Santa Lucía ibaia (Uruguai)

Santa Lucía Uruguaiko Ekialdeko Errepublikaren hegoaldean dagoen Santa Lucía ibaiaren arroaren ur-ibilgu nagusia da. Bere luzera 248  kilometroak (km) da eta bere arroak 12.300  kilometro karratu (km²) hartzen ditu.

Uruguaiko edateko uraren hornidura iturri nagusia da, herrialdeko biztanleriaren %60 inguru hartzen du.  Montevideo hiriaren eta herrialdearen hegoaldearen zati handi baten hornidura iturria da.

 Toponimia 
Gaur egun ibaia ezagutzen den izena beharbada Hernandariasek eman zuen, Santa Luzia egunean bokalera iritsi baitzen, 1607an Río de la Platako ekialdeko kostaldea arakatzen ari zela  Ezezagunak dira inguruko herri aborigenek ibai honi emandako izenak. 

Batzuetan Santa Lucía Grande deitzen zaio Santa Lucía Chico ibaitik bereizteko.

 Geografia 
Santa Lucía ibaia Lavalleja departamenduko mendien mendebaldeko isurialdean jaiotzen da, Minas hiritik gertu . Bere goi-ibilguak 4,3 metro/kilometroko (m/km) batez besteko malda du. Sektore honetako adarrik garrantzitsuena Campanero erreka da. Ibaiaren erdiko ibilgua Paso Roldán-en hasten da eta Santa Lucía hirira iristen da. Tarte honetan ibaiaren batez besteko malda 0,6 m/km-koa da.Beheko ibilgua hegoalderantz doa, Río de Plata ibaiaren bokalera arte, batez beste 0,09 m/km-ko maldarekin.  Bokalera iristean 28.000 L/s-ko emaria du ibaiak.

 ibaiadarrak 
Bere ibaiadar nagusiak Santa Lucía Chico eta San José ibaiak dira, baina erreka asko eta 1000 sakan baino gehiago ere isurtzen dira.

Hauek dira ibaiadar nabarmen batzuk: 

Bere eskuineko ertzean

 Soldaduaren erreka
 Chamizo Erreka Txikia
 aria erreka
 Mendozako Erreka
 Santa Lucia Chico ibaia
 Ama Birjinaren erreka
 San Jose ibaia

Bere ezkerraldean

 Bladder Creek
 Tala erreka
 Canelón Grande erreka

 Administrazio-zatiketak 
Bere ibilbidearen zati handi bat Florida eta Canelones departamenduen arteko muga gisa balio du; aurrerago Canelones eta San Jose artean eta bere azken zatian San Jose eta Montevideo bereizten ditu.

 Erabilerak 
Aguas Corrientes herrian OSE estatuko enpresaren ura arazteko plantarik handiena dago, eta ibaiaren ohea presa txiki baten bidez aprobetxatuz, Montevideo hiria eta herrialdearen hego zati handi bat ur edangarria hornitzen du ( Uruguaiko biztanleriaren % 60). 

 Nabigazioa 
Ibaia itsasontzi txiki eta ertainen bidez nabigatzen da. 1851ko Gerra Handiaren amaieratik XX. mendearen erdialdera arte, nabigazio komertzial garrantzitsua izan zen Río de la Plata eta Aguas Corrientes arteko zatian. Horrek bultzatu zuen lehen zubia bokaletik gertu egin zenean, txalupak igarotzea ahalbidetuko zuen atal birakaria sartzea erabaki zen.  Nabigazio komertziala jada garrantzitsua ez den arren, ibaia aisialdirako txalupa eta arrantzarako erabiltzen jarraitzen da.

 Ingurumena 
Santa Lucía ibaiak, bere arroa osatzen duten gainontzeko ibaiek bezala, mantenugai-maila (eutrofizazioa) anormalki altua dute, eremuko nekazaritza erabilera intentsiboaren ondorioa.  Arro honek Montevideo eskualderako edateko uraren hornitzaile gisa duen garrantzia kontuan hartuta, 2015az geroztik arroko ur-ibilgu nagusiekin batera joan behar duen indargabetze-zerrenda bat ezarri da. Zerrenda honetan, ibaien bi ertzetan, debekatuta dago landare-estalkia aldatzea, lurra lantzea eta agrokimikoak aplikatzea. 

Santa Lucía herriaren eta Platako ibaiaren bokalaren arteko sektorea Santa Lucía Hezegune Babestuak babesten du. 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Uruguaiko ibaiak