Isabel Alonso

Isabel Alonso Dávila (Salamanca, 1953ko azaroaren 23a) historialari, irakasle, dibulgatzaile eta idazlea  da. Frankismo berantiarrean, erregimenaren aurkako ikasle borrokan parte hartu zuen, eta, ondorioz, Ordena Publikorako Auzitegiak atxilotu, espetxeratu eta auzipetu zuen.

 Bizitza 
Familia aberats batean jaio zen. Aita notarioa zen, eta, bertan, ohiko genero-diskriminazioa bizitzen hasi zen, etxeko lanetan lagundu behar izan zuen garaian. Bien bitartean, bere zazpi nebetako inor ez zegoen horretara behartuta.  Batxilergoa Salamancako Esklaboen Ikastetxean ikasi zuen eta ondoren Lucia de Medrano Institutuan. Garai horretan, lagun baten neben bidez, Moneo anaien bidez, harremanetan sartu zen frankismoaren aurkako zirkulu unibertsitarioekin.

1967an, Vilanova de la Riberara joan zen bizitzera familiarekin, eta, Valentzian, frankismoaren aurkako borrokarekin konprometitutako taldeetako kidea izan zen. 1970ean, Valentziako Unibertsitateko Filosofia eta Letren Fakultatean matrikulatu zen, eta, Joan Regláren historia klaseen eraginez, konpromiso politikoa hartzea erabaki zuen. Bestetik, bere kideetako baten bitartez, Luis Navarro, Espainiako Alderdi Komunistaren (PCE) erakunde klandestinoan sartu zen, non bere gerra izena Concha zen.

Hiru aldiz atxilotu, espetxeratu eta auzipetu zuen Orden Publikoko Auzitegiak (TOP), azkena haurdun zegoela. Lehen atxiloketaren ondoren, bere izena Jokabide Onaren Ziurtagiria edo pasaportea Segurtasun Zuzendaritza Nagusiaren oniritzirik gabe ematen ez zitzaien ikasleen zerrendan sartu zuten, eta ondorioz, pasaporte faltsuarekin bidaiatu behar izan zuen batzuetan. Gainera, errektoretzak espedientea ireki zion eta ikasgeletan sartzea debekatu zitzaion, diziplina akademikoa nahasi edo mehatxatu zuelako.

1972ko urriaren 14an, bere gurasoek, ikasturtea amaitzean, bere espedientea Murtziara eramateko mehatxua egin ziotenean, Granadan senarrarekin ezkondu eta bertan kokatzeko erabakia hartu zuen. Bertan, Granadako Unibertsitateko Filosofia eta Letren Fakultatean matrikulatu zen, bere aktibismo politikoari berriro ekin zion eta unibertsitateko mobilizazio desberdinetan parte hartu zuen. Beste bi aldiz ere atxilotu zuten, azkenekoan, 1975eko urriaren 10ean, Historiako Lizentziatura amaitu berritan, haurdun zegoela. Horri esker, tortura fisikoetatik libratu zen, baina beste zigor batzuk ezarri zizkioten, hala nola galdeketa luzeak. Zortzi egun komisaldegian igaro ostean, Probintzia Auzitegitik igaro zen eta epaileak fidantzarik gabe behin-behineko espetxeratzea eta Ordena Publikoko Auzitegian prozesua irekitzea agindu zuen, legez kanpoko elkartea izatea leporatuta, nahiz eta ez zen epaitua izatera iritsi, indultua eman baitzioten 1975eko azaroaren 25ean, Francisco Franco diktadorea hil eta bost egunera, kalean behin-behineko askatasunean zegoen bitartean.

Jada libre, langile mugimenduarekiko konpromisoari eutsi zion eta kolektibo feministekin harremanetan jarri zen, hala nola, Benicalap-eko Auzo Elkarteko Emakumeen Bokalarekin eta Valentziako Herrialdeko Emakumeen Mugimendu Demokratikoarekin, zeinen ordezkari izan baitzen Valentziako Emakume Taldeen Koordinakundean, Nazio Batuen Emakumearen Nazioarteko Urteko estatu-bilera, Madrilen 1975ean egindakoa.

Argitaletxeen munduan hasi zuen bere lan-ibilbidea, Fernando Torres enpresa editorean lan eginez, baina bere bizitzaren zatirik handiena irakaskuntzan eman zuen, Geografia eta Historiako katedraduna izanik Bartzelonako IES Verdaguer (Ciudadela), Miquel Tarradell (El Raval) eta Sant Andreu (Nou Barris) Batxilergoko institutuetan, eta atzerrian, zehazki Paris, Londres, Rosario edo Maglieko institutu espainiarretan.

Bartzelonako Unibertsitate Autonomoko irakasle elkartua ere izan da. Gainera, komunikabideetan emakumeen eta gizonen presentziari buruzko ikerketa-taldeetan parte hartu zuen. Emakumeak irakatsitako historian sartzeari buruzko Estatuko lehen jardunaldien antolakuntzan parte hartu zuen, Gizarte Zientziak izenarekin ezagutzen direnak, diskurtso baztertzailea, 1989an Valentziako Unibertsitatean egin zirenak.

2016tik 2020ra Kataluniako Dret a Morir Dignament (DMD-Cat) elkarteko presidentea izan zen. DMD-Cat-eko presidenteorde eta Frankismoko Preso Politikoen Kataluniako Elkartearen Memoriaren Pedagogiaren Batzordeko koordinatzailea.

