Klima aldaketa eta iritzi publikoa

Klima-aldaketari buruzko iritzi publikoa aldagai multzo zabal batekin lotuta dago, besteak beste, faktore soziodemografiko, politiko, kultural, ekonomiko eta ingurumenekoen ondorioekin, bai eta komunikabideen hedapenarekin eta hainbat albiste eta sare sozialekiko elkarreraginarekin ere. Klima-aldaketari buruzko nazioarteko iritzi publikoak gehiengoa erakusten du krisia larrialdi gisa ikusten.

Iritzi publikoaren inkesta garrantzitsua da klima-komunikazioa eta ekintza klimatikoa nola hobetu aztertzeko. Iritzi publikoaren ebidentziak erabakitzaileek jarduteko konpromisoa areagotzen lagun dezake. Iritzia baloratzeko inkestak eta inkestak 1980ko hamarkadatik egiten dira, lehenik eta behin kontzientziazioan zentratuz, baina pixkanaka ekintza klimatikoaren konpromisoei buruzko xehetasun gehiago sartuz. Berrikiago, inkesta globalek askoz datu hobeak ematen dituzte, adibidez, 2021eko urtarrilean, Nazio Batuen Garapen Programak Herrien Boto Klimatikoaren emaitzak argitaratu zituen. Inoiz egin den inkesta klimatiko luzeena izan zen, 50 herrialdetako 1,2 milioi lagunen erantzunekin, eta erantzun zuten inkestatuen % 64k uste zutela klima-aldaketa larrialdia zela, eta basoak eta lurrak kontserbatzea zela irtenbiderik ezagunena.

 Inkesta publikoak 
1980tik 2014ra bitarteko aldia hartzen duten berrehun ikerketa baino gehiagorekin zerikusia duten milaka artikuluren literatur berrikuspenean oinarritutako 2015eko aldizkari baten arabera, 80ko hamarkadan eta 90eko hamarkadaren hasieran areagotu egin zen klima-aldaketari buruzko kontzientzia publikoa, eta gero eta kezka handiagoa sortu zen — jarrera kontrajarrien gorakadarekin nahastuta — 1990eko hamarkadaren amaieran eta 2000koaren hasieran. Horren ondoren, 2000tik 2000ra bitartean, zenbait herrialdetan "kezka publikoa gero eta txikiagoa zen eta eszeptizismoa gero eta handiagoa zen". 2010etik 2014ra, "aldaketa klimatikoaren inguruko kezka publikoa egonkortzea" iradokitzen zuen aldi bat egon zen.

Gallupek egindako 2021eko Lloyd 's Register Foundation World Risk Survey inkestaren arabera, pertsonen % 67k klima-aldaketa beren herrialdeko pertsonentzat mehatxu gisa ikusten zuten, eta horrek beherakada txiki bat dakar 2019ko % 69arekin alderatuta, ziurrenik COVID-19aren pandemia eta horrek osasunean eta bizigarritasunean duen eragina premiazko gaiak direlako. 2021eko inkesta 121 herrialdetan egin zen, eta 125.000 elkarrizketa baino gehiago egin ziren. Ikerketak agerian utzi zuen, halaber, arrisku naturalekin zerikusia duten hondamendietan esperientzia handia duten herrialde eta eskualde asko, klima-aldaketaren ondorioz ohikoagoak eta gogorragoak direnak barne, erresilientzia txikia dutenak ere badirela.

Ekonomia Gaietarako Institutuak (IEA) 2021ean egindako inkesta baten arabera, inkesta egin duten gazte britainiarren % 75 (16-24) ados daude klima-aldaketa arazo kapitalista dela esatearekin.

73.000 pertsonak baino gehiagok 87 hizkuntza desberdin hitz egin zituzten 77 herrialdetan zehar, eta 15 galdera egin zitzaizkien klima-aldaketari buruz Herrien Boto Klimatikoa 2024rako, klima-aldaketari buruzko iritzi publikoaren inkesta bat, NBEren Garapen Programarako (PNUD) Oxfordeko Unibertsitatearekin eta GeoPollekin egin zena. Erakutsi zuen % 80k mundu osoan nahi dutela gobernuek neurri sendoagoak hartzea klimaren krisiari aurre egiteko.

2024an, Ipsosek inkesta bat egin zuen klima gaiek hauteskundeetan duten garrantziari buruz. Boto-emaileen erabakietan eragina duten faktoreen artean, klima-aldaketa, oro har, 10. garrantzi-lekuan dago, beste gai batzuen atzetik, inflazioaren atzetik, batez ere. Horrek zenbait aditu kezkatzen zituen, 65 herrialde baino gehiagotako 4.000 milioi pertsonak, emisioen % 40aren arduradunak, 2024an hauteskunde nazionaletan parte hartzea espero baita.

Europako Inbertsio Bankuaren klima inkestaren emaitzak 2021ean

2021ean EBko inkesta bati erantzun dioten txinatarren % 91k, britainiarren % 73k, europarren % 70ek eta estatubatuarren % 60k klima-aldaketa arintzeko politika sendoagoak babesten dituzte. EBn bizi direnen % 63, britainiarren % 59, estatubatuarren % 50 eta txinatarren % 60 energia berriztagarrietara aldatzearen alde daude. Amerikarren % 18 gas naturala energia-iturri izatearen alde daude. Britainiarrentzat eta EBko herritarrentzat energia nuklearra alternatiba energetiko herrikoiagoa da. EBko inkestatuen % 69k, Erresuma Batuko inkestatuen % 71k, AEBetako inkestatuen % 62k eta txinatarren % 89k Lurraren berotzea gehien laguntzen duten elementu eta zerbitzuen gaineko zerga baten alde egiten dute.

Klimari buruzko inkesta beraren 2022ko edizioan, Europar Batasunean eta Erresuma Batuan, inkestatuen % 87 ados daude esaterakoan beren gobernua motelegi mugitu dela klima-aldaketari aurre egiteko, eta % 76 eta % 74, hurrenez hurren, Txinan eta Estatu Batuetan. Europar Batasunean eta Txinan inkestatutako pertsona gehienek ( % 80 eta % 91, hurrenez hurren) uste dute klima-aldaketak eragina duela beren eguneroko bizitzan. Bien bitartean, amerikarrek ( % 67) eta britainiarrek ( % 65) ez dute horren muturreko. Inkestatik ateratako ondorio gehiagok erakusten dute Europar Batasuneko pertsonen % 63k nahi dutela energia-kostuak erabileraren araberakoak izatea, eta kontsumitzaile gehienek gehiago ordaintzen dutela. Hau Txinako % 83aren, Erresuma Batuko % 63aren eta AEBko % 57aren aldean dago.

Txinan % 84k, Estatu Batuetan % 66k eta Erresuma Batuan % 52k baino gehiago, EBko inkestatuen % 64k uste dute aire-bidaiak eta lur orotako garraioak bezalako jarduera kutsagarriak gehiago zergapetzea nahi dutela, ingurumenean duten eragina kontuan hartuta. Txinatarren % 88k, britainiarren % 83k eta AEBetako inkestatuen % 72k, EBko inkestatuen % 84k uste dute mundu mailako hondamendia saihestezina dela produktuen eta energiaren kontsumoa hurrengo urteetan jaisten ez bada.

Europako Inbertsio Bankuak 2022tik aurrera egindako inkesta klimatikoaren arabera, EBko inkestatuen % 84k adierazi zuten etorkizun hurbilean gure ondasunen eta energiaren kontsumoa nabarmen murrizten ez badugu, ondorio negatiboak atzeraezinak izango liratekeela. EBko herritarren % 63k energiaren prezioa kontsumoan oinarritzea nahi du, energia gehien erabiltzen duten pertsonek edo enpresek kostu handiagoak izatea, eta EBko inkestatuen % 40k uste du beren gobernuak energiarekin lotutako zergak jaitsi beharko lituzkeela etorkizun hurbilean. EBko inkestatuen % 87k eta Erresuma Batuko inkestatuen % 85ek uste dute beren gobernuak motelegi mugitzen ari direla klima-aldaketa geldiarazteko. Erresuma Batuko, EBko eta AEBetako inkestatu gutxik uste dute beren gobernuek arrakasta izango dutela karbono emisioak murrizteko 2030ean.

Europar Batasunean egindako 2024ko inkestaren arabera, europarren % 86k uste dute klima-aldaketaren egokitzapenean inbertitzeak enplegua sortzea eta tokiko ekonomia suspertzea ekar dezakeela. Inkesta horrek berak erakusten du, halaber, inkestatuen % 80k, Europa hegoaldeko herrialdeetako % 89k barne, gutxienez muturreko fenomeno meteorologiko bat aurkitu dutela azken bost urteetan. Horietatik, % 55ek adierazi zuten muturreko beroa eta bero-uhinak izan zituztela, eta intzidentzia handiagoak izan zituztela Espainian ( % 73) eta Errumanian ( % 71). Gainera, galdetutakoen % 35ek lehorteak jasan dituzte, eta intzidentzia % 62ra igo da Errumanian eta % 49ra Espainian. Gainera, % 34k ekaitz handiak edo txingorra ikusi dituzte, eta Eslovenian % 62k eta Kroazian % 49k horrelako esperientziak kontatu dituzte.

Inkesta zaharragoak (2013a baino lehenagokoak)

Europan, gizakiak kliman duen eraginaren nozioak Estatu Batuetan eta beste herrialde batzuetan baino onarpen handiagoa lortu zuen (2007ko datuak). 2009ko inkesta batean ikusi zen europarrek klima-aldaketa jotzen zutela munduak aurre egin beharreko bigarren arazo larriena, "pobrezia, elikagairik eza eta edateko urik eza" eta "munduko ekonomiaren beherakada handia" artean. Europarren % 87k uste zuten klima-aldaketa oso arazo larria edo larria zela, eta % 10ek, berriz, ez zuten arazo larritzat jotzen.

