Alice Coffin

Alice Coffin (Tolosa, Garona Garaia, 1978ko apirilaren 29a) frantziar feminista eta LGBT kazetari eta aktibista da, Europako Lesbianen Konferentziaren eta LGBT Kazetarien Elkartearen (AJL) sortzailekidea. 2020tik Pariseko Kontseiluko hautagai ekologista da. Gehiengoaren kide gisa dago bertan. Alice Coffin eztabaida eta mehatxu bizien erdian egon izan da bere adierazpenengatik.

 Biografia 

 Prestakuntza 
Alice Coffin Tolosan (Garona Garaia) jaio zen, 1978ko apirilaren 29an.. Sei neba-ahizpen artean zaharrena, aeronautikako ingeniarien alaba da. Alice Coffin Parisko 12. barrutian hazi zen.. Parisko Panthéon-Sorbonne Unibertsitatean filosofia eta Bordeleko Ikasketa Politikoen Institutuan zientzia politikoak ikasi ondoren, Kazetarien Prestakuntza Zentroan lizentziatu zen, 2004an, eta kazetari bihurtu... 2017an, Fulbright beka bat eman zioten,  proiektuarekin, "neutraltasun frantsesa" kontzeptua eta horrek gutxiengoen ordezkaritzan duen eragina dituena ardatz...

2010ean, La Barbe kolektiboan militatzen hasi zen, Colette Coffin, bere amarekin bat eginez.. Haien ekintza modua zetzan ia esklusiboki gizonezkoek osatutako bileretara gonbidatzea euren burua edo gonbidaraztea aurpegia bizarrez estalita bilera horiek eteteko. Adibidez, batzar orokorretara gonbidatuak izateko, sozietateen akzioak erosten zituzten..

 Karrera eta ibilbide politikoa 
2012tik 2020ra, Alice Coffinek kazetaritza irakatsi zuen, Parisko Institutu Katolikoan (ICP)..

2013an, LGTB Kazetarien Elkarteko (AJL) sortzailekide izan zen, eta lehendakarikide, eta Out d'or-eko lehen ekitaldia aurkeztu zuen... Europako Lesbianen Konferentziaren* kide eta sortzailekidea da, Les Dégommeuses kolektiboaren parte da, baita Lesbiennes d'Intérêt Généralekoa ere, lehen zuzkidura-funtsa feminista eta lesbiana, Suzette Robichon eta Élisabeth Lebovicirekin batera, besteak beste..

2019an, Genevan, lesbianen ikusezintasunari buruzko mahai-inguru batean parte hartu zuen..

2020ko ekainaren 28an, zinegotzi hautatu zuten Parisko 12. barrutian, Paris en commun-Ecologie pour Paris zerrenda elkartuan.. Zerrendak biltzen zituen, batetik, Paris en commun (alderdi sozialistaren zerrenda) lehen itzuliko zerrenda —lehen itzulian, lehenengoa, botoen % 33,39rekin— eta Ecologie pour Paris 12 zerrenda —laugarrena, botoen %11,95arekin—; Alice Coffin bigarren horretan zegoen...

2020ko irailean, Grasset argitaletxearekin Le Génie lesbien liburua argitaratu zuen, hainbat hedabidek misandro gisa hauteman edo aurkeztutako panfleto lesbikoa, zeinek jaso zuten "gizonak ezabatu" nahi lituzkeela esan zuela... Argitalpen horren ondorioz, bere aurkako erreakzio bortitzak jasan behar izan zituen hainbat hedabidetan...

2020ko irailaren 4an, ICPk adierazion ez ziola kontratua berrituko, Le Monden arabera, ez baitziren bateragarriak bere militantismoa, ikusgarriegia haien iritziz, eta establezimenduaren balioak...

2020ko urrian, Théâtre du Châtelet-eko (Paris) zuzendaritza batzordean sartu zen..

