Vladimir Sukhomlinov

Vladimir Aleksandrovitx Sukhomlinov () Errusiako Armada Inperialeko jeneral errusiarra izan zen, 1908tik 1909ra Estatu Nagusiko burua gisa eta 1908tik 1915era Gerra Ministroa izan zena.

Sukhomlinov Gerra Ministro kargutik kendu zuten Lehen Mundu Gerrako Errusiar Armada Inperialari beharrezko armamentuak eta munizioak hornitu ez izana salatu zuelako eta Ekialdeko Frontearen hasieran Errusiak izandako porroten erantzukizuna egotzita. Sukhomlinov goi traizioagatik, ustelkeriagatik eta botere gehiegikeriagatik epaitu zuten Errusiako Gobernu Inperial hauskorraren ospea kaltetu zuen goi mailako auzi batean. Historialari batzuen ustez, Sukhomlinov eskandaluak kalte handiagoa egin zion Romanov monarkiari Rasputinekin lotutako eskandalu lazgarriek baino.

 Lehen urteak eta karrera militarra 
Vladimir Aleksandrovitx Sukhomlinov 1848ko abuztuaren 16an jaio zen (abuztuaren 4an juliotar egutegian) Telshi-n, Vilna Gobernadozioan, Alexander Pavlovich Sukhomlinov eta Olga Ivanovna Lunskayaren semea. Sukhomlinoven anaia gazteak, Nikolai Sukhomlinov, Orenburggo Gobernazioko gobernadore eta Orenburgoko Kosako Armadako ataman izendatu zituen. Sukhomlinov Nikolayevskoye Zalditeria Eskolan graduatu zen 1867an eta Varsovian kokatutako Guardia Inperialaren Erregimentuko ulanetan zerbitzatzen zuen. Sukhomlinov Estatu Nagusiko Akademian graduatu zen 1874an eta 1877-1878ko Errusiar-Turkiar Gerran parte hartu zuen, Mikhail Skobelev jeneralaren langilean denbora batez eta San Jorge Ordena 4. mailako saria eman zion. Errusiar-turkiar gerraren ostean, Sukhomlinov Estatu Nagusiko Akademian sartu zen bere buruzagiak, Mikhail Dragomirov jeneralak gonbidatuta, eta hitzaldiak ere eman zituen Nikolas Zalditeria Eskolan, Pages-en Kidegoan eta Mikhail Artilleria Eskolan. 1884tik 1886ra, Sukhomlinovek 6. Dragoen Erregimentua agindu zuen Suwalki-n. Sukhomlinov San Petersburgoko Ofizialen Zalditeria Eskolako buruzagi izan zen 1886tik 1898ra arte, 1890ean Jeneral izendatu zuten. Bere hurrengo izendapena Kharkoveko 10. Zalditeria Dibisioko komandante izan zen. 1899an, Sukhomlinov Kieveko Barrutiko Militarreko Estatuburu izendatu zuten. 1902an, Sukhomlinov Kieveko Barrutiko Militarreko komandanteorde bihurtu zen, eta 1904an bertako komandante bihurtu zen. 1905ean, Sukhomlinov Kiev, Podolia eta Voliniako Gobernadore Nagusi izendatu zuten. 1908ko abenduan, Sukhomlinov Estatu Nagusiko buru bihurtu zen.

 Gerra ministro gisa 
Sukhomlinov Gerra ministro izendatu zuten 1909ko martxoan, Errusiako indar armatuen buru jarriz. Jarrera horretan, Sukhomlinovek sable, lantza eta baioneten erabileraren aurka infanteriako su indarrari garrantzia emango zioten prestakuntza-berrikuntzen aurka egin zuen; adieraziz “azken hogeita bost urteotan ez dut eskuliburu militarrik irakurri”. Sukhomlinovek Nikolas II.a tsarrarekiko zuen xarma pertsonalak eta ospeak ahalbidetu zion karguan zegoen bitartean gaitasungabekeria alferra eta zintzotasunik gabeko akusazioei aurre egiteko. Sukhomlinov Piotr Stolypinen ondoan zegoen, Ministroen Kontseiluko presidente kargua utzi berri zuenak, azken hau Kieveko Operaren barruan erail zutenean. Ministroaren eta bere laguntzaile Alexei Polivanov jeneralaren arteko desadostasuna 1912an amaitu zen Polivanov kaleratzean, eta Vernander jeneralak ordezkatu zuen.

