Zepitako gudua

Zepitako gudua, Chua Chuako gudua izenez ere ezaguna, Peruko Independentzia Gerrako armen gertaera bat izan zen, 1823ko abuztuaren 25ean Zepitaren iparraldean kokatutako ordokian, Titicaca lakuaren ertzean, Jerónimo Valdés penintsulako jeneralak zuzendutako Peruko Errege Armadaren eta Andrés de Santa Cruz La Pazko jeneralak zuzendutako armada abertzalearen artekoa.  jeneralak zuzendutako armada abertzalea.

 Aurrekariak 
Andrés de Santa Cruz jeneralak zuzendutako bigarren tarteko espedizioa Callaotik irten zen 1823ko maiatzean, Martin Guisse britainiar almirantearen Peruko eskuadroiak Aricara eraman zuen eta Tacna, Moquegua eta, geroago, Oruro okupatu zituen. Baina Santa Cruzek bere tropak banatzearen akats estrategikoa egin zuen, gerra egoerako bazterreko lurraldeak okupatzera bidaliz. Urte bereko abuztuan, jeneralburuak agintzen zuen Peruko armada abertzalearen zutabeak desaguaderoa zeharkatu zuen Jerónimo Valdés jeneralaren indarrak ustekabean harrapatzeko asmoz, zeinak egoera honen berri izan gabe, puntu bereko noranzkoan aurrera egin zuen, bi armadak abuztuaren 25ean elkartuz. Valdés, martxan harrituta, modu ordenatuan erretiratu zen Zepitako lautadako garaietara, Santa Kruz atzetik eta borroka iluntzean hasita.

 Borrokaren garapena 
Artilleriaren eta bi armadetako gerrillarien arteko su-truke batzuen ostean, arratsaldeko bostak aldera lautadan hedatuta zegoen Peruko infanteria Zepitako garaieran erregezaleen posizioen aurkako erasoa hasi zen, agindupean zegoen Peruko Legioaren batailoiak. Blas Cerdeña koronelaren eskutik, ezker erregezalean aurreratu zen non Gasteiz batailoiak eta zalditeria bi erdiek José Carratalá brigadistaren agindupean erresistentzia egin eta baztertu zuten, Sardeña koronela zauritu eta preso hartu zuten ekintzan zehar. Burua galdu ondoren, Peruko batailoia lekua ematen hasi zen, Peruko gainerako infanteria imitatuta, nahiz eta Santa Cruzek baieztatzen duen bere estratagema baten ondorioz izan zela etsaia aldeko defentsa posizioetatik kentzea, Etsaia zela ikusita. infanteria desordenatuta atzera egin zuen.Valdés jeneralak bere zalditeriaren karga orokor bat agindu zuen, abertzaleen lerroak hautsi eta bere alde borroka erabakitzeko asmoz. Santa Kruzek, bere aldetik, Legioko husareek, Federico de Brandsen koronel frantziarrak eta Soulanges eta Aramburu eskuadroiko buruzagiek aginduta, Valdesen zalditeria kargatzeko agindua eman zuen.Lautadako talka husarren aldekoa izan zen. aurkariak atzera itzultzera behartu zituzten, erretiroan sakatu zituztenak, 184 preso ere hartuz, infanteria erregezaleen suak harrapatu arte. Parte del general Santa Cruz inserto en "Historia del Perú independiente: t. 1-2. Segundo período, 1822-1827" por Mariano Felipe Paz Soldán, págs 117-119 Parte del general Valdés inserto en "Documentación oficial española: Gobierno virreinal del Cuzco", Compilado por Guillermo Lohmann Villena y Horacio Villanueva Urteaga, págs. 208-209

Gaua sartzean, bi indarrak erretiratu egin ziren, elkarren artean zelaia kontrolpean zutela eta garaipena lortu zutela ziurtatuz. Santa Cruzek aitortutako bajak 28 hildako eta 84 zauritu izan ziren, 30 preso ere hartuz, baina 240 fusil, 52 zaldi zaldiz, 240 lantza, 63 sable eta beste zenbait gerra harrapakin hartu zituzten. Erregezaleen bajak 100 soldadu eta 184 preso izan ziren.

 Emaitzak 
Santa Cruzek aurkariei kalte handiagoak eragin zizkion eta bere zalditeria militarki desmoralizatu bazuen ere, erabaki ezinezko gudua izan zen, bi aldeek ez zuten abantaila erabakigarririk lortu, nahiz eta Santa Cruz Zepitako Mariskal izendatu zuen Peruko gobernuak aldeko lehen gerra topaketa izan baitzen, errepublikaren armei aurreko hilabeteetan Torata eta Moqueguaren porrot negargarrien ostean.

Hurrengo egunetan, Olañeta, Valdés, Canterac eta La Serna erregeordearen agindupean zeuden errege-indarrek eta La Serna erregeordeak agintzen zituztenek Santa Kruz aurretik elkartzea lortu zuten, eta, gaur egun, desabantaila batean, kostaldera erretiratu ziren, erregezaleek gertutik jarraituta. .. eta erregezaleek "Taloiaren Kanpaina" deitzen zuten horretan gizon eta ekipamendu asko galdu eta abertzaleen porrota izan zena, Ilora berriro ontziratu behar izan baitzuten mendian bere gotorlekuan errege-armada ahultzea lortu ere egin gabe. Urriaren 8an, Valentín Ferraz brigadistak agindutako aurrerapen erregezale batek Arequipa berreskuratu zuen erregezaleentzat, Kolonbia Handiko zalditeria garaitu zuen Sucre eta Miller jeneralen agindupean, zeinen indarrek hiria okupatu eta Santa Cruzekoetatik bereizita jardun zuten.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Peruko Independentziako guduak