Serbiar Inperioa

Serbiar Inperioa XIV. mendearen erdialdean zegoen Erdi Aroko estatu serbiarra da . Formalki, serbiar Erdi Aroko estatua inperio bihurtu zen Stefan Dušan erregeak bere burua enperadore izendatu zuenean Ser-en , 1345aren amaieran . urtean,  Dušanen erregealdiaren hasieran bizantziar lurraldeen konkista handien hasieratik agertu diren arren titulu honetarako nahiak. 1371ko abenduan Stefan Uroš V.a hil zenean Serbiar Inperioak existitzeari utzi zion.

Serbiar Inperioa Erdi Aroko serbiar estaturik zabalena izan zen lurraldeari dagokionez. Dušanen konkistak Nemanjić estatuaren indartzearen gailurra izan ziren , Balkanetako penintsulan bere nagusitasuna berretsi zuen Velbuždeko guduarekin 1330ean . urteak. Asegabe serbiar jauntxoek, jabetza berrien irrikaz, Stefan Uroš III Dečanski irauli zuten eta bere seme Stefan Dušan eraman zuten boterera. Vlastela ere serbiar erregearen konkista-mugimenduen bultzatzaile nagusia izango da, baina estatu-ideologia aldaketaren eta Stefan Uroš II Milutin-en garaitik hasitako estatuen hierarkiaren igoeraren ondorioz ere etorriko da.. Dušanen heriotzak ezinezko egin zuen konkistatu berriak ziren lurraldeak Nemanjić estatuaren osagai bihurtzea, eta bere heriotzaren ondoren Serbiar Inperioaren erorketa hasi zen , bere ondorengo Uroš hiltzean amaituko zena, Nemanjićen agintea ere amaitu zuena Serbiar Erdi Aroko historian.

 Historia 
John Kantakouzin etxekozale handia Didymotik-era erretiratzeak eta enperadorearen aldarrikapenak (1341eko urrian) gerra zibil berri bat piztu zuen .  1342an, Kantakouzin arrakastarik gabe saiatu zen Dušanekin harremanetan jartzen, 1336az geroztik ezagutzen zuena, serbiar erregearen eta Andronikos enperadorearen arteko beste bilera batean parte hartu zuenean . Dušanekin harremanetan jarri zen Jovan Oliver eta bere anaia Bogdanen bitartez. Bilera Pristinan egin zen 1342ko uztailean. Negoziazioak Anna Savoiakoaren eta Aleksi Apokavkaren aurkako aliantza bat amaitu zen . Bakoitzak irabazitakoa gordeko zuela adostu zen. 

Serbiar destakamenduek Ser-en aurkako erasoan parte hartu zuten 1342an. Jovan Oliver eta Duke Vratko buru izan ziren . Jovanek hurrengo urtean ere eraso egiten dio. Hala ere, ez du irabaztea lortzen.  Dušanen tropen mugimenduak 1342ko martxoan Albaniara zuzendu ziren. Erregeak Berat, Kanin eta Kroja konkistatzen ditu. Durrës izan ezik, angebinoen menpe zegoen , Dušanek Albania osoa konkistatu zuen. Mazedonia hegoaldeko gotorlekuak ere konkistatzen ditu: Voden, Kostur, Hlerin. 1343. urte hasieran, Vardarren ekialdeko eremuak okupatu zituen, Melniko gotorlekuarekin batera. Dušanek bizantziar hirien konkistei garrantzi handia eman zien, zeraman tituluan ikus daitekeena. Garai hartan, Kantkuzinarekin loturak hautsi ziren, eta aliatu berriak aurkitu zituen turkiarrengan. Haustura Kantakuzin-ek Verija harrapatzea izan zen, Dušanek ere interesa zuena. 

Dušanek aliantza egiten du Konstantinoplako gobernu legitimoarekin, hau da. Alexi Apokavka eta Ana Savoyskarekin. Kantakuzin Momchilo hurbildu da , Rhodope eskualdeko agintaria.  Caesar Preljuba buru zuen Dušanen armadak Stefanianatik gertu topatu zituen turkiarrak 1344ko maiatzean. Europako lurretan serbiarren eta turkiarren arteko lehen gatazka izan zen eta serbiar armadaren porrotarekin amaitu zen. 1345eko ekainaren 7an, Periteoriona gotorlekutik gertu, Momčilo hil zuten turkiarrekin izandako gatazka batean, eta bitartean Apokavkara hurbildu ziren. 1345. urtearen hasieran, Dušanek Ser setiatu zuen. Urte bereko irailean, hiria serbiarren esku geratu zen. Patu bera izan zuten Hristopolisetik ekialdeko bizantziar hiri guztiek. Halkidiki Athos mendiarekin ere konkistatu zuten.

