Argudio kosmologikoa

Filosofia naturalean eta teologian, argudio kosmologikoa argudio mota bat da, non Jainkoaren existentzia izaki bakar eta transzendente gisa a posteriori ondorioztatzen den; mugimendutik, kausalitatetik, aldaketatik, konposiziotik, denborazkotasunetik, kontingentziatik edo finitutasunetik kosmosarekiko multzo edo prozesuen barruan. Tradizionalki lehen kausako argudioa bezala ezagutzen da, edo argudio kausala bezala, ​eta argudio kosmogoniko gisa ere agertu da. Erabilitako terminoa edozein dela ere, argudio kosmologikoa argudio mota desberdinetarako kategoria bat baino gehiago da, argudio bakar bat baino, argudiaketa eredu orokor bat (logos) erabiltzen duena, zeinak unibertsoaren ustezko gertakari partikularretatik ondorioztatzen duen (kosmos) izaki goren baten existentzia.

"Argudio kosmologikoaren" terminoa eta definizioa Immanuel Kantek eman zuen, Jainkoaren existentziaren aldeko hiru argumentu mota bereizi baitzituen: ontologikoak (Jainkoaren "izaki errealena" gisa a priori kontzeptuan oinarrituta, ens realissimum, subjektua). predikatu guztiak), kosmologikoak (dagoen guztiaren kausa izan beharran oinarritutakoak) eta fisiko- teleologikoak (diseinuaren frogak munduaren ordenan oinarritutakoak).

Argudio kosmologiko baten oinarrizko premisak kausalitate kontzeptuak zuzentzen ditu. Argudioaren ondorioak Lehen Kausa edo Lehen Printzipio baten existentzia frogatzea du helburu, gerora Jainkoa dela esaten dena. Argudio kosmologikoaren historia Aristotelesen garaitik dator (K.a. 384-322) bere Mugimendurik gabeko mugimenduarekin. Neoplatonismoak eta lehen kristautasunak eta, ondoren, antzinako filosofia islamikoak hartu zuen IX eta XII. mendeetan, eta kristau teologian XIII. mendean sartu zuen Tomas Akinokoak Summa Theologica eta Summa contra gentiles lanetan. Argudio kosmologikoa oso lotuta dago Gottfried Leibnizen arrazoi nahikoaren printzipioarekin' eta Parmenidesi egotzitako ezerezetik ez da ezer sortzen maximarekin. Argudio kosmologikoaren defendatzaile edo formulatzaile historiko nabarmenak hauek dira: Aristoteles, Plotino, Avizena, Al-Ghazali, Maimonides, Tomas Akinokoa, baita teismo klasikoari atxikitako pentsalari gehienak ere.

Argudioa David Hume bezalako filosofoek eztabaidatu zuten kausalitateari egindako kritikarekin, eta, ondoren, Immanuel Kantek "beharrezko izaki" kontzeptuaren kritikarekin. Geroago, Bertrand Russell filosofoak ukatu egin zuen unibertsoak azalpen bat behar duela eta unibertsoa "gertaera gordin" batera murriztu zuen, zeinaren existentziak azalpenik behar ez duen; «hor dago, eta kitto». Stephen Hawking bezalako fisikariek iritzi hori errepikatu zuten. ​Gaur egun, argudio horien baliozkotasuna eta sendotasuna eztabaidatzen ari dira oraindik, kosmologian eta fisika modernoaren aurrerapenetan oinarritutako bertsio berriak eskaintzeaz gain. Gaur egungo defendatzaileen artean honako hauek daude: William Lane Craig, Robert Koons, Richard M. Gale, Alexander Pruss, Kenneth L. Pearce, William Leonard Rowe eta Edward Feser. Bestalde, kritikari nabarmen artean dira: John Leslie Mackie, Michael Martin, ​Quentin Smith eta Graham Oppy.

 Historia 

Platonek (K.a. 427–347) eta Aristotelesek (K.a. 384–322) lehen kausaren argudioak aurreratu zituzten, nahiz eta bakoitzak zenbait ohar aipagarri zituen. Legeetan (X. liburuan), Platonek munduko eta kosmoseko mugimendu guztiak "mugimendu emana" zirela postulatu zuen. Horrek "etxeko mugimendua" behar zuen martxan jartzeko eta mantentzeko. Timeo- n, Platonek jakinduria eta adimen goreneko " demiurgo " bat jarri zuen kosmosaren sortzaile gisa. Errepublikan, unibertsoa atomoen ausazko konbinaziotik sortu ez zela argudiatu zuen. Mugimendu-iturri auto-mugikorra defendatu zuen, hau da, espiritua edo arima, mugimendu kosmikoaren iturria. 24

Aristoteles izan zen argudio kosmologiko bat formulatu zuen lehen filosofoa. Fisikako VIII. Liburuan eta Metafisikako XII. Liburuan, Aristotelesek Mugimendurik gabeko Lehen Mugimenduaren kontzeptua garatu eta frogatzen du, higiduraren arazoan oinarrituta eta kausalitatearen teoria erabiliz.

Mende batzuk geroago, Plotinok (K.o. 204/5-270 K.a.), pentsalari platoniar batek guztiz transzendente eta gorenari buruz argudiatu eta irakatsi zuen, "Bata", zatiezina, bereiztezina, biderkagaitza eta kategorietatik haratago. izatea eta ez izatea. "Bata" ezin liteke existitzen den edozein gauza izan, ezta zatien osotasunaren batura hutsa ere, dagoen guztiaren aurrekoa baizik. Plotinok "Bataren" kontzepzio hau ongiaren eta edertasunaren kontzepzio platonikoekin identifikatu zuen.

Agustin Hiponakoak (K.a. 354-430) Jainkoa denboratik kanpo existitzen dela eta kontzeptu horri bere existentzia emateko gai baino ez dela esaten zuen. Denbora bera jainkozko sorkuntzaren zati bat zen. 25

Al-Kindi (k.a. 801-873), filosofo musulmanak marko teoriko aristoteliko eta neoplatoniko baten eraginpean, Jainkoaren "batasun absolutua" defendatu zuen munduan berezitasuna eta konposizioa denaren arabera. Al-Kindik esan zuen, gorputz bat bat den arren, atal ezberdinez osatuta dagoela ere. Pertsona batek, adibidez, "Elefante bat ikusten dut" esan dezake, eta horrek " elefante bat ikusten du " esan nahi du, baina "elefante" terminoak asko dituen animalia espezie bati egiten dio erreferentzia. Honekin, Al-Kindik esan nahi du existitzen den izaki bat "bat" dela pentsa dezakegun arren, errealitatean, dagoena "bat" eta "asko" dela esan zuen. Horregatik —geroago ondorioztatzen du filosofoak—, Jainkoa erabat bat da, bai izatez , bai adigaiez, aniztasun ororik gabea, halako moldez non hori den bere atributu bakarra eta, beraz, bera ez den ezertan aurkitzen ez dena.

Avicena (K.a. 980-1037), beste filosofo islamiar batek Jainko islamikoa izatearen argudio formal bat proposatu zuen. Avicenak argudiatu zuen «beharrezko existitzen den bat» egon behar dela, hau da, existitu ezin den entitate bat. Bere argudioak arrazoitu zuen izaki kontingenteen multzo osoak kontingentea ez den kausa bat izan behar zuela, hala balitz, nahitaez izaki kontingenteen multzoan sartuko litzatekeelako. Hori dela eta, nahitaez existitzen den bat izan behar zuen, batasuna, sinpletasuna, inmaterialtasuna, adimena, ontasuna eta eskuzabaltasuna bezalako atributuak ere zituena, Allah-ri zegokion moduan. (Ikus Egiazkotasunaren froga). 26

Maimonides (1138 - 1204), filosofo judu batek Jainkoaren existentziaren argudio kosmologikoaren hainbat bertsio eskaini zituen Perplexed of the Guide liburuan. Bereziki Aristotelesen argudio kosmologikoa aldatu zuen sorkuntzaren doktrinarekin bateragarri egiteko. Beharrezko izatearen frogak dio mundua existitzen hasi bazen hori egin zuen kausa bat egon behar zela eta "iragana infinitu luzea bada eta izaki bakoitza kontingentea bada , orduan dena aldi berean existitzeari utziko zion uneren bat egongo zen"..". 28

Tomas Akinokoak (K.a. 1225-1274) Aristoteles, Avicena eta Maimonidesen irakurketan aurkitutako argudioa egokitu eta hobetu zuen, argudio kosmologikoaren bertsio eragingarrienetako bat osatzeko. Lehen kausaren kontzepzioa zen Unibertsoa berez kausarik ez duen zerbaitek eragin behar duela, bere ustez Jainkoa deitzen duguna. Garrantzitsua da Aquinasen Bost Bideak, bere Summa Theologica -ren bigarren galdera kontuan hartuta, ez direla Akinosek Jainko kristaua existitzen den froga osoa. Bost Bideek Tomas Akinokoaren Jainkozko Naturari buruzko Tratatuaren hasiera baino ez dute osatzen.

 Argumentuaren egitura 
Argudio kosmologiko baten egitura tradizionala:

 Gure esperientzian gauza batzuk X dira edo dira.
 X den edo den orok kausa bat behar du, batez ere hemen eta orain egoteagatik (kausa eta efektutik eratorritako printzipioa).
 Horrelako serie kausalak oinarrizko kide bat izan behar du (serie kausal baten amaieraren printzipioa).
 Kausazko seriea amaitzen duena, ez da X edo ez da X.
 Kausazko seriea amaitzen duenak jainkozko atributuak ere baditu: batasuna, aldaezintasuna, inmaterialtasuna, eternitatea, ahalguztiduntasuna, etab., eta, beraz, Jainko izenarekin edo terminoarekin aipatzen duguna da.

 Non X esan nahi du gure esperientzian gauza batzuk kontingenteak direla, edo mugimenduan daudenak, edo konposatuak direla, edo bereizgarriak direla beren esentzian eta existentzian, etab.

Kontuan izan daitekeenez, hainbat argumentu kosmologikoek serie kausalak erabiltzen dituzte, hierarkikoki/funtsean ordenatuta egon daitezkeenak (kausak elkarren menpe dauden eta uneoro bata bestearen menpe dauden serie mota bat, efektu jakin bat sortzeko.) edo ustekabean/denborazko ordenatuta (serie mota non kausek modu independentean efektu jakin bat sortzen duten denbora batean, luzea edo laburra izan).

