Montenegro-Errusia harremanak

Montenegro eta Errusiaren arteko harremanak (errusieraz: Российско-черногорские отношения; Rossiysko-chernogorskiye otnosheniya; montenegroeraz: rusko-crnogorski odnosi; руско-црногорски односи) Montenegro eta Errusiaren arteko kanpo-harremanak dira. Montenegrok enbaxada bat du Moskun eta Errusiak enbaxada bat du Podgorican.

 Historia 

 Aro moderno goiztiarra 
Rakocziren Independentzia Gerraren ondorioz (1703-1711), serbiar milizianoek Habsburgotarren monarkiaren Muga Militarrean zuten posizioa arriskuan egon zen. 1704an, Errusia inperialari bere zerbitzuak eskaintzeko lehen saiakera serbiarrak egin ziren, azken honek otomandarren aurkako borrokan. Errusiar-turkiar gerra hasi aurretik (1710-1711), Petri Handia errusiar enperadoreak serbiar milizianoak eta serbiarrak oro har errusiar indarrekin bat egitera gonbidatu zituen. 1711n, Danilo metropolitarrak Errusiara bidalitako hirugarren ordezkaritza iritsi zen San Petersburgora. Errusiako lehen ordezkaritza Montenegrora 1711ko martxoaren 3an iritsi zen. Petri Handiak Balkanetako ortodoxoak deitu zituen otomandarren aurka altxatzera Prut ibaiaren kanpainan.

1715-16an, Danilo I.a Montenegroko metropoliarra San Petersburgora joan zen, eta 1716ko apirilean itzuli zen, Petri Handia enperadoreak sinatutako bi diplomarekin. Lehenak, montenegroarrak errusiarrak otomandarrekin gerran egotera behartzen zituen. Bigarrenak, urtero, 500 errubloko laguntza ematen zion Cetiñako monasterioari.

Xepan Mali Petri III.a Errusiakoaren iruzurti bat izan zen, Montenegro gobernatu nahi zuena. Sava Petrović babestu zuen apezpiku bezala Montenegroko tribuek Arsenije Plamenac babestu zutenean.

Petar I.a metropolitar karguan zegoela, bera eta Jovan Radonjić guvernadurra Montenegroko bi buruzagi nagusiak izan ziren, bata titulu bakoitzeko eta bestea errege postuaren arabera. Biek talka egin zuten nazioarteko politikan: Metropolitarrak Errusiari eutsi zion, eta Jovan, berriz, Austriaz fidatu zen. Austriari lagundu ala ez, bi aldeak gatazkan sartu ziren gerra austro-turkiarrean (1787-1791) eta gerra errusiar-turkiarrean (1787-1792).

 XIX. mendetik 1918ra 
Errusiar Inperioak kontsulatu bat ireki zuen Kotorren Habsburgotarren monarkian 1804ko urrian. "Montenegro eta Brda herriaren babes" gisa balio behar zuen. Austriarrek hilabete horretan onartu zuten ofizialki. Montenegron aktibo zeuden Errusiako mandatarien artean Mazurevsky (diputatua) eta Marko Ivelić zeuden. 1806an, Dmitry Senyavinen agindupeko indar errusiar montenegroarrak Kotor hartu zuen, baina frantsesei eman zien.

Petri I.ak, 1807an, Serbiar Inperio bat ("Eslaviar-serbiar Inperioa") berpizteko plan bat sortu zuen, Errusiako gorteari jakinarazi ziona. Errusia subirano gisa irudikatu zuen; enperadore serbiarraren titulua enperadore errusiarraren eskuetan egongo zen. Frantzia-Errusia bake itunak zapuztu zuen.

Nikolas I.a Montenegrokoak, Montenegroko azken erregeak, laguntza trukatu zuen Errusiako monarkiarekin. 1868an, Errusiara bidaia bat hasi zuen, non Alexandro II.a tsarraren ongietorri amultsua jaso zuen. Nikolas erregearen alabetako bi Romanov duke handiekin, Militzia printzesarekin eta Anastasia printzesarekin ezkondu ziren. Nikolas I.aren agindupean, Montenegro Errusiaren aliatua izan zen errusiar eta japoniar gerran. Montenegroko boluntarioak borrokan ari ziren errusiar armadan. 2006an, Japoniak Montenegroren independentzia onartu eta gerraren amaiera aldarrikatu zuen. Bake hitzarmen bat sinatu zen.

 Era jugoslaviarra Montenegro eta era sobietarra Errusian 
Garai horretan, bi estatuak Sobietar Batasunaren eta Jugoslaviaren (Erresuma eta Errepublika) parte ziren, hurrenez hurren.