 Serbiar Inperioaren aldarrikapena 
Inperio unibertsalaren eta estatuen banaketa hierarkikoaren ideia onargarria zen nazio kristau gazteentzat. Ordena hierarkikoa funtsean astindu zen Karlomagno 800. urtean enperadore izendatu zutenean . 812an, Bizantziok bere titulu inperiala onartu behar izan zuen . Geroago, Simeonen erregealdian , Bulgariako Inperioa sortu zen . mendearen erdialdean, Bizantziok berriro ere bere nagusitasun hierarkikoa defendatu behar izan zuen Serbiak leku horretatik bultzatzen saiatu zenean. 1217. urtearen ondoren, Serbiak, estatu kristauen hierarkian, Hungariaren pareko lekua hartu zuen. Velbuždeko guduaren osteanSerbiak erakutsi du militarki bizantziar eta bulgariar inperioak baino indartsuagoa dela .

Dušanek ez zuen erraz iritsi koro inperialera. 1343ra arte, bere titulua sinplea zen: "Stefan Kralj" edo "serbiar eta itsas lurralde guztietako erregea". Urte horretako martxoaren amaieran, Dušanek "greziar aldeen ohorea" gehitu zion bere tituluari, hau da, bizantziar lurraldeen zati bat gobernatu zuela. 1343ko udazkenaz geroztik, "greziarren ohorea" gehitu zaio etengabe bere tituluari. 1345eko irailaren 24an Ser konkistatu ondoren, Dušanek bere burua enperadore deklaratzeko erabakia hartu zuen. Horrek erresistentzia handia eragin zuen Greziako jaun feudalen eta kleroarengandik, batez ere Sveta Gora Serbiar Inperioaren parte zelako. Dušanek Hrs logotipoa bidali zuenSvetogorski Protaat-ekin negoziatzeko. Negoziazioak 1345eko azaroan hitzarmen batekin amaitu ziren, Dušan Athos mendiko agintari legitimo gisa onartu baitzuen Athos mendiko kleroak. Konpromiso irtenbide bat aurkitu zen: protatek adostu zuten Dušanen izena Athos mendiko monasterio guztietan aipatu behar zela, baina Romej enperadorearen izenaren ondoren bakarrik. Bere aldetik, Dušanek Athos mendiaren estatus berezia errespetatzeko konpromisoa hartu zuen eta Athos mendiko monjeek euren ondasun guztiak gozatuko zituzten eta pribilegioak eskuratuko zituzten (pribilegio berri batzuk gehituz).

Garai hartako kristau munduan, koro inperiala bi zentrotatik jaso zitekeen: Konstantinoplako Patriarkarengandik eta Erromako Aita Santuarengandik . Dušanek ezin zuen koroa ez Aita Santuarengandik ez Konstantinoplako Patriarkarengandik jasotzea espero, beraz betebehar hori Serbiako Artzapezpikuaren esku utzi zuen . Erabakia Serbiako eta Ohridako artzapezpikutegiek eta Bulgariako patriarkatuek onartu zuten . Hiru eliza autozefaloen, serbiar apezpikuen, Ohridako artzapezpikuaren eta Trnov-eko patriarkaren adostasunarekin, agian urtarrilean jada, 1346ko apirilerako beranduenez, Ioannikia artzapezpikua patriarka izendatu zuten . Eliza patriarkatu gisa aldarrikatzeaeta erresuma inperio gisa onartu zuen Skopjen okasio horretarako bildu zen estatu batzarrak. Dušan koro inperialarekin koroatu zuten Aste Santuan , 1346ko apirilaren 16an. Koroa Ioanniki serbiar patriarka eta Trnov Simeon patriarkaren eskutik jaso zuen , serbiar, bulgariar eta greziar artzapezpikuen bedeinkapenarekin, baita Athos mendiko fraide errespetatuenak ere.

Dušan-en botere inperiala Sveta Gorak onartu zuen , Bizantziar Ortodoxiaren egoitza. Bulgariarekin negoziazioak nola joan ziren ez dakigu. Koroa inperiala onartu ez ezik, Serbiako Patriarkatuaren sorreran zuzenean parte hartu zuen. Baliteke Velbužderen ondoren sortutako irudi politikoaren eragina izatea. Koroatzea Veneziak ongietorria izan zuen , Serbiak Hungariarekiko gerran izan zuen lankidetzarekin kontatuta, baita Dubrovnikek ere . Ban Stefan II Kotromanić bosniarraez zuen Serbiar Inperioa eztabaidatzen, baina hari ere ez zion garrantzirik eman. Berarentzat, Dušan "Raš-eko Esar" zen. Dušan-en titulua ez zuten Aita Santuak edo Erromatar Inperio Santuko Enperadoreak aitortu, ezta Erromatar Santuaren Enperadoreak "zilegizko enperadore"tzat zuten agintariek ere. Bere idatzietan, Cantakuzinek etengabe aipatzen du Dušan serbiar errege gisa. Bere erregealdian , 1350ean, Konstantinoplako Kalisto patriarkak Dušan, Ioanniki eta serbiar klero guztia kristau ortodoxoen komunitatetik deskomunikatu zituen . Horregatik, Dušan enperadore legitimoarengana hurbildu zen, Joan V. Paleologoarengana(1341-1391) haren ordez errejenteek Bizantzio gobernatu zuten 1354 arte. Joan V.ak Dušanen titulu inperiala aitortu zuen. Serbiako agintaria "Serbiako enperadore gorenena eta osaba maitea" deitzen du. Grezierazko dokumentuetan, Dušan aldizka aipatzen eta sinatzen da "Serbia eta Errumaniako" enperadore eta subirano gisa. Serbia ikurra da serbiarrentzat eta Errumaniako herrialde greziarrentzat.