 Bertsioak 
Argumentu kosmologikorako hainbat sailkapen mota daude. Bereizketa garrantzitsua da, bertsio baten aurka planteatutako objekzioak agian ez direlako besteen aurka planteatu. Graham Oppy- rentzat, argumentu bakoitzaren arteko aldea euren ondorioetan eta ondorio horretara iristeko premisetan aurkitzen da. Sailkapen hauek garrantzitsuak dira, argudioaren bertsio bati egindako objekzioek beste batean garrantzirik izan dezaketelako. 1

William Lane Craig-ek hiru argumentu kosmologiko deduktibo mota bereizten ditu kausen atzerapen infinitu baterako hurbilketari dagokionez. Lehena, Akinokoak defendatzen duena, funtsean ordenatutako atzerapen infinituaren ezintasunean oinarritzen da. Bigarrena, Craig-ek kalām deitzen duena. Argudioak dio kausen erregresio tenporal infinitua ezinezkoa dela, infinitu erreal bat ezinezkoa delako, eta posible balitz ere, ezin liteke denboralki gauzatu. Hirugarrena, Leibnizek eta Samuel Clarkek defendatzen dutena, arrazoi nahikoaren printzipioan oinarrituta dago argi eta garbi. 1

 Lehen motorraren argudioa 
Artikulu nagusia: Mugimendurik gabeko lehen motorra

Lehen higikaria edo lehen kausa argudioa kausa edo mugimendu batzuen ondorioz munduan aldaketa bat dagoela hasten da. Kausa bakoitza berez beste kausa baten efektua da eta kate hori inoiz amaitzen ez den edo lehen kausa batek osatzen duen serie batean mugitzen da, izaera guztiz ezberdina izan behar duena, ez baita berez eragindakoa. Lehen kausa hori kristautasunak Jainkoaz esan nahi duenaren alderdi garrantzitsu bat da, baina ez osorik. 31

 Aristoteles 
Aristotelesen ustez, kosmosean higitzen den guztia mugimenduan dagoen beste izaki batek mugitzen du; eta mugimendua ekintzaren eta boterearen menpe dago. Mugimendua bera, botere baten aktualizazioa bezala, "egintza osatugabea" eta betiereko boterea da, gaurkotuz gero ez baitago mugimendurik. Unibertsoaren mugimendua betikoa dela dioen arren, Aristotelesek honako zailtasun honekin aurkitzen du:

Beraz, beharrezkoa da egintza boterearen aurrekoa izatea esentziaren arabera eta dena mugitzen duen izaki bat egotea, mugitu gabe. Fisikako VIII liburuan, Aristotelesek inolako aldaketarik jasaten ez duen izaki inmaterial batez hitz egiten du eta hori da munduaren printzipio fisikoa. Materiala ez denez, bera ez da zerbait fisikoa (Fis., II, 7, 198tik 36ra). Geroago, liburuan​ Lehen higikariak ezin du magnituderik izan, ez mugatua ez infinitua, eta, ondorioz, zatiezina eta zatirik gabekoa da.

Hau da, motor hori benetan lehena izateko, mugikorra izan behar du, hau da, ez da mugitzen, zeren ez balego eta mugimenduan balego, beste motor bat beharko luke mugimendua eta erregresio infinitua emateko. motorrak sortuko ziren. Eta, mugitzen den guztia boterean dagoenez eta motor bakoitza ekintzan dagoenez, lehenengo motor mugikorra egintza hutsa izan behar du, hau da, lehenengo motorrak guztiz eta azken finean dena izan behar du, inolako potentziarik gabe, ahal izan gabe. beste zerbaitetan eraldatzea edo horretarako joera. Honek, bederatzigarren kapituluan mugitzen ez den mugitzailearen bizitzaz hitz egiten duela pentsamendu "autokontenplatibo" edo "pentsamenduaren pentsamendu" gisa (νοήσεως νόησις; noeseos noesis). Aristotelesen arabera, jainkoak ezin dira potentzialki betirako auto-kontenplazio honetatik aldendu, une horretan existitzeari utziko baitzuten. Horrek autore asko Probidentziari buruz hitz egitera eraman ditu. 3

Aristotelesek planeta eta izarrekin identifikatutako mugitzaile mugikor batzuen ideiaren alde egin zuen (47 edo 55 inguru). Hauek "jainkoak" direla dirudi, baina denak iradokitzen du "lehen"-arengandik nabarmen desberdinak direla, gizaki garaikideak Jainko gisa ulertzen duenarekin identifikatzea merezi duena, zeruko esfera bakoitza kontrolatzen zuena, bizi zela uste zuena. izar finkoen esferatik haratago eta unibertsoaren betiko mugimendua azaltzen du. Zeruko gorputzek, prozesu naturalen motor gisa, kausa kausa finitu bat bermatzen dute betiereko unibertso batean. 38

 Tomas Akinokoa 
Atal hau First Unmoved Mover § Tomas Akinokoaren zati bat da. [ editatu ]

Summa Theologiae liburuan, Tomas Akinokoak Quinque viae izenez ezagutzen dena irakasten du, Jainkoaren existentzia frogatzeko erabiltzen dituen bost argudio arrazional. Lehenengo argumentua lehenengo motorren Bidea da : 39

Santo Tomasek adierazten du beste batek osatzea eskatzen duen gauza bat beste horren aldean potentzian dagoela esaten dela: potentzia gauzatzeari errealitatea deitzen zaio. Unibertsoa goranzko ordenan antolatutako gauza sorta gisa planteatzen da, edo boterea eta ekintza aldi berean Jainkoak koroatu eta sortua, bera bakarrik ekintza hutsa den (actus purus). Jainkoa aldaezina da aldaketak boteretik ekintzara pasatzea esan nahi duelako, beraz, ez du hasiera edo amaierarik, hauek aldaketa eskatzen baitute. Materia eta forma beharrezkoak dira aldaketa ulertzeko, aldaketak bilakatzen denaren eta bihurtzen denaren batasuna eskatzen duelako. Gaia lehenengoa eta bigarrena da. Gauza fisiko guztiak materiaz eta formaz osatuta daude. Gauza baten forma edo izaera gisa eta bere benetako existentziaren arteko aldea esentzia eta izatea (edo existentzia) terminoek adierazten dute. Jainkoarengan bakarrik ez dago bien arteko bereizketarik. Bi bikoteak, materia eta forma, esentzia eta izana, botere eta egintza kasu bereziak dira. Moduak ere badira: moduek ez dute ezer gehitzen izatearen ideiari, baina bertan inplizitua dagoena esplizitatzeko moduak dira. Era berean, Thomasek bere kausa eraginkorraren bigarren Bidean esaten du ez dugula inoiz zerbait bera eragiten, logikoki absurdua izanik. Kausen serieak ezin du atzera egin infinituan, beraz, unibertsoaren lehen kausa bat behar da bera kausagabea dena. 40

Tomas Akinokoak defendatzen duen bertsio hau infinitua den "beharrez ordenatutako kausazko serie bat" ezintasunean oinarritzen da. Aquinasek dio ustekabean ordenatutako serie kausalak bakarrik atzera egin dezakeela betiko, baina ez "funtsezkoa" bat. Hau da, aldibereko edo aldibereko efektu kate batek, azken finean, efektu horiek sortzeko gai den kausa batean errotu behar du, eta, beraz, zentzu hierarkikoan lehena den kausa batean, ez zentzu tenporala. 41

Tomasek Greziako pentsamendu klasikoarekiko hurbiltasuna erakutsi zuen mundua aldi berean eragindakoa eta betierekoa izan zelako aukera defendatuz, "ez dago arrazoimenari inolako arbuiorik Jainkoak egina dela eta beti egon dela esatean". Iraganeko gertaeren kate infinitu baten ezintasunaren tesi filosofikoa ez zuen onartu Santo Tomasek, “mundua ez dela beti existitu, fedez bakarrik ezagutzen dugula eta ezin dela zorroztasunez frogatu” Trinitateak egin zuen bezala .. 44

Garrantzitsua da gogoratzea bide hauek ez dutela Jainko kristauaren existentzia frogatzen, baina Tomasek uste du posible dela ondoriozta daitekeela beste printzipio metafisiko sinesgarri batzuetatik kausa honen izaerari buruz hausnartu ondoren. Gainera, Summa Theologica -ko argudio horien bertsioak ez daude osatuak, premisa batzuk ezabatzen baitira. Aquinasen argudio kosmologikoen aurkezpenik osatuena Summa contra Gentiles liburuan dago. Bertan dioenez, "bai munduak eta bai mugimenduak hasiera bat badute, agerikoa da beharrezkoa dela mundua eta mugimendua berriro sortzen dituen kausaren bat suposatzea". Dena den, Akinosek aholkatzen du: «Jainkoaren existentzia erakusteko modurik eraginkorrena munduaren betikotasunaren suposatzetik abiatzen dena da». 46

 Edward Feser 
Prime Unmoved Mover argumentuaren bertsio modernoak Edward Feser bezalako filosofoek formulatu dituzte Five Proofs for the Existence of God-en bere "Aristotelian Proof"-n, 49 premisa eta bi etapaz osatuta (lehen bat zerbaiten existentzia frogatzen duena eta geroago bigarren fasean jainkozko atributuak dituela erakusten dela). Lehenengo etapan, Feserrek Aristoteles jarraituz dioenez, aldaketa "botere baten aktualizazioa" bada, "gauzek errealizatu daitezkeen ahalmenak dituzte" eta "ezin da potentzialtasunik eguneratu zerbaitek eguneratzen ez badu (kausalitatearen printzipioa)". Aldaketa soilik uler daiteke infinitu atzera egin ezin duten serie kausa hierarkikoak jarraitzen badira, bere lehen kausetara iritsiz. Beraz: 17

Feserrek jarraituz, serie kausal hierarkikoek lehen kide bat izan behar dute "existitzeko potentziala bere burua eguneratu beharrik gabe eguneratu dezakeena". Hau Aristotelesen " Mugitzen ez den mugitzailea " da, edo Feser-en arabera, "errealizatu gabeko eguneratzailea", errealizatzaile hau "aldaezina, betierekoa, materiagabea, gorpuzkera, perfektua, ahalguztiduna, guztiz ona, adimentsua eta omniscienta" baita Formak edo ereduak gauza guztietan ageri dira". 17

 Kontingentziaren argudioa 
Kontingentziaren argudioak antzeko oinarrizko pentsamenduaren beste bide bat jarraitzen du munduaren izaeratik bere azken oinarriraino. Haien existentzia azaltzeko beste izaki batzuen menpe dauden izakiak kontingenteak dira. Baina beren kabuz ezin dute izaki kontingente bakoitzaren existentziari buruzko azalpenik eman. Maimonidesek esan zuen "bere esentziak existentzia inplikatzen ez duen edozerk, iraunkorra bada ere, beste zerbaiten mende egon behar du". Beraz, izaki kontingente guztien existentzia azaltzen duenak bere existentzia beharrezkoa duen izaki bat barne hartu behar du. Argudio honen bertsio moderno ugari aurkeztu dira, besteak beste:

 Tomas Akinokoa 
Artikulu nagusia: Beharrezko izatearen bidea

Aro eskolastikoan , Tomas Akinokoak " kontingentzia- argudioa " formulatu zuen bere hirugarren erara, Aristotelesi jarraituz Unibertsoa zergatik existitzen den azaltzen duen zerbait egon behar dela adieraziz. Unibertsoak, zirkunstantzia ezberdinetan, agian ez zitekeen existitzen (kontingentzia), bere existentziak kausa bat izan behar du, ez beste gauza kontingente bat besterik gabe, baizik eta derrigorrez existitzen den zerbait (beste edozer gauza izateko existitu behar den zerbait). Beste era batera esanda, Unibertsoa betidanik egon bada ere, arrazoirik gabeko kausa bati zor dio bere existentzia oraindik. Akinoak, gainera, esan zuen: "... eta hau Jainkoa dela ulertzen dugu". 52

Aquinasen kontingentziaren argudioak denboran hasierarik ez duen unibertso baten aukera onartzen du. Kausalitate unibertsalaren argudio forma bat da. Akinoak ikusi zuen naturan existentzia kontingenteak zituzten gauzak zeudela. Posible denez horrelako gauzak ez egotea, denboraren bat egon behar da gauza horiek ez daudenean. Hori dela eta, Akinokoen ustez, ezer existitzen ez zen garai bat izan behar zen. Hori horrela balitz, ez legoke ezer ekar lezakeen ezer. Izaki kontingenteak, beraz, ez dira nahikoak izaki kontingenteen existentzia azaltzeko: existitu behar da beharrezkoa den izaki bat, zeinaren ez-existentzia ezinezkoa den, eta bertatik eratortzen den izaki kontingente guztien existentzia.

