Nedićen Serbia

Bigarren Mundu Gerra|a1 bandera=Flag_of_Yugoslavia_(1918%E2%80%931941).svg|biztanleria=3 810 000 biz.|eremua=51.000|gert3=Partisanoen aurkako porrota|gert3 data=1944ko urriaren 4a|mapa=Serbia 1942.svg|mapa testua=Nedič-en Serbia 1942an Bigarren Mundu Gerran}}Nedić-en Serbia, Serbiako Salbazio Nazionaleko Gobernua bezala ere ezaguna, Serbia okupatuan Bigarren Mundu Gerran alemaniar okupatzaileek sortu zuten Quisling gobernu txotxongiloaren organo zentralaren izena da . Salbazio Nazionalaren Gobernua 1941eko abuztuaren 29an eratu zen eta Serbiako Quislin-en aurreko administrazioa ordezkatu zuen Komisarioaren Administrazioa deitzen zena .

Milan Nedić jeneralaren gobernua , okupazio aldi osoan, de facto Serbiako Komandante Administratibo Militarraren Lurraldea () Alemaniako administrazio militarraren menpe egon zen. Alemaniako administrazio militarra 1941ean sortu zen, Jugoslaviako Erresumaren inbasioaren ostean. Kroaziako Estatu Independenteak (NDH) ez bezala , alemaniarrek ez zioten inoiz nazioarteko aitorpenik eman okupatutako Serbiako erregimen txotxongiloari okupazio osoko herrialde baten estatusa emateaz gain, zeinaren erregimenak harreman diplomatiko ofizialak izan ezin zituenarekin. Ardatz-potentzia. Salbazio Nazionaleko Gobernuaz gain, barneko beste indar kolaborazionistek Serbia okupatuaren lurraldean jardun zuten, hala nola Serbiako Boluntarioen Gorputzaren alderdiko armadak, Serbiako Estatuko Guardiak eta Serbiar Chetnik Komandoa.

 Salbazio Nazionaleko Gobernua eratzea 
Komisarioaren Administrazioa desegin ondoren , Belgradeko Alemaniako funtzionarioek Serbiaren gaineko kontrola indartuko zutela eta jendearen atsekabea murriztuko zutela uste zuten Serbiako gobernu indartsuago bat osatuz, Alemaniako okupazio agintaritzaren menpe egongo zena. Funtzionarioek horren berri eman zioten Hitlerri, eta hark agindu zizkieten Serbiako gobernu berria eratzeko baldintzak.

Gobernu berri bat osatzeko lehen proposamenak Milan Aćimović- eko Komisarioaren Administrazioa desegitearen ostean etorri ziren . Gobernuaren hezkuntzarako proposamena saio bateratu batean egin zuten Đura Dokić , Lazar Marković , Kosta Kumanudi doktorea , Velibor Jonić , Dimitrije Ljotić , Mihailo Olćan , Serbiako Zientzien Errege Akademiako presidentea, Aleksandar Belić doktorea eta Aleksandar-Cincar Marković .

Hasieran, Dimitrije Ljotić proposatu zuten lehen ministro izateko. Ljotićek eskerrak eman eta gomendatu zizkion Milan Nedić , jendearen artean aginte handia zuena. Nedicek hasiera batean ezezkoa eman zion. Lehenik eta behin, Milan Aćimović , Aleksandar Belić eta Velibor Jonić bere apartamentura etorri ziren iritziz aldatzeko konbentzitzeko. Geroago, Dunkelmann jeneralaren alemaniar ahaldun nagusia , Harald Turner doktorea , ere etorri zen.

Nedićek aitzakia jarri zuen zaharra zela eta doluz, familiako tragedia bat gertatu zelako. Hainbat bileraren ostean, Serbiako Gobernuko presidente kargua onartzea onartu zuen, eta hark «Salbazio Nazionaleko Gobernua» deitu zuen. Hain zuzen, Raka Tomović historia irakaslearen hitzen arabera, Nedić gobernuak kudeatzen zuen Serbiako lurraldea onartu ezean Bulgaria eta Kroazia Estatu Independentearen artean banatuko zela mehatxatu zuten. Bi estatu hauek okupazioan serbiarren aurka egindako krimenak kontuan hartuta, hori gerta ez dadin, Milan Nedic lehen ministro izatea onartu zuen. 