Pew Globalek 2006an egindako 15 naziotako inkesta batean ikusi zenez, "Lurraren berotzeaz arduratzen den hutsune handi bat dago — gutxi gorabehera, japoniarren ( % 66) eta indiarren ( % 65) bi herenek diote asko kezkatzen direla berotze globalaz. Gutxi gorabehera, Espainiako ( % 51) eta Frantziako ( % 46) biztanleen erdiek ere kezka handia adierazten dute berotze globalaren inguruan, gaiaren berri izan dutenengan oinarrituta. Baina ez dago alarma zantzurik berotze globalagatik ez Estatu Batuetan ez Txinan — berotegi efektuko gasen bi ekoizle handienak —. Amerikarren % 19k eta txinatarren % 20k baino ez dute esaten asko kezkatzen direla Lurraren berotzeaz — aztertutako 15 herrialdeetako ehunekorik baxuenak —. Gainera, amerikarren ia erdiek ( % 47) eta txinatar gutxixeagok ( % 37) kezka gutxi edo batere ez dute adierazten arazoaz."

2007an Pew Global Attitudes erakundeak egindako 47 naziotako inkesta batean, honako hau ikusi zen: "37 herrialdetako 25ek diote berotze globala arazo" oso larria "dela."

Matthew C. Nisbet eta Teresa Myersen 2007ko artikuluak — "Twenty Years of Public Opinion about Global Warming" — bi hamarkada bete zituen Estatu Batuetan 1980tik aurrera. Bertan, beroketa globalaren kausei eta inpaktuei buruzko kontzientzia publikoa, politika publikoa, klima-aldaketari buruzko adostasun zientifikoa, Kyotoko Akordioari emandako laguntza publikoa eta klima-aldaketari erantzuten dioten politika publiko potentzialen kostu ekonomikoei buruzko kezkak ikertu zituzten. 1986tik 1990era, klima-aldaketaren berri izan zutela esan zutenen proportzioa % 39tik % 74ra igo zen.

2010eko Risk Analysis aldizkariko artikulu batek 1992ko inkesta bat eta 2009ko inkesta bat alderatu eta kontrastatu zituen, herri laikoek klima-aldaketari buruz duten sentsibilizazioari eta iritziei buruzkoa. 1992an, herritarrek, oro har, ez zituzten bereizi klima-aldaketa eta ozono-geruzaren agortzea. Eredu mentalen metodologia bat erabiliz, ikertzaileek egiaztatu zuten 2009. urterako klima-aldaketaren ulermenean hazkunde nabarmena zegoen arren, askok ez zutela onartzen berotze globala "atmosferan karbono dioxidoaren kontzentrazioa handitzearen ondorio nagusia" zela, edo "karbono dioxido horren iturri garrantzitsuena erregai fosilen errekuntza" zela.

 Banakoaren iritziaren gaineko eraginak 

 Eskualde geografikoa 
Izan ere, herrialdeen zerrenda eta haien iritzia ikusi "Eskualdeka eta herrialdeka", behean.

Gallupek 2008-2009 aldian 127 herrialdetan egin zuen lehen inkesta handiak egiaztatu zuen mundu osoko pertsonen % 62k bazekitela berotze globalari buruz. Ipar Amerika, Europa eta Japoniako herrialde industrializatuetan, % 67k edo gehiagok ezagutzen zuten ( % 97k AEBetan, % 99k Japonian); garapen bidean dauden herrialdeetan, batez ere Afrikan, laurdenek baino gutxiagok ezagutzen zuten, askok bertako eguraldi-aldaketak nabaritu zituzten arren. Inkestaren emaitzen arabera, 2007 eta 2010 artean munduko biztanleen % 42k baino ez zuten aldaketa klimatikoaren berri, eta uste zuten giza jarduerak eragin zuela. Lurraren berotzeaz zekitenen artean, aldaketa handia izan zen nazioen artean, berotzea giza jardueren ondorio zela uste baitzuten.

Asiako helduak dira, herrialde garatuetakoak izan ezik, berotze globala mehatxutzat hartzeko aukera gutxien dutenak. Asiako herrialde garatuetan, hala nola Hego Korean, klima-aldaketari buruzko pertzepzioak haren kausei buruzko sinismen emozional sendoekin lotzen dira. Mendebaldeko munduan, gizabanakoak dira beren buruentzako eta familientzako mehatxu oso edo apur bat larritzat hartu eta hautemateko aukera gehien dutenak; nahiz eta europarrak kezkatuago dauden klima-aldaketaz Estatu Batuetakoak baino. Hala ere, Afrikako publikoa, berotze globalaren aurrean ahulenak diren eta, aldi berean, karbono dioxido gutxien sortzen duten pertsonak diren arren, ez dira ohartzen.

Aldaketa horiek erronka bat dakarkiete arduradun politikoei, herrialde ezberdinak bide desberdinetatik baitoaz, eta horrek zaildu egiten du erantzun egoki bat adostea. Afrika izan daiteke ahulena eta berotegi efektuko gas gutxien sortzen duena, baina anbibalenteenak dira. Lehen bost igorleak (Txina, Estatu Batuak, India, Errusia eta Japonia), elkarrekin munduko berotegi-efektuko gasen erdia isurtzen dutenak, kontzientzian eta kezkan aldatzen dira. Estatu Batuak, Errusia eta Japonia dira populazioaren % 85 baino gehiago ezagutzen dutenak. Alderantziz, Txinako pertsonen bi herenek eta Indiako heren batek bakarrik dakite. Japoniak adierazten du bosten kezkarik handiena, hau da, ingurumen-politikak babestea. Txinako, Errusiako eta Estatu Batuetako jendeak, kontzientziari dagokionez aldakorrak diren arren, antzeko proportzioa adierazi du interesa duten pertsona ezagunen artean. Era berean, litekeena da Indian ezagunak direnak kezkatuta egotea, baina Indiak aurre egin behar die gainerako biztanleei kezka hori zabaltzeko erronkei, hurrengo hamarkadan bere energia-beharrak handitzen doazen heinean.

Ipsos MORIk 20 herrialdetan egindako ingurumen-galderei buruzko online inkesta batek, "Global Trends 2014" izenekoak, adostasun zabala erakusten du, batez ere klima-aldaketaren inguruan eta gizakiek eragindakoa ote den jakiteko, nahiz eta AEBak maila baxuenean sailkatu ziren % 54ko adostasunarekin. Iradoki da AEBetako sailkapen baxua ukapen kanpainekin lotuta dagoela.

2010ean 14 herrialde industrializatuk egindako inkesta baten arabera, berotze globalaren arriskuari buruzko eszeptizismoa handiagoa zen Australian, Norvegian, Zeelanda Berrian eta Estatu Batuetan, ordena horretan, eta positiboki bat zetorren karbono dioxidoaren per capita emisioekin.

Europar Batasunean 2024an egindako inkesta batek agerian uzten du inkestatuen % 50ek klima egokitzea lehentasun gisa ikusten dutela hurrengo urteetan. Europa hegoaldeko nazioetan bizi diren pertsonak gehiago kezkatzen dira, eta % 65ek uste dute egokitzapena lehentasunezkoa dela, hau da, EBko batez bestekoa baino ehuneko 15 puntu handiagoa. EBko inkestatuen % 28k uste du adinekoak lehenetsi behar direla klima-aldaketara egokitzeko laguntzetan, eta % 23k uste du arrisku handiko eremuetan bizi diren pertsonak izan behar direla laguntza jasotzen lehenak.

 Hezkuntza 
Sentsibilizazioan aldatzen diren herrialdeetan, hezkuntza-arrakala kontzientziazio-arrakala da. Hala ere, kontzientzia handitzeak ez dakar beti hautemandako mehatxua areagotzea. Txinan, unibertsitateko ikasketetan lau urte edo gehiago egin dituztenen % 98k adierazi dute zerbait badakitela edo aldaketa klimatiko handia dutela, eta bederatzi urteko ikasketak egin dituztenen % 63k soilik jakinarazi dute gauza bera. Txinan kontzientzian dauden aldeak gorabehera, talde guztiek mehatxu maila txikia sumatzen dute berotze globalaren aurrean. Indian, aukera handiagoa dute eskolatuek kontzientzia hartzeko, eta han hezitakoek askoz ere aukera gehiago dute berotze globala mehatxu gisa hautematen dutela esateko, eskolatu gabeek baino. Europan, hezkuntza-maila handiagoa lortu duten gizabanakoek mehatxu larritzat hartzen dute klima-aldaketa. Halaber, lotura handia dago hezkuntzaren eta Interneten erabileraren artean. Internet erabiltzen duten europarrek aukera gehiago dituzte klima-aldaketa mehatxu larritzat hartzeko. Hala ere, AEBetako helduei egindako inkesta batean ikusi zen "desadostasun gutxi dagoela kulturalki desberdinak diren herritarren artean [argitu behar da] zientziak klima-aldaketari buruz dakienari buruz. Estatu Batuetan, alfabetizazio eta hezkuntza zientifiko handiagoa duten gizabanakoek polarizatuago dituzte klima-aldaketari buruzko sinesmenak.

Ameriketako Estatu Batuetako Washington, Kalifornia, Oregon eta Idaho estatuetan, hezkuntza handiagoa zuten pertsonek aukera gehiago zituzten erregai fosilen zentral berriak eraikitzeko hezkuntza gutxiago zutenek baino.

 Demografia 
Oro har, aldaketa nabarmena gertatzen da ezaugarri demografikoak, adina edo generoa kasu, klima-aldaketarekin erlazionatzen diren norabidean. Emakumeak eta gazteak gehiago kezkatzen dira klima-aldaketaz ingelesez hitz egiten duten barrutietan, baina Afrikako herrialde gehienetan kontrakoa gertatzen da.

Bizitegi-demografiak eragina du berotze globalaren pertzepzioetan. Txinan, 2008an, hiriguneetan bizi zirenen % 77k Lurraren berotzearen berri zuten, eta landa-eremuetan, berriz, % 52k. Joera hori Indian islatu zen, % 49 eta % 29 arteko kontzientziarekin, hurrenez hurren.

Gutxienez biztanleriaren erdiak berotze globalaren berri duen herrialdeetan, berotze globala giza jardueren ondorio dela uste duten gehienek energia unitateko BPG nazional handiagoa dute — edo, bestela, eraginkortasun energetiko handiagoa.

