Podgoricako Batzarra

Montenegroko Serbiar Herriaren Batzar Nazional Handia (), arruntki Podgoricako Batzarra () deitzen dena,  ad hocHoni batzarra bat izan zen 1918ko azaroan bildu zena, Montenegroko Erresuman Lehen Mundu Gerra amaitu ostean. Batzarra egin zuten Montenegroko agintariek, Montenegroko Petrović-Njegoš dinastia tronutik kentzeko helburuarekin, Serbiako Karađorđević dinastiaren mesedetan, Serbiar eta Montenegroko erresumen arteko batasuna formalizatzeko. Serbiako Gobernuak izendatutako batzorde batek antolatu zuen. Batzarrean aurkako bi aldeak izan ziren anexioan oinarritutako batasunaren alde zeuden zuriak, eta konfederazioan oinarritutako batasunaren alde zeuden berdeak. Batzarrak Montenegro Serbiarekin batzeko erabakia amaitu zuen, eta gero Jugoslaviako Erresumaren sorrera ekarri zuen handik gutxira.

 Aurreskua 
Montenegroko gobernuak Austria-Hungariako indarren aurrean kapitulatu zuen 1916ko urtarrilaren 6an Gerra Handian. Nikolas I.ak erregeak kapitulazioa sinatzeari uko egin zion eta herrialdetik alde egin zuen aliatu zen Italiara, non bere alaba erregearekin ezkondu zen. 1917ko uztailaren 17an Jugoslaviako Batzordeak eta Serbiako Erresumako Gobernuak Korfuko Adierazpena sinatu zuten, Potentzia Aliatuek onartuta, Hego Eslaviar estatu baten oinarriak ezarri zituena. 1918an Serbiako Errege Armadak Montenegroren kontrola hartu zuen Erdialdeko Potentzien okupaziotik; Serbiari, Italiari, Frantziari, Erresuma Batuari eta Estatu Batuei esleitu zitzaien behin-behinean Montenegroren gaineko kontrola okupatzea eta ezartzea.

Montenegrok 50 urte baino gehiago zeramatzan Serbiarekin bateratzeko plangintza eta prestatzen; Nikola I.ak Estatu Batuko agintari izan nahi zuen. Proiektu honek porrot egin zuen 1903an, eta ondoren biztanleria bloke politikoetan banatu zen, estatu batu baterako (Serbia) edo konfederaziorako (Serbia eta Montenegro). Montenegro eta Serbiaren arteko azken negoziazioak 1914an hasi ziren Lehen Mundu Gerraren aurretik, militar, ekonomia eta kanpo gaiei buruzkoak. Negoziazioetan izandako desadostasun punturik garrantzitsuena Montenegroren posizioa izan zen batasunean: Serbiaren parekide gisa edo Serbiako probintzia gisa. Montenegron baldintzarik gabeko batasunaren aldekoa Andrija Radović izango zen lehen ministroa izan zen, 1866tik Montenegroren anexioan lanean aritu zen Serbiako gobernuak izenburupe itxi batean. Nikolas I.ak ere Jugoslaviako konfederazio bateratu berri bati laguntza eman zion, baina jarrera hori Belgradek estatu batua izateko nahiaren aurka zegoen. Serbiar armadak kontrolatutako lurraldean hainbat batzar txiki antolatu ziren antzinako austro-hungariar lurraldeetan zeudenen antzera. 

1918ko urriaren 15ean Serbiako gobernuak "Serbia eta Montenegroren Batasunerako Batzorde Exekutibo Zentrala" izendatu zuen bi estatuen batasunaren lau defendatzaile sendoz osatua, bi Serbiakoak eta bi Montenegrokoak, bateratze prozesua antolatuko zuena. Erabaki horrekin Serbiako Erresumak Montenegroko parlamentu juridikoa deuseztatu zuen, lehenago Austro-Hungariak egin zuen bezala, azalpen honekin: "Legebiltzarkideen 2/5 atzerrian daudenez, berriak hautatzea beharrezkoa da". Konstituzioaren aurkako erabaki hau, Serbiako armadak Montenegron lagunduta, Montenegroko erregearen agindu baten aurkakoa zen, parlamentua armistizioa sinatu eta lehen egunean biltzeko.