Garaikideen kontuek erakusten dute Dušanen Inperioa bi entitate politikotan banatuta zegoela; Nicifor Grigorak "Serbiar lurra" eta "Greziar lurra" existitzen direla frogatzen du, hau da. serbiar eta greziar ohiturak dituzten herrialdeak. Muga Skopje zen (hego-ekialdean greziar lurrak eta ipar-mendebaldean serbiarrak). Serbiar lurrak Uroš enperadorearen semeak gobernatzen zituen errege tituluarekin.

 Dušan-en inperioa 
Joan Cantakuzin Bizantziar hiriburuan sartu zen 1347ko otsailean.  Joan gaztea Kantakuzinoren nagusi bihurtu zen. Gerra zibilaren amaiera ez zitzaion egokitu Dušani. Kantakuzinok mandatariak bidali zizkion, lehendabizi emandako laguntza eskertu eta gero, konkistatu zituen hiriak Inperiora itzultzeko eskatu zioten. Dušanek ez zien bere mezuei erantzun ere egin.  Enperadorearen semeak, Matthias Kantakuzinek , modu independentean kontrolatu zuen Didimotikatik Hristopoljerainoko lurraldea eta 1347an serbiarren menpeko eremuak suntsitu zituen. Garai hartan, izurrite epidemiak, " Izurrite Beltza " izenez ezagunagoa , Serbia eta Europaren zati handi bat jo zuen. Dušanek Athos mendian igaro zuen denbora hori. 

Izurritearen biktima askoren artean Kantakuzinen aldekoa zegoen, Epiro eta Tesaliako gobernadorea, Juan Angel. Dušanen armada Jovanen eremuan kokatu zen. Tesaliako nobleek Dušanen agintea erresistentziarik gabe onartu zuten. Eremu horien buru, Dušanek Preljub enperadorea izendatu zuen. Epiron, Dušanen anaia, Simeon despota, Artako gobernadore izendatu zuten , Epiroko despotismoaren lehen hiriburuan . Valona-n zuen erdigunea, Albania Jovan Asen Komnenos enperatrizaren anaiak gobernatzen zuen .  Europako lurraldeetatik, Konstantinopla eta inguruak bakarrik geratu ziren Kantakouzinentzat, Tesalonikan ere ez baitzuen bere agintea onartzen (1348tik). Dušanek Bizantziar Inperioaren bost seirenak konkistatu zituela esan lezake. Konstantinoplaren konkista bera negoziatu zuen Veneziarekin. 

1350ean, Dušan Stefan II Kotromanić bosniar debekuaren aurka gerrara joan zen . Hum eskualderako espedizioan, Krkara iritsi zen, baina Jovan Kantakuzin Mazedoniaren aurkako bat-bateko erasoaren ondorioz itzuli behar izan zuen.  Kantakuzinok Tesalonikako kontrola hartu zuen eta Mazedoniaren konkistari ekin zion. Gizon handi asko hurbildu ziren Cantakuzinora. Voden okupatu zuen. Adulterioak Cantacuzinek Tesalian egindako erasoak uxatu zituen. Cantakuzinek Ber, Woden eta Serviaren aurkako erasoetan, Kalisto patriarkak Dušan enperadorea serbiarra, Ioanniki patriarka eta beste artzapezpiku batzuk eskomunikatzeko erabakia hartu zuen , eta horrek bi patriarkatuen artean epe luzeko zisma eliz-zisma bat eragin zuen. 

Dušan enperadoreak ez zion kasu handirik egin eskomunikazioari, lau urte beranduago eman zena, eta horrek erabakiak oinarri politikoa zuela adierazten zuen. Eskomunikazioaren eta zismaren ondorioak Dušan hil ondoren baino ez ziren sentitu. Bitartean, Dušanek John Paleologo onartu zuen enperadore legitimo gisa. 1352ko Didimotikako guduan , Serbiako eta Bulgariako agintarien eta Paleologoen armadak talka egin zuten alde batetik, eta turkiarren eta Kantakuzinen indarrak bestetik. Turkiako armada ugarienak irabazi zuen. 

Porrot honen ostean, Dušanek Avignonera bidali zituen Bozidar epailearen epailea, Nestong greziarra eta Kotorko Damian aita santuarekin gurutzada bat antolatzeko negoziatzera. Gurutzatuen armadaren buruzagi gisa , Dušan prest zegoen Aita Santua kristau guztien aita espiritual gisa onartzeko, eta hori ez zitzaion zaila izan serbiar eta bizantziar elizaren arteko zatiketa zela eta. Ordezkaritzak lanak amaitu gabe itzuli ziren. Ludovic Hungariako erregearekiko etsaitasunak arrakasta larriagoak eragotzi zituen. Dušan 1355eko abenduaren 20an hil zen.

