Jean-Maurice-Émile Baudot

Jean-Maurice-Émile Baudot (frantsesez: Jean-Maurice-Émile Baudot; 1845eko irailaren 11 - 1903ko martxoaren 28a) Frantziako telegrafo ingeniaria eta Baudot kode digitalaren lehen bitarteko asmatzailea, telekomunikazioen aitzindarietako bat izan zen. Telegrafo sistema inprimatu anizkoitz bat asmatu zuen, bere kodea erabiltzen zuena eta lerro bakarreko transmisio anizkoitzak baimentzen zituena.Froehlich, E.; Allen Kent (1991). Telekomunikazioen Froehlich/Kent entziklopedia: 2. liburukia. CRC Press. pp. 31 – 33. ISBN 0-8247-2901-3.

 Lehen bizitza 
Baudot Magneuxen jaio zen, Frantzian, Pierre Emile Baudot nekazariaren semea, eta Magneuxeko alkate izan zen. Hezkuntza formal bakarra bertako lehen hezkuntzan zuen, eta, ondoren, bere aitaren etxaldean nekazaritzako lanak egin zituen, Frantziako Post & Telegraph Administrazioan sartu aurretik, 1869an.

Telegrafo zerbitzuak Morse telegrafoan trebatu zituen eta, gainera, Hughes inprimategiko telegrafo sistemari buruzko lau hilabeteko ikastaroa egin zuen, geroago bere sistema propioa sortzeko

Franko-Prusiako Gerran zehar zenbait zerbitzu labur egin ondoren, 1872an Parisen lan zibiletara itzuli zen.Eguna, Lance; Ian McNeil (1996). Technologiaren Historiaren Didaktika Bibliografikoa. Taylor & Francis. pp. 46. ISBN 0-415-06042-7.

 Telegrafia 
Telegrafia zerbitzak bultzatu zuen Baudot, Hughes teleprinterrak erabiltzen zituen telegrafo mezu batzuk biderkatzeko. Konturatu zen, garai hartako telegrama inprimatuenekin, haria denbora gehienean alferkerian dabilela, karaktere bat igortzen den tarte laburrak alde batera utzita. Baudotek telegrafo bidez biderkatzen zuen denbora-dibisioaren lehen aplikazioetako bat asmatu zuen. Erloju-orratz sinkronizatuak erabiliz, transmisio eta jasotze helburuekin, bost mezu batera bidali ahal izan zituen; sistema Frantziako Posta & Telegraph Administrazioak onartu zuen, ofizialki, bost urte geroago.

Baudotek bere telegrafo kodea 1870eanRalston, Anthony (1993). "Baudot Kodea", Computer Zientzien Entziklopedia (3. ed.). New York: IEEE Press/Van Nostrand Reinhold. ISBN 0-442-27679-6. asmatu zuen eta 1874an patentatu zuen. Bost biteko kodea zen, tarte berdinak zituena, eta horrek telegrafo igorpena ahalbidetzen zuen: alfabeto erromatarra, puntuazioa eta kontrol seinaleak. 1874-1875erako (hainbat iturrik bi datak ematen dituzte), hardware elektromekanikoa ere hobetu zuen bere kodea transmititzeko. Bere asmakuntzak Hughesen instrumentuaren inprimaketa mekanismoan oinarritu ziren, Bernard Meyerrek 1871n asmatutako banatzaile bat eta Carl Friedrich Gaussek eta Wilhelm Weberrek asmatutako bost unitateko kodea. Baudot hauek, bere jatorrizko ideiekin batera, multiplex sistema oso bat sortzeko konbinatu zituen.

 Badout sistema 
1874ko ekainaren 17an Baudot lehen telegrafo inprimatua patentatu zuen (Patent ez. 103,898 "Système de télégraphie rapide"), non seinaleak automatikoki karakterizazio tipografikoetara itzultzen zituen. Baudoten hardwareak hiru atal nagusi zituen: teklatua, banatzailea eta paperezko zinta.

Operadore bakoitza, laurak, sektore bakar bat zen. Teklatuak piano estiloko bost tekla besterik ez zituen, ezker eskuko bi hatzekin eta eskuineko hiru behatzekin funtzionatzen zutenak. Bost unitateko kodea erraza zen gogoratzeko. Behin giltzak sakatuta, giltzatu egin zituzten, kontaktuak berriro teklatu horri konektaturiko sekzioaren gainetik pasa ziren arte, tekla giltzatu gabe geratu zenean hurrengo karakterea sartzeko, klik entzungarri batekin ("kadentzia seinalea" moduan ezagutua), operadorea ohartarazteko. Operadoreek erritmo finko bati eutsi behar zioten, eta ohiko ebakuntzaren abiadura minutuko 30 hitzekoa zen.Beauchamp, K.G. (2001). Technologia eta Application. Engineering and Technology. pp. 394 – 395. ISBN 0-85296-792-6.

Hartzailea ere banatzaileari lotuta zegoen. Telegrafo lineako seinaleak bost elektroimanen multzo batean gorde ziren aldi baterako, dagokion karakterea paperezko zintan inprimatzeko dekodifikatuak izan aurretik.

Sistema honen eragiketa zehatza banatzailearen mende zegoen transmisioa amaitzen zenean, sinkronizatuta zegoenarekin batera, eta operadoreek bakarrik bidaltzen zituzten karaktereak kontaktuak beren sektore esleitzailearen gainetik pasatzen zirenean. Hau 30 wpm-ko abiaduran lor daiteke sistemaren "kadentzia" zorrotz behatuz banatzaileak operatzaileari linearen erabilera eman zionean.

