Anne Consigny

Anne Consigny (Alençon, Frantzia, 1963ko maiatzaren 25a) frantziar aktorea eta film-zuzendaria da. Ezaguna da lan hauengatik: Elle, Abuso y seducción (2016), Van Gogh en la puerta de la eternidad (2018) eta El llanto de la mariposa (2007). Frantzaiko Cesar sarietan 4 izendapen izan ditu: 2006an emakumezko aktore nagusia (No estoy hecho para ser amado lanarekin), bigarren mailako emakume aktorea 2009an (Un cuento de navidad), 2010ean (Ralpt) eta 2017an (Elle).

 Bizitza 
Anne Consigny Pierre Consignyren alaba da, Maurice Couve Murvilleko Lehen Ministroaren kabineteko buru izandakoa. Bost haurride ditu, eta horietako bat Thierry Consigny idazle eta publizista da, La mort de Lara filmaren egilea. Txikitatik izan nahi zuen aktorea. 9 urte besterik ez dituela, Jean-Louis Barraultek muntatutako Soulier de satin lanean igo zen oholtzara.

 Lan ibilbidea 

 Aktore 
Peter Brookekin hasi zen, eta Frantziako Komedian parte hartu zuen. 1981ean Kenzo jostunak (Frantzian argitaragabea) egindako Sueño después de soñar filmean lehen aldiz pantailan. Esperientzia eder horren ondoren, aktoreak ez zuen beste proposamenik jasotzen zineman. Antzerkian funtzio batzuk ditu, baina hogeita hamarretik gertu, bere ibilbidea bertan behera uzteko asmoa izan zuen zuzenbide ikasketekin jarraitzeko.

Anne Consignyren ospea 2000ko hamarkadaren hasieran hasi zen. Arnaud Desplechin-ek zuzenduta, Léo en jouant dans la compagnie des hommes (Léo, gizonen konpainian jolasean) (2003), Olivier Marchalen polizia-filmean. Emakume oinazetuak interpretatu ditu askotan, bai familia-giroan, bereziki Rapt-en (2010) bahitutako Yvan Attal baten emazte etsitu gisa, edo Simon Abkarian gangster batena antzinako erara, Les Belle Mecs (2011) seriean; Ikuspuntu profesionaletik, lege-emakume bat izan zen Mesrine (2008) eta De force (2011) filmetan.

2004an, Je ne suis pas là pour être aimé (Ez nago hemen maitatua izateko) filmaren arrakasta kritikoak sendotu egin zuen bere aktore-kalitate  ospea. Lan horrengatik Emakumezko Aktore Onenaren izendapena lortu zuen Cesar sarietan. Du jour au lendemain (Gauetik goizera) (2006) komedian Benoît Poelorde-ren emaztea izan zen. L'Etat de Grace (Graceren egoera) (2006) pantaila txikirako telesailean Errepublikako presidentea izan zen. Le Grand Alibi (2008) eta Le Dernier pour la route (Bideko azkena) (id.), non alkoholak suntsitutako François Cluzet emakumea izan zen. Beste hainbat lan egin zituen gero Les Herbes folles et Vous n'avez encore rien vu d'Alain Resnais, Largo Winch produkzio handia zein herri komediak La Première étoile et sa suite, Bambou, Abdel et la Comtesse. 

Telebistako serietan ere parte hartu du, hala nola, 96 heures (96 ordu) gangsterren lanean eta thrillerrean (Elle, Madre). 

2010eko hamarkadan Les Revenants (2012 - 2015) filmean bere alabetako baten heriotzak suntsitutako ama izan zen. 2010eko amaieran, 2020ko hasieran, Alençoneko natiboak pantaila txikia pribilegiatzen du. Pertsonaia erregularrak jolasten ikusten da Un vuelo sin ella, Hipócrates eta Gloria filmean. 

 Zinema zuzendari 
2020an bere lehen filma egin zuen, Je prends ta peine (Zure pena hartzen dut), dokumental intimista eta hunkigarria.

 Sariak eta aintzatespenak 

 2006an Cesar saria

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Frantziako emakume aktoreak
Kategoria:Emakume zinema zuzendariak
Kategoria:Antzerki aktoreak
Kategoria:Zinema aktoreak