Constance Mayer

Constance Mayer, jaiotzaz Marie Françoise Constance Mayer La Martinière (Chauny, Frantzia,1775eko martxoaren 9a – Paris, Frantzia, 1821eko maiatzaren 26a) frantziar margolaria izan zen, ibilbide distiratsua baina mikatza izan zuen erretratu, gai alegoriko, miniatura eta genero lanen margolaria. 

 Biografia 
Constance Mayer gobernu-ofizial garrantzitsu baten alaba izan zen. Joseph-Benoît Suvee-rekin eta–Baptiste Greuze-rekin ikasi ondoren, pintzelkada leunen estiloa hartu zuen eta maisuen moduko eszena sentimentalak egin zituen. Nahiz eta iritzi objektiboenak zaurituak eta pertsona zaurgarriak pintatu zituen, bere alabek zera esan zuten: "Bertutea, adiskidetasuna eta xalotasuna margotu zituen, eta arimak bere koadroen bidez arnasten zuen " 

 Margolari ibilbidea 
Beldurraren erregealdiko Frantziako Iraultzaren ondoren, gizartea bizimodu lasaiago batean kokatu zen, eta miniaturazko pinturak eta erretratua ezagun egin ziren. Mayerrek emakume eta haurren erretratuak, familiako eszenak, autorretratuak eta aitaren miniaturak margotu zituen. Arrakasta pixka bat lortu zuen, Mayer herritartasun-autorretratua erakusketa erakutsi zuen, bere amaren erretraturako zirriborroa seinalatuz, eta handik aurrera areto guztietan erakutsi zuen. Mayerrek Greuze eta Suveeren ikasle gisa aurkeztu zuen bere lana, jendearentzat onargarriagoa izan zedin. Jacques Louis Daviden estudioan lan egin zuen 1801ean, eta estilo zuzena eta sinplea hartu zuen bere babespean, baina artean eszena sentimentalak ere margotzen zituen.

Pierre-Paul Prud'hon-ekin ikasi zuen 1802tik aurrera, baina ez zuten ohiko ikasle-maisu harremana, zentzu askotan, lankide baitziren gehiago. Biek erakutsi zuten aretoan, eta, Prud'hon ez bezala, berak arte-hezkuntza hobea jasoa zuen, eta Pierre ezaguna zen marrazkian zuen talentuagatik, batez ere konposizio historiko konplexuetan.Elizabeth E. Guffey. Dibujando una línea evasiva: El arte de Pierre-Paul Prud'hon . Prensa de la Universidad de Delaware; 2001. pp. 180-181.

1804. urtetik aurrera, Prud'honek eragin handia izan zuen bere artelanetan, eta, ondoren, bere pinturen esker ona jaso zuen. Egoera horrek 1821 edo 1822 arte iraun zuen, "artistak (Prud'hon) Sorbona elizaren nahiei utzi behar ziela entzun zuen arte ". 

 Eztabaida 
Askotan, artista maskulino ezagunenekin elkartu ziren emakume artisten kasuan bezala, esan zen berak ez zuela berari esleitutako lan guztia egin, eta, Prud'hon-ekin zuen harreman luzearen ondorioz, oraindik ez da zehatz-mehatz ulertzen zer egin zuen batak eta zer besteak. Nahasmendu hori, neurri handi batean, bi artistek hainbat lanetan elkarri lagundu ziotelako gertatu zen: Prud'honek zirriborroaren diseinua eta Mayerrek egin zituen pinturak. Horietako asko bere izenean agertu ziren, baina lanak bilduma publikoetan sartu zirenean, Prud'honi esleitu zitzaizkion. Adibidez, Artizarra eta Cupido lotan, orain Mayerri esleituak, Wallace bilduman Prud'hon esleitu zitzaizkion hasieran.Germaine Greer. La carrera del obstáculo: la fortuna de las mujeres pintores y su trabajo . Tauris Parke Paperbacks; 2 de junio de 2001. pags. 37) 

 Sinadura 
Mayer Pierre - Paul Prud'hon-i konektatuta zegoen. Aipatutakoek elkarrekin lan egin zuten margo-ohial osaeran, dozenaka marrazki ekoitzi zituzten (inoiz ez sinatuak, jakina), eta, gero, beren pinturak inspiratu zituzten. Haren estiloak hain ziren fusionalak, ezen oso zaila baita bereiztea batak bestearen lanean duen eragina, eta alderantziz, Prud'honek lagundu zuen, nahiz eta Mayerrek bere pintura batzuk sinatu zituen; eta bere sinadura, jatorriz, " C. Mayer Pinxit" izan zen. Data jarrita. 1931n Davidi esleitutako pintura bat Kansas Cityko Nelson-Atkins Museoko bilduman sartu zen. Sinadura partzialki berregin zen David izenarekin. Ondoren, zirriborro berri bat jarri zen, eta "Pinxit. /1799".Sofio, S. (2018). How to succeed in the arts without being a man? Handbook for women artists of the 19th century. Revista do Instituto de Estudos Brasileiros, (71), 28-50. 

 Legatua 
Pauline Auzou, Marguerite Gérard, Antoinette Haudebourt-Lescot eta Marie-Denise Villers bezala, Mayer emakume artista arrakastatsuetako bat izan zen Frantziako Iraultzaren ondoren.

Bere lana Emakume Artisten Museo Nazionalak "Bilduma inperiala: Hermitageko Estatu Museoko emakume artistak" lanean erakutsi zuen.Stranahan, CH, "Una historia de la pintura francesa: una cuenta de la Academia francesa de pintura, sus salones, escuelas de instrucciones y reglamentos", Charles Scribner's Sons, Nueva York, 1896 p. 154

 Lan azterketa 
Constance Mayerren Autorretratua aitarekin (C. 1801) margolanak, Jacques Louis Davidek egindako Madame Reacamier emakumearen oso antzera jantzia, bere aita ikusten du, emakumeen hezkuntzaren alde, eta iraganeko artean heziz. Aita eta alaba elkartuak ziren, aristokraziaren gustuetan kategorikoki bereizteko, eta, beraz, mundua ikusteko modu berri bat irudikatzen zuten, non guztientzako hezkuntza aldarrikatzen hasten baitzen, emakumeena barne.Norandi, E. (2015). ¿Cómo se vestían las pintoras?: indumentaria y ornamentación en el autorretrato femenino (siglos XVI-XX). 

Iruditegia

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Lyondarrak
Kategoria:Parisen hildakoak
Kategoria:Emakume suizidak
Kategoria:Emakume margolariak
Kategoria:Frantziako margolariak
Kategoria:XIX. mendeko Frantziako margolariak