Ivan Dikov

Ivan Mikhailovitx Dikov () Errusiako almirante, eta laguntzaile jenerala izan zen, Errusia Inperialaren Itsas Armadako azken-hirugarren ministroa izan zena.

 Biografia 
Ivan Mikailovitx Dikov 1833ko uztailaren 29an (uztailaren 17an juliotar egutegian) jaio zen.

1854ko maiatzaren 22an Itsaso Beltzeko Flotako Naval Junkers Eskolan sartu zen.

Irailaren 9tik urriaren 6ra Sebastopolgo goarnizioaren parte izan zen, anglo-frantsesen aurkako ekintzetan parte hartuz. Urriaren 5ean, San Jorge Orden Militarraren ikurra eman zioten, ausardia eta ausardi bikainagatik. Sebastopoleko defentsan parte hartu zuen, eta horregatik domina bat eman zioten.

1855eko irailaren 3an, Itsaso Beltzeko Midshipman Konpainiara eraman zuten erdilari mailarekin. 1856ko maiatzaren 14an erdialdera igo zuten. "Experience" goleta Itsaso Beltzean ibili zen. 1856-1857 urteetan Prut lurrunontzian ibili zen itsaso berean eta atzerrian. 1858-1861 urteetan, "Prut" eta "Turk" lurrunontzietan eta "Abin", "Psezuape" eta "Souk-su" goletatan itsaso Beltzean itsasoratzen zen urtero, bere Maiestate Inperialaren segizioaren izenean ekoizten , G.I Butakov kontralmirantea eta B.A. von Glazenap laguntzaile, Krimeako eta Kaukasoko kostaldean, baita Turkiako Itsasoko kostaldean ere.

1861eko ekainaren 9an Medzhidiyeko Turkiako Ordena eman zioten, 5. graduan. 1861-1862 bitartean, "Krechet" korbeta itsasoratu zen Itsaso Beltzeko Abkhaziako ertzetik, eta 1862ko otsailaren 12tik martxoaren 3ra bitartean, Adler lurmuturra eta Tuabse ibaiaren artean nabigatzen ari zen, eta 12ren suntsipenean parte hartu zuen kochermas eta kostaldeko saklyas menditarrei aterpe gisa balio zuten eraikinak, eta hondakinak. 1862ko apirilaren 17an teniente mailara igo zuten. 1863ko urriaren 21ean San Estanislaoren Ordena eman zioten, 3. graduan. 1864an, "Krechet" korbetan, M. O. Duhamel kontraalmirantearen eskuadraren ontzien parte zena, Itsaso Beltzeko portuetatik eta Abkhaziako kostaldetik igaro zen eta apirilaren 29an gotorlekua harrapatzen parte hartu zuen Espiritu Santuarena.

1865eko abuztuaren 1ean, 3. graduko Santa Ana ordena eman zioten, tropak eta hornidura militarrak itsasoz garraiatzeko egindako lanengatik. 1866ko urriaren 21ean, zilarrezko domina eta "Kukasoko Zerbitzurako" gurutzea eman zioten Kaukasoaren konkistagatik. "Tiger" belaontzi inperialean ekialdeko ertzetik eta Itsaso Beltzeko portuetan zehar nabigatu zen, Nikolaev portuko komandante nagusiaren menpe, B. A. von Glasenap jenerala laguntzailearen menpe. 1868an, "Lehoia" korbeta gainean itsasoratu zen Itsaso Beltzeko topografo gisa, kable telegrafo elektriko bat jartzeko. 1869ko urtarrilaren 1ean San Estanislaoren Ordena eman zioten, 2. graduan. Itsaso Beltzeko "Kazbek" baporean nabigatu zen konpainia anglo-indiarra kable telegrafo bat jartzen ari zenean ibilbidea adierazteko. Gero, Nikolaev portuko itsas korteko erreserbako kide izan zen. 1870eko otsailaren 23an Prut lurrunontziko komandante izendatu zuten, eta bertan itsaso Beltzean eta Azov itsasoan ibili zen.

1871ko urtarrilaren 1ean, Beltza eta Azov Itsasoko itsasargien eta bela norabideen zuzendari laguntzaile izendatu zuten. 1872ko urtarrilaren 1ean, teniente komandante mailara igo zen. 1873ko apirilaren 8an koroa inperiala eman zioten San Estanislao Ordenari, 2. graduan. 1876ko abuztuaren 18an Itsaso Beltzeko Flotako meatze-unitateko buru izendatu zuten.

