Sirenioen bilakaera

Sirenia ugaztun plazentarioen ordena (biologia) da, "itsas behi" modernoek (manatiak eta Dugongotarrak) eta haien ahaide itzaliek osatzen dutena. Itsasoko ugaztun belarjale bakarrak dira, eta erabat urtar bihurtu den ugaztun belarjaleen talde bakarra. Sirenioek 50 milioi urteko erregistro fosila dutela uste da (Eoceno goiztiarra - berria). Aniztasun apala lortu zuten Oligozenoan eta Miozenoan, baina, ordutik hona, gutxitu egin dira, hozte klimatikoaren, aldaketa ozeanografikoen eta giza interferentziaren ondorioz. Bi genero daude eta lau espezie daude: Trichechus, Atlantikoko kostaldean eta Amerika eta Mendebaldeko, Afrika eta Dugongoko ibai eta kostaldeetan bizi diren hiru manati-espezieak biltzen dituena, Indiako eta Pazifikoko ozeanoetan.

 Jatorria 

ezkerrera|thumb|200x200px|Sirenioen bilakaeraren cladograma, Bertan eta Sumichen oinarritua, 1999.
eskuinera|thumb|352x352px|Sirenien eboluzioaren filograma, Daryl P. Domning-en eta Encyclopedia of Marine Mammals-en oinarritua.
eskuinera|thumb|Amazonasko manatia
Sirenioak, Proboscidearekin (elefanteak) batera, Desmostylia su-itzalgailuekin elkartzen dira, eta, ziur aski, Embrithopoda itzalgailuekin, Tethytheria sortzeko. Uste da Tethytheria ugaztun ungulatu primitiboen ("condylarths") bidez garatu zela antzinako Tetis Ozeanoko kostaldean.

Tethytheriak, Hyrakoidearekin (damaneak) konbinatuta, Paenungulata izeneko katua osatzen du. Paenungulata eta Tethytheria (batez ere azken hori) gutxien eztabaidatzen diren ugaztunen klatuen artean daude, eta interpretazio morfologiko eta molekularren euskarri sendoa dute. Sireniaren jatorria Cetacea eta Pinnipediarena urrun dago, baina uste da uretako bizimodua garatu zutela, gutxi gorabehera.

 Fosilen erregistroa 

ezkerrera|thumb|200x200px|Prorastomus, Eozenoko sirenido primitiboa.
Eozeno goiztiarrean agertu ziren lehen sirenioak erregistro fosilean, eta Eozenoaren amaieran sirenioak asko dibertsifikatu ziren. Kostatik hurbil zeuden ibai, estuario eta itsas uretako biztanleak bizkor hedatu ziren. Orain arte ezagutzen den sirenio primitiboena, Prorastomus, Jamaikan aurkitu zen, ez Mundu Zaharrean. 

Lau hankako lehen sirenua Eozenoaren hasierako Pezosiren izan zen.

Lehen itsas behi ezagunak, Prorastomidae eta Protosirenidae familietakoak, Eozenora mugatzen ziren eta lau hankako izaki anfibioak ziren, gutxi gorabehera txerriaren tamainakoak. Eozenoa bere amaierara iritsi zenean, Dugongidea agertu zen; Sireniarrek gorputz aerodinamiko guztiz urtarra hartu zuten, aurreko hankekin, hegats-formarekin, atzealdeko gorputz-adarrik gabe; isats ahaltsua, isats-hegats horizontalarekin, uretan gora eta behera mugitzen dituzten mugimenduekin, zetazeoekin bezala.

Mendebaldeko Europan, sirenioen lehen hondarrak eta zaharrenak aurkitu dira aztarnategi paleontologiko berri batean, Santa Brigidan, Amerren (Oihana, Katalonia, Spain), nummuliteak dituen kareharrizko harrobi zahar baten ondoan. Hondakin horiek SBZ 15ekoak dira, ingelesez Shallow bentic zone 15.Fuentes-Buxó, R., Fuentes-Buxó, A. 2016. Finding of sirenian remains in the Lutetian (Middle Eocene) of Santa Brígida (Amer, La Selva, Girona). Treballs del Museu de Geologia de Barcelona, 22: 19-24 . 

Uste da agertu zen azken sireniar familia, Trichechidae, Eozenoaren amaieran edo Oligozenoaren hasieran sortu zela. Egungo erregistro fosilak ondorengo gorputz-adarren eta pelbisaren erredukzioaren etapa garrantzitsu batzuk dokumentatzen ditu; etapa horiek ondo garatuta daude atzealdeko gorputz-adarrekin (Prorastomidae), ondo garatutako atzealdeko gorputz-adarrekin (Protosirenidae) eta izenik gabeko gorputz-adar murriztuekin (Dugongidae eta Trichechidae).

Sirenioak lehen aldiz eboluzionatu zirenetik, belarjaleak izan dira, segur aski itsasoko larreen eta uretako angiospermoen (loreak dituzten landareak) arabera elikatzeko. Orain arte, ia denak izan dira kontsumitzaile tropikalak (Steller itsasoko behia izan ezik), itsasokoak eta angiospermak. Itsas behiak sakonera txikiko urak eta birika handiak dituzten urpekariak dira. Eskeleto astunak dituzte, urpean egoten laguntzen dietenak; hezurrak pakiostotikoak (puztuak) eta osteosklerotikoak (dentsoak) dira, batez ere saihetsak, sarritan fosil gisa egoten baitira.

Eozenoko sirenioek, ugaztun mesozoikoek bezala, baina beste zenozoikoek ez bezala, bost aurremolar dituzte lau beharrean, eta horrek 3.1.5.3 hortz-formula ematen die. Oraindik eztabaidatzen da baldintza hori sirenioen jatorrizko atxikipena ote den.

Beste ugaztun batzuetako espezieak identifikatzeko masailetako hortzetan konfiantza badu ere, ez dira asko aldatzen sirenioen morfologian, baina ia beti izaten dute kopa bat (brakiodonte) bi gailur handi eta biribilduekin (bunobilofodonte). Sirenioen eskeletoen zatirik identifikagarrienak garezurra eta masailezurra dira, bereziki frontala eta garezurreko beste hezur batzuk. Espezie gehienetan dauden letagin formako lehen ebakitzaile pare bat izan ezik, aurreko hortzak (ebakitzaileak eta zakurrak) guztietan falta dira, lehen sirenioetan izan ezik.

Erreferentziak

 Bibliografia 





 Apendizeak

 Sirenioen jatorria
 Christina Reed, Geotimes 2001eko abendua bitarteko makroeboluzioa
 Sireniaren eboluzioa Caryn Self-Sullivanen eskutik Sirenian International

 Kanpo estekak 

 Manatiko eta itsas elefanteko fosilak

Kategoria:Animalien eboluzioa
Kategoria:Sirenia