Sandrine Rousseau babestu zuen 2021eko presidentetzarako hauteskundeen aurretik antolatutako 2021eko primario ekologistan.. EELVko hautesleek ez zutenez Sandrine Rousseau hautatu, Alice Coffinek Jean-Luc Mélenchonen alde egin zuen, eta bere alde bozkatu zuen presidentetzarako hauteskundeetako lehen itzulian..

2021eko ekainaren 2an, Parisko Kontseiluko bilera batean, Alice Coffinek ikuskizunetan zenbat emakume zeuden zenbatzea eskatu zuen dirulaguntzak nora bideratu erabakitzeko, eta horrek eztabaida mediatiko berri bat piztu zuen.

 Christophe Girard-i buruzko jarrera 
2020ko martxoan, udaleko hauteskunde-kanpainan, Anne Hidalgoren aldeko jarrera hartu zuen, Christophe Girard Parisko exekutiboan izendatzearen aurka, eta ohartarazi zion: «Girard, ez da posible, ez da gertatuko, ekintzaile feministak zure aurka izango dituzu». 2020ko uztail amaieran, Raphaëlle Rémy-Leleurekin batera, orduko Kultura diputatua zen Christophe Girardek Gabriel Matzneff idazle pederasta sostengatu izana salatu zuen mugimenduaren lidergoa hartu zuen. Christophe Girardek diputatu karguari uko egin zion gero, salaketa horren ondorioz, eta Gabriel Matzneffekin egindako hiru afari Parisko Udalak ordaindu izanaren ordain-txartelak agertu zirelako, baina bere eserlekuari eutsi zion Eiffel Dorrearen ustiaketa-enpresako administrazio-kontseiluan (Sete)......

2020ko uztailaren 24ko Parisko Kontseiluan, Didier Lallement polizia prefetak alkateorde ohiari omenaldia egin zion, eta entzuleek txalotu zuten. Alice Coffin zutitu, eta "Lotsa! Lotsa!" oihukatu zuen, soinua moztu aurretik.. Anne Hidalgok ekintza hura salatu zuen, eta judizialki ekingo ziola iragarri zuen, Parisko udaletxea "pedolandia" gisa kalifikatu zutela adieraziz egindako "irain publiko larriengatik". Ordutik aurrera, Alice Coffin eta Raphaëlle Rémy-Leleu udal gehiengotik kanpo egotzi zituen.... Audrey Pulvar Parisko alkateordeak ere hautetsiaren jarduna kritikatu zuen.. The New York Times egunkarian, Alice Coffinek honela azaldu zuen: "Boteredun gizonen jopuntuan gaude -oso gaizki hartua da hori Frantzian-. Etapa berri bat da, lehen feminismoan praktikatzen zenarengandik ezberdina da"..

Alice Coffin feminista tradizional batzuen kritiken jomuga ere izan da, hala nola Michelle Perrot feminismoaren historialariarena, zeinak Girarden aurkako mobilizazioa honela deskribatzen zuen France Interren: "Gehiegikeria horrek emakumeen aldeko kausa kaltetu bakarrik egin dezake". Le Journal du Dimanchen argitaratutako zutabe batean, Élisabeth Badinterrek adierazi zuen Coffinen pentsamendu-korronteak "mundu totalitario batera bakarrik eraman dezakeela"... Aldiz, Laurence Rossignol PSko emakumeen eskubideen ministro ohiak babestu egin zuen, eta hau adierazi: "Feministak ez badira erradikalak, ez ditugu entzuten. '#Metoo'ren ostean, garai berri batean sartzen ari ginela uste zuten feministek. Hala ere, Darmanin Barne Sailean izendatu zutenean ikusi genuenez, erresistentzia handia dago. Beraz, are ozenago garrasi egiten dute". Camille Froidevaux-Metterie filosofo feministarentzat -The New York Timesek egin zion elkarrizketa-, afera honek kristalizatzen du "gaur egungo feminismoaren zatiketa nagusia: 'sexu-indarkeriaren aurkako borroka hau benetan borrokaren muina bihurtu duten feministen arteko tentsioa' eta asmo horietarako 'gortasun erlatiboa' erakusten duen establishement politiko feministaren artean".