Europan, berrogeita hamabost urtetik beherako gizabanakoek arrisku handiagoa dute "pobrezia, janaririk eta edateko urik eza" eta klima-aldaketa mehatxu larritzat hartzeko, berrogeita hamabost urtetik gorako pertsonek baino. Gizabanako maskulinoek emakumeek baino arrisku handiagoa dute klima-aldaketa hautemateko. Zuzendariek, lepo zuriko langileek eta ikasleek arrisku handiagoa dute klima-aldaketa hautemateko etxeko pertsonek eta erretiratuek baino.

Estatu Batuetan, gizon zuri kontserbadoreek beste amerikarrek baino aukera gehiago dituzte klima-aldaketa ukatzeko. Gizonezkoek ere aukera gutxiago dute uste izateko klima-aldaketa gizakiak eragindakoa dela edo mezu adostu bat dagoela zientzialarien artean klima-aldaketaren gaiez hitz egiten duena. Norvegian antzeko joera bat dokumentatu da, non gizon kontserbadoreen % 63k ukatu egiten duten klima-aldaketa antropogenikoa, eta Norvegiako biztanleria orokorraren % 36k, berriz, ez. Suedian, kontserbadorismo politikoa ere aurkitu zen klima-aldaketaren ukazioarekin korrelazioan, eta Brasilen, berriz, egiaztatu da klima-aldaketaren ukazioak lotura handiagoa duela generoarekin, eta gizonek askoz ere joera handiagoa dutela ikuspuntu denialistak adierazteko emakumeen aldean.

Emakumeek aukera gehiago dituzte berdintasun-politikak eta beren komunitaterako gizarte-programak babesteko. Nahiz eta gizonen eta emakumeen artean desberdintasunak egon ingurumen-politika publikoari dagokionez, biek aukera gutxiago dute CO2aren araudiari dagozkion politikak babesteko, ekonomia gaizki ari bada.

Britainia Handian, "jaiotza-grebalariak" izenez ezagutzen diren emakumeen mugimendu batek ugalketari uko egitea defendatzen du, "klima-haustura eta zibilizazioaren kolapsoa" gertatzeko aukera baztertu arte.

2021ean inkesta global bat egin zen 16-25 urteko pertsonek klima-aldaketari buruz duten iritzia ulertzeko. Ikerketaren arabera, 10etik 4 zalantzan daude haurrak izatearekin klima aldaketaren beldur direlako, eta 10etik 6k kezka handia sentitzen dute gaiarekin. Belaunaldi eta gobernu zaharragoek ere antzeko kopurua saldu zuten.

 Adinen arteko desberdintasunak 
Gazteek helduek eta belaunaldi zaharrenek baino sakonago ulertzen eta ulertzen dute klima-aldaketa. Belaunaldi gazteagoek, normalean, kezka handiagoa erakusten dute klima-aldaketaz belaunaldi zaharragoek baino, eta demografiko gazteagoek jarrera ezkorragoak eta ezkorragoak erakusten dituzte klima-aldaketarekiko. Barietate demografikoaren kontzientzia neurtzeko gaitasun txikia dutenez, zaila da ulertzea belaunaldi gazteagoek zer kontzientziazio-maila duten, belaunaldi zaharragoekin alderatuta, klima-aldaketarekiko. Hala ere, demografiko gazteenek ere demografia zaharragoek baino erritmo handiagoan uste dute klima-aldaketa arrakastaz arindu daitekeela neurriak hartuz, eta klima-aldaketa arintzen laguntzeko neurriak hartzeko interesa adierazteko joera handiagoa dute.

Milurtekoen % 28 inguruk diote klima-aldaketari laguntzeko ekintzaren bat egin dutela, eta % 40k sare sozialak erabili dituzte klima-aldaketari nolabait aurre egiteko, Gen Z gazteen % 45ekin batera. Belaunaldi gazteek ere joera handiagoa dute klima-aldaketari buruzko politikak babesteko eta bozkatzeko, belaunaldi zaharragoek baino. 

AEBko mendebaldeko Washington, Idaho, Oregon eta Kaliforniako estatuetan, adineko biztanleek aukera gehiago dituzte erregai fosilen zentral berriak eraikitzeko politikak babesteko.

 Identifikazio politikoa 
Herritarrek klima-aldaketari buruz duten iritziak eragina izan dezake botoa nork ematen duen. Komunikabideek aldaketa klimatikoari buruz duten ikuspegiak eragina badu ere, ikerketek erakusten dute boto-portaerak eragina duela klima-aldaketaren eszeptizismoan. Horrek erakusten du herritarrek klima-aldaketari buruz duten iritzia bat datorrela bozkatu duten pertsonekin.

Europan, iritzia ez dago oso banatuta ezkerreko eta eskuineko alderdien artean. Ezkerreko alderdi politiko europarrek, berdeek barne, klima aldaketari aurre egiteko neurriak biziki babesten badituzte ere, Europako alderdi politiko kontserbadoreek antzeko sentimenduak dituzte, batez ere mendebaldeko eta iparraldeko Europan. Adibidez, Margaret Thatcher, inoiz ez ikatz-meatzaritzaren laguna, babes klimatikoko politika aktibo baten jarraitzaile sutsua izan zen, eta funtsezkoa izan zen Klima Aldaketari buruzko Gobernuarteko Taldea eta Klima Iragarpen eta Ikerketarako Britainia Handiko Hadley Zentroa sortzeko. Hitzaldi batzuk, Royal Societyri dagokionez, 1988ko irailaren 27an eta NBEren Batzar Nagusiari dagokienez, klima aldaketa, euri azidoa eta kutsadura orokorra korronte britainiarrean kokatzen lagundu zuten. Hala ere, bere ibilbidearen ondoren, Thatcher ez zen hain ekintzaile klimatikoa, ekintza klimatikoa "sozialismo supranazionalaren aitzakia zoragarria" zela esan baitzuen, eta Al Goreri "hiperbole apokaliptikoa" deitu zion. Alemaniako administrazio kontserbadoreek (Batasun Demokrata Kristauaren eta Batasun Sozial Kristauaren mendekoak) azken bi hamarkadetan Europar Batasunaren klima-aldaketaren ekimenak babestu dituzte; basoen basamortutzeari eta euri azidoen erregulazioari buruzko kezka Friedrich Zimmermann Kohlen Barne ministro arkaitz-kontserbadorearen agindupean hasi zen. George W. Bush presidente ohiak AEBek Kyotoko Ituna utziko zutela iragarri ondorengo garaian, Europako hedabideek eta ezkerreko zein eskuineko egunkariek gogor kritikatu zuten neurria. Espainiako La Razón kontserbadoreak, Irlandako Times-ek, Irish Independent, Danimarkako Berlingske Tidendek eta Greziako Kathimerinik denek gaitzetsi zuten Bushen gobernuaren erabakia, baita ezkerreko joera zuten egunkariek ere.

Norvegian, TNS Gallupek 2013an egindako inkesta baten arabera, Ezkerreko Alderdi Sozialistari botoa ematen diotenen % 92k eta Alderdi Liberalari botoa ematen diotenen % 89k uste dute berotze globala gizakiek eragiten dutela; aldiz, uste hori dutenen ehunekoa % 60koa da Alderdi Kontserbadoreari botoa ematen diotenen artean, eta % 41ekoa Alderdi Progresistari botoa ematen diotenen artean.

Ezker politikoak eta eskuinak klima-aldaketari buruz dituzten sentimenduek are gehiago erakusten dute Estatu Batuen eta Europaren artean klima-aldaketari buruz duten pertzepzioa. Adibide gisa, Alemaniako lehen ministro kontserbadore Helmut Kohl eta Angela Merkel ez datoz bat Alemaniako beste alderdi batzuekin emisioak murrizteko helburuak betetzeari dagokionez, eta ez helburu horiek ezartzeari edo ez betetzeari dagokionez.

2017. urtean egindako ikerketa baten arabera, 2010 eta 2014 artean klima-aldaketari buruzko iritzia aldatu zutenek "batez ere hobeto lerrokatu ziren alderdiaren identifikazioarekin eta ideologia politikoarekin bat egiten zutenekin. Arrazonamendu arrazoituaren teoriarekin bat dator hori: Aurreko sinesmenekin bat datozen ebidentziak sendotzat jotzen dira, eta, politikoki nabarmenak diren gaietan, jendea ahalegintzen da bere iritziak bere identitate politikoa partekatzen dutenekin bat etor daitezen». Gainera, 2019ko ikerketa batek, errepublikar amerikarren artean gero eta handiagoa den klima-aldaketaren eszeptizismoa aztertzen duenak, argudiatzen du alderdiko eliteen konbentzimenduak eta erretorikak rol kritikoa betetzen dutela iritzi publikoaren eraketan, eta elite horiek hedatuta daudela mainstreaming-aren eta gizarte-hedabideen iturrien bidez.

Ingurumenaz arduratzen direnak eta aldaketak nahi dituztenak ez daude pozik politika batzuekin, adibidez, txapela eta merkataritza politikarekin, baina oso jende gutxi dago prest hilean 15 dolar baino gehiago ordaintzeko ingurumenari lagundu behar dion programa batengatik. 2015eko Ingurumen Politikan argitaratutako artikulu baten arabera, estatubatuar gehienek aldaketa klimatikoaren berri zuten bitartean, inkestatuen % 2k baino ez zuten ingurumena AEBetako gai nagusitzat jotzen.

Oklahomako (Ameriketako Estatu Batuak) biztanleei egindako 2014-2018 aldiko inkesta baten arabera, eskuin politikoko kideek askoz ere sinesmen ezegonkorragoak dituzte klima-aldaketari buruz ezkerreko alderdikideek baino. Aurreko literaturari kontrajarrita, klimari buruzko sinesmenak irmo eta aldaezinak direla adierazten duena, ikertzaileek esan zuten emaitzek erakusten dutela eskuinari buruzko iritziak aldatzeko joera handiagoa dutela. 

 Banakoaren arriskuen ebaluazio eta esleipena 
IPCCk aldaketa globalaren (klimaren) ikerketa antolatu nahi du, mundu mailako adostasuna eratzeko, 1996ko artikulu baten arabera. Hala ere, adostasunaren ikuspegiari pasibo izena eman zaio, beste ingurumen-erronka batzuekin alderatuta aktibo bat baino gehiago. 2010ean, Egungo Soziologiako artikulu batek esan zuen politika egiteko eredu lineala, daukagun ezagutza handiagoan oinarrituta, zenbat eta hobea izan erantzun politikoa ez zela lanean egon eta bitartean soziologiak baztertu egin zuela.