 NATOko kide eta tentsioen igoera 
2015eko uztailean Demokraziaren eta Giza Eskubideen aldeko Zentroak (NATOren laguntza finantzarioa jaso zuen) egindako inkesta baten arabera, % 36,6k babesten zuen kide izatea, eta % 37,3k, berriz, aurka, talde etnikoen arteko banaketa nabarmenekin: Montenegroko albaniarren % 71,2k eta Montenegroko bosniarren % 68k babesten zuten kide izatea, eta Montenegroko serbiarren % 11,3k bakarrik. 2015eko ekainean, NATOko idazkari nagusi Jens Stoltenbergek esan zuen NATOri babes publiko txikia emateak eragina izan zezakeela Montenegrok aliantzarekin bat egiteko aukeran. 2015eko abenduan, Vladimir Putin Errusiako presidentearen bozeramaileak esan zuen Montenegro NATOrekin bat egiteak "errepresalia-ekintzak" ekarriko zituela.

2016ko urrian, Errusiak babestutako serbiar talde batek konspiratu zuen parlamentua erasotzeko eta Milo Đukanović, orduko lehen ministroa, hiltzeko, oposizioko alderdiekin estatu kolpe bat antolatzeko eta NATOrekin bat egiteko plana zapuzteko. Konplota aurkitu zuten eta 14 pertsona, Errusiako inteligentzia zerbitzuetako ustezko bi kide barne, akusatu, epaitu eta espetxe zigor luzeak ezarri zizkieten.

2017ko apirilaren amaieran, Montenegroko parlamentuak herrialdea aliantzara atxikitzea onartu ondoren, Errusiako Kanpo Harremanetarako Ministerioak komunikatu bat igorri zuen, esanez NATOrekin bat egiteko erabakia "atxikitzearen aurka dagoen herrialdeko biztanleriaren ia erdiaren borondateari" erronka eginez hartu zela. Errusiar establezimenduko analista batek esan zuen NATOk Montenegro behar zuela gerra hibridoa abiarazteko eta Europa ezegonkortzeko. Herrialdeen arteko tentsioak izugarri areagotu ziren ordutik aurrera, eta Montenegrok Errusiari bere barne arazoetan muturra sartzea leporatu zion, eta errusiar herritar zehatzei sarrera debekatu zien, Dmitry Rogozin, Nikolai Patrushev eta Ramzan Kadyrov bezalako goi funtzionario errusiarrak barne.

2017ko ekainaren 5ean, Montenegro formalki NATOra batu zen egunean, Errusiako Kanpo Harremanetarako Ministerioak hau esan zuen: "Montenegroko agintariek aukeratutako etsaitasun-ikastaroaren argitan, errusiar aldeak errepresalia-neurriak hartzeko eskubidea gordetzen du elkarrekiko oinarri baten gainean. Politikan, fisikan bezala, ekintza bakoitzeko kontrako erreakzio bat dago ".

 Ekonomia 
Errusiak paper garrantzitsua du Montenegroko ekonomian. 2012an, Monstatek jakinarazi zuen Errusiako enpresariek Montenegron dauden atzerriko enpresen % 32ren akzio nagusiak dituztela.

 Turismo 
Montenegrok eta Errusiak bidaiarientzako bisarik gabeko erregimena partekatzen dute bi herrialdeen artean 2008tik. Montenegro turista errusiarren artean helmuga ezagunenetako bat da. 2011ko udan, errusiarrak Montenegro bisitatu zuten turista guztien % 20 baino gehiago ziren.

 Eztabaida 

 Pribatizazio 
Serbia eta Montenegro desegin arte, Montenegroko merkataritza-enpresa gehienak estatuaren jabetzakoak ziren. Independentziaren ondoren, pribatizazio masiboak Montenegroko enpresa zahar asko bereganatu zituen. Montenegroko pribatizazioa, errusiar funtzionarioen artean, eztabaidagai bezala onartua izan da 2005etik, Vladimir Vanievek (une horretan Errusiak Podgorican duen Kontsulatuaren izenean), KAP montenegrotar aluminio ekoizlearen pribatizazioari buruzko prentsaurreko batean, sarkastikoki esan zuenean "ez zekiela Montenegro Estatu Batuetako 51. estatua zenik". Vanievek Montenegroko prentsari ere leporatu zion Estatu Batuek "dolarretan" finantzatua izatea pribatizazio olde neurrigabe bat babesteko, estatubatuarren interesen mesedetan.

 Jabetzaren jabe 
Serbo-montenegriar elkarketaren desegiteak, jabego hedadura handiak trukaketa eztabaidagarrietan profil eszentrikoei saltzera ere eraman zuen. Errusiako prentsak 2012an baieztatu zuen errusiarrek Montenegro osoko higiezinen jabetzaren % 40 gutxienez dutela. 2009an, Kroaziako Globus albisteen atariak Montenegrori "errusiar kolonia" deitu zion, Milo Đukanovići independentzia ondorengo pribatizazioetan estrategia manipulatzaileak leporatzen zizkiolarik, montenegroarrak ez direnen mesedetan, bereziki errusiar handikien mesedetan.

2019ko urriaren 3an, Montenegroko gobernuak iragarri zuen bere herritartasun programarako eskaerak jasotzen ari zela 2022ko abendura arte iraungo duen inbertsio bidez. Errusiako herritar batek Montenegroko lehen "urrezko pasaportea" jaso zuen mugak ireki ondoren.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Montenegroren aldebiko harremanak
Kategoria:Errusiaren aldebiko harremanak