Bere bizitzan zehar, hainbat ikerketa eta artikulu argitaratu ditu, bakarka edo egilekidetzan. Kasu batzuetan, hirugarren saria jaso dute Hezkuntza Ministerioaren Emilia Pardo Bazán Sari Nazionalaren lehen edizioan (1988), material didaktiko ez-sexistarako, eta birritan Bartzelonako Udalaren martxoaren 8ko Saria. Erretiroa hartu ondoren, Penguin Random House Grupo Editorialeko Caligrama argitaletxeak argitaratutako "Como un pulso"     eleberria idatzi zuen. Istorio honetan, bere bizitzan izandako benetako gertaerak eta fikziozko pertsonaiak eta egoerak nahasten ditu, diktadura frankistaren amaierako eta trantsizio eta demokraziaren lehen urteetako Espainia marrazteko. Hainbat argitalpen inprimatu eta digitaletan kolaboratu du, hala nola Público, Hojas de debate, Con-Ciencia Social, Calanda. 2024an, Mientras Tanto gizarte-zientzietako aldizkariaren erredakzio-taldean sartu zen.

Bere espediente polizial eta judizialetako artxiboak berreskuratzeko lana egin du eta La atracción del archivo: en busca de un pasado blogean argitaratu du.
 Lanak 

 1989 - Otra visión de la Revolución industrial británica: presencia de las mujeres. Mila Belinchónekin batera. Institut Valencià de la Dona. ISBN 84-75-79-857-8 Hezkuntza Ministerioaren Emilia Pardo Bazán Sari Nazionaleko material didaktiko ez sexistarako hirugarren saria.
 1989 - 1789-1793. La voz de las mujeres en la Revolución Francesa. Cuadernos de quejas y otros textos. Mila Belinchónekin batera. Gatza. ISBN 2-72-100381-X
 1990 - Presencia de les dones en la Història de Catalunya. Material didaktikoak Kataluniako Generalitata, Hezkuntza Saila, Hezkuntza Antolamendu eta Berriztapenerako Zuzendaritza Nagusia.
 1992 - De viva voz: La postguerra en el Casco histórico de Alicante. Cristina Sánchezekin batera. Udal Azterlanak. Alacanteko Udala. ISBN 84-87367-26-7
 2002 - La República de las mujeres. El cine nos da pistas. Egilekidetzan. ISBN 987-95502-6
 2004 - La representación de las relaciones entre mujeres y hombres y del recambio generacional en la prensa de 1974 a 2004. Elkarlanean. Madrilgo Emakumearen Institutua eta Bartzelonako Unibertsitatea (argitalpen digitala).
 2020 - Como un pulso. Caligrama Editorial. ISBN 9788418203077
 2022 - La posguerra fue peor que la guerra. Los años 40 y 50 en el Casco antiguo de Alicante. Cristina Sánchezekin batera. Alacanteko Unibertsitatea. ISBN 978-84-1302-162-1
 2024 - Plaza de los Lobos (1968-1977) Memorias de estudiantes antifranquistas de la Universidad de Granada. Granadako Unibertsitatea. ISBN 978-84-338-7299-9. Liburuaren koordinatzailea eta La BPS registraba nuestras casas. Y encontraba… ¡Libros! ¡Y escritos que hablaban de libertad.   kapituluaren egilea.
Plaza de los Lobos (1968-1977) Memorias de estudiantes antifranquistas de la Universidad de Granada. Universidad de Granada. ISBN 978-84-338-7299-9. Coordinadora del libro y autora del capítulo La BPS registraba nuestras casas. Y encontraba… ¡Libros! ¡Y escritos que hablaban de libertad.

 Aintzatespenak 

 1990ean, Bartzelonako Udaleko Maria Aurèlia Capmanyk, Martxoaren 8ko IV. Saria irabazi zuen, Ginesa Albadalejo eta Maria Josep Edo lankideekin batera, De l’oblit al record: les dones prenen la paraula izeneko emakumeak protagonista dituen dinamizazio zibikoko ekimenagatik. 1987az geroztik egiten da sari horren deialdia, eta Maria Aurèlia Capmany du izena, idazlearen omenez. Bere helburua emakumeen eskubideak defendatu eta sustatzera bideratutako ekimenak eta proiektuak aitortzea da, baita proiektu irabazleak egitea erraztuko duten baliabide ekonomikoak eta erakundeen laguntza eskaintzea ere.
 2004. urtean, Bartzelonako Udalaren XVIII. Martxoaren 8ko - Maria Aurèlia Capmany Saria, Dones joves: promoción i estimulular la presència les dones joves a tots els àmbits de la ciutat goiburuarekin, Alonsok, M. Jesús Franco Gonzàlez eta Sara Abadia Parillarekin batera aurkeztutako Coneixem les que participar, participem nosaltres mateixes proiekturako izan zen.
 2022an, Bartzelonako Udalak ofizialki onartu zuen hogeita hamar pertsona errepresaliatu izan zirela frankismo berantiarrean, 1960tik 1978ra bitartean bizitzarako eta osotasun fisiko, moral edo sexualerako eskubidea urratu izanagatik, askatasun demokratikoak, sindikalak, eskubide nazionalak edo Kataluniako autogobernua berreskuratzeko borrokan, edo gizonen eta emakumeen arteko berdintasunaren aldeko borrokan. Pertsona horien artean zegoen Alonso. Aintzatespen hori administrazio-ebazpen bat da, ordainsaririk eta konpentsazio ekonomikorik gabea, baina prozedura judizial batean froga-dokumentu gisa balio dezake.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Isabel Alonso Dávila Dialnet-en.
 Isabel Alonso Dávilaren blog pertsonala Artxiboaren erakarpena: iragan baten bila.

Kategoria:Salamancarrak
Kategoria:Espainiako komunistak
Kategoria:Diktadura frankistaren errepresioaren biktimak
Kategoria:Granadako Unibertsitateko ikasleak
Kategoria:Frankismoaren biktimak
Kategoria:Emakume historialariak
Kategoria:Emakume irakasleak
Kategoria:Emakume idazleak