Hiru Kolore (trilogia)

Trois couleurs Krzysztof Kiešlowski zuzendari poloniarraren trilogia zinematografikoa da, 1993-1994an argitaratua.

 Filmografia 
Krzysztof Kiešlowskik egindako trilogia hau honako hauek osatzen dute:

 Urdina, 1993an kaleratua, Veneziako Mostran urrezko lehoi bat irabazi zuena;
 Zuria, 1994an kaleratua, zuzendari onenaren Zilarrezko Hartza jaso zuen Berlinalen;
 Gorria 1994an kaleratu zuten, 1994ko Canneseko Zinemaldian lehiatu zen, 1995eko Oscar sarietarako hiru izendapenetan, 1995eko Cesar sarietarako sei izendapenetan eta musika onenaren Cesar batekin saritua izan zen.

 Fitxa teknikoa 
IzenburuaBleu (1993)Blanc (1994)Rouge (1994)ZuzendariaKrzysztof KiešlowskiGidoilariakKrzysztof KiešlowskiKrzysztof PiesiewiczEkoizleaMarin KarmitzMusikaZbigniew PreisnerDiraJean-Claude LaureuxBabarrunak (lekarekin)Claude LenoirArgazkigintzaSławomir IdziakEdward KłosińskiPiotr SobocińskiMuntaiaJacques WittaUrszula LesiakJacques WittaIrteera 1993 irailak 81994 urtarrilak 261994 irailak 14Iraupena100 minutu91 minutu99 minutuSarrerak1 239 919 ?821 025GeneroaFilm dramatikoaBanatzaileaMK2

 Banaketa 
FuntzioaFilmakBleu  (1993)Blanc  (1994)Rouge (1994)Julie Vignon de CourcyJuliette BinocheOlivier BenoitBenoît RégentSandrineFlorence PernelAndrea VignonEmmanuelle RivakazetariHélène Vincenthigiezinen agenteaFelipe VolterMedikuaClaude DunetonPatrice de CourcyHugues QuesterKarol KarolZbigniew ZamachowskiDominique VidalJulie DelpyMikołajJanusz GajosJurekJerzy StuhrBronek jaunaJerzy TrelaValentine DussautIreno JacobJoseph Kern, epaileJean-Louis TrintignantAuguste BrunerJean-Pierre LoritargazkilariaSamuel Le Bihan

 Analisia 
Urdina, zuria eta gorria dira Frantziako banderaren koloreak, eta film bakoitzaren gaia Frantziako leloaren hiru hitzetako batean oinarritzen da: Liberté, egalité, fraternité (askatasuna, berdintasuna, senidetasuna). Hamar Aginduak Le Décalogue filmean bezala, Kiešlowskik anbiguotasunez eta ironiaz ilustratzen ditu balio horiek.

Kiešlowskik Poloniatik kanpo egindako lehen film arrakastatsua izan zen eta, zalantzarik gabe, bere lanik txalotuenak dira Le Décalogue pelikularen ondoren. Roger Ebert kritikariak maisulan gisa deskribatu zuen trilogia. Oro har, zinema modernoaren lan garrantzitsutzat jotzen da.

Film bakoitza modu berean hasten da: zarata bat entzuten da, eta gero ikusten da zer sortzen duen. Aldiro, objektu horrek paper erabakigarria du istorioaren ibilbidean: laster istripua izan zuen autoa Urdinen, maleta Zurin eta telefonoaren lekukoa Gorrin.

Hiru istorioak ia independenteak dira; hala ere, film bakoitzean adineko emakume bat ikusten da, sailkapen edukiontzi batean botila bat botatzen saiatzen dena. Julie (Urdin), bere atsekabeak barneratuta, ohartzen ez den bitartean eta Karolek (Zuria) irribarre ironiko batez begiratzen dion bitartean, Valentinek (Gorria) botila ontzira sartzen laguntzen dio. Agian, pertsonaia nagusiaren bilakaera ikus daiteke trilogiaren bidez, eta, horrela, mezu pozgarria, anaitasuna eta laguntza baita axolagabetasunaren eta isekaren gainetik gailentzen dena.

Film batetik besterako beste keinu bat: Bleu filmeko Justizia Jauregiko eszenan, Julie (Bleu) Karolen (Blanc) dibortzioaren audientzia gelan sartzen saiatu da. Eszena hori Julieri segika ikusten da Bleu-n, eta areto barrutik ikusita Blanc-en; Rouge-ren amaieran, ferry istriputik bizirik atera zirenen artean, Blanc et de Bleu filmetako pertsonaia nagusiak daude. Parte hartze bikain horiek Blanc eta Rouge filmeen amaierako generikoetan agertzen dira, banaketak egin eta berehala.

Rouge izango zen Krzysztof Kiešlowskiren karreraren amaiera eta berak zuzendutako azken filma. 1994an, Bouillon de culture  telesaio ezagunean, Bernard Pivot kazetariak egindako galdera bati honela erantzun zkl++ion: «Uzten dut, badut nahikoa zinema. Bira ematea, ematen duen poztasunarekin alderatuta, neurriz kanpoko estresa da niretzat. Erabaki nuen, gelditu! » Bouillon de Cultures - 9 septembre 1994 - France 2

 Film sail bateko pertsonaien arteko loturaren kontzeptua Eric Rohmer-en L'Amour l'après-midi filmean erabili zen jada, Six contes moraux 6. eta azken zatia 1972an (aurreko filmetako pertsonaia batzuk ametsezko eszena batean agertzen dira) eta Lucas Belvaux-en trilogiak hartu zuen berriz 2002an.
 Community telesail amerikarraren 4. denboraldiko hamabigarren atalean aipatzen da trilogia, eta pertsonaiak ohartzen dira lotura batek elkartzen zituela elkartu baino askoz lehenago, Rojoren epilogoaren antzera.
 Edgar Wrighten Blood and Ice Cream trilogiak omenaldia egiten die Trois couleurs trilogiari eta kolore bereizgarria ematen dio film bakoitzari: gorria beldurrezko filmerako, urdina polizia filmerako eta berdea aliens filmerako.

 Erreferentziak 

 Kanpo loturak 

  Critique de Roger Ebert

Kategoria:Poloniako film dramatikoak
Kategoria:Frantziako film dramatikoak
Kategoria:Frantsesezko filmak
Kategoria:Trilogiak
Kategoria:Krzysztof Kieślowskik zuzendutako filmak