Nikšić

Nikšić (montenegroeraz: Никшић), Montenegroko bigarren hiririk handiena da, 56.970 biztanle guztira herrialdearen mendebaldean kokatuta, Trebjesa muinoaren magalean dagoen Nikšić zelai zabalaren erdian. Nikšić Udalerriaren erdigunea da 2011ko erroldaren arabera 72.443 biztanle dituena, hau da, eremuz udalerririk handiena eta Podgoricaren ondoren populatuen bigarrena. Gainera, Jugoslavia ohiko udalerririk handiena izan zen eremuz. Industria, kultura eta hezkuntza zentro garrantzitsua da.

 Izena 
Antzinaro klasikoan, Nikšić eremua Endirudiniren iliriar tribuaren bizilekua izan zen eta garaiko iturrietan Anderba edo Enderon izenez ezagutzen zen. Erromatar Inperioak kanpamendu militar bat (castrum Anderba) eraiki zuen K. a. IV. mendean, Anagastum gotorleku ostrogotikoa bezala ezagutzen zena (K.o. 459. ondoren). Eskualdean eslaviar finkatu ondoren, Anagastum Onogošt eslaviar bihurtu zen, Erdi Aroan herriaren eta župa (konderria) izena zena. Onogošt Nikšić izenaz aldatu zuten XV. mendearen erdialdean Nikšići,  tribu montenegroar baten ondoren.

 Historia 

 Antzinaroa 
Eskualdeak iliriar erreinuko gune nagusietako bat osatzen zuen, Rhizon hiriburua zuelarik. Endirudiniak bizi ziren, eta Oktavianori errenditu ziren tribuen zerrendan agertzen ziren K.a. 33an. Endirudiniak Erromatar Inperioaren hasierako tribu-unitateen berrantolaketa administratiboan sartu ziren tribuetako bat izan zen eta Docleatae-en parte bihurtu zen Doclea administrazio-gune zela.

 Erdi Aroa 
Goi Erdi Aroan, Hego Eslaviar (Sklavenoi) Travunia edo Duklja (Vlastimirović dinastiaren serbiar Printzerriaren agintepean zeuden) probintzia tribalen barruan zegoen. X. mendearen bigarren erdian Vlastimirovići eta barnealdeko eskualdeak erori zirenean, Doclea Stefan Vojislav eta bere Vojislavljević dinastiarekin berpiztu zen, Stefan Nemanja eta bere Nemanjić dinastia izan zirenean, garai hartan Onogošt župa existitu zen. Serbiar Inperioa erori zenean, Onogošt Bosniako Erresumaren menpe geratu zen 1373an, eta Kosača noble familiaren menpe egon zen, 1448tik Herzegovina otomandarren esku geratu zen arte.

 Otomandar Inperioa 
Otomandar Inperioak 1465ean hartu zuen Onogošt kontrola eta turkiarren menpe egon zen laurehun urte baino gehiagoz, Herzegovina probintziaren zati gisa. 1518an inprimatutako Radonia Pribisalich de Nichsich izeneko dokumentu batean Onogošt-i "Nikšić" deitu zitzaion lehen aldiz. Evliya Çelebik Nikšić inguruko herrietan bizi diren serbiarrak aipatu zituen. "Nikšić" izena Onogošt-ekin batera erabili zen 1767 arte, Nikšić izena ofizialki ayan kontseilu baten ondoren ezarri zen arte, garai hartan nahiko ohikoa zen otomandar jaun feudalen goi mailako bilera bat. Otomandar okupazioaren azken urteetan, herriak gotorleku militar gotortu garrantzitsu gisa balio izan zuen. Otomandar agintean zehar, guztira lau meskita eraiki ziren Nikšićen. Lehenengoa, Donjogradska, 1695 eta 1703 artean eraiki zen. Hadžidanuša izeneko bigarren meskita bat eraiki zuen 1700eko hamarkadaren hasieran, Hadži-Husejin Danević kapitain militar otomandar batek; kolokialki "meskita laburra" izenez ezagutzen zen minareterik ez zuelako. Hirugarren meskita bat, "Paxaren meskita" izenez ezagutzen dena, Nikšić-eko handiena zen. Pristinako Jashar Pasha meskitaren antzekoa omen zen arkitektonikoki. Hadži-Ismailen meskita izeneko laugarren meskita bat eraiki zen 1807an, eta mende horretan Otomandar Inperioa Nikšić-etik irten zenetik bizirik iraun zuen meskita bakarra izan zen.

