José Ballivián

José Ballivián Segurola (La Paz, Espainiar Inperioa, 1805eko maiatzaren 5a – Rio de Janeiro, Brasilgo Inperioa, 1852ko urriaren 6a) Boliviako militarra eta politikaria izan zen, Boliviako presidentea 1841eko irailaren 27tik 1847ko abenduaren 23ra arte.

 Biografia 
José Ballivián La Paz hirian jaio zen, La Paz udalerriko hiriburua, 1805eko maiatzaren 5ean Espainiako Inperioko Río de la Plata Erregeordetzako Charcasko Errege Auzitegian, La Paz-eko familia aristokratiko batean. bere gurasoak Jorge Ballivián eta Isidora Segurola Çelayarán izanik, Sebastián de Segurola-Çelayarán y Oliden brigadierren alaba. Armadan goiz hasi zen, garai hartan ohikoa zen zerbait. 1817an Mariano Ricafort-en Errege Armadan sartu zen eta berarekin La Paz utzi zuen. 1818an itzuli zen Sánchez Lima alkatearen laguntzaile gisa, hurrengo urtean, beste soldadu gazte batzuekin batera, Ayopayan José Miguel Lanza koronelaren indar abertzalean sartu zen. Tropa abertzaleentzako zenbait egoera txarren ostean, Lanza jeneralaren aginduz La Pazera itzuli zen.

Boliviako Armadan sartu zen eta koronel izendatu zuten. 1828an egon zen, Agustín Gamarra Peruko jenerala Bolivian sartu zenean eta ondorengo Piquizako itunean. Andrés de Santa Cruz mariskalaren presidentetzan, Ballivián izan zen bere kolaboratzaileetako bat. Mercedes Coll andrearekin ezkondu zen. Konfederazioko tropekin Yanacocha, Uchumayo eta Socabayako guduetan parte hartu zuen .

Paucarpata konfederazioaren garaipenaren ostean, itsasoan preso hartu eta Santiagora eraman zuten, handik ihes egin zuen Andromeda ontziko estratagema burutsu bati esker. Mcal-en jaitsieran. Santa Cruz eta Peru-Boliviako Konfederaziokoa, bere burua presidente izendatu zuen. Ez zuen finkatzerik lortu eta Perura ihes egin zuen. 1841ean Peruko presidente Agustín Gamarra jeneralaren mehatxuaren berri izan zuen Boliviaren bigarren inbasioarekin. Berari aurre egitera abiatu zen baina bere aginduetara soldadu matxinoen tropa txiki bat zuen, gehienetan hasiberriak zirenak; Boliviako mugan zegoela, bere etsaia, Manuel Isidoro Belzu teniente koronela, agertu zitzaion, Balliviánen armada garaitzea lortu zuena, baina gertaerarekin haserre, Gamarrarekin harremanetan jarri zen eta harekin ituna egin zuen, zeina Gamarrak emanez. lagundu Belzuri aurre egiten, Balliviánek Boliviaren inbasioan lagunduko zion bitartean, honekin Boliviaren inbasioa burutu zen urrian. Ballivián La Pazera iritsi zenean, bere burua presidente izendatu zuen, baina bere etsaia José Miguel de Velasco jeneral nagusiak Sucren ere egin zuen eta bere armadarekin kuartelatu zuen Cochabamban, Mariano Enrique Calvo abokatua Sucren zegoen bitartean. Balliviánek, Gamarrak bete gabeko promesek etsita, aurre egitea erabaki zuen, baina bere etsaia Velascori laguntza eskatu zion, abertzale errepublikano gisa aitortua, eta hark eman zion lehen dibisioko buruzagiak zituen armada beteranoa. Balliviánek zuzendutako armada izugarri hazi zen Velascoren ekarpenari esker.

Ingavi edo Incahuen Peruko indarrei aurre egin zien, eta Gamarra jenerala hil zeneko gudua irabazi zuen, borroka honekin Boliviaren independentzia betiko finkatu zuen.

 Lehendakaritza 
Ingavi edo Incahueko guduaren ostean, Mariano Enrique Calvo Boliviako presidentea bota zuen, eta 1841etik 1847ra gobernatu zuen. Santa Cruzen antolakuntza lanarekin jarraitu zuen, Konstituzio berri bat onartu zuen, herrialdearen iparraldea arakatu zuen, bere zati amazonikoena Santa Cruz departamendutik bereizi zuen, horrela Beni departamendua sortuz, armada modu eredugarrian arrazionalizatu zuen, sortu zuen. meatzaritza erreskate bankua eta Jarduera honen garapena garrantzitsua izan zen bere gobernuan, hainbat ibai portu ezarri zituen. Esportazio-ekonomia guanoak eta azalak markatu zuten.

Balliviánek Belzuren aurkako gatazkak ez ziren eten, eta okerrera egin zuten Balliviánek Belzu koronelaren emaztearekin harremanak izan zituenean; eta, Belzu urruntzeko, mugara bidaltzea erabakitzen du, baina batzorde horren aurrean Belzuk ez ditu Balliviánen aginduak betetzen. Hori ikusita, Ballivián presidenteak –Belzuren aurkako kontu errebindikatiboak zituen– bere Belzu mailaren merituak kendu zizkion, eta soldadu pribatu gisa utzi zuen. Goi-komande militarrak jakiten duenean, Balliviáren aurka altxatzea erabakitzen dute bere ekintzengatik, baina jauregiko teilatutik ihes egitea erabakitzen du. Hori ikusita, bere anaiak, Mariano Ballivián koronelak, Murillo plazara sartzea erabaki zuen bere armadak anaiari lagunduta, eta horrela, Belzuk mozorrotuta ihes egin zuen. Eusebio Guilarte Mole jeneralak hartu zuen presidentetza, baina hamar eguneko epean José Miguel de Velasco jeneral nagusiak bota zuen.

Eusebio Guilarte Verari eman zion agintea eta Txilera joan zen handik Brasilera. 1852ko urriaren 6an hil zen Rio de Janeiron. Haren aztarnak etxeratu zituzten.

Pertsonaia horren omenez, Boliviako General José Ballivián Segurola probintziari bere izena jarri diote Beni departamenduan.

 Kanpo estekak 

Kategoria:Boliviako lehendakariak
Kategoria:Boliviako militarrak
Kategoria:Boliviako politikariak
Kategoria:Estatu-kolpe bidez boterea eskuratu zuten liderrak