Erich Hartmann

Erich Alfred Hartmann, "Chico" (alemanez, Bubi) ezizenaz bere kide alemaniarrengatik eta "El Diablo Negro" (alemanez, Der Schwarze Teufel) bere aurkari sobietarrengatik (Weissach, Baden-Wurtemberg, Weimarko Errepublika, 1922ko apirilaren 19a - Weil im Schönbuch, Baden-Wurtemberg, Alemania; 1993ko irailaren 20a) alemaniar ehiza-pilotua izan zen Bigarren Mundu Gerran, hegazkingintzako onena izan zen.3 Hegan egin zuen 1404 misiotan eta 825 borrokalditan parte hartu zuen. 352 hegazkin aliatu — 345 sobietar eta 7 estatubatuar — bota zituzten Luftwaffen. Gerran zehar, hamalau lurreratze egin behar izan zituen ehizarekin, eraitsitako etsaien aireontzien zatien talkak edo akats mekanikoen erruz jasandako kalteen ondorioz. Ez zuten inoiz eraitsi edo lurreratzera behartu etsaien suaren ondorioz. 

Hartmann planeatzaile-pilotua izan zen gerra aurretik, Luftwaffe-n izena eman zuen 1940an eta ehiza-pilotuaren prestakuntza osatu zuen 1942an. Jagdgeschwader 52 (52. ehiza-hegala) delakora bidali zuten ekialdeko frontean, eta Alemaniako aireko armadako pilotu trebatuenetako batzuen begiradapean zerbitzatzeko zortea izan zuen. Horri esker, berehala hobetu zituen bere taktikak eta garaipen kopurua, 1944ko abuztuaren 25ean Burdinazko Gurutzeko Zaldunaren Gurutze ospetsua Haritz, Ezpata eta Diamanteen Hostoekin lortu zuena, aireko 301 garaipen egiaztatuz. Hartmanni eman ziotenean, Alemaniako kondekorazio militar gorena zen.

Erich Hartmannek bere 352 garaipena lortu zuen eta azkena 1945eko maiatzaren 8ko eguerdian, gerra amaitu baino ordu batzuk lehenago. Gainerako Jagdgeschwader 52rekin batera, Estatu Batuetako Armadari amore eman zion eta ondoren Armada Gorriaren esku utzi zuten. Alemaniako Errepublika Demokratikoko Herri Armada Nazionalaren zerbitzura sar zedin presionatzeko ahaleginean, gerra krimen faltsuengatik epaitu eta kondenatu zuten, nahiz eta bere epaia Errusiako auzitegi batek hil ondoren baliogabetu zuen, auzipetze maltzur gisa. 25 urteko bortxazko lanetara kondenatu zuten, eta 10 urte eman zituen Sobietar Batasuneko hainbat preso eta gulagetan, 1955ean askatu zuten arte.

1956an, Hartmann Mendebaldeko Alemaniako Bundeswehr-eko Luftwaffe sortu berrian sartu zen, eta Jagdgeschwader 71 «Richthofen» delakoaren lehen komandantea izan zen. Bundeswehr garaia baino lehen utzi zuen 1970ean, neurri handi batean Luftwaffe-k F-104 Starfighter ehizaren aurka egin zuelako eta gai horren inguruan nagusiekin izandako liskarren ondorioz. Bere azken urteetan, bere karrera militarra amaitu ondoren, hegaldi zibilen instruktore bihurtu zen. Erich Hartmann 1993ko irailaren 20an hil zen 71 urterekin.

 Hasierako Urteak 
Erich Hartmannek Txinako Changsha hirian eman zituen bere bizitzako lehen urteak. Han, aita Alfred Hartmann medikua zen, eta Lehen Mundu Gerraren ondoren Alemania astindu zuen depresio ekonomikotik ihes egiteko emigratu zuen. Han bizi izan zen familia 1928an Alemaniara itzuli zen arte, Txinako Gerra Zibilaren ondorioz.

