Internazional Situazionista

Internazional Situazionista (IS) () abangoardiako artistek, teorialari politikoek eta intelektualek sortutako erakunde iraultzailea izan zen, klase-gizartea sistema zapaltzaile gisa suntsitzea eta mendebaldeko zibilizazioaren sistema ideologiko garaikideari aurre egitea helburu zuena: merkantziaren diktadura eta menderatze kapitalista deritzona. 
Europan garrantzia izan zuen 1957an sortu zenetik 1972an desegin zen arte. 1968ko maiatzaren gertakizunetan eragina izan zuen.

Guy Debord autoreak bultzatuta, kulturako profesional erradikalen antolakuntza saiakera bat izan zen.https://materiaoscuraeditorial.com/blog/2021/12/22/la-internacional-situacionista-el-arte-y-la-revolucin-de-lo-cotidiano Funtsean, ustez pentsaezinak diren egoerak sortu eta herritarren artean gogoetak eragitea bilatzen zuten. Adibide bat jartzearren, Parisko Notre Dame katedraleko Pazkoko Meza nagusian kide bat infiltratu zuten monjeak bezala jantzita, eta mezako momentu batean, aldarera igo eta solemnitate osoz panfleto bat irakurri zuen, jainkoa hil egin zela aldarrikatzeko, sinesdunen harridurarako. 1968ko maiatzaren inspirazio iturritzat hartu izan da mugimendu hau, baina protesta hutsal eta konformistan erortzeko arriskua ikustean, disolbatzea erabaki zuten bere bultzatzaileek.https://www.argia.eus/efemerideen-kanala/internazional-situazionista-mugimendua-disolbatu-zuten 1972ko apirilaren 1ean, Internazional Situazionista mugimendua disolbatu zuten. 

 Publikazioak 
Internazional Situazionista lan teoriko batzuk plazaratu zituen, tartean Internationale situationniste aldizkariahttps://sindominio.net/ash/libro1.htm eta liburu batzuk, batez ere Raoul Vaneigemen Traité de savoir vivre à l'usage des jeunes générations (1967), eta Guy Deborden La société du spectacle (1967).

Internationale situationniste aldizkarian intelektuak asko hartu zuen parte, besteak beste, Guy Debord, Mohamed Dahou, Giuseppe Pinot-Gallizio, Maurice Wyckaert, Constant Nieuwenhuys, Asger Jorn, Helmut Sturm, Attila Kotányi, Jørgen Nash, Uwe Lausen, Raoul Vaneigem, Michèle Bernstein, J. V. Martin, Jan Stijbosch, Alexander Trocchi, Théo Frey, Mustapha Khayati, Donald Nicholson-Smith, René Riesel eta René Viénet. 1958tik 1969ra hamabi zenbaki plazaratu zuten.

 Partaide batzuk 
 Michèle Bernstein
 Guy Debord
 Asger Jorn
 Mustapha Khayati
 Attila Kotányi
 René Riesel
 Raoul Vaneigem
 René Viénet
 Patrick Cheval

 Etimologia eta erabilera 
Etimologiaz hitz eginez, "situazionista" hitza latineko "situatio" (egoera) eta frantseseko "situationniste" hitzetik dator, eta 1950-60ko hamarkadetan sortu zen. Beraz, "Situazionista" terminoak egoeren eraikuntzari egiten dio erreferentzia (zehazkiago, egoeren eraikuntzan aritzen den edozein gizabanakori, hots, Internazional Situazionistako kideei), Internazional Situazionistaren lehen kontzeptu nagusietako bati. ere egiten dio erreferentzia. Teoria situazionistak “egoera” eguneroko bizitza askatzeko tresna gisa ikusten du, ikuskizunarekin batera zetorren alienazio perbasiboa ezeztatzeko metodo gisa. Situationist International-en sorrerako manifestuak, Report on the Construction of States (1957), honela definitu zuen egoeren eraikuntza: "bizitzako momentuko anbienteen eraikuntza zehatza eta horiek goi-mailako pasio-kalitate bihurtzea". Internationale Situationniste No. 1 (1958ko ekaina) honela definitu zuen eraikitako egoera: "giro unitario baten eta gertaeren joko baten antolaketa kolektiboak berariaz eraikitako bizi-une zehatz bat". Jarduera situazionistaren zuzendaritza esperimentala aldi baterako inguruneak sortzean zetzan, erantzun gisa egiazko eta benetako giza nahiak betetzeko mesedegarriak.

Internazional Situazionistakoek ez zuten inoiz "situazionismo" hitza erabili nahi izan, eta ez zuten gustuko besteek ere erabiltzea. Debordek "zentzurik gabeko terminoa" deitu zuen. Arrazoia oso sinplea da: ez zuten nahi haien ideiak ideologia bihurtzerik. Azken finean, situazionistek ideologia guztien aurkako jarrera filosofikoa izan zuten, uste baitzuten ideologia guztiak, azkenean, sistema ekonomikoak justifikatzeko erabiltzen direla, eta benetako bizitzatik urruntzen gaituztela. Beraz, "situazionismo" hitza erabiltzeak ematen zuen haiek ere ideologia berri bat sortzen ari zirela, eta hori ez zen egia. Haien helburua ez baitzen teoria bat sortzea, baizik eta bizitza bera aldatzea, modu askean eta esperientzia bidez.

