Eduardo Bermúdez de la Reina

Eduardo Bermúdez de la Reina politikari, militar eta Gerra ministro espainiarra izan zen

 Biografia 

 Lehen urteak 
Bere gurasoak Fernando Bermúdez de Figueroa eta Maria de la Concepcion de Reina y Chocano izan ziren. 1844ko abenduaren 17an sartu zen Segoviako Artilleria eta Akademia Eskolan. 1847ko abenduaren 17an azpigadier bihurtu zen eta 1848ko abenduaren 18an tenienteorde ikasle. Urte horren amaieran utzi zuen Akademia, eta Eskola Praktikora igaro zen. 1850eko abenduaren 23an teniente izendatu zuten, eta Sanlucar de Barramedako 3. oinezko erregimentura igaro zen Montpensierreko dukeen eskolta gisa. 1851ko abenduaren 16an Hirugarren Departamentuko Montada Brigadara bidali zuten, Sevillan garniziokoa, eta 1853ko abuztuaren 15ean Infanteriako kapitain maila lortu zuen antzinatasunik gabe, grazia bereziz. 1854ko uztailaren 17an, Artilleriako komandante nagusiaren idazkari gisa, Domingo Dulce teniente jeneralaren aginduetara iraultza zela-eta Madrilera joateko Sevillan eratu zen dibisioan parte hartu zuen. Irailaren 1ean dibisioa desegin zuten arte bete zuen kargu hori, eta Madrilen geratu zen bere brigadako lehen baterian zerbitzua ematen. Azaroaren 4ko Errege Aginduaren bidez, infanteriako komandante-gradua lortu zuen, abuztuaren 11ko grazia orokorreko Errege Dekretuaren barruan. Abenduaren 11n, bere brigadaren laguntzaile izendatu zuten, eta, horregatik, Sevillara joan eta Brigada Nagusian sartu zen. 1855ean Montada Brigadako laguntzaile lanetan jarraitu zuen, eta azaroan Sevillako inspektoreordearen idazkari izendatu zuten joan den urteko ikuskapen-aldizkarian. Hiri horretan zegoen 1856ko uztaileko gertakariak gertatu zirenean, eta kapitain jeneralak izendatu zuen Malagara eta beste puntu nabarmen batzuetara joateko eratu zen operazio zutabean laguntzeko. 1857ko otsailaren 3an Segovian kantonatutako Kadeteen Brigadara bidali zuten. Urriaren 14an, Artilleriako kapitain izendatu zuten antzinatasunagatik, eta 5. departamentura bidali zuten. Abenduaren 27an, Batzorde Topografiko Zentralera joan zen, eta Madrilgo probintziako planoak jasotzeaz arduratu zen. 1858ko azaroaren 24an 3. Montada Brigadara bidali zuten, gero Zaragozara, gero Madrilera eta gero Segoviara.

 Espedizio Afrikara 
1859ko abenduaren amaieran, Afrikako talde espedizionarioarekin abiatu zen, eta Montada Brigadako bateria bat bidali zuen. 1860ko urtarrilaren 4, 8 (Armir ibaia), 10 eta 12ko borroketan nabarmendu zen, Ceutatik Tetuanerako bidean, Cabo Negron (urtarrilaren 14a), urtarrilaren 23 eta 31ko borroketan eta martxoaren 11 eta 23ko Tetuango guduetan. Horren ostean, 1860ko otsailaren 4an, Gobernuak Zalditeriako komandante gradua eman zion gerra-merezimenduengatik, eta San Fernando Ordenako 1. mailako gurutzea.

Kanpaina amaitu ondoren, Vicálvaro eta Madrilera bidali zuten. Hainbat destino eta batzorde izan zituen, ia beti Artilleriako Zuzendaritza Nagusiarekin lotuak, 1864ko maiatzaren 17ko Errege Aginduak hara bidali baitzuen. Espainiako mapa altxatzeko katastro-batzordeko brigadaburua, Tiro del Pardo Eskolako kapitaina eta Artilleriako Zuzendaritza Nagusiko ofiziala izan zen. 1866ko urtarrilaren 2an Villarejo de Salvanésen Calatravako eta Bailengo Zalditeriako Erregimentuen matxinadaren aurka eta urte hartako ekainaren 22ko Madrilgo gertakarietan esku hartu zuen, Zalditeriako teniente koronel graduarekin saritua izan zelarik. 1866ko uztailaren 10eko Errege Aginduaren bidez, Artilleriako komandante lanpostua lortu zuen antzinatasunagatik, 1868ko urriaren 4an, Armadako teniente koronel kargua lortu zuen fakultatibo- eta arma-zerbitzuengatik, eta, aldi berean, Gerra Ministerioko bigarren ofizial izendapena lortu zuen, hiru mila eta bostehun ezkutuko soldatarekin. 1868ko urriaren 23an Armadako koronel gradua lortu zuen, hilabete horretako 10ean ezarritako grazia orokorragatik.

