Maria Lionza

María Lionza, María de la Onza, Yara edo Guaichía Venezuelako espiritismoko emakume-jainkosa da. Irudi hori sinkretismoaren emaitza da, sineste katolikoen, indigenen eta afrikarren artekoa.  
alt=Representación de las tres potencias: María Lionza, Negro Felipe y Cacique Guaicaipuro. Yaracuy, Sorte 2008.|thumb|ezkerrera|198x198px|Hiru potentzien irudikapena: María Lionza, Negro Felipe eta Cacique Guaicaipuro. Yaracuy, 2008ko zozketa.Haren gurtzaren jatorria XX.mendekoa da. Urriaren 12an zeremoniak egiten dira Sorte izeneko mendian (Yaracuy). 
María Lionza Venezuelako espiritista gurtuaren hiru pertsonaia nagusietako bat da, Guaicaipuro jauntxo kazikearekin —Venezuelaren kolonizazioan espainiarrei aurka egin zieten tribu indigenen burua— eta Felipe beltzarekin —ustez Venezuelako independentzia-gerretan parte hartu zuen soldaduarekin— batera.

 Deskribapena eta jatorria 
Venezuelako Daisy Barreto antropologoaren arabera, kultuaren erreferentzia zaharrenak XX. mendearen hasierako ahozko testigantzetan daude. Yaracuy eskualdeko nekazariek eta inguruko zenbait eremuk eztabaidatzen zuten nekazariek eta afrovenezuelarrek Maria Lionza erreginari debozioa egiten ziotela Chivacoe mendiko mendietan.Barreto, D. (1990). “Perspectiva histórica del mito y culto a María
Lionza”. En Boletín Americanista, No 39-40, Barcelona: pp. 9-26 Garai hartan, gurtza eskualde txiki horretara mugatzen zen, eta arbasoekiko debozioan oinarritzen zen, gehienbat jauntxo indigenekiko, Kongo, Dahomey, Yoruba afrikar espirituekiko, historiako afrovenezuelar garrantzitsuekiko eta Venezuelako independentziaren heroiekiko debozioan.Ferrándiz, F. (1999) "El culto de María Lionza en Venezuela: Tiempos, espacios, cuerpos". Universidad Autónoma del Estado de Morelos, Departamento de Antropología, México

María Lionzaren erlijioak Venezuelan eta inguruko beste herrialde batzuetan duen garrantzia hain da handia non 5.000 sutsu baino gehiagok parte hartu duen "marialioncero" erritualen batean. Maria Lionza jainkosa edo erregina bezala antzeztuta dago. Maria Lionza deritzon espiritismoaren irudi nagusia da. Kultura horretan, indigenen eta afrikarren errituak nahasten dira, eta beste kultura batzuetako elementu mistiko eta teologikoak hartu ditu.

Jatorri indigena duen arren, emakume zuri gisa ere irudikatzen da, buruan urrezko koroa bat duela.

Ez dago irudikatutako emakumeari buruzko dokumentazio historikorik, baina badira Venezuelako ahozko tradizioan oinarritutako mitoaren jatorriari buruzko teoria garaikide asko. Istorio horiek, desberdinak izan arren, bat datoz esatean Maria Lionza izaki gizagaindikoa dela, Sorteko mendiak Yaracuy estatuan bizi dela, eta bertatik gurtza 1900. urtearen inguruan zabaldu zela. Hori dela eta, Sorte eskualdea etengabe erromesatzen da Marialioncero gurtzaren sinestunen artean.

 Lehen erregistroa 
1939an, Gilberto Antolínezek lehen aldiz erregistratu zuen Maria Lionzaren mitoa idatziz. Horixe izan zen emakumearen eta naturaren sinboloari buruz egin zen lehen ikerketa, mito horren eta Venezuelako kulturaren funtsezko elementuak baitira.