 Errusiar-Turkiar Gerra 
Kapitain-teniente mailarekin, 1877-1878ko Errusiar-Turkiar gerran parte hartu zuen, Sulinerantz erasoko eragiketak abiarazteko ardura zuen flotilla baten aginduz. 1877ko uztailaren 28an Odessatik Danubioko Chili adarretara nabigatu ondoren, "Experience" lurrunontziarekin, bi goleta, bi bateria flotatzaile (gabarrak) eta lau meatze-ontziekin, bikain bete zuen emandako ardura arduratsua. Boom bat jarri zuten destakamenduaren azpian, eta aldameneko armak, Georgievskoye eta Sulinskoye, meatzeekin itxi zituzten Dikovek berak arrantza-ontzi batean egindako azterketaren ondoren. Lehen langa urak ekarri zuen, “Experience” eta itsasontzien laguntzarekin, eta bigarrenaren osagarri guztiak hamabost miliara lehorrez entregatu ziren. Azterketa gehiagok erakutsi zuen flotilla batek bakarrik jardun zezakeela Sulinen aurka, beraz, destakamendua bapore batekin, goleta batekin eta hiru txalupekin indartu zen.

Sulinen defentsa lehorreko hiru bateriak, bi guda-ontzi, boomek eta urpeko meatzeek osatzen zuten. Dikov-en asmoa zen turkiarren arduragabekeriaz aprobetxatzea flotilla hesitik Sulineraino eramateko, bertatik gertuago bigarren hesi bat jartzea eta, turkiarrei errusiar ontzietara hurbiltzeko aukera kenduz, mortero-sua irekitzea. Urpeko 90 meategi zituen eskura. Bidean, itsasontziek hesi zahar bat altxatu behar izan zuten, eta itsasontzietako batek (“Pushchin teniente”) meategi bat jo eta hondoratu egin zen. Enpresaren zailtasuna izan arren, Dikov-en plana bikain burutu zen. Meatze-eremu berria itsasontziek ezarri zuten irailaren 27ko gauean, tiroaren eta fusilaren tiropean. 2 bapore turkiar atera ziren destakamenduarengana. "Voron" goleta, Dikov zegoenean, haiekin su-borroka hasi zuenean, ontzietako batek meategi bat jo eta hondoratu egin zen, eta bestea alde egin zuen, turkiar ontzia boomaren atzean geratu zen. Irailaren 28ko gauean hesia sendotu egin zen, eta 28an gudarosteei sua zabaldu eta biak bota zituzten. Sulinen ekintza gehiago atzera egiteko agindu baten bidez gelditu ziren, eta destakamendua atzera itzuli zen, Sulin besoaren 42. milian hesi berria ezarriz. Eskritura honengatik, Dikovi San Jorgeren Ordena eman zioten, 4. graduan, eta 2. mailako kapitain izatera iritsi zen. Dikov soldaduaren eta ofizialaren San Jorge Gurutzea jaso zuen lehen itsas komandantea izan zen. Gerra amaitu arte, zeregin garrantzitsuak eman zizkioten: Itsaso Beltzeko portu guztietan meategiak jartzea gainbegiratzen ari zen, itsasargien mantentze-lanak, portuetako argi elektrikoa eta seinale zatia zaintzen.

 Karrera 
1881-1885 urteetan Dikovek Itsaso Beltzeko meategiko entrenamendu-taldea agindu zuen, eta 1885-1886an - Dmitry Donskoy gurutzontzira.

Dikov 1. mailako kapitaina 1886ko azaroaren 24an izendatu zuten meategiko inspektore nagusiaren kargua betetzeko, eta hurrengo urteko urtarrilaren 1ean "zerbitzu bikainengatik" kontralmirante mailara igo zen.

1888ko uztailaren 12an, Ivan Mikhailovich Ingalaterrara bidali zuten Nordenfeld-ek diseinatutako itsaspeko bat ezagutu eta ikuskatzeko.