Alemaniako jeneralaren aurrean zina egin aurretik, kontsulta bat egin zuen bere apartamentuan 1941eko abuztuaren 28an . non nabarmendu zuen etorkizuneko gobernuak izaera salbatzailea izango duela nagusiki serbiar herriarentzat, iraultza komunistaren eta Draža Mihailović txetnikaren eta Serbiako mendebaldeko partisanoen arteko gatazkaren "errota"-pean dagoena, gero eta gehiago aldarrikatzen duena. errugabeen bizitza egunero.

Milan Nedic-ek gobernu bat ezartzea onartu zuen alemaniarrek Kosta Pećanac konbentzitu ondoren, bere burua eta bere destakamenduak okupazio erregimenaren esku jartzeko. 

Pertsona errespetatuenen laguntza jaso zuenean, hurrengo egunean Dunkelman jeneralarengana joatea eta zina egitea erabaki zuen Nedicek. Salbazio Nazionalaren Gobernua eratu baino lehen, eta bere lanaren baldintza gisa, Milan Nedic-ek idatzizko eskakizunak aurkeztu zizkion Heinrich Dunkelmann Aire Armadako jeneral alemaniarrari , bere apartamentuko azken elkarrizketan, bere aholkulariekin batera. Irakurri zuten:

 Serbiako gobernu bat eratu dadila, lurralde honetako estatuaren eta serbiar herriaren afera guztiak kudeatzen dituena, Serbiako Komandante Militarraren zaintzapean;
 Serbiako Gobernuari indar armatuak ematea, eta horiek gabe ezin daitezkeen ordena eta bakea bermatu herrialdean, hots:
 Gendarmeria 10.000 Gendarmeraino;
 Serbiako adinekoek osatutako eta agindutako unitate nazionalei laguntzea, zeinen indarra -30.000 arte- Serbiako gobernuaren benetako beharrak eta Serbiako Komandante Militarraren onespenak zehaztuko baitute;
 "a" eta "b" azpian dauden armak eta munizioak Serbiako Komandante Militarra Jugoslaviako Armadari konfiskatutako armetatik beharrezko kantitatean;
 Alemaniako gerrako presoei horrela laguntzea;
 Presoak, mediku-azterketek gaixorik eta ezindutzat jota, Serbiako etxeetara askatu behar zirela;
 55 urtetik gorako gerrako preso guztiak esklabotasunetik askatu ditzatela;
 Herrialdearen berreraikuntzarako beharrezkoak diren presoak askatzea, zeinen jokabide leialagatik gobernuak ardura osoa izango baitu;
 Alemanian gure presoen elikadura hobetzea Serbiatik Serbiako gobernuaren ardurapean beharrezko hornidurak bidaliz.
 Serbiako egungo muga ekonomiko eta administratiboak hobetzea, dagozkien lurraldeak alemaniar tropek balizko okupazioarekin.
 Kroazia, Bulgaria eta Hungariako serbiarren hilketa eta jazarpena eraginkortasunez etetea .
 Serbiar herriaren ildo politiko berriak ezarri, iragarri eta borrokatuko dituen kontseilu-parlamentu politiko bat osatzea ahalbidetzea;
 Barne politikan:
 Komunismoaren aurkako borroka serbiar herriaren eta bere gobernuaren kontua da batez ere, Alemaniako indar armatuak onartzen du hori, Serbiako gobernuaren bitartekoak nahikoak ez badira;
 Alemaniako armadaren aurkako sabotajeen kasuan, neurri errepresiboek benetako errudunei bakarrik eragin behar diete eta inoiz ez errugabeei, beraz, neurri hauek Serbiako agintarien premiazko informazioa lortu ondoren soilik hartu beharko lirateke;
 Alemaniako indar militarrak Serbia ezarri zuela kontuan hartuta , beharrezkoa da estatu eta nazio ikurrak baimentzea.