 Leibniz 
Gottfried Leibniz filosofo alemaniarrak kontingentziatik argudio bat egin zuen, non beharrezkoa den izaki baten existentzia frogatzen saiatzen den eta izaki hori Jainkoa dela ondorioztatzen duen arrazoi nahikoaren printzipioarekin.

Bere Monadologian azaltzen du "ezin da egiazko edo existitzen den egitaterik aurkitu, ezta egiazko proposiziorik ere", idatzi zuen, "hala izateko eta bestela ez izateko arrazoi nahikorik egon gabe, arrazoi horiek ezin ditugun arren ezagutu. kasu gehienetan». Argudio kosmologikoa laburki formulatu zuen: " Zergatik dago ezer ezeren ordez ?" Arrazoi nahikoa [...] substantzia batean aurkitzen da [...] bere baitan bere existentziaren arrazoia daraman beharrezko izaki bat den substantzia batean. 53

Leibnizek ez du serie infinitu baten aukera baztertzen duen premisa batean oinarritu asmorik. Honela dio, adibidez: "Zalantzarik gabe, mundua betikoa dela imajina dezakezula onartzen dut". Leibnizek uste du mundua beste modu infinitu batean egon zitekeela, logikoki posible diren mundu infinituak dauden bitartean, eta mundua horrela izatea eta bestela ez izatearen arrazoia Jainkoa da, eta Jainkoak mundu hau aukeratu izanaren arrazoia eta ez posibleetako beste bat. infinituak "hau mundu posibleen artean onena " delako ontasun perfektuaren eta jakinduria infinituaren atributuen arabera. Arrazoi nahikoaren printzipioa ere erabiltzen du Samuel Clarkek bere argumentu kosmologikoan. Leibnizen argudioak, «Leibniziar argudio kosmologikoa» deitua, formulazio ugari izan ditu.

Era berean, Baruch Spinozak bere filosofian bereizten zituen natura naturans (Jainkoa substantzia edo kausa infinitua) eta natura naturata (Jainkoa modu edo efektu finitu gisa). 59

Karl Jaspers filosofo alemaniarrak dioenez, Spinozak "Deus sive Natura" (Jainkoa edo Natura) idatzi zuenean, Spinozak ez zuen esan nahi Jainkoa eta Natura termino trukagarriak direnik, baizik eta Jainkoaren transzendentzia haren atributu infinituek egiaztatzen zutela eta bi atributuek. gizakiak ezagunak, hots, pentsamendua eta hedapena, Jainkoaren immanentzia adierazten zuen. 60

Henry Oldenburgi zuzendutako gutun batean, Spinozak zera dio: "Jainkoa Naturarekin identifikatzen dudala pertsona batzuen iritziari dagokionez, masa edo gorputz-gai moduko gisa hartuta, oso oker daude". 61

Feserrek bere "Froga arrazionalista " -n, arrazoi nahikoaren printzipioa defendatzen du, egia ez balitz, "azalpen ageriko edo ulergarritasunik gabeko gauzak eta gertaerak oso ohikoak izango lirateke" eta "ezin izango ginateke gure ezagutza kognitiboan fidatu. fakultateak". 63

Michael Almeida filosofoak David Lewis -en errealismo modalean eta arrazoi nahiko sendoaren printzipioan oinarritutako argudio bat formulatu zuen (non "existitzen den orok bere existentziaren azalpen absolutua duen [...] gertakari kontingenterik ez dagoen") existentziarako Jainkoarena dagoen guztiaren azalpen absolutu gisa. Bestalde, Richard M. Gale eta Alexander Pruss filosofoek arrazoi nahiko ahularen printzipio batean oinarritutako bertsio berri bat proposatu zuten (non "egiazko esakuneren azalpena izateko aukera bakarrik eskatzen duen") existentziarako. "Natural gaindiko beharrezko izaki bat, oso boteretsua, adimentsua eta ona dena eta unibertsoa libreki sortzen duena" baina ez "Jainko guztiz perfektua (funtsean omniperfekzio guztiak dituena)". Graham Oppy-k bereizketa hau kritikatu zuen printzipio ahulak printzipio sendoa inplikatzen duela argudiatuz. Erlijioaren hainbat filosofok, hala nola, Joshua Rasmussen eta T. Ryan Byerly-k, gertakari kontingenteen osotasuna azaltzen duen beharrezko izakia Jainkoa dela ondorioztatu dute. ​

 Kalām argudio kosmologikoa 
Artikulu nagusia: Kalām argumentu kosmologikoa

Unibertsoaren lehen hasierako kausa batean oinarritzen den beste argumentu kosmologiko mota bat. Argudio kosmologiko honi Kalām deitzen zaio eta teologia islamikoaren barruan kontzeptu gisa garatu zen, batez ere mutakalliman tradizioan. 1

Steven Duncanek idatzi duenez, "lehenengoz, grekoz mintzo zen siriako neoplatonista kristau batek, John Philoponus, formulatu zuen, zeinak kontraesan bat aurkitzen duela dioen greziar paganoak munduaren betikotasunari buruz eta aristotelikoen arbuioaren artean. korronte infinitua ". 68

Argumentua Kalām argumentu kosmologiko gisa aipatuz, Duncan-ek dio "Erdi Aroko] Kalam -en [Erdi Aroko] musulmanen eta juduen erakusleen eskutik jaso zuela ("fededunek arrazoiaren erabilera fedearen oinarrizko aurresuposizio metafisikoak justifikatzeko"). 68 Kalām argumentu kosmologikoaren lehen formulazioetako bat Al-Kindirengandik dator (ix. mendea), zeina izan zen Jainkoaren existentziaren aldeko argudio bat aurkezten saiatu zen bere ekarpen nagusienetako Jainkoaren existentziaren argudio kosmologikoa da (dalil al-Huduth), bere Lehen Filosofia lanean Al - Ghazalik. Averroes Al-Ghazalik idatzi zuen:

Al-Ghazalik dio "denak kausa bat balu, iragan infinitu batera itzuliko den kausa kate infinitua egongo litzateke", hau da, benetako infinitu bat. Baina hori horrela balitz, ezinezkoa litzateke inoiz kausen kate infinituan egungo lokarrira iristea. Horregatik, unibertsoak hasiera bat izan zuen. 72

Kalām-en argumentu kosmologikoa Bibliako kontakizunarekin bat dator, non Jainkoa arrazoirik gabeko Lehen Kausa dela dioen, unibertsoa bere borondatez sortu zuen ex nihilo (ezerrenetik). ​

 William Lane Craig 
Kalām argumentu kosmologikoaren defendatzaile garaikide handienetako bat William Lane Craig da, zeinak halako izen eta egitura orokorra eman zion Kalām Cosmological Argument liburuan : 10.

Craig-ek lehen premisaren kausa-printzipioa defendatzen du " zerbait ezin dela ezerezetik sortu " printzipio klasikora joz, intuitiboa eta esperientziak frogatzen duena. Bigarren premisari dagokionez, Craig-ek unibertsoaren finitismo tenporala defendatzen du benetako infinitu baten aukera metafisikoaren aurka, hala nola, unibertso eternal baten aurka, eta haren ondoz ondoko gehiketen bidez eratzen diren bi argudio logikorekin, "ezin duzulako elementu kopuru infinitu batetik igaro,". elementu bat aldi berean". Argudio hauen alde, Craig-ek pentsamendu-esperimentuetara (hala nola, Hilbert's Hotel David Hilbert- en,  Zenon-en paradoxak eta Jupiter eta Saturnoren orbitak Al -Ghazalik) eta behaketa zientifikoetara jotzen du (esaterako, Big Bang-a, 77) . Borde -Guth-Vilenkin teorema eta termodinamikaren bigarren legea). 73

Hasierako silogismoaren ondorioetatik, Craig-ek ondorioztatzen du argumentu honen inplikazioek teismo klasikoaren atributuak dituen jainkozko izaki batera eramaten dutela (nahiz eta Craig-ek jainkozko sinpletasuna baztertzen duen). ​

 Alexander Pruss 
Atal hau Kalām Cosmological Argument § Other Formulations-en pasarte bat da. [ editatu ]

Kalam argumentuaren bertsio bat Alexander Prussek formulatu zuen. Al-Ghazali eta Craig-en bertsioak ez bezala, Prussek ez du argudiatzen korronte infinitu baten (Prussen arabera matematika arriskuan jarriko lukeen bezala) edo iraganeko sekuentzia infinituen (finitismo tenporala) eta Prussek finitismo kausala deitzen duenaren aurka defendatzen du. non gauza kopuru infinitua gauza baten aurretiko kausalki ezin daitekeen. Orduan, argudioak honela jarraitzen du: 82

Prussek hirugarren premisa defendatzen du Thomsonen lanpara edo José Benardeteren Grim Reaper Paradox bezalako paradoxen bidez. Seigarren premisari dagokionez:

Jacobus Erasmus, eta Benjamin Victor Waters bezalako filosofoek defendatu edo/eta birformulatu dute. 85

 Duns Scoto 
Erdi Aroko John Duns Scoto teologo kristauak Jainkoaren existentziaren argudio metafisikoak sortu zituen Ordinatio lanean. Akinokoen argudioetan inspiratu ziren. Bere azalpena luzea da eta honela labur daiteke: 88

