Ferrari familiaren afera

Ferrari familiaren afera izenarekin ezagutzen da Rosarioko familia horretako hainbat kidek Argentinan 1970ko hamarkadan Estatu terrorismoa gertatu zenean jasandako jazarpena eta errepresioa.

 Gerardo Ferrari 
Gerardo Maria Ferrari 1943an jaio zen eta apaiz ikasketak 23 urterekin amaitu zituen. Gotzainak apaiz langile izatea ukatu zion eta ez zen apaiz izatera iritsi. Obra nagusia Cepeda Jaitsieran egin zuen, unibertsitarioen talde batekin batera, eta 45 familiatako populazioa leku hobe batera eramatea lortu zuen, etxe, ur eta eskola hobeekin.

1966an Avellanedara joan zen, apaiz langile izateko itxaropentsu beti. Hainbat fabrikatan lan egin zuen, eta bere ordu libreak eta baliabide gutxi eskaini zituen bera baino pobreagoei laguntzeko. Hirugarren munduko apaiza eta Peronisten Indar Armatuetan sartu zen, eta 1969an ezkondu egin zen, eta topaketa batera joan zenean, hil egin zen, poliziarekin izandako liskar batean, handik hilabete eskasera. Garai hartako prentsak gaizkile arruntzat jo zuen, eta, segurtasun arrazoiengatik, FAPek denbora gutxira baino ez zuten ezagutarazi militantea zela.

Bere anaia Jose Maria Ferrari ere hirugarren munduko apaiza zen, eta Armadak jazarritako taldeko kide izan zen, Rosarion Elizaren laguntzarekin, Juan Carlos Arroyo, Santiago Mac Guire eta Nestor Garciarekin batera.

 Jazarpena familiari 
Gerardo hil ondoren, armadak eta poliziak birritan lautu zuten gurasoen etxea. Haren aita eta ama atxilotu zituzten, 14 urteko anai-arrebetako batekin batera. Haren aita-amaginarrebek antzeko jazarraldia jasan zuten errepresiogileengandik. Koinata bat, Gloria Fernández, desagertuta dago.

 Testigantzak 
Ana Ferrariren bahiketaren ondorengo agiria ikustean, Raúl Guzman Alfaro errepresoreak esan zion:

"Así que vos sos una Ferrari, a vos y a toda tu familia los vamos a hacer mierda"'

Ana Ferrari Informazio Zerbitzuan zegoen Agustin Feced ikusterairitsi zenean, eta jo egin zuen. Bata amak tronpatua, bestea hildakoanaiak, bestea Pepe anaiak. Ana 11. da 12 anai-arrebetatik. "Familiaugaria dut, beraz, asko ligatu nuen", esan zuen.

 Bortxaketak eta bahiketak 
1970ean, Agustin Fecedek berak Ana Ferrariren etxea zelairatu zuen -Gerardoren arreba eta orduan 12 urteko neskato-, eta tronpada bat eman zion. Ana herri batera joan zen bizitzera nerabea zenean, pobreen aldeko aukera bezala ezagutzen zen horretan. Han, hainbat lanetan parte hartu zuen, hala nola kontsultategi bat eraikitzen, edo estolda-apeu lanetan. 1976ko ekainean, Orfel Juan Ferrari eta Ines F. Viglione 2 gurasoak eta 14 urteko anaia bahitu zituzten, eta Informazio Zerbitzuan egon ziren. Ana eta bere kidea, Manolo Fernandez, 1976ko urriaren 15ean eraman zituzten, amona baten etxera. Anak Gerardo8 izeneko haurtxo bat zuen eta bere militantzia politikoa utzi zuen. Bularra ematen zion semearengandik banandu zuten. Torturatzen zutenean, esnea ateratzen zitzaion bularretatik. Tortura saioetako batean Fecedek berak parte hartu zuen.

Amonaren etxera iritsi orduko, Anak (18 urte) bere haurra moisesetik altxatu zuen, baina errepresoreetako batek hankak tirokatzen zizkion. Hala ere, jarraitu egin zuen. Marroiz jantzitako polizia batek agindu zion bere haurtxoari ez ziotela ezer egingo amore eman bitartean, eta konplitu egin zuen. Guzman Alfarok eta patotako beste kide batek, Kuriaki ezizenekoak, pieza batera eraman zuten, pistola bat baginan sartu zioten eta horrela hilko zela esan zioten. Ondoren, berak bere umearentzat egindako maindire batekin saldu zuten.