Dunkelman jeneral alemaniarrak Nedic-en baldintzak onartu zituenean, zina egin eta salbazio nazionalaren gobernua eratu zen ofizialki Belgraden. Dankelman jeneralak Milan Nedić lehen ministro izendatzearen akta eman zuen Asanblea Nazionaleko eraikinean. Gobernua 1941eko abuztuaren 29an eratu zen. Abuztuaren 30ean izan zuen lehen ministro saioa , eta Milan Nedic serbiar herriari zuzendu zitzaion lehen aldiz 1941eko irailaren 1ean .

 Gobernu kideak 
Salbazio Nazionaleko Gobernuari "gobernu orokorra" ere deitu zioten hasieran, lehengo Errege Armadako lau jeneral sartu zirelako bertan, eta leku bat gehiago gordeta zegoen Danilo Kalafatović jeneralarentzat, hark uko egin zion leku horri .

Salbazio Nazionaleko Gobernuaren osaera:
+Salbazio Nazionaleko Gobernua, 1941.08.29—1944.10.04. SailPinturaIzena eta abizenakXehetasunaklehen ministroathumbarmadako jeneral Milan Đ. NedicBarne MinisterioathumbMilan AcimovićthumbTanasije-Tasa Dinić infanteria koronelaJustizia MinisterioaCedomir Marjanović doktorea1942ko azaroaren 10era arte .thumbBogoljub Kujundzic1942ko azaroaren 10etikEkonomia Nazionaleko MinisterioathumbIng. Mihailo Olcan1942ko azaroaren 7ra arteMilorad Nedeljković doktoreaGizarte Politika eta Osasun Publikoko MinisterioathumbJovan Mijušković doktorea1942ko azaroaren 7ra arte.Ing. Stoimir Dobrosavljević1943ko azaroaren 5era arte.thumbTanasije DinićJaurlaritzaren Lehendakaritzaren menpeko MinisterioaMomcilo JankovićNekazaritza eta Elikadura MinisterioaMiloš Radosavljević doktorea1942ko urtarrilaren 29ra arte.thumbBogoljub Kujundzic1942ko azaroaren 7ra arte.Ing. Radoslav Veselinović1942ko azarotik 1944ko urrian gobernua desegin zen arte.Posta, Telegrafo eta Telefono MinisterioaJosif Kostić armadako jeneralaEraikuntza MinisterioaIng. Ognjen KuzmanovićHezkuntza MinisterioaMiloš Trivunac1942ko urriaren 7an utzi zuen gobernua.thumbVelibor JonićOgasun MinisterioaLjubiša Mikić doktorea1941eko urriaren 7ra arte. Dušan Letica1941eko urriaren 15era arteDusan Djordjevic1941eko urriaren 15etik 1944ko urrian gobernua desegin zen arte.Garraio MinisterioaĐura Dokić armadako jeneralaLan MinisterioathumbPanta Draškić brigadier jeneral eta Errege Aginduetako kantzilerJaurlaritzaren Administrazioaren Berrantolaketa eta Langileen Gaietarako SailburuordetzathumbTanasije DinićPropaganda SailburuordetzaĐorđe PerićBakea Bermatzeko SailburuordetzaDarko PetrovićBelgrado hiriko kudeatzaileathumb|Jovanovic ezkerrekoa Dragomir-Dragi JovanovićSerbiako Estatu Guardiako komandanteathumbBorivoje Jonić koronelaLehen Ministroaren kabinete buruaMiloš Masalović koronelahil ostean, 1944ko martxoaren 8an ordezkatu zuten.Miodrag Damjanović brigadier jeneralaSerbiako Boluntarioen Kidegoko komandanteathumbKosta Mušicki ingeniaritza koronela
Gobernua utzi zuen lehena Kosta Mušicki izan zen, 1941eko abenduaren 7an Gestapok atxilotu zuen Draža Mihailović errebelde txetniken destakamenduak armatu eta hornitzeagatik . Belgradeko Alemaniako Auzitegi Militarra eraman zuten eta fusilamendu-eskuadroi bidez heriotza-zigorra ezarri zioten. Milan Nedić jeneralaren esku-hartzeari esker  , kargua uzteko mehatxua egin zuen Mušicki koronela heriotza-zigorretik askatu eta urtebeteko kartzela zigorra ezarri zioten. Ogasun Ministerioak ere aldaketa bat izan zuen laster, non Dušan Letica departamentuko buru Ljubiša Mikić doktoreak ordezkatu zuen.

