Suceso Luengo

Maria del Buen Suevento Luengo de la Figuera, ezagunagoa Suceso Luengo izenez (La Bóveda de Toro, Zamora, 1864ko azaroaren 19a – Espainia, 1931) zamorar maistra eta idazlea izan zen.

 Bizitza 
La Boveda de Toro (Zamora) herrian jaio zen, eta bertan, ziurrenik, familia giro onak bultzatuta, literaturaren esparruan eta beste emakume batzuen prestakuntzan gailentzea ahalbidetu zion beharrezko hezkuntza jaso zuen.

 Ibilbide profesionala 
Mota askotako jardueretan parte hartzen ahalegindu zen emakumea izan zen, Sorian hasi, eta gero Habanan (Kuba) zein Malagan jarraitu. Literatur lehiaketetan parte hartu zuen, era askotako foroetan hitzaldiak eman zituen, hezkuntza eta literaturan parte hartzeko zentroak sortu zituen, eta ez zuen baztertu prentsan kolaboratzea. Literaturarekiko, pedagogiarekiko eta Concepción Arenalen zein Emilia Pardo Bazánen adierazle nagusia zen feminismo hasiberriarekiko interesa piztu zitzaion.

Maistra eta idazlea, Soriako Maistren Eskola Normaleko zuzendaria izan zen 1890era arte. Urte horretan, Habanako Eskola Normalera eraman zuten, eta bertan izan zen 1898ra arte, Kubak independentzia lortu zuen arte.

1899an Malagako Maistren Goi Eskolako zuzendari izendatu zuten, eta kargu horretan aritu zen 1910era arte. "La Normal" eskolako zuzendari izendatu zutenean, oso harrera ona izan zuen hirian eta bere lan-esparruan. Oso gertuko laguntzaileak izan zituen, hala nola María Solo de Zaldívar (Eskolako aurreko zuzendaria), Teresa Aspiazu, Aurora Larrea eta Escuela Aneja la Normal eskolako zuzendaria, Francisca Luque de Pezzi.  Garai hartan, berak lan egiten zuen ikastetxea hainbat erreforma eta berrikuntzaren eragilea izan zen irakaskuntzan, gero heziketa ofizioan aritu zirenentzat. Tokiko erakundeek ere lagundu zuten beren proiektuekin, eta elkarlan hori elkarrekikoa izan zen. Haurren Babeserako Probintziako Batzordeko, Lehen Irakaskuntzako Batzordeko, Instrukzio Publikoko Batzordeko eta Zuhaitzaren Jaia antolatzen zuen Batzorde Exekutiboko bokala izan zen.

 Berrikuntza pedagogikoa eta emakumeen eskubideak 
Politikoki, ildo erreformista liberal-kontserbadorearen defendatzailea izan zen. Bere biografia emakume burges bati mendearteko elkarteak esleitutako paperaren hausturarekin lotuta dago. Jaso zuen prestakuntza eta kulturari esker, lanbidean aritzeaz gain, independentzia ekonomikoa lortzea ahalbidetu zion, baita adierazteko eta hausnartzeko gaitasuna ere, eta balio horiek ikasleen artean irakasteko gaitasuna.

Bere hezkuntza-diskurtsoa 98ko krisiak markatu zuen, eta uste zuen hezkuntza eta kultura herrien arma zirela, aurrerapenaren bultzatzaileak zirela. Hortaz, Jean-Jacques Roseau, Johann Heinrich Pestalozzi, Spencer, Labra, Posada … eta Espainiako feminismoaren aitzindarien ildoari jarraitu zion. Baina, zalantza barik, bere irakaskuntza jardunaren arrastorik sakonena katolizismo soziala inspiratzen zuen ideien korrontekoa zen. Aita Manjon-en Ave Mari-ko eskolak bisitatzen zituen aldian behin Granadan, non abade horrek Sacromonteko haur baztertuei bere txirotasun-ingurunean erakusten baitzien, aire zabalean eta metodologia intuitiboa jarraituta. Bai Manjon bai Giner de los Rios bat zetozen alderdi batean: heziketaren helburua ez zen heztea, gizon osoak heztea baino. Horixe izan zen bere gain hartu zuen pentsamoldea berak irakasten zuen kolektiboarentzat: emakumeentzat.