1999ko artikulu batean, Sheldon Ungar soziologo kanadarrak ozonoa agortzearen eta klima-aldaketaren aurkako erreakzio publikoak alderatu zituen. Iritzi publikoak ez zituen lotu klima-aldaketa berehalako arriskua adierazteko atalase edo baliza gisa erabil zitezkeen gertaera zehatzekin. Mundu mailako arazo bat definitzen duten zientzialarien iragarpenak, hots, zenbait hamarkadatan bi eta hiru gradu arteko tenperatura igotzearen iragarpen zientifikoak, klima aldaketa dela eta, adibidez, Ipar Amerikan, antzeko gorabeherak egun bakar batean bizi izan dituzten pertsonekin, eta, oro har, klima aldakorrari buruzko iritzi kontrajarriak izan dira. Ozonoaren arazoaren balorazio zientifikoak ere zalantza handiak zituen. Baina eztabaidan erabilitako metaforak, ozono-geruza, ozono-zuloa) hobeto islatzen ziren laikoekin eta haien kezkekin.

Klorofluorokarbonaren (CFC) erregulazio-saiakerek, 1980ko hamarkadaren amaierakoak, etekina atera zieten erraz atzemateko moduko metaforei eta arrisku pertsonalei. Ronald Reagan presidentea bezalako pertsona ospetsuen patuak ere garrantzi handia izan zuen. 1985ean eta 1987an azaleko minbizia kendu zioten. Klima-aldaketari buruzko iritzi publikoaren kasuan, ez da berehalako arriskurik sumatzen.

Askotan hipotesi bat egin da: nahiz eta arrisku-analistek, adituek eta zientzialariek ematen duten ezagutza klimatikoa indartsua izan, arriskuaren pertzepzioak eragileen azken erantzuna baldintzatzen du arintzeari dagokionez. Hala ere, duela gutxiko literaturak ebidentzia kontrajarriak ematen ditu arriskuen pertzepzioak agenteen erantzun klimatikoan duen benetako eraginari buruz. Aitzitik, pertzepzio- eta erantzun-lotura ez zuzena erakusten da beste faktore askoren bitartekotza eta moderazioarekin, eta aztertutako testuinguruarekiko mendekotasun handia. Literatura espezializatuan halakotzat hartzen diren moderazio-faktore batzuen artean komunikazio- eta gizarte-arauak daude. Hala ere, klima-aldaketari buruzko komunikazio publikoaren eta jarrera-aldaketa faltaren arteko desberdintasunen froga kontrajarriak ere ikusi dira herritar guztiengan. Era berean, zalantzak sortzen dira gizarte-arauak betetzeari buruz, klima-aldaketaren aurkako ekintzan eragina duen faktore nagusi gisa. Are gehiago, ebidentzia desberdinek ere erakusten zuten arintzean oso konprometituta dauden agenteek ere (konpromisoa bitartekaritza-faktorea da) ez dutela azkenean erantzuten.

 Ideologia eta erlijioa 
Estatu Batuetan, ideologia alderdiak identifikatzeko iragarpen eraginkorra da, non kontserbadoreek errepublikanoen artean nagusitasun handiagoa duten, eta moderatuek eta liberalek independenteen eta demokraten artean. Ideologiaren aldaketa bat ikuspegi politikoen aldaketa batekin lotzen da askotan. Adibidez, 2008tik 2009ra kontserbadoreen kopurua igo zenean, energia berriztagarriei eta energia berriztagarriei buruzko ikerketak egiten ari zirela uste zutenen kopuruak gora egin zuen. 2006ko BBC World Service inkestak zera aurkitu zuen, politika desberdinei buruz galdetzean: berotegi-efektuko gasen emisioak murriztea. Gehienek uste zuten pizgarri fiskalak nahiago zituztela.

2016ko maiatzetik aurrera, inkestek behin eta berriz ikusi dute boto-emaile errepublikano gehienek, batez ere gazteek, uste dutela gobernuak neurriak hartu beharko lituzkeela karbono dioxidoaren emisioak murrizteko.

Herrialde batek Alderdien Urteko Konferentzia (COP) egin ondoren, areagotu egiten da klimari buruzko legeria, eta horrek politika hedatzea eragiten du. Politikaren hedapenaren ebidentzia handia dago, eta orduan egiten da politika bat, beste leku batzuetan egiten diren hautuen eragina duena. Horrek eragin positiboa izan dezake klimari buruzko legedian.

Nazioarteko inkesten datuen azterketa zientifikoek erakusten dute eskuineko orientazioak eta indibidualismoak lotura handia dutela AEBetan eta beste herrialde batzuetan klima-aldaketa ukatzearekin, baina are gutxiago ingelesez hitz egiten ez duten herri gehienetan.

Ideologia politikoak klima-aldaketaren aurkako politika publikoak babesteko edo arbuiatzeko faktore koherenteenetakotzat hartzen dira.

Ikusten denez, pertsona baten ideologia politikoak eragina du pertsona baten balioespen kognitibo eta emozionaletan, eta horrek eragina du, orduan, norbaitek klima-aldaketa nola ikusten duen eta horren arriskuek kalterik eragingo ote dioten ikusteko.

Azken garaiko teologia bezalako sinesmen erlijioso batzuk ere aurkitu dira klima aldaketaren ukazioarekin korrelazioan, nahiz eta kontserbadorismo politikoa den bezain fidagarriak ez izan.

 Irabazkinak 
Errentak eragin handia du iritzi publikoan, energia fosileko zentral gehiago eraikitzeari dagokionez edo industrietako ingurumen-estandarrak arintzeari dagokionez. Washington estatuetan diru-sarrera handiagoak dituzten pertsonak. Oregik, Kaliforniak eta Idahok aukera gehiago dituzte zentral berriak eraikitzeko politika babesteko eta industrietako ingurumen-arauak arintzen laguntzeko, diru-sarrera txikiagoak dituzten pertsonekin alderatuta.

 Alderdi ekonomikoak 
Klima-aldaketaren aurkako politiken garapenean eragina dute baldintza ekonomikoek. Denbora luzez ikusi zen baldintza horiek zeregin garrantzitsua zutela jokabide politikoan eragiteko. Arazo ekonomikoak eta ingurumenekoak salerosketa gisa hartu ohi dira, batak besteari kalte egiten diola uste baitzen. Ondorioz, ingurumena ekonomia bezain arazo handi eta erabakigarritzat hartu ohi da.

 Ikusgarritasuna 
Esperientzia pertsonalak eta klima-aldaketaren ondoriozko eguraldi-aldaketak nabaritzeak jendea motibatu dezakete konponbideak aurkitzeko eta horietan jarduteko. Nepalen sorginkeria lehorren ondorioz laborantza-porrotak izan ondoren, herritarrek aukera gehiago izan zituzten aurre egin beharreko kalteberatasunetik gauzei aurre egiteko egokitzapen-estrategiak aurkitu eta txertatzeko.

Eremu geografiko handietan klima-aldaketaren pertzepzioan dauden desberdintasunak aztertzeaz gain, ikerlariek ikusgarritasunak herritarrari eragiten dizkion ondorioak aztertu dituzte. Komunitate zientifiko eta akademikoan etengabe eztabaidatzen da ea ikusgarritasuna edo klima-aldaketaren ondorioak hitzez hitz norberaren begiekin ikustea lagungarria den. Zientzialari batzuk ebidentzia anekdotikoak baztertzen ari badira ere, tokiko komunitateetara hobeto iristeko eta klima-aldaketari buruz duten pertzepzioa hobeto ulertzeko zuzeneko kontuak aztertu dira. Herritarrei eta sektore pribatuari aurkeztutako irtenbide klimatikoak ikusizko ikaskuntza eta eguneroko ekintza praktikoak ekartzera bideratu dira, konpromiso handiagoa sustatzeko, hala nola, komunitateko kideak klima-aldaketari buruzko birak egitera eta beren auzoko zuhaitzak kartografiatzera.

Arriskuen pertzepzioa, arriskuen ebaluazioarekin alderatuta, etengabe ebaluatzen zen ikerketa txiki eta lokal hauetan. 2018ko azterlan batean, Evergladesetik gertu bizi direnen artean, Floridako hezeguneen ekosistema nabarmen bat, aire zabaleko jolas-jardueretan parte hartzea, eta beren bizitegi-kokapenaren eta batez besteko itsas mailaren arteko igoerak eta distantziak eragina izan zuten ingurumenaren kontserbazio-politikan. 2018ko beste ikerketa batean, inguru horretan inkestatutako jolas-arrantzaleen % 56k esan zuten "beste fauna batzuk ikusteko gai izatea" oso garrantzitsua edo oso garrantzitsua zela, eta % 60k adierazi zuten "oso kezkatuta" zeudela Evergladesko ekosistemaren osasunaz. Funtsezko hiri amerikarretan, estres hidrikoaren ikusgarritasunak eta/edo ur-masen hurbiltasunak areagotu egin zuten eremu horretako ura kontserbatzeko politikaren indarra. Hautemandako ur-hornidura edo uholdeak klima-aldaketari buruzko jarrera publikoa motibatzen dutela ikus daiteke. Hala ere, ura gutxiago ikusten zen eremu idorretan, horrek politika ahulagoaren kezkak sortzen ditu benetan behar duten lokaletan.

Pakistango Punjab eskualdeko nekazariak arrozaren ekoizpena nabarmen gutxitzen ari dira klima aldaketaren ondorioz. Nekazaritzan oinarritzen direnak dira kezkatuenak, 450 etxek 2014an egindako ikerketa batean oinarrituta. Etxe horietako erdiek baino gehiagok klima aldaketara egokitu zuten nekazaritza.

