Danilo Gatalo

Danilo Gatalo () politikari, militar eta matematikako irakasle montenegroar eta jugoslaviarra izan zen.

 Biografia 
Danilo Gatalo 1866ko urtarrilaren 20an jaio zen Mostarren, eta han amaitu zituen lehen hezkuntza, eta ondoren Nikola printzearen jakintsu bihurtu zen. Cetinjera etorri zen, ziurrenik, bere anaia nagusia Ignaziok Nikola printzearekin ezagutzeari esker. 1884 eta 1885 urteetan Cetinjen amaitu zuen batxilergoa. Belgraden jarraitu zuen bere ikasketak, eta Zagrebeko batxilergoko 5. eta 6. mailak amaitu zituen. Montenegroko kadete gisa, 1889ko irailean, San Petersburgora ikastera bidali zuten. Petrograden eta Kronstadten Mikhailovsky Artilleria Akademiako Artilleria-Tekniko-Mekanika Sailean lizentziatu zen (ikastaroa).

Akademian graduatu ondoren, Errusiako Armada Inperialaren bigarren teniente mailara igo zen 1896ko abuztuan, eta laster Montenegrora itzuli zen. 1896ko irailaren 14ean Montenegroko armadako bigarren teniente mailara igo zen, 1896an Montenegroko Printzerriko Armada Iraunkorraren sorreratik artilleria teniente gisa aritu zenean. Denbora batez Nikšićen zerbitzatu zuen. 1896tik 1899ra Artilleria Eskolako mendi eskolako bateriako ur ofiziala izan zen. Bigarren teniente gisa, 1898ko irailaren 12ean, Bulgariako San Ordea eman zioten. Alexandro V. gradua. 1900eko otsailean kapitain mailara igo zen, eta 1903an komandante mailara.

Artilleria Eskolan irakasle izan zen 1896ko abenduaren 17tik 1900eko urtarrilaren 14era. Matematika irakatsi zuen: aljebra, trigonometria, geometria eta balistika.

Horren ostean, Spož-eko bateriaren komandante izan zen 1900eko otsailaren 14etik apirilaren 14era. Teniente gisa, 1898an, Cetinjeko Ofizialen Eskolako matematika irakasle gisa aipatzen da. 1903ko apirilaren 14etik 1904ko urtarrilaren 14era arte, NCO Eskolako bateriaren arduraduna izan zen. Artilleria-komandante gisa, 1904an, Militarraren Ezohiko Diziplina Auzitegiko epaile izan zen, ofizialen arteko auzi bat erabakitzeagatik.

Garai batean, "Književni list" eta "Luča" aldizkariak zuzendu zituen, baita itzulpena ere. "Nikšićke Štamparije" sozietate anonimoaren sortzaileetako bat da eta Zaintza Batzordeko kidea (1906). Armada Iraunkorreko artilleriaren komandantea izan zen 1904ko urtarrilaren 14etik 1906ko azaroaren 24ra arte.

1906ko azaroaren 24n, Janko Vukotić brigadistaren ordez Montenegroko armadako komandante eta Defentsa Ministerioko lehen atzerritarra izan zen. Marko Radulovićen gobernuan ministro militar kargua izan zuen 1906ko azaroaren 24tik 1907ko otsailaren 1era arte. Bere ministro agintaldian, Montenegroren interesen alde lan egitea leporatu zioten.

1907ko otsailaren 2tik aurrera, artilleriaren komandante izan zen. Ministro lanetan aritu ondoren, 1907ko otsailaren 1ean Nikola Printzearen hegaleko ohorezko laguntzaile izendatu zuten, eta 1907an, Defentsa Ministerioko Estatu Nagusiaren Saileko Estatistika Saileko buru ere izan zuen.

Bonba Aferako eta Kolašin Aferako partaideekin zituen harremanak zirela eta, 1909an erretiratu zen Mostarrera joan zenean, eta han egon zen denbora laburrean. 1910ean, Belgradora joan zen, non Montenegroko emigrazio politikoarekin lotu eta leku nabarmena izan zuen erregearen eta bere agintearen aurkako erasoetan. Nikola erregeak geroago barkatu zion jarduera hori, eta ondoren Montenegrora itzuli zen. Laster hasi zen berriro bere jarduera politikoa.

1911ko Montenegroko pentsiodunen zerrendan, 641 pertsonako perper-sarrerak dituen Defentsa Ministerioko pentsiodunen zerrendan 14. postuan dago.

 Balkanetako Gerrak 
1912 eta 1913ko Balkanetako gerretan Serbiako armadan parte hartu zuen Chetnik boluntario gisa Mazedonian. Gerra haietan, Arnaut matxinada zapaltzen parte hartu zuen, eta Montenegroko Komite Legioa antolatu zuen. 1914an zaharberritu zuten.