Scotok berehala jorratzen ditu ikus ditzakeen bi objekzioz: lehenik, ezin dela lehenik egon, eta bigarrenik, argudioa 1) auzitan jartzen denean apurtzen dela. Funtsean ordenatutako kausen erregresioak, existitu bazen ere, serie horren lehen kausa eraginkor bat egon behar duela dio, serietik kanpo dagoena. Esaten duen bigarren gauzari galdera logika modala erabiliz birformulatzen bada erantzun daiteke, hau da, lehenengo enuntziatua "Posible da zerbait ekoitzi ahal izatea". 88

 Argudio kosmologiko modala 
Logika modalak («beharrezkoa da» eta «baliteke hori» esamoldeen jokaera deduktiboa jasotzen saiatzen dena) 1960ko hamarkadan boom filosofikoa izan zuen, adibidez, existentziaren aldeko « argudio ontologiko modalekin ». Jainkoarena. Ondorioz, argudio kosmologiko modalak ere formulatu dira, "gauza aldaezina badela, partzialki bederen, aldakorrak diren gauzen existentzia azaltzen duena".  Richard M. Gale eta Alexander Prussen argumentua S5 axioma modalean oinarritzen zen, zeinak dioen "posible bada p hori, orduan posible izan behar da p hori ". Interneteko Filosofia Entziklopediako sarrera batean : 12

Ryan Stringer-ek honela formulatzen du beste argumentu modal bat: 91

 In esse e in fieri bereizketa 
In fieri eta in esse kausalitate argudioen arteko aldea nahiko garrantzitsua da. In fieri "bihurtu" gisa itzuli ohi da, in esse "funtsean" bezala itzuli ohi den bitartean. In fieri, bilakatzeko prozesua, etxe bat eraikitzearen antzekoa da. Behin eraikita, eraikitzaileak alde egiten du eta bere kabuz gelditzen da; alderatu erlojugilearen analogia. (Baliteke noizean behin mantentze-lanak behar izatea, baina hori lehen kausa argumentuaren esparrutik kanpo dago.)

In esse (esentzia) ontzi batean dagoen kandela edo likido baten argiaren antzekoa da. George Hayward Joyce jesuitak azaldu zuenez, "kandelaren argia bere existentzia jarraituaren araberakoa denean, kandela batek ez du soilik argia gela batean sortzen lehen instantzian, baina bere presentzia jarraitua beharrezkoa da argiztapenak jarraitu nahi badu. kenduta, argia eten egiten da Berriz ere, likido batek daukan ontzitik jasotzen du bere forma, baina presioa kenduko balitz, ez luke forma bat ere mantenduko. Argudioaren forma hau askoz zailagoa da lehen arrazoi hutsaren argumentu batetik bereiztea goiko etxearen adibidea baino, hemen lehen kausa nahikoa ez delako kandela edo edukiontziaren existentzia jarraitu gabe. 92

Robert Koons filosofoak argudio kosmologikoaren aldaera berri bat aurkeztu du. Kausalitatea ukatzea ideia enpiriko guztiak ukatzea dela dio; Esaterako, gure eskua ezagutzen badugu, argia begietan islatzea, erretina estimulatzea eta optikaren bidez mezua bidaltzea barne hartzen dituen kausen kateagatik dakigu. nerbioa zure garunean. Argudioaren helburua honela laburbildu zuen: "metafisika teista onartzen ez baduzu, zientzia enpirikoa ahultzen ari zara. Biak elkarrekin hazi ziren historikoki eta kulturalki eta filosofikoki elkarren menpekoak dira [...] Esaten baduzu, ez dut besterik egiten. sinetsi kausalitate printzipio honetan, hori arazo handia izango da zientzia enpirikoarentzat". Beraz, argumentuaren in fieri bertsio honek ez du Jainkoa frogatzeko xedea, zientziaren inguruko objekzioak eta gaur egungo ezagutzak argudio kosmologikoa gezurtatzen duen ideia gezurtatzeko baizik. 93

 Kritikak 

 Epikureismoa 
Epikuro filosofo greziarrak filosofia atomista bat irakatsi zuen, non jainkoak munduarekiko arrotz geratzen ziren eta naturak berak kosmos osoa gobernatzen zuen, pentsamendu platoniko eta aristotelikoaren aurka. 95

Epikureismoaren doktrina kosmologikoak Lukrezio poeta erromatarrak De rerum naturan azaldu zituen zabal. Bertan, Lukreziok azalpen naturalisten bidez dio unibertsoa espazio hutsez eta atomo izeneko gorputz txikiez osatuta dagoela. Deusetik ezer sortzen ez denez, Lukreziok argudio kosmologiko gisa argudiatzen du materiaren beharra eta betikotasuna. Beraz, de facto suntsiezina da. Ez dago materia sortu edo suntsitu dezakeen naturaz gaindiko izakirik, beraz, materia sortu ez bazen, kosmosa ere ez zen sortu. Epikureoek jainkoen existentzian sinesten bazuten ere, guretik kanpoko beste mundu batzuetan bizi ziren eta ez zuten kosmosa kontrolatzen. Aldiz, Lukreziok arrazoitzen du atomoak betirako mugitzen direla beren pisuagatik eta beren ibilbidearen zorizko desbideratzeek unibertsoko gainerako gorputzen eraketaren erantzule direla (ikus klinamen teoria).  Mundu ordenatua kaosetik atomoen ausazko konbinazioaren ondorioz sortu zitekeen aukera da David Hume filosofoak "epikurear hipotesia" deitu zuena. ​

 David Hume 
David Hume-k enpirista gisa argudiatu zuen Jainkoaren existentzia ez dela beharrezkoa a priori, bere existentzia eza pentsa daitekeelako, ezta jakiterik ere posible den Jainkoa ulertezina zaigulako. Honekin esan nahi du "beharrezkoa izatea" terminoak a posteriori esanahirik ez duela. 102«...ageriko absurdoa dago egitate bat frogatzen saiatzean, edo a priori argudioekin frogatzen saiatzean. Ezer ez da frogagarria, kontrakoa kontraesana ez bada behintzat. Zuzenean pentsa daitekeen ezerk ez du kontraesana inplikatzen. Existitzen den bezala ulertzen duguna, existitzen ez den bezala ere har dezakegu. Ez dago, beraz, ez egoteak kontraesana dakarren izakirik. Ondorioz, ez dago kontraesana frogagarria den Izakirik. 103Indukzioaren arazoa nabarmendu zuen eta kausazko erlazioak ez zirela a priori egiazkoak argudiatu zuen, kausalitatearen premisa esperientziaren araberakoa den a posteriori indukziozko arrazoibidearen bidez iritsi baita. 104

Hume-k azaldu duenez, ezein objektuk ez ditu agerian uzten, gure zentzumenek atzemandako koalitateen bidez, ez bere kausak ez bere ondorioak, eta kausalitatearen ideia hori baino lehenagoko beste batzuen atzetik gertakari batzuk izateko dugun ohituran datza. ​"Ez daukagu ​​kausa eta efektuaren beste noziorik, objektu jakin batzuena baino, betidanik elkartuta egon direnak eta iraganeko kasu guztietan bereiztezinak izan direnak. Ezin dugu sartu juntagailuaren arrazoian. Gauza bere baitan baino ez dugu behatzen, eta beti aurkitzen dugu elkarketa etengabetik objektuek batasun bat eskuratzen dutela irudimenean. 106Hume-k dio kausarik gabe gertatzen den gertaera kontingente bat imajina dezakeela. Ondorioz, ez dugu arrazoirik lehenengoak bigarrena eragin zuenik, edo etorkizunean beti etengabeko bateraturik agertzen jarraituko dutenik. 3«Baina horrek ez du frogatzen izaki ororen aurretik kausa bat egon behar denik; ez dator baino gehiago, zeren senar bakoitzak emazte bat izan behar duela, beraz gizon bakoitza ezkondu behar dela. Galderaren benetako egoera da existitzen hasten den objektu orok kausa bati zor dion bere existentzia: eta nik ez dut hori intuitiboki edo erakusgarriki ziurtzat ematen. 107Azkenik, multzo baten zati eta elementu guztiak azaltzen direnean multzo osoa bera azaltzen dela esan zuen Humek. Horregatik, unibertsoaren barruan dagoen guztia azalduko balitz, unibertsoak jada izango luke azalpena. 29«Hogei materia-bilduma batean gizabanako bakoitzaren kausa partikularra erakutsiko banu, oso zentzugabea irudituko litzaidake orduan hogeiren kausa zein den galdetuko bazenu. Hori nahikoa azaltzen da alderdien zergatia azalduz. 108

 Immanuel Kant 
Immanuel Kantek Arrazoi hutsaren kritikan "beharrezko izaki" kontzeptuaren aurka egin zuen. Argudio kosmologikoa, beharrezkoa den izakia identifikatzeko, argumentu ontologikoan oinarritzen dela argudiatu zuen, eta, aldi berean, zalantzazkoa da. Ezta ere Jainkoaren existentziaren oinarria, bere izatearen arrazoia, ezin da bere baitan bilatu bere buruarekiko duen aurrekotasuna eta ondorengotasuna baieztatuko liratekeelako. Kanten arabera:«Bere oinarria zaintzeko, froga hau esperientzian oinarritzen da, eta horrek bere buruaren irudia eskaintzeko aukera ematen dio argudio ontologikotik ezberdina den, bere konfiantza guztia a priori kontzeptu hutsetan jartzen duena. Baina demostrazio kosmologikoak esperientzia hau urrats bakar baterako bakarrik erabiltzen du, beharrezkoa den izatera iristeko [...]. Argudio kosmologikoa deritzonean jasotako indar erakusgarri guztia ez datza, beraz, argumentu ontologikoaz gain, kontzeptu soilez eraikia; ustezko esperientzia soberan dago; beharbada erabateko beharraren kontzeptura eraman gaitzake, baina ez gauza zehatz batean halako beharra zehaztu. 54

 Bertrand Russell 
Argudio kosmologikoari dagokionez, Bertrand Russell filosofoak onartzen du argudio ontologikoa baino onargarriagoa dela eta ezin dela hain erraz gezurtatu. Bertrand Russell-ek bere autobiografian honako hausnarketa hau ere aipatzen du:Ez nuen sinesten ondorengo bizitzan, baina Jainkoarengan sinesten nuen, lehen kausaren argudioa ukaezina iruditzen zitzaidalako. Baina hemezortzi urterekin, Cambridgen sartu baino pixka bat lehenago, John Stuart Millen autobiografia irakurri nuen, non bere aitak nola irakatsi zion ezin duzula galdetu "Nork sortu ninduen?", galdera honek "nork" esango baitzuen. Jainkoa sortu zuen?" Horrek lehen kausaren argudioa alde batera utzi eta ateo izaten hastera eraman ninduen.

