Julia Martínez

Julia Martínez Fernández, Julita Martinez bezala ere ezaguna (Santander, Kantabria, 1931ko abenduaren 5a) kantabriar aktorea da, Ezaguna egin zen Hay un camino a la derecha (1953), La familia, bien, gracias (1979) eta Estudio 1 (1965) saioetan.

 Bizitza 
Artean haurra zela, Bartzelonara joan zen gurasoekin, eta deklamazio- eta interpretazio-eskolak jasotzen hasi zen, 40ko hamarkadaren amaieran agertoki batean debuta egin zuen arte.

1951n Madrilera joan zen eta Ladislao Vajdaren Ronda española filmarekin hasi zen bere zinema ibilbidean. Pantaila handian egindako ibilbidea, baina, ez zen diskretutik pasatu, eta, besteak beste, Francisco Rovira Beletaren Hay un camino a la derecha (1953) nabarmentzen da. Film horretan egindako lanarengatik, urte hartan, Donostiako Nazioarteko Zinemaldian emakumezko aktore onenaren saria jaso zuen. Nabarmentzeko beste lan batzuk Juan de Orduñaren El último cuplé (1957) eta Los ángeles del volante (1957) dira.

Hirurogeiko hamarkadaren hasieran, pantaila handitik alde egitea erabaki zuen, eta, une horretatik aurrera, antzerkian eta telebistan ibilbide askoz sendoagoa finkatzea. Pantaila txikiko figura ospetsuenetako bat bihurtu zen, eta, hurrengo urteetan, TVEk telebistaz emandako antzezlanetan parte hartu zuen, Estudio 1 eta Novela espazioen bidez, besteak beste.

Hala ere, erabateko arrakasta 1967an Carmen  pertsonaiarekin heldu zitzaion, Carlos Muñozen emazte, etxekoandre modelo, ama pairatu eta emazte eredugarria interpretatu zuenean, denboraldi hartako telesailik txalotuenaren protagonista izan zen: La casa de los Martínez, lau urtez pantailaratu zena eta aktore ezagunenetako bat bihurtu zuena. Publikoaren harrera oso ona izan zen eta 1971n Agustin Navarroren eskutik izen bereko bertsio zinematografikoa filmatu zuen, eta Julia Martínezek pertsonaia bera interpretatu zuen berriz.

Telesaila bertan behera utzi ostean, Juliak antzerkian oinarritu zuen bere ibilbidea, eta behin baino gehiagotan jarraitu zituen Jose Tamayoren aginduak, zineman egindako sartu-irtenen bat edo beste alde batera utzi barik, Manuel Gutierrez Aragónen La mitad del cielo (1986) filmean, esaterako. Pilar Bardemen lekukoa hartu zuen Lorenzo Piriz-Carbonellen La Actriz antzezlanean (1986).

Garai hartan, halaber, alderdi profesional berri bati heldu zion: bikoizketako aktorearena, eta bereziki gogoangarria izan zen Las chicas de oro telesailean egin zuen lana, Betty White aktoreari ahotsa jarri baitzion, Rose Nylund izeneko pertsonaian. 

Laurogeita hamarreko hamarkadatik aurrera, telebistara itzuli zen, eta azken urteetan bigarren mailako paperak interpretatu zituen Hostal Royal Manzanares (1996-1998), TVErako, A tortas con la vida (2005-2006) eta Manolo y Benito Corporeision (2006-2007) telesailetan, azken biak Antena 3 katerako.

 Ibilbidea antzerkian 
Hona hemen Julia Martinez agertu den antzezlanetako batzuk:


 Telebistako ibilbidea 


 Sariak eta aintzatespenak 

 Donostiako Zinemaren Nazioarteko Astea

UrteaKategoriaFilmaEmaitza1953Premios del 1965 en la web del Festival de San SebastiánZilarrezko maskorra Espainiako filmeko emakumezko aktore onenariHay un camino a la derechaIrabazlea  

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Porras, Gabriel Julia Martinez, aktore bokazioa

 Kanpo estekak 



Kategoria:Santandertarrak
Kategoria:Kantabriako aktoreak
Kategoria:Espainiako bikoiztaileak
Kategoria:Emakumezko Aktore Onenaren Zilarrezko Maskorra
Kategoria:Zinema aktoreak
Kategoria:Antzerki aktoreak