Luka Gojnić

Luka Gojnić () montenegroar militarra izan zen.

 Biografia 
1875eko urriaren 30ean jaio zen Brčeli-n (Crmnica), 1876an Velezen hil zen apaiz eta banderadun Đur Gojnić-en familian. Bere ama Crmnicako Marko Vukanović aita santuaren alaba zen. Lehen hezkuntza bere jaioterrian egin zuen, eta batxilergoa Cetinjen. Serbian jarraitu zuen heziketa batxilergoko ikasle gisa Belgraden. Nikola printzearen jakintsu gisa, eta Alexandro III.a Errusiako enperadorearen oniritziarekin, Odessako Akademia Militarrera bidali zuten 1894an. 1898an Akademia Militarrean graduatu zen eta Errusiako armadako bigarren teniente mailara igo zen, eta hurrengo urtean zerbitzatu zuen Moldaviako Infanteria Erregimentuan praktikak egiteko. 1899an Montenegrora itzuli zen eta Montenegroko armadako teniente gisa onartu zuten. 1903ko azaroaren 14etik aurrera, Armada Iraunkorreko Lehen Batailoiko konpainiako komandante izan zen. 1903an kapitain mailara igo zen. Kapitain gisa, konpainiako komandantea zen, eta 1907an Podgoricako NCO Infanteria Eskolako komandante izendatu zuten. 1907ko abuztuaren 9an, Defentsa Ministerioko Gai Departamentu Orokorreko ikerketa saileko buru izendatu zuten. Infanteriako komandante mailara igo zen 1908ko martxoaren 5ean. Denbora batez, Mekanika Saileko buru izan zen, eta, ondoren, Defentsa Ministerioko Sail Nagusiko jarduneko buru izan zen. Armada iraunkorren beharretarako zerbitzu-arauak idatzi zituen. 1909an, lehen Auzitegi Militar Handiko epaile izendatu zuten. 1910eko abuztuan Cetinjeko ekitaldian parte hartu zuen Montenegroko Erresuma aldarrikatu zenean. Katun-Rijeka eskualdeko administratzailea izan zen 1910etik 1912ko uztailaren 14era arte, Defentsa Ministerioaren Gai esku jarri zutenean. 1912ko uztailaren 25an Lehen Dibisioko Estatu-buru izendatu zuten, Mihailo Popović komandantearen ordez.

 Balkanetako Gerrak 
Balkanetako Lehen Gerran 1912-1913an, komandante gisa, Mitar Martinović-ek agindutako Primorsky Destakamenduko Estatu Nagusiko burua izan zen. Mitar Martinović-en agindupean, Brdicaren aurkako erasoan Shkodërren setioan nabarmendu zen zutabearen (Ceklinsko, Ceklinsko-Dobrski eta Bjelogorski batailoiak) agindu zuen. Zutabe horrekin, otsailaren 20an Bušat-en posizioak harrapatzen eta 1913ko otsailaren 21/22an Brdicaren aurkako erasoan nabarmendu zen. Montenegroko armadak Shkodratik erretiratzeko agindua jaso zuenean, Jovo Bećirren agindupean zeuden 6.000 gizonez osatutako dibisio bat geratu zen atzean, Shkodran ordena eta bakea mantentzeko zeregina zuena. Dibisio hori osatzen zuten bi brigadetako bat agindu zuen. Gerra hartan erakutsi zuen ausardiagatik, “burdinazko ofiziala” deitzen zioten. 1913ko ekainaren 27an Parisko Zientzia, Arte eta Fikzioko Latinako Akademiako ohiko kide hautatu zuten, eta diploma eta sinadura eman zioten 1919an.

