Đuro Petrović-Njegoš

Đuro Petrović-Njegoš (serbieraz: Ђуро Петровић-Његош) dukea eta dibisioko ofiziala izan zen.

 Biografia 
1849an jaio zen Njegušin aita Drago Joko Stijepov Petrović eta ama Mara, Jakov Daković dukearen alaba.

Joko Stiepov eta Stanko Stiepov, Danilo printzearen aita, anaia biologikoak ziren. Njeguši-n amaitu zuen lehen hezkuntza. Danilo printzearen garaian, txikitan Gortera etorri eta orri gisa aritu zen. 1876–1878 Montenegro-Turkiar gerran parte hartu zuen, batailoi eta gero brigadako komandante gisa. Gerra amaitu eta berehala, Nikšić goarnizioko komandantea izan zen. 1880ko urtarrilean Murinako guduan parte hartu zuen Ali Pasharen armadaren aurka Montenegroko armadako hiru brigada zuzendu zituenean Miljan Vukov Vešovic eta Marko Miljanov Popovićekin. Gerra ostean, 1881ean Montenegroko armadako brigadista mailara igo zen eta sei batailoiko Lehen Brigadako komandante izendatu zuten. 1883ko abenduaren 30eko idazkari militarreko soldata-zerrendan, brigadista gisa ageri da. 1881ean brigadista mailara ofizialki igo zuten lehenetako bat da. Lehen Brigada agindu zuen, sei batailoi, 46 konpainiak sei komandante, sei azpikomandante eta 41 ofizialez osatuta. Montenegroko armadako brigadista gisa, Franz Josephen Austriako Ordena eman zioten 1885ean. 1896an Montenegroko armada berrantolatu ondoren, Lehen Brigadako komandantea izan zen. Nikšićen egoitza zuen Nikšić eremuko kudeatzaile izendatu zuten 1903ko maiatzaren 28an, brigadier graduko Lehen Brigadako komandante ere bazen. 1903tik 1906ra, Nikšićen egoitza zuen eskualdeko kudeatzailea izan zen. Montenegroko armadaren eraketa berriarekin, Nikšić brigadaren komandante izendatu zuten 1906ko urtarrilaren 6an, Lehen Brigadako komandante kargutik. Cetinjeko ekitaldian parte hartu zuen 1910eko abuztuan, Montenegroko Erresuma aldarrikatu zenean. 1911tik Montenegroko pentsiodunen zerrendan, 11. zenbakia da Defentsa Ministerioko pentsiodun gisa, 1.486 bakoitzeko pentsioarekin. 1907–1909 arteko gatazka politikoetan, ez zuen aurkari politikoekiko konfrontazioak onartzen.

 Balkanetako gerrak 
Balkanetako Lehen Gerran parte hartu zuen 1912-1913 urteetan, bertan, Shkodër aldera Bardanjolt-eko norabidean erasotzen ari zen Zeta destakamenduaren parte zen Brigada Mistoa agindu zuen. Zeta destakamenduko komandantea Danilo Petrović printze oinordekoa zen. Gerra hartan, Nikola erregeak zuzendutako Koroaren Kontseiluko kide izan zen. Zetako destakamendua berrantolatu zenean, Skadarren aurkako erasoa formazio berri eta indartu batekin errepikatzeko asmoz, osatutako Brigada Konbinatuaren komandante izendatu zuten. Balkanetako gerren ostean erretiratu zen. Erretiratutako brigadista gisa, 1914ko otsailaren 14an aktibatu zuten eta Montenegroko armadako dibisio ofiziala egin eta Defentsa Ministerioaren esku jarri zuten. 1914ko maiatzaren 29an Bigarren Dibisioko komandante izendatu zuten.

 Lehen Mundu Gerra eta barneratzea 
Lehen Mundu Gerran parte hartu zuen 1914-1916an. 1914ko uztailean Lehen Mundu Gerra hasi eta gero, Montenegroko armada lau destakamendutan banatu zen: Lovćen, Herzegovina, Serbia Zaharra eta Sandžak, eta pixka bat geroago Drina destakamendua sortu zen. Hum planina-Bukovica Herzegovinarako bidean zegoen Herzegovinako destakamenduko komandante izendatu zuten. Herzegovinako destakamendua bost brigadaz eta destakamenduko artilleriaz osatuta zegoen. Bigarren Dibisioko komandantea ere izan zen, Đuričković komandantea zen bere kabinete burua. Austria-Hungariarako frontearen zati horretan, 1914ko irailean, austro-hungariar armadaren 47. dibisio eta 14. brigada indartsuaren erasoak uxatu zituen. Mugimendu berean 1914ko irailaren 15etik urriaren 25era bitartean, indar austro-hungariar sendoagoak erantsi zizkion bere destakamenduari eta horrela erraztu zion Montenegroko eraso-taldeari Montenegroko iparraldetik Sarajevo aldera erasoa garatzea. Erasoaren ostean, Trebinje-Gacko ibilbidean bere unitateen ekintzek erasoko indarrak Montenegroko iparraldera erretiratzen lagundu zuten. 1916an Austria-Hungariako okupazioaren ostean, gaur egungo Txekiar Errepublikako Karlstein-en goi-mailako militarren kanpamentu batean barneratu zuten. Kanpamentuan, Petrović-Njegoš dinastiaren aurkako deklarazio politikoa onartu ez zuen goi-ofizial talde batekoa zen. 1918ko martxoaren 6an Mirko printzearen hiletara joan zen Vienan.

