Ivan Stxeglovitov

thumb
Ivan Grigorievitx Stxeglovitov () kriminologo eta estatu-gizona errusiarra, Estatu idazkaria (1911ko martxoaren 2a), jarduneko kontseilari pribatua (1914ko azaroaren 20a), Errusiar Inperioko Justizia ministroa (1906-1915) eta Errusiako Inperioko Estatu Kontseiluko azken presidentea (1917an) izan zen.

 Biografia 
1861eko otsailaren 25an (otsailak 13 juliotar egutegian) Valuets herrian jaio zen, Starodub barrutian, Txernigov probintzian (gaur egun Potxepski barrutia, Briansk eskualdea). Errusiar Txikiko noblezia (Txernigov probintzian) jaiotakoa, Grigory Semenovitx Stxeglovitov (1821-1887) langile-kapitainaren hirugarren semea izan zen (zalditeriako ofizial nagusiaren maila), bi aldiz (1853-1854 eta 1860-1887) Starodub barrutiko gobernadore hautatua izan zena Valuyetsen zati bat zuen nobleziaren buruzagia.

1881ean Zuzenbide Eskola Inperialean graduatu zen urrezko domina batekin.

1885az geroztik, Nizhny Novgorod-eko fiskalaren kidea, 1887az geroztik - San Petersburgoko barrutiko auzitegikoa. 1894az geroztik - San Petersburgoko Barrutiko Auzitegiko fiskala, 1895az geroztik - hiriburuko areto judizialeko fiskal elkartua.

Sail zibileko langileen diziplina-gutunaren idazketan parte hartu zuen, baita araudi judizialaren berrikuspenerako batzordearen lanetan ere, eta horretarako, estatutuaren edizio berriaren zirriborroaren azalpen-ohar bat osatu zuen. prozedura penalarena, material zientifikoaren eta atzerriko praktikaren berrikuspen historiko zehatza jasotzen duena.

1898an Gobernuko Senatuko zigor kasazio saileko fiskal nagusi laguntzaile izendatu zuten, eta urte beretik -Senatuko Lehen Sailean. 1900-1903an, Justizia Ministerioko Lehen Saileko zuzendariordea. 1903-1905 urteetan, Senatuko Zigor Kasazio Saileko fiskal nagusia. 1905eko maiatzaren 5tik Justizia Ministerioko Lehen Saila zuzendu zuen.

1903an, prozesu penalen teoria eta praktikari buruzko hitzaldiak ematera gonbidatu zuten Zuzenbide Inperialeko Eskolan. Kriminologiaren alorrean halako agintea lortu zuen, non San Petersburgoko Zuzenbide Elkarteko kriminal sailak presidente hautatu baitzuen.

1906ko otsailaren 14az geroztik, Mikhail Akimov ministroaren menpeko Justizia ministroaren kamarada.

1906ko maiatzaren uan ministro izendatu zuten, eta Estatu Kontseiluko kide ere 1907ko urtarrilaren 14ean. 1908ko otsailaren 20an, Lydia Sture-k arrakastarik gabeko saiakera bat egin zuen bere bizitzaren aurka. 1911tik - senataria. "Hotza eta ankerra, masail arrosadun agure altu honek, beti irribarretsu eta irribarre egiteko prest, beti baztertzen zituen barkamen edo leuntasun eskaera guztiak".

Bere iritzi antisemitengatik ezaguna. Hilketa erritualagatik Beilis juduaren salaketaren ustezko abiarazlea. Justizia Ministerioa kudeatzen zuen bitartean, Stxeglovitovek "Vanka-kain" ezizena jaso zuen eta 1915eko uztailaren 19an, haserre publikoaren ondorioz, kargu horretatik baztertu zuten. Gainera, 1917ko urtarrilaren 14ean, enperadoreak Errusiako Inperioko Estatu Kontseiluko presidente kargurako izendatu zuen.

Eskuineko iritziak zituen eta "Errusiar Herriaren Batasuna" babesten zuen. “Errusiar Asanblada” monarkiko erakundeko kidea izan zen, 1915eko abenduaren 4-6an Petrograden Monarkisten Konferentziaren lanetan parte hartu zuen, eta bertan presidente hautatu zuten. Bilera horretan, Monarkisten Kongresuen Kontseiluko presidente hautatu zuten, errusiar osoko monarkikoen gobernu-organoa.

Otsaileko Iraultzan atxilotu zuten. Petri eta Pauloren gotorlekuan preso egon zen 1917ko martxoaren 14etik 1918ko martxoaren 11ra arte. Bere jarduerak ikertu zituen Ezohiko Ikerketa Batzordeak, zeinak ez baitzuen bere lana amaitu Urriko Iraultzaren garaian.

