José Villalba Riquelme

José Villalba Riquelme militar espainiarra izan zen, irakaskuntza militarra modernizatu eta eskolako gorputz-hezkuntza bultzatu zuena. Hirugarren Gerra Karlistan eta Filipinetako, Kubako eta Maroko espainiarreko gerretan parte hartu zuen, eta Allendesalazarreko gobernuan Gerrako ministro izan zen 1919 eta 1920ko hamarkadetan. Era berean, lan handia egin zuen gai militarrei buruzko idazle gisa.

 Biografia 
Rafael de Villalba Aguayoren semea zen, Puerto Ricon destinoa zuen osasun militarreko lehen laguntzaile medikoa, eta Adelaida Riquelme O 'Crowleyrena (okerreko moduan O' Cruley, O 'Crouley edo Veranleyrena zenbait dokumentutan), Cadizkoa eta Espainiako hainbat hiritako Eskola Normaletako zuzendaria. Hiru anaia izan zituen, Carlos, Ricardo eta Isabel. Carlos Villalba Riquelme Montalbanen (Kordoba) jaio zen 1854ko abenduaren 9an, eta Luisa Escudero Requejorekin ezkondu zen Sevillan 1879an; zerbitzu-egintzan hil zen Surigaon (Filipinak) Isabel 1893an Toledoko Santiagoko komendadoreen komentuan aritu zenean.

Espainiara militarrak eman zituzten bi dinastiei lotuta, Espainiari militarren beste belaunaldi batzuk eman dizkion dinastia baten sortzailea izan zen, sei seme-alabetatik abiatuta (Ricardo Villalba Rubio, Antonio Villalba Rubio, José Villalba Rubio, Álvaro Villalba Rubio, Fernando Villalba Rubio eta Carlos José Villalba). Jose Riquelme eta Lopez-Bagoren lehengusua ere bazen.

Hamalau urte zituenean, bere aitak, Osasun Militarreko komandante gradua zuenak, Puerto Rico uhartera eraman zuen, eta Infanteriako Armako kadete gisa sartu zen 1870eko urriaren 17an. 1873ko urriaren 28an alferez-mailara igo zuten.

Luz Rubio Rivasekin ezkondu zen, eta lau alaba izan zituen: Luz, Adela, Víctor Martínez Simancas, María Luisa eta Isabelekin ezkondua. Gainera, sei seme izan zituen, guztiak Espainiako Armadako militarrak: Ricardo Villalba Rubio, Antonio Villalba Rubio, José Villalba Rubio, Álvaro Villalba Rubio, Fernando Villalba Rubio eta Carlos José Villalba.

 Infateriako akademia 
1883an, lehen aldiz, Toledoko Infanteriako Akademiara bidali zuten, eta bertako zuzendari izatera iritsi zen. Bertan, Gorputz Hezkuntzari buruzko bere ideiak praktikan jartzeko aukera izan zuen, bereziki heziketa militarraren zerbitzura, baina baita eskola-hezkuntza orokorraren zerbitzura ere. Urtebete lehenago idatzi zuen bere lehen liburua, Nociones de fortificación de campaña é idea de la permanente (1882), urte askoan Akademiaren ikasketa-liburu gisa erabili zena, eta horregatik zoriondu eta saritu zuten.

Akademiaren zerbitzuak hobetzea, kadeteen ikasketak hobetzea eta gorputz-hezkuntzaren bidez haien praktikak hobetzea izan ziren Villalba jeneralaren kezka profesionalaren hiru ezaugarri nagusiak, bai hasierako irakasle, ikasketa-buru eta zuzendari izan zen garaian, eta, ondoren, Gerrako ministro.

 Irakaslea 
1892tik 1898ra hainbat arlotako irakasle izan zen: "Taktika militarra", "Tiroa", "Geografia eta Historia militarra", "Kontabilitatea", "Trenbideak", etab. Kadeteen instrukzioan izandako arduragatik nabarmendu zen.

 Zuzendaria 
1907tik 1912ra Akademian eman zuen bigarren irakaskuntza-aldian egin zuen lanik emankorrena, erakunde horren ikasketa-planak eraberritu eta berrantolatu baitzituen, teniente koronel, ikasketaburu eta, ondoren, koronel zuzendari gisa. Azken teknika militarrak Akademian sartzeko interesa eta garai hartan behar zituen ikasketa-plan berrien aplikazioa izan ziren Infanteriako Akademiaren eta, ondoren, Armada osoaren irakaskuntza-jardueraren eta jarduera berritzailearen ardatza.

Bere lan onagatik, ikasketa-poltsa (beka) batekin saritzen da, eta bi kapitaini ematen die, Suediara joan daitezen herrialde horretan ematen diren gorputz-hezkuntzako metodoak ikastera.