 Historia 

 Hastapenak (1945-1955) 
Situationisten mugimendua Lettrismoaren, Isidore Isou poeta eta artistak gidatuako Parisgo arte eta literatura mugimenduaren, ezker aldeko joera gisa sortu zen. Lettristen barneko talde hau, aurreko abangoardiako mugimenduen — hala nola Dadaismo eta Surrealismoaren — eraginpean zegoen, eta kontzeptu horietan oinarritzen zituzten teoria kritikoak artearen eta kulturaren arlo guztietan aplikatzen zen, batez ere poesian, zineman, pinturan eta teoria politikoan. Lettristek garatutako kontzeptu eta berrikuntza artistikoen artean lettrie (esanahirik gabeko forma puruko poema bat), metagrafiak eta hipergrafiak (idazketa eta arte bisualaren sintesi berriak), eta zinema-teknika berritzaileak zeuden. Etorkizunean situazionista izango zen Guy Debord-ek, garai hartan Lettrista mugimenduko kide zenak, teknika horiek garatzen lagundu zuen, adibidez, Howlings for Sade (1952) Lettrista filmarekin, baita aurrerago Sociedad del espectáculo (1972) situationista lanarekin ere.

1950ean, Lettrista mugimenduaren alde askoz gazteago eta ezkertiarrago bat sortzen hasi zen. Talde hau oso aktiboa izan zen Notre-Dame bezalako auzietan, non Parisko Notre Dameko Pazko Meza Nagusian, hamar mila lagunen aurrean eta telebista nazionalean zabaldurik, Michel Mourre kideak fraide gisa antzeztu zuen "aldarearen aurrean jarri eta Jainkoa hilda zegoela aldarrikatzen zuen panfleto bat irakurri zuen". André Breton nabarmenki alde agertu zen borrokarako zabaldutako gutun batean.

1952an, Lettrista mugimenduaren ezkerreko talde hori, Debord barne, Isouren taldetik askatu zen eta Internazional Letterista eratu zuten, abangoardiako artisten eta teoriko politikoen talde berri bat, Parisen kokatua. Letristen haustura hori, kide erradikalenek Charlie Chaplinek Limelighten emandako prentsaurreko bat zapuztu zutenean lehertu zen. "Oin lauaik ez!" izeneko polemika bat banatu zuten, eta ondorio hau atera zuten: "Oin-argiek mimo ustez distiratsuaren makillajea urtu dute. Agure ospel eta mertzenario bat besterik ez dugu ikusten orain. Zoaz etxera, Chaplin jauna". Isou Letristekin haserre zegoen ekintza horregatik, Chaplinek arte zinematografikoaren sortzaile handienetako bat izateagatik errespetua merezi zuelako. Talde apurtzaileak ordea uste zuen bere lana jada ez zela garrantzitsua, baina "bere garaian" balioetsi zuten, eta "askatasunaren adierazpen premiazkoena idoloen suntsipena dela" zioten, "batez ere askatasuna ordezkatzen dutela esaten dutenean", kasu honetan, Charlie Chaplin zinemagilea. Horrela internazional lettrista, erradikalez osatua, gainerako lettristetatik banandu zen.

Lettrista Internazionalaren garaian, situationismoaren funtsezko ideiak garatzen hasi ziren. Taldekideek elkarlanean "psikogeografia" izeneko eremu berria definitu zuten, hots, "ingurune geografikoak (nahita antolatuak edo ez) norbanakoen emozioetan eta jokabidean dituen eraginen ikerketa". Horrez gain, Debordek "dérive" kontzeptua garatu zuen: ingurune urbanoko ibilaldi planifikatu gabea, pertsonaren sentimenduek gidatua. Halaber, "détournement" taktika garatu zuten: arte edo literatura lanak birkokatzea, haien esanahia eraldatzeko eta iraultza-balioa emateko.

 Sorrera (1956-1957) 
1956an, Guy Debord eta Asger Jorn artistek Alba (Italia) hirian Artista Askeen Lehen Mundu Kongresua antolatu zuten. Bilera horrek Situationisten Internazionalaren oinarriak ezarri zituen, eta ofizialki 1957ko uztailean sortu zen Cosio di Arroscia-n. Talde hau hainbat abangoardiako kolektiboren fusioa izan zen: Lettrista Internazionala, Imaginist Bauhaus Internazionala (COBRA mugimendutik eratorria), eta Londresko Psikogeografia Elkartea. Hala ere, Anselm Jappe historialariaren arabera, lehen lau urteetan Debord eta Jorn izan ziren ardatz nagusia.