Urte bereko abuztuaren 22an, almirante jeneralaren aginduz, Dikov almirante kontraalmirantea izendatu zuten meategiko taldeen azterketak egiteko batzordeko buru, eta irailean bidali zuten meatze-unitateak portuetan eta itsasontzietan ikuskatzeko Itsaso Beltzeko Flotarena. 1889ko ekainaren 14an, Itsas Ministerioko buruaren aginduz, Ivan Mikhailovitx bidali zuten meatze-unitateak ikustera portuetan eta Itsaso Beltzeko Flotako ontzietan, non Itsaso Beltzean nabigatzen ari zen "Eriklik" lurrunontzian.

1890eko kanpainan, Ivan Mikhailovitx Itsaso Beltzan zeharkatu zuen "Memory of Mercury" gurutzontzian, eskuadra praktiko baten enblematiko txiki gisa. 1891ko urtarrilaren 1ean, Dikov-i erruki handiz eman zioten San Stanislav Ordena, 1. gradua. Urte bereko abuztuaren 22az geroztik, aldi baterako Itsas Armadako Estatu Nagusiko buruzagiaren laguntzaile izan zen. 1892ko konpainian, Ivan Mikhailovich Itsaso Beltzeko eskuadra praktikoaren goi-ontzi nagusiaren postuan zegoen, txandaka bere bandera altxatzen zuen eskuadra "Chesma", "Sinop", "Hamabi apostoluak" eta "George garaile" ontzietan, eta kanpainaren amaieran abenduaren 21eko 345 zk-ko itsas departamenduko agindu gorenaren arabera izendatu zuten Itsaso Beltzeko Flota Dibisioko goi-ontzi nagusi kargurako. 1893ko maiatzaren 10ean, Itsaso Beltzeko Flotako ontzien berrikuspen inperialaren ondoren, Ivan Mikhailovitxi mesederik handiena eman zioten.

1894ko urtarrilaren 1ean, 1. zenbakirako itsas sailaren agindu gorenaren arabera, Dikov almiranteorde izatera igo zen goi-ontzi nagusiaren kargura berretsiz eta konpainia 1894an osatu zuen eskuadra praktikoko goi-ontzi gisa. Kanpainaren amaieran, azaroaren 26an Itsaso Beltzeko Flota eta portuetako komandante nagusiaren aginduz, bihotzez esker ona adierazi zioten maila baxuen osasunarekiko zuen kezka eredugarriagatik, eta abenduaren 6an, Dikov sari handia jaso zuen. Santa Ana ordena, 1. gradua. 1895eko urtarrilaren 27ko Itsas Armada Nagusiaren 13 zenbakiko zirkular bidez, Dikov Almiranteordeari Sebastopolen kokatutako Itsaso Beltzeko Flota Dibisioko tripulazioak, eskolak eta taldeen ikuskapena agindu zitzaion. Ivan Mikhailovitxek berriro egin zituen 1895-1897ko kanpainak Sinop eskuadroi ontzian eta Terets kanoiontzian eskuadra praktikoaren goi-ontzi nagusi gisa, eta 1896ko maiatzean Itsaso Beltzeko Flotako komandante nagusi eta Nikolaeveko gobernadore militar gisa aritu zen.

1897ko urtarrilaren 20an, itsas sailaren aginduz, Dikov almiranteordea Itsas Batzorde Teknikoko presidente izendatu zuten, eta hurrengo urteko uztailaren 15ean - Almirantego Kontseiluko kide, batzordeko presidente kargua mantenduz. 1897ko Aste Santuan, Ivan Mikhailovich, erruki handiz, San Vladimirren 2. graduko agindua eman zioten, eta hurrengo urteko abuztuaren 22an San Jorge zintaren "40 urte zerbitzu errugabeko" ikurra jaso zuen. 1899ko abuztuaren 30ean, 1. mailako "Pallada" gurutzaontzia Galerny uharteko ontziolatik jaurtitzean, Nikolas II.a enperadorea pozik zegoen ontzi honen eraikuntzako lanak amaitzearekin eta eskerrik handiena adierazi zion Ivan Mikhailovichi 1. zenbakian. 250. 1901eko urtarrilaren 1ean, Ivan Mikhailovich itsas batzorde teknikoko presidente kargutik kendu zuten, eta urte bereko apirilaren 1ean, erruki handiz Arrano Zuriaren Ordena eman zioten. 1902ko maiatzaren 14an, Ivan Mikhailovich-en alokairua urtean 2.000 errublotan jarraitu zen 4 urtez, eta 1904ko martxoaren 28an San Alexander Nevskiren Ordena eman zioten.