Espainian zeresan handia emango duen kadete bat sartu zen garaia da, Francisco Franco Bahamonde diktadorea, gerora diktadorea gogoratuko zuena bere heziketa militarrean eragin handiena izan zuena eta Rifeko Gerran armak egiteko aukera eman ziona, berari zuzendu baitzitzaion Marokon borrokan ari zen bere 68. erregimentuan sartzeko eskatzeko.

Eragin horrek jokabide militarraren oinarriak erakutsi zizkion gerran eta bakean.

 Espainiako Infateriaren ereserkia 
Garai hartan erabaki zuen Akademiari ereserki bat ematea, eta kadeteen artean musikari bat zegoela jakinda, Fernando Díaz Giles, lan hori egitea agindu zion. Fausto García Pérez tenientearen aginduz atxilotutako ziegan astebete igaro ondoren, gazteak anekdota-pasarte bat bete zuen, eta, horren ondorioz, Infanteriako Akademiaren ereserkia konposatu zuen, gero Espainiako Infanteria osoarena izango zena.

Akademiako destinoetako mediak Camilo García de Polavieja kapitain jeneralaren landa-laguntzaile militar izendatu zuten, eta harekin adiskidetasun-harreman sendoa izan zuen.

Garai hartan, Frantziako maniobra militarretara joaten zen, eta Gerrako ministro izendatzen zutenean hasiko zen etorkizuneko erreforma militarrean baliagarri izango zitzaizkion ideiak ateratzen zituen. Frantziako Ohorezko Legioko ofizial eta ganberako aitoren seme izendatu zuten, Alfontso XIII.a erregearen jardunarekin.

 Rifeko gerra 
1912. urtean Afrika 68. erregimenturaAfrikako 68. erregimentuko ereserkia bidali zuten koronel. Bertan, Francisco Franco Bahamonde bigarren tenienteak esertzeko eskatu zion, eta eman egin zioten. Horrela, ofizial afrikanista gisa hasi zuen bere ibilbidea.

Gerra eta gudu garaia da, eta Villalba koronelak eta bere erregimentuak aktiboki parte hartzen dute horietako askotan, bere nagusien aintzatespena lortuz.

Une jakin batean, agintariak Ahmed al-Raisuli Kabiliako buruzagiarekin hitz egiteko eskatu zion, Espainiaren laguna izatetik hari aurre egitera igaro baita. Elkarrizketa horretan, Rifeko buruzagi hori espainiarren aliatu bihurtzea lortu du, eta horrek, azkenean, bizia kostako dio, Abd el-Krim buruzagi matxinoak ez baitio kuartelik emango harrapatu eta hil arte.

1912ko urte berean, brigadako jeneral izendatu zuten, baina ez zuen gerra-egoera aldatu, baina bai bere erantzukizunak; 6. Eskualdeko Kapitaintza Nagusiko Estatu Nagusiko buru eta Melillako Komandantzia Nagusiko tropen inspektoreorde izendatu zuten, eta, ondoren, hiri horretako Arbitroen Batzordeko presidente.

 Gerra ministro 
1915ean Laracheko komandante jeneral izendatu zuten eta 1916an gerrako merituengatik dibisioko jeneral izatera igo zuten.

1919an, Allendesalazarreko gobernuak Gerrako ministro izendatu zuen, eta garai labur baina probetxugarri honetan jarri zituen praktikan berrikuntza militarrari buruzko ideiak.

 Gimnastikako Eskola Nagusia sorrera 
Toledoko Gorputz Hezkuntzako Eskola Nagusia sortu zuen eta armada sakonki berrantolatzen hasi zen. Horren lehen neurria "Atzerritarren Herena" sortzea zen, izen horrekin ezagutu baitzen Legioa lehen garaietan.

 Legioaren sorrera 
1919ko abenduan, Toledoko hirian gorputz-hezkuntza eta heziketa aurremilitarra sustatzeko erakunde bat sortu zen, Soin Hezkuntzako Eskola Nagusia, Gimnastikako Eskola Nagusia izenez aldatua, eta bultzada handia eman zion irakaskuntzaren adar horretako irakasleen prestakuntzari, bai arlo militarrean, bai hezkuntzan.

1920ko urtarrilaren 28an Atzerritarren Herena sortu zen errege-dekretu bidez:

Atzerritarren Herena izenarekin unitate militar armatu bat sortuko da, eta unitate horretako kideak, hartzekoak eta araudia Gerrako ministroak finkatuko ditu. Villalbak sinatutako testu hau aski da borrokarako indar hau martxan jartzeko.