 Dušan-en erreformak 
Enperadore berriak enperadore unibertsal legitimo gisa jokatzea eta bere estatuan Bizantzioko erakunde, titulu eta titulu berdinak edo antzekoak izatea espero zen. Dušan ez zen Bizantzio suntsitzen saiatu, baizik eta indartzen saiatu zen bere estatuak Bizantzio ahulduaren lekua eta papera har zezan. Ordura arte Bizantziar enperadoreak okupatu zuen tokikoa izango zen. Konstantinopla konkistatzeko eta estatua berrantolatzeko planak egiten ditu, konkistatu nahi duen Inperiora ahalik eta gehien hurbiltzeko helburuarekin. Dušanek Lesnov monasterioari eman zion chrysovuljan inplementatutako erreforma garrantzitsuenei buruz hitz egiten du, non Jainkoaren borondatearen arabera, errege-duintasuna enperadorearenera igo zuela eta artzapezpikutzari patriarkatu maila eman ziola, eta gotzaindegiak metropolitarren maila. Errege titulua eman zion bere seme txikia Uroši. Bere anaia Simeoni eta Jovan Asen enperatrizaren anaia eman zizkien tituluakdespota , eta enperatrizaren suhia Dejana Sevastokrator titulua . Voihnaren lehengusuak kesar titulua lortu zuen . Horrek erakusten du agintariarekiko ahaidetasuna titulu altua jasotzeko baldintza dela. Titulu hauen jabeak beste pertsona batzuengandik bereizten ziren beren arropa eta intsigniagatik, eta Dušanek gobernadore izendatu zituen titulu horiek ezagunak ziren Bizantziotik konkistaturiko eremuetan. Estatuko administrazioaren antolaketan ere erreformak egin ziren. Bere ordezkariek bizantziar tituluak daramatzate logothete , protovestiar , cephalia eta sebasta. Lehenengo biak gobernu zentralaren ordezkariak dira, eta beste biak tokiko administrazioaren ordezkariak.

Administrazio aparatu osoa denboran zehar etxeko fundazioetatik sortu zela esan daiteke. Serbian, parrokiak kudeatzen zituzten prefetak, erregearen diru-sarrerak biltzen zituzten kondenatuak , estatuko lur-funtsaz arduratzen ziren teppchiak , zerbitzari handiak eta agintarien gortean janaria eta edariak zaintzen zituzten zerbitzari handiak. XIV.mendearen erdialderako, zigortzaile handiaren eta tepchija handiaren tituluak itzali ziren, baina morroi eta apaindegi handiaren funtzioak mantendu ziren. Miloš Vojinović eta Vojislav Vojinović izan ziren abiarazle gisa , geroago Lazar eta bere aita Pribac ere , zerbitzari bikaina izan zena.

Protovestijarri agintariaren armairu garestiaren gainbegiratzea arduratu zitzaion. Izenburu hau 1349an aipatu zen lehen aldiz Nikola Bućari eman ziotenean . Serbiako estatuko protovestijarrek politika fiskala ere ezarri zuten, hau da. diru iturri berriak aurkitu zituzten estatuaren eta agintarien gastuei aurre egiteko. Hori dela eta, protovestiyarrak gutxienez hogei urteko esperientzia duen merkataria izan behar zuen.

Lehenengo artikuluen multzoan elizari buruzko xedapenak daude. Elizaren eskubide judizialak, elizaren aurrean ezkontzeko betebeharra, latinezko eliza zapaltzeko zigorrak eta hainbat heresia, elizaren zenbait pribilegio, etab. Dušanen Kodearen xedapenek ez dute errepikatzen Syntagman adierazitako araudia. Bigarren multzoa jauntxoen eta nekazarien eskubide eta betebeharrez osatuta dago. Klase bakoitzaren egoera zehazten zen, agintarien pribilegioak zehazten ziren, proniar eta oinordekoen eskubideak arautu ziren, merops legez babestuta zeuden beren nagusien indarkeriatik eta arbitrariotasunetik, edozein desobedientziagatik zigor oso gogorren mehatxupean. Kodean oso zuzenbide zibil gutxi dago, xedapen nagusiak Sintagman gordetzen direlako. Hirugarren multzoa zuzenbide prozesaleko xedapenek eta zuzenbide penaleko xedapenek osatzen dute. Araukeria, Kodearen arabera, estatuko legearen urraketa ez ezik, Jainkoaren legearen aurkako delitua ere bada. Albisterik handiena zigorretan dago. Kodeak erabat hartu zuen zuzenbide publikoko zigor sistema bizantziarra. mendeko serbiar zuzenbidean, oinarrizko zigorra isun baten bidez ematen den ondasunen konpentsazioa da ( konposizio sistema ). Dušanen Kodeak bizantziar zuzenbide publikoko zigorrak aukeratzen ditu, hala nola heriotza-zigorra (erretzea eta urkatzea), gorputz-zigorra (mutilazioak, markak, kolpeak), kartzela, erbestea, etab. Hala ere, zehaztasun batzuk iraun dute, hala nola, hilketak(hilketagatiko diru-ordaina). 1349ko Kodearen artikulu-multzo berezi bat hirien eta herritarren, batez ere merkatarien egoera arautzen duten xedapenek osatzen dute. Saxoi eta greziar hirien pribilegioak ezarri ziren, merkatari klasea babestuta zegoen. 