 Lehen Mundu Gerra 
1914ko Lehen Mundu Gerran, Montenegroko armadan aktibatu zuten 1914ko apirilean. Erretiratutako artilleria-komandante gisa, 1914ko maiatzaren 29ean Montenegroko Erresumako Defentsa Ministerioko administrazio-ikuskatzaile izendatu zuten. Laster izendatu zuten Auzoburu Saileko buru. 1916ko urtarrilean Montenegroko armada erori zen arte. Montenegroren aurkako misio politikoa burutzen ari zela susmatzen dute Montenegroko armadako intendente nagusi gisa. Buruzagi nagusi gisa, Montenegroko gosez hildako armadari janaria eskuratzea oztopatzen duela susmatzen da. Intendente nagusi kargutik, Montenegroko armadako brigadista mailara igo zen 1916an. Defentsa ministroak, Radomir Vešović brigadistak, Podgorican izendatu zuen Herzegoviniako Boluntarioen (Herzegoviniako Boluntarioen Brigada) komandante gisa, kolapsoaren bezperan, 1916ko urtarrilean.

 "Batasuna"-ren editorea 
Montenegro erori ondoren, Montenegroko ofizial talde batekin Greziarantz erretiratzea lortu zuen Podgoricatik Lješera. Dagoeneko Durrësen sartu zen serbiar armadan; ez zuen borrokan parte hartzea aukeratu, jarduera politikoetarako baizik. Korfura joan zen lehenik, Italiara gero, eta hitzarmenaren arabera Parisera, bertan Vesnić diputatu serbiarren eskura jarri zuen. Genevan egoitza duen Ujeđenje propaganda egunkariko erredaktore-buru ere izan zen. 1917ko martxoan, Montenegroko Batasun Nazionalerako Batzordeko kide egin zen eta bertako kide aktiboa izan zen. Montenegroko ikasleei eta Vienan barneratutako ikasleei bekak bidaltzen ezkutuan lan egin zuen. Genevan, 1917an eta 1918an argitaratu zen politika, hezkuntza eta ekonomiako Unification aldizkariko zuzendaria izan zen.

Zenbait informazioren arabera, Podgoricako Batzarraren Ebazpenaren testua idazteko parte hartzaileetako bat da.

 Serbiarren, Kroaziarren eta Esloveniarren Erresumaren armada 
1918 ondoren, Genevatik Belgradora itzuli zen. 1920an, Serbiarren, Kroaziarren eta Esloveniarren Errege Armadako artilleria koronel mailara eraman zuten. 1921era arte, III Armadako Eskualdeko Komandantzian aritu zen. Skopjen zerbitzatzen zuen. Gero, 1922an, Mostarrera izendatu zuten Adriatiko dibisio eremuko artilleria buruzagi gisa. 1927an erretiratu zen kargu horretatik. Jugoslaviako gobernuaren aholkulari nagusia ere izan zen 1918tik aurrera montenegroarrek eskatutako pentsio-eskaeren ebazpenari dagokionez.

Errusieraz eta frantsesez hitz egiten zuen. Familia bat sortu zuen bere emaztea Milkarekin, Š alabarekin. Kovačević, harekin bost seme-alaba izan zituen: Vojislav semea eta lau alaba. 1935eko ekainaren 25an hil zen Belgraden. Montenegroko Independentziarako Danilo Printzearen Ordena eman zioten, III gradua (1905eko ekaina), Zealaren Urrezko Domina, San Ordea. Anne III gradua (1898), Osmanlia Ordena IV gradua (1908), Bulgariako San Ordea. Alexandro V. gradua (1898ko abuztuaren 30a), Takovskiren IV. gradua, Arrano Zuriaren III.a, Arrano Zuriaren II.a bi aldiz, San Ordea.

 Kargu militarrak 
Aurretik 
Janko Vukotić<center> 80px <center>Montenegroko Printzerriko 3. Defentsa ministroa 
1906eko azaroaren 24 – 1907eko otsailaren 1Ondorengo 
Andrija Radović<center> 80px <center>Artilleria Eskolaren irakasle 
1896ko abenduaren 17 – 1900eko urtarrilaren 14<center> 80px <center>  Spož-eko bateriaren komandante 
1900eko otsailaren 14 – apirilaren 14<center> 80px <center>  Montenegroko Printzerriko Armada Iraunkorreko artilleriaren komandante 
1904ko urtarrilaren 14 – 1906ko azaroaren 24<center> 80px <center>  Montenegroko Erresumako Defentsa Ministerioko administrazio-ikustatzaile 
1914ko maiatzaren 29 – 1916ko urtarrilaren 15

 Kanpo estekak 

Kategoria:Montenegroko politikariak
Kategoria:Montenegroko militarrak
Kategoria:Lehen Mundu Gerrako militarrak