 Hauteskunde arauak 
1918ko urriaren 25ean Beranen, batzordeko kide baten hirian, batzordeak erabaki zuen nazio mailako hauteskundeak antolatzea Serbia eta Montenegroren Batasunerako Batzorde Exekutibo Zentralak sortutako hauteskunde lege berriekin. 165 kide hautatu zituzten "Montenegroko Serbiar Herriaren Herri Batzar Handia" izeneko parlamentua osatzeko, Montenegro Serbiarekin bateratzeko forma eta prozesuaz erabakitzeko, baita bere hautatzeko arauak ere.

Herriak hautesleak aukeratzen zituen isilpeko bozketaz, eta gero batzarra izendatuko zuten. 

•Kapitaintza bakoitzak 10 hautetsi aukeratzen zituen 

•Barruti bakoitzak (Balkanetako Gerretatik ordezkatu gabeko lurraldeak irabazi berriak)

•15 hautesle aukeratu zituen 5.000 biztanletik beherako herri bakoitzak (Bar, Ulcinj, Kolašin, Berane eta Bijelo Polje) 5 hautesle aukeratu zituen eta 5.000 herritar edo gehiagoko hiriek (Cetinje, Podgorica, Pljevlja, Peć eta Đakovica) 10 hautetsi. 

Hautesleak herriaren boto nazionalaren titular demokratikoak ziren, baina Parlamentuko kideak beraiek aukeratu behar zituzten, oreka bermatzeko eta erkidegoko maila guztiak berdintasunez ordezkatzeko lanbidez, erlijio-determinazioz eta etniaz. 

25 urte edo gehiagoko Montenegroko gizonezko guztiek zuten Parlamentuan hautatua izateko eskubidea: 

•Kapitaintza bakoitzetik bi legebiltzarkide aukeratu behar ziren 

•Barruti bakoitzeko hiru legebiltzarkide 

•Herri bakoitzeko legebiltzarkide bat eta 

•Hiri bakoitzeko bi legebiltzarkide 

Parisko Bake Konferentzian, Nikolas I.aren ordezkari eta etorkizuneko Montenegroko lehen ministroak (de iure) Gvozdenović jeneralak hauteskunde-lege honi eraso egin zion: "Herri hutsei lau diputatu aukeratzeko baimena eman zitzaien, barruti osoek ordezkari bat edo bi baino ez zituzten bidali". Hauteskundeekin izandako beste arazo batzuk izan ziren bozketak hautesle-zerrendarik gabe egin zirela eta Serbiako armadak ez ziela baimendu batasunaren aurkariei Montenegron sartzen hauteskundeak amaitu aurretik.

 Hautaketa 
Antolatutako bi zerrenda aurka zeuden: 

•Zerrenda Zuria – Gavrilo Dožić Pećeko apezpiku metropolitarra 

• Zerrenda Berdea – Špiro Tomanović 

Zuriak Nikolas I.a erregearen aurkakoak ziren, demokraziaren etsai gisa aurkeztuz, bere dinastiaren jatorrizko oinarrien herria eta traizionatzailea. Pećeko Gavrilo Dožić apezpiku metropolitarraren buru izan ziren (gero 1920an Montenegroko Metropolitar eta Litoralaren metropolia izango zena), eta Serbiako Erresumarekin zuzen, berehala eta baldintzarik gabeko bateratzearen alde egin zuten.

Berdeak Nikolas I.a erregearen aldeko dinastikoen aldekoak ziren eta Montenegro Serbiarekin bateratze baldintzatua eta soltearen alde egin zuten. Prestaketa azkar baina handien ondoren, hauteskundeak 1918ko azaroaren 19an egin ziren. Zuriek toki guztietan irabazi zuten Montenegroko Cetinje hiriburuan izan ezik, baina Bijelo Polje, Plav eta Gusinjen hauteskundeen ordez hautetsiak tokiko komunitateak izendatu zituen, eta ondorioz, ondorengo ekintzen ondoren azkar aldatzen ziren hauteskundeak ez ziren inoiz behar bezala errepikatu.

