Giulia Adinolfi

Giulia Adinolfi (Salerno, 1930eko abuztuaren 27a – Bartzelona, 1980ko otsailaren 21a) filologoa, hispanista, unibertsitateko irakaslea eta feminista italiarra izan zen, eta bere bizitza profesionala, pertsonala eta politikoa Bartzelonan garatu zuen.

 Prestakuntza eta lanbide jarduera 
Irakasle Eskolako eta Filologia Hispanikoko ikasketak egin zituen eta  Benedetto Croce-k sortutako Istituto Italiano per gli Studi Storici delakoan lan egin zuen bekadun gisa. Lehen urte haietan Salvatore Battaglia hispanistarekin lan egin zuen eta espainiar literaturari buruzko artikuluak argitaratu zituen Filologia Romanza  bezalako aldizkari entzutetsuetan. Hain zuzen ere, Zelestina idazlanari buruz, haren inguruan bere lizentziatura-tesia egin baitzuen non gerora egindako azterketek berretsi dituzten idazlanari eta autoreari buruzko interpretazioak aldezten zituen. José Cadalsoren Cartas marruecas liburuari buruz, non Espainiako XVIII mendearen berrikuspen bat ematen baitu.

Kataluniara lehen aldiz etorri zen Bartzelonan ikasketa hispanistikotarako beka eman ziotenean, eta Manuel Sacristán ezagutu zuen. 1957ko abuztuaren 27an ezkondu ziren Napolin (Italia), eta ondoren Bartzelonara itzuli ziren. Han bizi izan zen, 1980an hil zen arte.

Bartzelonako Scuola Italiana-ko maistra izan zen. 1958an alaba bat izan zuten, Vera eta lan hori utzi zuen alaba zaintzeko.Hamar urte geroago, batxilergoko irakasle sartu zen Aula Escola Europea.ikastetxean. 1973an irakasle ez-numerario gisa hasi zen lanean Bartzelonako Unibertsitate Autonomoan. Irakasgai batzuk eman zituen, eta horietako batzuk aitzindariak ziren, esaterako Teoría literaria, Historia de la crítica literaria. Diziplina arteko literatura-ikerketarako talde bat ere egituratu zuen, garai hartan Bartzelonan zeuden bi unibertsitateetako ikasleek osatua, Autònoma, eta Central. Ikasleak lan-bikoteka antolatu ziren, gerraosteko literatura, eleberria, ipuina, antzerkia eta poesia aztertzeko. Fakultateko ikasle prestatuenak izatearen fama zuten.

Filologia Sailek Literatura-ikasketetan sartzeko ikastaro komuna sortu zutenean, Giulia Adinolfi arduratu zen etorkizuneko filologoa prestatzeko abiapuntu izan behar zuen programa baten orientazioak prestatzeaz. Prestatzen ari zen espezialitateko azken kurtsoa «Literaturaren Historia»ren kontzeptu beraren arazoei eta zilegitasunari buruzkoa zen; izan ere, haren ideia marxistatik abiatuta, dimentsio immanente baten (artelanaren birtualtasun unibertsala) eta dimentsio kontingente baten (historiaren isla) arteko elkargunetzat hartzen zuen.

 Militantzia 
Hamabost urte zituela, Italiako Alderdi Komunistako militantea zen. Bartzelonan egin zuen lekualdaketaren lehen garaietan, Adinolfiren nortasun intelektuala ez zen guztiz agertu, segurtasun-arrazoiengatik jarrera diskretua izan behar baitzuen: Manuel Sacristán buruzagi komunista klandestino baten emaztea zen.

Hirurogeiko hamarkadan izan zuen zereginetako bat Kataluniako emakumeak elkartzeko mugimendu bat sortzea izan zen, emakume eta herritar gisa gizartean duten garrantziaz jabetzeko. Haren presentziak eta zuzendaritzak aberastasun teoriko handia eman zioten Emakume Demokraten Mugimenduari.

PSUCri lotutako praktika politikoak 1967 eta 1971 urteen artean  Nous horitzons. aldizkari klandestinoa idazteko kontseiluan laguntzera eraman zuen. Hain zuzen ere, hor argitaratu zuen, 12. zenbakian, 1967ko laugarren hiruhilekoan, eta «Lluïsa Vives» izengoitiarekin, «Emakumeen borrokaren planteamendu demokratiko baten alde» artikulua, Kataluniako emakumeen mugimenduarentzat funtsezko erreferentea izango zena. Materiales aldizkariarekin ere kolaboratu zuen, 70eko hamarkadaren amaieran. Azkenik, Sacristan  eta beste pertsona batzuen laguntzarekin, Mientras Tanto sortu zuen. Han urte haietako eztabaidan ekarpen garrantzitsuak izan ziren gogoeta feministako zenbait testu argitaratu zituen, esate baterako, «Azpikultura femeninoei buruz» eta «Etxeko lanari buruzko eskema».

Trantsizioaren urteetan, haustura demokratikoaren alde agertu zen, posible zela uste baitzuen; eta itun politikoa akats bat zela uste zuen. Bere bizitzako azken urteetan Langile Batzordeen Irakaskuntza Federazioaren fundazioan parte hartu zuen.

 Memoria eta azterketa 
2005ean, hil zeneko hogeita bosgarren urtebetetzea zela eta, omenaldia egin zitzaion haren oroimenari eta maisuari. Halaber, 90 minutuko film dokumental bat egin zen, Giulia izenekoa,  Joan Benach eta Salvador López Arnalen gidoiarekin eta  Xavier Junkosak zuzendua

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Italiako komunistak
Kategoria:Bartzelonan hildakoak
Kategoria:Bartzelonako Unibertsitate Autonomoaren irakasleak
Kategoria:Kataluniako irakasleak
Kategoria:Italiako feministak