Hartmannek Luftwaffe-ko planeatzaileen entrenamendu-programan parte hartu zuen, berreraikitzen hasi orduko, non hegan egiten ikasi baitzuen, hegaldi-irakaslea zen amaren agindupean. Hartmann-tarrak beren planeagailuaren jabe ziren, baina egoera ekonomiko txarrak saltzera behartu zituen. 1933an naziak boterera iritsi zirenean, hegaldi eskolak sustatu ziren planeagailuan, eta Hartmannen amak eskola bat sortzen lagundu zuen. 1936. urterako, Erich Hartmann, 14 urte besterik ez zituela, planeatzaileen hegaldi-irakasle bihurtu zen.

 Luftwaffe-n Hasiera 
thumb
1939an Hartmannek pilotu hegazkinlari lizentzia lortu zuen eta bere entrenamendu militarra 1940ko urriaren 1ean hasi zuen Luftwaffeko zenbait zentrotan, besteak beste, Neukuhreneko (Ekialdeko Prusia) "10. entrenamendu erregimentuan" eta Berlingo "Aireko Gerra Eskolan". Messerschmitt Bf 109 hegazkina hegan egiten ikasi zuen. Hegazkin horrekin lortuko zituen bere garaipenak, Zerbst-eko ehiza-pilotuentzako eskolan.

Bere entrenamendu aurreratua amaitzean, Hartmann 1942ko urrian Jagdgeschwader 52 (JG52) delakora izendatu zuten, historiako aireko borrokako unitaterik arrakastatsuena bihurtu zena. JG52an, Hartmannek gerrako asto garrantzitsuenetako askorekin hegan egiteko onura izan zuen. Urriaren 14an egin zuen lehen borroka-misioa, Paule Rossmannen eskolta gisa hegan eginez (93 garaipen). Misioa desastrea izan zen Hartmannentzat. Bere buruzagiaren aginduei jaramonik egin gabe, sobietar formazio bati eraso zion, eta, tiroak huts egin zuenean, etsaiez inguratuta aurkitu zen, eta ihes egin behar izan zuen hodeien artean ezkutatuz. Azkenean, bere hegazkina gasolinarik gabe geratu zen, eta nahitaez lurreratu behar izan zuen. 1942ko azaroaren 5ean lortu zuen lehen aire-garaipena, Ilyushin Il-2 Shturmovik bat eraitsita. 1942an garaipen bakarra lortu zuen.

Hartmann 7./JG52 zenbakira izendatu zuten, Walter Krupinskiren eskolta izateko (197 garaipen). Krupinski izan zen "Bubi" ezizena eman ziona, zeinarekin bizitza osoan ezaguna izango baitzen, eta baita ere irakatsi ziona pazientzia izaten eta etsaiarengandik distantzia laburrera egon arte itxaroten, sua ireki baino lehen. 1943ko uztailaren 7an zazpi hegazkin eraitsi zituen egun bakar batean, Kurskeko guduan gertatu ziren aireko borroka masiboetan. Abuztu hasieran 50 garaipen lortu zituen eta hilabetean 48 garaipen gehiago lortu zituen. Irailean Staffelkapitän (eskuadroiko burua) izendatu zuten./JG52

 Harrapatu eta ihes etsaien lerroen atzean 
1943ko abuztuaren 19an, Hartmannen eskuadroiak kontraeraso bat babesteko agindua jaso zuen Ju-87 Stukasekin, Hans-Ulrich Rudelen gidaritzapean. Borrokan zehar, Hartmannek bi hegazkin etsai eraitsi zituen, baina bere biktimetako baten fuselajearen puskek bere hegazkina jo zuten, etsaien lurraldean lurreratzera behartuz. Hartmannek ikusi zuenean soldadu sobietarrak hurbiltzen ari zirela hura harrapatzeko, barne-zauriak izan zituelako itxurak egin zituen. Soldadu errusiarrek ohatila batean jarri zuten eta kamioi batera igo zuten eramateko. Sobietar zutabeari, ordea, Rudelen Stukek eraso zioten, eta nahasmenean Hartmannek kamioiaren atzealdetik salto egin zuen eta ekilore eremu batean ezkutatu zen, bere jarraitzaileak galtzea lortuz. Ilundu arte ezkutatu eta alemaniar lerroetara itzultzeari ekin zion. Zelatari alemaniar batera iritsi zenean, postuko soldaduetako batek tiro egin zion, baina balak prakak zeharkatu zizkion zauritu gabe.

