Eduardo Ache

Eduardo Mario Ache Bianchi Echart (1956ko abuztuaren 11) uruguaiar ekonomialaria da. Jendaurrean ezaguna da bere alderdi politikoagatik (Colorado Alderdiko senataria eta ANCAPeko presidentea izan zen) eta kirol-buru izateagatik (Club Nacional de Football-ko presidentea izan zen, herrialdeko erakunde eragingarrienetako bat). 

 Esparru politikoa 
Nasim Ache Echart-en semea da, politikaria ere, bi aldiz Coloradoko ordezkaria 1960ko hamarkadan 

Eduardo Ache politikan jardun du Coloradoko Alderdiaren lerroetan, Errepublikako senataria eta ANCAPeko presidentea ere izan zen Julio María Sanguinettiren presidentetzan. Luis Alberto Lacalleren gobernuan (1992-1994) Industria, Energia eta Meategietako ministro ere izan zen. 1994ko hauteskundeetan Presidenteordetzarako hautagai izan zen, Jorge Pacheco Areco hautagaiarekin batera.

2020 inguruan, gai ekonomikoetan aholkatzen duen Guido Manini Ríosengana jo du. 

 Kirol eremua 
Ache National Football Clubera oso gaztetan iritsi zen bere aita Nasim-en eskutik, klubeko burua. 

2000ko abenduaren 9an Nazionaleko presidente hautatu zuten 5.144 kidek bozkatu zuten hauteskundeetan, sailkatutakoen %50 pasatxo, horietatik 2.584 botok Eduardo Ache eta Morgan Martínez formularen alde, 2.143k Víctor Della formularen alde. Oscar Magurno, 312k Italo Felicini eta Luis Hierroren alde agertu ziren, 52 boto baliogabetu ziren eta 2 hutsik zeuden. 

Eduardo Ache Club Nacional de Footballaren historia hurbileko presidenterik garaileenetako bat da: bi aldi jarraian izan zen presidentea, 2001etik 2006ra, eta horietan Uruguaiko Txapelketa irabazi zuen 2001, 2002, 2005 eta 2005/2006. .

Bere agintaldiaren hasieran, Dante Iocco bezalako klubaren eminentzia baten ondoren, Ache-k jarraitutasuna bilatu zuen landutako bidean: Hugo De León mantendu zuen entrenatzaile gisa, eta, horrela, Nacionalek bi aldiz irabazi zuen txapelketa. De Leónek bere borondatez kargua utzi zuenean, Daniel Carreño kontratatu zuten, Montevideo Wanderers taldearekin denboraldi onak egin berri zituena. Carreño talde indartsu baten buru zela (Munúa, Lembo, OJ Morales, Vanzini, Varela eta Chengue Moralesek osatua, besteak beste) klub trikoloreak hiru aldiz irabazi zuen txapelketa.

2003an, taldeak ez zuen errepikatu. Klub zuriak berriro nahastu eta entrenamenduen hobekuntzan oinarritutako berrikuntza baten aldeko apustua egin zuen, futbolarien lagapenarekin klubaren kutxa onbideratu nahian. Daniel Enríquezen lanaren aldeko apustua egin zuten entrenamenduetan eta gazte akademiako jokalari batzuk sortzen hasi ziren: Diego Lugano, Carlos Valdez, Mauricio Victorino, Gonzalo "Chori" Castro, Juan Albín eta Luis Suárez besteak beste.

Nacional bi aldiz atera zen txapeldun, 2005eko eta 2005-06ko txapelekin, biak Martín Lasarte entrenatzaile zela. Lehenengoan eraso indartsu baten presentzia izan zen ( Sebastián Abreu, Alexander Medina, Luis Romero eta Gabriel Alvez, Martín Ligüerak hornituak). Bigarrenean, taldea sendotu zen gaztetasunarekin (Albín, Suárez eta "Chori" Castrok agindu zuten erasoa).

Azken arrakasta horren ostean, Ache-k presidentetza utzi zuen bere presidenteordeari, Víctor Della Valleri, AUFko presidenteorde karguan sartzeko. Achek Nacionaleko presidente izan zen garaian, politikoki beti oso banatuta dagoen kluba nukleatzeko ahalegina aitortzen da, eta diferentziak ate itxian konpontzen saiatzeagatik (eta ez komunikabideen bidez aurreko garaietan bezala).

Uruguaiko Futbol Elkarteko bere kudeaketa Tenfield konpainiarekin izandako liskar gogorrak markatu zuen, ekitaldiak telebistan AUFren bazkide den.

2012ko abenduaren 8an, National Football Club hauteskundeetan gailendu zen, eta horrela hirugarren agintaldia lortzea lortu zuen erakundean. 

2020ko uztailaren amaieran, Ache Uruguaiko Futbol Elkarteko Exekutiboan sartuko da boto garrantzitsu batekin. 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Artxiboa Nacional-en webgune ofizialean

Kategoria:Errepublikaren Unibertsitateko ikasleak
Kategoria:Uruguaiko senatariak
Kategoria:Colorado Alderdiko politikariak (Uruguai)
Kategoria:Uruguaiko ekonomialariak