Bertrand Russell, Bertrand Russell-en autobiografia, 1967.Matematikari gisa, Russellek lehen terminorik ez duen serie baten ezintasunean oinarritutako argudioak kritikatu zituen, izan ere, "minus bat amaitzen den zenbaki oso negatiboen seriea kontrako adibidea da". The Principles of Mathematics -en ondorioztatzen du "zenbaki, klase eta serie infinituekiko eragozpenak eta infinitua berez kontraesankorra dela dioen nozioa, funtsik gabekotzat" har daitekeela. 114

Frederick Copleston -ekin BBC irratiko eztabaidan, Russellek Humeri jarraitzen dio argudiatuz kausa kontzeptua gauza partikularren behaketatik eratortzen dugunez, ezin dugula esperimentatu ezin dugun unibertsoaren antzeko zerbaiten kausaz galdetu. Hau da, unibertsoaren barnean denak kausa bat behar duen arren, ez da ondorioztatzen unibertsoak berak izan behar duenik (konposizioaren falazia). Gizaki bakoitzak ama izateak ez du esan nahi giza arraza osoak ama duenik. 9Argudio horrek, uste dut, ez duela pisu handirik gaur egun, zeren, lehenik eta behin, causa ez baita lehen zegoena. [...] Guztiak kausaren bat izan behar badu, orduan Jainkoak kausa bat izan behar du. Kausarik gabeko zerbait egon badaiteke, mundua Jainkoa bezain ondo izan liteke, beraz, ez dago baliotasunik argudio horrek. 116

Bertrand Russell, Zergatik ez naiz kristaua, 1967Era berean, Miguel de Unamunok esan zuen izaki orok kausa bat duela dioen adierazpenak materiak sortutako fenomenoei bakarrik aplikatzen zaiela, baina ez materiari berari, materia baita fenomenoak hasten diren substantzia eta inoiz ez da hori enpirikoki behatu. 117

Russellek On the Notion of Cause -n argudiatu zuen kausalitatearen legea, filosofoek normalean esan bezala, faltsua dela eta ez dela zientzietan erabiltzen. Esate baterako, "elkar grabatzen duten gorputzen mugimenduan, ez dago kausa dei daitekeen ezer eta efektu dei daitekeen ezer; formula bat besterik ez dago". Leibnizen arrazoi nahikoaren printzipioa ere baztertu zuen bere bertsio metafisikoan, unibertsoa gertakari gordin soil batera murriztuz, zeinaren existentziak ez baitu azalpenik behar; "hor dago, eta hori da dena". Stephen Hawking-ek iritzi hau errepikatu zuen, A Brief History of Time-n zera esanez :Nahiz eta teoria bateratu posible bakarra egon, arau eta ekuazio multzo bat baino ez da. [...] Zientziaren eredu matematiko bat eraikitzeko ohiko metodoak ezin die erantzun ereduak deskribatzen duen unibertso bat zergatik egon behar den. [...] Horri erantzuna aurkituko bagenu, giza arrazoimenaren behin betiko garaipena litzateke, orduan Jainkoaren pentsamendua ezagutuko genukeelako. 122Era berean, Neil deGrasse Tysonek zera adierazi zuen: "Nahiago nuke zuretzako erantzun hobea izatea, baina unibertsoak ez du zurekin zentzua emateko betebeharrik". Sean Carroll-ek honela deskribatzen du arazo honen izaera:Unibertsoa zergatik dagoen galdetzeko bulkadaren naturaltasunak ez du esan nahi galdera koherentea denik edo erantzun daitekeenik. Errealitatea bakarra da, nahiz eta nolabait lehendik dauden "mundu" asko egon, errealitatea mundu horien guztien bilduma paregabetzat har dezakegu. Gerta liteke "arrazoi bat izatearen" propietatea errealitatearen barruko egitateei aplikatzea, baina ez errealitate guztiari berari. 124Gainera, Russellek " beharrezko izaki" kontzeptua baztertu zuen. Onartu definizioak eta froga logikoak nahitaez egiazkoak izan daitezkeela, baina ez direla zertan existitzen. Russell-entzat, Leibnizen monadismoak nahitaez ateismora eramaten du, monadak ontologikoki autosufizienteak diren bitartean, orduan ez dute Jainkoaren beharrik. 54

 JL 

 J.L. Mackie 
John Leslie Mackie The Miracle of Theism -en bosgarren kapituluan argudio kosmologikoaren formulazio ezberdinen aurka egin zuen.

Lehenik Leibnizen formulazioa kritikatu zuen, arrazoi nahikoaren printzipioan oinarrituta. Mackiek bi galdera planteatzen ditu: "Nola dakigu denak arrazoi nahikoa izan behar duela?" eta "Nola izan daiteke beharrezko izaki bat, bere arrazoi nahikoa duena?" Bigarren galderari erantzun ezin bazaio, "gauzek oro har ezin dutela arrazoi nahikorik izan".  Mackie-k esan zuen Kantiar kritikari jarraituz: "Jainkoak behar metafisikoa badu, Jainkoaren existentzia logikoki kontingentea da ", izan ere, "esentziaren existentzia barne duen izaki baten existentzia ere ez litzateke berez esplikatuko: ezin zitekeen horrelakorik existitu. "; beraz, "Jainkoaren existentziarako arrazoiren bat behar da". 1

Mackiek orduan Aquinasen argudioak kritikatzen ditu kausazko atzeraldi infinituaren ezintasunean oinarrituta. Aquinasen lehen bi Bideak, dio Mackiek, Anthony Kenny aipatuz, "gehiegi oinarritzen dira zaharkitutako teoria fisikoetan orain interes handia izateko", hirugarren Bidea "esanguratsuagoa" delarik. Scott MacDonald-entzat, Aquinasen lehen bideak "aintzinako zientziaren eta astrologiaren tranpaetatik askatu eta kritika filosofiko hertsiki ohikoenen aurka defenda dezake [...], hala ere, Jainkoaren existentziaren froga independente gisa huts egiten du bere burua, izan ere. baliozkotasuna Tomas Akinokoak Jainkoaren existentziaren beste frogaren baten menpe dago", hau da Hirugarren Bidea. Mackie-k adierazi duenez, errakuntza logiko argia litzateke "uneren batean dena ez da" ondorioztatzea "denbora batean gauza guztietan". ez da." Mackierentzat, Thomasek galdera egiten dio kausen atzeraldi infinitu baten ezintasuna suposatuz, Thomasek suposatzen baitu mendekotasun ontologikoko erlazio bat dagoela lehen beharrezko izaki baten norabidean, baina serie infinitu edo zikliko batek ez dauka.. Suposizio hori arrazoi nahikoaren printzipio batean oinarritzen da. 48

Kalam argumentuari dagokionez, Mackie-k objektatzen du infinituaren nozioa serio hartzen badugu esan behar dugula iragan infinitu batean ez litzatekeela abiapunturik egongo, baita infinitu urruneko bat ere. Baina unibertsoak hasiera bat izan bazuen ere, ez dago ezerezetik zerbait sortzeko ahalmena duen Jainko bat onartzeko arrazoirik, edo Jainkoa denboraren batean hasi baitzen existitzen (kontingentea izango litzateke), edo infinituan existitu delako. (honek benetako infinituaren arazoa planteatuko luke), edo Jainkoaren existentzia denboragabea da (hori erabateko misterioa izango litzateke). ​

Azkenik, Mackie-k Richard Swinburneren argumentu kosmologikoaren aldaera induktiboari buruz hitz egiten du, zeinak dioen Jainkoa dela Bayesen teoreman oinarrituta unibertsoaren existentzia azaltzeko hipotesi seguruena. Mackie-k zalantzan jarri zuen azalpenik gabeko unibertsoa "oso ezezkoa" dela eta Mackierentzat "jainkozko sorkuntzaren hipotesia oso zaila da", izan ere, "ez dago gure aurretiko ezagutzan hori ulergarri egiten duen ezer, are gutxiago probablea". zerbaitek halako boterea zuen". Mackie-k ondorioztatu du jainko bat gehitzeak ez duela unibertsoa azalezina izatea konpontzen. 137

 Beste autore batzuk 
Oinarrizko argumentu kosmologikoaren aurkako objekzio bat da besterik gabe esaten duela lehen kausa bat dagoela omnizientzia, omnipotentzia eta omnibenevolence atributuak dauden Jainko bat baino. Richard Dawkins- ek The God Delusion- ek Aquinasen lehen hiru moduak kritikatu zituen, "ez dago inondik inora argi Jainkoak Akinoaren erregresio infinituei amaiera naturala ematen diela" eta "ez dela batere existitzen". Terminator hori Jainkoari normalean egozten zaizkion propietateren bat emateko arrazoia". Horregatik, argudioa askotan zabaltzen da jainkozko atributu horietako batzuk gutxienez egiazkoak direla erakusteko, goian emandako Kalam argumentuan bezala.  Argudio hau Graham Oppy eta Quentin Smith bezalako filosofoek kritikatu dute ; Paul Davies, Lawrence Krauss eta Victor Stenger bezalako fisikariek ; eta Dan Barker bezalako egileak.  J. H. Sobel filosofo ateoak Aquinasen lehen hiru bideei eragozpenak eskaintzen dizkie kausa eraginkorrak eta existentziaren aldi berean eguneratzaile bat edukitzearen nozioa zalantzan jarriz. 141

Carl Brownsonek argudiatu zuen gaiztakeriaren arazoak Jainkoaren behar logikoa ezezta zezakeela eta, beraz, argumentu ontologiko eta kontingentzialek huts egingo zutela.  Richard Gale-k dio Kantiako estiloan argudio kosmologikorik ezin dela sendo izan " beharrezko izaki" baten ezintasunagatik. Roy Sorensen-ek Stanford Encyclopedia of Philosophy -n idazten du filosofo askorentzat « Zergatik existitzen da zerbait, ezer ez baino? » galderari berez ezinezkoa dela erantzutea, zirkulu bat koadratzea bezala, eta Jainkoak ere ez dio nahikoa erantzuten:Zerbait existitzen den azaltzeko, normalean beste zerbaiten existentziara jotzen dugu [...] Esate baterako, "Bada zerbait Diseinatzaile Unibertsalak zerbait egotea nahi zuelako" erantzuten badugu, orduan gure azalpenak Unibertsalaren existentzia suposatzen du. Diseinatzailea. Galdera modu zabalean egiten duenak ez du Diseinatzaile Unibertsalaren existentzia emango abiapuntu gisa. Filosofo batzuek ondorioztatzen dute "Zergatik dago ezer ez beharrean?" Ezin eztabaidaezina da. Galderak zalantzan jartzen gaituela uste dute ezinezko azalpen-eskakizun bat ezarriz, hots, zerbaiten existentzia deduzituz inolako premisa existentzial erabili gabe. 143Argudioaren kritika bat da Jainkoa ez dela unibertsoaren kausarik gabeko kausa baterako hautagai bakarra, hala nola, fluktuazio kuantikoak edo Big Banga beste entitate kontingente guztien kausarik gabeko azken kausa gisa. Richard Hanley-k dio kausazko begiztak ez direla logikoki, fisikoki edo epistemikoki ezinezkoak, "begizta kausal guztiek partekatzen duten ezaugarri gaitzesgarri bakarra horiek azaltzeko kointzidentzia behar dela da". Quentin Smith-ek proposatu zuen unibertsoa kausalitate zirkularra edo barne kausa baten bidez  azal daitekeela eta partikula birtualen adibidea aipatu zuen kausa gabeko fenomeno naturalen iraunkortasuna baieztatzeko. Era berean, arrazoi nahikoaren printzipioa posible eta nahitaez egiazkoa dela esan zuen, "unibertsoa nahitaez existitzen bada eta kontingenteki hutsune kuantikoa badu". Graham Oppy-k dio naturalismoak unibertsoaren jatorriaren teismoak baino azalpen sinpleagoa ematen duela.  Hala ere, Andrew Loke-k dio kausazko begiztak zirkulartasun gaiztoaren arazoa jasaten duela eta Craig-ek argudiatu zuen "partikula birtualak ez direla literalki ezerezetik sortzen berez. Baizik eta hutsean blokeatuta dagoen energia berez aldatzen da, horrela bihurtzen da. ia berehala hutsunera itzultzen diren partikula iheskor”. Jainko teista ez den unibertsoaren kausa diren beste entitate metafisiko batzuk hindu filosofiaren guna edo Txinako filosofiaren Tao izango lirateke. 153

