Fanny Navarro

Fanny Julia Navarro (Buenos Aires, 1920ko martxoaren 3a,- ibídem, 1971ko martxoaren 18a) argentinar [vedette]]a eta zinema, antzerki eta telebistako aktore  ospetsua izan zen 1950eko hamarkadaren hasieran.https://www.lanacion.com.ar/espectaculos/personajes/fanny-navarro-estrella-consumida-pasion-poder-depresion-nid2311927 Haren igoera eta erorketa profesionalak polemika piztu zuen, bere bizitzari buruzko liburuak eta filmak sortuz.

 Ibilbide profesionala 
Tango-abeslari gisa hasi zen lanean artearen munduan, eta, handik gutxira, zineman eta telebistan trebatu zen aktore dramatiko gisa.

1930eko hamarkadaren amaieran hasi zuen bere ibilbide zinematografikoa zinema soinudunaren zorigaiztoko emakume gisa, Melodías porteñas (1937) eta Cantando llegó el amor (1938) musika generoko filmetan eta El solterón (1939) sainetean. Bi lan horiei esker, zinemaren urrezko hamarkadan sartu zen, eta eszena nazionaleko handienen ondoan lan egin zuen.

1949an, Niní Marshall-ekin eta Fidel Pintos en Mujeres  que bailan filmarekin ospea lortu zuen, eta urte horretan bertan hasi zen polizia beltzean sartzen, garai hartan ezezagunak ziren gai sendoei buruzko zenbait film eginez. 
Lehenengoa Morir izan zen, Manuel Romeroren legean. Haren atzetik izan ziren Marihuana (1950), Suburbio (1951), León Klimovsky, Deshonra (1952), Daniel Tinayre. Genero biografikoaren barruan El grito sagrado (1954) filmean ikusi zen, Luis César Amadorik zuzendua, Thompsonen Mariquita Sánchezen bizitza kontatzen duena.

Peronismoarekin zuen lotura eta Juan Duarterekin zuen harremana zirela eta, gora egin zuen eta, gero, zoritxar profesionala sortu zen. Psikea erabat aztoratuta geratu zen, Pedro Eugenio Arambururen diktaduran gertatu zen bezala, Germán Fernández Alvariñok ("Gandhi kapitaina" iluna) Juan Duarteren, Evaren anaiaren, buru moztua erakutsi zion.- Bera erotu egin zen. 1970eko hamarkadan hil zen, Juanen andregaia izan baitzen, Elina Colomerren antzera. Biak artistak ziren eta Juanen burua aurrean zutela aitortu behar izan zuten.http://www1.rionegro.com.ar/arch200401/19/o19s01.php

Astral antzokian, 1944an, José Bautista Cicchiti mendoziar upeltegia ezagutu zuen senar bakarra. Harekin ezkondu zen, baina zortzi hilabete besterik ez zuen iraun. 

Fanny Navarro aktorea 1971ko martxoaren 18an hil zen, 51 urte zituela, miokardioko infartu akutuaren ondorioz, iragan peronistak ahaztuta eta arte-mundutik urrun. Pepe Biondi komikoa arduratu zen azken hitzaldia emateaz.

Haren istorioa Héctor Oliveraren Ay, Juancito (2004) filmean kontatzen da, eta Leticia Brédicek interpretatzen du.

 Argitalpenak 

 César Maranghello eta Andrés Insaurralde: “Fanny Navarro o un melodrama argentino”. Ediciones El Jilguero, 1997, Buenos Aires - 383 orrialde.
 Hoguerarako damak: Fanny Navarro (  dagoen esteka hautsita; ikus ,   ).

 Filmografia 

 Melodías porteñas (1937)
 Cantando llegó el amor (1938)
 Doce mujeres (1939)
 El solterón (1939)
 Ambición (1939)
 El susto que Pérez se llevó (1940)
 El hijo del barrio (1940)
 Hogar, dulce hogar (1941)
 Sinfonía argentina (1942)
 La suerte llama tres veces (1943)
 Dos ángeles y un pecador (1945)
 El capitán Pérez (1946)
 Mujeres que bailan(1949)
 Morir en su ley (1949)
 Marihuana (1950)
 Suburbio (1951)
 Soñemos (1951) (cortometraje documental)
 Deshonra (1952)
 El grito sagrado (1954)
 Marta Ferrari (1956)
 Allá donde el viento brama (1963)
 La calesita (1963)
 Desnuda en la arena (1969)

 Telebista-programak 

 Su comedia favorita (1965) Canal 9
 Mujeres en presidio (1967) Canal 9

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 Fanny Navarro
 Niní, Libertad eta los Celos de Evitado  artxibatu zen .

Kategoria:Buenosairestarrak
Kategoria:Argentinako vedetteak
Kategoria:Argentinako emakume aktoreak