Julian Tuwim

Julian Tuwim (Łódź, 1894ko irailaren 13a - Zakopane, 1953ko abenduaren 27a) poloniar olerkaria izan zen.

Jatorriz judua zen eta zuzenbidea eta filosofia ikasi zituen Varsoviako Unibertsitatean. 1918an, Poloniaren independentzia berreskuratu ondoren, Skamander poeta esperimentalen taldea sortu zuen Antoni Słonimski eta Jarosław Iwaszkiewiczekin batera.

Bere poesiaren ezaugarri nagusiak hiriko bizitzaren baikortasuna, bizitasuna eta laudorioa izan ziren. Satira erabili zuen eta iseka egin zien iluntasunari, burokraziari eta nazionalismoari. Kabareterako eta haurrentzako lanak ere idatzi zituen. 

Bigarren Mundu Gerraren hasieran Poloniatik ihes egin zuen eta 1946an itzuli zen. Poloniako Literatura Akademiaren Urrezko Ereinotza jaso zuen 1935ean.

 Olerki hautatuak 
 Czyhanie na Boga (1918)
 Sokrates tańczący (1920)
 Siódma jesień (1921)
 Wierszy tom czwarty (1923)
 Murzynek Bambo (1923 edo 1924, 1935ean argitaratua)
 Czary i czarty polskie (1924)
 Wypisy czarnoksięskie (1924)
 A to pan zna? (1925)
 Czarna msza (1925)
 Tysiąc dziwów prawdziwych (1925)
 Słowa we krwi (1926)
 Tajemnice amuletów i talizmanów (1926)
 Strofy o późnym lecie
 Rzecz czarnoleska (1929)
 Jeździec miedziany (1932)
 Biblia cygańska i inne wiersze (1932)
 Jarmark rymów (1934)
 Polski słownik pijacki i antologia bachiczna (1935)
 Treść gorejąca (1936)
 Lokomotywa (1938)
 Rzepka (1938)
 Bal w Operze (1936, 1946an argitaratua)
 Kwiaty polskie (1940–1946, 1949an argitaratua)
 Pegaz dęba, czyli panoptikum poetyckie (1950)
 Piórem i piórkiem (1951)

 Kanpo estekak 

Kategoria:Lodzeko voivoderriko jendea
Kategoria:Poloniako juduak
Kategoria:Poloniako poetak
Kategoria:Poloniako kazetariak
Kategoria:Poloniako itzultzaileak