1869ko konstituziogileetan, Ecija barrutiko diputatua izan zen, eta, ondoren, 1871ko eta 1872ko gorteetan, Carmonako barrutian, politika militarrari buruzko eztabaida batzuetan parte hartuz. 1869ko apirilaren 12an infanteriako koronel izendatu zuten zerbitzu bereziengatik, 1871ko urtarrilaren 5ean infanteriako koronel lanpostua eman zioten Gerra Idazkaritzan egindako zerbitzuengatik, eta apirilaren 4an Artilleriako teniente koronel lanpostua lortu zuen antzinatasunagatik. 1871ko maiatzaren 8ko Errege Dekretuaren bidez, Gerra Ministerioko bigarren ofizialaren karguari uko egitea onartu zitzaion, bateraezintasun politikoen ondorioz. Gorteetako diputatu gisa, 1871ko azaroaren 10eko Errege Dekretu baten bidez, Soldadutzako Erredentzio eta Krokatze Funtsaren Gobernu eta Administrazio Kontseiluko kide izendatu zuten, eta idazkari (abenduaren 2an) eta, ondoren, bitarteko presidente izan zen.

1872ko ekainaren 18an koronel izendatu zuten, eta Bigarren Karlistaldia hasi zenean, 1872ko otsailaren 26ko Errege Aginduak Iparraldeko Armadan Dorreko dukearen kuartel nagusian parte hartzeko erabili zuen. Maiatzaren lehen erdian, operazio militar nagusietara aurkeztu zen (Oroquieta, Ultzaina harana, Oñate, Irurzun, Mañaria), Zornotzako hitzarmenarekin kanpaina amaitu arte, eta, horren ondoren, maiatzaren 28tik ekainaren 2ra arte Bilboko Komandantzia Militarra aritu zen. Kongresuko eserlekura itzuli eta Erredentzio Kontseiluko idazkari kargua uzteagatik dimisioa eman ondoren, uztailaren 31n kanpaina-zerbitzuetarako brigadier izendatu zuten. Hilabete batzuk destinorik gabe egon ondoren, 1873ko irailaren 25ean Gerra Ministerioko lehen ofizial izendatu zuten, José Sánchez Bregua (Prim idazkariorde ohia) karterarako izendatu ondoren. Ministro honek ministerioko bitarteko idazkari nagusi izendatu zuen, eta kargu horretan Zavala eta Cotoner jeneralek baieztatu zioten. Bermudez de la Reinak berrantolaketa militarreko lan nekeza egin zuen gerra karlista eta kantonalaren une gorenean: desegindako Artilleria Gorputzaren birfundazioa, guztira ehun mila gizonen hiru bosten altxatzea, jantziak, ekipoa eta armamentua eskuratzea, operazio-armadak munizionatzea, batailoi berrien koadroak antolatzea, eta abar. 1873ko azaroaren 21eko Dekretuaren bidez brigadier enplegura bultzatu zen, bere zerbitzuen arabera, bereziki Iparraldeko kanpainan hartutakoak.

1874ko abuztuaren 29an, osasun-arrazoiengatik Gerra Ministerioko idazkari nagusiaren kargua utzi ondoren, irailaren 6an Kataluniako Armadako Estatu Nagusiko buru izendatu zuten, López Domínguezek zuzenduta, zeinarekin berrantolaketa lan eskerga egin zuen, eta Granollersen kantonatutako Lehen Mailako Lehen Brigadaren (Esteban) matxinatzea ito zuen. Gertaera militar nabarmenetan parte hartu zuen, hala nola Savalls eta Tristany buruzagi karlisten jazarpenean, 1874ko azaroaren 3an eta 4an Castelló de Ampudiaren aurkako erasoaren ondoren; Castellar de Nunchen ekintzetan, Puigcerdàko setioa altxatzean, karlistek Igualada eta Vichitxi egindako erasoak arbuiatzean, eta Montenegro eta Weyler dibisioek Bergako blokeoa kentzean.

1875eko urtarrilaren 2an López Domínguezek eta bereak dimisioa eman ondoren, ordezte-egoeran geratu zen. 1875eko uztailaren 17ko Errege Dekretuaren bidez, ofizial jeneralen egoera jorratu zuen Gerrako Aholku Batzordeko kide izatera igaro zen, ezohiko bokal gisa. 1875eko urriaren 20an Carmonako diputatu liberal gisa Kongresuan eseri zen, eta destinoaren zain geratu zen 1881eko otsailaren 25eko Errege Dekretuaren bidez Gerrako Aholku Batzordeko bokal izendatu zuten arte. Urte hartako azaroaren 10ean, landa-mariskal izatera igo zen, zerbitzuengatik eta zirkunstantziengatik, eta azaroaren 14an, Gaztela Berriko Armadaren 3. dibisioko komandante nagusi izendatu zuten.