Christophe Girarden aurka hartu zuen jarrera mediatizatuaren garaian, Interneten berriro agertu zen RT France katean 2018an egindako elkarrizketa baten bideoa, eta horrek eskandaloa eragin zuen. Alice Coffinek hau adierazi zuen: "Senarrik ez edukitzeak hein batean bermatzen dit bortxatua ez izatea, hila ez izatea, jipoitua ez izatea".. 2020ko urrian, Alice Coffinek esan zuen damutu zela bere esanen "formari dagokionez, baina ez edukiari dagokionez", eta gogorarazi zuen "ezkontza barruko indarkeriaren" egia estatistikoa.

Interneten berragertu ostean, Alice Coffin ziberjazarpen eta bortxaketa-eta heriotza-mehatxuen jomuga izan zen, eta horrek poliziaren babespean jarri behar izatera eraman zuen. Twitterren #JeSoutiensAliceCoffin hashtaga sortu zen, berari babesa agertzeko.. .

Alice Coffinek bere jarrera-hartzeak asumitzen zituela adierazi zuen, eta  gogorarazi zuen bere egiten zuela MLFren sortzaileetako bat den Christine Delphy soziologoaren esaldia: "Feminista bat exageratzeaz akusatua denean, bide onetik doa".

2022ko urtarrilaren 28an, Christophe Girarden aurkako difamazio eta irain publikoengatik inputatu zuten.

Martxoaren 14an, beste sei feministekin batera agertu zen Parisko Zigor Auzitegian.

 Le Génie lesbien 
2020ko ikasturtearen hasieran, Alice Coffinek Le Génie lesbien argitaratu zuen. Liburua tradizionalki gizonezkoei lotutako jeinuaren nozioa berreskuratzen saiatzen da, emakumeen ekarpena, bereziki lesbianena, eta haien trebetasunak azpimarratzeko. Halaber, defendatzen du kazetaritza ez dela neutrala eta giltzapetze-papera jokatzen duela, LGBTQIA+ pertsonaia publikoak armairutik atera ez daitezen. Alice Coffinek gogor jo zuen, bere esperientzia profesionaletik elikatuta, kazetari frantsesek homosexualitateari buruz aurrez aurre eta zirkunlokuziorik edo asmakizunetatik pasatu gabehitz egiteko duten zailtasunaren aurka. Alice Coffinen ustez, horrek erakusten du erredakzioetan aniztasuna gehiago sustatu beharra.

Alice Coffinek begirada kritikoa du gizonak gehiengoa diren botere lekuekiko. Emakumeen aurkako indarkeriaren funtzionamendua zein den xeheki azaltzen du, hiztegi erradikala erabiliz, eta sexuen arteko gerra bati buruz hitz egiten du izen hori aipatu gabe, eta 2000ko hamarkadaren hasieratik emakumeen aurkako indarkeria kasu guztiak biltzen ditu, besteak beste MeToo mugimendua eta feminizidioak.

20 Minutes-ek bere liburuaren izenburuaren esanahiaz galdetuta, Alice Coffinek azaldu zuen lesbianek modu aktiboan parte hartu dutela momentu historiko askotan eta, bere ustez, lesbianen jeinua eta savoir-faire lesbiana bat badagoela espazioa eta arauak zalantzan jartzeko..

 Liburuaren harrera 
Liburuak eztabaida sortu zuen, batez ere erradikaltzat jo zen aipu batengatik: gizonek sortutako lanak gehiago ez irakurtzeko, begiratzeko edo entzuteko erabaki pertsonala. Hainbat irakurlek ezinulertua adierazi zuten adierazpen horrek eragindako erreakzioen bortizkeriaren aurrean, liburuak ñabardurak dituela iritzita gogoratzen diren pasarte bakarrek erakusten dutenaren aldean.. Arrêt sur images web-orriak ere galderak egin zituen: "Telebistako platoetan diotena sinetsiz, proposatzen duena da 'gizonak ezabatzea'. Zer esan nahi du erreakzio mediatiko horren indarkeriak?".

