Anikilazionismo

Kristautasunean, anikilazionismoa azken judizioaren ondoren, gizaki ez-salbatuak, eroritako aingeru guztiak (madarikatu guztiak) eta Satanas bera erabat suntsituko direla proposatzen duen sinismena da. Horiek guztiak ez dira gehiago existituko, edo haien kontzientzia desagertu egingo da infernuan betiko sufrimendua jaso ordez.Christian faith and life, Volumes 16–17, 1913 (Google eBook) p. 118 Anikilazionismoa ez dator bat, aldi berean, betiereko torturan sinesmenarekin eta suzko lakuko sufrimenduarekin, eta guztiek salbazioa izango dutela sinestearekin (adiskidetze unibertsala edo, besterik gabe, "unibertsalismoa").

Anikilazionismoak zerikusi zuzena du kondizionalismoaren kristauaren doktrinarekin, hots, gizakiaren arima ez dela hilezkorra, non eta betiereko bizitza ematen ez zaion. Anikilazionismoak dio Jainkoak gaiztoak suntsituko dituela azkenean, eta justuak bakarrik utziko dituela hilezkortasunean bizitzeko. Hala, bekatuetatik damutzen ez direnak betiko suntsitzen dira, bekatuak Jainkoaren izaera santuarekin berez duen bateraezintasunagatik. Zazpigarren eguneko adbentistek uste dute betiereko infernuan bizitzea jatorri paganoko doktrina faltsua dela, ez-puruak suzko lakuan desagertuo baitira. Jehovaren lekukoek uste dute ezin dela zigorrik jaso heriotzaren ondoren, hildakoak jada ez direlako existitzen.David A. Reed, Answering Jehovah's Witnesses: Subject by Subject, electronic ed. (Grand Rapids: Baker Book House, 1997).

Kristautasunaren historian zehar behin baino gehiagotan agertu da anikilazionismoaren ideia, eta Elizaren Guraso batzuek defendatu dute, baina sarritan gutxiengoan egon dira.L. E. Froom, The Condionalist Faith of our Fathers (Washington, DC: Review and Herald, 1965–1966). PART IV. 1980ko hamarkadan, berpiztu egin zen zenbait teologo garrantzitsuren aldetik, John StottEdwards, D. L. & Stott, J. Essentials : A Liberal–Evangelical Dialogue London : Hodder & Stoughton, 1988, pp. 313–320. barne, argudiatu zutenean literalismo biblikoaren ikuspuntutik, zilegizko interpretazioa dela. XX. mendearen hasieran, Cambridgeko Unibertsitateko teologo batzuek, hala nola Basil Atkinsonek, sinismen honen alde egin zuten. Anikilazionismoaren alde dauden teologo ingelesen artean daude Charles Gore gotzaina (1916)Gore, The Religion of the Church Oxford: Mowbray, 1916, pp. 91f., William Temple, Canterburyko 98. artzapezpikua (1924)Temple, W., Christus Veritas London: Macmillan, 1924, p. 209, Oliver Chase Quick, Canterburyko artzapezpikua (1933)Quick O.C., Doctrines of the Creed London: Nisbet, 1933, pp. 257f., Ulrich Ernst Simon (1964)Simon U., The End is Not Yet Welwyn: Nisbet, 1964, pp. 206f. eta G. B. Cairg.Caird G. B., The Revelation of St John the Divine London: A. and C. Black., 1966, pp. 186f., 260

XIX. mendearen erdialdeko mugimendu milerita/adbentistaren eragina izan zuten zenbait kristau-denominazio anikilazionistek. Besteak beste, Zazpigarren Eguneko Adbentistak, Bibliako ikasleak, Kristadelfianoak eta hainbat Eliza Adbenbista kristauek. Gainera, idazle protestante eta anglikano batzuek ere doktrina anikilazionistak proposatu dituzte. Ingalaterrako Elizaren Doktrina Batzordeak 1995ean jakinarazi zuen Infernua "ez-izate osoko" egoera izan daitekeela,betirako torturazko lekua izan ordez.

Anikilazionistek eskrituren exegesian oinarritzen dute euren doktrina, eliza goiztiarraren idazki batzuetan, infernuaren doktrinaren kritika historikoan, eta Jainkoaren Maitasunaren ideian, non gehiegi maite duen bere kreazioa betirako torturatzeko. Euren hitzetan, infernuaren ideia testamentuen arteko aldian juduen espekulaziotik eratortzen dira, filosofia grekoan sortu eta teologo kristauei eragin zien arima hilezkorrean sinesmenetik, baita Erdi Aroko arte grafiko eta irudimentsutik eta poesiatik ere.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Anikilazionismoa
Kategoria:Jehovaren Lekukoen sinismen eta praktikak
Kategoria:Zazpigarren eguneko adbentismoaren teologia