 Liburua 
2020an, Venezuelako Andeetako Unibertsitateak María Lionza liburua argitaratu zuen: Mugarik gabeko jainkotasuna.Barreto, D. (2020) María Lionza. Divinidad sin fronteras. Universidad de los Andes Venezuela Liburua mitoaren, haren hastapenen eta egungo egoeraren, haren ikertzaile eta ordezkari nagusien eta mitoak Venezuelako gizartean duen eraginaren azterketa sakona da.

 Gurtza eta espiritismoa 
alt=Altar Mayor de Maria Lionza en la Montaña de Sorte, Estado Yaracuy, Venezuela.|thumb|María Lionzaren aldare nagusia Sorte mendian, Yaracuy estatuan, Venezuela.
alt=Baile en Candela en la Montaña de Sorte, 12 de octubre de 2006.|thumb|Dantza Candelan, Sorte mendian, 2006ko urriaren 12an.
Oro har, Venezuelako giro akademikoetan uste da mende hasierako landa-gurtza ebanjelizazio katolikoaren ekintza jasan zuten jatorri indigenako praktika eta sinesmen batzuen sintesia zela, eta, ondoren, esklaboek ekarritako elementu afrikarrekin nahastu zirela, eskualdeko etxaldeetara iritsi ziren eta. Nolanahi ere, bitartekaritza horien berariazko xehetasunak iluntasunean geratzen dira, eta oraindik ere espekulatu egiten da.Ferrándiz, F. "El culto de María Lionza en Venezuela: Tiempos, espacios, cuerpos". Universidad Autónoma del Estado de Morelos, Departamento de Antropología, México

María Lionzaren gurtza Venezuelaren zati handi batean zabaltzen da, batez ere herrialdearen erdialdean. Baina Sorte mendian du adierazpen gorena, Yaracuyn. Gurtza horren sinestunak mendira joaten dira, eta eskura dauden leku guztiak betetzen dituzte atariak ornitzeko eta errituak egiteko. Menditik jaisten den ibaiaren alde batera igota, eliztarrak ikus litezke. Putzuetan murgiltzen dira eta urpean bainatzen dira, garbiketak egiteko. Ezkaratzetan, jendeak miretsi egiten du sinestun bat purifikazioren bat egiteko erabiltzen duten espirituetako batek hartzen duenean. Espiritu horiek norbaiten bidez berba egiten dute, eta mezuak ekartzen dizkiete bertaratutakoei. Maria Lionzaren jatorri desberdinak daude, eta denboraren poderioz ahoz aho doazen bertsioak aldatu eta biderkatu egiten dira. Venezuelan beste erlijio-adierazpen asko legez, Maria Lionzaren gurtza kultura- eta arraza-mestizaje oso baten emaitza da. Izan ere, Sorten egiten den kultuko egunik garrantzitsuena urriaren 12a da.
alt=Baile en Candela, Sorte, 12 de octubre de 2006.|thumb|Dantza Candelan, Sorten, 2006ko urriaren 12an.
Maria Lionzaren gurtza sinkretismoagatik bereizten da, eta urriaren 12an ospatzen dute, Erresistentzia Indigenaren Eguna deitzen den egun feriatuan. Hala ere, jarraitzailerik sutsuenak azaroaren 20an ospatzen dute eguna. Haren ordezkari espiritualak, hiru potentziak, kultua eta ospakizuna Venezuelako lurralde osoan eta baita nazioartean ere zabaltzen dira, Venezuelako koloniak dauden herrialde guztietan. Beste data garrantzitsu bat Aste Santua da, erromesaldiak gailurrera iristen direnean. Ospakizun horietan sartzen dira, besteak beste, etxean egindako loreak eta kandelak, otoitzak eta intsentsuak, eta Venezuelako edozein lekutan, mediumen bidez, espirituak jaistea, bereziki Sorten, erromesaldi handiak egiten diren tokian, kandela-dantzak (txingar beroen gaineko erritu-dantza) ikusteko.