Estatuko botere judiziala aipatzen da Dušanen kodean "Inperioko epaileak" aipatzen diren lekuetan. Dušanek ezagutzen ez dugun botere judizialaren berrantolaketa serio bat egin duela dirudi. Dušan-en Kodeko Botere Judizialak bizantziar botere judizialaren ezaugarri batzuk eskuratu zituen. Ez dakigu zein estratutatik aukeratu ziren epaile inperialak. Epaiketa ez zen epaileen monopolioa izan. kasu batzuetan, zefaliarrak ere epaitu zituzten. Epaimahaia 1349ko Kodeak kendu zuela dirudi, eta 1354ko aldaketan agertzen da berriro. Delitu handien eta arinak diren epaimahaiak epaitzen ditu (152. artikulua). Arau-hauste handi baterako 24 epaimahai behar dira, eta arau-hauste arinetarako, 6 epaimahai.

 Serbiar Inperioaren erorketa 
Serbiar Inperioaren erorketa azken Nemanjic, Stefan Uroš V.aren erregealdian gertatu zen. Urošren erregealdiaren hasieran jada, bere osabak, Simeon despotak (Epiroko aurreko gobernadorea), tsarren boterea aldarrikatu zuen. 

Nicifor II.a Orsini despotak Zesar Preljuboren heriotzaz baliatu eta Tesalia eta pixka bat geroago Epiroko hegoaldea (1356) kontrolatu zuen. Kefalonia ere probintzia haietara erantsi eta hiru urtez Konstantinoplatik independenteki gobernatu zuen. Paleologo anaiek, Joan eta Alexio, Inperioaren ekialdeko zatiak konkistatu zituzten: Egeoko kostaldeko hiriak, Krisopolis, Anaktoropolj eta Hristopolis. Serbiak aipatutako hiriak galdu zituen Dušan hil aurretik ere. Hiri hauek Bitiniako pirata batzuen erasoak jasan zituzten. Matthias Cantakuzinus (Joan Cantakuzinus bizantziar enperadorearen semea) Serako eremuan sartu zen loria gabe. Bere armada garaitua izan zen, eta Matija Dušanen lehengusuak Voihna harrapatu zuen eta denbora batez eutsi zion.

Inperioaren iparraldean, bi jauntxoren arteko gatazka izan zen, eta horietako batek, Rastislalić familiako kideak , laguntza eske jo zion lehenik Uros enperadoreari, eta gero Hungariako erregeari, Ludovic. Hungariako armadaren partaidetzarekin, Ludovicek irabazi zuen garaipena. 1361. urtearen hasieran, Braničevoko jaun gisa aipatzen da. Oraingo hartan, Ludovik Serbiako eskualdeetan sakondu zuen. 1359. urtearen erdialdean, hungariarrek atzera egin zuten. Serbiak Braničevo galdu zuen, eta ziurrenik Kučevo ere. Rastilalićek Ludovicoren basailu gisa gobernatu zituen lurralde haiek. 

Ia oharkabean, beste eremu bat Inperiotik bereizi zen: Kanina eta Valona inguruko eremua, non Uroš enperadorearen osaba, Jelenaren anaia Jovan Komnenos Asen, independente bihurtzen saiatu zen. Dušanengandik jaso zituen konkistatu berri diren eremuetan titulu despotikoa eta erregeordetza. Jelena Serska eskualdeko jaun bakarra zela aitortu zuten. Ser-en, bizantziar ereduaren arabera, senatuaren eta epaile unibertsalen erakundeak sartu zituen, eta bertako administrazioa bere senideen esku utzi zuen. 

Niciforek konkistatutako eremuetatik kanporatu zituen Serbiako gobernuko erregeordeak, Simeon despota eta Zesar Irina , Zesar Preljuben alarguna, bere semearekin batera. Jerina Uroš enperadorearen gortean errefuxiatu zen, eta hark Preljuben ondare zaharra, Crna Reka, itzuli zion. Simeonek ez zuen bere eredua jarraitu, baina lauzpabost mila soldadu bildu eta Kostur hiria hartu zuen, bere burua enperadore izendatuz. Beraz, Simeonek berriro planteatu zuen aspaldiko oinordetzaren auzia. Bere enperadorearen aldarrikapena, hain zuzen, usurpazio ekintza bat da. 1358ko udan, Simeon erraz garaitu zuten Shkoder inguruan. Egun zailak etorri zitzaizkion. 1359. urtearen erdialdera arte, Simeonek Kostura bakarrik kudeatu zuen, nahiz eta titulu inperiala izan. Egoera jakin batzuei esker, Simeonen gainbehera politikoa ez zen luze iraun. Nicifor despota Arbanasen altxamendua zapaltzeko saiakeran hil zen. 1359. urtearen erdialdean hil zen Aheloyko guduan . Tesalia eta Epiro maisurik gabe geratu ziren. Artan despotismo berezi bat sortu zen, 1416ra arte egon zena. Ez Bizantziar ez Serbiako gobernu zentralak ez zuen inolako neurririk hartu. Simeonek hau erabili zuen bere agintea han ezartzeko ahalegin handirik gabe. Simeonek estatu berri bat sortu zuen Epiron eta Tesalian. Nemanjić dinastiako kide batek probintzia hauek gobernatu zituenean bakarrik, azkenean Serbiar estatutik banandu ziren. Joan V.a bizantziar enperadore boteregabea gertakari horien lekuko isila baino ez zen izan. Elizak eta nobleziak, aldaketetara ohituta, Simeonen agintea onartu zuten.

