Protoiaren erresonantzia magnetiko nuklear

Protoiaren erresonantzia magnetiko nuklearreko espektroskopia (1H EMN) teknika analitiko bat zeinetan erresonantzia magnetiko nuklearra aplikatzen zaien hidrogeno-atomoei konposatu baten egitura mugatzeko. Hidrogeno naturala erabiltzen denean, ia hidrogeno guztia 1H isotopoa izango da hots protoi bat duena nukleo gisa.

1H EMN espektroak disoluzioan erregistratzen dira eta disolbatzailearen protoiek ez dute interferentziarik eragin behar. Horrexegatik disolbatzaile deuteratutak usatzen dira, alegia, hidrogenoaren deuterio isotopoa (D) dutenak egitura, adibidez ur astuna (D2O) edo deuteraturako azetona (CD3)2CO. Karbono tetrakloruaren edo karbono disulfuroaren moduko hidrogenorik gabeko disolbatzaileak ere usa daitezke.

Historikoki, disolbatzaile deuteratuak tetrametilsilano (TMS) kantitate txiki batekin (normalean% 0,1) hornitu izan dira zeinak barne-erreferentzia gisa jokatzen duen protoi bakoitzaren lerrakuntza kimikoa mugatzeko.

 Lerrakuntza kimikoa 
Konposatu organiko gehienen 1H EMN kasuan espektroetan lerrakuntza kimikoa +14 eta -4 bitartekoa izaten da. Halaber, protoien artean spin-spin elkarrekintza gertatzen da eta akoplatuta daudela esaten da. Horrek ekartzen du karbono-atomo berari lotuta dauden protoien seinalea ez izatea tontor bakarra, bat baino gehiago baizik. Horrela, metiloak ez du tontor bakarra ematen protoiak karbono-atomo berari lotuta egonik ere, hiru tontor baizik. Bestalde protoien integrazio-kurbak protoi bakoitzaren ugaritasuna adierazten du.

Molekula sinpleek erresonantzia-espektro sinpleak izaten dituzte. Adibidez etil kloruroaren espektroak itxura hau du: 1,5 ppp-tan agertzen den hirukote bat eta 3,5 ppm-tan agertzen den laukote bat 3:2 proportzioan.

 Erreferentziak