Virgínia Leone Bicudo

Virginia Leone Bicudo (São Paulo, Brasil, 1910eko azaroaren 21a - ibidem, 2003) brasildar soziologo eta psikoanalista izan zen. Psikoanalistatzat hartzen den lehenengo ez-medikua izanik, funtsezkoa da Brasilen psikoanalisia egituratu eta instituzionalizatzeko. Soziologiaren arloan, aitzindaria izan zen arraza-harremanen azterketan, eta hori 1945ean bere masterreko hitzaldiaren gaia izan zen.

 Bizitza pertsonala 
Virginia Leone Bicudo Joana Leone etorkin italiarraren eta Teofilo Bicudo esklaboen ondorengoaren alaba izan zen. Joana Bento Augusto Almeidako koronel eta senatariaren umezaina izan zen, Bicudoren alaba adoptatua eta Teofiloren aitabitxia. Bicudo koronelaren laguntzarekin, Teofilo Posta eta Telegrafoetako enplegatu bihurtu zen, eta gero erakundera igo zen, São Pauloko agentzia baten zuzendari bihurtu zen arte. 

Virginiak Caetano de Campos Eskola Normalean ikasi zuen, Luz auzoan, São Paulo hirian. Eskola Normalaren ondoren, 1932an, São Pauloko Higiene Institutuan osasun-hezkuntzako ikastaroa egin zuen. Graduatu ondoren, Hezkuntza Departamentuko Eskola Osasun Zerbitzuko Batzordeko langile bihurtu zen, São Pauloko estatuko eskoletan higiene eskolak emanez, eta bertan soziologiaz interesatu zen. Soziologia eta Politika Eskola Librean hasi zuen Gizarte Zientzien ikastaroa, 1936an. 

São Paulon hil zen, 2003an, 93 urte zituela.

 Soziologoa 
1945ean, Soziologia eta Politika Eskola Libreko Soziologiako Maisutza lortu zuen, Oracy Nogueira eta Gioconda Mussoliniren klase berean. Estudio de tesis sobre actitudes raciales negras y mulatas en São Paulo (São Paulon arraza jarrera beltz eta mulatei buruzko tesien azterketa) defendatuz, arraza harremanez arduratu zen Gizarte Zientzietako graduondoko lehen lana Brasilen. Geroago, bere tesia berriro argitaratu da eta bere meritua da izaera biologikoko arraza-formulazioak baztertzea arraza kategoria sozial gisa pentsatuta.  

Virginia Leone Bicudok Brasilen arraza-diskriminazioa gizarte-harremanetan agertzeaz gain, izaera espezifikoa hartu zuela ikusi zuen: aurreiritzia zen, norgehiagoka zuzena minimizatzen zuena eta diskriminazioari buruzko kontzientziaren garapena eragozten zuena. Bere ikerketak defendatzen duen tesiaren arabera, zuriketan oinarritutako itxuraren irizpidea izango litzateke Brasilen gizarte beltza igotzeko aukeren determinatzaile nagusia. 

UNESCOk Brasilen duen proiektuan parte hartu zuen, Roger Bastidek eta Florestan Fernandesek koordinatuta, eta 1953an Anhembi aldizkarian argitaratutako "Actitudes de los estudiantes de grupos escolares en relación con el color de sus compañeros de clase (Eskola-taldeetako ikasleen jarrerak beren ikaskideen koloreari dagokionez)" txostena idatzi zuen. 

Brasilgo lehen unibertsitateko irakasle beltzetako bat izan zen, eta São Pauloko Unibertsitatean, Santa Casan eta Soziologia eta Politika Eskolan irakatsi zuen.

 Psikoanalista 
Virginia Bicudo entrenamendu medikurik gabeko lehen psikoanalista izan zen Brasilen. Bere analisia Adelheid Lucy Koch doktorearekin hasi zuen, Brasilgo Psikoanalisiaren Nazioarteko Elkarteak (IPA) akreditatutako lehen analistarekin. 1937an, Sao Pauloko Psikoanalisiaren Elkarte Brasildarraren (SBPSP) kide izatea eskatu zuen, eta eskubide osoko kide bezala onartu zen 1945ean. 1962an, Psikoanalisi Institutuko bigarren batzarreko presidente izendatu zuten, eta 1975era arte jardun zuen eginkizun horretan.

1970ean, Virginiak sei psikiatrako talde bati (Caiuby de Azevedo Marques Trench, Humberto Haydt de Souza Mello, Ronaldo Mendes de Oliveira Castro, Tito Nícias Rodrigues Teixeira de Silva eta Luiz Meyer) azterketa eta irakaskuntza ematen hasi zen Brasilian. Ondoren, taldea São Pauloko Elkarte Psikoanalitikoaren eskuetara pasa zen, eta gero  Brasilgo Gizarte Psikoanalitikoaren lehen taldea bihurtu zen. 

 Psikoanalisiaren hedatzailea. 
Virgínia Bicudok hainbat lan egin zituen Psikoanalisia Brasilen zabaltzeko. Prentsan zutabeak idatzi zituen, psikanalistaren funtzio sozialari buruz zituen ideiak defendatuz, eta Brasiliako Sociedad de Sicanalise elkartearen sorreran parte hartu zuen. Horrez gain, Revista Brasileña de Psivenise (RBP) aldizkaria sortzen lagundu zuen. 2004ko editorialean, aldizkari horrek "nazioarteko argitalpenak dituen Brasilgo lehen psikoanalistetako bat" bezala aipatu zuen.[3] 

 Liburuak 

 BICUDO, Virginia Leona. Gure mundu mentala São Paulo: Kultur hedapenerako brasildar erakundea, 1956.
 BICUDO, Virginia Leona. La comunicación no verbal como expresión de omnipotencia y omnisciencia. (Hitzik gabeko komunikazioa ahalguztiduntasunaren eta orojakintasunaren adierazpen gisa). Revista Brasileña de Psicoanálisis, São Paulo,37. liburukia, 4 zk., 983-992, 2003.

 Erreferentziak 

 Bibliografia osagarria 
 Tavolaro, Lilia. «Virginia Leone Pezon. Beltzen eta mulatoen arraza-jarrerak n. Marcos Chor Maiok antolatutako edizioa. São Paulo, Soziologia eta Politika argitaletxea, 2010, 192 or. »(PDF). Denbora soziala. 2015eko azaroaren 4an kontsultatua
 Frantzia, John the Baptist NF (2003). «Argitaletxea: psikoanalisia, atzo eta gaur». Brasilgo Psikoanalisi Aldizkaria. 37 (4). 2012ko urriaren 1ean kontsultatua}
 "Hitzik gabeko komunikazioa ahalguztiduntasunaren eta orojakintasunaren adierazpen gisa", Virginia Bicudoren artikulua RBPn
 Kanpo estekak 

Kategoria:Sãopaulotarrak
Kategoria:Afro-brasildarrak
Kategoria:Emakume soziologoak
Kategoria:Brasilgo soziologoak
Kategoria:Psikoanalistak
Kategoria:Emakume psikoanalistak
Kategoria:São Paulon hildakoak