Eztabaida hira egilearentzat ziberjazarpen berri baten forma izatera iritsi zen, bortxaketa- eta heriotz-mehatxuetaraino iritsiz.

Pauline Delassus eta Caroline Fourest kazetari lesbiko eta feministek, baita bere burua feministatzat duen Marlène Schiappa ministroak ere, publikoki kritikatu zuten aipu hura, frontalegia dela iritzita.. Caroline Fourestentzat liburua bitarra eta esentzialista da, eta, Delassusen iritziz, panfletoa kaltegarria da kausa feministarentzat.

Pauline Delassusek baieztatu zuenez, "panfletoa" hain da "gehiegizkoa, ezen kaltegarria baita defendatu nahi duen kausarentzat".. Caroline Fourestek zioen "bera ere harritzen duela ikuspegi esentzialista, bitar eta mendekuzale horrek, urteetako iraultza sotila hondatzen baitu eta topiko antifeministak lausengatzen. [...] Feminismoak jeinua du, eta lesbianismo politikoak ere bai. Baina ez gara jenialak lesbianak izateagatik. Eta beldur naiz liburu honek hori erakusten ez ote duen". Marlène Schiappak arriskutsu eta kezkagarritzat jo zituen ideiak salatu zituen... Libération, aldiz, damu zen ministroak Coffinen hitzak ebaki izana, "izan ere, Le Génie lesbien liburuan, Coffinek ez baitu esaten gizonak "ezabatu" behar direnik, besterik gabe, desagerrarazi beharko balira bezala, baizik eta "geure buruetatik, gure irudietatik, gure irudikapenetatik ezabatu behar ditugula, geure burua emakume gisa eraikitzeko".

Le Parisieneko Jannick Alimiren ustez, liburuak Pariseko udaletxean sozialisten eta ekologisten arteko tirabirak areagotzeko arriskua izan zuen, Anne Hidalgo, unibertsalismoaren aldeko feminista gisa, Coffinen ideietatik urrunduta.

Europe 1 irratiko Pauline Jacotek galdezkatuta, liburuaren irakurle emakumeek liburuaren alde positiboa, salbatzailea eta askatzailea azpimarratu zuten.. Clémentine Gallot egile feministaren ustez, liburuaren inguruko polemikak Coffinen ikuspuntua zehatz-mehatz demostratzen du, eta azpimarratzen zaila dela entzunaraztea eta adieraztea ezinezkoa dela emakume batek gizonez paso egin nahi izatea. Horren harira, Clémence Allezard kazetariak #choisirlesfemmes traola jarri zuen martxan urriaren 3an, emakumeek egindako lanak bildu eta ikusgai jartzeko...

2020ko urriaren 17an, On est en direct saioan, Laurent Ruquier-ek barkamena eskatu zion publikoki Alice Coffini, komunikabideetako polemikan parte hartu izanagatik, eta aitortu zuen ez zuela liburua irakurri Coffin bera gonbidatu zuen emankizuna baino lehen, eta Paris Matcheko kritika bakarrean oinarritu zela. Irakurri ondoren, adierazi zuen liburuak ñabardura gehiago dituela hari buruz esandakoak baino.

 Bizitza pribatua 
Alix Béranger-engandik bereizia, Alice Coffin Silvia Casalinorekin (Yuri ezizenez ezaguna) da bikotean orain, zeina espazio ingeniaria, zuzendaria eta gidoilaria baita.

 Argitalpena 

 Le Génie lesbien, Paris, Éditions Grasset, 2020, 240 or. (ISBN 978-2-246-82177-9)

 Ohoreak 

 Saiakera feministaren saria, Causette, 2021 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 .

Kategoria:Tolosarrak (Okzitania)
Kategoria:Emakumeen eskubideen aldeko ekintzaileak
Kategoria:Feministak
Kategoria:Frantziako feministak
Kategoria:Lesbiana feministak