Urrian 33 garaipen gehiago lortu zituen Hartmannek eta 1943ko urriaren 29an, guztira 148 garaipen lortuz, Burdinazko Gurutzeko Zaldun Gurutzea irabazi zuen. 159 garaipenekin amaitu zuen urtea.

 Deabru Beltza 
1944ko urtarrilean eta otsailean Hartmannek 50 garaipen lortu zituen 60 egunetan. 1944ko ikasturtean Hartmannek 172 garaipen aldarrikatu zituen, guztira bere lagun Wilhelm Batz bakarrik gaindituz. Kopuru ikaragarri horrek susmoak sortu zituen Luftwaffeko goi agintariaren eta bere garaipen eskaeren artean. 1944ko martxoaren 2an 202ko garaipena lortu zuen. Elezahar baten arabera, garai honetarako, sobietarrak ere Hartmannen lorpenak nabaritzen hasi ziren. Hartmannen irrati-kodea, "Karaya 1", etengabe entzuten zen bere lagunei bere eraispenak egiazta zitzaten ohartarazten, eta beti legenda honen arabera, sobietar agintari gorenak 10.000 errubloko saria eskaini zion hura hil zuen pilotuari. Hala ere, sobietarrek ez zuten inoiz pilotu alemaniarren lorpen indibidualekiko interesik izan, eta ez zuten inoiz inolako saririk eskaini gerran arerioen alde. Gerra Hotzaren amaieran eta, horren ondorioz, irekitasuna, pilotu beterano sobietarrek alemaniar aseen baieztapenen berri izatea da.

Hartmannek garai hartan hegan egiten zuen Messerschmitt Bf 109 hegazkinak punta beltzez margotua zuen tulipan moduan. Kabinaren ondoan, gainera, "Ursel" izeneko gezi batek zeharkaturiko bihotz bat zegoen (bere emaztegai Ursula eta emazte izango zenaren goitizena), eta bihotzaren azpian "Karaya" hitza zegoen idatzita, Hartmannen eskuadroiaren izena. Fuselajearen zenbakia "1" zen, eskuadroiko burua zelako. Marka bereizgarri horiek guztiek Hartmannen hegazkina Sobietar Batasuneko pilotuei ezagutarazten zieten, eta hauek Txerniye Chort ("Deabru Beltza") izena eman zioten puntaren tulipa beltzagatik. Hartmannen buruak eskainitako sariak ez zituen pilotu sobietarrak motibatzea lortu, hegazkina punta beltzez ikustean sarritan borroka saihesten baitzuten. Ondorioz, Hartmannen garaipen kopurua eta bere batasuna gutxitzen hasi ziren, eta horrek Hartmann behartu zuen bere hegazkineko tulipa beltza kendu eta bere taldekideek bezala margotzera. Pintura aldatu eta hurrengo bi hilabeteetan, Hartmannek 50 garaipen gehiago lortu zituen.
1944ko martxoan, Gerhard Barkhorn, Walter Krupinski eta Johannes Wieserekin batera, Berchtesgadenen aurkezteko eta Adolf Hitlerrengandik Burdinazko Gurutzeko Zaldunaren Gurutzerako haritz-hostoak jasotzeko deitu zuten Hartmann. 