Ur-masak eta ur-eskasia, nahiz eta oso kontzeptu nabarmenak izan azterketa-arlo honetan, ez dira faktore nagusi bakarrak klima-aldaketa ikusgarriaren ideia haztatzeko orduan. Adibidez, Veneto eskualdean, Italiako ipar-ekialdean, herritarrek geoarriskuei buruz duten pertzepzioari buruzko azterlan bat egin zen 2021ean, Europako RESPONSe (Interreg Italia – Kroazia) proiektuaren barruan. Gazteek ingurumen-inpaktu indibidualean gehiago inbertitzen zutela frogatu zen, eta helduek, berriz, geografia-arriskuez arduratzen zirela. Ikerketa zatituta zegoen hinterlandetan eta kostalde baxuan bizi zirenen artean. Hinterlandetan bizi zirenek, berriz, mesfidantzaz eta arriskuez begiratzen zuten. Eremu horiek hondamendi naturalen aurrean sentikorragoak zirela esaten zenez, ikerketak agerian uzten zuen arrisku naturalen kontzientzia handiagoa zutela historikoki ahulagoak zirenek, hurbiltasunagatik. Herritarrek, oro har, ur-iturriekiko hurbiltasunagatik bazekiten arren, ikerketak esan nahi du, halaber, aldaketa klimatikoa kokatzearen eta bereziki kaltetutako eremuetan bizi ez zirenek beren bizi-eremuan izan zitzaketen berehalako inpaktuen arteko itzulpena beharrezkoa dela.

Badira beste faktore batzuk klima-aldaketaren lekuko indibidual eta pertsonalarentzat ikusgarritasuna denean. Hezkuntza faktore gisa aipatu eta aztertu bada ere, azterketako materialak ikusgarritasun-faktore gisa ere ikertu dira. 2021ean Portugalgo goi-mailako hezkuntza-erakunde publikoak aztertu ondoren, Natura eta Ingurumen Zientzietakoek joera handiagoa dute ingurumena errespetatzen duten praktikak egiteko, hala nola birziklatzea eta soldata baxuagoen alde lan egiteko prestasuna klima-aldaketaren aurkako ekintzara konprometitzen diren enpresentzat. Zientzietako eta ingeniaritzako maisuek ez zuten hori egiteko aukera handirik. Nahiz eta emaitza hori hasierako interesari egotzi ahal zaion, esan zen ikasle gehienak kezkatuta zeudela klima-aldaketarekin, eta esan zuten beharrezkoa zela material gehiago egotea beren erakundearen curriculumean klima-aldaketari buruz. Ikasle gazteenek kezka handiagoa izango zuten, nahiz eta egileek uste izan sare sozialetan alfabetatze handiagoa lortu zela.

 Sare sozialak 
Kultura eta hizkuntza ezberdinetan zehar, sare sozialak albiste iturri gisa erabiltzea eszeptizismo klimatikoaren maila txikiagoekin lotzen da. Sare sozialetan klima aldaketari buruz eztabaidatzeko dinamika berezi bat aktibisten konpromiso zuzenerako ematen duen plataforma da. YouTuben klima-aldaketarekin zerikusia duten bideoetako iruzkinen atalen erabilerari buruzko ikerketa batean, adibidez, erabiltzaile-talde nagusi bat — klimaren aktibista zein eszeptikoak — behin eta berriz agertu zen iruzkinen atal horietan, gehienek ikuspuntu aktibista klimatikoa hartuta. Nahiz eta askotan kritikatu erabiltzaileen ikuspuntua indartzea baino gehiago, sare sozialek ere protagonismoa dutela frogatu da hausnarketa kognitiboan. Redditi buruzko ikerketa batek honako hau adierazi zuen: "Komunitate batzuk ikuspuntu ideologiko partikularrek menderatzen dituzten bitartean, beste batzuk eztabaidarako iradokitzaileagoak dira.

 Voicing believed wrongdoings 
Jendeak motibazioa aurki dezake klima-aldaketaren mugimenduan jarduteko, botere handiago batek hartutako erabakiekiko desadostasuna adierazteko moduan jarduten duenean. 2017ko Lurraren Eguneko martxa batean ikusi zen zientzialari eta ez-zientzialari gehienek bat egiten zutela martxarekin, Trumpen Gobernuarekin hitz egiteko klima-aldaketaren inguruan egin dutenaz. Gainera, jendea motibatuta sentitu zen zientziaren erabilera babesteko manifestaziora joatera, gizartearen onerako eta gizartearen onerako.

 Adostasun zientifikoa ulertzea 
Ikusi hemen ere: Aldaketa klimatikoari buruzko kontsentsu zientifikoa

Badago adostasun zientifiko bat klima-aldaketari buruz, zientzia-akademia nazionalek eta beste erakunde autoritario batzuek aitortzen duten bezala. Hala ere, ikerketek aldaketa geografiko nabarmena identifikatu dute jendeak adostasun zientifikoaren inguruan duen ulermenean.

Alde nabarmenak daude zientzialarien eta publiko orokorraren iritzien artean. AEBetan 2009an egindako inkesta batean, zientzialarien % 84k dio lurra berotzen ari dela giza jarduerari esker, hala nola erregai fosilak erretzea, herritarren % 49 ados dago. Erresuma Batuan 2010ean BBCri egindako inkesta batek "Klima eszeptizismoa goranzko bidean" erakutsi zuen. Robert Watsonek "oso etsigarria" iruditu zitzaion hori, eta esan zuen: "Herritarrek ulertu behar dugu klima aldaketa oso larria dela, eta karbono gutxi mugitzen lagunduko digula.

2009an egindako inkesta baten arabera, "zientzialari batzuek ikerketaren datuak faltsutu dituzte berotze globalari buruzko euren teoriak eta sinesmenak babesteko", estatubatuarren % 59k uste zuten "gutxienez litekeena" zela, eta % 35ek uste zuten "oso litekeena" zela.

2018ko ikerketa baten arabera, norbanakoek aukera gehiago zituzten onartzeko tenperatura globalak gora egiten ari zirela informazioa grafiko batean erakusten bazitzaien, testuan baino.

 Komunikabideen estaldura 
Estatu Batuetako komunikabide herrikoiek arreta handiagoa ematen diete eszeptikoei komunitate zientifiko osoari dagokionez, eta komunitate zientifikoaren barruko adostasun-maila ez da zehatz-mehatz jakinarazi.  AEBetako komunikabide publikoen hedadura ez dator bat beste herrialde batzuetan aurkeztutakoarekin, non informazioa bat datorren literatura zientifikoarekin. Zenbait kazetarik klima aldaketaren ukapenari egozten diote aldea, batez ere AEBetan, AEBetako tabako-atariak aurrez landutako taktikak erabiltzen dituzten erakundeek zabalduta daudela, eta, hala ere, klima aldaketari buruz duten iritzia ez dela hain adierazgarria.

Al Goreren eta beste ingurumen-kanpaina batzuen ahaleginak Lurraren berotzearen ondorioetan zentratu dira, eta kontzientzia eta kezka areagotzea lortu dute, baina ahalegin horiek gorabehera, 2007tik aurrera, gizakiak direla uste duten estatubatuarren kopurua % 61ean mantentzen zen etengabe berotze globalaren kausa gisa, eta komunikabide herrikoiek gaia gutxiesten zutela uste zutenek % 35ean jarraitzen zuten. 2010 eta 2013 bitartean, komunikabideek uste dute berotze globalaren larritasuna gero eta handiagoa dela, eta komunikabideek uste duten kopurua jaisten ari da. 2013ko Gallup AEBetako iritzi inkesta baten arabera, % 57k uste dute Lurraren berotzea komunikabideetan erretratatutakoa bezain txarra dela gutxienez ( % 33k uste dute komunikabideek garrantzia kendu diotela Lurraren berotzeari eta % 24k diote estaldura zehatza dela). Amerikarren erdiak baino gutxiagok ( % 41) uste du arazoa ez dela komunikabideek erakusten duten bezain txarra.

Klima-aldaketa ukatzeko beste arrazoi bat nekea izan daiteke, gaiaren gehiegizko esposizioagatik: inkesta batzuen arabera, litekeena da estremismoak herritarrak adoregabetu izana gaia eztabaidatzerakoan, eta beste inkesta batzuetan AEBetako boto-emaileen % 54k uste du "albistegiek berotze globala benetan dena baino okerragoa dela pentsarazten dutela".

PLOSen argitaratutako ikerketa batek, 2024an, egiaztatu zuen erreklamazio baten errepikapen bakar bat ere nahikoa zela egia hautemana areagotzeko, bai klimaren zientziarekin bat datozen baieztapenei dagokienez, bai klima-aldaketaren eseptiko/ukapenei dagokienez — "errepikapenaren eragin maltzurra agerian uzten duena" —. Efektu hori aurkitu zen baita zientzia klimatikoaren abal-emaileen artean ere.

 Iritzi publikoaren inpaktuak politikan 
Iritzi publikoak eragina du klima-aldaketaren gaian, gobernuek hautesleak eta herritarrak behar dituztelako klima-aldaketari aurre egiteko politikak ezartzeko. Gainera, populazioaren eta gobernuen artean klima-aldaketaren pertzepzioak desberdinak direnean, arriskua publikoari komunikatzea problematikoa bihurtzen da. Azkenik, klima-aldaketaren inguruko gaiak ezagutzen ez dituen publikoak klima-aldaketaren aurkako politikei aurre egin diezaieke, eta horrek garrantzi handia du politikarientzat eta estatu-buruentzat.

Berotze globalaren aurkako ekintzei emandako laguntza publikoa historikoki gobernuaren beste ekintza askori emandako babesa bezain sendoa da; hala ere, ez da "handia", beste lehentasun batzuk baliogabetzen dituelako.

2017ko aldizkariko artikulu batek zioenez, iritzi publikoan ekologismoaren aldeko aldaketek nabarmen areagotu zuten Europan energia berriztagarrien politikak onartzea. 2020ko aldizkari bateko artikulu batek zioen gizakiek eragindako klima-aldaketan jende gehiagok sinesten duten herrialdeek karbono-prezio handiagoak izan ohi dituztela.