1913ko Balkanetako Bigarren Gerran, komandante mailan, Dečan Destakamenduko Lehen Brigadako komandantea izan zen. Lehen brigadak 3113 borrokalari zituen guztira bost batailoi eta metrailadore konpainia bateko indarrarekin. Govedarnik eta Dulići Heights-eko guduetan, Lehen Brigadak galera handiak izan zituen, bera ere arin zauritu zenean, baina brigadaren agintean jarraitu zuen. 1913ko uztailean, garai batean, Dečan destakamenduko komandanteordea izan zen, eta aldi berean Lehen Brigadako komandantea. Ordezkari gisa betebehar hori betetzen zuen bitartean, hainbat protesta bidali zituen komando nagusira, destakamendu horretako ofizial eta soldaduen aurkako akusazio desegokiak zirela eta. 1913ko abenduaren 10rean Montenegroko armadako brigadista mailara igo zen, 1913ko irailaren 4tik aurrera maila eta eskubideekin.

1913ko abenduaren 4an, Bjelopolska eta Pljeval brigadek osatzen zuten Bosgarren (Pljeval) Dibisioko komandante izendatu zuten. Kargu horretan, Lehen Mundu Gerraren hasiera ezagutu zuen 1914an. Lehen Mundu Gerran, hainbat aginte eginkizun izan zituen. Pljeval dibisioa zuzendu zuen, zeinak bere ekimenez Austria-Hungariako lurraldea zeharkatu eta Čelebiće eta Viševina okupatu zituen abuztuaren 15an, eta Čajniče 1914ko abuztuaren 31rako.

 Lehen Mundu Gerra 
1914ko Lehen Mundu Gerran, Goražde-ren aurkako erasorako izendatutako Pljeval dibisioak eta Jezersko-Saransk batailoiak osatzen zuten Sandžački destakamenduko komandantea izan zen. Goražde, Rogatica, Glasinac eta beste leku batzuetako guduetan parte hartu zuen. Frontea inguratzen ari zela, zalditik erori eta hanka hautsi zuen, Milo Matanović brigadistak Lehen Sandzak Dibisioko komandante hartu zuenean.

1914ko abenduaren amaieran Petrogradera bidaltzea aurreikusi zen Montenegroko behar militarrak aurkezteko, Božidar Janković jeneralak aurka egin zuen. Serbiako indarrekin batera, Prijepolje hartu zuen 1915ean, Serdar Janko Vukotić-en agindupean Sandžak Armadaren parte zen Kosovoko Dibisioko komandante izendatu zutenean. Kosovoko Dibisioa Donjovasojević Brigadak eta Bigarren Sandžak Brigadak osatzen zuten, guztira 3.000 soldadurekin. Zatiketa horrek Serbiako armadari laguntzeko zeregina zuen Kosovoko eremuan, baina plana ez zen gauzatu. Haren iradokiz, 1914ko udaberrian, Bielopolska eta Pljeval brigaden lurraldeko gazteentzako Subofizialen Eskola sortu zen, dibisio-eremu honetako subofizialen koadroa betetzeko. 1915eko urritik Montenegroko Errege Armadaren osaeraren arabera, Sandžac Armadaren parte zen Drina Dibisioko komandante gisa aritu zen. Unitate horrekin, bereziki borroka gogorrak egin zituen Suha Goran. Azaroaren 5etik azaroaren 15era arteko guduetan Kosovoko destakamenduaren buruan Visegrad ondoan, 62. dibisio austro-hungariarrari eutsi zion Užice aldera egindako aurrerapausoan eta Užiceko destakamendua Sjenica aldera atzera egitea ahalbidetu zuen. Orduan, Danilovgradeko erreserba orokorreko komandantea zen 7.500 soldaduko indarrarekin. Kargu horretatik, 1915eko abenduaren 28tik 1916ko urtarrilaren 17ra arte, Montenegroko kostaldeko sektorean jarduten zuen Lovcen destakamenduko komandante izendatu zuten. Austria-Hungariako unitateen aurkako borroka. 1916ko urtarrilean Nikola erregeak Enperadorearen tronuan dibisioko ofizial mailara igo zuen meritu nabarmenengatik, Montenegro erori baino bizpahiru egun lehenago. Nikola erregea Medovara lagundu zuen eta Albanian zehar jarraitu zuen erretiroa.