Moskura garraiatu eta publikoki judizialki kanpo exekutatu zuten Izualdi Gorriaren iragarpenaren ondoren, 1918ko irailaren 5ean, Errusiar Inperioko beste estatu eta eliza buruzagi batzuekin batera. Harekin batera, Nikolai Maklakov eta Alexei Khvostov Barne ministro ohiak eta Ioann Vostorgov Errusiako Eliza Ortodoxoko artzipreste fusilatu zituzten Petrovsky Parkeko lurraldean. Hil aurretik ausart jokatu zuen eta, ingurukoen oroitzapenen arabera, "ez zuen beldurrik erakutsi".

 Saiakera 
I. G. Stxeglovitovek hainbat artikulu argitaratu zituen zuzenbide penalaren eta prozeduraren hainbat gairi buruz:

 Aginteekiko erresistentziari eta desobedientziari buruzko delitu berezi gisa (“Legal Buletin”, 1886, 2-3 zk.),

 Epaimahaiaren epaiketan galderak planteatzeari buruz (ibid., 1888, 5. zk.),

 delitu baten arrastoen errebindikazioa mugatzeari buruzkoa («Zuzenbide Zibil eta Penalaren Aldizkaria», 1890, 2. zk.),

 dokumentuen auzitegi-azterketari buruz (ibid., 1891, 6. zk.),

 Zigor kasuetan exekuzio zibilari buruz (ibid., 1892, 3. zk.),

 Errusiako epaimahaietako epaiketen errepresioari buruz (ibid., 1893, 7. zk.),

 Errusiako epaimahaiaren jardueren joera berriei buruz ("Justizia Ministerioaren Aldizkaria", 1900, 12. zk.),

 Zigor kode berriaren araberako epaimahaietako epaiketetan (“Pravo”, 1902),

 Zuzenbide penalaren aurrean medikuaren erantzukizunaren arrazoi eta mugen gainean (ibid., 1903),

 kode penal berriari buruzkoa (“Justizia Ministerioaren Aldizkaria”, 1903, 5. zk.), etab.

 Familia 
Garaikide baten oroitzapenen arabera, Stxeglovitov, nahiz eta bere urte aurreratuetan, "etxean bere amaren oinetakoaren azpian bizi zen, atso nahi eta zikoinik" pentsamendu librea onartzen ez zuena. Dagoeneko ministroa izanik, seme errespetuzkoa ez zen ausartu goizean kafea edatera esertzen, amak bere etxebizitza utzi zuen arte. Hala ere, hiru aldiz ezkondu zen.

Bere lehen emaztea Elena Konstantinovna Diterichs baronesa izan zen (1862-1918), K. A. Diterichs jeneralaren alaba, Mikhail Diterichs "inperioaren azken defendatzailearen" arreba. Dibortzioaren ostean, Alexei Alekseevich Obolensky printzearekin ezkondu zen (AV Obolenskyren semea); 1918ko azaroan, nekazariek erre zuten Gorki-ko familiaren finkan, Mogilev probintzian. Lehen ezkontzako seme-alabak:

 Seme Konstantin (1884-1926), mugimendu zuriko parte-hartzailea, Hungariako gobernuarekin esku-hartzea negoziatu zuen gerra zibilaren ostean, Bulgariara emigratu zuen, eta han zorpetu eta bere burua tirokatu zuen.

 Sophia alaba Dmitri Nikolaevich Stolnikov Oryolekin ezkondu zen.

Bigarren emaztea - Anna Nikolaevna Svanvitx (1870-1895). Erditzean hil zen, Anna (1895-1970) alaba bat utziz, Estatu Dumako kide den V. A. Khanenkorekin ezkondu zena. Bigarren Mundu Gerraren ostean, Erroman bizi izan zen bere bigarren senarrarekin, Konstantin Lozino-Lozinsky medikuarekin (1894-1986).

I. Stxeglovitoven hirugarren emaztea S.K Tetzner Estatu idazkariaren alarguna zen, Maria Fedorovna, jaiotzez Kulichenko (1866-1920), bere etxera atxilotutako anaia iraultzailearen alde intercedetzera etorri zena. «Zurrumurruak zeuden Justizia Ministerioak jasotako paperak berrikusi eta oharrak egiten zituela senarrarentzat, gurutzeak jarriz auzia, bere ustez, zentzu positiboan konpondu zitekeenean, eta zeroak negatiboa zenean. ” Haien alaba Maria txikitan hil zen.

 Kargu politikoak 
Aurrekoa Mikhail Akimov<center>80px<center>Errusiako Inperioko 18. Justizia ministroa1906ko maiatzaren 7  – 1915eko uztailaren 19Ondorengoa
Aleksandr KhvostovAurrekoa
Anatoli Kulomzin80pxErrusiako Inperioko Estatu Kontseiluko 19. presidentea1917ko urtarrilaren 14 – martxoaren 14Ondorengoa
Kargu abolituta

 Kanpo estekak 

Kategoria:Briansk oblasteko jendea
Kategoria:Errusiako ministroak
Kategoria:Errusiako antikomunistak
Kategoria:Moskun hildakoak