Joseph C. Schmid-ek Feser-en "Froga aristotelikoa" kritikatu zuen " inertzia existentzialaren " tesia defendatuz, non mundu naturaleko izaki bat gutxienez existitzen jarraitzeko joera duen jainkozko kausa baten beharrik gabe. Feser-en argumentuaren kausalitate-printzipioa kritikatu du Graham Oppy-k, potentzial batek ez duela errealizatzaile desberdinak behar existitzen jarraitzeko, baizik eta potentzial hori eguneratzeko inolako eragozpenik ez dagoela.  Enric Fernández Gel filosofoak defendatzen du unibertsoaren kausa posibleen kopuru zehaztugabearen aurrean, Graham Oppyren naturalismoan, teismo klasikoak bakar batera murriztea ahalbidetzen duela, Jainkoa. 159

mendeko teistek zein ez-teistek nolabaiteko eszeptizismoa erakutsi diote argudioari. William L. Rowe-k argudio kosmologikoa defendatu zuen baina arrazoi nahikoaren printzipioari egindako kritikek argudioa onartzea eragotzi zion. Era berean, Richard M. Galek "sinestezin" jarraitu zuen gogor defendatu arren. Xabier Zubirik, beraz, Duns Eskotok oinarritzen duen teologia eta Tomas Akinokoaren bideak eztabaidatu zituen, non "aztertu daitezkeen gertakarietan" oinarritzen ez direnak, "gertaera batzuen interpretazio metafisikoan" baizik.  Zubirik, ordez, erlijioaren ideian oinarritutako argudio bati eutsi zion, non gauzen errealitatea jainkozko errealitatearen indizea den. Alvin Plantinga filosofoak Jainkoa kausalki beharrezkoa den izakia dela argudiatu zuen. Erreal edo kausalki beharrezkoa den izaki bat behar logikoaren arabera existitzen ez denez, ez da existitzen logikoki mundu posible guztietan. Plantingaren ustez, "teologia naturalaren zati hau ez da eraginkorra".  Swinburnek argudioaren bertsio deduktiboak baztertu zituen, Jainkoa logikoki kontingentea den izaki bat delako. bertsio induktiboa formulatu zuen : Jainkoaren existentzia metafisikoki beharrezkoa den azalpenik onena zergatik existitzen den beste guztia "gitate gordin goren" gisa. 167

 Ateismoaren aldeko argudio kosmologikoa 
Quentin Smith-ek ateismorako argudio kosmologikoak formulatu zituen, non "Big Bang-aren kosmologia klasikoa teismoarekin bat ez datorrena" eta interpretazio ateo bat "koherenteagoa eta sinesgarriagoa den". 171"Egia da ziurrenik unibertsoa kausarik gabe hasi zela korronte hedapenaren hasieran, edo (1) dentsitate infinitu, tenperatura eta kurbadura eta zero erradioko singularitate baten ondoren, edo (2) berezitasun finitu eta bereizgarri batean. balioak zerotik, edo (3) hutsean espazio handiago batetik edo tunel batetik ezerezetik, edo unibertsoa berez existitzen hasi zen aurreko hedapen-fase baten hasieran (1), (2) ataletan deskribatutako baldintzetan. edo (3)" 172Graham Oppy-k honela aurkezten du Smithen argudioa: 172(1) Jainkoa existitzen bada eta unibertsoko E egoera zaharrago bat badago, orduan Jainkoak E sortu zuen.

(2) Jainkoak E sortu badu, orduan E-k izaki bizidunak edukitzea bermatuta dago edo izaki bizidunak dituen unibertsoaren geroagoko egoera batera eramaten du.

(3) Unibertsoaren aurreko egoera bat dago eta Big Bang singularitatea da.

(4) Unibertsoko egoerarik zaharrena bizigabea da, singularitateak tenperatura infinituaren, dentsitate infinituaren eta kurbadura infinituaren bizitzaren aurkako baldintza dakartzalako.

(5) Big Bang singularitatea berez ezustekoa eta legerik gabekoa da eta, ondorioz, ez dago bermerik unibertsoaren egoera animatu batean eboluzionatuko duten partikulen konfigurazio maximoa igortzen duenik.

(6) (Beraz) Jainkoak ezin zuen unibertsoko lehen egoera sortu. (2, 3, 5, 6tik aurrera)
(7) (Beraz) Jainkoa ez da existitzen. (1, 6tik aurrera)William Lane Craig-ek Smith-en argudioa kritikatu zuen, "argi eta garbi exageratua dirudien Jainkoaren eta hasierako berezitasun kosmologikoaren arteko paralelismo baten araberakoa" dela eta haren ondorioak metafisikoki absurdoak direla esanez. ​

 Kosmologia eta fisika modernoa 

 Big Bang eta eredu kosmologikoak 
Artikulu nagusia: Big Bang

Erlatibitate orokorraren arabera, Big Bangak eta zulo beltzak iraganeko une finitu batean dentsitate eta tenperatura infinituko singularitate baten existentzia suposatuko lukete. Infinitu hau existitzen bada, John D. Barrow-ek adierazi duenez, infinitu erreal bat izango litzateke. Craigek benetako infinituak daudela baztertzen badu ere, berezitasunari eta sorkuntzari buruz ex nihilio dio :Unibertsoaren hasiera markatu zuen gertaera hau are harrigarriagoa bihurtzen da "dentsitate infinituko" egoera "ezerren" sinonimo dela hausnartzen denean. Ezin da dentsitate infinitua duen objekturik egon, zeren eta edozein tamaina izango balu, oraindik ere dentsoagoa izan liteke. Hori dela eta, Fred Hoyle Cambridgeko astronomoak adierazi duenez, Big Bang teoriak materia ezerezetik sortzea eskatzen du. [...] Horregatik, unibertsoaren Big Bang ereduak eskatzen duena da unibertsoa existitzen hasi eta ezerezetik sortu zela. 75Big Bang-aren interpretazio filosofiko espekulatibo edo zientifikoz kanpokoak unibertsoak hasiera izan zuelako premisa balioztatzeko erabili dira. Alan Guth-ek 1981ean inflazio kosmikoa proposatu zuen hasierako unibertsoko espazioaren hedapen esponentzialaren teoria gisa eta horizontearen problema deritzona konpontzeko. 1993an, Arvind Bordek eta Aleksandr Vilenkinek erakutsi zuten betiko inflazioaren edozein eredu berezitasun batetik abiatu beharko litzatekeela. William Lane Craig-ek hiru zientzialari hauek deskribatutako Borde-Guth-Vilenkin teorema erabili zuen, zeinak ondorioztatzen baitu eredu inflazionistak iraganean osatu gabeak direla eta hedapena ezin dela iraganean izan, muga espazial bat izan behar duela; Kalām argumentu kosmologikoaren euskarri gisa. ​

Sean M. Carroll kosmologoak Craigekin izandako eztabaida batean Borde–Guth – Vilenkin teorema espazio-denbora klasikoari soilik aplikatzen zaiola adierazi zuen. Hau da, oinarrizko mailan erlatibitate orokorra mekanika kuantikoarekin bateraezina delako, eta singulartasunak iragartzean, bere matxura ere aurreikusten du. Stephen Hawking-ek adierazi zuenez, "badirudi singularitate-teoremek erlatibitatearen teoria orokorra kolapsatzen dela edo denbora jakin bat baino lehen existitzen ez diren partikulak egon daitezkeela. Nire iritzia da teoriak ziurrenik huts egiten duela, baina "kuantikoa" denean bakarrik. grabitate-efektuak garrantzitsuak bihurtzen dira".  Grabitatearen teoria alternatibo orok teoria kosmologiko alternatibo bat suposatuko luke berehala. Horregatik, Hawkingek erlatibitatearen teoria eta teoria kuantikoa integratzen dituen teoria baten beharra defendatzen du (ikus: Kosmologia Kuantikoa eta Guztiaren Teoria). Gabriel Venezianok azaldu duenez, "eredu sofistikatuagoak, efektu kuantikoak barne hartzen dituztenak [...] bang aurreko unibertso baten aukera zabaltzen dute ". "Inportantea", Carrollen arabera, "ereduak dira, ez teoremak, eta zientzialari ezberdinek, berez, iritzi desberdinak izango dituzte ziurreneko eredu motak zein diren". Guth-en iritziz: "unibertsoak ziurrenik ez zuen hasierarik izan eta oso litekeena da betikoa". Vilenkin, berriz, denborazko hasiera baten aldekoa da eta BGV teoremari dagokionez esan zuen ez duela arrazoirik ematen betiereko unibertso baten eredu bideragarriak eraiki daitezkeenik sinesteko, baina "ez digu ezer esaten "en existentziaz". Jainkoa". Michael Martinek kritikatu zuen "Unibertsoaren hasierako hasieraren atzean naturaz gaindiko Big Bang bat dagoela suposatuz, honek ez du zertan Jainko teista izan. Big Bangaren naturaz gaindiko azalpena deismoarekin bateragarria da, Jainko finitu batekin eta are gehiago. politeismoa ". 188