 Okupazioaren aldia 
Montenegroren kapitulazioa egin ondoren, Petro Martinović, Milo Đukanović, Danilo Gatalo eta beste ofizialekin batera, Albanian zehar erretiratu zen Korfuraino. Serbiako armadara transferitzea negoziatu zuen, baina eskaintzari uko egin zion, eskainitako koronel maila jaitsieratzat jotzen zuelako. Korfutik irten zen eta 10-15 sarjenturekin Bordelera joan zen, han zeuden Nikola Petrović erregea eta gobernua, eta haien eskura jarri zuen. Parisen egon zen 1916ko martxotik abuztura. Horren ostean, errusiar akademia eta ofizial ohi gisa, Errusiara joan zen eta Errusiar armadan onartu zuten jeneral mailarekin. Kerenskitik, Errusiako armadako brigada bateko komandante izendatu zuten eta Tesalonikako frontera bidali zuten. Zeregin hori betetzeko, Petrogradotik Parisera etorri zen 1917aren erdialdean, eta ondoren Greziara abiatu zen. Telasonikako frontean, Errusiako brigada bat zuzendu zuen eta infanteria dibisio berezi bateko estatuburua izan zen 1917ko erdialdetik 1918ko martxora arte, Errusiako iraultzaileek, boterea lortu ondoren, bake akordioa sinatu zutenean. 1918ko martxoan, Frantziara itzuli eta Montenegroko Gorte eta Gobernuan sartu zen. Garai hartan, Montenegroko Auzitegiaren gidaritzapean, Montenegroko emigranteen destakamendu bat osatzen saiatu zen Amerikan lan egiteko, baina plan hori ez zen gauzatu Serbiako gobernuaren oztopoengatik. Montenegroko Erresumako Gobernuko Defentsa Ministerioan aritu zen Frantzian, errege segizioko kide gisa, 1918ko martxotik 1919ko martxora arte, dimisioa eman eta herrialdera itzuli zen arte.

1919ko maiatzaren 9an Parisen argitaratu zen "Nazioarteko errepasoa gai politiko, diplomatiko eta ekonomikoetarako", lehen orrialdeetan testu zabal bat argitaratu zuen bere argazkiarekin, "Luka Gojnić jenerala, gerra, bizitza eta merituak izenburupean".

Serbiarren, Kroaziarren eta Esloveniarren Erresumako Armadan onartu zuten dibisioko jeneral mailarekin eta berehala erretiratu eta erreserbara eraman zuten.

Alderdi Federalistako kidea da sortu zenetik, eta zerrendan aurkeztu zen Bar eskualdean 1923ko hauteskundeetan. 1924ko hauteskundeetan ez zen aurkeztu. Bigarren Mundu Gerran artean, Kotor eta Zagreben bizi izan zen.

 Bigarren Mundu Gerra 
Bigarren Mundu Gerran, 1941ean, Italiak Montenegroko gobernuko presidente izateko eskaintzari uko egin zion. Aldi berean, Kontseilu Nazionaleko presidente eta nazio guztien komandante izatea aurreikusi zen. Ez zuen onartu 1943ko azaroaren 4tik aurrera indar abertzaleen eskaintza Jugoslaviako Erresumako Batzorde Zentraleko kide izateko Montenegrorako. Montenegroko Mugimendu Nazionalaren Batzorde Nagusiak berak jakin gabe ohorezko presidente hautatu zuen, horregatik protesta egin zuen, eta ondoren barkamena eskatu zuen Glas Crnogorcan. 1958ko urriaren 31n hil zen Kotorren.

Anđa, jaiotzez Vrbicarekin ezkonduta dago, eta harekin familia bat sortu zuen. Etxeko zein atzerriko hainbat kondekorazio jaso zituen, besteak beste: Ausardiaren Urrezko Domina (Obilić Domina), Danilo I. Printzearen Ordena Independentzia I, II, III eta V graduak, 1910ean Bertute Militarrentzako Errusiako Domina, Karađorđe-ko izarra Ezpatekin, Arrano Zuriaren Ordena ezpatekin III gradua, Ausardiaren Urrezko Domina (KSHS), Albaniako Monumentua eta beste apaingarri batzuk.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Montenegroko militarrak
Kategoria:Lehen Mundu Gerrako militarrak