1902an, Maistren Goi Eskola Normaleko zuzendari zela, emakume batek Malagako Zientzia Elkartean azaltzen zuen lehen hitzaldia eman zuen.

Berrikuntza pedagogikoaren lan nabarmenena bere ekintza-eremuan izan zen: Maistren Eskola Normala. Jarduerak (suediar gimnastika barne, bisitak eta txangoak), zientzia- ikasketa praktikorako laborategiak, liburutegia, ikasgai bakoitzerako berezko metodologien eskakizuna, irakasleen espezializazioa, ikasgaien kontzentrazioa edo ordutegien murrizketa.

Hori guztia Anteproyecto de Organización de Escuelas Normales de Maestras (Maistren Eskola Normalak Antolatzeko Aurreproiektuan) jaso zen, 1903an Teresa Aspiazurekin batera egindakoa.

Berdintasun juridikoa eta emakumeen lanerako eskubidea lortzeko kultura eta ezagutzarako sarbidea beharrezkoa zirela jakinda, ezjakintasunaren aurka borrokatzeko konpromisoa hartu zuen. Hala ere, feminismo ekonomikoa izan zen, eta klase ertaineko emakume ezkongabeak lan produktiboaren munduan sartzea zuen helburu. Hortaz, planteamendu erreformista bat izan zen, baina, hala ere, ohiko gizarte-parametroak hausten zituen, eredu berri bat eta emakumeentzako bizi-itxaropen berriak proposatzen baitzituen.

1909an, Malagako Merkatarien Elkartean emandako hitzaldi batean, bere ideia feministak argi eta garbi azaldu zituen eta klase ertaineko emakume ezkongabeen lanerako eskubidea aldarrikatu zuen, sektoreko profesionalei haiek kontrata zitzaten eskatuz, "denak ez direlako ezkontzen" eta, era berean, gurasoak hiltzen zirenean, duintasunez bizirauahal izateko lana beharrezkoa zutelako.

Habanan bizi izan zen zortzi urteetan, egunkari eta aldizkari literarioetan kolaboratu zuen, besteak beste, El Fígaro, El Hogar, La Unión Constitución, El Comercio eta La Epoca egunkari mexikarrean, eta El Diario de la Marina erredaktorea izan zen.

Espainiara bueltan, porrotaren zapuztearekin eta kultura falta eta gaitasun eza uztartuta zihoazen ziurtasunarekin. Nostalgiak jota, Paslofilo izeneko klub bat sortu zuen Malagan. Izen hori jarri zitzaion Palos de la Frontera herritik abiatu baitziren Amerika deskubritu zuten ontziak. Bere helburuen artean, emakumeengan abertzaletasuna goraipatzea, Latinoamerikako literatura hedatzea eta klub berriak sortzea zeuden, bai bertan, bai Itsasoz Haraindian. Malagan 1915 eta 1916 artean ezaguna izan zen klub hori Maistren Eskola Normalari eta Merkataritza Ganberari lotuta zegoen.

Perfekzio katolikoaren idealaren eta erreformismo kontserbadorearen artean, corpus teoriko bat egin zuen, 1902an argitaratua izan zen Pedagogia Soziala izenburuarekin. Bertan, hezkuntza ""todos por todos" planteatzen du. Ideia utopiko horrek agerian uzten zuen klase menderatzaileak biztanleria ordenatu, normalizatu, bideratu eta produktibo bihurtu behar zuela, eskola aparatu sozializatzaile gisa erabiliz.

 Lanak 
Ez zion inoiz idazteari utzi. Gaztetan, bere irakaskuntza lana Soriako Lore Jokoak bezalako literatur lehiaketa probintzialetan parte hartzearekin txandakatzen zuen.

1917an Madrilen argitaratu zuen Pasajeras poesia lana, non mistifikazioak, sublimazioak eta mistizismo paisajistikoak, bere gaztelar sustraietara itzultzearekin batera, 98ko mugimendutik  oso hurbil kokatzen duten.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak  

Kategoria:Zamorarrak
Kategoria:Espainiako irakasleak
Kategoria:Maistrak
Kategoria:XX. mendeko Espainiako idazleak
Kategoria:XX. mendeko emakume idazleak
Kategoria:Gaztelaniazko idazleak