Carlos Valcárcel Ussel de Guimbarda

Carlos Valcárcel Ussel y Guimbarda politikari, itsasgizon eta Itsas Armada ministro espainiarra izan zen.

 Biografia 

 Lehen urteak 
Murtziako Mula herrian antzinako kapare leinukoa eta marinelen familiakoa zen, eta 1833an Cartagenako Itsas Guardiako Eskolan plaza ezarri zuen, lau urte geroago zerbitzu aktiboan sartzeko. Lehenik Kataluniako itsasertzeko operazioen itsas dibisioan, non Gerra Karlistan hainbat arma-gertakaritan parte hartu zuen, eta geroago Habanako apustularitzan, kostazain desberdinetan fragata-alferez eta gero itsasontzi gisa zerbitzatuz.

Ameriketan sei urte eman ondoren metropolira itzuli zenean, eta itsasontzi-tenientearen lanpostura igota (1846ko urriaren 10a), zenbait ontziren agintea eman zioten, eta, lan horretan, Penintsulako eta Balear Uharteetako uretan eman zuen zerbitzua, eta, ondoren, Antilletan. Hara itzuli zen handik denbora batera, misio berezian, eta hainbat aipamen eta ohore jaso zituen. Penintsulan berriro, hurrenez hurren, almirantegoko ofizial, Armadako zuzendari nagusiaren laguntzaile eta Ingeniarien Komandantzia Nagusiko idazkari izan zen. Fragata-kapitain izatera sustatua, denbora batez Erredentzio eta Engaches Kontseiluko idazkari izan ondoren, Kubara bidali zuten berriro.

 Itsas Armadaren zerbitzuan 
Matanzas probintziako Itsas Armadako komandante eta portu horretako kapitain kargua betetzen zuen, baina 1865ean Itsas Armada ministroak, Armero jeneralak, zeinaren aginduetara egon baitzen Valcárcel Habanan Antilla Handian egin zuen lehen egonaldian, itzularazi egin zuen, bere zerbitzuak ontzi-kapitainaren mailarekin saritu zituen, konfiantzazko misio batzuk eman zizkion, eta Resolución fragataren agintea eman zion. Pazifikoko gerran parte hartu zuen, Pareja primero eta Méndez Núñezen aginduetara geroago, eta hainbat jardueratan nabarmendu zen (Valparaisoko blokeoa, Txileko hiru ontzi harrapatzea, Callaoko bonbardaketa), eta Armadako brigadier izateko aukera eman zioten.

Europara itzultzean, Cabo de Hornos lurmuturrean hain aldi gogor eta temati batek harrapatu zuen (1866ko apirila), ezen ontziak lema eta kanpoko ukondoa galdu baitzituen, eta alferrikakoak izan ziren Valcarcelek ontzia gobernatzeko espadilla bat eratzeko egin zituen saio guztiak, hamalau egunez garetean geratu zena, janaririk gabe eta eskorbutoaren biktima ziren tripulazio eta bidaiariekin (gerrako presoak). Jitoan, Lehoien uhartera iritsi ziren, eta handik txalupa batek Port Stanleyko kolonia britainiarrera iristea lortu zuen. Handik, ontzi batek Espainiako fragata atoian eraman ahal izan zuen, egoera kritikotik salbu. Matxurak konponduta eta hainbeste nekeren tripulatzaileak ordeztuta, Ebazpenak bidaiarekin jarraitu zuen, eta Rio de Janeiron bildu ahal izan zen gainerako eskuadrarekin. Valcarcelek zorion-adierazpen ofizialak eta gorespen orokorra merezi zituen, hain ibilbide epikoan egindako lanagatik. Errekonozimendu hori, are sutsuagoa, Cartagenan 1867ko abenduaren 31n egindako bidaian errepikatu zitzaion.

Itsas Armadako Aholku Batzorde Nagusiko kide izendatu zuten, eta Madrilen egon zen Septembrinoaren ondoren gorputz hori desegin eta almirantegoko fiskal militar kargua hartu zuen arte. Kontraalmirante mailara igoa (1869), Cartagenako departamentuaren eta Mediterraneoko eskuadraren agintea eman zioten, eta, beste misio batzuen artean, Genovara itsas dibisio batekin igarotzea agindu zioten, Maria Victoria erregina Espainiara eramateko, Amadeo I. errege espainiar berriaren emaztea, 1871-1872 biurtekoan, 1873ko udan gobernu zentralak Cartagena eta Cadizen kontrola galdu zuenean, eta bere itsas indar gehienak portu horietan eta bertako tripulazioak iraultza kantonalistari gehituta zeudelako, Valcarcelen esku utzi zuten Ferrol departamentuaren agintea, Madrilek kontrolatutako kapitain nagusi bakar gisa, eskura zituen itsas baliabideak berrantolatzeko misio laukoitzarekin.

 Politikaren hasiera eta Itsas Armada ministroko kargua 
Alfontso XII.a aldarrikatuta, eta Valcárcel Aholku Batzordeko kide izendatuta, Erregeordetza Ministerioak, Cánovas del Castillok bere gain hartuta, Notableen Batzordean sartu zuen, zeina, nazioaren izenean, Valentziara joan baitzen Erregeari harrera egitera, eta ondoren Madrilera lagundu zion. Matxinada karlistaren itsas blokeoan berriro okupatua, haren amaiera hurbil zegoela, gobernuak Habanako Apustuzainaren agintea eman zion, eta haren postu zailetik Martínez Campos eta Jovellar kapitain jeneralekin lankidetzan aritu zen Kubako sedizioa murrizteko, espainiar subiranotasuna eta normaltasuna erabat berrezartzea lortu arte (Zanjongo hitzarmena), Karlos III.aren Gurutzeta Handiekin eta Itsas Merituarekin egindako zerbitzuak sarituz. Penintsulara itzuli zenean, Itsas Armada Ministerioari esleitu zioten, hainbat eginkizun eta enkargu betetzeko; besteak beste, Kubarako Erreforma Batzordeko kide eta estatu-kontseilari. Garai honetan, Murtziako probintziako senatari ere aukeratu zuten (1881).

Almiranteordearen enplegura sustatua (1881eko apirilaren 14a), bere adarreko postu gorenak bete zituen Madrilen, 1883ko urriaren 13tik 1884ko urtarrilaren 18ra bitartean (Posada Herreraren kabinetea) Itsas ministro izan zelarik. Garai labur horretan, erreforma-plan zabal eta emankor bat jarri zuen abian, Batzorde batek koordinatua, eta Sail Teknikoko presidente izatera igaro zen ministro izateari utzi zionean.

Almirante mailarekin (1884tik aurrera), Cartagenako Departamentuko Kapitaintza Nagusiko agintea eman zioten, hamar urte beranduago erretiratu zen arte, denbora horretan Murtziako senatari izan zelarik hainbat legegintzalditan (1881-1892), biziartekoa 1893tik eta zuzenbide propioz 1899tik.

Valcárcel Manuela Ruiz de Apodacarekin ezkonduta zegoen, abizen bereko almirantearen alaba eta Cosme Damian Txurruka marinel ospetsuaren iloba.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Murtzia Eskualdeko jendea
Kategoria:Espainiako ministroak
Kategoria:Espainiako Itsas Armadako ofizialak
Kategoria:Espainiako senatariak
Kategoria:Lehen Karlistaldiko militarrak