Victorio García de Zúñiga

Juan Francisco Victorio García de Zúñiga (Virreinato del Río de la Plata, 1779ko azaroa – íd, 1834ko abuztua) Alderdi Federalari lotutako lurjabe, abokatu eta politikari argentinarra izan zen (diputatua, gobernu-idazkaria, Ogasun ministroa eta Legegintzaldiko presidentea behin eta berriz). Juan Manuel de Rosas eta Martin Rodriguez gobernadoreen gertuko laguntzailea zen.

 Biografia 
Juan Francisco García de Zúñiga brigadierraren eta Francisca Josefa Warnes anderearen (Manuel Antonio Warnesen alaba) semea izan zen, ondorioz, Ignacio, Martin, Manuela eta Martina Warnesen iloba. 

Jaioterrian egin zituen ikasketak, eta Txileko Santiagon doktoratu zen teologian. Bere familiaren soroak administratzeari ekin zion.

Montevideoko Matrize elizaren eraikuntza administratzeaz arduratu zen. Ingeles Inbasioak gertatu zirenean, emanaldi nabarmena izan zuen, eta Buenos Airesko Errekonkistan parte hartu zuen.

Maiatzeko Iraultzaren ondoren, infanteriako kapitain gradua aitortu zioten eta Montevideoko setioan parte hartu zuen, 1811. urtearen amaieran Buenos Airesera itzuliz. Bere azken jardun militarra izan zen.

Buenos Airesen eta Entre Ríosen ibili zen merkataritzan. Portugalgo Ekialdeko Bandaren inbasioa gertatu zenean Buenos Airesera bidali zuten laguntza eske, bere anaia Tomasek inbaditzaileei laguntzen zien bitartean.

Buenos Aireseko XX. Urteko Anarkian parte hartu zuen, eta kabildoaren ordez Ordezkarien Aretoa ezartzeko sustatzailea izan zen, probintziaren egungo legealdian; bere lehen diputatuetako bat izan zen. Alderdi unitarioa babestu zuen, garai horretan “alderdi ministeriala” bezala ezaguna zena, Martín Rodriguez gobernadorea babesten zuena. Merkataritza Auzitegiko presidentea izan zen. 1825ean, Bernardino Rivadavia presidenteak Ordezkarien Aretoa desegin ondoren, oposiziora pasa zen.

Rivadavia erori zenean, 1827an, desegindako Ordezkarien Aretoa jatorrizko kide ia guztiekin bildu zuen, horietako asko Manuel Dorregoren aldekoak. Bere lehen presidentea izan zen berrezarri zenetik, eta Buenos Aires Probintziako gobernadore izateko Dorregoren aukeraketaren buru izan zen.

1828ko abenduan, Juan Lavalle jeneralak Argentinako Gotorleku Babeslera erbesteratu zuen, Blanca badian, Dorrego eraitsi eta exekutatu baitzuen. Hurrengo urtearen erdialdean itzuli zen, eta Juan Manuel de Rosas gobernadore aukeratu zuen legealdiko kide izan zen. 1830ean Behartsu eta Adingabeen defendatzailea izan zen.

Rosasen lehen gobernuaren amaieran bere gobernu ministroa izan zen. Haren ondorengoak, Juan Ramon Balcarcek, Ogasun ministro izendatu zuen. Berehala hartu zuen gobernua Enrique Martinez jenerala buru zuen taldeak, eta batasunekoekin akordioa lortu nahi zuen. Osasun txarra aitzakiatzat hartuta, Garcia de Zuñigak uko egin zion karguari. Handik gutxira, Zaharberritzaileen Iraultza babestu zuen, baita Juan Jose Viamonte eta Manuel Vicente Mazaren hurrenez hurreneko hauteskundeak ere, gobernadore kargurako.

Bere lehengusina Maria del Carmen Garcia de Zuñigarekin ezkonduta zegoen. Alabetako bat, Clara, Tomas Manuel Anchorenaren emaztea izan zen.

Buenos Aires hirian hil zen 1834ko abuztuan.

 Bibliografia 

 Cutolo, Vicente, Nuevo diccionario biográfico argentino, 7 volumen, Ed. Elx, Bs. As., 1968-1985.
 Saldías, Adolfo, Historia de la Confederación Argentina, Ed. Hyspamérica, Bs. As., 1987.
 Barba, Enrique M., Unitarismoa, federalismoa, rosismoa, Ed. Pannedille, Bs. As., 1972.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Argentinako Estatuaren eraketaren historia
Kategoria:Argentinako politikariak