Kandela dantza tradizionala urriaren 12an ospatzen da Maria Lionzaren monumentu naturalean (Yaracuy), eta milaka pertsona biltzen ditu bere erregina esoterikoa gurtzeko edo, besterik gabe, kultura-adierazpen magikoaren inguruko turismoa egiteko. Natur monumentuak hiru sarbide nagusi ditu: Sorte, Bruzual udalerritik, eta El Loro eta Quibayo, Urachichetik. Candelako Dantza Maria Lionza erregina espiritualaren omenez fededunek eta jarraitzaileek egiten dituzten zenbait erritu dira. Erregina mitikoa antzinako kondaira indigenen parte da. Venezuela landatarretik (nekazaritza) hirira (petrolio-industria) egindako aldaketa ekonomikoek jende asko hirira joatea eragin zuten, eta uste da hala izan zela yarakuiar askok hiriburura jainkosa indigenaren gurtza ekartzea.

Maria Lionzaren mitoa betiereko sorginkeria eta aldaketa dituen doktrina-sistema bat da, baina Venezuelako kultura-nortasunaren elementu askoren adierazpena da, batetik; eta, bestetik, haren iragazkortasunarena —eta, hortaz, beste tradizio batzuetatik datozen praktikei gurtzari modu espontaneo, informal eta, batzuetan, azalekoan integratzen zaizkio.

Maria Lionzaren gurtza ezaugarri komun bati lotutako hainbat "Cortes" edo pertsonaia-multzotan antolatzen da; horietako bakoitzak erritu partikularrak ditu eta helburu desberdinekin gurtzen dira. Besteak beste, Kalé edo Malandra, Zeritiarra, Beltza, Medikua, Indioa, Don Juanes eta Chamarrera. Malandra Zeharbidea edo Kale delitu-jarduerei lotutako pertsonek osatzen dute. Medikuntzako profesionalek osatzen dute Corte medikoa delako, José Gregorio Hernández eta José María Vargas barne.

 Naturarekiko harremana 
alt=El Río Yaracuy en su paso por la montaña de Sorte.|thumb|Yaracuy ibaia Sorte mendian.
Maria Lionzaren mitoaren eta naturaren arteko lotura nabaria da Yaracuy estatuan, Chivacoa herritik gertu, non Nirgua mendigunea dagoen, 1960an Maria Lionza Monumentu Nazional izendatu zutena. Monumentu horretan sortzen da Yaracuy ibaia. Ibai horrek urez hornitzen du estatu osoa eta Karibe itsasora isurtzen du. Baso lainotua du ezaugarri, eta bere faunaren artean tapirus (danta) ugaztuna nabarmentzen da, mitoaren parte den elementua.

Ondare natural horretan, dibertsitate biologikoaren balioak eta jainkosa xede duten sineste eta errituak elkartzen dira. Horrek esan nahi du mitoaren inguruko giroa eta kultura elkarrekin bizi diren paisaia kulturala dela. Kultura Ondarearen Institutuarentzat, María Lionzaren mitoak Venezuelako mestizaje biologiko eta kulturala nola egiten den irudikatzen du. Venezuelako mapa osatzen duten sustrai indigenak, europarrak eta afrikarrak ageri dira bertan. Hori dela eta, 2000. urtetik, zenbait erakunde akademiko lanean ari dira Nazioaren ondare deklaratzeko espedientea prestatzen, besteak beste, Venezuelako Unibertsitate Zentraleko Antropologia Eskola, Yaracuyko Unibertsitate Nazional Esperimentala (UNEY) eta KPI.
ezkerrera|424x424px|thumb|Maria Lionzaren estatua Caracasen (2011ko argazkia).
 Caracasko monumentua 
alt=Estatua de María Lionza en Caracas, Escultura obra de Alejandro Colina.|thumb|Maria Lionzaren estatua Caracasen, Alejandro Colinaren eskultura.|227x227px
Alejandro Colina eskultoreak mundurako hilezkortu egin zuen Maria Lionza, muskulatura atletikoko emakume biluzi gisa, tapirus baten gainean (arra, tribu indigenek gurtua), eta eskuak luzatuta zituela, oinetan pelbis-hezur bat (ugalkortasunaren sinboloa), inbidia- eta lizunkeria-ikur diren suge batzuk zapaltzen. Eskultura hori Marcos Pérez Jimenezen gobernuan egin zen. Francisco Fajardo autobidean dago, Venezuelako Unibertsitate Zentralaren (UCV) ondoan.

