Alberto Iturbe

Alberto José Iturbe (Buenos Aires, 1913ko maiatzaren 28a - íd., 1981eko urriaren 12a) argentinar ingeniaria eta politikaria izan zen eta Jujuy probintziako gobernadore izan zen 1946 eta 1952 artean.

 Biografia 
Jujuy probintziako familia batekoa zen, baina Hiriburu Federalean jaio zen. Miguel Iturberen semea zen, trenbidea probintzia horretaraino eraman zuen ingeniaria. Buenos Airesko eskola katoliko batean ikasi zuen eta 1938an jaso zuen ingeniari zibilarengandik Buenos Airesko Unibertsitatean.

Bi urtez lan egin zuen Nazioko Nabigazio eta Portu Zuzendaritzan, Errekatxoko Azterketa eta Obra Zuzendaritzan eta Ureztatze Zuzendaritza Nazionalean.

Jujuyn instalatu zen, eta Jujuy probintziako Herri Lanetako zuzendari nagusi izan zen 1940an. Gero, probintziako Bidezaintza Zuzendaritzako ingeniari buru izan zen. 1943ko Iraultzaren ondorioz sortutako gobernuak Herri Lanetako zuzendari izendatu zuen 1943ko urrian. Garai horretan hasi zen etxebizitzak eraikitzeko politika aktiboa; besteak beste, probintziako lehen bi "langile-auzoak" eraikitzen hasi ziren: Los Naranjos eta ekainaren 4a, biak San Salvador de Jujuyn. Juan Domingo Peron koronelarekin bat egin zuen jendaurreko figurazioaren hasieratik. Ondoren Alderdi Justizialista izango zenaren alderdia babestu zuen, eta bere adopzio probintziako gobernaziorako hautagaia izan zen.

Hauteskundeak irabazi ondoren, probintziako gobernua bere gain hartu zuen 1946ko maiatzaren 18an, Juan José Castro gobernadoreorde zuela. Deigarria da bere gain hartzeko data ez zela bat etorri Peron presidentearenarekin; bi aste aurreratu zen. 1946ko otsaileko hauteskundeek garaipen handia eman zioten, botoen ia %70 bereganatuz.

Garai berri horretan, Jujeko Estatuak meatzaritza bultzatu zuen: 1945ean lortu zuten lehen burdin isurketa Zapla Labe Garaietan. Tabako-jarduera ere sustatu zen, eta probintziako bide-sarea nabarmen zabaldu zen. San Salvador de Jujuyk forma berriak hartu zituen, Jubilazioen Kutxarena bezalako eraikinekin eta auzo berriekin, hala nola, Los Naranjos edo Ekainaren 4ko auzoa (egungo Almirante Brown). Herri-lanen artean, eskolak eraikitzea nabarmendu zen, bai landa-eremuetan, bai hiri-eremuetan, non jantokiek funtzionatzen baitzuten eta baliabide urriko ikasleei bekak ematen baitzitzaizkien.

Bere gobernuan zehar obra publiko ugari eraman zituen aurrera, bereziki etxebizitza, ospitale, ibilbide eta eskolei dagokienez. Enpresa handiak ere behartu zituen, bereziki industria arlokoak, langileei etxebizitza duinak ematera. Termas de Reyes Hotela ere probintzializatu zuen, baliabide urriekin gaixo zeuden haurrak berreskuratzeko, eta, ondoren, Eva Perón Fundazioari eman zion. Herri Lanen Lau Urteko Plana aurrera eraman zuen, probintzia osoko osasun- eta hezkuntza-eremu ahuletan arreta jarriz, batez ere Quebrada eta Puna eskualdeetan, eta arreta berezia jarri zuen urbanizazio-lanetan (edateko ura zabaltzea, hustubideak zabaltzea, zolaketa, etab.). eta eraikin eta lokal publiko desberdinetako eraikuntzetan. Gobernu lasaia eta egonkorra izan zen Iturberena. Bestalde, bere gobernuan zegoela, probintziako produkzio-profilean funtsezko eraldaketa bat gertatu zen, Zapla Labe Garaietan altzairuaren ekoizpena sartu zenean.

1949. urteko Konstituzio Nazionalaren erreformaren zigorrak barne hartzen zuen estatuetako eta probintzietako kargu exekutiboak aldi berean berritu behar zirelako xedapena, eta erabaki zen Iturberen agintaldia luzatzea —haren xedapen iragankor baten bidez— 1952ko ekainaren 4ra arte, bi urtera, gehi kargu hori hartzea Peronenari aurreratu zitzaion bi asteetara.

1952an senatari nazional izendatu zuten bere probintziarengatik, eta bere agintaldian Herri Lanen Batzordeko eta Etxebizitzen Ganbera Biko Batzordeko presidente izan zen; Senatuko behin-behineko presidente ere izan zen urtebetez.

1955eko ekainean bere bankuari uko egin zion Garraio Ministro izateko, baina kargu hori hiru hilabetez baino ez zuen bete, urte bereko irailean Iraultza Askatzailea izeneko estatu-kolpea gertatu zenean uko egin baitzuen.

Peronismoaren proskripzio urteetan Bolivian erbesteratu zen. Jujuyra itzuli zenean, debekatutako alderdiaren buru izan zen, Jose Humberto Martiarena antolatzaile aktiboak lagunduta. 
1962an Komando Superior Peronistako idazkari nagusi izendatu zuten.

Buenos Airesen hil zen, 1981eko urrian.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Argentinako erbesteratuak Bolivian
Kategoria:Buenos Airesen hildakoak
Kategoria:Argentinako ingeniariak
Kategoria:Argentinako politikariak