Lehen Serbiako Altxamenduaren eraginez, 1805eko udan, altxamendu bat hasi nahi zuten herzegoviniar serbiarren mugimendua agertu zen Nikšićen. Nikšić-ek Popovo Polje, Trebinje eta Trebinje Šuma-ko (serbieraz: Требињска шума) harambašas-engan konfiantza izan eta lankidetzan aritu ziren , eta kalkulatu zuten 19.000 serbiar altxa zitezkeela matxinadan, armak Errusiatik Greziatik iristen ziren bitartean. Turkiarrek erreakzionatu zuten Kauzlarić paxak gidatutako 10.000 soldadu bidaliz matxinada baretzera. Turkiarrek altxamendua zapaldu ostean, bertako musulman eslaviarrek ziurrenik parte hartu zutenean, ez zen iturri historikoetan matxinada zabalagoaren aipamenik egin.

1807an, Petar I Petrović-Njegoš-ek zuzendutako indar armatuek 1.000 soldadu errusiarrekin batera Nikšić hartzen saiatu ziren, baina otomandar indarrak gailendu ziren. 1876ko uztailaren 18an, Montenegroko Printzerriak otomandar indarrak garaitu zituen Vučji Doko guduan, Nikšić udalerriaren mendebaldeko ertzean. 1877ko abuztuaren 27an, Nikšić gainontzekoak Montenegroko Armadak hartu zituen Voivoda Mašo Vrbicaren agindupean, otomandar agintarien aurkako 47 eguneko setioaren ostean. Arthur Evans arkeologo ingelesak Nikolas I.a Montenegroko (Nikola I.a) eta gainerako bosniakoarren (musulmanen) arteko negoziazioen lekuko izan zen setioaren ostean, eta, ondoren, hauei buruz idatzi zuen bere egunkarian:

 Montenegroko Printzerria eta Montenegroko Erresuma (1877-1918) 
Nikšić Montenegroko Printzerriaren parte gisa onartu zuten ofizialki Berlingo Itunean. Otomandar herrixka txikia hirigune moderno batean eraldatzen hasi zen. Lehen hirigintza plana 1883an onartu zen, Nikola printzeak aginduta, Josip Slade arkitekto kroaziarra izendatu baitzuen hirigintza garatzeko. Nikšić garaikidea diseinatzeaz gain, gertuko Carev Most monumentala ere diseinatu zuen.

 Jugoslaviako Erresuma (1918-1941) 
Nikolas erregea bota izanak eta Serbiarren, Kroaziarren eta Esloveniarren Erresumaren trantsizioaren testuinguruak tentsio handia eta are indarkeria eragin zuen Nikšićen. 1918ko abenduaren 23an, Dragan Milutinović-en agindupean Montenegroko Berdeen eta Serbiako tropen arteko liskarra izan zen Nikšić. Berdeek Nikšić-en aurkako erasoa egin zuten Gabonetako Matxinadan, nahiz eta serbiar indarrak nagusitu ziren. Gabonetako Matxinada amaitu ondoren ere, Montenegroko berde batzuek Jugoslaviako gobernuari erresistentzia egiten jarraitu zuten urte askotan. 1923ko abenduaren 28an, Gabonetako Matxinadaren ostean gerrilla jarduerak jarraitu zituzten Montenegroko 11 "Komiti" exekutatu zituzten Nikšićen Serbiako Gendarmeriak.