Taldeko kide nabarmenena Guy Debord izan zen, lidertzat eta teoriko nagusitzat jotzen zena. Beste kide batzuk: Raoul Vaneigem (teorialaria), Constant Nieuwenhuys (holandar margolaria), Alexander Trocchi (idazle italiar-eskoziarra), Ralph Rumney (ingeles artista), Asger Jorn (daniar artista), Attila Kotanyi (arkitektoa eta Hungariako altxamenduko beteranoa), eta Michèle Bernstein (idazle frantsesa), aipatu beharra dago aurrerago Debord eta Bernstein ezkondu egin zirela.

1957ko ekainean, Debordek Egoeren Eraikuntzaren Txostena idatzi zuen, SIren (Internazional Situazionalistaren) manifestua. Bertan Marxen Kapitala berrirakurtzeko proposamena egin zuen eta Mendebaldeko herrialdeetan iraultza kulturala aldarrikatu zuen.

 Garai artistikoa (1958–1962) 
Lehen urteetan, abangoardiako artista taldeek SIrekin lankidetzan aritu ziren. Alemaniako Gruppe SPUR kolektibo artistikoa 1959tik aurrera aritu zen lankidetzan eta 1961ean ofizialki sartu zen SI-n. Artistak oso garrantzitsuak izan ziren SIren baitan, batez ere Jorn, Constant eta Pinot Gallizio.

Asger Jorn-ek "Situgraphy" eta "Situlogy" asmatu zituen eta 1957–1961 artean taldeko lider sozial eta katalizatzaile izan zen. Debordek ez zuen berak bakarrik nazioarteko lankidetza bultzatzeko gaitasunik, eta Jornen rolak oreka mantentzen lagundu zuen. Hala ere, Jorn 1961ean SItik aldendu zenean, taldeko tirabirak agerian geratu ziren eta kide asko kanporatu zituzten.

Lehen zatiketa handia 1962an gertatu zen, Gruppe SPUR taldea kanporatu zutenean. Zatiketa honen atzean hainbat desadostasun zeuden: SIren ikuspegi iraultzailea ez partekatzea eta SIren tesiak gaizki ulertzea edo arte merkatuan arrakasta lortzeko SI erabiltzea besteak beste. SPUR taldearen aldizkari baten edizio batek adostasunak hautsi zituen eta horrek gatazka areagotu zuen.

Hala ere, kanporatze honek ez zuen etsaigo formalik eragin. Alemaniako estatuak SPUR taldearen aurka prozesu judiziala abiatu zuenean, Debordek taldeari publikoki babesa adierazi zion.

Beste zatiketa garrantzitsu bat 1962an gertatu zen, Jørgen Nash buru zuen eskandinaviar taldea kanporatu zutenean. Nash-ek 2. Situationista Internazionala sortu zuen.

 Garai politikoa (1963–1968) 
Urte hauetan, SI Frantzia eta Belgikako kideek osatzen zuten nagusiki, Debord eta Vaneigem buru zirela. Artistikoa baino, teoria politikoa nagusitu zen. Teoria horien artean ikusizko gizartearen teoria eta Marxismoaren kritika nabarmentzen dira. Unitatezko urbanismoa, détournement edo situgrafia bezalako kontzeptuak alde batera geratu ziren.

Garai honetan, SI Frantziako unibertsitateetako ikasleengan eragina izaten hasi zen. 1966an, Strasbourg-eko Unibertsitatean Pro-situs izeneko ikasle talde batek ikasle elkartea hartu zuen eta Mustapha Khayatiren Ikasle Bizitzaren Pobreziari Buruz panfletoa argitaratu zuten, unibertsitateko diruarekin 10.000 kopia banatuz. Honek eskandalu handia piztu zuen eta SIren ideiak ezkertiarren artean ezagun bihurtu ziren.

 1968ko Maiatzaren Gertaerak 
Situationistek funtsezko papera izan zuten 1968ko maiatzaren matxinadetan, eta haien ideologia izan zen matxinaden oinarri teoriko nagusietako bat. Parte hartzaile aktiboen kopurua txikia izan arren, teoria iraultzaileak zabaltzen aritu ziren: fabrika okupazioak eta langileen kontseiluak proposatu zituzten.

SIko kideek parte hartu zuten Sorbonako okupazioetan eta poliziaren aurkako barrikadetan. Geroago, Okupazioak Mantentzeko Kontseilua (CMDO) sortu zuten, langileengana zuzendutako propaganda zabaltzeko.

 Ondorioak (1968–1972) 
1972rako, Gianfranco Sanguinetti eta Guy Debord ziren SIren azken kideak. 1975ean, Sanguinettik, "Censor" izenpean, Kapitalismoa Italiako Azken Aukeran panfletoa idatzi zuen, Italiako elitearentzako faltsuki egindako txosten gisa. Dokumentuak kapitalismoaren aldeko atentatu sekretuak salatzen zituen. Eragile boteretsuek benetako dokumentutzat hartu zuten, harik eta Sanguinettik egilea zela aitortu zuen arte, eskandalu handia sortuz.

