Severn Cullis-Suzuki

Severn Cullis-Suzuki (Vancouver, Kanada, 1979ko azaroaren 30a) ekologoa eta ingurumen-ekintzailea da. Severnek mundu osoan hitz egin du ingurumen-arazoei buruz, balioak definitzeko eta etorkizuna errespetatuz jarduteko eskatuz. Hamar urterekin Ingurumenaren Haur Erakundea sortu zuen, eta 1992an Rio de Janeiroko Ingurumen eta Garapen Goi Bileran hitz egin zuen lehen aldiz. 1993an, Cullis-Suzukik Nazio Batuen Ingurumen Programak emandako Global 500 saria jaso zuen, Brasilgo Rio de Janeiron egindako zeremonia batean.

 Biografia 
Gurasoak David Suzuki, zientzialari genetista eta ingurumenaren aldeko ekintzailea, eta Tara Elizabeth Cullis idazlea dira. 

Vancouverren jaio eta hazi zen, Kanadan. Hamar urte zituela, bere lagun Alexander Marmbio eta David Melorekin (lehen hezkuntzara joaten zen bitartean) Ingurumenaren Haur Erakundea (Environmental Children 's Organization - ECO) sortu zuen, beste gazte batzuei ingurumenari buruzko gaiak irakasten aritzen zen haur talde bat. 1992an, 13 urte zituela, Suzuki-Cullisek dirua bildu zuen ECOko kideekin, NBEk Rio de Janeiron egin zuen "The Earth Summit" Ingurumen eta Garapen Goi Bilerara joateko. Taldeko kideekin batera (Michelle Quigg, Vanessa Suttie eta Morgan Geisler), Cullis-Suzukik, gazteen ikuspegia kontuan hartuta, ingurumen-gaiei buruzko hitzaldi bat aurkeztu zuen NBEko ordezkarien aurrean eta oso txalotua izan zen.

1993an, Nazio Batuen Ingurumen Programaren “Global 500 Roll of Honour”-en saritua izan zen. 1993an, Doubleday-k Tell the World  bere liburua argitaratu zuen, 32 orrialdeko familientzako ingurumen-urratsen liburua.

Cullis-Suzuki Yale Unibertsitatean graduatu zen 2002an ekologian eta biologia ebolutiboan. 

2002 hasieran, Interneten oinarritutako The Skyfish Project merkaturatzen lagundu zuen. Kofi Annanen Aholku Batzorde Bereziko kide gisa, berak eta Skyfish Proiektuko kideek euren lehen proiektua ekarri zuten, "Erantzukizunaren Aitorpena" izeneko konpromisoa, 2002ko abuztuan Johannesburgon egindako Garapen Iraunkorrerako Munduko Gailurrera. Skyfish Project 2004an desegin zen Cullis-Suzuki ikastera itzuli zenean. Victoriako Unibertsitateko graduondoko programa batean matrikulatu zen  etnobotanika ikasteko Nancy Turnerren agindupean, eta 2007an amaitu zuen.

Cullis-Suzuki Jean-Paul Jaudek zuzendu eta 2010eko azaroaren 10ean antzokietan Frantzian estreinatu zen Severn, The Voice of Our Children dokumentaleko pertsonaia nagusia da.

Cullis-Suzuki Lurraren Gutunaren Nazioarteko Kontseiluko kidea da.

 Bizitza pertsonala 
2008an ezkondua, Cullis-Suzuki bere senarrarekin eta bi semeekin bizi izan zen Haida Gwaiin, British Columbia, 2021eko abuztura arte. Vancouver-era joan zen bizitzera, 2021eko irailean hasi zuen David Suzuki Fundazioko zuzendari exekutibo gisa bere eginkizun berriari ekiteko.

NHLko bi jokalarirekin erlazionatuta dago, Nick Suzuki eta Ryan Suzukirekin.

 Mintzaldia 
1992ko ekainaren 3an Severn Suzuki izeneko 12 urteko neskato batek ECO (Environmental Children 's Organization) sortu zuen bere lagunekin Vancouver hirian (Kanada). ECOko haur talde batekin (Vanessa Suttie, Morgan Geisler, Michelle Quigg) batera joan zen Kanadatik NBEk Rio de Janeiron egindako "The Earth Summit" Ingurumen eta Garapen Konferentziara.