1944ko maiatzean, Hartmannek Estatu Batuetako Armadako Aire Indarren bi P-51 Mustang eraitsi zituen Bukaresten (Errumania), eta bi hegazkin horiek izan ziren sobietarrak ez ziren lehen biktimak. 1944ko ekainaren 1ean, Hartmannek lau P-51 Mustang eraitsi zituen egun bakar batean Ploieyti gainean. Hilabete horretan bertan, beste bi P-51 bota ondoren, zortzi ehiza-hegazkin estatubatuarrek eraso egin zioten bere patruilari. Hartmannek kontatzen du borrokan P-51 bat zuela begian lerrokatuta, baina katua sakatzean muniziorik gabe geratu zela entzun zuela. Egoera okertzeko, bere hegazkina gasolinarik gabe geratu zen eta jausgailuan salto egin behar izan zuen. Poliki-poliki lehorrera flotatzen ari zela, AEBetako hegazkinek zirkuluetan hegan egin zuten bere inguruan, eta bazirudien bat lerrokatzen ari zela tiro egiteko, eta horrek izutu egin zuen Hartmann. Pilotua, ordea, eskuaz agurtu zuen.

 Diamaneak 
1944ko abuztuaren 17an 274 bere garaipena lortu zuen, gerrako emakume arrakastatsuena bihurtuz, Gerhard Barkhornek ordura arte zeraman zenbakia pasatuz. Erich Hartmannek 300 garaipeneko marka gainditu zuen 1944ko abuztuaren 24an, hamaika hegazkin bota baitzituen bi misiotan, eta guztira 301 garaipen lortu zituen. Hermann Göringen aginduz, Hartmannentzat hegaldi-debekua ezarri zen, Göring beldur baitzen moral sobietar eta alemaniarrarengan izango zituen ondorioez, baldin eta Hartmann borrokan eraisten bazuten. Ondoren, debeku hori bertan behera geratu zen Hartmannen beraren ahaleginei esker. 300 garaipenetik gora zituela-eta, Hartmanni Burdinazko Gurutzeko Zaldunaren Gurutzerako diamanteak eman zizkioten, berriz ere Wolfsschanzeko Führerrak berak. 27 soldaduk bakarrik jaso zituzten diamanteak gerra osoan. Hartmannek kontatzen duenez, Hitlerrekin izandako elkarrizketan esan zuen gerra "militarki galduta" zegoela, eta Luftwaffe-n Hans-Ulrich Rudel bezalako eta bera bezalako gizon gehiago egotea nahi zuela.
thumb
Hartmann Adolf Galland "Ehizako jeneralak" deitu zuen Berlinera, Hartmann Messerschmitt Me 262 erreakzio-hegazkina hegan egiteko prestatzen ari zen "adituen" eskuadroira eramateko agindua eman baitzuen. Hartmannek Gallandi eskatu zion ez eramateko, bere unitatearekin geratu nahi baitzuen. Gallandek, pilotuen arteko laguntza eta unitateekiko leialtasuna beti estimatzen zituenak, transferentzia agindua eta Hartmannentzako hegaldi debekua bertan behera utzi zituen, Bad Wiesseen atseden bat emanez. Han, 1944ko irailaren 10ean, Hartmann bere neska-lagunarekin ezkondu zen haurtzarotik, Ursula "Ursel" Paetschekin. Ezkontzaren lekukoak Barkhorn eta Batz izan ziren.

 Amore eman 
1945eko otsailaren 1etik 14ra, Hartmann I/JG53 taldeko komandantea izan zen, Helmut Lipfertek ordezkatu zuen arte. Martxoan, Adolf Gallandek bigarren aldiz eskatu zion Hartmanni Messerschmitt Me 262 hegaldia egiten zuten unitateekin bat egiteko. Hartmann Heinrich Bär-en agindupean joan zen bihurketa-programara, eta Gallandek Hartmann Gallandek berak agintzen zuen JV 44 unitate mitikoan sartzea nahi zuen. Iturri batzuen arabera, JG52arekin geratzeko azken erabakia Hermann Grafek telegrama bidez egindako eskaera baten ondorio izan zen. JG52arekin, Ekialdeko Frontean dagoen batasunarekin, jarraitzeko erabakiak ondorio larriak izango lituzke Hartmannen bizitzan. I/JG52 taldeko komandante egin zuten eta 1945eko apirilaren 17an 350 garaipena lortu zuen.