Posada Herreraren kabinetean, bere lagun Lopez Dominguezekin Gerra Ministerioan, ministerioko idazkariorde izendatu zuten 1883ko urriaren 15etik 1884ko urtarrilaren 18ra arte. 1883ko urtarrilaren 18tik 1884ko urtarrilaren 28ra Gerra eta Itsas Armadako Auzitegi Goreneko kide hautatua izan ondoren, 1884ko otsailaren 4an Gerrako Aholku Batzorde Nagusiko Infanteriako Batzorde Bereziko presidente izendatu zuten, eta 1884ko urriaren 23an utzi zuen kargua. 1884ko ekainaren 9an, Kongresuan berriro ere Sevillako diputatu gisa sartu zen.

Erregeordetza aldarrikatu ondoren, Gerra Ministerioko idazkariorde izendatu zuten, 1885eko abenduaren 16tik 1886ko maiatzaren 10era arte. Gerra eta Itsas Armadako Kontseilu Goreneko Fiskaltza Militarrera igaro zen 1886ko abenduaren 29tik 1887ko otsailaren 2ra arte, eta Valentziako Kapitaintza Nagusiko bigarren kabo eta probintziako eta plazako gobernadore militarrera 1888ko urriaren 17tik 1889ko abuztuaren 23ra arte. Urte hartako abuztuaren 9an dibisioko jeneral izendatu zuten izen berriarekin, eta 1889ko irailaren 20an teniente jeneral gradua lortu zuen. 1889ko abuztuaren 23tik azaroaren 14ra arte Gerra Ministerioko Lehen Zuzendaritzako buru izan ondoren, 1890eko urtarrilaren 30ean Sagastak Gerra ministro izendatu zuen, uztailaren 5era arte bete zuen kartera. Kanpainari eutsi zion Senatuan, eta Daban jenerala atxilotu zuten. Madrilgo Kapitaintza Nagusia 1893ko urtarrilaren 6tik abuztuaren 30era arte hartu zuen, eta Lehen Armada Kidegoko komandante buru, Gaztela Berria eta Extremadurako kapitain jeneral, 1895eko martxoaren 17ra arte. Ondoren, Sociedad de Cría Caballar elkartearen presidente izan zen, hil zenean ohorezko postua betetzen zuena.

Alderdi Liberaleko diputatua ere izan zen, Logroñoko probintziako senatari hautatua 1889-1890 eta 1891-1893ko legegintzaldietan, eta biziarteko senataria 1893-1894ko legealditik, eta Goi Ganberako presidenteordea 1894-1895eko legegintzaldian.

1874ko martxoaren 29an ezkondu zen Julia Tassara y Massarekin (1895eko abuztuaren 19an hil zen), eta bigarren aldiz, 1896ko otsailean, Purificación de Madariaga Suarezekin. Hala ere, Candelaria Cartagena Teixidorren alargun gisa espediente bat dago, 1899ko martxoaren 4an ebatzia, hartzekoak bere umezurtz Isabel Bermudez Cartagenari helarazteko. Bere anaia Alexandro Isabel Katolikoaren Ordenako (1862ko otsailaren 25a) eta Karlos III .aren (1856ko martxoaren 11) zalduna izan zen. Bere anaia Teodoro Karlos III .aren komendadorea izan zen (1872ko irailak 22). Enrique anaia (Sevilla, 1830 – Bartzelona, 1890) jabetzaren erregistratzailea izan zen Alcala de Guadaira y Matanzasen, eta La Mano Invisible antzerki kritikaren astekariaren sortzailea Sevillan.

 Ohoreak 
Honako sari hauek jaso ditu, besteak beste: 

 Karlos III .aren Aginduaren gomendioa (1869ko azaroaren 22koa), matxinada karlista eta errepublikarrean Gerra Ministerioan egindako zerbitzuak aintzat hartuta; 
 San Fernandoren Ordenaren Errege eta Militarren Gurutzea (1860ko otsailaren 24ko Errege Agindua); 
 Afrikako kanpainaren oroimenezko domina (1860ko maiatzaren 10eko Errege Dekretua); 
 San Hermenegildoren Errege eta Militar Ordenaren gurutze xumea, 1866ko ekainaren 17koa (1866ko azaroaren 11ko Errege Agindua); 
 Karlos III.aren Errege Agindu goraipatuaren 1. gomendioa (1869ko azaroaren 22ko Errege Dekretua); 
 Meritu Militarraren 2. gurutzea.

 Kanpo estekak