Hona hemen berak emandako mintzaldia euskarara itzulita:Kaixo, 12 urteko neskato bat naiz, ECOren izenean hitz egiten, 12 eta 13 urteko neska-mutilez osatutako erakunde bat, ingurugiroaren alde diferentzia bat markatzen saiatzen garena. Diru guztia bildu dugu gu geu hona etortzeko, 5 mila milia eginez, helduei aldatu behar zaretela esateko. Hona etorrita, gaur, ez dut nire helburua ezkutatuko: Nire etorkizunaren alde ari naiz borrokan.
Nire etorkizuna galtzea ez da hauteskunde batzuk edo balore-merkatuan puntu batzuk galtzea bezala. Datozen belaunaldi guztien izenean hitz egiteko nago hemen. Hemen nago munduko haur gosetien defentsan hitz egiteko, zeinen negarrak ez baitira ezagutzen mundu osoan. Hemen nago planeta honetan hiltzen diren animalia kontaezinengatik hitz egiteko, ez baitute lekurik joateko. Ezin dugu jasan entzunak ez izatea.

Eguzkia hartzeko beldur naiz, ozono-geruzako zuloak direla eta.  Airea arnasteko beldur naiz, ez baitakit zer substantzia kimiko dagoen bertan. Vancouverren joaten nintzen arrantzara, nire etxean, aitarekin, duela urte batzuk tumorez betetako arrain bat aurkitu genuen arte. Eta orain entzuten dugu animaliak eta landareak egunero iraungitzen direla eta betiko desagertzen direla.

Nire bizitzan zehar, animalia basatien talde handiak eta jungla eta oihan tropikalak txoriz eta tximeletaz beteta ikustearekin amets egin dut, baina orain neure buruari galdetzen diot oraindik existituko ote diren nire seme-alabek ere ikus ditzaten.

Gauza horiek galdetu behar izan zenituzten nire adina zenutenean?

Hori guztia gure begien aurrean gertatzen ari da, eta oraindik ere nahi adina denbora eta irtenbide izango bagenitu bezala jokatzen jarraitzen dugu. Neskato bat besterik ez naiz eta ez ditut irtenbide guztiak, baina honetaz konturatzea nahi dut: zuek ere ez dituzue.

Ez dakizue nola konpondu zuloak gure ozono-geruzan. Ez dakizue nola itzuli izokinak kutsatu gabeko uretara. Ez dakizue nola berpiztu animalia desagertu bat. Eta ezin dituzue berreskuratu egun batean moztu zenituzten basoak, lehen orain basamortuak dauden tokian hazten zirenak.

Ez badakizue nola konpondu, mesedez, utzi hondatzeari.

Hemen, segur aski, gobernuetako ordezkariak, enpresariak, antolatzaileak, kazetariak eta politikariak zarete, baina benetan gurasoak, anai-arrebak, izeba-osabak, eta zuek guztiok norbaiten seme-alabak zarete.

Oraindik neskato bat besterik ez naiz, eta badakit denok sei mila milioi pertsonako familia handi baten parte garela. Izan ere, hogeita hamar milioi espezieko familia bat, eta denok aire, ur eta lur bera partekatzen dugu. Mugak eta gobernuak ez dute hori inoiz aldatuko.

Oraindik neskato bat besterik ez naiz, eta badakit denok elkarrekin gaudela honetan, eta mundu bakar bat bezala jokatu behar dugu helburu bakar baten bila.

Amorruz beteta banago ere, ez nago itsu, eta beldur banaiz ere, ez nau beldurtzen munduari nola sentitzen naizen esateak.

Nire herrian hainbeste xahutzen dugu... Erosi eta bota, erosi eta bota egiten dugu, eta, hala ere, iparraldeko herrialdeek ez dute behar dutenekin partekatzen. Nahikoa izanda ere, gure aberastasunak galtzeko beldur gara, partekatzen baditugu.

Kanadan bizitza pribilegiatua bizi dugu, janariz, urez eta babesez betea. Erlojuak, bizikletak, ordenagailuak eta telebista ditugu.

Duela bi egun, hemen, Brasilen, harritu egin ginen denbora pixka bat kalean bizi diren haur batzuekin eman genuenean. Eta haietako batek esan zigun: "Aberatsa izan nahiko nuke, eta hala balitz, kaleko haur guztiei emango nieke: janaria, arropa, botikak, etxe bat, estimua eta maitasuna".

