Ana Vaz

Ana Vaz (Brasilia, Brasil, 1986ko urtarrilaren 1a) brasildar film-zuzendaria, artista eta irakaslea da.

 Biografia 
Royal Melbourne Institute of Technology-n eta Le Fresnoy Studio National des Arts Contemporains-en ikasi zuen.

 Lan ibilbidea 
Graduatu ondoren, Sacris Pulso (2008) film labur esperimentala zuzendu zuen. Film horretan, Brasilgo hiriburua ikusten da, oroimenaren eta fikzioaren artean bidaiatzeko etorkizuneko aurre gisa. Horretarako, Brasilia de Clarice Lispector, Brasiliários lanaren bertsio zinematografikoa hartu zuen abiapuntu. Orduz geroztik, ikus-entzunezko proiektuetan, mitoen, geografiaren, politikaren eta historiaren arteko hibridazioak aztertzeko eta espekulatzeko found footage eta material propioa muntatzen ditu.

SPEAP (Sciences Po, École des Arts Politiques) proiektuan parte hartu zuen. Diziplina anitzeko programa bat da, Bruno Latour filosofoak asmatutako eta zuzendutako esperimentazio zientifiko, artistiko eta pedagogikorako, eta helburu hauxe du: "Eremu publiko partekatua sortzeko moduak behatzea, azaltzea eta taldean esploratzea, baita nahitaez eztabaidagarriak diren gai politiko, ekonomiko, ekologiko eta/edo zientifikoetarako adierazpide berriak ere".

Vazek COYOTE kolektiboaren sorreran parte hartu zuen ekologiarekin, etnologiarekin eta zientzia politikoekin konprometitutako diziplinarteko talde batekin (Tristan Bera, Nuno da Luz, Elida Hoëg eta Clémence Seuratek osatua), eta arlo horietan oinarritu ziren bere lanak.

Bere lanean, Vazek bere bizi-esperientzia hartzen du abiapuntutzat, gai historiko, politiko eta kulturalak aztertzeko. Oso hizkuntza pertsonala erabilita, etnografiara hurbiltzen da natur inguruneak eta bertan bizi diren pertsonaiak irudikatzeko, eta haiekin iradokitzen du orainaren eta historiaren forma adierazgarriak taldean birpentsatzeko aukera.

Lehenengo lanetan, A Idade da Pedra, Occidente eta Há Terra! erabateko eta bakarra den narratiba baten aurrean arbuiatzeko jarrera adierazten du, lehendik dauden eta berak proposatzen dituen kontakizunetarako eratzen dituzten geruzen konplexutasuna erakusten duen kontaketa-modu baten alde eginda, eta kamerari beti paper aktiboa emanda sortzen duen narrazioan.
 "Lana bera ez da existitzen, ez dago osotasun edo osotasun bat, existitzen dena keinu batzuk dira, ikuspegi ugari, pentsatzeko modu basatia, berea ez den historia bat, eta materialen eta baliabideen mosaiko batean sortua: mugimenduan edo geldirik, fraseatua edo filmatua, inprimatua edo ibiltaria. Desantolatu nahi dut, elkartearen bidez disoziatu, gauzak bildu bere egoera arauemailea desegiteko. Askotariko bilakaera zinearen bidez edo beste modu batera, pentsamendu historikoaren eta prosa monolitikoaren arteko lotura haustea, narrazioa engainuaren, tranparen eta traizioaren artea bihurtzea, bai ikusmenean, bai belarrian, baina soilik gure pentsatzeko moduak deskolonizatzeko".
Ondoren, Atomic Garden-en estilo apokaliptikoak sortzen ditu edertasuna eta kaosa elkartuz, gizakiak planetan duen ekintza eta presentzia berriz aztertzeko arreta erakartzeko.

2015ean, Kazuko Trust saria jaso zuen, mugimenduan zegoen irudiarekin egindako lanaren bikaintasun eta berrikuntza artistikoarengatik. Rachel Rakes Film Society of Lincoln Center-eko kritikari eta programatzaile independenteak Kazuko Trust-ekin batera emandako beka zela eta hauxe esan zuen: 

"Ana Vaz artista eta zinemagile brasildarrak zinema eta bideoa, etnografia eta espekulazioa, beharrezko argazkia eta egindako lan labur eta zainduetan aurkitutako metrajea konbinatzen ditu".

2020an beka bat lortu zuen Sundance Film Institute Nonfiction Grantee-n.

Ana Vaz irakaslea ere bada Kubako San Antonio de los Baños Nazioarteko Zinema eta Telebista Eskolan.

É noite na América lan nagusia (2022) IFFR 2023-ko Harbour programarako hautatu zuten.

 Lanak 
Ana Vaz-en lanak nazioarteko hainbat zinema-jaialditan proiektatu ziren, hala nola New Yorkeko Zinemaldian (View from the Avant-Garde, Torontoko Nazioarteko Zinemaldia (Wavelengths), Réel Zinemaldian (Paris), Media City, Ann Arbor, Images, Videobrasil, Irudia mugimenduan Biurtekoa Buenos Airesen, Premiers Plans, Melbourneko Nazioarteko Zinemaldia, eta banakako eta taldeko erakusketak Rosa Bruxen (Brusela), Errepublikaren Museoan (Brasil), Argazkigintza Garaikideko Museoan (Chicago), Jeune Création (Paris) eta Temporary Gallery (Colonia), TATE Modern (Londres), TABAKALERA (Donostia), Tokioko Palais, Jeu de Paume, LUX Moving Images, Fondación Tapiès eta Whitechapel Gallery.

 2008ː Sacris Pulso.      
 2012ː Entre temps.     
 2013ː A Idade da Pedra.     
 2014ː Occidente.      
 2016ː Há Terra!      
 2018ː Atomic Garden.     
 2018ː Olhe bem as montanhas...     
 2019ː Apiyemiyekî?     
 2022ː É noite na América.      

 Sariak eta aintzatespenak 

 2015ean Lincoln Centerreko Film Societyko Kazuko Trust Award saria.   
 2015ean Nazioarteko lehiaketaren Sari Nagusia Media City Film Festivalen.   
 2015ean sari nagusia  Fronteira International Documentary & Experimental Film Festival for Occidente-n.   

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Brasiliarrak
Kategoria:Brasilgo artistak
Kategoria:Emakume artistak
Kategoria:Emakume zinemagileak
Kategoria:Brasilgo irakasleak
Kategoria:Emakume irakasleak