1972an, azken aldiz Internationale Situationniste aldizkaria argitaratu zuten, eta taldeak bere burua desegin zuen.

 Kontzeptu nagusiak 

 Ikuskizuna eta haren gizartea 
Ikuskizuna teoria situazionistan funtsezko kontzeptua da, Guy Deabordek bere 1967an argitaratutako Ikuskizunaren gizartea liburuan azaldutakoa. Zentzu mugatu batean, ikuskizunak komunikabide masiboak barne hartzen ditu. Debordek esan zuen, berez ikuskizunaren ideia 1920ko hamarkadaren amaieran sortu zela. Ikuskizunaren kritika Karl Marxen fetitxismoaren nozioari lotzen zaio, hau da, merkantzien alienazioaren kontzeptuei. Ikuskizunaren gizarte horretan, langile zein kontsumitzaileak merkantzien menpe daude, boterea euren esku izan beharrean. Kasu honetan, kontsumitzaileak subjektu pasiboak dira, behin eta berriz errepikatzen den ikuskizunari begira daudenak. 1958an, situazionismoaren manifestuan, Debordek kultura ofiziala “tranpadun jokotzat” jo zuen. Bertan, botere kontserbadoreek ideia iraultzaileak diskurtso publikoan sartzea debekatu zuten. Ideia horiek, lehendabizi, baliogabetu egiten ziren; eta, ondoren, egonkor zeudelarik, gizartean txertatzen ziren.

 Détournement 
Détournementa 1950eko hamarkadan Internazional Letteristek garatu zuten. Bertan, sistema kapitalistaren adierazpenek beren buruaren aurka egiten zuten. Détournementa bereziki diskurtso politiko iraultzaileak zabaltzeko erabili zen; Internazional Letteristek teknika honi “Situazionismo” deitu zioten. Punk mugimenduak 70eko hamarkadaren amaieran situazionismoa erreprimitu zuen eta 1980ko hamarkada amaieran mugimendu kulturalen inspirazio iturri nagusi bihurtu zen.

 Antikapitalismoa 
Internazional Situazionistak, 1957-1972 artean gauzatu zen. Mugimendu honek artea eta politika, iraultzarako bide izan zitezkeela sinisten zuten. ISk mundu modernoari begiratu zion eguneroko bizitzaren ikuspegitik eta indar nagusia proletargoaren iraultzaileek osatzen zuten. Testuinguru hartan puri-purian zegoen eztabaida zen ea Internazional situazionista mugimendu politikoa zen benetan. Bestalde, testuinguru hartako eztabaidan nagusia Londreseko ISren lV. konferentzian suertatu zen, “Zein neurritan da IS mugimendu politikoa?”. ISk azpimarratu zuen kezka hori printzipio situazionalista bat zela, eta ulertzen ez zutenek eta horrekin bat ez zetozenak ez zirela situazionistak.

 Artea eta politika 
Internazional Situazionistak uste zuen adierazpen artistikoa politikatik eta gaur egungoetatik bereizia egotearen ideia gogoeta erreakzionarioek ugaltzen zutela, gizartearen kritikak ezindu zitezkeela nahieako artelanak egiteko. Hala ere, onartu zuten mekanismo zehatz bat zegoela, erreaktanteek jarraitzen zutena, artista eta intelektuak subertsiboen rola bertan behera uzteko.

Teoria horren arabera, konpromezu horiek onartzen zituzten artistak eta intelektualak arte-saltzaileek saritzen zituzten; baita kultura nagusiak goraipatzen zituzten era ere. SSak eskaintza asko jaso zituen “sorkuntza” babestearren. Horiek etiketa “situazionista” bat besterik ez zuten lortu, baina eduki politiko diluitu bat, gauzak orden batera itzularaziko zituena, eta SI parxi artistikoaren tolesdura zaharrera itzuliko zena. SIren gehiengoak eskaintza horiei eta abangoardia artistiko konbentzinalen gaineko inplikazio orori uko egiten jarraitu zuen. Pirntzioio hori 1957an SI sortu zenetik baieztatu zen, baina kultura merkatuari kontzesioak ematen dizkioten situazionistak izatearen kontraesan guztiak konpontzeko urrats kualitatiboa 1962an egin zen Gruppe SPUR baztertuta.

SSak ikusi zuen nola indar erreakzionarioek ideia subertsiboak debekatzen zizkieten artista eta intelektuakei diskurtso publikora iristeko, eta nola eragiten zien gizartearen kritika integrala adierazten zuten artelanei, esanez arteak ez zuela politikan sartu behar.