Fisika teorikoan Big Bang eredu estandarrari alternatiba posibleak ematen dituzten berezitasun-teoremen salbuespenak daude. Horien artean daude aldi baterako kurba itxi motako ereduak, John Richard Gott -ek defendatutakoak ; de eterna inflación, George Ellis- ek defendatua ; eta grabitate kuantikoa. Singularitate kosmikoaren beste alternatiba batzuk unibertsoaren eredu ziklikoak dira, hala nola unibertso ekpirotikoa, unibertsoaren Lambda-CDM eredu estandarrekin bateragarria dena. Roger Penrose-k kosmologia zikliko konformatua proposatu zuen, non unibertsoak berezitasunarekin identifikatzen diren ziklo infinituetan zehar errepikatzen dituena, eta Abhay Ashtekarrek begizta kuantikoko kosmologia proposatu zuen, non singularitatea eta erlatibitatea grabitate kuantikoaren arabera murrizten diren.  Grabitate kuantikoaren alternatiba soken teoriaren ereduak dira, non kate dardarariaren tamaina fisikoak erlatibitate orokorrarekin lortuko liratekeen emaitza infinituak eragozten dituen, "denboraren hasiera baten beharra" ezabatzen duena. Gero denboran atzera "espazio-denboraren kurbadura handitzen hasten da" baina ez da berezitasun batera iristen, "maximo batera iristen da eta berriro uzkurtzen da". Soken teoriaren araberako hipotesi zikliko bat branen kosmologia da, non Big Banga bi branen talka izan zen. Soken teoriaren beste eredu posible bat da " Big bang aurreko eszenatokia " denboran alderantzizko unibertso simetriko batena, Big Banga "azeleraziotik dezeleraziorako trantsizio bortitza" izanik. Bi teorietan "kosmosa beti egon da eta, egunen batean berriro erori arren, ez da inoiz amaituko". 186

Betiko inflazioaren eredu kosmologikoek betiko unibertsoak proposatzen dituzte iraganean, berezitasunik, ez hasierarik, ez horizonte arazorik gabe. Betiko inflazioan proposatzen da "behin inflazioa hasten denean, ez da inoiz guztiz gelditzen", eta horrek "poltsikoko unibertsoak" sortzen ditu unibertso beraren barruan.  Eredu hauek multibertsoen existentzia aurreikusten dute,  Alan Guth-en arabera, printzipio antropikoari buruzko azalpen zientifiko bat emango lukeena, baina, aldi berean, arazo horrek printzipio hori betetzen duten unibertsoen probabilitatea kalkulatzeko zailtasuna aurkezten du. (ikusi Neurketa-arazoa). Unibertso anitzen existentzia soken teoriaren beste emaitza posible bat da. Vilenkinen arabera, Big Bang-a unibertso kopuru infinitu baten produktua izan liteke. Unibertso kopuru infinitu batekin, espazioaren, materiaren eta denboraren antolaketa posible guztiak infinitu aldiz gertatuko dira. Azkenik, egoera egonkorreko eredu teorikoak ere badaude. 211

Craig-ek eredu kosmologiko alternatibo hauek kritikatzen ditu beren metodologiagatik: "Ondorio horretara ez da lortzen dozenaka eredu indibidualentzako hutsegite baldintza landu eta bakarrak ikertuz. Aitzitik, printzipio sinpleen behin eta berriz aplikatzeak eraginkorra dirudi hasierarik gabeko eredu bat baztertzeko". Multibertsoari dagokionez, Craig-ek dio «ez da bateraezina teismoarekin» eta «ez dago haren existentziaren froga zuzenik «Mundu asko sortzeko mekanismo sinesgarriren bat azaltzea beharrezkoa dela» ere kritikatu zuen multibertsoa existitu zen James Fodorrek erreklamazio berezi gisa kritikatu zuen Craig-ek dioenez "diseinu adimentsua unibertsoan diseinuaren agerpenaren azalpen onena dela aitortzeko, ez dago Diseinatzailea azaltzeko gai izan behar" 215. bestetik, Thomas Hertog eta Stephen Hawking-ek muga finitu bat duen multibertso finitu baten egitura globalaren teoria berri bat formulatu zuten iraganean.

Ikusi ere: Teoria kosmologikoak

 Hartle-Hawking egoera 
Artikulu nagusia: Hartle-Hawking egoera

1983an James Hartle-k eta Stephen Hawking-ek unibertsoaren eredu bat proposatu zuten, non irudimenezko espazioa eta denbora elkarrekin "izatez hedadura mugatua diren, baina mugagabeak diren", guk ulertuko genukeen bezala jatorririk ez duten, besterik gabe, ez baitu hasierako mugarik denboran edo espazioan., esfera batek hasierako lekurik ez duen bezala (Hartle-Hawking State). Hawking-ek " grabitate kuantikoaren ikuspegi euklidearra (hiru dimentsiokoa) hartu zuen" non "denbora erreala eta arrunta denbora irudimenezkoarekin ordezkatzen den, espazioaren laugarren dimentsio bat bezala jokatzen duena". Interpretazio honetan "unibertsoaren historia irudimenezko denboran gainazal kurbatu bat da laugarren dimentsioan, Lurraren gainazala bezala baina bi dimentsio gehigarrirekin". The Grand Design liburuan, eredua " hego polo batetik " jatorria den unibertso gisa deskribatzen du, eta ez, berak eta Roger Penrose-k hasieran proposatu zuten bezala. A Brief History of Time-n, Hawking-ek esan zuen "unibertsoak hasiera bat izan zuen heinean, sortzaile bat izan zuela pentsa genezake" baina "unibertsoa benetan autonomoa bada, mugarik edo ertzarik ez badu, litzateke. ez dute ez hasierarik ez azkenik: besterik gabe, zer leku dago, bada, sortzaile batek? 222

Quentin Smith-ek "Hartle-Hawking kosmologia" teismo klasikoarekin bat ez datorrela argudiatu zuen. Craig-ek Hawking-en proposamena kritikatzen du denbora-dimentsioa laugarren dimentsio espazial batean bihurtzeko irudizko zenbakiak erabiliz, gainera, " Planck-en denbora baino lehenagoko gainazal itxi batean denbora finitu (imaginarioa) batek onartzen duela dirudi, baino. ahulduz, denborak eta unibertsoak hasiera izan zutela". Ez dago guztiz argi irudimenezko denboraren ondorioak edo terminoak esanahirik duen ala ez. Garrett J. DeWeese-k laburbildu duenez, "Hawking-ek Hartle-Hawking kosmologiaren garapenean ez dago ezer instrumentistaz gain " errealista baino. 226

 Termodinamika eta Boltzmann-en garuna 
Artikulu nagusia: Boltzmannen garuna

William Lane Craig-ek dio termodinamikaren bigarren legeak esan nahi lukeela unibertsoa " oreka-egoeran hiltzen " egon beharko litzatekeela betierekoa balitz (ikus Heat Death Paradox). Victor J. Stenger-ek azaldu duenez, "unibertsoa erabat desordenatuta hasi zitekeela eta oraindik egitura antolatuak sor zezakeen. Arrazoia da, unibertsoa hedatzen den heinean, bere entropia onargarri maximoa hazten dela harekin, beraz, ordena bigarren legea urratu gabe. termodinamika”. Termodinamikaren bigarren legearen inplikazioak saihesten saiatzen den kosmologia kuantikoari dagokionez, Craig-ek Aron Wall-ek formulatutako berezitasun-teorema bat aipatzen du, non denboran hasiera termodinamiko bat inplikatzen duen "mota bera planteatzen lukeena dirudiena". galdera filosofikoak denboran hasitako beste edozein mota baino. 229

Craig-ek dio ondorio hori saihesteko saiakerak egoera termodinamiko desberdinak dituzten munduen multibertso bat postulatuz " Boltzmann-en garunaren " arazoarekin gatazkan daudela, eta horrek oso litekeena da edozein behatzailerentzat unibertso behagarria bere garunaren ilusio bat besterik ez dela, pertsona arrazionalak ez lukeen ondorio solipsista bat hartuko. Sean Carroll-ek Cosmic Variance-n argitzen du:Boltzmannen garunari buruzko kontua ez da multibertsoaren irudi zirraragarri berri baten iragarpen liluragarria direnik. Aitzitik, kontua da reductio ad absurdum bat osatzen dutela, kosmologia mota jakin baten ergelkeria erakutsi nahi duena, zeinetan ikusten dugun entropia baxuko unibertsoa entropia maximoko oreka-egoeraren inguruko gorabehera estatistiko bat den. Argudio horren arabera, halako unibertso batean era guztietako gorabehera estatistikoak ikusiko zenituzke, eta entropiaren gorabehera txikiak gorakada handiak baino askoz ere maizago izango lirateke. Gure unibertsoa oso gorabehera handia da, baina garun bakar batek gorabehera txiki samarra besterik ez luke beharko. Gorabehera horien guztien multzoan, garun batzuk gurea bezalako unibertsoetan txertatuta egongo lirateke, baina kopuru izugarri handiagoa bakarrik egongo litzateke. Beraz, teoria honek aurreikusten du behatzaile kontziente tipiko batek garun hori edukitzea litekeena dela. Baina gu (edo ni behintzat, zutaz ziur ez nago) ez gara Boltzmannen garun indibidualak. Beraz, iragarpena faltsutu egin da, eta teoria mota hori ez da egia. 231Ikusi ere: Neurketa-arazoa (kosmologia)