Gerra ministro gisa, Sukhomlinov ez zen inoiz konfiantzarik izan Estatu Dumako Armada Batzordeak, Alexander Guchkovek zuzentzen zuena, eta duelu batera iritsi zen. Sukhomlinov Nikolas Nikolaevich duke Handiak, Errusiako indarren buruzagiak, Lehen Mundu Gerraren lehen fasean, haserretu zuen eta informazio guztia Nikolai Yanushkevitxen laguntzailearen eskutik pasatu zen. Sukhomlinoven erreformak izan arren (edo agian bere eraginkortasunik eza eta aldaketaren aurkako erresistentziagatik, batzuek diotenez), Errusiak gaizki sufritu zuen Lehen Mundu Gerraren hasierako fasean. Ekialdeko Prusian gerrako lehen hilabeteetan, ekainaren 24an, Ekialdeko Prusian hainbat porrot egin ostean, ekainaren 24an (ekainaren 11 juliotar egutegian) Sukhomlinov kargutik kanpo utzi zuen eta Alexei Polivanovek ordezkatu zuen. Sukhomlinovek Nicolas, Gutxkov eta Polivanov duke handia hartu zuen bere gainbeheraren erantzule eta Imatra ondoko Saimaara arrantzara joan zen, Ostap Bondarenko ezizenarekin artikuluak idatziz eta 1787–92ko Errusiar-Turkiar Gerra aztertzen.

 Pertzepzioa 
Maurice Paleologuek, Frantziako Errusia Inperialean izandako azken enbaxadoreak, Sukhomlinov "adimentutsua, burutsua eta maltzurra, tsarrarekin eta Rasputinen laguna —lan egiteko ohitura galdu duen gizon bat— ez dakit mesfidantza gehiago eragiten duten gizon gutxi ezagutzen ditut lehen ikusmena". Sukhomlinov 1905etik 1912ra bitartean Errusiako geldialdi militarraren erantzuletzat jo izan da, eta horrek I. Mundu Gerra hasi zenean prestaketarik eza eragin zuen. Bestalde, Baionetak Balak Aurretik liburuan, Bruce W. Menningek dioenez: "Ez zegoen zalantzarik Errusiako defentsa eta erasoko botere militarra eraikitzeko konpromisoa hartu zuen... Sukhomlinoven erreformei esker, Errusiar Armada Inperialaren indarrak 1.423.000 ofizial eta gizon izatera iritsi ziren Lehen Mundu Gerraren bezperan". Ministroari zenbait kritika egin dizkion arren, Errusiako armadaren gorputzaren kultura egitura sinplifikatu eta modernizatu duela aitortu dio, bakoitzari sei hegazkinen destakamendu bat gehitzea barne.

Norman Stonek dio Sukhomlinovek "prentsa oso txarra" zuela bere estilo autokratikoagatik eta Duma Inperialeko eta armadako etsaiek egindako ustelkeria salatzeagatik. Haren aurkako salaketen ondorioa zera da: "Sukhomlinov, uniformedun Rasputin moduko bat bezala, 1917ko demonologiari dagokio. Baina haren aurkako auzia ez dago urrunetik". Stonek armadako goi-mailako "pretoriarren" talde informal baten buruzagi gisa duen posizioa zehazten du: soldadu profesionalak, sarritan klase behe eta ertainekoak, infanterian esperientzia eta leialtasuna dutenak. Honela, Sukhomlinov eta bere aliatuek Stonek "patrizio" deitzen duen fakzioaren aurka zeuden, goi mailako ofizialek zerbitzu militarrari beren estatusaren zati gutxiago zor ziotenak, zalditeria eta artilleriaren alde egin zuten (batez ere gotorlekuko artilleria). Stonek bi fakzioen arteko etengabeko aldea Nikolas tsarren arduratzat hartzen du, bi aldeak elkarren aurka jokatu baitzituen bere ekintza askatasuna gordetzeko baliabide gisa. Nolanahi ere, Sukhomlinov saiatu zen, nolabaiteko arrakastarekin, baliabideak datozen gerran hain erabilgarriak izango ziren gotorleku estatikoetatik urruntzen, infanteriara eta artilleria mugikorrera bideratzen. Errusiako garapenaren ekonomia, eta ustezko "teknokratiko" patrizio-fakzioaren erresistentzia.

 Espetxea eta heriotza 
1916ko apirilaren 20an, poliziak Sukhomlinoven jauregia miatu zuen eta arratsaldean San Petri eta San Pauloren gotorlekuan atxilotu zuten. Sukhomlinov gotorlekuan egon zen uztailean ospitale batera eraman zuten arte. Polivanovek botere gehiegikeria leporatu zion, bere emaztearen dibortzioarekin, ustelkeriarekin, milioika errublo gordailatzea Berlingo Deutsche Bank-en eta goi traizioa egiteagatik, bere hurbileko kide batzuk Alemaniaren izenean espioitzagatik kondenatu ostean (c.q. S. Myasoedov, A. Altschuller, V. Dumbadze, biografia bat idazteko dokumentuak ikusteko baimena eman zioten). Miasoedov, garai hartan Sukhumlinoven emaztearekin harremana zuela, Kovnon atxilotu eta Varsovian epaitu zuten epaitegi militar batek martxoaren 17an eta hurrengo egunean urkatu zuten. Epaiketara eraman izanaren erantzukizuna Mikhail Andronnikov dukea, Alexander Guchkov, Alexander Khvostov eta Alexander Alexandrovich Makarov izan ziren. Sukhomlinovek bi urteko espetxe zigorra jaso zuen.