Milan Nedic lehen ministroak bere kabinetea berreraiki zuen 1942ko urriaren 8an. Orduan, Mihailo Olćanek, Jovan Mijušković doktoreek eta Milan Aćimovićek dimisioa aurkeztu zuten . Miloš Trivunac doktoreak ere gobernua utzi zuen, Velibor Jonić-ek bere zorroa hartu baitzuen. Kabinete berria Nedic-ek eratu zuen 1942ko urriaren 8ko Gobernu saioan.

Gobernuaren egoitza Parlamentuaren eraikinera eraman zuten 1944ko urtarrilean/otsailean .

Miloš Masalović koronelarena Belgraden 1944ko martxoaren 6an . txetnikoek hil zuten , eta Miodrag Damjanović jeneralak hartu zuen bere lekua . 1944ko urriaren hasieran, Ivo Pavlović -Đoka duke txetnikarra gobernuan sartu zen , Draža Mihailović eta Milan Nedić-ek alderdien aurkako borrokan fronte komun bat eratzeko akordioaren arabera.

 Salbazio Nazionaleko Gobernuaren lana 
Bere lanean, Salbazio Nazionalaren Gobernuak okupatutako Serbian ordena mantentzen eta Ekialdeko Frontera zuzendutako alemaniar unitateen aurkako etsaiak geldiaraztea zentratu zuen, Alemaniako Administrazio Militarraren aginduz .

Bere lanean, Salbazio Nazionaleko Gobernuak eduki ezberdineko 100 lege baino gehiago onartu zituen, Belgradeko ekonomia, hezkuntza, bankua eta bizitza kulturala hobetzen saiatu zen eta 1941eko apirileko bonbardaketan suntsitutako azpiegiturak berreraiki zituen.

Alemaniaren adibideari jarraituz, 1942an Serbiako Lan Sindikatua sortu zen, langileen eta enpresaburuen arteko harremanak harmonizatu behar zituena. Serbiako lurraldean, herrialdea berreraikitzeko derrigorrezko sei hilabeteko lana ezarri zen 17-45 urte bitarteko serbiar gai guztientzat. Gehieneko prezioetan nekazaritza-produktuen soberakinen derrigorrezko erosketa ezarri zen. Gerra garaian, Banat zazpi aldiz txikiagoak Serbiak baino bi aldiz nekazaritza produktu gehiago ekoizten zuen. 

Salbazio Nazionaleko Gobernuaren agindupean Serbiako Boluntarioen Gorputza , Serbiako Estatuko Guardia eta Serbiako Mugako Guardia izenez ezagutzen ziren formazio armatuak ere bazeuden , gerra garaian Ardatzako potentzien alboko guduetan parte hartu zutenak .

Bide sekretuen bidez, Salbazio Nazionaleko Gobernuak JVuO eta Draž Mihailovićekin harremanak mantendu zituen. JVuO diruz eta armaz hornitu zen. 1941eko urria-azaroan soilik, Draža Mihailovic-i 3,5 milioi dinar eman zizkion. 

Salbazio Nazionaleko Gobernuaren garaian, 80.000 eta 100.000 serbiar langile artean aritu ziren, Gobernuaren babespean, Hirugarren Reich-eko industrian eta nekazaritzan .