 Situazionismoaren egitura 
ISk marxismo dialektikoa bere egiten zuen heinean, artearen eta bizitzaren bateratze dialektikoa soilik islatzen zuen egoerak. Definizio teoretikoetatik haratago, egoera praktikara eramaten hasi zen. Horrela, SSak, lehendabizi, egoera eta gertaeraren praktika artistiko hutsa bereizi zituen, eta, ondoren, gertaera historikoetan identifikatu zuen; esaterako, Parisko Komunan. Bertan, botere iraultzaile gisa agertzen hasi zen. ISk Parisko Komunarekiko zuen interesa 1962an adierazi zuen bere hamalau tesietan: "Parisko Komunari buruzko tesiak".

 Psikogeografia eta Dérive 
International Situationistaren arabera psikogeografia, ingurune geografikoak gizabanakoen emozioetan eta portaeran dituen ondorio espezifikoen azterketa zen. Terminoa 1955ean ezagutu zuen lehen aldiz Guy Debordek. Bestalde, Internazional Letteristarentzat psikogeografiak bere kabuz azter ditzake ingurune geografikoaren lege zehatzak eta ondorio zehatzak, kontzienteki antolatuak izan ala ez, gizabanakoen emozio eta portaerei lotuta daudenak. Hala ere, psikogeografiak definizioz, ezagutza eta ikasketa subjektiboak eta objektiboak uztartzen ditu. Debordek kontzeptu horren ideia zehatzak ateratzen saiatu zen, eta azkenean, 1958an "Dériveren teoria" sortu zuen, funtsean prozedura psikogeografikoaren eskuliburu gisa balio zuen dokumentua zen.

— Ken Knabb

Bere aurreko erakundeak ere, Internazional Letteristak praktikatzen zuen jolas modu batean aritzen zen, espazio urbanoan ibiltzeko artea, dérive deitzen ziotena, zeinaren aldarte berezia Deborden palindromoaren esanahi ilun erromantikoan agertzen baita. Andre Bretonek antolatutako bi txango dira Dériveren aurrekari kultural hurbilenak. Lehena, 1921ean, Saint-Julien-le-Pauvre elizara egindako txango bat izan zen, Parisko dadaistekin; bigarren txangoa 1923ko maiatzaren 1ean izan zen, surrealista talde txiki bat Bloisetik kanpoko landara joan zenean. Debord zuhurra izan zen, hala ere, jatorria eta halako aurrekariak bereizteko. Erromantizismora, barrokora eta zalduneriaren arora iritsi zen "jokabide esperimental" gisa nabarmendu zuen bere izaera aktiboa, abenturazko bidaia luzeen tradizioarekin. Halako hiri-ibiltaritza Parisko Ezkerraldeko bohemiismoaren ezaugarria zen.

SIren 6. alean, Raoul Vaneigemek honako hau idatzi zuen hirigintza bateratuaren manifestu batean: "Espazio guztiak etsaiak hartzen ditu. Etxeratze agindu iraunkor baten pean bizi gara. Ez bakarrik poliziak — geometria —. Dérive, lehenago frantziar armadan kontzeptualizatutako taktika bat bezala, ekintza kalkulatua zen, "locus handiagorik ez zegoelako determinatua", eta "etsaiaren ikusmen-eremuaren barruan maniobra bat".  SIri, espazioan bizi zen interesari, dei egin zion "borroka" kaleetara eraman eta benetan erabaki batean erortzeko.

 Teoria politikoa 

 Marxismoarekin harremana 
Tradizio marxistan sendo errotuta, Internazional Situazionistak troskismoa, marxismoa, leninismoa, estalinismoa eta maoismoa kritikatu zituen. Zirkunstantzialistek korronte antiautoritario indartsu bat zuten, Txinako eta Sobietar Batasuneko burokrazia zentralizatuak kapitalismoaren hats berberarekin borrokatzen zutenak. Internazional Situazionistak sortutako iraultzaren kontzeptua antikapitalista, marxista eta hegeliarra zen, eta hasiera-hasieratik 50eko hamarkadan, nabarmen desberdina zen ezarritako ezkerrarekin alderatuz, antikapitalista eta erregimen errepresibo guztien aurkakoa baitzen.

Debordek 1967an hasi zuen bere lana, Marxek ekonomia politiko klasikoaren kritikari hasiera eman zion lehen esaldiaren bertsio berraztertu batekin, Kapitala. Marxen arabera, gizarte kapitalista batean aberastasuna merkantzia pilaketa handi batera degradatzen dela argudiatuz, Debordek dio kapitalismo aurreratuan betaurrekoen pilaketa handi batera murrizten dela bizitza, itxura hutseko garaipen batera, non "garai batean zuzenean bizi izan zen guztia irudikapen huts bihurtzen den”. Debordek azaltzen du Ikuskizuna kapitalismoak halako agortzeak ezkutatzeko erabiltzen duen sistema dela. Debordek gaineratu zuenez, bizi-kalitatearen pobretzea baino gehiago, gure funtzio psikikoak aldatu egiten dira, adimenaren degradazioa lortzen dugu, eta baita ezagutzaren degradazioa ere.