Hauteskundeen emaitza argi geratu zen nazioarteko komunitatearentzat aldarrikatu aurretik. Montenegro independente bat babesteko azken bultzada batean, Italiako Erresuma, zeinaren erregea Nikolas Montenegroko erregearen alabarekin ezkonduta zegoen, Cetinje hartu eta Montenegroko estatu zaharberritua aldarrikatzen saiatu zen. Erasoa Kotorko badiatik hasi zen, baina Italiako indarrak erretiratu ziren Serbiako Erresumarekin gerra egiteko aukeraren ostean eta beste Potentzia Aliatuen presioaren ondorioz. 

Orduan hautesleek publikoki izendatu zuten parlamentuko saio bat 165 diputaturekin. 56 diputatu doktoreak ziren, 6 irakasle eta apaizak ziren, 25 klan-buruak, 14 nekazaritzako langileak eta 3 gazteak. Hainbat hautetsi berdeek uko egin zioten agertzeari eta batzarrari boikota egin zioten.

 Parlamentua 
Batzar Nazional Handia 1918ko azaroaren 24an sortu zen ez Cetinjen zegoen Montenegroko parlamentuan, Podgoricako Tabakoaren Monopolioaren eraikinean baizik. Garai hartan Podgorica zen Montenegroko hiririk handiena eta populatuena. 1918ko azaroaren 25eko ondorengo bi saioetan, parlamentuak bere presidentea, bi presidenteorde eta idazkaria aukeratu zituen. Parlamentuak, aho batez, erabaki hauekin hartu zuen erabakia: 

1. Nikolas I.a Petrović-Njegoš erregea eta bere dinastia Montenegroko tronutik kentzea 

2. Montenegro anaikide Serbiarekin estatu bakar batean batzea Karađorđević etxearen menpe, eta entitate horretan, gero gure herriarekin aberri komun batean sartzeko hiru izenpean serbiar, kroaziar eta esloveniar. 

3. Bost pertsonaz osatutako Batzorde Exekutibo Nazionala sortzea, administrazio-arazoak kudeatuko dituena, Serbia eta Montenegroren batasuna osatu arte. 

4. Batzarraren erabakien berri ematea honako hauei: 

• Nikola Petrović Montenegroko errege ohia 

•Serbiako Erresumako Gobernua 

• Aliatu lagunak (Estatu Batuak, Britainia Handia, Frantzia eta Italia), eta herrialde neutral guztiak 

Garai hartan, askatutako lurraldeen atzerriko aldarrikapenaren mehatxua zela eta, Serbiako armadaren destakamenduak (Austria-Hungaria, Italia eta Nikolas I.aren menpeko lurraldeak askatzen lagundu zuten etorkizuneko Jugoslaviako beste nazioetako boluntario askorekin) askatu berritan zehar bidali ziren. lurraldea (inongo estaturen parte gisa aitortu gabe zegoena, Versaillesko 1920ko Ituna arte. Lurralde hori ez zegoenez onartutako estaturik, atzerriko indarren sarrera mehatxua suntsitu zen, batasuna osatu arte, onartutako, antolatutako bakarraren presentziaz). armada Jugoslaviako hego eslaviarren artean, serbiar armada (Montenegroko serbiar, kroaziar eta esloveniar boluntario askorekin). 

Legebiltzarkideek Montenegroko serbiar herria Serbiakoarekin batzeko nahia iraunkorra eskatu zuten, eta Montenegroko Koroaren kopia bat bidali zioten Petar I Karađorđević erregeari, 1918ko abenduaren 17an Dožić metropolitarraren eskutik Belgradera joan zen ordezkaritza batekin. Abenduaren 24an The Associated Press-eko Nikolas I.ak erregeak "Jugoslaviako konfederazio" baten parte izateko nahia errepikatu zuen Montenegrinak, baina bere autonomia, independentzia eta ohiturak gorde. Parlamentuak bere saioan jarraitu zuen 1918ko azaroaren 29ra arte, bost kidez osatutako "Montenegrin Zentral Batzordea" izendatu eta betebeharra zin egin zuten arte.