UCV delakoaren zaintzapean dago pieza, Ibarra Etxearen instalazioetan. Parteak behar bezala lekualdatu ziren autobidetik UCVra, Zainketa eta Garapenerako Batzordearen (COPRED) diziplina anitzeko lan baten bidez. IPCak, herrialdearen ondarea zaintzeko organo zuzentzailea den aldetik, bisita informatiboak egiten ditu, esku-hartze prozesuan gauzatu nahi diren ildo eta metodologiak ezagutzeko. 

María Lionzaren irudiak, Colinak zizelkatu zuenak, jainkosa indigena bat irudikatzen du. Haren gurtza Yaracuy estatuko Sorte mendilerroan dago, eta Latinoamerikako eta Karibeko beste herrialde batzuetara hedatu da, esaterako Puerto Ricora, Dominikar Errepublikara eta Kolonbiara. Monumentua bisitatzen dutenek eskaera-gutunak, loreak eta koroak uzten dituzte bertan.

Kultura desberdinetako elementu magiko-erlijiosoak batzen dituen Maria Lionzaren gurtzaren fede-kopurua handitu egin da, eta horrek praktikatzen dutenei beren arazo espiritual eta materialei konponbidea bilatzen diete.

 Erreserba naturala 
alt=Estatua de María Lionza ubicada en la entrada Chivacoa, réplica de la estatua elaborada por Alejandro Colina en Caracas.|thumb|Maria Lionzaren estatua, Chivacoa sarreran, Alejandro Colinak Caracasen egindako estatuaren erreplika.|297x297px
Sorte mendia, ofizialki Cerro María Lionza izenez ezaguna, Dekretuaren bidez natur monumentu izendatu zuten.1960ko martxoaren 18ko 234. artikulua. Mendigune horretan sortzen da Yaracuy ibaia, eta bertan ospatzen dira urtero Maria Lionzaren kultuak.

1958-1963ko Rómulo Betancourten Gobernuak 1960ko martxoaren 18an Cerro María Lionza izendatu zuen monumentu natural, eta, aldi berean, gurtza praktikatzen dutenen atzetik zebilen atxilotzeko. Deklarazio horren aurreko eta ondorengo egunetan, Venezuelako Gazeta Ofizialean, Akarigu-Araure, Estatu Portugaldarrean, San Cristobal (Táchira estatuan) eta Yaracuy estatuko beste 'sorgin' batzuen atxiloketari buruzko artikuluak jarri zituen zirkulazio nazionaleko prentsan. Atxilotu horiei leporatzen zitzaien legez kanpo medikuntzan aritzea, jende xumearen dirua jasotzea eta sorginkeria praktikatzea, eta, horrez gain, “ohitura eta irizpide osasuntsuen aurka” egiten duten aktore barregarri gisa estigmatizatzea.*

Angelina Pollak-Eltz-ek (1987: 67)* jakinarazi zuen Rafael Caldera doktorearen lehen agintaldian (1969-1974) kultisten atzetik ibili zela eta mendiko santutegi batzuk suntsitu zirela. Ildo horretatik, Brachok (2004: 85) 1965ean egin zen mendi-itxieraren berri eman zuen, Gobernu Nazionalak apirilean emandako dekretu baten arabera, sektore horretara joaten zirenek erlijio-asmoekin ez zutela egiten erakusten zuten txostenen ondorioz, “ingurumena suntsitu eta alkohola edan —Bertako Parke batean debekatutako jarduerak—. Horren ondorioz, borroka bortitzak sortu ziren, batzuetan amaiera penagarriarekin”. Brachok esan zuen, gainera, zazpi hilabeteren ondoren sarrera berrezarri zela eta ordutik mendia ez zela berriro itxi.