Gallupek 2011n egindako inkesta baten arabera, berotze globalaren ondorioak urte gutxiren buruan hasi direla edo hasiko direla uste duten estatubatuarren proportzioa maximoa izatera iritsi zen 2008an, eta orduan behera egin zuen, eta antzeko joera ikusi zen berotze globala bizitzarako mehatxua dela uste izateari dagokionez. Berotze globalaren gaineko kezka, askotan, ekonomiaren beherakadekin eta krisi nazionalarekin bat dator, hala nola, estatubatuarrek ekonomia eta segurtasun nazionala lehenesten dituzte ingurumenaren kezken gainetik. Hala eta guztiz ere, 2008ko kezka-jaitsiera berezia da beste ingurumen-gai batzuekin alderatuta. Ingurumen-gaien esparruan, estatubatuarrek uste dute berotze globala ez dela hain larria ibai, laku eta edateko uren kutsadura baino; hondakin toxikoak, ur gezaren beharrak, airearen kutsadura, ozono-geruzaren kalteak eta oihan tropikalen galera baino. Hala ere, amerikarrek planetaren berotzea lehenesten dute espezieen desagertzearen eta euri azidoaren arazoen gainetik. 2000. urteaz geroztik, arrakala alderdikoia hazi egin da errepublikanoen eta demokraten ikuspuntuak desbideratu ahala.

 Eskualdeka eta herrialdeka 
Klima-aldaketari buruzko iritzia biztanleria helduak duen iritzi publikoaren multzoa da. Kostu-mugek mugatu egiten dituzte inkestak kontinente bakoitzeko herrialde bat edo bi bakarrik lagintzera edo eskualde bakar batean kontzentratzera. Galdera, idazketa eta metodoen arteko aldeak direla eta, zaila da emaitzak fidagarritasunez konparatzea edo mundu osoan dauden iritziekin orokortzea.

2007-2008 aldian, Gallup inkestak 128 herrialdetako pertsonei egin zien inkesta, iritzi globalen lehen azterketa sakonean. Gallup Erakundeak hamabost urteko eta gehiagoko biztanleria helduaren iritzia bildu zuen, bai telefono bidez, bai elkarrizketa pertsonalen bidez, bai landa-eremuan zein hiri-eremuan, elkarrizketatzailearen segurtasuna arriskuan zegoen eremuetan eta ia biztanlerik gabeko uharteetan izan ezik. Elkarrizketa pertsonalak biztanleriaren tamainaren edo geografiaren arabera estratifikatzen ziren, eta klusterren laginketa etapa baten edo gehiagoren bidez lortzen zen. Nahiz eta erroreen mugak aldatu, guztiak % ± 6tik behera zeuden % 95eko konfiantzarekin.

Munduko Bankuaren 2008ko populazioaren arabera, herrialdeak haztatuz, mundu osoko pertsonen % 61ek ezagutzen zuten berotze globala, herrialde garatuek garatuz baino gehiago, eta Afrika da gutxien ezagutzen duena. Mehatxutzat hartzen zuten pertsonen mediana % 47koa zen. Latinoamerikak eta Asiako herrialde garatuek klima-aldaketa giza jardueren ondorio zela uste zuten, eta Afrikak, Asiako eta Ekialde Hurbileko parteek eta Sobietar Batasun Ohikoek, berriz, kontrakoa. Kontzientziak kezka sortzen du askotan, nahiz eta jakitun direnen artean, Europako eta Asiako herrialde garatuetako gizabanakoek Lurraren berotzea besteek baino mehatxu handiagoa zela uste izan.

2021eko urtarrilean, PNUDek Oxfordeko Unibertsitatearekin lan egin zuen klima aldaketari buruzko iritzi publikoaren munduko inkestarik handiena ezagutarazteko. Aldaketa klimatikoaren inguruko kezka gero eta handiagoa zen. Oro har, % 64k uste zuten klima-aldaketa larrialdia zela. Uste hori handia zen eskualde guztietan: altuena Mendebaldeko Europa eta Ipar Amerika ziren, % 72, eta baxuena Saharaz hegoaldeko Afrika, % 61. Gainera, batez besteko errentaren eta klima-aldaketarekiko kezkaren arteko lotura identifikatu zuen. Errenta altuko herrialdeetan, % 72k uste zuten larrialdia zela. % 62 errenta ertaineko herrialdeetan eta % 58 errenta baxuko herrialdeetan. Jendeari galdetu zion ea 18 politika giltzarri babesten zituzten 6 esparrutan, ekonomiatik garraioraino. Politika-iradokizun guztien euskarri orokorra zegoen. Adibidez, emisio handienak dituzten 10 herrialdeetatik 8k ikusi zuten inkestatuen gehiengoa energia berriztagarri gehiagoren alde zegoela. Jendeak politika gehiago egitea nahi zuen, eta arduradun politikoei gehiago eskatzen zien. Oro har, klima aldaketa larrialdia zela uste zutenen % 59k esan zuten munduak "beharrezkoa eta premiazkoa den guztia" egin behar zuela krisiari erantzuteko. Aitzitik, inkestatuen artean babes txikia zegoen politikarik ez izateko, eta Pakistan da altuena, % 5 baino ez. Txostenak jendearen kontzientzia, kezka eta ekintza handiagoaren nahia adierazten zuen munduko eskualde guztietan.

Pew Research Centerren 2015eko Jarrera Globalen Inkesta erabiliz, "klima-aldaketaren faktore erabakigarrietan nazioen arteko bariazioa" izeneko artikuluak egiaztatu zuen aztertutako 36 herrialdeetan klima-aldaketarekiko kezkaren iragarle koherenteena "printzipio demokratikoekiko konpromisoa" zela. Uste dut hauteskunde libreak, erlijio askatasuna, emakumeen eskubide berdintasuna, adierazpen askatasuna, prentsa askatasuna eta Interneten zentsurarik eza "oso garrantzitsuak" zirela "pixka bat" baino gehiago klima-aldaketa sinesteko probabilitatea % 7 eta % 25 artean handitzen dela aztertutako 36 nazioetatik 26tan. Predikatzailerik indartsuena izan zen 17an.

 Iparralde globala hego globalarekin alderatuta 
Klima aldaketari buruzko sentsibilizazioa handiagoa da herrialde garatuetan garapen bidean dauden herrialdeetan baino. Indonesian, Pakistanen eta Nigerian jende askok ez zekien klima aldaketari buruz 2007an, batez ere gehiengo musulmana duten herrialdeetan. Askotan kontzientzia hartzen da garapen bidean dauden herrialdeetako ingurumen-aldaketei buruz, baina ulertzeko esparrua mugatua da. Garapen bidean dauden herrialdeetan eta herrialde garatuetan, era berean, herrialde txiroek klima-aldaketaren aurrean jarduteko erantzukizuna dutela uste dute. 2009ko Kopenhageko goi-bileraz geroztik, herrialde aberatsetako klima-aldaketarekiko kezka gutxitu egin da. 2009an, ELGAko estatu kideetako pertsonen % 63k uste zuten klima-aldaketa "oso larria" zela, baina 2015ean, % 48k baino ez zuten egin. Klima-aldaketari aurre egiten dioten lidergo nazionalen babesa ere murriztu egin da. GlobeScanen 2015eko inkestan inkestatutako 21 herrialdeetatik, Kanada, Frantzia, Espainia eta Erresuma Batua dira beren liderren ekintza gehiago babesten dituzten bakarrak, Parisko klima-adostasunaren emisio-helburuak betetzeko. Herrialde garatuetan kezka eta ekintza-gogoa jaitsi diren bitartean, kontzientzia handiagoa da; 2000. urtetik, bi aldiz gehiago lotzen dituzte muturreko fenomeno meteorologikoak gizakiek eragindako klima-aldaketarekin.

Klima aldaketak planeta osoari eragiten dion bitartean, horiei buruzko iritziak asko aldatzen dira munduko eskualdeen artean. Ekialde Hurbilak munduko kezka-tasa txikienetako bat du, batez ere Latinoamerikarekin alderatuta. Europak eta Afrikak klima aldaketari buruzko iritzi kontrajarriak dituzte, baina neurri handi batean ekintzara bideratuta daude. Europarrek klima aldaketari erreparatzen diote funtsean, munduko mediana baino gutxiago kezkatzen duten Estatu Batuekin alderatuz gero, baita Estatu Batuak munduko bigarren igorle handiena izaten jarraitzen duen bitartean ere. Lehorteek/ur eskasia dira klima aldaketaren eraginen inguruan bizi den beldur handienetako bat, batez ere Latinoamerikan eta Afrikan. Asiako herrialde garatuek Latinoamerikaren antzeko kezka mailak dituzte klima aldaketaren inguruan, eta horrek kezka-tasa handienetako bat du. Hori harrigarria da, garapen bidean dauden Asiako herrialdeek Ekialde Hurbilaren antzeko kezka-mailak baitituzte, maila baxuenetako bat. Txina bezalako igorle handiek ez dituzte aintzat hartzen klima-aldaketaren inguruko gaiak, Txinako jendeak kezka maila oso baxuak baititu horri buruz. Igorle handien joera horren salbuespen esanguratsu bakarrak Brasil eta India dira. India hirugarrena da, eta Brasil, berriz, munduko goi-igorlea; biek dute klima-aldaketarekiko kezka maila handia, Latinoamerikako zati handi baten antzekoa.

 Afrika 
Afrikako jendea kezkatuta dago klima aldaketarekin Ekialde Hurbilarekin eta Asiako zatiekin alderatuta. Hala ere, Latinoamerikako eta Europako gehienak baino gutxiago kezkatzen ditu. 2015ean, Afrikako herritarren % 61ek uste zuten klima-aldaketa oso arazo larria zela, eta % 52k uste dute klima-aldaketa jendeari kalte egiten ari zaiola orain. Afrikarren % 59 kezkatuta zegoen lehorteengatik edo ur eskasiagatik, % 16 bakarrik zegoen kezkatuta eguraldi txarragatik, eta % 3 kezkatuta dago itsas mailaren igoeragatik. 2007an, Saharaz hegoaldeko Afrikako herrialdeak bereziki kezkatuta zeuden desertifikazioa areagotzeagatik, baita munduko karbono dioxidoaren emisioen % 04k adierazten dutelako ere. 2011n, Saharaz hegoaldeko Afrikan kezka handiagoa zegoen klima aldaketagatik, eta biztanleriaren % 34k soilik uste zuen klima aldaketa "oso arazo larria" edo "larria" zela. Beste herrialde batzuek, berriz, kezka handiagoa agertu zuten Saharaz hegoaldeko Afrikan, Saharaz hegoaldeko Afrikan klima aldaketagatik. Ugandan, pertsonen % 79k, Ghanan % 68k, Hegoafrikan % 45ek eta Etiopian % 40k klima aldaketa oso arazo larria dela uste dute.

