Plasmopara viticola

Plasmopara viticola Peronosporaceae familiako oomizetea da, mildiu eragiten duena. Zentzu hertsian, 
parasito bat da, eta, beraz, ezin da laborategian kultibatu bitarteko sintetikoetan.

Protista honen bizi-zikloa izugarri konplexua da. Neguan oospora izenez ezagutzen den egitura batean irauten du, edo negua mizelio formakoa bada mahatsondoaren (Vitis vinifera) lore-begien barruan edo hosto iraunkorretan. 12 °C inguruko giro-tenperatura lortzen denean, oospora ernatu eta esporangio bat eratzen du, haizearen bidez sakabanatu daitekeena. Esporangio bat ernetzeko, euria behar da, ernetze horren ondoriozkoak zoosporak baitira.

Zoosporen mugikortasuna dela eta, hau da laborantzarako arrisku gehien duen aldia. Baldintzak egokiak badira — euria eta 12 °C-ko batez besteko tenperatura — zoosporak landarearen estometatik gertu jartzen dira, enkistatu egiten dira eta hozi-hodia osatzen dute, estomaren bidez sartzen dena. Hozi-hodi hori estomaz azpiko barrunbean garatzen da, eta ostalariaren inbasioarekin jarraituko duten lehen hifak sortzen dira. Hifak tabikatuta ez daudenez, hifa sinzitio bat da eta, beraz, zelula bakarreko organismotzat hartzen da.

P. viticolak berezitasun handia du ostatu-hartzailearentzat, eta, beraz, ezinbestekoa da mahatsondoa izatea, eta ez beste landare mota bat, infekzioa garatzeko. Mahatsondoaren barruan dagoenean, protista hori mahatsondoaz elikatzen da haustorioak sortuz. Mizelioa garatu ondoren eta baldintzak egokiak direnean, protistak zoosporangioak sortzen ditu berriro, oso adartuak, eta estometatik ateratzen dira. Esporangioak osorik askatzen dira, barruan zoosporak dituztela. Helduak daudenean, kanpora ateratzen dira eta zoosporak mahastietan jartzen dituzte. Baldintza klimatikoek okerrera egiten dutenean protistarentzat, gametangioak sortzen dira mizeliotik abiatuta: oogonio femeninoa eta anteridio maskulinoa bereizten dira, eta, beraz, ugalketa sexualaren fasea gertatzen da. Aurrekoaren nukleo meiotiko batek oogonioaren barruan obozelula bat ernalduko du, eta egitura erresistenteko oospora bat izango da, horma lodikoa, negua lurrean edo ostalariaren barruan igarotzen duena.

Protista horren bizi-ziklotik ondoriozta daitekeenez, baldintza klimatikoen mende dago, eta, oro har, udaberri hezeak eta epelak behar ditu, baita uda beroak eta ekaitz sarriak ere.

Talde honen sailkapen taxonomikoari dagokionez, konplexua dela esan behar da, duela gutxira arte onddoen erresuman sailkatu baitira. Organismo-talde horren funtsezko ezaugarrietako bat da pareta zelularrean oso kitina gutxi dutela (batzuetan ez dute izaten); talde horri oomizete esaten zaio.

 Bibliografia 
 Agrios "Fitopatología". 2. ed. Editorial Noriega. Limusa, Mexiko, 1991.
 Arias, A et al. "Los parásitos de la vid, estrategias de protección razonada". Ministerio de Agricultura, pesca y alimentación. Mundi-prensa, Madril 1992.
 Bovey et al "La defensa de las plantas cultivadas". Omega, Bartzelona 1984.
 Person R.C y Goheen A.C (1996) "Plagas y enfermedades de la vid". Mundi-prensa, Madril.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Oomycota
Kategoria:Fitopatologia