Dámaso Berenguer

Damaso Berenguer Fusté, Xauengo kondea, espainiar militar eta politikari bat izan zen, Indar Erregular Indigenen sortzailea eta Ministroen Kontseiluko presidentea «Dictablanda» deiturikoan (1930-1931).

 Biografia 

 Lehen urteak 
San Juan de los Remediosen (Kuba) jaio zen 1873ko abuztuaren 4an. Dámaso Berenguer Benimeliren semea, Callosa de Ensarriá (Alikante) eta Dolores Fusté Ballesterosena, Habanakoa, 1889an Iberiar penintsulara joan zen Akademia Militar Nagusian sartzeko. Zalditeria Akademian ikasketak amaitu ondoren, 1893an bigarren tenientearen lanpostura bultzatu zuten. 1894an bere jaioterrira itzuli zen Kubako independentisten aurkako kanpainan parte hartzeko eta, une horretatik aurrera, bere bizitza borroka militarretan murgilduta egon zen. 1895eko uztailean igo zuten lehen teniente, eta 1896ko otsailean kapitain, hogeita bi urte zituela, borrokan erakutsitako ausardiagatik. 1898ko abuztuan komandante mailara igoa. 1899ko otsailean ezkondu zen Ana Elizalderekin. Kubako gerra amaitu ondoren, Andaluziako kapitain jeneralaren landa-laguntzailea izan zen, eta Almansa eta Erreginaren erregimentuetan lan egin zuen. 1906an, Zaldiketa Eskolako irakasle izatera pasa zen, eta Taktika Batzordean heziketa taktikoko araudi bat idazten parte hartu zuen. 1909ko ekainean teniente koronel mailara igo zuten.

 Arrakastak eta porrotak 
1911n, urte horretako ekainaren 30ean sortutako Melillako Indar Erregular Indigenen zuzendaritza agindu zitzaion. Espainiako Marokon zuen postuan askotan esku hartu zuen militarki: Arruit mendian, Taurit Narrichen, Beni Sidelen eta abar. Borroka guztietan trebezia eta trebetasuna erakutsi zituen, eta koronel maila eman zioten (1912ko otsaila). Gainera, ohorezko kondekorazio ugari lortu zituen, hala nola Maria Kristinaren eta San Hermenegildoren gurutzeak. Brigadako jeneral izendatu zuten "kanpainan egindako meritu eta zerbitzuengatik" (1913ko ekainaren 20an), eta ospe handia izan zuen arlo militarrean. Ondoren, Malagako Gobernadore Militar izendatu zuten (1916ko otsailean), eta, bi urte geroago, dibisioko jeneral izendatu zuten. Lehenik, Gerrako Idazkariordetza agindu zioten (1918ko uztailean), eta, ondoren, Gerra Ministerioa, García Prieto eta Romanonesko kondea buru izan zituzten ondoz ondoko bi gobernuetan (1918ko azarotik 1919ko urtarrilaraino).

1919ko urtarrilaren amaieran, Marokoko Espainiako goi komisario izendatu zuten, eta postu horretatik protektoratuaren lurraldea behin betiko baketzeko asmo handiko plana diseinatu zuen. Hasierako arrakasta batzuk lortu zituen, hala nola Xauen hartzea 1920ko urrian, zeinaren bidez Alfontso XIII.a erregeak 1929an Xauengo konde titulua eman zion. 1921eko urtarrilaren 3an biziarteko senatari izendatu zuten.

Hala ere, Berenguerrek zuzendutako operazio guztia behera etorri zen Annualeko hondamendiarekin (1921). Gaizki planifikatutako eta nolabait ausartegi jokatzeak (tropa eskasak, arma zaharkituak eta egoera txarrean zeudenak, etsaiaren gotorlekuaren ezjakintasuna) Abd el-Krim buru zuten riftar harken porrota eragin zuen. Prozesatua eta bere erantzukizunengatik zerbitzutik banandua, amnistiatu eta birgaitua izan zen 1923ko iraileko Primo de Riveraren estatu-kolpearen ondoren. Zehazki, Primo de Riveraren diktadurako Direktorio Militarrean, arduragabekeria-delituen dekretu bidez amnistiatu zuten, eta handik gutxira teniente jeneral ere izendatu zuten. Gainera, Erregearen Etxe Militarreko buru izendatu zuten (1924).

 Monarkiaren erorketa 
1930eko urtarrilean, Primo de Riverak erretiratzean armadaren laguntza eman zion, eta erregeak Berenguerri gobernua eratzeko eta sei urteko diktadurak aldatutako egoera politikoa normalizatzeko eskatu zion. Urtarrilaren 30ean gobernu berria eratu zen, eta bertan, lehendakaritzaz gain, Gerra Zorroa ere bere gain hartu zuen. Gobernu honengan jarritako itxaropenak, normaltasun konstituzionalera itzultzeko, "dictablanda" bezala ezagutuko zena, errepublikaren aldekoengan eta diktadurak baztertuak izan ziren talde monarkikoengan ere erori ziren. Horien asmoa da legedi horren berrikuspen zabala egitea, bai eta diputatu, zinegotzi eta katedradun kargugabetuak karguetara itzultzea ere.

Adorea lasaitze aldera, Berenguerrek adierazi du gobernu berriak herrialdea baketzea eta normaltasun konstituzionalera itzultzea nahi duela, eta, besteak beste, hauteskunde orokorrak deituko dituela agindu du. Horren aurka daude alderdi tradizionalak, diktaduraren parentesiaren ondoren zuhaitzik gabe geratu direnak. Urteetako errepresioaren ondoren askatutako langile mugimenduak protestak areagotzen ditu eta desordena publikoak areagotzen dira. Alderdi errepublikanoek bat egin zuten monarkiaren erorketa eragiteko, eta 1930eko abuztuan Donostiako Ituna sinatu zuten. Urte bereko abenduan, altxamendu militar batek Errepublika ezarri nahi zuen. Jakan, eta bertako buruzagiak, Galan eta Garcia Hernandez kapitainak, fusilatu zituzten, saiakerak porrot egin ondoren.