2022an, inkesta batean parte hartu zuten afrikarren % 51k adierazi zuten klima-aldaketa dela aurre egin beharreko arazo handienetako bat. % 41ek ikusi zuen inflazioa, eta % 39k ikusi zuen osasuna izatea gai nagusia. % 76k erantzun zuten energia berriztagarriak nahiago dituztela energia-iturri nagusi gisa, eta 4 inkestatik 3k energia berriztagarriak lehenestea nahi dutela. % 13k aipatzen du erregai fosilak erabiltzen dituela.

 Latinoamerika 
Latinoamerikan munduko beste eskualdeetan baino jende gehiago dago klima aldaketaz arduratuta. Pew Research Centerren arabera, % 74k uste dute klima-aldaketa arazo larria dela, eta % 77k diote pertsonei kalte egiten diela orain, munduko mediana baino 20 puntu gehiago. Ikerketa horrek berak erakutsi zuen Latinoamerikako pertsonen % 63 oso kezkatuta daudela klima-aldaketak pertsonalki kalte egingo dielako. Zehatzago aztertuz gero, Mexikoko eta Erdialdeko Amerikako pertsonak dira kezkatuenak, % 81,5ek uste baitute klima-aldaketa oso arazo larria dela. Hego Amerika ez dago hain larri % 75ean, eta Karibe, % 66,7ko tasa altuarekin, gutxien kezkatzen duena da. Brasil herrialde garrantzitsua da klima-aldaketaren politika globalean, hamaikagarren igorlea delako, eta beste herrialde handi batzuk ez bezala, % 86k uste du berotze globala oso arazo larria dela. Munduko gainerako herrialdeekin alderatuta, Latinoamerika koherenteagoa da klima-aldaketaz kezkatutako biztanleriaren ehuneko handiekin. Gainera, Latinoamerikan, % 67k sinesten dute klima aldaketarekiko erantzukizun pertsonalean, eta esaten dute jendeak bizimoduan aldaketa handiak egin beharko dituela.

 Europa 
Europarrek munduko zati handi batek baino kezka handiagoa dute klima-aldaketaz, Latinoamerikak izan ezik. Hala ere, Ekialdeko Europaren eta Mendebaldeko Europaren artean banaketa bat dago, non jendea ez dagoen hain kezkatuta klima aldaketarekin. Europako Inbertsio Bankuak klima globalari buruz egindako inkesta batek erakutsi zuen klima dela europarren kezka nagusia. Inkestan parte hartu zuten gehienek esan zuten klima-aldaketaren ondorioak sentitzen ari zirela. Jende askok uste zuen klima-aldaketa oraindik ere alderantzizkoa izan zitekeela, Espainiako inkestatuen % 68k uste baitzuten atzera egin zitekeela, eta % 80k irtenbidearen parte gisa ikusten zuten beren burua.

Europan, % 88k eta % 97k uste dute klima-aldaketa gertatzen ari dela, eta antzeko irismenak daude ados jartzeko klima-aldaketa giza jarduerak eragiten duela eta haren inpaktuak txarrak izango direla. Oro har, Europa ekialdeko herrialdeek klima-aldaketan edo aldaketa horren arriskuetan sinesteko joera txikiagoa dute, eta % 63k diote oso larria dela; % 24k uste dute klima-aldaketa nahiko larria dela, eta % 10ek diote ez dela arazo larria. Europarrak klima-aldaketagatik gehiago ordaintzeko prest dauden galdetu zaienean, % 49 prest daude, nahiz eta europarren % 9 baino ez diren aldatu energia-hornidura berdeago batera. Batez ere, egin zitezkeen ekintzei dagokienez – lehen aipatutako energia berdeagoetara aldatu izana, esaterako –, ikus daiteke europarren erantzukizun pertsonalaren sentimenduak mugatuak direla. European Investment Bank Climate Survey 2019rako elkarrizketatutako europarren % 90ek uste dute beren seme-alabek eragina izango dutela klima-aldaketak eguneroko bizitzan, eta % 70 prest daude zerga gehigarri bat ordaintzeko klima-aldaketaren aurka borrokatzeko.

Europako Inbertsio Bankuak 2022tik aurrera egindako inkesta klimatikoaren arabera, europar gehienek uste dute Ukrainako gatazkak energia kontserbatzera eta erregai fosilekiko mendekotasuna murriztera bultzatzen dituela, eta % 66k uste dute inbasioak petrolioaren eta gasaren prezioetan izango lituzkeen ondorioek ekonomia berdeago baterako trantsizioa bizkortzeko ekintzak bultzatu beharko lituzketela. Iritzi horrekin bat datoz Britainia Handiko eta Txinako herritarrak, amerikarrak banatuta dauden bitartean.

Jende askok uste du gobernuak bere gain hartu behar duela jokabide-aldaketa indibidualak sustatzeko zeregina, klima-aldaketa arintzeko. Europarren bi herenek ( % 66) Gobernuaren neurri gogorragoak babesten dituzte, jendeak klima-aldaketari aurre egiteko jarrera egokitu dezan (30 urtetik beherakoen % 72k begi onez ikusiko lituzke murrizketa horiek).

Hainbat azterlanek klima aldaketari buruzko iritzi ezberdinak aurkitu dituzte gizartean. Adibidez, adituek "Global Warming 's Five Germanys" edo "Global Waming' s Six America" deskribatu dituzte.

 Asia/Pazifikoa 
Asia eta Ozeano Barea klima aldaketaz gutxiago kezkatzeko joera dute, uharteetako estatu txikiak izan ezik, Asiako garapen bidean dauden herrialdeak herrialde garatuak baino gutxiago kezkatzen baitira. Asian eta Ozeano Barean, herritarren % 45 inguruk uste dute klima-aldaketa oso arazo larria dela, eta, era berean, % 48k uste dute jendeari kalte egiten ari zaiola orain. Asiako eta Pazifikoko biztanleen % 37 bakarrik daude oso kezkatuta klima-aldaketak pertsonalki kalte egingo dielako. Alde handia dago Asia garatuaren eta Asia garatuaren artean. Garatzen ari den Asiaren % 31k soilik uste du berotze globala mehatxu "oso" edo "apur bat" larria dela, eta Asia garatuaren % 74k uste du berotze globala mehatxu larria dela. Horren arrazoietako bat da Asiako herrialde garatuagoetako jendea ikasiagoa dela gaietan, batez ere kontuan hartuta garapen bidean dauden Asiako herrialdeek klima-aldaketaren mehatxu garrantzitsuei egin behar dietela aurre. Klima aldaketari buruzko iritzi garrantzitsuenak gehien isurtzen ari diren herrialdeetako herritarrenak dira. Adibidez, Txinan, munduko igorle handiena, txinatarren % 68 pozik daude gobernuak ingurumena zaintzeko egiten dituen ahaleginekin. Eta Indian, munduko hirugarren igorle handiena den Indian, indiarren % 77 pozik daude beren herrialdeak ingurumena zaintzeko egiten dituen ahaleginekin. 2019ko Europako Inbertsio Bankuaren Klima Inkestan elkarrizketatutako txinatarren % 80k uste du klima aldaketa oraindik ere itzulgarria dela, eta % 72k uste du bere portaera indibidualak klima aldaketari aurre egiteko desberdintasuna eragin dezakeela.

 India 
Yale Unibertsitateko Anthony Panathinerwitz buru zuen ikerketa-talde batek audientzia-segmentazioaren analisi bat egin zuen 2011n Indiarako — "Global Warming 's Six Indias" —. 2011ko ikerketak Indiako publikoa sei audientzia-taldetan banatu zuen, klima-aldaketaren sinesmenetan, jarreretan, arrisku-pertzepzioetan eta politika-lehentasunetan oinarrituta: informatua ( % 19), eskarmentuduna ( % 24), zalantzatia ( % 15), arduragabea ( % 11) eta arduragabea ( % 16). Informatuak klima aldaketaz eta haren mehatxuez kezkatuenak eta kontzienteenak diren bitartean, deskonprometituei ez zaie axola eta ez zaie iritzirik ematen. Esperientziadunek uste dute gertatzen ari dela edo sentitu dituztela klima-aldaketaren ondorioak, eta identifikatu egin ditzakete deskribapen labur bat egiten zaienean. Zalantzatiek, axolagabeek eta axolagabeek kezka, kezka eta arriskuaren pertzepzio maila desberdinak dituzte.

Inkesta horrek berak beste ikerketa bat ekarri zuen, "Aldaketa klimatikoa indiarren buruan". Azterlan horren arabera, inkestatuen % 41ek ez zuen inoiz jakin berotze globala zer zen, edo ez zekien zer esan nahi zuen, eta % 7k, berriz, berotze globalari buruz "asko" zekiela adierazi zuen. Berotze globalaren eta horrek ekar lezakeenaren deskribapena eman zitzaienean, inkestatuen % 72 ados zeuden gertatzen ari zela. Ikerketak agerian utzi zuen inkestatuen % 56k giza jarduerek eragin zutela, eta % 31k, berriz, inguruneko aldaketa naturalek. % 54 ados zeuden bero-egunak ugariagoak izan zirela beren herrian, eta % 21ek ekaitz gogorren maiztasuna handitu egin zela uste zuten. Inkestatu gehienek ( % 65) ikusi zuten lehortea edo uholdea larria zela, eta eragin handia izan zuela haien bizitzan. Inpaktu horien artean honako hauek daude: edateko ura, elikagai-hornidura, osasungarria, errenta eta komunitatea. Goi-mailako hezkuntza-mailek bat egiten zuten berotze globalari eta horrek pertsonalki eragiten zituen ondorioei buruzko kezka edo kezka handiagoekin.

