Đuro Jovović

Đuro Novakov Jovović (serbieraz: Ђуро Новаков Јововић) politikari eta militar montenegroar bat izan zen, Anto Gvozdenović-en, Bere Maiestate Mikelen gutxiengo garaian erresumako erregeorde izan zena, gobernupean Montenegroko Erresumako azken Gerra ministroa izan zen.

 Biografia 
Đuro Jovović, brigadista, Markovinan (Čevo) jaio zen 1870ean, Novak Ramov Jovović brigadako bandera-jasotzailearen familian. Nikšićen amaitu zituen lehen hezkuntza. Heziketa militarra Nikšić eta Cetinjeko eskola militarretan jaso zuen. Ikasketak amaitu ondoren, Montenegroko armadako bigarren teniente mailara igo zen. Nikšić-en egoitza zuen Nikšić brigadan zerbitzatu zuen denbora gehien, komandante gisa Trebješka batailoia zuzendu zuen. Kargu horretatik, 1904ko urtarrilaren 11an, Nikšić Brigadako Nikšić batailoiko komandante izendatu zuten. Garai batean Nikšić hiriko komandantea izan zen. Eskuineko Alderdiaren aldekoena izan zen 1907an sortu zenetik. 1907ko gatazka politikoen garaian, Eskuineko Alderdiaren aldeko gisa, oposizioko "Narodne Misli" inprimategiaren itxieran parte hartu zuen Nikšićen. Nikšić udalerriko presidentea izan zen 1903tik 1908ra. 1910eko abuztuan Cetinjeko ekitaldian parte hartu zuen Montenegroko Erresuma aldarrikatu zenean. Nikšićen Montenegroko Erresumaren aldarrikapena ospatzeko batzordeko kidea da. Denbora batez, Vučedol Brigada ere zuzendu zuen. Balkanetako gerren aurreko garaian, komandante mailan, Nikšić brigadaren jarduneko komandante izendatu zuten. Nikšić Brigadako komandante eta jarduneko komandante gisa, Hirugarren Dibisioko Auzitegi Dibisioko epaile gisa hautatu zuten, eta 1912ko apirilaren 28an berriro hautatu zuten.

 Balkanetako Gerrak 
1912-1913ko Balkanetako gerretan, Hirugarren Dibisioko bost batailoiko Nikšić brigadaren komandantea izan zen, Montenegroko armadako Zeta destakamenduaren parte zena, Danilo printzeak agintzen zuena. Nikšić brigadak Bardanjalo norabidean jardun zuen Shkodër aldera. Shkodër inguruko borroketan nabarmena. Shkodërren setioan Petri printzearekin izandako gatazkaren ondorioz, bere eginkizunei uko egin eta komandante-eginkizunik gabe soldadu gisa borrokatu zen. Nikšić Brigadako jarduneko komandante gisa erretiratu zen 1914ko maiatzaren 15ean. Hirugarren Dibisioko Auzitegi Dibisioko epaile gisa aritu zen 1914ko maiatzaren 29an komandante gisa.

 Lehen Mundu Gerra 
Lehen Mundu Gerran parte hartu zuen 1914-1916an. Herzegovinako sektorean Montenegroren hondamendi militarra arte. Austria-Hungariako agintariek Karlštajn kanpamentuan barneratu zuten 1916an. 1918. urte amaieran barneratzetik itzuli zen. Nikšić lurraldean 1919ko Gabonetako Altxamenduaren antolatzaile nagusietako bat izan zen. Matxinada erori ostean, Gerrilla Komitearen borrokan egun batzuk aktiboki parte hartu ondoren, Italiara emigratu zuen, bertsio baten arabera, Albaniaren bidez, eta beste baten arabera, Herzegovinaren bidez.

 Montenegroren independentziaren aldeko borrokalaria 
Zenbait informazioren arabera, Montenegrora etorri eta gerrilla-ekintzetan parte hartu zuen 1919ko abuztuan zehar. Gaetan, Montenegroko Tropa Komandoko komandanteordea izan zen 1919ko urritik aurrera. 1920ko erdialdetik aurrera, komandantearen de facto betebeharrak bete zituen diputatu moduan, komandantea, Raičević brigadista, larriki gaixotu zelako. 1920ko irailaren 29an Gaetan Montenegroko tropen komandante izendatu zuten. Montenegroko errefuxiatuen ebazpenaren sinatzaileetako bat da, 1920ko apirilaren 20an San Remon egindako Bake Konferentziari zuzendutakoa. Garai hartako agintariek bere etxea erre zuten 1919ko uztailaren 14an Mokra njivako Nikšić inguruan. Bere emaztea eta alaba Nikšićetik kanpo errefuxiatuak ziren garai hartan. Geroago, bere emaztea Ruža atxilotu eta kartzelara eraman zuten, eta hainbat hilabete eman zituen. Askatu ondoren, bere emazteak bere seme-alabekin bere senarrara Italian bizitzeko saiakerak ez zuen arrakastarik izan. 1919ko irailaren 10etik Erromako Gaetan dauden Montenegroko ofizialen zerrendan, brigadier graduko 2. zenbakia da. 1919an Gaetako Montenegroko ofizial eta eskribauen zerrendan, brigadista gisa 10. zenbakian, infanteriakoa zen. Zerrenda horretan bere anaia Milo Jovovic Montenegroko armadako bigarren tenientearen izena dago, Gaetan emigrantea ere bai. Bere semea Marko Jovović, Montenegrineko komita gisa, Italiara emigratu eta Gaetan zegoen Montenegroko soldadu gisa aipatzen da. 1920ko apirilaren 20tik Montenegro berreraikitzeko borrokarekin jarraitzeko Jovan Plamenac-i bidalitako Gaetako 73 Montenegroko txapeldunen Adierazpenaren sinatzailea da. Italian Montenegroko armadaren armagabetzea eta desegitea hasi zen garaian, 1921. urte amaieran Erromara joan zen, bertan zegoen Montenegroko Gobernuaren egoitza, eta Montenegroko errefuxiatuen armadaren agintea Krsto Popović komandanteak hartu zuen. Popović komandanteorde gisa. Anto Gvozdenović jeneralaren gobernuan (1922–1929), Milena erreginak 1922ko irailaren 23ko dekretu bidez eratu zuena, Gerra ministro izendatu zuten.

 Familia 
Emigraziotik 1925 edo 1926an itzuli zen, agintarien amnistia jaso ostean. Nikšićen bizi zen. Nikšićen hil zen 1929ko abuztuaren 10ean. Bere emaztearekin, Jevta Miletin Nikolić tribuko kapitainaren alabarekin, familia ugari sortu zuen. Bi seme izan zituen: Marko eta Mirko, eta lau alaba, Marija, Ljubica, Zorka eta Jelena. Etxeko eta atzerriko hainbat sari jaso zituen.

 Kargu politikoak 
86x86pxNikšić udalerriko presidentea 
1903 – 1908

Kanpo estekak