Hartmannek Hans Seidemann jeneralaren agindu zuzen bat desobeditu zuen, Graf eta bera britainiar sektorera hegaz zitezen, errusiarrek harrapatuak izan ez zitezen, gainerako batasuna bere kasa utzita. Hartmannek bere batasunarekin jarraitu zuen, eta gerraren azken egunean, 1945eko maiatzaren 8an, bere azken garaipena lortu zuen, 352an, Yak-9 bat eraitsi zuenean Brnotik gertu, Txekiar Errepublikan. Ondoren, Hartmannek eskuadroiko 25 hegazkinak eta munizio guztia suntsitzeko agindu zuen. I/JG52 eremuan zegoen Estatu Batuetako Armadako Infanteriako 90. Dibisioak amore eman zuen.

 Gatibu 
1945eko maiatzaren 24an, Estatu Batuetako armadak sobietarren esku utzi zuen Hartmann, Yaltako Konferentziaren akordioei jarraituz, sobietarren aurka borrokatu zuten soldadu alemaniarrek amore eman behar zutela zehazten zuena. Hartmannek JV 44rekin bat egin izan balu, akordio hau ez zitzaion aplikatuko, JV 44 unitateak mendebaldeko aliatuen aurka bakarrik borrokatu baitzuen.

Sobietarrak saiatu ziren Hartmann konbentzitzen laguntzeko eta berarekin preso zeuden beste ofizial batzuk zelatatzeko. Uko egitean, tratu txarrak jaso zituen eta konfinamendu bakartian jarri zuten. Behin eta berriz galdekatu zuten Messerschmitt Me 262ri buruz, baita emaztearen bizitza mehatxatuz ere. Komunismora bihurtzeko saiakera sotilak ere izan ziren, eta Ekialdeko Alemaniako Aire Armadako postu baten eskaintzak.

Hartmann laguntzaile bihurtu ezin zenez, sobietarrek gerra krimenak leporatzea erabaki zuten. Brjansk herrian 780 zibil hiltzea, ogi fabrika bati erasotzea eta sobietar herriaren 352 hegazkin "garesti" suntsitzea leporatu zioten (benetan 345 ziren, 7 garaipen USAFen aurka izan baitziren). Hartmannek ez zuen errurik onartu eta 25 urteko bortxazko lanetara kondenatu zuten. Uko egin zion lan egiteari, eta konfinamendu bakartian jarri zuten. Preso batzuk matxinatu eta askatu egin zuten, baina behin matxinada itota, beste bost hilabete eman zituen bakarrik. Bere gatibutasunean bere semea hil zen, inoiz ikusi ez zuena.

Errusiar gulagetan hamar urte eta erdi gatibu egon ondoren, azkenean 1955ean askatu zuten, Mendebaldeko Alemaniako gobernuak eta Sobietar Batasunak Sobietar Batasuneko azken gerra-preso alemaniarren askapenerako klausulak jasotzen zituen merkataritza-trukerako akordio bat lortu zutenean.

1997an, Errusiako gobernuak, Sobietar Batasunaren oinordeko legalak, Erich Hartmann bere aurkako kargu guztietatik salbuetsi zuen, bere kondena legez kanpokoa izan zela onartuz.

 Gerraosteko karrera militarra eta erretiroa 
Erich Hartmannek Mendebaldeko Alemaniako Luftwaffe-n (Bundeswehr) izena eman zuen, eta bertan gerraosteko erreakzio-hegazkinen lehen unitatearen agintea eman zioten, Jagdgeschwader 71 "Richthofen" izenekoa. Unitatea F-86 Sabre hegazkinez hornitu zen, Kanadako F-86 Sabre bertsioa, Hartmannek gerran erabilitako tulipan beltzaren diseinuan puntarekin margotu zirenak.