 Errefuxiatuak 
Eslovenia, NDH , Kosovo eta Metohijan biztanleriaren lekualdatze intentsiboaren ondorioz , baita Bačka eta Mazedoniako jazarpenaren ondorioz , errefuxiatu ugari joan ziren Serbiara. Alemaniako okupazioarekin eta ustasha agintariekin adostuta, eta okupatzaileen biztanleria birkokatzeko planaren barruan, Salbazio Nazionaleko Gobernuak lan handia egin zuen haien zainketan. Salbazio Nazionaleko Gobernuaren hasieran ere, NDHko 100.000 errefuxiatu baino gehiago zeuden Serbian. Nedićek 1942ko irailean Alemaniako Badler jeneralari idatzitako gutunaren arabera, 400.000 errefuxiatu zeuden Serbian, eta beste txosten batzuen arabera, kopuru hori 420.000 zen (86.000 haur). 

Errefuxiatuak Tom Maksimović ingeniariak zuzentzen zuen Errefuxiatuen Batzorde Bereziak artatu zituen . 

1942tik aurrera behartutako lan neurriak jasan zituzten errefuxiatu ugari, haietako batzuk Partisanoen edo Chetniken alde egin zuten, baina Ljotićevci-ek gazteak doktrinatzeko saiakera gogoratzen du sortu berri diren "hezkuntza behartutako erakundeetan".

 Antisemitismoa 
Juduen eta masonen desagerrarazteko politika Berlinen diseinatu zen eta Alemania naziaren ordezkarien jurisdikzio esklusiboan zegoen Serbia okupatuaren lurraldean. Tokiko administrazio kolaborazionistak ez zuen esku hartu eta «laguntza teknikoa» eman zuen martxan jartzeko. Hauek izan ziren juduen eta beste batzuen aurkako krimenen erantzule: Felix Benzler - Belgradeko Alemaniako Reich-eko Atzerri Ministerioko ahaldun nagusia, Harald Turner - Serbiako Alemaniako komando militarreko Administrazio Estatuko burua, Wilhelm Fuchs - SS koronela eta Segurtasun Poliziaren eta Segurtasun Zerbitzuaren Talde Operatiboko burua, Paul Bader — Serbiako Wehrmacht-eko ahaldun nagusia eta komandante jenerala eta Franz Neuhausen — Serbiako Merkataritza Langileen ahaldun nagusia.[ iturria eskatuta ]

Salbazio Nazionaleko Gobernuak arraza dekretuak onartu zituen, Alemania naziaren eredua , eta haiekin judu eta ijito biztanleria argi eta garbi bereizten zituen.  Okupazio indarrei lagundu zitzaien lurraldea judu-bizitza garbitzeko. Juduen eta komunistaren aurkako propaganda aktiboki burutu zen. Horrelako ekintzak Serbian ez ezik, Alemaniako naziek txotxongiloen erregimenak ezarri zituzten Europako beste herrialde batzuetan ere antolatu ziren.

1941eko azaroan, Masoikoen Kontrako Erakusketa ireki zen , ustezko konspirazio judu-masoiko-komunistari erreferentzia egiten zion.

1942ko udan, Alemaniako indar okupatzaileek jakinarazi zuten Belgrado izan zela judurik gabeko Europako lehen hiriburua (), eta Serbia izan zela okupatutako Europan Estoniaren atzetik, juduen auziaren azken irtenbidea ( German Endlösung)'' lortu zen. 

Serbian eta Banateko 16.700 juduetatik 15.000 inguru hil ziren. Nedićen Serbiako kontzentrazio esparruetan 80.000 pertsona inguru hil zirela kalkulatzen da.

 Komunikabideak 
Serbiako okupazioaren garaian, alemanez eta serbieraz 40 egunkari eta astero inguru argitaratu ziren, eta horietatik Novo vreme, Obnova, Srpski narod, Naša borba (ZBOR mugimenduaren alderdiko egunkaria) nabarmendu ziren. Belgrade irratia alemaniarren kontrolpean geratu zen, eta "Belgrado irrati militarra" izena jarri zioten. Egunkariek hein handi batean Alemaniako eta Italiako egunkarien edukia kopiatu zuten, nazien garaipenak goraipatu zituzten, Mosku, Irrati London eta propaganda masoniko-juduak eraso zituzten.

