Severo Fernández

Severo Fernández Alonso Caballero (Sucre; 1849ko abuztuaren 15a - Cotagaita, Bolivia; 1925eko abuztuaren 12a) Boliviako abokatua eta politikaria izan zen, 1896ko abuztuaren 19tik 1899ko apirilaren 12an erori zen arte Boliviako presidentea. Boliviako gerra zibilari aurre egin zion alderdi kontserbadorearen alde. Izaera bakezaleko eta egitura legalistako gizona zen.

 Biografia 
Ángel Fernándezen eta Casimira Caballeroren semea. Zuzenbide ikasketak egin zituen San Frantzisko Xabierko Errege eta Pontifikaleko Goi Unibertsitatean eta bere lanbidean bete-betean dedikatu zen. Abokatu gisa meatze-enpresa handiekin lan estua egin zuen eta dirutza egin zuen.

Kazetaritzan jardun zuen Sucreko El régimen legal eta El País egunkarietan. Aniceto Arce Ruizen Gobernuko ministroa eta Mariano Baptista Casertaren Gerrako ministroa izan zen. Baptistaren gobernuko lehen presidenteordea ere izan zen, eta kargu horretan Kongresu Nazionaleko buru izan zen.

 Presidentetza 
Alderdi Kontserbadorearen ordezkari gisa, 1896ko hauteskundeetan liberalak garaitu zituen eta urte horretako abuztuaren 28an hartu zuen presidentetza. Orduan 47 urte zituen. Kontserbadore garaiko presidente gazteena izan zen. Liberalek hauteskundeetan iruzurra salatu eta gogor kontra egin zioten.
ezkerrera|thumb|200x200px| Fernández, 1899an.
Bere gobernuan, Sucreko ingeniaritza eskola bat sortu zuen, ekialdeko lehen linea telegrafoa eraikitzen hasi zen, Pilcomayoren gaineko zubi esekia eraiki zuen, Sucreko Gobernuaren Jauregia osatu zuen, zinematografoa Boliviara heldu zen 1896an eta Puerto Alonso sortu zuen.

1898ko abuztuaren 9an bere gobernuan eta Nikolas II.a tsarraren garaian harreman diplomatikoak ezarri ziren Bolivia eta Errusiaren artean . 

Gerra zibilari aurre egin behar izan zion, gerra federala izenez ezagutzen dena, kontserbadoreak (gobernadoreak) eta liberalak (aurkariak) aurrez aurre jarri zituena, zeinaren eragilea Sucre Boliviako Errepublikako hiriburu iraunkorra izendatu zuen lege erradikala onartzea izan zen. La Paz-en kaltetan. Liberalek lege horren aurka egin zuten eta junta federal bat aldarrikatu zuten La Pazen. Gerra lehertu zen Oruron Fernándezek armada konstituzionala agindu zuenean José Manuel Pandoren indar liberalen eta Pablo Zárate Willkaren aimaren aurka .

Lau hilabeteren buruan Bigarren Gurutzaldiko guduan garaitu zuten, 1899ko apirilaren 10ean. Egun horretan bertan, Fernández boterea utzi eta erbestera joan zen.

 Presidentetza ostekoa 
Txilera emigratu zuen denbora batez. Boliviara itzuli zen Eliodoro Villazónen gobernuan, Perun eta Argentinan ministro guztiahaldun gisa akreditatu baitzuen. 1914an Justizia Auzitegi Goreneko ministro hautatu zuten eta, hala, auzitegi nagusi horretako presidente. Azkenik, 1922an Chuquisacako senatari hautatu zuten eta Kongresu Nazionaleko presidente izan zen. Eta 1925eko abuztuaren 12an hil zen

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Boliviako historia
Kategoria:Boliviako lehendakariak
Kategoria:Boliviako politikariak