Teoriko situazionistek langileen kontseilu demokratikoak eta langileen autogestioa barne hartzen zituzten jarduteko metodoak defendatzen zituzten, gizabanakoa ahalduntzeko interesa zutenak, ekialdeko blokean hautemandako Estatu burokratiko ustelen aldean. Teoria marxistari buruz egiten duten interpretazio antiautoritarioa mugimendu komunista eta marxista libertario zabalagoekin identifika daiteke, komunismo ezkertiarra deitzen direnak. Situationist International aldizkariaren azken alean (1969), 1968ko maiatzeko gertaerak aztertzen zituen editoriala agertzen zen. Editorialak, Guy Debordek idatzia, “Aro baten hasiera” izenburua zuen, ziurrenik Nachalo (Hasiera) errusiar aldizkari marxistaren erreferentzia bezala. Greil Marcosen arabera, batzuek antzekotasunak aurkitu zituzten situazionisten eta yippiarren artean.

 Anarkismoarekin harremana 
Internazional situazionista anarkistengandik eta marxistengandik bereizi zen. Hala eta guztiz ere, anarkismoarekin lotu izan dira maiz. Debordek anarkisten balorazio kritikoa egin zuen bere 1967ko “Ikuskizunaren gizartea” liburuan.

Eztabaida honetatik at geratuko ziren bakarrak honakoak izan ziren: espontaneismo subanarkista baten izenean edozein erakunderen aurkako jarrera aldarrikatzen dutenak, eta mugimendu zaharraren akatsak eta nahasmena erreproduzitzen dutenak — antolaketa ezaren mistikoak, sekta trotskyistekin denbora luzeegian nahastuak izateagatik adoregabetutako langileak, beren pobretzean preso dauden ikasleak, antolakuntza boltxebikeetatik ihes egiteko gai ez direnak. Ageri-agerikoa da situazionistak antolakuntzaren aldekoak zirela, eta horren lekuko zen erakunde situazionistaren existentzia.

Ken Knabb situazionistaren arabera, Debordek marxismoaren eta anarkismoaren akatsak eta merezimenduak azpimarratu zituen. Anarkistek arrazoi osoz kritikatu zituzten marxismoaren joera autoritario eta Estatu ekonomikoak, baina, oro har, modu moralistan egin zuten, eta Marx eta marxista erradikalenetako gutxi batzuk monopolioak izan beharko lukeenaren ideiarekin utzi zituzten, Situazionistek alderdi libertario eta dialektikoak berriro elkartu zituzten arte.

 Ezker alderdiarekiko harremana 
SSak erronka bat planteatzen dio ezkerreko zati baten ekintza politikoaren ereduari, "ezarritako ezkerra" eta "ezkerreko iritzi-emaileak". Lehen erronka-alderdia SIk 60ko hamarkadako mugimendu politiko eta sozialen altxamenduetan izan zuen zeregin sutsua da, asaldura, zeinentzat oraindik asko baitago jokoan eta askok XXI. mendean errepikatutzat jotzen baitute. Bigarren erronka-alderdia, Ikuskizunaren Gizartearen teoria marxista situazionista, oraindik ere gaurkotasun handikoa dena, 30 urte geroago eta garai berean ezkerreko establezimenduek, hala nola althusserianismoak, maoismoak, autonomismoak, freudo-marxismoak eta beste batzuek, sostengatzen zituzten teorien egungo egoera alderatzea da.

Erronka horri eman zaion erantzuna isiltzeko eta gaizki interpretatzeko ahalegina izan da, "SI segurtasunez mugimendu artistiko bihurtzeko, eta, horrela, hirurogeiko hamarkadako mugimendu politiko eta sozialetan duen papera minimizatzeko". Perspektiba iraultzaileen alderdi nagusia eta teoria politikoa, Internazional Situazionistarena, alde batera utzi dituzte zenbait iruzkingilek, abangoardiako obra situazionisten irakurketa apolitikora mugatzen zirenak edo teoria politiko situazionista baztertzen zutenak. Simon Sadlerren Hiri Situazionista eta Ezker Berriak argitaratutako SIari buruzko kontuak dira horren adibide. Internazional situazionistak sortutako iraultzaren kontzeptua antikapitalista zen, marxista, hegeliar gaztea, eta 1950eko hamarkadaren hasieratik, ezarritako Ezkerraren oso bestelakoa, antestalinista eta erregimen errepresibo guztien aurkakoa. Ez zegoen ikuspegi artistikoaren eta politikoaren arteko bereizketarik. Adibidez, Asger Jornek ez zuen inoiz sinetsi ideia situazionisten kontzepzio bat, soilik artistikoa eta inplikazio politikotik bereizia. Nazioarteko proiektu situazionistaren oinarrian eta oinarrian zegoen, Debordekin asmo iraultzaileak erabat partekatuz.