 Salbazio Nazionaleko Gobernua desegitea 
Indar sobietar eta partidistak Serbian sartzeko arrisku gero eta handiagoan, Milan Nedicek Gobernuaren ezohiko bilkura bat deitu zuen 1944ko urriaren 4ko gauerdian . Saioan, Gobernua desegitea, Austriara eramatea erabaki zen. Kitzbil hiria , ekintza berrietarako.bertan jarraituko du bere jarduera. Milan Nedicek eskerrak eman zizkion guztiei eta amaitu zuen Salbazio Nazionaleko Gobernuaren azken saioa.

Biharamunean, Milan Nedic Austriara abiatu zen autoz . Beste ministro batzuk txostenak eta artxiboak ezkutatzen hasi ziren. Dimitrije Ljotić izan zen Belgradetik irteten azkena .

 Salbazio Nazionaleko Gobernuko ministroen patua 
Belgrado askatu ondoren , 1944ko azaroaren 27an, indar partidistak 105 pertsona fusilatu zituzten, hauen artean: 

 Radoslav Veselinović - Nekazaritza eta Elikadura ministroa, "serbiar herriaren planifikatutako arpilaketen antolatzaile eta liderra, okupatzaileen eta haien laguntzaileen mesedetan".
 Dušan Đorđević - Ogasun ministroa, "Draž Mihailović-ekin lotuta zegoen, eta hari estatuko diru kopuru handiak eman zizkion" ... "NOPren aurkako borroka arautzen duten dekretuak eta legeak onartzean parte hartu zuen".
 Momčilo Janković - salbazio nazionaleko komisario-administrazioko eta gobernuko ministroa, "Aćimović eta Nedić-en kolaboratzaile hurbilenetako bat izan zen".
 Čedomir Marjanović - Justizia ministroa, Ljoticen jardunean, 1944ko azaroaren 27an fusilatu zuen "Herri Askapenerako Armadaren aurkako borroka aktibora deitzea" leporatuta.
 Jovan Mijušković doktoreak - Gizarte Politika eta Osasun Publikoko ministroak "okupatzaileari zerbitzatzen zion eta NOPren aurkako borrokarako deia egin zuen" eta, besteak beste, "Alemaniako okupazio politikaren hedapenean okupatzaileen eta okupatzaileen zuzentarauen arabera" lan egin zuen. etxeko traidoreak».

Ognjen Kuzmanovićek Alemaniara ihes egitea lortu zuen .

Milan Aćimović ere hil zen 1945ean Zelengoran partisanoekin borrokan aritu ziren txetniken indarren erretiroan . Ministro gehienak Austriatik itzuli eta Jugoslaviako agintarien esku utzi zituzten traizioagatik epaitzeko. Dimitrije Ljotić Esloveniako trafiko istripu batean hil zen Nova Gorican 1945ean . Milan Nedic ustez bere buruaz beste egin zuen Oznaren eraikinean 1946ko otsailaren 4an , eta geratzen ziren azken ministroak eta jeneralak Draž Mihailovićekin batera epaitu zituzten Belgraden ekainaren 10etik . 1946ko uztailaren 15a

Kosta Mušicki , Tanasije Dinić , Velibor Jonić , Dragomir-Dragi Jovanović , Đura Dokić eta Boško Pavlović hiltzera zigortu zituzten eta fusilatu zituzten . Ondoko kartzela zigorra ezarri zieten: Kosta Kumanudi doktorea eta Đura Vilović .

Borivoje Jonić eta Miodrag Damjanovic-ek herrialdetik ihes egitea eta atzerrian finkatzea lortu zuten. Jonić Frantzian hil zen eta Damjanović Alemanian 1956an .

 Kanpo estekak 

Kategoria:Lurralde okupatuak Bigarren Mundu Gerran
Kategoria:Serbiako eskualde historikoak
Kategoria:Alemania Naziarekin kolaborazionismoa