Badirudi Simeonek Kostur hiria utzi ziola Radoslav Hlapenari . Zetan, Žarko jaun guztiz ezezaguna agertzen da jabe gisa . Dušanek Zeta plazak eman zizkion Jelenari . Garai hartan, Ser-en zegoen, Žarkok aprobetxatzen saiatu zenez, 1356an Bojanako Sveti Srđ inguruko Dubrovnik merkatariei ondasunak kendu zizkien. Uroš-ek Vukša noblea Sveti Srđ-ra bidali zuen eta horrela Žarko eszena politikotik azkar desagertu zen.  Bere seme Mrksha geroago Berat inguruko egungo Albaniako hegoaldeko eskualdeak gobernatuko zituen. 

Vojislaven estatuaren muina familia-ondare handia zen, Dabar, Drina, Gacko eta Rudine parrokiak erantsi zizkion Dimitri buruzagi handia hil ondoren (1359).  Ez da zehatz-mehatz ezagutzen oraindik zein eskualde bihurtu ziren bere estatuaren parte, baina jakina da hil aurretik (1363) Drina eta Kosovoren arteko eremuak gobernatu zituela, Rudnik eta Mor, Dračevica, Konavle parrokiak barne. , Trebinje eta Popovo Polje.  Garai hartan, aldaketa handiak gertatu ziren itsasertzean. 1358ko Zadarko Bakearekin , Hungariak ekialdeko Adriatikotik kanporatu zituen veneziarrak, eta Dubrovnikek bere agintaritza gorena aitortzen du. 

Inongo jaun batek, ezta Vukašinek ere, ezin zuen Vojislav Vojinovićekin parekatu. 1363an bere bat-bateko heriotzak eten zuen hedapen gehiago.  Despot Dejan bizitza politikoan egon da pixka bat gehiago. Bere ondarea Žegligovo eta Preševo ​​ziren. Strumako goialdeko eskualdeekin bat egin zuen Velbuždarekin, Melnik alderako eskualdearekin, eta bere semeek estatu handi bat osatu zuten Maričkako guduaren ostean. 

Vojislav Vojinovićen bizitzan, Mrnjavčević-ek ez zuten ezer probatu, eta haien eragina hedatu zuten familia-loturen bidez. Mrnjavčević-ek Radoslav Hlapen, Đurađ Balšić eta Kesar Vojihnorekin erlazionatuta zeuden . Inork ezin zien orain Mrnjavčevićen aurka egin. Vojislav Vojinović, Oliver eta Dejan despota ez zeuden jada bizirik, eta Lazar Hrebeljanović, Nikola Altomanović eta Vuk Branković beren barrutiak osatu berri zituzten. Urošek ez zuen Vukašin errege duintasunaren zeinuekin erregela igotzea beste biderik izan (1365).  Uglešaaurretik Jelenari hartu zion Ser gaineko boterea despota tituluarekin. Tradizioak Mrnjavčević familia kondenatu zuen boterea indarrez hartzeagatik (tradiziorik zaharrena Daniloren ondorengoak jaso zuen), baina ez da horrela Vukašin enperadorearen baimenarekin errege bihurtu zelako. Usurbildarra ez zen Vukaša izan, Dušanen anaia Simeon baizik, inperial titulua hartu zuena. Vukašinen seme Marko errege gaztea bihurtu zen.