Galdetutakoen % 41 ados zeuden Gobernuak gehiago egin behar zuela klima-aldaketaren ondoriozko gaiak jorratzeko, eta laguntza handiena ( % 70) alfabetatze klimatikoa goratzeko programa nazional baten alde. Inkestatuen % 53 ados agertu ziren esaterakoan ingurumena babestea gertakari garrantzitsua dela hazkunde ekonomikorako kostuan, eta nabarmendu zuten berdintasunezko balioak erakusteko joera, balio indibidualisten gainetik. Klima-aldaketaren arriskuei buruzko esperientzia pertsonalak arriskuei buruzko pertzepzioaren eta politiken babesaren iragarle garrantzitsua dira. Iturri desberdinekiko konfiantzarekin batera, batez ere zientzialariekiko eta erakunde ekologistekiko konfiantzarekin, komunikabideen erabilera handiagoarekin eta albisteekiko arretarekin, politikaren babesarekin, konpromiso publikoarekin eta berotze globalaren inguruko sinesmenarekin batera, gero eta gehiago ikusten da.

 Pakistan 
BBCren Climate Asia txostenaren arabera, inkestatutako pakistandar gehienek adierazi zuten klima-aldaketak eragin handia izan duela haien bizitzan, uholde eta lehorte moduan, eta, garrantzitsuena, energia eta ura bezalako baliabideen eskuragarritasunean eragin duela. Pakistandarren % 53k uste zuen euren bizitza duela bost urte baino okerrago zegoela. Klima aldaketaren ondorioak nabariak diren arren, inkestan ikusi zen herri gehienak ez zekiela klima aldaketaren esanahia, eta "klima aldaketak eta muturreko fenomeno meteorologikoak Jainkoaren borondateari egozten zizkion.

 Ekialde Hurbila 
Lehorteen eta beste errealitate arriskutsu batzuen gero eta zorroztasun handiagoak Ekialde Hurbileko arazo izaten jarraitzen duen bitartean, eskualdeak munduko kezka-indizerik txikienetako bat du. % 38k uste dute klima-aldaketa oso arazo larria dela, eta % 26k uste dute klima-aldaketak kalte egiten diola orain jendeari. Pew Global Study batean inkestatutako Ekialde Hurbileko lau herrialdeetatik, zein den beren kezka nagusia, Israel, Jordania eta Libanok ISIS izena dute, eta Turkiak Estatu Batuen inbasioa adierazi zuen. Israelen % 38k uste du klima-aldaketa mehatxu handia dela beren herrialdearentzat, % 40k Jordania, % 58k Libano eta % 53k Turkia. Inkestan, Ekialde Hurbileko herritarren % 38 kezkatuta daude lehortearekin, eta % 19 kezkatuta daude ezohiko eguraldi beroarekin.

 Ipar Amerika 
Ipar Amerikak klima aldaketari buruzko pertzepzio ezberdinak ditu, Mexikotik eta Kanadatik etorritakoak, biak kezkatuagoak, eta Estatu Batuak, munduko bigarren igorle handiena, gutxiago kezkatzen duena. Mexiko da Ipar Amerikako hiru herrialdeetako klima aldaketaz gehien kezkatzen dena. % 90ek uste dute klima-aldaketa oso arazo larria dela, eta % 83k uste dute klima-aldaketak kalte handia egiten diola jendeari une honetan. Kanadakoak ere oso kezkatuta daude, % 20 oso kezkatuta daude, % 30 behin betiko kezkatuta daude, % 31 kezkatuta daude eta % 19 soilik ez daude batere kezkatuta klima-aldaketarekin. Aldiz, Ipar Amerikako CO2 gehien isurtzen duen eta munduko bigarren CO2 igorle handiena den Estatu Batuak Ipar Amerikako klima aldaketarekin kezkaturik daude. Amerikarren % 61ek diote kezkatuta daudela klima-aldaketarekin, hau da, Mexiko baino % 30 gutxiago eta Kanada baino % 20 gutxiago. Klima aldaketak pertsonalki eragin dezakeela uste dute % 41ek. Hala eta guztiz ere, estatubatuarren % 70ek uste dute ingurumen-babesak hazkunde ekonomikoa baino garrantzitsuagoak direla Yaleko iritzi klimatikoari buruzko ikerketa baten arabera. AEBetako herritarren % 76k Europako Inbertsio Bankuaren 2019ko Klima Azterketarako elkarrizketatuta, uste dute herrialde garatuek erantzukizuna dutela garapen bidean dauden herrialdeei klima-aldaketari aurre egiten laguntzeko.

 Amerikako Estatu Batuak 
AEBetako berotze globala, gaur egun, arazo politiko alderdikoia izan ohi da. Errepublikanoek frogatu gabekotzat jotzen duten mehatxu baten aurkako ekintzei aurre egiteko joera dute, eta demokratek, berriz, berotze globala eta berotegi efektuko gasen emisioen kontrolaren bidez horren ondorioak murriztuko dituzten ekintzak babestera jotzen dute.

Estatu Batuetan, ingurumena babesteko laguntza ez zen alderdikoia izan XX. mendean. Theodore Roosevelt errepublikanoak parke nazionalak ezarri zituen, eta Franklin Delano Roosevelt demokratak, berriz, Lurzoruaren Kontserbazio Zerbitzua. Richard Nixon errepublikanoa erabakigarria izan zen Ameriketako Estatu Batuetako Ingurumena Babesteko Agentzia sortzeko, eta NATOren hirugarren zutabe bat instalatzen saiatu zen ingurumen erronkei aurre egiteko, hala nola euri azidoa eta berotegi efektua. Daniel Patrick Moynihan Nixonen NATOko ordezkaria izan zen.

Alderdikeriarik eza 80ko hamarkadan hasi zen higatzen, Reaganen administrazioak ingurumenaren babesa zama ekonomikotzat jo zuenean. Berotze globalari buruzko iritziak demokraten eta errepublikanoen artean desbideratzen hasi ziren 1998an Kyotoko Protokoloaren sorrera ekarri zuten negoziazioetan. 2008an Gallupek publiko estatubatuarrari egindako inkesta batean, demokraten % 76k eta errepublikanoen % 41ek bakarrik esan zuten uste zutela Lurraren berotzea jada gertatzen ari zela. Are gehiago polarizatzen dira elite politikoen iritziak, hala nola Kongresuko kideenak.

Yale Unibertsitatetik egindako inkesta publiko batek ondorioztatu zuen badirela "Six Americans" klima-aldaketari buruzko iritzi publikoaren kategoriei dagokien bezala (edo Berotze Globala, inkesta bakoitzeko). "Sei Amerika" hauek dira:

Pertsona horiek uste dute aldaketa klimatikoa, gizakiak eragindakoa eta mehatxu larria gertatzen ari dela. Ekintza sozial eta politikoak babesten dituzte horri aurre egiteko.

Kezkatua: Talde Asaldatua bezain konbentzitua eta konprometitua ez dagoen arren, Interesatuek klima aldaketa arazo gisa ikusten jarraitzen dute eta horri aurre egiteko ekintzen alde daude.

Talde hau ez dago ziur klima aldaketa gertatzen ari ote den, eta hala bada, uste dute urruneko mehatxua dela. Klimarekin zerikusia duten politikak babesteko aukera gutxiago dute.

Deskonprometituek ez dute kontzientzia edo ulermen handirik klima-aldaketari buruz, eta ez diote arreta aktiborik jartzen gaiari.

Talde hau eszeptikoa da klima aldaketarekin, uste baitu gertatzen ari bada arrazoi naturalengatik dela eta ez dela kezka larria.

Dimisioak aktiboki sinesten du klima aldaketa ez dela gertatzen ari edo ez dela kezka bat. Askotan uko egiten diote horri buruzko adostasun zientifikoari.

"Six Americans" esparruak lagundu egin du klima-aldaketaren pertzepzioa, portaera, egokitzapena eta sinesmena hobeto ulertzen. 2016an, Shirley Fiskek txosten bat argitaratu zuen "Six Americans" esparruan oinarrituta, Marylandeko nekazariek klima-aldaketari buruz dituzten oinarrizko eredu kulturalak identifikatzeko.

Fiskek garatu zituen bi eredu kulturalak hauek dira:

"Klima-aldaketa aldaketa naturala": ikertutako nekazariek fenomeno natural gisa interpretatu zituzten klimaren aldaketak.

"Klima-aldaketa ingurumen-aldaketa": Ikuspegi horretatik, klima-aldaketa gizakiak bultzatutako ingurumen-arazoa da, eta giza ekintzak atzera egitea edo arintzea eskatzen du.

Atal hau Estatu Batuetako klima-aldaketaren laburpena da § Klima-aldaketari buruzko iritzi publikoa. [aldatu | aldatu iturburu kodea]

2022ko abuztuan, Natura-Komunikazioek inkesta bat argitaratu zuten 6.119 estatubatuarrekin, lagin adierazgarriekin, eta egiaztatu zuten amerikarren % 66k eta % 80k babestu egiten zituztela klima-aldaketa arintzeko politika handiak (hau da, energia berriztagarrien % 100 2035erako, Green New Deal, karbonoaren eta dibidenduaren gaineko zerga, energia berriztagarrien ekoizpena lur publikoetan kokatzea), eta kezka klimatikoa adierazi zuten, baina estatubatuarren % 80-90ek gutxietsi egiten zutela politika horiek babesteko prebalentzia, eta beren hurkoek kezka hori zutela (laginaren arabera, % 37k bakarrik eusten zieten politika horiei). Amerikarrek estatu guztietan eta demografiko balioetsi guztietan (adibidez, ideologia politikoa, arraza-taldea, hiri-/hiri-inguruko/landa-egoitza, hezkuntza-lorpena) gutxietsi egin zuten aztertutako politika guztien babesa, eta Estatuko inkesta-talde bakoitzak eta demografia-talde bakoitzak gutxietsi egin zuten klima-politikei emandako babesa, gutxienez ehuneko 20 puntuz. Ikertzaileek ezjakintasun pluralari egotzi zioten ikusleen arteko pertzepzio okerra. Kontserbadoreek politikei emandako babesa gutxiesten zutela ikusi zen, adostasun faltsu baten ondorioz, tokiko arau kontserbadoreagoen eraginpean egoteagatik eta berri kontserbadoreen kontsumoagatik; liberalei, berriz, politikei emandako babesa gutxiestea proposatu zitzaien, gezurrezko berezitasun efektu baten ondorioz. 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak