Polibinilkarbazol

Polibinilkarbazola (PVK) tenperaturarekiko erresistentea den polimero termoplastikoa da, N-binilkarbazol monomeroaren erradikal-polimerizazio bidez sortua. Polimero fotoeroale bat da, eta, beraz, polimero fotorefraktiboen eta LED organikoen oinarria.

Polibinilkarbazola Walter Reppe, Ernst Keyssner eta Eugen Dorrer kimikariek aurkitu zuten eta I.G. Farben-ek AEBetan 1937an patentatu zuen. PVK izan zen fotoeroankortasuna ezagutzen zitzaion lehen polimeroa. 1960tik aurrera, mota horretako beste polimero batzuk deskubritu zituzten.

 Ezaugarriak 
PVK 160 - 170 C arteko tenperaturetan erabil daiteke, eta, beraz, tenperaturarekiko erresistentea den termoplastikoa da. Eroankortasun elektrikoa aldatu egiten zaio argiztapenaren arabera. Hori dela eta, PVK erdieroale edo fotoeroale gisa sailkatzen da. Polimeroa oso hauskorra da, baina hauskortasuna txikiagotu egin daiteke isopreno pixka batekin kopolimerizatuz. 

 Ekoizpena 
Polibinilkarbazola N-binilkarbazoletik lortzen da erradikal-polimerizazio bidez, hainbat modutan. 180 C-tan buruturiko esekidura-polimerizazio bidez presta daiteke, sodio kloruroa eta potasio kromatoa katalizatzaile gisa usatuz. Halaber, hasarazle moduan AIBN edo  Ziegler-Natta katalizatzaile bat ere usa daiteke.

 Erabilera 
Prezio altua eta ezaugarri bereziak dituenez, PVKren erabilera-esparru berezietara mugatzen da. Isolamendu teknologian erabiltzen da, elektrofotografian (adibidez, kopiagailuetan eta laser inprimagailuetan), polimerozko kristal fotonikoak fabrikatzeko argia igortzen duten diodo organikoetarako eta gailu fotovoltaikoetarako. Gainera, PVK polimero fotorefraktiboa denez, zeregin garrantzitsua du holografian .

Azkenik, estirenoarekin eratzen dituen kopolimeroak kuzinatzeko tresnetan usa daitezke.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Plastikoak
Kategoria:Erdieroaleak
Kategoria:Konposatu aromatikoak