 Lehenengo erabilpena 
Frantziako Telegraph Administrazioak 1875ean onartu zuen Baudot sistema, 1877ko azaroaren 12an Paris eta Bordeleren artean egin zituen lehen online probak. 1877. urtearen amaieran, Paris-Erroma linean, 1.700 kilometro dituena, Badout sistema bikoitz bat jarri zen martxan.

Baudot aparatua Parisko Erakusketa Universelean erakutsi zen (1878) eta Erakusketaren Urrezko domina irabazi zion, baita bere sistema mundu osora eraman zen ere.

 Hurrengo karrera 
Bere sistemaren lehen arrakastaren ondoren, 1880an Baudot inspektore izendatu zuten, eta 1882an, ingenieritza inspektore.

1887ko uztailean, proba arrakastatsuak egin zituen Atlantikoko telegrafo kablean Weston-super-Mare eta Waterville artean, Nova Scotia merkataritza-konpainiak operatua, Baudot bikoitz bat instalatuz, Baudot igorleak eta teleferikoak ordezkatzeko.

1890eko abuztuaren 8an Paris, Vannes eta Lorienteren arteko komunikazioa ezarri zuen. 1894ko urtarrilaren 3an, telefonia hirukoitz bat jarri zuen Paris eta Bordeleren arteko telegrafian, Hughes telegrafo sisteman kostata aritu zena. 1894ko apirilaren 27an Parisko burtsaren eta Milango burtsaren arteko komunikazioa ezarri zuen, berriz ere kable bakar baten gainetik, bere asmakizun berria erabiliz: atzemangarria.

1897an, Baudot sistema hobetu egin zen zinta ponpatuz, eta hau, Wheatstone eta Creed sistemekin erabiltzen zen Morse zinta bezalakoa prestatu zen. Zinta irakurle batek, Baudot banatzaileak kontrolatua, eskuzko teklatua ordezkatu zuen. Zintak bost errenkada zituen kodearentzat, eta zulo txikiagoen seigarren ilararekin zinta irakurgailuaren mekanismoan zehar eramateko. Gerora, Baudot kodea International Telegraph Alphabet One moduan estandarizatu zen.

Baudotek laguntza gutxi jaso zuen Frantziako Telegraph Administrazioan bere sistemarako, eta askotan bere ikerketa finantzatu behar izaten zuen, baita 1878ko Exposition Universellek emandako urrezko domina saldu ere 1880an.

Baudot telegrafo sistema Frantzian erabili zen arian-arian, eta ondoren beste herrialde batzuetan onartu zen, Italia izan baitzen bere barneko zerbitzuan lehena sartzen 1887an. Herbehereak 1895ean, Suitza 1896an eta Austria eta Brasil 1897an. Britainiar Posta Bulegoak 1897an Londres eta Paris arteko zirkuitu xume baterako onartu zuen, ondoren 1898tik aurrera helburu orokorragoetarako erabili zelarik. 1900ean Alemaniak, 1904an Errusiak, 1905ean Britainiar Mendebaldeko Indiak, 1906an Espainiak, 1909an Belgikak, 1912an Argentinak eta 1913an Errumaniak onartu zuten.

 Azken urteak 
1890eko urtarrilaren 15ean ezkondu zen Marie Josephine Adelaide Langrognetekin. Hiru hilabete geroago hil zen, 1890eko apirilaren 9an.

Telegrafo zerbitzuarekin lanean hasi eta berehala, Baudot ondoez fisikoa pairatzen hasi zen eta sarritan ez zuen horregatik lanik izaten. Bere egoerak bizitza osorako eragina izan zuen, harik eta 1903ko martxoaren 28an hil zen arte, Sceauxen, Parisetik gertu, 57 urterekin.

 Mimault trajea 
1874an, Louis Victor Mimault Frantziako telegrafo operadoreak telegrafo sistema bat patentatu zuen bost linea ezberdin erabiliz igortzeko. Telegraph Administrazioak bere patentea baztertu ondoren, Mimaultek Meyer telegrafoaren ezaugarriak txertatzeko bere gailua aldatu zuen eta patente berria lortu zuen, eta hori ere baztertu egin zuten. Bitartean, Baudotek aste batzuk lehenago patentatu zuen bere telegrafo prototipoa.

Mimaultek Baudot asmatzeko lehentasuna eskatu zuen eta 1877an patente-jantzia jarri zion. Tribunal Civil de la Seine egunkariak, Telegraph Administrazioarekin loturarik ez zuten hiru adituren testigantzak berraztertu zituena, Mimaulten alde agertu zen eta Baudot kodea asmatzeko lehentasuna eman zion, Baudot-en patenteak Mimaulten hobekuntzak besterik ez zirela erabaki zuelarik. Asmatzailea ez zegoen ados Mimaulti kostu legal guztiak ordaintzeko agindua eman zion judizio harekin.

Mimault urduri jarri zen erabakiagatik, eta École Polytechnique taldeko bi ikasle tirokatu eta zauritu zituen, naiz eta karguak bertan behera utzi zituzten. Eskaintza berezi bat eskatu zuen bere patenteen iraupenarengatik, 100.000 frankokoa, eta Légion d 'honneur bezala izendatzea. Jules Raynaudek zuzendutako batzorde batek (telegrafo ikerketen burua) uko egin zien bere eskaerei. Erabakiaren berri izan zuenean, Mimaultek Raynaud hil zuen, eta 10 urteko lan bortxatua eta 20 urteko erbestea ezarri zioten.

 Erreferentziak