Placeres Castellanos Pan

Placeres Castellanos Pan (Ponte Caldelas, 1896ko urtarrilaren 11a - Vigo, 1971ko ekainaren 25a) Frantziako erresistentzian nazien aurka borrokatu zen maistra, erizain, kazetari eta gerrillari espainiarra izan zen.

 Ibilbidea 
Ramona Castellanos Pan eta Manuel Vidal Boullosaren alaba izan zen. Victor Fraiz Villanueva, maisu eta sindikalistarekin ezkondu zen, eta zazpi seme-alaba izan zituzten: Milagros, Salustiano, Consuelo, Victor, Vicente, Ramon eta Manuel.

1924an, Eskaletasunaren Jazarpen eta Errepresioaren Batzordeko eta Adingabeen Babeserako idazkari aukeratu zuten.

Vigoko Talde Sozialistako lehen emakume militantea izan zen (1933).

1936ko Estatu Kolpeak Madrilen harrapatu zuen, Nazioarteko Sorospen Gorriko ordezkaritza bateko kide gisa bidaiatu baitzuen batzar batera joateko. Haren senarra eta semeetako bat fusilatu zituzten. Madrazotarren kaleko haur-kolonia batean lan egitea erabaki zuen, eta, ondoren, Carabanchelgo haur-kolonia batean. Ume guztiak ebakuatu ondoren, erizain bezala lan egin zuen, lehenik Taranconen, "Frente del Jarama" ospitalean, gero Valdelatasetik gertu dagoen VI. Armada Kidegoko Ospitalean, non erizainen arduradun izendatu zuten.

Osasun kaskarra zuen, eta, horregatik, Valentziara joan behar izan zuen: Castellanosek. Nueva Galicia egunkarian argitaratu zituen bere gerra-idatzi batzuk, eta Solidaridade Galega Antifeixistaren idazkari lanetan aritu zen.
1939ko martxoaren 18an, Castellanos, laurogei bat lagunekin batera, Grauko portutik atera zen Frantziara joateko, laranjak garraiatzeko itsasontzi batean. Hilaren 30ean, Sète-n (Hérault) lehorreratu ziren, Frantziako Gurutze Gorriak hartu zituen eta La Corniche hondartzan dauden pabiloietan hartu zituzten, lekua errefuxiatuentzat egokitu eta gero.

Ekainaren 30ean Ceilhesen jarri ziren bizitzen. Eremu honetan Txekoslovakiako etorkinekin bizi izan ziren eta Castellanos herrialde honetako kontsulatuan Jakoubkova izen faltsuarekin erregistratu zen.

Ariègeko mugako departamentuan erizain lanetan hasi zen berriro. Han eskatu zioten gerrillari egiteko, eta onartu egin zuen. Franc Tireurs de l 'Intérieur-eko 3. Gerrilla Brigadan sartu zen 35.435 zenbakiarekin. Lotura lanak egin zituen, eta makientzako jakiak eta armak garraiatu zituen.

Alemaniarrek Rimonteko kuartelari eraso ziotenean, Unjoten gerrillari laguntzaile bat bizi zela jakin zuten. Alde egin behar izan zuen, eta, tarte batez, Espainiako familia batek hartu zuen Pamiersen. Azken egunetan, askapenaren aurretik Unjotera bidaiak egiten zituen, gauez zamak garraiatuz.

Askapenaren ondoren, eta Espainiako Alderdi Komunistarekin (PCE) harremanetan, Castellanosek UNEren konferentzia nazionalean parte hartu zuen, Tulousen, 1944ko azaroan. Ondoren, Marseillan jarri zen bizitzen, eta kazetari lanetan aritu zen.

Marseillako ordezkari gisa joan zen Emakumeen Nazioarteko Kongresura, eta hainbat nazionalitatetako aktibistekin egin zuen topo: Dolores Ibarruri, Muriel Draper idazlea, Ana Rosa de Martinez Guerrero argentinarra eta Inji Aflatoun egiptoarra.

1945ean, Castellanos bilera batera gonbidatu zuten, erbesteratutako galiziarrak politikoki antolatzeko. Enrique Líster, Manuel Portela Valladares, Xoán Xosé Plá eta berak Frantziako erbestean martxan jarri nahi zuten erakunde berri bati buruz hitz egin zuten. Horrela, urte horretako abenduaren 12an Bloke Errepublikano-Nazional Galiziarra eratzeko bilera deitu zen.

2021ean Vigon egindako mural batean jaso zuen aitortza.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Pérez Leira, Lois (2009). Mulleres da emigración (bilingüe: galego-castelán). Vigo: Grupo de Comunicación Galicia en el Mundo. ISBN 978-84-936759-9-8. 
 Quintas Alborés, Elsa (2008). Placeres Castellanos. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-260-2. 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Galiziarrak
Kategoria:Frankismoaren biktimak
Kategoria:Emakume gerrillariak
Kategoria:Maistrak
Kategoria:Emakume erizainak
Kategoria:Erresistentzia mugimendua Bigarren Mundu Gerran