Neuer Friedhof Weil im Schönbuch - Erich Hartmann1.jpg

Ondoren, JG71 "Richthofen" Lockheed F-104 Starfighter hegazkinez hornitu zen. Hartmannek gogor eta publikoki egin zuen hegazkin hori hartzearen aurka, segurtasunik gabea eta gaizki diseinatua zelakoan. Hegazkinaren aurka egoteak zailtasun handiak ekarri zizkion bere nagusiei, eta ezinezkoa egin zitzaion komandante izaten jarraitzea. 1970ean erretiratu zen bizitza militarretik. F-104 autoen errekor operatiboak Hartmannen iritzia baliozkotu zuen, hegazkinak 282 istripu izan baitzituen eta 115 pilotu hil ziren Luftwafferekin (Bundeswehr) lanean egon zen bitartean.

Hegaldi irakasle gisa lan egin zuen Adolf Galland buru zuen hegaldi talde akrobatiko batekin elkartu aurretik. Gaixotasun baten ondoren, taldea utzi eta hegaldia irakasten hasi zen berriro.
Erich Hartmann, historiako abiazioko as gorena, 1993ko irailaren 20an hil zen, 71 urte zituela. 

 Borroka-taktikak eta ebaluazioa 
Hans-Joachim Marseille ez bezala, tiratzaile handia eta deflexio tiroaren maisua baitzen, Hartmann ehiztari peto-petoa zen, bere harrapakina zelatatzen eta harrapatzen zuena. Bere esanetan, biktimen % 80 eraitsita erori ziren, erreakzionatzeko denborarik izan gabe. Bere Messerschmitt Bf 109ren motorraren botereaz eta bere abiadura azkarrean aprobetxatzen zuen distantzia azkar laburtzeko, etsaien hegazkinetik 200 metro baino gutxiagora zegoenean soilik sua irekiz ahalik eta kalte handiena eragiteko. Gero, erasoaren harridurak sortzen zuen nahasmenaz baliatzen zen kontaktua hausteko, etsaiak antolatu baino lehen. Borrokarako taktika hau Walter Krupinskiren eskolta bezala ikasi zuen, metodo hau bultzatzen zuena.

Teknika eraginkorra zuen, baina arrisku batzuk zituen. Behin baino gehiagotan, etsaien hegazkinetatik supean askatzen ziren piezek Hartmannen hegazkinaren aurka jo zuten, hura kaltetuz eta nahitaezko lurreratzeak egitera behartuz. Hartmann ez zen Hans-Ulrich Rudel bezain ausarta, baizik eta kontu handiz ibiltzen zen, eta nahiago zuen garaipen bakarra lortu, alferrikako arriskuak hartzea baino. Bere bizitza osoan oso harro egon zen bere bizkartzainak ez zirelako hil berarekin hegan egin zuten bitartean. Bere borroka kredoa zen: "Ikusi - Erabaki - Eraso - Hautsi kontaktua". Hartmannentzat pirueten borrokak ("dogfight" ingelesez; "Kurvenkampf" alemanez) "denbora galtzea" ziren.

