Fernando Fernández de Córdoba

thumb
Fernando Fernández de Córdova y Valcárcel, Mendigorriko II. Markesa, espainiar militar bat izan zen, Errege Itsas Armadako José María Fernández de Córdova y Rojas fragatako kapitainaren eta María de la Paz Rodríguez de Valcárcel y O 'Conrry Mendigorriko I. markesaren semea. Bere anaia, Luisekin, batera, Lehen Karlistaldian borrokatu zen. Alderdi Moderatuko kide izan zen, eta geroago Alderdi Demokrata-Erradikalekoa. Gobernuko presidentea izan zen egun bakar batez. Biziarteko senataria 1847tik 1868ra eta Soriako probintzian 1871etik 1873ra, Amadeo Savoiakoa errege zela.

 Izaera 
Hogeita bat urterekin, teniente koronel gradua eta batailoi baten agintea lortu zituen, 1834ko apirilean Geronimo Valdésen tropa isabeldarrean sartu zenean. Ez zeukan inolako esperientzia militarrik, eta ez zekien nolako ahalegin fisikoa egin behar zuen oinezko soldaduak, bera zaldi gainean baino mugitzen ez zen bitartean. Laster, bere anaia Luisek bezala, bere agintepeko tropek gorrotatu zuten, soldaduei ematen zien tratu txarragatik. Berak bere memorietan kontatzen duenez, Gasteizen agintea jaso bezain laster, bere soldaduetako batek teniente bat behar bezala agurtzen ez zuela ikusita, «... batailoira bidali nuen berehala armak sorbaldan jarri eta granadarira hogei pauso aterarazi nituen aurrera, bere armak eta tresneria kendu eta hirurogei makila eman nizkion konpainiaren lau kabotatik, fagina ukituz. Zigorra zorrotz bete eta ia granadaritik libratu ondoren, ospitalera eraman nuen».

 Karrera politiko eta militarra 
1847an teniente jeneral mailara igo zen, 1848ko irailaren 4an Kataluniako kapitain jeneral izendatua, eta Italiara bidali zuten Pio IX.a aita santuaren aldi baterako boterea berrezartzeko eta Erromatar Errepublika, Aita Santuaren aurkako iraultza baten ondorioz ezarria, boteretik kentzeko. Gerra Ministerioa okupatu zuen eta 1854ko uztailaren 17tik 19ra Ministroen Kontseiluko presidentea izan zen, krisi iraultzaile betean. Elisabet II.aren aldekoa izan arren, 1868ko mugimendu iraultzailearekin bat egin zuen, haren erregealdiari amaiera emanez. Berriz ere Gerra ministro izan zen Amadeo Savoiakoarekin eta Espainiako Lehen Errepublikarekin, baina 1873an erabat erretiratu zen bizitza politikotik.

 Kanpo estekak