Altomanen seme Nikolak gorakada azkarra izan zuen Raš lurretan. Lazar Hrebeljanovićen igoera askoz motelagoa izan zen. Luzaroan egon zen Uroš enperadorearen gortean stavic titulu xumearekin. Lazarrek gorteko zerbitzua utzi zuen Vukašin errege izendatu zutenean. Lazar printzearen ondarea bere jaioterriko Prilepac da Novi Brdotik gertu. Eztabaida izan zen Kosovo, eta Mrnjavčević, Lazar eta Altomanović-ek talka egin zuten. Gudua 1369an izan zen. Lazarrek atzera egin zuen, eta Altomanovićen armada hil zen. Berak ia ez zuen ihes egin. Vukašin, Marko Mrnjavčević eta Balšići Altomanović erasotzeko prestatzen ari ziren (1371ko udaberria), baina turkiarren etorrerak eragotzi zituzten. Sanko MiltenovićAltomanovićen porrota erabili zuen Konavle aldi baterako okupatzeko (1370), eta Lazar Rudnik. Igoera berria izan zuen Nikola Altomanovićek, Kosovoko porrotetik harrigarriro erraz berreskuratu zuena. Hungariaren laguntzaz gozatu omen zuen. Mrnjavčević eta Balšić etxeak, Lazar printzea eta Tvrtko Kotromanić bere aurka elkartu ziren. Vukasinek ekialderantz atzera egiteak koalizioa erortzea ekarri zuen. Asko idatzi da Maričkako guduari buruz , baina oso gutxi ezagutzen da gatazka berari buruz. Lehen iturrietatik ezin da guduaren data, lekua eta emaitza baino askoz gehiago ondorioztatu. Gudua serbiar armada erori eta Vukašin eta Uglješaren heriotzarekin amaitu zen. 1453 baino lehen turkiarren garaipenik handiena izan zen. Horren ondorioa Serbiako estatuaren kolapsoa da. 

Vukašin hil zenean, Serbiako estatua ez zen erregerik gabe geratu. Legez bere seme Markok hartu zuen oinordekoa. 1371ko irailaren 26an Uroseko agintari bihurtu zen. Era berean, formalki behintzat, Markok seme-alabarik ez zuen Uroš enperadorearen oinordetzan hartu zuen. Serbiar estatua nominalki erresuma bihurtu zen. Hala ere, inori ez zitzaion bururatu ere egin dinastia "zilugabe" berriko erregea agintari goren gisa aitortzea. Mrnjavčević etxearen nagusitasuna Marikako guduarekin amaitu zen, eta Marko turkiar basailu bihurtu zen (ez dakigu zehazki noiz). Estatuaren birsorkuntzaren erdigunea iparralderantz mugitzen ari da, Nemanjić estatuaren jatorrira. 

Urosek 1369an egin zuen azkenekoz. Estatu-gizonaren ospea galdu zuen; Hilandarrek ere ez zion gehiago zuzendu , eta Dubrovnikek ere Vukašinengandik pribilegioak jaso zituen. Nemanjić Estatua eta Serbiar Inperioa 1371ko abenduaren 4an Uroš hil zenean utzi zuten.

 Inperioaren antolaketa 
Dušan enperadoreak bere herrialdeko sistema juridiko eta administratiboaren erreforma handi eta zabala ezarri zuen. Bizantziar Inperiotik logotet , protovestiar , cephalia eta sevast tituluak eta izendegia hartu zituen eta estatuko administrazioaren zerbitzu garrantzitsuenak profesionalizatu zituen. Titulu hauek Bizantziotik hartu zituzten, baina Serbiar Inperioan esanahi eta jurisdikzio nabarmen ezberdina lortu zuten. [ iturria bilatzen da ] Logotet eta protovestijar izan ziren estatuko administrazioko funtzionario gorenak. Aldaketa hauek izan arren, estatuko lurraldearen zati handiena beren eremuetan oso indartsuak ziren jauntxoen administraziopean zegoen eta haien laguntza beharrezkoa zen serbiar agintari guztientzat, Dušan enperadorea barne.

 Serbiarrak eta greziarrak 
Dušanen aldarrikapenak eta enperadoreak koroatzeak agintariaren tituluaren aldaketa ere eskatzen zuen.

Nemanjić-en aurreko aginte-tituluan, leku garrantzitsuena lurralde-determinatzaileei zegokien, Dušan enperadorearen tituluan, berriz, nazio-determinatzaileei ematen zitzaien enfasi handiena. [ iturburua bilatu ] Serbiako dokumentuetan " serbiarren eta greziarren enperadore " gisa izenpetu zuen bere burua, eta greziar hizkuntzako dokumentuetan, berriz, " Serbiako eta Errumaniako enperadorearen " izenarekin, [ iturria bilatu ] non Serbiak serbiar eta ordezkatzen zuen. Errumaniak greziar lurraldeak ordezkatzen zituen.

Greziako dokumentuetan, Dušanek ezin izan zuen bere burua erromatarren enperadore gisa sinatu [ iturria bilatu ] (grezieraz) (erromatarrak — Bizantzio Erromatar Inperioaren oinordekotzat hartzen zen eta bertako herritarrei erromatar deitzen zitzaien), eskubide hori Bizantziar enperadorearentzat soilik baitzegoen gordeta. . Dušanek dokumentuetan duen sinadura bizantziar sinaduraren antzekoa da, inperialaren legitimitatearen eramaileak serbiarrak eta greziarrak direla . Izenburu inperialean serbiar izena sartuz, Erdi Aroan serbiar herriak lortutako arrakasta politikorik handiena ere adierazten du. [ iturria eskatuta ] Inperioaren aldarrikapenarekin batera, noble serbiarrei titulurik gorenak eman zitzaizkien, aurretik Serbian zeuden, baina Bizantziar agintariek bakarrik eman zitezkeen.

