Biwa

japoniar musika tradizionaleko egurrezko instrumentua da. Trastedun masta laburreko lautea bezalakoa da, pipa izeneko txinatar instrumentu tradizionalaren oso aldaera antzekoa. Biwa Benzaiten erlijio sintoistako suge zuriaren jainkosaren tresna da.

 Historia 
Biwa Txinatik Japoniara Nara Aroan (k.o. 710-759) iritsi zen. Garai honetako bost tresna kontserbatzen dituzte Shōsōinen, Japoniako altxor nazionalaren etxean. Horietako bat bost sokako  motako adibide arraro bat da, erdialdeko Asiako ohiko gaiekin apaindua, gamelu bat barne. Tresna hau, ziur aski, bakarra da Asian bere motakoen artean. Garai haietan, europar trobadoreen antzeko biwa interprete alderraiak,  izenez ezagutzen zituzten.

Biwa musikaren interpretazioa ia desagertu egin zen Meiji Aroan, mendebaldeko musika eta instrumentuak hedatu ahala.

 Motak 
Batez ere sei mota biwak daude: hari kopurua, sor ditzaketen soinuak, plektro mota eta horien erabileraren araberakoak. Biwa afinazio tenperatuan jotzen ez denez, tonuak ahalik eta nota puntualenetik hurbiltzen dira.

Hona hemen:
 Biwa klasikoak
- , lau hari eta lau trastekoa,  gagakun erabiltzen dena.
- , lau harikoa, mantra eta abesti budistetan erabiltzen dutena.
 Edo Aroko biwak
-  edo Hey-kioku, lau hari eta bost trastekoa.
- , lau hari eta lau trastekoa. Oso ezaguna zen samuraien artean, arma moduan ere erabiltzen zutenek.William P. Malm, Traditional Japanese Music and Musical Instruments
 Biwa modernoak
- , lau hari eta lau trastekoa edo bost hari eta bost trastekoa.
- , bost hari eta bost trastekoa.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Pultsatutako hari instrumentuak
Kategoria:Japoniako musika tresnak