Nicolás Anchorena

Mariano Nicolás de Anchorena (Buenos Aires, 1785eko abuztua - Buenos Aires, 1856ko maiatzaren 24a) argentinar merkataria, lurjabea eta politikaria izan zen, Rosasen garaian jardun politiko handia izan zuena eta bere garaiko ondasun pertsonal handienaren jabe izan zena.

 Biografia 
Juan Esteban de Anchorena euskal jatorriko tokiko merkatari garrantzitsuaren semea zen, eta Juan Jose Cristobal de Anchorena eta Tomas Manuel de Anchorenaren anaia txikia. San Carlos Ikastetxean ikasi zuen.

Gaztaro osoa merkataritzari eskaini zion, herrialdeko ipar-mendebaldetik eta ipar-mendebaldetik. Martín Rodríguez eta Bernardino Rivadaviaren garaiko Enfiteusisen Legearekin, berak eta bere anaiek landa-legoa ugari erosi zituzten, eta Juan Manuel de Rosas bere hirugarren lehengusuak administratu zituen. Juan Jose bere merkataritza jarduerari eusten saiatzen zen bitartean eta Tomasek politikan aktiboki parte hartzen zuen bitartean, Nikolas herrialde osoko lurjabe garrantzitsuena bihurtu zen, soilik Eustoquio Díaz Velez jeneralak –hektareetan, baina ez abelburuetan– gaindituta.

1821ean lehen aldiz diputatu probintziala izan zen, 1825ean Ordezkarien Ganbera desegin zen arte kargu horretan egon zelarik. Manuel Dorregoren alderdi federalarekin bat egin zuen, eta politikoki eta ekonomikoki lagundu zuen gobernura igotzen. Berriz ere diputatu probintziala izan zen.

Juan Lavalleren iraultzan, 1828ko abenduan, Dorregori lagundu zion, fusilatzeko harrapatu zuten arte. Atxilotu eta Montevideora kanporatu zuten. Lavalleko porrotaren ondoren itzuli zen, eta Rosas gobernadorea babestu zuen bere gobernu guztietan. Probintziako legealdian diputatu izan zen hogei urte baino gehiagoz. Behin baino gehiagotan proposatu zuten gobernadore kargurako, baina uko egin zion Rosas ordezkatzeari. «Botere publikoaren batuketa» Rosasen esku uztearen aurka agertu zen 1835ean, baina haren aurkakotasun keinu urrietako bat izan zen. 1840ko hamarkadaren erdialdean, Buenos Aireseko Recova eraikina erosi zuen, Plaza de Mayon.

Caserosko guduaren ondoren, Justo Jose de Urquizaren alde agertu zen, eta jeneralaren estatu kontseilu aholku-emaile bateko kide izan zen. Baina gero 1852ko irailaren 11ko iraultza eta haren ondorengo gobernu unitarioak babestu zituen. Buenos Airesko setioaren ondoren, Dalmacio Vélez Sársfield eta Paz jeneralarekin 1855eko maiatzean Argentinako Konfederazioarekin bake itunaren baldintzak sinatu zituen batzordea osatu zuen. Urte horretan bertan Ordezkarien Salak gobernadore izendatu zuen, baina beste behin uko egin zion.

Buenos Airesen hil zen 1856ko maiatzean, bere ondorengoei dirutza izugarria utziz. Haren gorpuzkiak Errekoletako Hilerrian daude, familiaren mausoleoan.Bere poema gaucheskoan Fausto', Estanislao del Campok deabruaren ahotan jartzen du Anchorenaren figura, eskaintzen duen aberastasunen tentaldirako adibide gisa:

 Bibliografia 

 Carretero, Andrés, Los Anchorena, XIX. mendeko politika eta negozioak, Arg. 8.ª. Hamarkada, Bs. As, 1970.
 Cutolo, Vicente, Nuevo diccionario biográfico argentino'', 7 liburuki, Ed. Elx, Bs. As., 1968-1985.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Argentinako enpresaburuak
Kategoria:Buenos Airesen hildakoak