Almirantearen Kontseiluko kide izaten jarraitzen zuen bitartean, Ivan Mikhailovich Itsas Armada ministro gisa jardun zuen bere ezean eta itsas kualifikazioei buruzko araudia berrikusteko batzordeko buru izan zen. 1905ean, 1904ko uztailaren 28ko eta 1905eko maiatzaren 14ko itsas guduen ikerketa integralerako batzordeko presidente izendatu zuten. 1905eko abenduaren 6an Ivan Mikhailovitx almirante mailara igo zen, eta hurrengo urteko urtarrilaren 14an laguntzaile jenerala eman zioten eta bere karguan geratu zen. 1906ko abenduaren 29an, Dikov almirantea Estatuko Defentsa Kontseiluko kide iraunkor izendatu zuten eta bere karguetan jarraitu zuen.

 Itsas Armadako ministro bezala 
1907ko urtarrilaren 11n, Dikovek Itsas Armada ministro kargua hartu zuen bere izendapenarekin batera, Itsas Armada ministroari ontzidiaren eta itsas saileko komandante nagusiaren eskubideak eman zizkioten eta langileen kudeaketa zuzena eman zitzaion;  borroka-indarrak eta borroka-unitateak. Dikovek 2 urtez bakarrik izan zuen Itsas Armada ministro gisa, baina kargu honetan bere jarduerak hainbat gertaera garrantzitsu izan ziren:

 Itsas Gorputzerako sarbidea nabarmen zabaldu da, non 1907ra arte marinel militarren eta oinordeko nobleen seme-alabak bakarrik onartzen ziren;

 Erreserba armatuko ontziei buruzko behin-behineko arauak, portuetako ziurtapen batzordeei buruzko arauak eta itsas ofizialen zerbitzuei buruzko araudi berriak eman ziren, borroka eta lehorreko langileetan banatuta;

 Itsas-ontzien sailkapena ezarri zen, "aktibo", 1. eta 2. erreserbatan banatuz;

 Flota aktiboko ontzien iraupena zehaztu da: gudu-ontzientzat eta gurutzontzi blindatuentzat - 10 urte, gurutzontzientzat eta meatze-ontzientzat - haien elementuek baldintzak betetzen dituzten bitartean;

 Itsas departamenduko lantegien kudeaketari buruzko araudia ezarri zen, eta ontziolak San Petersburgoko portutik bereizi ziren, eta haien kudeaketa printzipio komertzialetan oinarritzen zen;

 Urte berean, itsas indarren buruzagiei buruzko araudia eman zen eta itsas komandoen kudeaketari buruzko agindua argitaratu zen.

Dikovek ministro gisa, itsas ingeniariek ofizialen mailara aldatu zuten eta 2 itsas zirkulu sortu ziren - San Petersburgon eta Sebastopolen. Dikov-en ministerioa anfibioen flotaren eta langileen beharrekiko beti aldeko jarreragatik nabarmendu zen, itsas sailaren kudeaketa sistema zaharraren desegokitasuna onartzeagatik, 1904-1905 arteko porrotetara eraman zuen flota, eta flotarako beharrezkoak diren erreformak ezartzeko erabakia. Hasitako erreforma guztiak ezin izan dira amaitu 2 urteko epean. Ministro gisa, oso etsaia zen Estatuko Duma-rekin, non, aldi berean, berarekiko antzeko jarrera nagusitu zen.

1909ko urtarrilaren 8an, Dikov Itsaso Armada ministroak eskatuta kargutik kendu eta Estatu Kontseiluko kide izaten jarraitu zuen. Emandako Erreskripzio Gorenak Dikoven merituak zerrendatu zituen bere azken mezuan, eta horregatik Dikovi San Alexander Nevsky Ordenari diamante-txapak eman zizkioten.

1914ko irailaren 13an hil zen Petrograden. Sebastopoleko Vladimir katedralean lurperatu zuten.

 Kargu militarrak 
AurrekoaAlexei Birilev<center>80x80px<center>
Errusiako Inperioko 14. Itsas Armada ministroa1907ko urtarrilaren 24 – 1909ko urtarrilaren 21OndorengoaStepan Voievodski

 Kanpo estekak 

Kategoria:Sanpetersburgotarrak
Kategoria:Errusiar Itsas Armada Inperialeko almiranteak
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:San Petersburgon hildakoak