Mikel Montenegrokoa

Mikel Montenegrokoa, Mikel Petrović-Njegoš printzea () Mirko Montenegrokoa printzearen hirugarren semea izan zen, Grahovo eta Zetako Voivoda Handia (1879-1918), eta Natalia Konstantinović, Alexandro I.a Serbiakoaren lehengusina. Montenegroko tronurako erregegai izan zen, Grahovo eta Zetako Duke Handiarena bere aitaren oinordeko mantenduz. Bere aitona Nikolas I.a Montenegrokoa izan zen. Errealista legitimistentzat Mikel I.a Montenegrokoa izan zen.

Mikelek Montenegro Serbiarekin bateratzea onartu zuen eta tronuari uko egin zion. Bigarren Mundu Gerran naziek preso hartu zuten, Montenegroko estatu txotxongiloko tronuari Ardatzeko indarrekin uko egin ondoren. Komunisten garaian, serbiar diasporako kide aktiboa eta Tito mariskalaren diktaduraren aurkako aktibo diplomatikoa izan zen. Halaber, Pedro II.a Jugoslaviakoa erregearen Koroaren Kontseiluko kide izan zen.

 Haurtzaroa 
Mikel Cetinjen jaio zen 1908ko irailaren 14an, Mirko Montenegrokoa printzearen semea. 1916an, Lehen Mundu Gerran Montenegro Austria-Hungariar Inperioaren inbasioaren aurka defendatzeak Italiara ihes egitera behartu zuen, non Napoliko eskola batera joan zen laburki bere amarekin Eastbournen, Erresuma Batuan, elkartu aurretik, non bere hezkuntza osatu zuen.

Bere aitona Nikolas 1921ean hil ondoren, Danilo Montenegrokoak hartu zuen tronua, eta handik egun gutxira (6 egun) abdikatu zuen. Erregeorde baten gidaritzapean Mihailo I.ak bezala gobernatu zuen. 1929ko irailaren 14an amaitu zen Anto Gvozdenović jeneralaren erregeordetza. Mihailok tronuari uko egin zion eta leialtasuna adierazi zion Jugoslaviako Erresumari. Esker onez, Alexandro Jugoslaviako erregeak Mihailo printzea saritu zuen Zerrenda Zibileko pentsio batekin.

 Gerra 
1941ean, Frantziaren erorketaren ondoren, Mihailo printzea eta bere emaztea, Genevieve Privent (1919-1990), atxilotu zituzten okupazioko agintari alemaniarrek. Alemaniara eraman eta Konstantzako aintziraren ertzeko gaztelu batean sartu zituzten. Han, Galeazzo Ciano kondeak (Mussoliniren suhia) eta Joachim von Ribbentrop-ek bisitatu zituzten, eta Montenegroko estatu independente berri baten tronua eskaini zioten, Italia eta Alemaniaren babes eta gidaritzapean. Eskaintzari uko egin zion eta Alemanian preso egon zen bere izeba Elena Montenegrokoa Italiako erreginak 1943an askatzea lortu zuen arte. Mikel eta bere emaztea Frantziara itzuli ziren alemanek berriro atxilotu eta Txekoslovakia okupatuko Jezeu gazteluko barneratze-eremuan giltzapetu zitzaten. Leku horretan jaio zen bere semea, Nikolas Montenegrokoa izango zena, 1944an.

 Proposamen komunista 
Gerraren amaieran, Mikel, emaztea eta semea askatu zituzten. Frantziara itzuli ziren, eta han Parisen finkatu ziren. Handik gutxira, Tito mariskalak bere herrialdea bisitatzera gonbidatu zuen. 1947an, familia gaztea Belgraden finkatu zen, eta Mihailo printzeak Kanpo Arazoetako ministroarentzako protokolo-buru bihurtzeko proposamena onartu zuen. Horrela, Montenegro bisitatzeko eta bere familiaren oroimena bere herrialdean bizirik zegoela jakiteko baimena eman zioten. 1948an, Titorekin izandako desadostasunengatik, Frantziara itzuli ziren.

1964tik aurrera, Mikel Petrović printzea sakon erabili zen erregimen komunistaren disidente gisa, eta gogor lan egin zuen hura erortzen laguntzeko.

Hausturarekin, Jugoslaviako erregimenaren dirulaguntza jasotzeari utzi zion. Geroago, dibortziatu egin zen eta erbestean egon zen 1986ko martxoaren 24an hil zen arte. Bere semea, Nikolas, bere amak hazi zuen. Mikel printzea Parisko eliza serbiar ortodoxoko hilerrian lurperatu zuten.

 Genealogia 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Montenegroko noblezia
Kategoria:Parisen hildakoak
Kategoria:Petrović-Njegoš etxea
Kategoria:Disidenteak