 Epilogoa 
Serbiarren, kroaziarren eta esloveniarren erreinua aldarrikatu ondoren, Montenegro barne entitate historikoak mantendu ziren, Serbiaren paraleloan. Serbiar Herri Batzar Handia 1919ko abenduaren 27an bildu zen azkenekoz, Konstituzio bat idatzi behar zuen serbiar, kroaziarren eta esloveniarren erreinuko ordezkaritza nazional kolektiborako Montenegroko ordezkaritza aukeratu zuenean. 

Neillyko erbestean zegoen Montenegroko Erresumako Gobernuak eta nazioartean aitortutako errege kargugabetuak horren berri eman zion Frantziako inteligentziari esker. Nikolasek asanbladaren erabakiak baztertu zituen, legez kanpokoa zela esanez, Montenegroko Konstituzioari eskatuz, eta anexioa ez onartzeko eskatu zien montenegrinoei. Evgenije Popović lehen ministroak Potentzia Handiei kexa gisa idatzi zien. 

Berdeek, Krsto Zrnov Popović buru, italiarrek lagunduta, Montenegroko estatu guztiz independentea sartzeko nahia aldatu zuten eta matxinadara jo zuten. "Montenegroren eskubidearen, ohorearen eta askatasunaren alde" leloarekin, 1919ko urtarrilaren 7ko egubakoitza sortu zuten Gabonetako Altxamendua, Montenegro independentea berreskuratzeko asmoz. Nazioarteko komunitateak altxamenduaren aurka egin zuen eta serbiar indarrek matxinada odolez baretu zuten, Cetinje eta Nikšić erabat moztutako matxinatuen setioak altxatuz. Matxinatuek gehienbat amnistia aurkitu zuten, baina gerrillaren erresistentzia txikiren batek jarraitu zuen 1926ra arte. 

Parisko Bake Konferentzian, Montenegroko erregearen ordezkari bat deitu zuten anexioa salatu zuen hitzaldia emateko, baina Versaillesko Itunerako, Jugoslaviako Montenegroko ordezkaria bakarrik deitu zuten. Bi biltzar horietan, serbiarren, kroaziarren eta esloveniarren erresuma nazioartean aitortua izan zen, baina Montenegroko auzia bera gero konpontzeko utzi zuten, Montenegron areagotu zen gatazka odoltsu bat zela eta. 

Montenegroren independentzia Potentzia Handiek onartu zuten 1922ra arte, eta ondoren estatu guztiek onartu zuten Jugoslaviako erreklamazioa estatu honi. 1918-22 aldian, anexioa Frantziak babestu zuen, independentzia Italiak eta Britainia Handiak erdiko bidea hartu zuen Serbia eta Franchet d'Esperey eta Venal Montenegroko Franchet d'Esperey eta Venal Montenegroko jeneral frantsesek praktikatutako metodoari buruzko ezabaketa txostenarekin.

 Ondarea 
Montenegroko estatuak 2006an bere independentzia berreskuratu zuen eta ekitaldia batzarraren haustura gisa interpretatu zen, bere erabakien inguruko eztabaida sortuz. Montenegroko Alderdi Sozialdemokratako gobernu txikiak Montenegroko Parlamentuak Podgoricako Batzarraren erabakiak formalki bertan behera utzi nahi izan zituen 2007 amaieran Konstituzio berria onartu ondoren. Horrek beste eztabaida batekin topo egin zuen, Podgoricako Batzarraren erabakiak ote ziren. legezkoak, orain arte estatuko erabaki gisa onartuak izan baitziren, Montenegroko Alderdi Liberalak aktaren aurka egitea barne, erabaki bat ezabatzeak automatikoki legitimatuko lukeela onartzen baitu. Montenegroko Sozialisten Alderdi Demokratiko nagusiko epe luzeko lehen ministro Milo Djukanovic-ek adierazi zuen independentzia erreferendumean garaipenaren ospakizun egunean herriak bere erabakiak indargabetu zituela 1918tik.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Bateratze nazionalak
Kategoria:Lehen Mundu Gerrako politika
Kategoria:1918 politikan
Kategoria:Serbiar nazionalismoa
Kategoria:Montenegro-Serbia harremanak