Bere senide hurbilenei eman zizkien bizantziar titulu gorenak: despota, sevastokrator eta kesar.

Bizantziar titulu handi hauen titularrek eskualdeko gobernadore izendatu zituzten inperioaren zati greziarrean soilik, inperioaren parte serbikoan, berriz, nobleek inperioa aldarrikatu aurretik zeuden tituluak zituzten.

 Biztanleriaren bizitza 
Etxeak egurrez eraikiak ziren eta partzialki lurrean zulatuta zeuden. Etxearen erdigunea sutegiak hartzen zuen, eta horren inguruan familia osoa biltzen zen. Farolak etxeak argitzeko erabiltzen ziren , argizarizko kandelak, berriz, gorteetan soilik argiztatzeko eta elizetan zeremonietan.

Arropa gutxitan erosten zen, gehienbat etxean egiten zuten, artilez edo lihoz eginak.

Berdin gertatzen zen platerekin, egurrez, buztin labean eta oso gutxitan metalez eginak.

Nekazariek hainbat barazki erabiltzen zituzten elikadurarako , batez ere: dilistak , babarrunak , ilarrak , aza , baratxuriak eta tipula , baita fruta fresko eta lehor kopuru txikiagoak ere. Nekazariek ardoa ere ekoizten zuten mahastizaintzako lekuetan . Ardoaz gain, garagardoa eta meadoa ere ekoizten ziren . Alea ehotzeko eskuzko errotak eta errotak erabiltzen ziren . Meategietan ur-energia ere erabiltzen zen engranajeak martxan jartzeko.

Baserri handietan, ale-kantitate handiak biltegi berezietan gordetzen ziren lurrean zulatu eta harresituta.

Nekazaritza ekoizpenerako baldintza guztiak zeuden arren, hondamendi naturaletan edo gerretan, populazio txiroa maiz hiltzen zen gosez, ekartzen zen janaria oso garestia zelako. Gosete urteetan, nekazariek maiz saltzen zituzten beren lurrak, janaria erosteko.

 Dušan-en kodea 
Denetan benetako enperadore bat bezala jokatzen ahaleginduz, Stefan Dušanek jarduera legegile zabala garatu zuen. Dušanen kodea da ahalegin horien gailurra. Kodea, ohiko zenbaketaren arabera, 201 artikuluz osatuta dago. 1349ko maiatzaren 21ean ospatu zen agintarien eta elizako agintarien batzarrean onartu zen . Skopjen (135 kide), eta 1354ko abuztuaren 31n egindako batzarrean osatu zen . Ser -en (66 kide). Legea serbiar estatua inperio osorako eta berdin subjektu guztientzat balioko zuten araudiekin arautzeko helburuarekin onartu zen. Kodean, Dušan enperadorea enperadore ortodoxo gisa deklaratzen da, fedearen babeslea eta zaindaria, herejeen defendatzailea eta elizaren gaiak kudeatzeko eskubidea zuena. 

Dušanen Kodea (kopia zaharretan Stefan Enperadore Jainkotarraren Legea deitzen da ) Erdi Aroko Serbiako lege ( konstituzioa ) garrantzitsuena da, Saint Savaren Kodearekin batera . Dušanen Kodea Lege Kodean oinarrituta sortu zen. Artikulu batzuetan, Dušan enperadoreak zuzenean aipatzen du Legea (6, 8, 11, 101, 109 eta 196. artikuluak). Kodearen herena Bizantziar Zuzenbideari dagozkion arauak imitatuz egin zen. Antzekotasun handia dago Kodeko 171. eta 172. artikuluen artean (botere judizialaren independentzia agintzen dutenak) Vasilikaren bizantziar bildumako zatiekin (VII, 1, 16-17 liburua), Justinianoren bildumaren bizantziar berregite bat izan zirenak . 

Lehenengo 38 artikuluak elizari eskainitakoak dira, gero agintarien eta pertsona askeen pribilegioei eta haien betebeharrei erreferentzia egiten dieten xedapenak daude, eta, ondoren, menpeko biztanleriaren, serboen betebeharrei buruz hitz egiten duten xedapenak (serboak eta nekazariak ) . Jarraian, botere judizialari buruzko xedapenak, hainbat motatako delitu penaletarako eta bestelako zigorrei buruzko xedapenak daude. Dušanen kodeak 201 artikulu zituen (Stojan Novaković-en 1898ko edizioaren arabera ),  baina, gordetako kopiaren arabera, 135 eta 201 artikuluz osatuta dago. Kodeak entitate juridiko bakarra osatzen du bizantziar egintza juridikorekin batera: Justiniano enperadorearen Legea ( Justinianoren bilduma ) eta Matthias Vlastarren sintagma laburtua .

 Kanpo estekak 

Kategoria:Europako desagertutako inperioak
Kategoria:Erdi Aroko Europako estatuak
Kategoria:Serbiako eskualde historikoak
Kategoria:Montenegroko historia
Kategoria:Erdi Aroko Serbia
Kategoria:Desagertutako inperioak
Kategoria:Balkanetako desagertutako herrialdeak