Ernesto Amorín Larrañaga

Ernesto Amorín Larrañaga (Rocha, 1920ko maiatzaren 2a – 2000ko uztailaren 1a) Alderdi Nazionaleko abokatu eta politikari uruguaitarra izan zen.

 Biografia 
Errepublikako Unibertsitatean egin zituen ikasketak, eta Zuzenbidean eta Gizarte Zientzietan Doktore titulua lortu zuen, 1948ko abenduaren 23an. Familia Laguntzetako funtzionarioa ere izan zen, aholkulari juridiko funtzioa betez, kargua bete zuen diktadurak kaleratu zuen arte. Rocha departamentuko Lizeoan Zuzenbidearen Sarrera, Ohiko Zuzenbidea eta Historiako irakaslea.

Oso gaztetatik Nazionalismo Independentearen militantea izan zen, 1966an zerrenda Diputatuen Ganberan integratuta, Carlos Julio Pereyra kargudunaren ordezko gisa. zinegotzia izan zen hainbat alditan, 4 urtez jarraian (1963-1967) Departamentuko Kontseiluko buru izan zen.

Rochako Mugimendu Nazionalaren sortzaileetako bat izan zen. 1966ko hauteskundeetan Rocha departamenduko diputatu hautatu zuten, 1967an kargua hartuz. Hala, 1990eko hamarkada hasierara arte iraungo zuen ibilbideari ekingo zion.

1973an Ganberako lehen presidenteordea izan zen; 1985ean, laugarren presidenteordea, eta 1988an, bereko presidentea. 1990 eta 1995 artean, Senatari eserlekua izan zuen ordezko gisa. 

 Familia 
Juan Tomás Amorín Sosa eta Leonor Larrañagaren semea zen.

Sylvia Astigarraga Bennatirekin ezkonduta, 4 seme-alaba izan zituzten: Beatriz, Juan José, Ernesto eta Alejandro.

Bere anaia Julio Lan ministroa izan zen Juan Maria Bordaberryren lehendakaritzaren lehen hilabeteetan. Julioren semea José Amorín Batlle Coloradoko politikaria da.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Alderdi Nazional Independenteko politikariak (Uruguai)
Kategoria:Alderdi Nazionaleko politikariak (Uruguai)
Kategoria:Uruguaiko abokatuak
Kategoria:Errepublikaren Unibertsitateko ikasleak