“Cerro María Lionza” monumentu natural izendatu zutenetik hogeita hamahiru urte igaro ondoren, 1993an argitaratu zen Gazeta Ofizialean (4525. zk.) haren Antolamendu Plana eta Erabilera Araudia. Tresna hori Ferrándizentzat (1999: 12) mendiaren erabilera arautzeko modua da, eta arauak ezartzen ditu ordenantza hori errespetatu ezean edo bete ezean.Ferrándiz, F. "El culto de María Lionza en Venezuela: Tiempos, espacios, cuerpos". Universidad Autónoma del Estado de Morelos, Departamento de Antropología, México (Marchán, 2007. 37-38, 41. orrialdeak).Marchán, E. (2007) "Caso: Manejo político-mediático de la fractura de la efigie de María Lionza como presagio de la derrota del Presidente de la República en el proceso refrendario de agosto de 2004" (Tesis de pregrado) UCV, Caracas

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Díaz, Mariano (1988).  Grupo Univensa, ed. María Lionza, religiosidad mágica de Venezuela. Caracas, Venezuela. 189 or. .
 Garmendia, Hermann (1980).  Publicaciones Seleven, argitaletxea. María Lionza, ángel y demonio. Caracas, Venezuela. 107 or. 
 Manara, Bruno; Arráiz, Rafael Clemente (1995).  Dirección de Cultura, Universidad Central de Venezuela, ed. María Lionza: su entidad, su culto y la cosmovisión anexa. Volumen 121 de Serie Reportase. Caracas, Venezuela. 273 or. . 
 Rivero, Armando (1992).  Producciones David-River, ed. María Lionza: la diosa del amor y de la fortuna : mitos y leyendas hechos realidad desde hace más de 200 años. 56 or. 
 Salazar, Homero (1998). Yara, el libro del siglo: la historia de Maria Lionza. Maracay, Edo. Aragua, Venezuela: Editorial El Aragueño. p. 182. 
 García Gavidia, Nelly (1987).  Universidad del Zulia, Facultad Experimental de Ciencias, ed. Posesión y ambivalencia en el culto a María Lionza: notas para una tipología de los cultos de posesión existentes en la América del Sur. Maracaibo, Edo. Zulia, Venezuela. 101 or.. 
 Camacho-Rivas, Mirta (julio-diciembre 2021). «María Lionza: El culto a Yara, La Reina de los Ojos Verdes».  Grupo de Investigación Alteridad Latinoamericana y Caribeña, Universidad de Carabobo, argitaletxea: Revista Estudios Culturales 14 (28) (Valencia, Venezuela). 238 or, 24-34 or. . 

 Kanpo estekak 


 Dokumentala, María Lionza, Orkestren arnasa, John Petrizzelli, 2007.
 Dokumentala, Izpirituen Mendia, Vice, 2018.
 Dokumentala, Maria Lionzaren Mendi Magikoaren Zozketa, Ali Colmenares, 2018.
 Urriaren 12an kandela-dantza egiten da María Lionzaren omenez (bideoa)
 MARIA LIONZA... DANTZA KANDELAN (bideoa)
 KANDELA DANTZA 12 10 2011 (bideoa)

Kategoria:Jainkosak
Kategoria:Sinkretismo erlijiosoa
Kategoria:Jainkoak, espirituak eta izaki mitologikoak
Kategoria:Maitasunaren eta lizunkeriaren jainkosak
Kategoria:Afro-amerikar kultura