 Harrera 

 Kritika 
Situazionistenganako kritika ohikoenetako bat izan zen haien ideiak ez zirela berez konplexuak edo sakonak, ideiak sinpleak baitziren, nahita zailtasunez idatzita. Hau da, hizkera korapilatsua eta jargoi berezia erabiliz azaldu zituztela gauza errazak, ulergaitz edo intelektualago agertzeko. Kritiko batzuen ustez, gainera, esan nahi zutena ez zen hain interesgarria, eta hizkuntza arraroa erabiltzeak ez zuen horri balio gehitzeko asmoz.

Adibide bat Chaz Bufe anarkistak ematen du, zeinak Listen Anarchist! izeneko testuan dioen "jargoi situazionista iluna" arazo bat dela mugimendu anarkistan bertan. Hots, bere ustez, situazionisten hizkerak askotan jendea urrundu egiten zuen, eta ez zuen ekarpen praktikorik egiten borroka sozialetan.

Bestalde, Andrea Gibbons ikertzaileak inklusio faltari buruzko kritika egin zion. Dioenez, Parisko situazionistek ez zuten kontuan hartu euren kide afrikarren bizipenak, ez teoriaren mailan eta ezta praktikan ere. Horren adibide garbi bat Abdelhafid Khattib da, Aljeriako kidea, zeinak 1958an Parisko Les Halles auzoan ikerketa psikogeografiko bat egiten ari zela poliziaren jazarpena jasan zuen. Hala ere, esperientzia horrek ez zuen eragin nabarmenik izan mugimenduaren diskurtsoan edo jardunean. Honek erakusten du kolonialismoaren eta arrazakeriaren aurkako borrokak ez zutela leku handirik izan situazionisten pentsamenduan.

Hala ere, 1961ean Debordek eta Bernsteinek Aljeriako gerraren aurkako adierazpen bat sinatu zuten, intsumisio eskubidea defendatuz, poliziak galdekatu zituenaren arrazoi. Nahiz eta ekintza aipagarria izan, Gibbonsen ustez ez zen nahikoa izan.

Horrez gain, Gibbonsek gogora ekartzen du Jacqueline de Jong, Jørgen Nash eta Ansgar Elde izeneko kideek 1962an idatzitako gutuna, Spur taldearen kanporatzea salatzeko. Horrek erakusten du mugimendu barruan ere bazirela desadostasunak eta bazterketak.

 Eragina 
Guy Debordek garatutako “ikuskizunaren gizartearen kritika” eragin handia izan zuen telebistan lan egiten zutenen artean, batez ere Frantzian eta Italian. Italian, esaterako, pentsamendu situazionistatik hurbil zeuden intelektualek telebista-programak sortu zituzten, hala nola Antonio Ricciren Striscia la notizia edo Carlo Freccerok 1990eko hamarkadaren hasieran Italia 1 katearentzat prestatutako programazio berezia.

1960ko eta 1970eko hamarkadetan, hainbat anarkista, komunista eta ezkerreko talde situazionisten ideiak hartu zituzten eta horiek modu desberdinetan interpretatu zituzten. Adibidez, Amsterdamen Provotarrak agertu ziren; Erresuma Batuan King Mob eta Heatwave aldizkaria sortu zituzten —Charles Radcliffe barne, zeina Internazional Situazionistaren atal ingeleseko kide bihurtu baitzen denbora labur batez—, eta Angry Brigade izeneko talde erradikalagoa ere jardunean aritu zen. AEBetan ere hainbat taldek erabili zituzten ideia horiek, hala nola Black Mask (geroago Up Against the Wall Motherfuckers izenez ezaguna), The Weathermen eta Rebel Workers.

Bestetik, Fredy Perlman, Bob Black, Hakim Bey eta John Zerzan bezalako teorialari anarkistek situazionisten ideiak hartu eta garatu zituzten marxismotik urrunduz. Teorialari hauek nagusiki Fifth Estate, Anarchy: A Journal of Desire Armed eta Green Anarchy aldizkarietan idatzi zuten. 1980ko hamarkadaren hasieran, Larry Law izeneko anarkista ingelesak Spectacular Times izeneko poltsiko-liburu sorta bat argitaratu zuen, situazionisten ideiak mugimendu anarkistan errazago zabaltzeko asmoz. Geroago, CrimethInc kolektiboak ere bere burua eragin situazionistaren jarraitzaile gisa aurkeztu zuen.

Azkenik, 1990eko hamarkadan, Reclaim the Streets and Adbusters bezalako taldeek ere egoerak sortzen edo publizitatearen aurkako ekintzak egiten aritu ziren, pentsamendu situazionistaren eraginpean.

 Punka eta kultura 
Kultura arloan, Internazional Situazionistaren eragina handia izan da, nahiz eta askotan modu zabal eta zehaztugabean agertu. 1960ko hamarkadaren amaieran, MC5, The Fugs eta Hawkwind talde erradikalek deologia situazionistaren eragina jaso zuten.