 "Ezereza"-ren sorrera 
Artikulu nagusia: Ex nihilo

Anthony Kennyk adierazi zuen ateo batentzat Big Bangak "unibertsoaren materia ezerezetik eta ezerezetik sortu zela sinestera" behartzen zuela. Fred Hoylek teoria hori baztertu zuen egoera egonkorraren teoriari eutsiz, non materia beti egon den. Zientzialari batzuek argudiatu dute fisikak unibertsoaren jatorria kausarik gabe edo " ezerezetik " azal dezakeela. 1973an, Edward Tryonek eredu bat proposatu zuen non unibertsoa hutsaren fluktuazio kuantikoa den. 1982an, Vilenkin-ek "unibertsoa literalki ezerezetik de Sitter espazio batera sartuta dagoen tunel kuantikoen bidez sortzen den " eredu bat proposatu zuen, non "ez du big-bang berezitasunik eta ez du hasierako edo mugarik behar". "Ezer" esanez, Vilenkinek "espazio-denbora klasikorik gabeko egoera" esan nahi du. Proposamen hau, gainera, modu apur bat ezberdinean aurkeztu zuten James Hartle eta Stephen Hawking-ek urtebete geroago. Mario Bunge-k kritikatu zuen kreazionismoak (laikoa zein erlijiosoa) ez duela oinarri enpirikorik eta kontserbazio fisikoko lege guztiekin kontraesanean dagoela. Vilenkinek, ordea, zera adierazten du:Grabitazio-eremuaren energia negatiboa da; Pentsa daiteke energia negatibo horrek materiaren energia positiboa konpentsatu dezakeela, kosmosaren energia osoa zeroren berdina bihurtuz [...] Unibertso itxi baten zenbaki kontserbatu guztiak zero berdinak badira, ez dago eragozten duen ezer. halako unibertso bat ezerezetik berez sortu izatetik. Eta mekanika kuantikoaren arabera, kontserbazio-legeek erabat debekatzen ez duten prozesu oro probabilitate jakin batekin gertatuko da. 187Hawking-ek The Grand Design -en adierazi zuenez, “grabitatearen antzeko lege bat dagoenez, Unibertsoa ezerezetik sortu zitekeela eta sortu zen. Bat-bateko sorkuntza ezer ez beharrean zerbait egotearen arrazoia da, Unibertsoa existitzeko arrazoia, gu existitzeko. Ez da beharrezkoa Jainkoa deitzea metxa piztu eta Unibertsoa sortu zuena bezala. A Universe from Nothing -en, Lawrence M. Krauss fisikariak azaltzen duenez, " ezer " sakonago batetik sortu zitekeen eta ziurrenik sortu zen unibertso bat (huts kuantikoari erreferentzia eginez), espazioaren eza bera esan nahi du eta egunen batean izan daitekeela. ezerezean itzultzea ulergarriak ez ezik, kanpoko kontrol edo norabiderik behar ez duten prozesuen bidez ere». George L. Murphyk Hawkingen aipua kontraesankorra zela kritikatu zuen, ezereza grabitatearekin parekatuz. Craigek aurka egin zuen huts kuantikoa, energia kuantifikagarria eta neurgarria duena, ezin dela "ezer" gisa deskribatu. Vilenkinek onartzen du bere ereduaren "ezer" ezin dela identifikatu " ezer absolutuarekin ", "ezer" hori lege fisikoen menpe dagoelako "unibertsoa existitu ez zen arren". Kritika honi erantzunez, Kraussek erantzun du:Orain, kritikari erlijiosoek esaten didate ezin dudala espazio hutsa "ezer" gisa aipatu, "huts kuantiko" gisa baizik, filosofoaren edo teologoaren "ezer" idealizatutik bereizteko. Beraz, izango da. Baina zer gertatzen da orduan prest egongo bagara «ezereztasuna» espazioaren eta denboraren falta gisa deskribatzeko? Nahikoa al da hori?...Deskribatuko dudanez, espazioa eta denbora berez ager daitezkeela ikasi dugu. 243Kraussek argi eta garbi onartu zuen fisikaren legeak unibertsoaren aurretik existitzen zirela baina "ezerri aplikatzen ari naiz, literalki ezer" ez zelako "espaziorik ez zegoen lekutik sortu dezakezu. [...] Espazio hutsari buruz hitz egiten dudanean, Hutsune kuantiko batez ari naiz, baina espaziorik ezaz ari naizenean, ez dut ikusten nola deitu dezakezun huts kuantiko [...] Ez espaziorik, ez denborarik, ez ezer 244

Craig-ek ere kritikatu zuen hutsaren fluktuazio-ereduak arazo teorikoak eta barne inkoherentzia sakonak dituela, "ezinezkoa baita zehatz zehaztea noiz eta non gertatuko den lehen hutsunean unibertso batean haziko den fluktuazioa".  Christopher Isham fisikariaren arabera, arazo hau "nahiko hilgarria" izan zen horrelako ereduentzat, baina "Vilenkinen bezalako eskema batek gutxi gorabeherako baliozkotasuna izan dezake". 246

Ikusi ere: Nothing Comes From Nothing eta Zero Energy Universe.

 Mekanika kuantikoa 
Artikulu nagusia: Mekanika kuantikoaren interpretazioak

Premisaren aurkako eragozpen arrunt batek indeterminazio kuantikoaren fenomenora jotzen du, non, maila subatomikoan, printzipio kausala hautsi egiten dela dirudi. Unibertsoari mekanika kuantikoa aplikatuz, Vilenkinek adierazten du unibertsoak ez lukeela kausarik beharko. 248Zerk eragiten du unibertsoa ezerezetik ateratzen? Ez da arrazoirik behar. Atomo erradioaktibo bat baduzu, desintegratuko da, eta mekanika kuantikoak denbora tarte jakin batean desintegratzeko probabilitatea ematen du, esate baterako, minutu batekoa. Ez dago arrazoirik atomoa une zehatz honetan desegiteko eta ez beste batean. Prozesua guztiz ausazkoa da. Ez da kausarik behar unibertsoaren sorrera kuantikorako. 187Craigek erantzuten du indeterminismoaren fenomenoa Kopenhageko Mekanika kuantikoaren Interpretaziorako espezifikoa dela, eta adierazi du hau interpretazio ezberdinetako bat besterik ez dela, eta horietako batzuk, dio, guztiz deterministak direla (David Bohm aipatuz) eta oraindik ez da ezagutzen. horietako edozein egia da.  Beste interpretazio determinista bat Hugh Everett -en unibertso anitzena da. Quentin Smith-ek interpretazio hau teismoarekin bat ez datorrela dio, unibertso guztiak behintzat ez direla Jainkoak nahitaez eragindakoak erakusten duelako. 224

 Denboraren teoriak 
Hainbat kosmologo eta fisikarik argudio kosmologikoaren erronka denboraren izaera dela diote. Carlo Rovellik esan zuen "denbora Wheeler-DeWitt ekuaziotik besterik gabe desagertzen dela ikusten da ". Hori dela eta, Quentin Smith-ek, Michael Martinek eta Adolf Grünbaum-ek  Big Bang singularitatea ezin dela inolako kausaren efektua izan argudiatu zuten, t = 0 hasierako puntuan aurreko instanterik ez dagoelako. Era berean, Hawking-ek idatzi zuen Erantzun Laburretan. Galdera Handiei Jainkoak unibertsoa sortzearen ideiak ez duela zentzurik, Big Bang baino lehen ez zegoelako sortzeko astirik. Thomas Hertog-ek argitzen du "gure unibertsoaren bilakaera denboran atzera egiten dugunean, noizbait betiko inflazioaren atarira iristen garela, non gure denboraren adigai ezagunak zentzua izateari uzten dion". Craigek kritika horiei erantzuten die "denbora fisikoa" eta "denbora metafisikoa" bereiziz. Jainkoak du azken hau, Craig-ek Isaac Newtonen denbora absolutuarekin eta denbora kosmikoarekin lotzen duena. Beraz, Jainkoak, "denborarik gabeko entitate" gisa, unibertsoa sortu eta "denborazko bihurtu" zen bere sorreran. 258

Beste kritiko batzuek adierazten dute Kalām bezalako argudioek denboraren A teoria edo presentismoa inplikatzen dutela denboraren B teoriaren edo eternismoaren aurka, baina denboraren B teoriak laguntza gehiago jaso du fisika komunitatearen aldetik. Hau ziurrenik fisikarekin duen bateragarritasunagatik eta erlatibitate berezia, ADD eredua eta brane kosmologia bezalako teoria askok B teoriaren antzeko teoria bat adierazten dutelako Esate, hori argudiatu zuen Hilary Putnam-ek "ez dago behatzaile pribilegiaturik ", erlatibitate bereziak etorkizuneko gertaerak benetakoak eta existitzen direla esan nahi du. Aristotelesen itsas guduaren analogia erabiliz, Putnam- ek uste du, Teoria Bereziaren arabera, etorkizunean dagoen gertakari bat beste behatzaile baten orainaldian edo iraganean egon daitekeela. 261

Craig-en arabera B teoria "teologikoki gaitzesgarria da, Jainkoa eta unibertsoa denborarik gabe elkarbizitzen direlako aldarrikapena bateraezina baita creatio ex nihilo -ren doktrina sendo batekin ".  Craig-ek A teoria erlatibitate bereziarekin uztartzen du erreferentzia-esparru absolutu bat lantzen duen "interpretazio neolorentziar" batean oinarrituz, bere interpretaziorako euskarri gisa CERN- en ustezko neutrino superluminalaren anomalia erabiliz eta Jainkoaren existentziak inplikatzen du, beraz, "kezkak". zein bertsio sinpleagoa den garrantzia gutxi hartzen du." 265

Daniel Linfordek Craig-en neolorentzianismoa kritikatu zuen ezin zuela "unibertsoak iraganeko muga bat duela edo iraganeko muga iragan mugatuan dagoelako ondorioak modu sinesgarrian formulatu". James Fordorrek argudiatu zuen Craig-en A teorian orainaldiaren kontzeptuak infinitu errealen existentzia suposatuko zuela. Hala ere, denboraren teoriarekin eta infinitu erreal baten ezintasunarekin halako jarrera eztabaidagarriak hartzen ez dituzten argudioak ere formulatu dira. 267

Edward Feserrek argudiatu zuen erlatibitate bereziak baztertzen duen gehiena erreferentzia-esparru pribilegiatu bat dela, enpirikoki detekta daitekeena egiaztapenismoa edo zientifikotasuna suposatzen bada soilik, baina deklaratu zuen posizio filosofiko alternatiboen oinarri metafisiko independenteak daudela (aristotelikoarena adibidez) baieztapenerako. presentismoa. Feserrek dio bere argudio kosmologikoak "demonstrazio metafisiko zorrotzaren saiakerak" direla, "hipotesi enpirikoak ebaluatzeko estandarren araberakoak ez direnak: parsimonia, dauden eta ondo baieztatutako teoria enpirikoekin bat egitea, etab". ​​Feser-en arabera, argumentuaren galdera ez da gauzak zer hasi ziren edo zenbat denbora daramaten, baizik eta zerk mantentzen dituen. 270

Eztabaida filosofikoa komentatuz, Sean Carroll-ek galdetu zuen: "Fisikaren eta kosmologia modernoaren aurrerapenek azpiko galdera hauei erantzuten laguntzen digute, zergatik dagoen unibertsoa deitzen den zerbait eta zergatik dauden "fisikaren legeak" izenekoak? Badirudi lege horiek mekanika kuantikoaren forma hartzen dutela, eta zergatik hamiltondar uhin-funtzio jakin bat hitz batean: ez dut ikusten nola egin dezaketen? 271

Ikusi ere: Espazioaren eta denboraren filosofia

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Hume, David (1739). Giza Naturaren Tratatua. Londres. Jatorrizkotik artxibatuta, 2018ko uztailaren 12an.
 Hume, David (1779). Erlijio naturalari buruzko elkarrizketak.
 Russell, Bertrand (2007) [1957]. Zergatik ez naiz kristaua ? itzulita Josefina Martínez Alinariren eskutik. Bartzelona: Edhasa. ISBN 978-84-350-3475-3.
 Craig, William Lane (1980). Argudio kosmologikoa Platonetik Leibnizera. The MacMillan Press Ltd. ISBN 0-333-27467-9.
 Mackie, JL (1982). Theism of Miracle - Argumentuak Jainkoaren Existentziaren Aldeko eta Kontrako Argudioak.
 Almeida, Michael (2018). Argudio kosmologikoak. Cambridge University Press. ISBN 9781108675604.
 Feser, Edward (2021). Jainkoaren existentziaren bost froga. Cor Iesu Edizioak. ISBN 978-84-18467-11-0.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Jainkoa badela frogatzeko argudioak
Kategoria:Erlijioaren filosofia