1920ko otsailaren 9an, Oviedoko gobernadore militarrak Villalba jeneralaren telegrama bat jaso zuen, non jakinarazten baitzitzaion urtarrilaren 31ko R.O. bidez, plantillan zuen destinoari eutsiz, José Millán-Astray teniente koronelak Atzerritarren Heren sortu berria antolatzeko eginkizuna beteko zuela.

 Annualgo hondamendiaren aurreikuspena 
Villalba jeneralak memorandum bat bidali zion erregeari (Javier Tusell historialariak horren berri ematen du Alfontso XIII .aren biografian). Memorandum horretan, Afrikako armada espainiarrak zituen gabezien berri eman zion, baita gabezia horiei aurre egiteko abian jarri behar ziren formulen berri ere. Formula horiek ezin izan zituen gauzatu, Allendesalazar gobernuak eta harekin batera bere kargua eta bere proiektua erori zirelako. Hurrengo urtean egiaztatu ahal izan zen Villalbak bere txosten luzean azaldutakoa egiazkoa zela, Annualgo hondamendia jeneralak agerian utzitako gabeziengatik gertatu baitzen.

 Gobernadore militarra 
1920an, Gibraltarko Zelaiko gobernadore militar izendatu zuten, garai nahasian. Protesta eta greba orokor ugari izan zituen, eskualde horri bereziki eragiten ziotenak. Diplomaziaz jardun zuen Haitzeko agintari ingelesekin, eta, horregatik, Alfontso XIII.a erregeak zoriondu zuen, eta Jurgi V.a errege britainiarrak kondekoratu, San Migel eta San Jorge ordenako zaldun komendadore izendatu baitzuen, Sir tratamenduarekin.

1923an, Alacantek senatari izendatu zuenean, Annualeko hondamendi guztiarekin topo egin zuen, eta Ordezkarien Ganberan Juan Picasso González jeneralaren aldeko hitzaldi zirraragarri bat eman zuen, ausarkeria arduragabea leporatu baitzioten.

1920 eta 1924 bitartean Gerra eta Itsas Kontseilu Nagusiko kide izan zen. Irakaskuntza militarraren erreformarako Batzordeko presidentea ere izan zen

 Batzar Nazionalaren kidea 
1927an, Miguel Primo de Riverak Villalba jenerala sortu berria zen Aholku Batzar Nazionaleko kide izendatzea erabaki zuen, Estatuaren ordezkari gisa, Errege Dekretuaren 18. artikuluaren arabera.

 Heziketa fisikoa 
1925ean, arlo horretan egindako lana aitortzeko, Gorputz Hezkuntza eta Heziketa Aurremilitarra aztertu eta arautzeko Ministerio arteko Batzorde sortu berriko presidente izendatu zuten. Urte horretan bertan, Batzorde horretan bere zeregina hobeto bete zezan, Frantzian, Alemanian, Italian, Belgikan, Suedian eta Austrian gorputz-hezkuntzaren azken aurrerapenak aztertzeko pentsioa jaso zuen.

Lan taktiko militarrak idatzi zituen batez ere, eta horietako asko Akademia Militarreko irakaskuntza-testuak izan ziren frankismoa ondo sartu arte. Hala ere, gorputz-hezkuntzari buruzko lanen ekoizpenean ere nabarmendu zen. Lan horietako batzuk idatzi zituen, hala nola Herrialdeko elementu armatuetako ariketa fisikoen beharrei buruzko txostena, edo beste batzuk bultzatu eta zabaldu zituen, hala nola Infanteriarako Gimnastikako Behin-behineko Araudia (1911), Armadarako Heziketa Fisikoko Araudia (1927), soldaduaren heziketa fisikorako Kartilla (1927) eta, Haurrentzako Gimnastika Kartilla (1924), eskola-heziketa fisikorako.

Kartillaren doktrina pedagogikoa oinarri hartuta, haren agindupean hainbat ikastaro antolatu ziren Maisuentzako Gorputz Hezkuntzan espezializatzeko, eta, horrela, Espainian sistematikoki antolatutako gorputz-hezkuntzari buruzko lehen etengabeko prestakuntza-plana izan zen.

1929an, Miguel Primo de Rivera diktadoreak Gorputz Hezkuntza, Hiritar eta Aurremilitarren Zerbitzu Nazional sortu berriaren zuzendari izendatu zuen.

 Azken urteak 
1933tik jarduera militarretik erretiratuta, 1936an miliziano talde bat bere etxera joan zen txekiar batengana eramateko asmoz. Hori saihesteko, britainiar misio diplomatikoak legazio diplomatikoaren maila eman zion Villalba jeneralaren etxeari, eta gerra osoan zehar jagole militar ingeles batek zaindu zuen jenerala. Madrilen hil zen 1944ko azaroaren 25ean, eta Toledoko Sagrarioko Andre Mariaren hilerrian lurperatu zuten.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak