Teresa Font

Teresa Font (Gallifa, Bartzelona, Katalunia, 1956) zinema-editore garrantzitsuenetako bat da. Besteak beste, Juana la Loca, Libertarias, Celos, El día de la bestia, Jamón Jamón, Días contados, El rey pasmado, Muertos de risa, La enfermedad del domingo, El hombre que mató a Don Quijote, Dolor y gloria eta Madres paralelas edo Los jinetes del alba telesaila.

Muntaketa onenaren bi Goya sari lortu ditu, eta 2022an Espainiako Kultura Ministerioak ematen duen Arte Ederretako Merituaren Urrezko Domina jaso zuen.: 

 Aipamen biografikoa 
Bartzelona Gallifa herrian jaio zen. Zazpi urtera arte bere jaioterrian askatasunean bizi izan zen. Zazpi urte zituela, izeba baten etxera joan zen Castellarrera, eta hantxe lehenengo Eskola Nazionaletara joan zen eta gero erlijio-eskola batera. Zinemarekin lehen harremana bederatzi urterekin izan zuen, udako gauetan emakume bati zinemara laguntzen ari zela. Idazkari lanetan hasi zen, gauean institutuan jarraitzen zuen bitartean.

Bartzelonako Unibertsitatean ikasi zuen, zineman lan egin nahi zuen arren. Hori zela eta, Londresera joan zen zine-eskolak ezagutzera, baina ez zuen inoiz bertan ikasi. 

 Lan ibilbidea 
Bartzelonara itzuli zenean, merezimenduzko lana bilatu zuen hainbat produkzio etxetan. Emakumea zenez, script edo editore gisa lan egitea proposatu zioten, eta zinea muntatzea erabaki zuen. Besteak beste, "El día de la bestia", "Jamón, jamón" eta beste zenbait filmetan ere egin du lan soinu-editore gisa, nahiz eta film horietan ez den bere lanaren aintzatespenik agertzen.

Editore gisa duen prestakuntza autodidakta da, eta filmak ikustetik dator, bai Londresko egonaldian, bai Filmotekan Bartzelonara itzultzean.

1982an Asesinato en el Comité Central filmean lan egiten zuenean, Vicente Aranda ezagutu eta ezkondu egin ziren. Haren ondorengo film guztiak muntatzen jarraitu zuen, zuzendu zuen azkena ere bai, Luna caliente.

 Lehen lanak 
1976an hasi zen zineman, muntaketako laguntzaile lanetan. 1977an eta 1978an ICCko (Institut de Cinema Català) film laburretan lan egin zuen. Lehen film luzeak Jesús Garayren  Nemo 1979), eta Joaquín Jordàren Numax presenta... dokumentalak (1980) izan ziren. 1982an Vicente Arandaren Asesinato en el Comité Central egin zuen.

 Bigarren etapa 
Handik aurrera, Vicente Arandaren film guztietan egin zuen lan, besteak beste, Fanny Pelopaja, Tiempo de silencio, El Lute: camina o revienta, El Lute II: mañana seré libre, Si te dicen que caí, Los jinetes del alba, Amantes, La pasión turca, Celos, Juana la Loca, Tirante el Blanco edo Luna caliente.

Imanol Uribe eta Álex de la Iglesia bezalako errealizadoreekin ere lan egin ohi du. Besteak beste, honako hauek muntatu ditu: Imanol Uriberentzat El rey pasmado, Días contados, Bwana, Plenilunio, El viaje de Carol edo La carta esférica, eta Álex de la Iglesiarentzat, El día de la bestia, Muertos de risa eta Perdita Durango.

Pedro Almodóvarrentzat, Dolor y gloria, La voz humana, Madres paralelas eta Extraña forma de vida muntatu ditu.

Espainiarrak ez diren zinemagileekin ere jardun du, besteak beste, Terry Gilliamentzat El hombre que mató a Don Quijote, Deepa Mehta eta Funny Boy; Leticia Tonosentzat Mis 500 locos edo Simão Cayatterentzat Vadio filma.

 Muntaketa zinematografikoa 
Editoreek, beren ikuspuntutik, sentsibilitate berezia izan behar dute kontatzen ari denaren zentzua atzemateko eta narrazio zinematografikoaren une bakoitzerako plano egokienak aukeratzeko. Alde horretatik, uste du funtsezkoa ez den material guztia kendu behar dela, eta behar dena utzi behar dela, eszenak ikuslearentzat ulerterrazak izan daitezen.

Era berean, eta haren iritziz, muntaketa-lanak publikoaren lekuan jartzea eskatzen du, ikusi behar duena zehazki emateko.

Soinu-editore gisa egindako lanak erakutsi zion muntaia zinematografikoan duen garrantzia, bai irudiak muntatzen laguntzeko, bai denbora eta erritmoa manipulatzeko orduan.

Zuzendariak filmatu nahi duenaren eta benetan filmatu duenaren arteko bitartekari gisa, editoreek eskura dituzten tresna guztiak erabili behar dituzte ahalik eta lanik onena aurrera ateratzen laguntzeko. Horregatik, haren maximoetako bat zailtasuna da, eta, beraz, muntaketa-arazoak dituzten sekuentzietan ere sakonki bilatu behar da grabatutako materialaren artean; izan ere, gehienetan, irtenbide interesgarriak aurki daitezke, material horren lehen hurbilketan imajinaezinak izan litezkeenak.
 Artistaren ekoizpena 


 Sariak eta izendapenak 

 Goya sariak

UrteaKategoriaLanaEmaitza1988Mejor montajeBerlín BluesIzendatua1991AmantesIzendatua1993IntrusoIzendatua1994Días contadosIrabazlea   1995El día de la bestiaIzendatua2001Juana La LocaIzendatua2003CarmenIzendatua2019Dolor y gloriaIrabazlea   

 Zinemako Idazleen Zirkuluaren dominak

UrteaKategoriaLanaEmaitza1995Mejor montajeEl día de la bestiaIrabazlea   2019Dolor y gloriaIzendatua2020AkelarreIzendatua2021Madres paralelasIzendatua

 Beste sari batzuk

 Espainiako Zinemagile Elkarteak Muntaketa Onenaren Saria eman zion El día de la bestia lanarengatik (1995)

 Malagako Zinemaldiko Ricardo Franco saria (2016)
 Emakumeek egindako Nazioarteko Zinemaldiaren Zinemaldiaren Ibilbide Baten saria (2019)
 Arte Ederretako Merituaren Urrezko Domina 2022.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Linkedineko Teresa Font
 Teresa Font elkarrizketatzea
 Teresa Font zuzendariaren filmografia IMDb-n

Kategoria:Bartzelonarrak
Kategoria:Zinema-editoreak