1970eko hamarkadako punk mugimenduaren eta 1980ko hasierako post-punk eszenaren diseinu estetikan ere eragin nabarmena izan zuten ideia hauek. Horretarako, Internazional Situazionistak erabiltzen zituen estiloa, esaldiak eta irudiak hartu baitzituzten oinarri moduan. Eragin hori, batez ere, Erresuma Batuan sortutako King Mob bezalako talde situazionisten bitartez iritsi zen, Malcolm McLaren eta Jamie Reid bezalako sortzaileekin lotuta. Gainera, Factory Records diskoetxeko sortzaile Tony Wilsonek hirigintza situazionistaren ideiak bere lanetan erabili zituen. Bere diskoetxeko taldeetako batek, The Durutti Column-ek, izena hartu zuen André Bertran Le Retour de la Colonne Durutti izeneko collage lanetik (Bertrandek izen hori Espainiako Gerra Zibileko armada anarkista ospetsu batetik hartu zuen).

Amerikako punk talde The Feederz ere aipagarria da, ideologia situazionistaren eragin zuzena etaden kontzientea izan baitzuen. 1970eko hamarkadaren amaieran sortu ziren, eta jendeari probokatzeko helburuz detournement edo “adierazpenaren birbideraketa” teknikak erabili zituzten, ideologia situazionistako gaiak oinarri hartuta.

Beste hainbat musika talde ere ideia horietatik inspiratu ziren, hala nola: The Clash, Pussy Riot, Crass, Tom Robinson Band, Ian Dury, X-Ray Spex, Sham 69, Buzzcocks, The Fall, Patrik Fitzgerald, Conflict, The Royal Family and the Poor, Angelic Upstarts, Chaos UK, Chaotic Dischord, MDC, Dead Kennedys, Reagan Youth, Chumbawamba eta Manic Street Preachers.

1990eko hamarkadaren amaieran, hardcore punk eszenan ere berpiztu zen teoria situazionistaren interesa, eta Orchid, His Hero Is Gone eta CrimethInc bezalako taldeek aipamen zuzenak egin zituzten.

Bestalde, arte esperimentalaren beste adar batzuetan ere aurki daitezke eraginak, hala nola unilalianismoa eta neoismoa bezalako korronteetan, baita Mark Divo bezalako artistengan ere.

Azkenik, Thomas de Zengotita bezalako idazleek gaur egungo gizartearen ikuspegi kritikoa azaldu dute, Deborden “ikuskizunaren gizartearekin” lotutako ideiak oinarri hartuta.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Agamben, G. (1989, July 6). Violenza e speranza nell'ultimo spettacolo: Dal maggio francese a piazza Tian An Men. Il Manifesto, 1–2.
 Atkins, G. (1977). Asger Jorn, the crucial years: 1954–1964. Wittenborn Art Books.
 Bandini, M. (1988). L’estetico, il politico. Da Cobra all’Internazionale situazionista 1948–1957 (Original work published 1977). Costa & Nolan.
 Clark, T. J., & Nicholson-Smith, D. (1997). Why art can't kill the Situationist International. October, 79, 15–31. https://doi.org/10.2307/778836
 Clark, T. J., Nicholson-Smith, D., & Wollen, P. (1997). Letters and responses. October, 80, 149–151. https://doi.org/10.2307/778815
 Debord, G. (1967). The society of the spectacle. Black & Red.
 Debord, G. (1990). Commentari sulla società dello spettacolo e La società dello spettacolo. Milan.
 Derrida, J. (2005). Q&A session at Film Forum, New York City, 23 October 2002 (Transcript by Gil Kofman). In K. Dick, A. Z. Kofman, & J. Derrida, Derrida: Screenplay and essays on the film.
 Gombin, R. (1975). The origins of modern leftism (M. K. Perl, Trans.; Original work published 1971). Penguin Books.
 Jappe, A. (1999). Guy Debord (Original work published 1992). University of California Press.
 Jorn, A. (2000). Lippolis, M. (Ed.). Asger Jorn, la comunitá prodiga. Zona.
 Khayati, M. (1966). On the poverty of student life. Strasbourg: Situationist International.
 Manifestolibri (Ed.). (2006). I situazionisti e la loro storia (Original work published 1991). Manifestolibri.
 McDonough, T. (2002, July). The many lives of Asger Jorn. Art in America.
 McDonough, T. (Ed.). (2004). Guy Debord and the Situationist International: Texts and documents. MIT Press.
 Poli, F. (1991). Sulla scia dei surrealisti. In I situazionisti e la loro storia (p. 63).

 Wollen, P. (1989, March–April). The Situationist International. New Left Review, 174, 67–95.

 Kanpo estekak 
 :Situzianismoaren artxiboak.

Kategoria:Herritarron historia
Kategoria:Arte mugimenduak
Kategoria:Arte modernoa
Kategoria:Frantziako ezker politikoa
Kategoria:Ezkerreko internazionalak
Kategoria:1957
Kategoria:1957 Frantzian
Kategoria:Antikapitalismoa
Kategoria:1968ko maiatza Frantzian
Kategoria:Guy Debord
Kategoria:Aktibismoa gaiaren arabera