 Montenegroren aldeko borroka 
1918ko azaroaren erdialdean barneratzetik itzuli ondoren, Komando Militar Goreneko Buruzagiaren aginduz Zagreben gorde zuten Podgoricako Batzarraren antolaketa burutu arte. 1918ko abenduaren hasieran etorri zen Montenegrora Kotorren, eta handik Nikšićera joan zen. 1918. urtearen amaieran eta 1919. urtearen hasieran, Cetinje, Podgorica eta Nikšić-en bileretara eta bileretara joan zen, Podgoricako Batzarraren erabakien aurkako altxamendu bat prestatzeko egin zirenak. Podgorican Milutin Vučinić brigadista buru zuen ofizial talde batekin bildu zen, Lješkopolje-n Andrija Raičević-ekin, eta Rijekan nahija-n Đuro Šoča, Serdar Joko Jovićević eta beste batzuekin. 1919ko urtarrilaren 6an atxilotu zuten eta Podgoricako Erdialdeko Penitentzian (Jusovača) espetxeratu zuten 153 pertsona garrantzitsurekin batera, zegoen egoeraren aurkari gisa. Zerrenda horretan, 44. zenbakiaren azpian dago, dibisioko ofizial gisa erregistratuta. Podgoricako Zigor Zentraleko presoen bigarren zerrendan, 115. zenbakiaren azpian dago. Kartzelan zegoela, John de Salis kondeak elkarrizketatu zuen, bere txostenean horri buruz idazten duen diplomazia britainiarra, baita Franche Depère jeneralak zuzendutako nazioarteko batzordeko kideak 1919ko urtarrilean ere. Bere osasunak okerrera egin zuen kartzelan, eta behin betiko kaltetu eta ikusmena galdu zuen. 1921ean atera zen kartzelatik. Petrović-Njegoš dinastiako kide gisa usurpatu eta gaizki tratatu zuten agintariek. 1922ko otsailaren 8ko zerrenda batean, Nikšić barrutirako emigrazioan Montenegroko gobernuaren isilpeko pertsona gisa aipatzen da. Garai hartan Podgorican bizi izan zen. 1929ko uztailaren 16an hil zen Podgorican, eta Nikšić ondoan Glibavac-eko hilerrian lurperatu zuten. Nikšićen, Alde Zaharrean zuen etxe bat.

 Familia 
Familia ugari sortu zuen Ćana emaztearekin, Milo Jovović pop izarren alabarekin, eta harekin 13 seme-alaba izan zituen. Andrija, Joko, Steve, Marko (1904an jaioa) eta Veljko semeak izan zituen; eta alabak Ljubica, Angelija, Maria, Danica (1894 jaioa), Joka (jaiotzean hila), Milica (1891-1907) eta berriro Joka (1896-1908). Bere seme-alaba asko goiz hil ziren. Bere semea Veljkok Steve seme bat izan zuen (1929–1995), 1941ean Italiara Erromara bidali zuten ikasketak egitera, Montenegroko tronura eramateko. Stevo Erroman egon zen eta kazetari gisa lan egin zuen, emakume italiar batekin ezkonduta dago eta harekin alaba bat izan zuen, Tanya. Bere lehen alaba Ljubica Rossi zirujau italiarrarekin ezkonduta dago eta Erromako Elena Savoiako erreginaren laguna zen, Anđelija-Kosa Jakovekin ezkonduta dago, Aleksa Nenadović-en semearekin, Marija Steve Ognjenovićekin ezkonduta dago, Danica Dušan Vuksanekin ezkonduta dago.

 Apaingarriak 
Apaindura ugari eman zizkioten, besteak beste, Franz Josef Eztarriaren Ordena errusiarra eta austriarra (1885). Txartel batean 16 apaingarrirekin apaindua zegoela idatzita dago.

 Kanpo estekak