Kastore-kapela

Kastore-kapela kastore-larruzko feltroz egindako kapela da. 1550-1850 bitartean, Europako toki askotan modan egon ziren, material leuna baina gogorra eta erraz orraztu zitekeelako kapela-forma ugari egiteko, kapela luze ezaguna barne. Kastorez egindako kapelurik txikienei batzuetan «kastore-larruak» deitzen zieten, Thomas Carlylek haurra zenean emazteaz egindako deskribapenean bezala.

Amerikar natiboek erabiltzen zituzten neguko berokiak, egia esan, ongi preziatuak ziren kapelak egiteko; izan ere, haien higadurak larruak prestatzen laguntzen zuen, ilerik lodienak azaletatik bereiziz.

Feltroa egiteko, kastoreen larruak bizarra moztu eta kapelu dardaratizko arku batekin nahasten ziren. Oihal nahaspilatua behin eta berriz kolpatu eta irakiten jartzen zuten, eta horren ondorioz, feltroa uzkurtu eta loditu egiten zen. Kapela itxurako bloke bat betetzen zen, feltroa zanpatu eta lurrunetan egosten zen, forma egokian. Ondoren, kapeluaren kanpoaldea eskuilatzen zen distira emateko.

Kastore-kapelak hainbat estilotan egin ziren, egoera zibileko kontu gisa:

 Wellington mota (1820-40)
 Parisko beau mota (1815)
 D'Orsay mota (1820)
 Erregeordearen estiloa (1825)
 Estilo klerikala (XVIII. mendean).

Gainera, kastore-kapelak hainbat estilotan ere egin ziren, hala nola estatu militarreko kontu batean:

 Hiru puntako kapela kontinentala (1776)
 XIX. mendeko amazona-kapela urdin iluna
 Armada shako (1837) motako kapela.

Kastore-kapelaren ospeak behera egin zuen XIX. mendearen hasieran edo erdialdean, zetazko kapelak Europa osoan modan jarri zirenean.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Kapelak