Hainbeste zailtasun ikusita, Berenguerrek 1931ko martxorako hauteskunde orokorrak deitu zituen, baina ordezkari politikoek erantzun zuten ez zutela inoiz hauteskunde horietan parte hartuko, abstentzioa eskatuz. Romanonesko kondea bezalako monarkikoek ere ez zioten jaramonik egin proposamen horri: gehienek Berenguerrek eta Alfontso XIII.ak beren postuak uztea besterik ez zuten nahi. Hala, 1931ko otsailaren 14an, Berenguerrek eta bere gobernuak dimisioa eman zuten, eta, horren ondorioz, Alfontso XIII.ak ordezko bat bilatu zuen etsi-etsian, bere baldintzarik gabeko lagunen ezezkoak jasoz — Maurako dukea, Romanonesko kondea eta Alhucemaseko markesa —, egokiagotzat jotzen zituzten beste gizon batzuek aholkatu baitzioten. Lehen kontsultatua José Sánchez Guerra izan zen, baina hasiera batean uko egin zion. Ondoren, Melquíades Álvarezekin saiatu zen, baina hark ere uko egin zion. Hala ere, Alfonso XIII.ak zorte hobea izan zuen Sánchez Guerrarekin egindako hurrengo saiakeran, errepublikarrak eta sozialista moderatuak integratzeko eskaera onartu ondoren, baina hauek uko egin zioten monarkiarekin edozein motatako itunak ezartzeari, eta ezezko horren ondoren, buruzagi kontserbadoreak behin betiko uko egin zion benetako eskaintzari. Beraz, azkenean, Gerra Ministerioan premiazko bilera egin ondoren, Berenguer gobernuko presidente karguaren ordez Aznar almirantea jarri zen, kontzentrazio monarkikoko gobernu baten buru izan zena, eta Berenguer bera Gerrako ministro izaten jarraitzen zuena.

Gobernu berriak bide mailakatu bat ezarri zuen Espainian «normaltasun konstituzionalaren» itzulera ezartzeko: apirilaren 12an udal hauteskundeak egingo ziren, maiatzaren 3an hauteskunde probintzialak izango ziren eta ekainean Gorte Konstituziogile batzuetarako hauteskunde orokorrak egingo ziren 1876ko Konstituzioa ordezkatuko zuen Konstituzio berri bat idazteko.

Hala ere, monarkiak ez zion eutsi lehen hauteskunde-probari ere, eta errepublikaren garaipenaren aurrean erori zen Espainiako hiri nagusietan. Hala izan zela esan izan da, landa-eremuak kontrolatzen zituen hauteskunde-jauntxokeria ezin zelako eman. Jakina da 1931ko udal-hauteskundeek 1931ko apirilaren 14an Espainiako Bigarren Errepublika aldarrikatzera eraman zutela, baina horretan Miguel Mauraren maniobra politikoak garrantzi handiagoa izan zuen, berak bere memorietan kontatzen duen bezala (Así cayó Alfonso XIII, 1962). Autore horren arabera, ordu batzuk geroago erregimen berriaren behin-behineko gobernua izango zenaren kideek baztertu egiten zuten laster boterera igotzea, eta hilabete batzuk geroago egin beharreko hauteskunde orokorretan edo haietatik aterako ziren Gorte Konstituziogileetan pentsatzen zuten. Josep Plàren kontakizuna (Madrid. El advenimiento de la República, 1933) bertsio horrekin bat dator.

 Azken urteak 
Errepublika ezarri ondoren, agintari errepublikarrek espetxeratu egin zuten Berenguer, diktaduran izan zuen paperagatik. Berenguer Carlos Blanco Pérez Segurtasuneko zuzendari nagusiaren aurrean aurkeztu zen Madrilen, eta hark uko egin zion kartzelan sartzeko agindua sinatzeari; Angel Galarza Errepublikako fiskalak sinatu zuen azkenean espetxeratzea. Segoviako Alkazarrean giltzapetuta zegoen azken presoa izan zen. Auzitegi Gorenean auzipetu zuten 1932an, eta ondoren amnistia eman zioten 1934ko biurteko erradikal-lagatzailean. Harrezkero, bizitza publikotik aparte egon zen, eta 1936ko uztaileko estatu-kolpe militarrean parte hartzea ez zen garrantzitsua izan. De la Dictadura a la República (1946) izeneko memoria-liburua argitaratu zuen eta Madrilen hil zen 1953an, tronbosi baten ondorioz.

 Lanak 

 La guerra de Marruecos. Madrid. Libr. Fernando Fe. 1918.
 Campañas en el Rif y Yebala. Notas y Documentos. Años 1921-22 Madrid. Sucesores de Regino Velasco. 1923.
 Campañas en el Rif y Yebala (2 vols) Madrid. Ed. Arés. 1948.
 De la Dictadura a la República. Madrid. Ed. Plus Ultra. 1946

 Kanpo estekak 

Kategoria:Espainiako jeneralak
Kategoria:Rifeko Gerrako militarrak
Kategoria:Kubako Independentzia Gerrako protagonistak
Kategoria:Espainiako katolikoak
Kategoria:Espainiako ministroak
Kategoria:Espainiako gobernuburuak
Kategoria:Espainiako kondeak