez zutela konpentsaziorako eskubiderik beren auzibidean, zenbait txertok seme-alabei autismoa eragin zietela alegatzeari buruz.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Txertoekiko aurkakotasuna

 Kanpo estekak 

Kategoria:Aktibismoa gaiaren arabera
Kategoria:Medikuntzari lotutako konspirazio teoriak