Javier Ángel Figueroa Larraín

Javier Ángel Figueroa Larraín (Txileko Santiago, 1862ko urtarrilaren 17a – ibid., 1945eko ekainaren 26a) txiletar abokatua, epailea eta politikaria izan zen.

 Familia eta ikasketak 
Francisco de Paula Figueroa Araozen eta Rosalía Larraín Echeverríaren semea, Emiliano Figueroa presidentearen anaia nagusia.

1871n San Inazioko kolegioan sartu zen ikasketak egitera, eta gero Txileko Unibertsitateko Zuzenbide Fakultatean lizentziatu zen: Zuzenbide zibil eta komertzialaren azterketa konparatua tesiarekin.

1882an abokatu zin egin zuen eta gero Inés Arrieta Cañasekin ezkondu zen, eta harekin bost seme-alaba izan zituen.

 Karrera publikoa 

 Hasierak eta presidentetzarako hautagaia 1915ean 
Bizitza publikoan bere anaia batzuen konpainian sartu zen, Txileko Alderdi Liberalean izena emanda, eta Errepublikako presidente izateko hautagai izango zen.

Kongresuan izan zuen ospea eta ministro gisa izandako ibilbideagatik, Aliantza Liberalak, ideologia liberalaren alderdiak biltzen zituena, fakzio horretako hautagaia aukeratu zuen 1915eko presidentetzarako hauteskundeetan.

Hauteskunde horietan Juan Luis Sanfuentes Andonaeguiren aurkako lehiakide izan zen, "Txileko parlamentarismoaren aita" goitizena, eta azkenean hauteskundeak irabazi zituena. Hauteskunde horiek nabariak izan ziren, Figueroaren hautagaitzak boto-emaileak baino boto gehiago izatera iritsi zirelarik, botoen beherapena dela eta, Sanfuentes presidentetzara sartu zen, Figueroak boto bakarragatik galdu zuen.

Figueroa bizitza publikoan jarraitu zuen liberalismoaren baitan, alderdi bakar baten inguruan liberalen batasunaren sustatzailea izan zelarik.

 Ministro eta Auzitegi Goreneko presidentea 
Batez ere nekazaritza administrazioen arduraduna, 1920an sartu zen Auzitegi Gorenean. 1925ean, bere anaia Emiliano presidente hautatu zutenean, gorteko presidentetza hartu zuen; bere lanak garai hartako nahasmendu politikoaren itzala izango zuen, 1927an gorenera iritsiko zena.

1927an, Emiliano Figueroaren gobernua krisian zegoen Carlos Ibáñez del Campo ministroaren figura hazi zela eta, horrek botere exekutiboa areagotzen nahian, Botere Judiziala bereganatzen saiatu zen, eta Javier Ángelek ministro horren aurka jarriz erantzun zuen. Handik egun batzuetara, Ibáñezek, Barneko saila kontrolatzen zuenak, Buenos Aires Argentinara erbestera bidali zuen  eta kargu horretan ordezkoa proposatu zuen; Emiliano Figueroak, anaiaren erbesteratzeari erantzunez, presidentetza utzi zuen, Ibáñezek bere gain hartuz, gero hauteskunde azkarretan berretsiko zutena.

Ibáñezen gobernua erori ostean, Figueroa herrialdera itzuli zen, eta Juan Esteban Montero presidenteak Botere Judiziala demokratikoki berrezarri zuenean, Figueroa erakunde horren agintea berreskuratu zuen. Kargu horretan 1932ra arte iraungo zuen, Abraham Oyanedelek ordezkatu zuen arte, data berdinetan Montero bota zuen gobernua erori zenean, Oyanedelek nazioaren agintea bere gain hartu zuen oinordeko konstituzional gisa, Antofagasta-Concepción goarnizioaren barneko altxamendu zibil baten ondorioz.

 Barne ministroa eta azken urteak 
Oyanedel onartuta, Figueroa Txileko Barne ministro izendatu zuten. Kargu horretan, bere ministerioa arduratu zen Montero bota zuen altxamenduaren osteko lehen hauteskunde demokratikoak antolatzeaz.

Urte berean kargua utzita, bere bizitza publikoa amaitu zuen Josefina Martinez Ospitaleko zuzendari gisa arituz. 1945ean hil zen oraindik erakunde horren agintepean.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Txileko Unibertsitateko ikasleak
Kategoria:Txileko diputatuak
Kategoria:Txileko Gerra eta Itsas ministroak
Kategoria:Txileko presidentetzarako hautagaiak
Kategoria:Txileko Barne ministroak
Kategoria:Euskal txiletarrak