Falkoneria

Falkoneria berariaz entrenaturiko hegazti harrapariak erabiliz egiten den ehiza da. Belatzak, aztoreak, arranoak edota antzeko harrapariak erabiltzen dira lurreko ugaztunak edo bestelako hegaztiak harrapatzeko. 2010ko azaroaren 16an UNESCOk Gizateriaren Kultura Ondare Immaterial izendatu zuen nazio anitzek elkarrekin egindako proposamenari erantzunez.

 Historia 
Antzinako garaietan txinatar idazkietan aipatzen da falkoneriaren praktika eta Arabiar penintsulan duela 9.000 urtetik egiten zela esaten da. Mundu greziar-erromatarrak aldiz ez zuen falkoneriarik erabili.

Europako lehenengo aztarna Greziako mosaiko batean aurkitzen da, baina K.o. V. mendekoa da. Dirudienez germaniar herrien inbasioekin iritsi zen falkoneria Europara.

Falkoneriaren "urrezko aroa" Erdi Aroa izan zen. Belatzak eta aztoreak izan ziren gehien erabili ziren hegazti espezieak. Nobleen jarduera zen, oso garestia baitzen hegaztiak haztea eta zaintzaileak eta entrenatzaileak mantentzea. XVI. mendean jaitsiera nabarmena gertatu zen suzko armak agertu zirelako.

Erdialdeko Asian gaur arte iraun du falkoneriak. Herri nomadek ehiza egiteko erabili izan duten metodo tradizionala izan da. Kazakhstanen, Kirgizistanen, Mongolian eta Txina ipar-mendebaldean zaldiz ere egiten da falkoneria, eta Nomaden jaialdietan txapelketak egiten dituzte.

 Egungo falkoneria 
Gaur egun kirol gisa praktikatzen da falkoneria. Lehenik eta behin hegazti harraparia gizkaiarengana ohitzen da eta eskularrura zentratzen du atentzioa. Ehiztariak haragi pusketa bat ematen dio hegaztiari animalia bat ehizatzen duen bakoitzean.

 Espezieak 
 Aztorea
 Zapelatza
 Arranoak
 Belatzak
 Hontzak

 Iruditegia 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Ehiza
Kategoria:Gizateriaren Kultura Ondare Immateriala