Casta Álvarez

Casta Álvarez Bravo (Orán, Aljeria, 1786 – Cabañas de Ebro, Zaragozako probintzia, 1846ko apirilaren 29a) aragoiar heroia da. Napoleon frantsesaren aurkako Iberiar penintsulako  gerran Zaragozaren defentsan parte hartu zuen emakumeetako bat izan zen, besteak beste, Manuela Sancho, María Agustín, Villahermosa dukesa (María Manuela Pignatelli de Aragón  Gonzaga)  eta Agustina Aragoikoa.

Setioan emandako merezimenduengatik Goraipatzeko Armarria jaso zuen. Gainera Fernando VII.aren erregimenak pentsio bat (4 erreal eguneko) esleitu zion eta Aberriaren Defendatzailearen Armarria eman zioten. 

 Biografia 
Jatorri apalekoa zen, eta gurasoak Diego Álvarez eta Manuela Bravo izan ziren, biak Figueruelasekoak. 

 Ibilbidea 
Zaragozako hiri setiatuaren defentsarako hornidura- eta logistika-lanetan nabarmendu zen; gainera, gogotsu borrokatu zen ekintza militarretan, batez ere  poloniar ulanoen aurkako ekintzan, Napoleonen armadako zalditeriako eliteko gudariak. Poloniako zalditeria Karmengo Atearen bidez hirian sartzeko mehatxua egin zuenean, Casta Álvarez eta Zaragozako beste defendatzaile batzuk aurre egin zioten Frantziako armadari.

1908an Sitios de Zaragoza/Zaragozako Lekuen lehen mendeurrena ospatzeko, hiri horretako kale batek heroiaren izena jaso zuen, eta haren gorpuzkiak Zaragozako Portilloko Andre Maria elizan lurperatu zituzten, Agustina Aragikoaren eta Manuela Sanchoren ondoan.

Haren irudi ikonografikoa, lehenik, Juan Gálvezen eta Fernando Brambillaren Ruinas de Zaragoza grabatu-serieak zabaldu zuen, 1812-1813an Cadizen argitaratuak. Geroago, Marcelino de Uncetak 1875ean erretratua egin zuen Zaragozako Udalean dagoen mihise handi batean.

 Borrokalari 
22 urte zituela, hiriaren defentsan parte hartu zuen, eta herritarrei lagundu zien Puerta Sanchoko arroila-baterian eta Arrabaleko borroketan. Frantziako armadaren aurrean desafiatzaile gogoratzen zaio, lantza gisa erabiltzen zuen baioneta batekin armatua.

Frantziarrek hiria konkistatu ondoren, gurasoek bertan bizitzeari uko egin zioten eta Cabañas de Ebron kokatu zen haiekin, inguruko herri batean. Hantxe ezkondu zen, gerra amaitu ondoren, 1814an nekazari aberats batekin. 

 Leiendak 
Bere bizitzak diskrezio-kutsua hartu zuen istilu historikoaren ondoren, bere pertsonaia elezaharretako bat izan den arte. Zenbaiten esanetan, zorotzat hartzen zuten, eta jendea barre egiten omen zion; beste batzuen arabera, Zaragozara gerra-pentsioa kobratzera joaten zenean ere, kontularitzako langileek beren defentsa-gabezia aprobetxatzen zuten eta diruaz geratzen ziren. 

 Heriotza 
1846ko apirilaren 29an hil zen 60 urte zituela, alarguna, bakarrik eta denek ahaztuta.

Gaur egun, haren gorpuzkiak Portilloko Andre Mariaren elizan daude, Manuela Sancho eta Agustina Aragoikoarekin batera.

 Aintzatespenak 

 1908an Sitios de Zaragoza/Zaragozako Lekuen lehen mendeurrena ospatzeko, hiri horretako kale batek heroiaren izena jaso zuen.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 



 Kanpo estekak 

Kategoria:Orandarrak
Kategoria:Iberiar Penintsulako Gerra
Kategoria:Emakume heroiak