Nikšić-ek trenbide garraioa ezarri zela ikusi zuen Jugoslaviako Erresuman. 1938ko uztailaren 12an, hamahiru urtez behin eta berriz eraikitzen egon ondoren, Bilećatik lehenengo trena iritsi zen Nikšić-eko tren geltoki eraiki berrira. Geltoki berriaren aurrean ate bat apaindu zuten, eta bertan Petri II.a erregearen erretratua jarri zuten "Bizitza Jugoslavia!" erretratuaren azpian idatzita. Gutxi gorabehera 5.000 lagunek itxaron zuten lehen trena noiz iritsiko, nahiz eta bere etorrera bi orduz atzeratu zen egun bero batean. Atzerapenean, publikoaren zati handi bat pazientziarik gabe zegoen, eta bi gerrako beteranoek kolo dantza gidatu zuten trenbideetan trena iritsi aurretik.

 Bigarren Mundu Gerra 
Bigarren Mundu Gerran, Nikšić Montenegroko italiar gobernariak okupatu zuen lehen aldiz. Okupazioak hainbat matxinada eragin zituen, Jugoslaviako partisanoek hasitako lehenetariko bat. Lehen Alderdien aurrerapenak bortizki erreprimitu zituzten, Nikšić exekuzio publiko ugariren gune bihurtu baitzen, Ljubo Čupić komunista nabarmenenak eta 16 urteko Joka Baletićenak barne.

1944ko apirilaren 7tik 8ra bitartean, Nikšić Royal Air Force-k bonbardatu zuen, Vickers Wellington distantzia luzeko lehergailuak erabiliz. Montenegron Jugoslaviako partisanoen komandanteetako batek, Peko Dapčević-ek, Josip Broz Titori eskatu zion indarrek Nikšić bonbardatzeko, nazien okupazioa indargabetzeko. Bonbardaketaren ondorioz erregistratutako hildakoen kopurua aldatu egiten da iturri ezberdinen arabera, gutxi gorabehera 200 eta 500 hildako artean.

 Jugoslaviako Errepublika Federal Sozialista (1945-1991) 
Bigarren Mundu Gerra amaitu ondoren, Nikšić aurrekaririk gabeko garapen industrial eta politikoen gune bihurtu zen. 1948ko irailaren 24an, markarik gabeko sei Supermarine Spitfire hegazkin lurreratu ziren Kapino Polje aireportuan, eta han berritu eta Israelgo Aire Indarra bidali zituzten operazio sekretu batean. Operazioan, aireportua publikoaren berrogeialdian jarri zuen Jugoslaviako Estatuko Segurtasun Administrazioak. Markatu gabeko hegazkinak Israelgo Aire Indarko pilotuek hegazkin egin zituzten, eta horietako hiru 1948ko Arabiar-Israelgo Gerran erabili ziren hilabete baino gutxiago geroago.

Nikšićen aldaketa handienetako bat lantegi berrien eraikuntza izan zen, batez ere "Boris Kidrič" metalak prozesatzeko planta, Josip Broz Titok 1959ko maiatzean bisitatu zuen lehen aldiz. jakinarazi zuen lantegiak aurreko hiruhilekoko diru-sarrera garbi positiboak izan zituela sortu zenetik lehen aldiz. Nikšić-era egin zuen bigarren bisitan, Titok azpimarratu zuen negozioaren emaitza negatiboak fabrikako makineria modernizatuz zuzendu behar zirela, erantzukizuna langileei soilik jartzearen aurrean. 1985erako, Boris Kidrič metalgintzan 6.500 langile baino gehiago enplegatzen ziren, nahiz eta urte hartan bi greba egin ziren. Jugoslaviako dinarraren inflazio kronikoa hasia zen jada, eta metalgintzak inportazioen menpe zeuden ekoizteko. Horrek presioa gehitu zuen altzairuzko produktuen prezioak igotzeko, eta, ondorioz, ez ziren hain lehiakorrak Europako mendebaldeko altzairuarekin.

