Ramón Echagüe y Méndez Vigo

Ramón Echagüe y Méndez-Vigo, Serralloko II. Kondea, Espainiako handikia, politikaria, militarra, Guardia Zibilaren zuzendari nagusia eta Espainiako Gerra Ministroa izan zen.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Rafael Echagüe Bermingham teniente jeneralaren, Serralloko I kondearen, eta María de las Mercedes Méndez-Vigo Osorioren semea zen. Elisabet II.ak Infanteriako tenienteorde lanpostua eman zion hamahiru urterekin, eta Segoviako Batailoi Probintzialera bidali zuten. 1868ko Iraileko Iraultza zela eta, Prim jaunak teniente gradua eman zion, eta aitak, Ingeniarien zuzendari nagusiak, Gorputz honetako 1. erregimentura gehitu zuen, zeinarekin 1869ko urrian Valentziako matxinada errepublikanoa zapuztera joan baitzen. Han jaso zituen bere odolezko bataioa eta Meritu Militarraren Gurutze Gorria, 1871ko apirilean kapitain graduagatik trukatu zuena.

 Karlistaldiak eta militar ohoreak 
1872ko martxoan, lehen partida karlistak agertu zirenean, bere aitak, Iparraldeko Operazio Armadako buru izendatua, berarekin eraman zuen landa-laguntzaile gisa. Nafarroan eta Euskal Herrian egindako hainbat operaziotan parte hartu zuenez, teniente mailara igo zen uztailean, eta Tarifa 6 zenbakiko Ehiztarien Batailoira bideratu zuten, Katalunian karlisten aurka borrokatzeko.

Handik hiru hilabetera, gerra-merezimenduengatik kapitain mailara igoa, Kataluniako Ehiztarien Batailoiko 1. postura bidali zuten, eta han komandante gradua lortu zuen.

Handik gutxira, 28 zenbakiko Lutxanako Infanteriako Erregimentura eraman zuten, Donostian.

Iparraldeko kanpainan teniente koronel graduarekin saritu zuten Oiartzungo ekintzagatik (1873ko urriaren 7a), eta komandante lanarekin Velavietakoa, non larri zauritu zuten (1873ko azaroaren 9a).

Juan de Zavala Gerra ministroak, Madrilera ebakuatu eta ia bere onera etorri orduko, landa-laguntzaile aukeratu zuen Iparraldeko Armadaren agintea hartu zuenean. Kargua utzi ondoren, postu berean jarraitu zuen ministro berriarekin, Francisco Serrano Bedoyarekin, harik eta 1874ko abenduan Barbastro Ehiztarien Batailoiko 4. zenbakian sartzea lortu zuen arte.

Iparraldeko kanpainara itzulita, Trebiñuko guduan parte hartu zuen (1875eko uztailaren 7an), non Meritu Militarraren beste Gurutze Gorri bat lortu zuen, eta Villarreal de Álava hartzean (1875eko uztailaren 29an), zeinaren bidez teniente koronel gisa saritua izan baitzen.

Ezkerreko Armadako Puerto Rico Ehiztarien Batailoiaren (19. zk.) agindupean, karlistaldiaren azken erasoaldian parte hartu zuen, Gipuzkoatik Tolosara, eta meritu militarraren gurutze gorri berria eta koronel gradua lortu zituen. Alfontso XII.a Madrilen garaile sartu zenean (1876ko martxoaren 20an), bere batailoia garnizio geratu zen hiriburuan, non, 1881ean, Manuela Urbina Ceballos-Escalera andrearekin ezkondu zen.

1883an, bere unitatea, Blanco Erenas teniente jeneralaren agindupean, Badajozeko garnizioaren adierazpen errepublikarra zapuztera joan zen gudarostearen barruan kokatu zen. Hamabi urtez teniente koronel izan ondoren, 1887ko urtarrilaren 10ean, koronel mailara igo zen antzinatasun-txandaren arabera, eta Madril eta bere kantoiak zaintzen zituen Savoiako Infanteriako 6. Erregimentuaren agintea eman zitzaion.

San Ildefonso de La Granjan udako egunetan Errege Familiari segurtasun-zerbitzua eman ziotenean, Ganbarako aitoren seme izendatu zuten, eta, ziurrenik, Canovásen gobernuak brigadako jeneral izendatu zuen 1891n, hogeita hamazortzi urte zituenean eta eskalafoiko hogeita batgarren postuan zegoenean. Urtebete geroago, Azkárragak Gerra Ministerioko Idazkariordetzan jarri zuen, eta handik Infanteriako I. Brigada Organikoa eta Armadako I. Kidegoko Ehiztarien Brigada bidali zituen, hurrenez hurren, 1893ko udazkenean izandako muga-istiluen ondorioz Melillara joateko.