Hartmannek aldarrikatutako aireko garaipen kopurua historialari anglosaxoiek zein sobietarrek lehiatu dute. Hala ere, datuen azterketa objektibo batek agerian uzten du Hartmannek eskatutako garaipenak, parte hartu zuen aireko borroken kopuruaren proportzioan, apala dela Luftwaffeko dozenaka piloturen eta aliatuen aire indarren garaipen erreklamuekin alderatuz gero. Hartmannen lasterketako gertaera harrigarriena ez da bere garaipen kopurua, baizik eta gerran eta 825 aireko borroketan ez zela behin ere zauritu, 14 lurreratze egin behar izan arren. Bigarren Mundu Gerrako alemaniar pilotu onenetako eta talentudunenetako asko hil ziren edo zaurituak izan ziren eta borrokaz kanpo jarri ziren hilabete eta urteetan, Hartmannena baino garaipen/borroka proportzio askoz handiagoa izanik. Pilotu aliatu anglosaxoi arrakastatsuenek ez zuten inoiz, ezta urrunetik ere, Hartmannek parte hartu zuen aireko borroken kopurua pilatu, eta misio kopuru jakin batzuk lortu ondoren, borroka-misioak egitetik libratzen zituen txandakatze-sistema bat izateko luxua zuten. Pilotu alemaniarrek, ordea, hegan egin behar izaten zuten, hitzez hitz, borrokan hil arte, eta, beraz, haien garaipenak bizitza luzeak mugatzen zituen.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 
Berger, Florian (2006). Mit Eichenlaub und Schwertern. Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges. Selbstverlag Florian Berger. {{ISBN|3-9501307-0-5}}.
Deac, Wil (1998). "Air War 's Top Ace" in WWII Air War The Men The Machines The MissionCowles Enthusiast Media. {{ISBN|1-55836-193-6}}.
Fellgiebel, Walther-Peer (2000). Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939-1945. Friedburg, Alemania: Podzun-Pallas. {{ISBN|3-7909-0284-5}}.
Hartmann, Ursula & Jäger, Manfred (1992). Ace Erich Hartmann borrokalari alemaniarra. Schiffer Publishing Ltd... {{ISBN|0-88740-396-4}}.
Jackson, Robert (1978). Bigarren Mundu Gerrako borrokalaria. Corgi Books.
Kaplan, Philip (2007). Luftwaffeko Aces borrokalaria WWII Mundu Gerran. Auldgirth, Dumfriesshire: Pen & Sword Aviation. {{ISBN|1-84415-460-2}}.
Kurowski, Franz (1996). Luftwaffe Aces. J.J. Fedorowicz Inc. {{ISBN|0-921991-31-2}}.
Murawski, Erich (1962). Der deutsche Wehrmachtbericht 1939 - 1945, vom 1.7.1944 bis zum 9.5.1945. Schriften des Bundesarchivs 9. Boppoard am Rhein: Harald Boldt Verlag.
Patzwall, Klaus D. & Scherzer, Veit (2001). Das Deutsche Kreuz 1941 - 1945 Geschichte und Inhaber Band II. Norderstedt, Alemania: Verlag Klaus D. Patzwall. {{ISBN|3-931533-45-X}}.
Sims, Edward H. (1982). Jagdflieger Die Grossen Gegner von Einst. Stuttgart, Alemania: Motorbuch Verlag. {{ISBN|3-87943-115-9}}.
Spick, Mike (1996). Luftwaffe Fighter Aces. Ivy Books. {{ISBN|0-8041-1696-2}}.
Toliver, Raymond F. & Constable, Trevor J. (1985). Holt Hartmann vom Himmel! Stuttgart, Alemania: Motorbuch Verlag. {{ISBN|3-87943-216-3}}.
Toliver, Raymond F. & Constable, Trevor J. (1986). Alemaniako Zaldun Ilehoria. McGraw-Hill. {{ISBN|0-8306-8189-2}}.
Weal, John (2003a). Bf109 Aces, Errusiar Frontekoa. Oxford: Osprey Publishing Limited. {{ISBN|1-84176-084-6}}.
Weal, John (2004). Jagdgeschwader 52 The Experten. Oxford: Osprey Publishing Limited. 

Kategoria:Alemania
Kategoria:Alemaniako jeneralak
Kategoria:Bigarren Mundu Gerrako alemanak
Kategoria:Naziak
Kategoria:Hegazkinak
Kategoria:Hegazkin militarrak
Kategoria:Hegazkin zibilak
Kategoria:Hegazkin istripuak
Kategoria:Messerschmitt Bf g6
Kategoria:Messerschmitt aireontziak
Kategoria:1940
Kategoria:1945
Kategoria:1939
Kategoria:1944