Hiriko biztanleria hamar aldiz handitu zen, eta Nikšić Montenegroko industria-multzoaren bihotza bihurtu zen. Errepublika sozialistaren garaian, hiriak loratu egin zuen, hirian eta inguruan siderurgia eta burdingintza, bauxita meategiak, elektrizitate ekoizpena, garagardogintza eta egurra eraldatzeko industriak sortu baitziren.

 Jugoslaviar Gerratan 
Jugoslaviaren hausturarekin, Nikšić-ek gogor jo zuen Jugoslaviako dinarraren hiperinflazioarekin, nazioarteko zigorrekin eta Jugoslavia osoan gainbehera orokorrarekin 1990eko hamarkadan. Nikšićek erreserba ugari zituen Jugoslaviako Herri Armadan. Jugoslaviako Gerretan hildako 62 eta 77 JNAko soldaduak Nikšić bakarrik zeuden. Nikšić-en tentsio politikoa polarizatu zen Serbiako talde nazionalista eta Montenegroko sezesionisten artean. Nikšić-ek inguruko Bosniako gerratik indarkeriarik jasan ez bazuen ere, aparteko gertakari batzuk izan ziren. 1992ko udazkenean, Vojislav Šešelj-ek Nikšićen Serbiako Alderdi Erradikalaren mitin bat egitea aurreikusi zuen. Hala ere, Brano Mićunović izeneko bertako batek Šešelj tunel batetik kanpo hiltzeko konpromezua egin zuen Nikšićen sartzean, eta Šešelj-ek azkenean bilera bertan behera utzi zuen lursailaren berri izan ostean. 1993ko ekainean, istiluetan Hadži-Ismail meskita suntsitu zuten.

Gerra garaiko urteetako tentsioak eta pobrezia hedatuak eragin zuen hirian. 1996an, Nikšić-ek Jugoslaviako edozein hiritako bigarren suizidio gehien erregistratu zituen. Sei suizidio eta bi hilketa gertatu ziren hogei eguneko epearen ostean, Nikšić-eko elizgizonek urteroko liturgia publiko bat hastea erabaki zuten, edo Litija, eta 1996ko maiatzean Ostrog monasteriotik oinez joan ziren dozenaka mila gurtzailek parte hartu zuten.

 Ekonomia 
Nikšić, Podgoricarekin batera, Montenegroko industriagune handienetako bat da. Hiri honetan altzairu-fabrika (Nikšićka Željezara), bauxita meategia, garagardo fabrika (Nikšićka Pivara) eta beste hainbat industria biltzen dira.

Industria handi hauek ekonomia sozialistaren erorketaren ostean bizirik irauteko borrokan aritu dira, baina suspertu egin dira. Pribatizazio prozesua amaitu da edo martxan dago enpresa horietako batzuentzat.

Industria erraldoi hauek ezin dute gaur egun Jugoslaviako errepublika federal sozialista ohian bezainbeste lan enplegatu, eta Nikšićen ekonomia poliki-poliki eraldatzen ari da.

Nikšić Montenegroko hiri arriskutsuenetako bat eta herrialde honetako mafiaren erdigunea izateagatik ere ezaguna da.

 Demografia 
Nikšić udalerriko biztanleriaren banaketa etnikoa 2003an honako hau zen:
EtniaBiztanleriaEhunekoMontenegroarrak27 154% 62,64Serbiarrak40 129% 26,74Musulmanak695% 0,92Ijitoak335% 0,44Jugoslaviarrak267% 0,35Bosniakoarrak148% 0,20Kroaziarrak132% 0,18Beste batzuk436% 0,58 Ez deklaratuta5214% 6,93Daturik ez772% 1,03Total75 282% 100
Nikšić-eko eboluzio demografikoa<center> 19481953196119711981199120032011948514 80426 56940 10750 39956 14158 21256 970

 Kanpo estekak