 Anaren kartzelaldia 
Ondoren, Inteligentzia Zerbitzura eraman zuten autoz. "Nik uste nuengauza bakarra zen agian nire semea ez nuela gehiago ikusiko", esanzuen. Buruzagitzan jaitsi zutenean, berehala jakin zuen non zegoen,hilabete batzuk lehenago gurasoei jana eramatera joan zitzaielakoleku berera. "Eskaileraren kontra bota ninduten, eta esan zidaten:infernuan zaude". Bi aste behar izan zituen haurra sotora eramanzuten arte.

Informazio Zerbitzuan hilabete eman ondoren, Ana Devotora eraman zuten 1976ko azaroaren 15ean. "Hurrengo gauean Feced nire bila etorri zen ni hiltzera. Ez dago jakiterik nondik atera zitzaidan Devotorengana joateko agindua, baina Feced haserre bizian jarri zen ni kanpoan nintzelako". Kartzela hartan jakin zuen auzi federal bat ireki ziotela. Laura Cosidoy zen defendatzaile ofiziala, eta hark entzungor egin zien torturengatik jarritako salaketei. Gero, Rosariora eraman zuten berriro, oraingoan Alkaidiara. 1978ko abenduaren 24an askatasuna berreskuratu zuen, baina astean hirutan joan behar zuen torturatu zuten leku berera, "libretatxo bat sinatzera". Senarraren familiari hamarrenak. 

 Errepresiogileak 
Jose Lofiegok bere torturan parte hartu zuela eta bihotz-taupadak kontrolatzen zituela eta Mario "el cura" Marcotek parte hartu zuela guztiz ziur dago Ana. Carlos Gomez, "sarjentua", Telmo Ibarra, "Kuriaki", "la Pirincha", "Kunfito", "Dario", "Kung Fu" eta "Tu Sam" aipatu zituen, Carlos Brunato zena, Bigarren Mailako Ikasleen Batasuneko kide gisa aurkeztu zena. Caramelo ere gogoan izan zuen, Carlos Ulpiano Altamirano. Ezizen guztiak izenekin lotu ez bazituen ere, "Dario" Julio Hector Fermoselle zen, "Kung Fu" Carlos Martin Ramos,"la Pirincha" Cesar Peralta zen.

Tortura saioetan "euren artean izendatzen zituzten, barre egiten zuten, iseka egiten zuten, dibertitu egiten ziren".

 Los Surgentesen biktimak 
Ana atxilotze zentro klandestinoko eskaileran eserita zegoen urriaren 17an Los Surgenteseko sarraskiko biktimak eraman zituztela ikusi zuenean. Ana Lía Murgiondorekin (edo Petisa Carmenekin), Maria Cristina Marquezekin eta Cristina Costanzorekin egon zen denbora batez. Eduardo Felipe Laus eta Oyarzabal jaitsi ziren handik, eta Sergio Jalilengatik "turkiarra ekar ezazue" esaten zutela ere entzun zuen. Gau horretan bertan hil zituzten Kordobako herrian.

 Ondorioak 
Ana Ferrarik, aske irtetean, distantzia hartu behar izan zuen, eta Entre Riosera joan zen bizitzera, eta gero Buenos Airesera. Urte horietan, oroitzapenek jazarri zioten, eta gau asko igaro zituen lorik egin gabe, torturak, pikana, zigarro erredurak gogora ekarriz. "Lo egin ezineko gau asko kostatu zaizkit, non min izugarriko une asko berpizten diren, ez bakarrik fisikoak, baita duintasunik ezekoak ere, irainak".

Ana Ferrari, Esteban Mariño eta Liliana Gomez kereilariak dira Megacausa Feced-en, gero Diaz Bessone deiturikoan. 2011n oraindik irekitako auzi honetan 91 biktima eta 160 lekuko baino gehiago daude.

 Omenaldiak 
Peronisten Indar Armatuetako komando batek eraman zuen Gerardo Ferrari izena.

 Erreferentziak 

 ↑ Rosario. 2019-11-27 (Noiz kontsultatua: 2024-12-04).
 ↑ Estatu terrorismo. 2021-02-20 (Noiz kontsultatua: 2024-12-04).
 ↑ Avellaneda (Buenos Aires). 2020-11-10 (Noiz kontsultatua: 2024-12-04).

 Kanpo estekak 

Kategoria:Estatu terrorismoa Argentinan 1970-1980 hamarkadetan
Kategoria:Askapenaren teologia
Kategoria:Rosario