Sukhomlinoven hirugarren emazteari arropak eta larruak oso gustu bitxiak zituela leporatu zioten. Alexandrak bezala, zauritutako soldaduentzako ospitale bat antolatu zuen. Arratsalde batean dohaintza festa bat antolatu zuen Tsarina izena erabiliz jendea erakartzeko. Mikhail Rodziankoren arabera, Sukhomlinoven emazteak laguntza eskatu zien Grigori Rasputin eta Peter Badmayev. Rasputin tsarinarekin hitz egin ondoren, Sukhomlinov defendatu zuen, berak eta Alexander Protopopovek sei hilabeteren buruan askatu eta etxean atxilotu zuten arte. Protopopov ministro ohia bere apartamentuan bisitatu zuenean, gogor kritikatu zuten Duman. Publikoa nazkatu zuen eta gobernuaren ospea kaltetu zuen.

Sukhomlinov Otsaileko Iraultzan berriro atxilotu zuten eta Petri eta Pauloren gotorlekuan zelula hotz eta heze berean giltzapetu zuten bi urte lehenago, bere emazteaz eta Anna Vyrubovaz gain, bertan preso zeudenak ere. Haren epaiketa 1917ko abuztuaren 10etik irailaren 12ra bitartean izan zen. Traizio leporatuta absolbitu zuten bitartean, Sukhomlinov erruduntzat jo zuten iraganean bere boterea ez erabiltzeagatik armadarako armak eta munizioak antolatzeko. Sukhomlinov katorga batera zigortu zuten (liburuzain, inprimatzaile eta garbitzaile gisa) armada Lehen Mundu Gerrarako prestatu gabe uztea egotzita kontzertu areto militar batean. Errusiako Behin-behineko Gobernua erori ostean, Sukhomlinovek espetxean izan zuen ministro ohi guztien konpainia, besteak Alexei Khvostov, Purixkevitx eta Stepan Petrovitx Beletsky ziren.

1918ko maiatzaren egunean, Sukhomlinov kartzelatik atera zen 70 urte bete baino pixka bat lehenago, eta denbora batez ezkutatuta egon zen etxebizitza huts batean. Irailaren 22an, Sukhomlinovek Errusiatik ihes egin zuen eta Finlandiako Hankora joan zen (gaur egun Errusiatik independentea) Weimar Alemaniara joan aurretik. 1924an, bere oroitzapenak agertu ziren, armadako lagun ohiei eta Alemaniako Wilhelm II.a Kaiserari eskainiak, zeinak elkarrekikoa egitea pentsatu zuen bere memoriak Sukhomlinovi eskainiz. Oso kritikoa zen lankide ohiekin, Sukhomlinovek iradoki zuen 1917-1923ko Iraultzak Hiru Enperadoreen Ligaren hausturak eta gerrak Errusia eta Alemania demokrazia liberalaren aurka elkartuta jarraitzea eragotzi zuelako. Errusiaren eta Alemaniaren arteko hurbilketarik balego monarkismoa berrezarri daitekeela gaineratu du. Sukhomlinoven memoriak itzulpenean argitaratu zituen Sobietar Batasun sortu berriak.

Sukhomlinov-ek bere bizitzaren gainerako pobrezia muturrean bizi izan zuen Berlinen, non 1926ko otsailaren 2ko goiz batean hotzagatik hilda aurkitu zuten parkeko banku batean. Sukhomlinov Berlin-Tegel Errusiako hilerriko ortodoxoan lurperatu zuten.

 Kargu militarrak 
AurrekoaNikolai Kleigels<center>80px<center>Kieveko Barruti Militarreko 13. komandante
1905eko azaroaren 1 – 1908ko abenduaren 15OndorengoaNikolai IvanovAurrekoaNikolai Kleigels<center>80px<center>Kiev, Podolia eta Volhiniako Gobernazio Orokorreko 22. gobernadore nagusia
1905eko azaroaren 1 – 1908ko abenduaren 31OndorengoaFiodor TrepovAurrekoaAlexander Maksimovitx Rebinder<center>80px<center>10. Zalditeri Dibisioko 5. dibisio burua
1897ko apirilaren 28 – 1899ko ekainaren 6OndorengoaGeorgi Karlovitx Stackelberg

Kanpo estekak

Kategoria:Errusiar Inperioko Armadako jeneralak
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:Lehen Mundu Gerrako militarrak
Kategoria:Berlinen hildakoak
Kategoria:Kieveko gobernadore orokorrak