Ezer ez duen kaleko haur bat partekatzeko gogoz badago, zergatik gara gu, dena daukagunok, hain berekoiak?

Ezin dut burutik kendu ume horiek nire adina dutela, jaiotzen zaren tokiak izugarrizko aldea markatzen duela. Ni Rioko faveletan bizi diren haur horietako bat izan ninteke; Somalian goseak hiltzen dagoen haur bat izan ninteke; Ekialde Ertaineko gerraren biktima, edo eskale bat Indian.

Oraindik neskato bat baino ez naiz, eta badakit gerretan gastatzen den diru guztia pobreziarekin amaitzeko eta ingurumen-irtenbideak bilatzeko erabiliko balitz, Lurra leku zoragarria izango litzatekeela.

Eskolan, baita haurtzaindegian ere, munduan ondo portatzen irakasten digute. Zuek irakasten diguzue beste batzuekin ez borrokatzen, gauzak konpontzen, errespetatzen, gure ekintzak zuzentzen, beste izaki batzuk ez zauritzen, partekatzen eta berekoiak ez izaten.

Orduan, zergatik egiten dituzue etxetik kanpo guri ez egiteko esaten dizkiguzuen gauzak?

Ez ahaztu zergatik joaten zareten hitzaldi horietara: gu zuen seme-alabak garelako egiten duzue. Zer mundu motatan haziko garen erabakitzen ari zarete. Gurasoek beren seme-alabak lasaitu beharko lituzkete esanez: "dena ondo aterako da", "hau ez da munduaren amaiera" eta "ahal dugun ondoen egiten ari gara".

Baina ez dut uste hori inoiz gehiago esango diguzuenik. Zuen lehentasunen zerrendan gaude? Aitak beti esaten du: "Egiten duzuna zara, ez esaten duzuna".

Zuek egiten duzuenak gauetan negar eginarazten dit. Zuek, helduok, maite gaituzuela esaten duzue. Erronka hau botatzen dizuet: mesedez, egin itzazue zuen ekintzak zuen hitzen isla.

Eskerrik asko

 Kulturan 

 2009an, MattRach gitarra-jotzaile frantziarrak eta bere taldeak 1992ko hitzaldiaren laburpenak erabili zituzten Human Bullshit abestian.
 2010ean, Laurent Wolf DJ frantsesak 1992ko diskurtsoa erabili zuen abesti bat bihurtzeko: 2012 - Not The End Of The World.
 2016an, NINSKEENek bere hitzaldiaren zati bat, Make Your Actions Reflect Your Words, izenburuan erabili zuen.
 2017an, Grands Boulevards talde frantsesak bere hitzaldiaren pasarte bat erabili zuen Children of Light 8 abestian.
 2017an, Way For Nothing talde frantsesak bere hitzaldia erabili zuen Consciousness izenburuan.
 2016an eta 2018an, Owen Le Guen musikari frantziarrak bere hitzaldiaren zatiak erabili zituen Before Our Eyes eta They Exist abestietan.
 2018an, haren diskurtsoaren lerro batzuk entzun daitezke Alan Walkerren Different World bideo musikalaren bertsio bertikalean.
 2018an, Louise Tilleke-k Severn Cullis-Suzukiren erretratu bat egin zuen, Ask not the Earth... izeneko Parisko erakusketan aurkeztu zuena.
 2020an, 20 animazio-zuzendarik baino gehiagok, Simone Giampaoloren begiradapean, bere hitzaldia Only a Child izeneko film labur batean txertatu zuten, "poema bisual" gisa deskribatzen dutena. Animaziozko film labur onenaren Ray Harryhausen saria irabazi zuen.
 2022an, hogeita hamargarren urteurrena dela eta, Selfish Patterns artistak diskurtsoaren zatiak erabiltzen ditu 1992 abestian.
 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Mintzaldiaren bideoa YouTuben
 Demokrazia orain! 2012ko elkarrizketa
 "We Need to Win" Michael Archer-ek Severn Suzukiri egindako elkarrizketa, "Guernica" aldizkaria, 2009ko apirilean

Kategoria:Kanadako ekologistak
Kategoria:Kanadako biologoak
Kategoria:Emakume ekintzaileak
Kategoria:Emakume biologoak
Kategoria:Emakume zientzialariak