1895eko martxoan, Kubako matxinada hasi bezain laster, armada hartan sartzea eskatu zuen, Holguín eta Las Tunas inguruan, Ekialdeko Departamentuaren mendebaldeko eremuan, jarduten zuten zutabeak bere gain hartuz, eta handik Pinar del Riora joan zen, Maximo Gómez eta Antonio Maceo buru zituzten partidak erdialdeko eta ekialdeko barrutietan sartu ondoren. Esku hartu zuen arma-gertakari ugariek larriki hondatu zioten osasuna, eta, beraz, Kubara iritsi zenetik urtebete igaro zenean, Weylerrek Penintsulara itzultzeko baimena eman zion, indarberritzeko.

1896ko abuztuan, Madrilen hiru hilabete eman ondoren, Kubako kanpainara itzuli zen, Pinar del Rion Maceo isolatzeko eraiki zen Marielen trotxa gordetzen zuten brigadetako baten buru gisa. Azaroaren 9an, Lomas del Rosarioko matxinoen kanpamentuaren aurkako erasoan, tiroz larri zauritu zuten, eta, ondorioz, Habanara ebakuatu behar izan zuten eta Kubako Armadan baja eman zioten behin betiko.

Borroka hartan dibisioko jeneral izatera igoa, eta behin berreskuratuta, 1897ko irailean I. Armada Kidegoko 1. dibisioko buru izendatu zuten, Badajozeko Gobernu Militarra baitzeukan. Urtebete eman zuen han, Errege Etxeko Laugarren Militarrera eraman zuten arte, Maria Kristina Habsburgokoa erregina erregeordearen landa-laguntzaile gisa, eta lau urtez aritu zen kargu horretan.

 Alfontso XIII.aren zerbitzuan eta Lehen Mundu Gerrarako erreforma militarrak 
1903ko abuztuan, anaia Manuel hil zitzaiola-eta Serralloko kondearen titulua heredatu berritan, Madrilgo gobernadore militar izendatu zuten. Lau urte zituela, Antonio Mauraren gobernuak teniente jeneral egin zuen, eta Alfontso XIII.ak bere Etxe Militar antolatu berriko buru eta Alabarderoen Guardien Errege Kidegoko komandante nagusi izendatu zuen.

 Gerra ministro gisa 
1910eko abuztuan, kargu horretan jarraitzeko gehienezko epea bete ondoren, Valentziako Kapitaintza Nagusia izatera igaro zen; 1913ko martxoan, Guardia Zibilaren Zuzendaritza Nagusia, eta hilabete batzuk geroago, 1913ko urriaren 27an, Gobernu Kontserbadoreko Gerra ministro izendatu zuten, Eduardo Dato buru zuela.

Hurrengo udan, Lehen Mundu Gerraren hasierak gure defentsa-azpiegitura ahula hobetzeko erreforma militarren asmo handiko plan bat prestatzera eta Gorteetan aurkeztera bultzatu zuen, Espainia gatazkan parte hartzera behartuta egongo zelakoan. Datok planaren eztabaida Erretiroen Legea onartu ondoren baldintzatzea erabaki zuenez, gobernuak dimisioa eman zuen 1915eko abenduan, eta, ondorioz, aurreikusitako erreforma bertan behera geratu zen. Echagüeren proiektu anbiziotsu eta hausnartuetatik, ondoren, 1917ko La Ciervako Oinarrien Legean jasotakoetatik, Gerra Ministerioaren aurrekontua nabarmen handitzea eta Marokoko Babesletzan sortzen ari zen esku-hartze militarrari zegozkion partidak behin betiko bereiztea besterik ez zen geratu.

Kargua utzi ondoren, Madrilen geratu zen, harik eta, Defentsa Batzordeen auzia publiko egin bezain laster, García Prietoren Gobernuak 1917ko maiatzean Madrilgo Kapitaintza Nagusia eman zion arte. Oso garrantzitsua izan zen egoera zail haietan, eta Datok berretsi egin zuen ekainaren 1ean krisia sortu zenean, eta handik egin behar izan zion aurre urte hartako abuztuko greba orokor iraultzaileari.

Urrian, Marina teniente jeneralak, Fernando Primo de Rivera agurearen ordez Gerrako ministro izendatuak, Gerra eta Itsasoko Kontseilu Goreneko presidentetza hartzea erabaki zuen. Karguaz jabetu eta hilabetera hil zen, hirurogeita bost urte bete berritan.

 Kanpo estekak