Manuela López García

Manuela López García (Cacabelos, León, 1910 – 2005) leondar maistra eta poetisa izan zen. 1.500 poema baino gehiagoko poesia-lan aitortua idatzi zuen, eta 2003an Cacabelosko alaba kutun izendatu zuten. Bere jaioterrian egiten den Nazioarteko Poesia Sari batek Manuela López izena darama.

 Biografia 
Leongo probintzian, Bierzo eskualdeko Cacabelos udalerri eta herrian jaio zen. Haurtzaroa eta gaztaroa herri horretan igaro ondoren, Leonera joan zen, eta, ondoren, Madrilera, irakasle-ikasketak hasteko. Madrilen eman zuen etaparen ondorioz, uneko printzipio metodologiko eta didaktiko aurrerakoienak ezagutzeko aukera izan zuen. Hori María de Maeztu egoitzan (María de Maetzu pedagogotik izena) egoteari esker izan zen, Irakaskuntza Erakunde Askeari oso lotua. 

Espainiako Gerra Zibila hasi zenean, ezin izan zuen bere karrera amaitu; beraz, hasi eta gero, Cacabelosera itzuli zen. Han, 1936ko apirilean, José Nuñezekin ezkondu zen. Medikuntzako ikaslea zen Nuñez, eta mediku ospetsu baten semea, ezker errepublikanoarekin lotura estua zuen herrian. Senar-emazteek gutxi iraungo dute elkarrekin, senarra Leonen fusilatuko baitzuten sei hilabete geroago, Manuela Joseren lehen semearen bost hilabeteko haurdun zegoenean. Gertaera horrek nabarmen markatu zuen egilearen bizitza, eta haren poesia-lanaren zati handi batean islatu zuen..

Hamalau urte igaro ondoren, Enrique Lópezekin ezkondu zen, eta harekin Enrique izeneko bigarren semea izan zuen. Hirurogeita zazpi urterekin, 1977an, bere lehen poema-liburua argitaratu zuen: Ruta de soledad, 1982an, Caminito de papel 1987an, Tiempo de entrega 1989an, edo Intimidades 1993. urtean. Entre brumas da 2003an egin zuen azken lana.

Poesia-lan sakon eta zabal horretan, bakardadearen inguruan bizitzan zehar garatutako sentimenduak askatzen ditu, besteak beste. Bere poesia-lanaren zati handi bat Astorgan idatzi zuen. Hiri horretan bizi izan zen, maistra-erretiroa hartu eta bigarren senarra hil ondoren. Batez ere Bierzon eta Galizian eman zituen eskolak, eta Cascabelosen bizi izan zen azken urteetan.

2003an, bere jaioterrian omenaldia egin zioten eta alaba kutun izendatu zuten. Omenaldi horretan bertan, laurogeita hamahiru urterekin, bere izena daraman nazioarteko poesia-sari baten sorrera iragarri zen. Bi urte geroago, 2005ean hil zen Cascabelosen.

 Lanak 

 Cauce para un latido (1977)
 Caminos de soledad (1982)
 Caminito de papel (1987)
 Tiempo de entrega (1989)
 Arena y viento (1989)
 Caminando por la ausencia (1989)
 Cuando arde el silencio (1989)
 Cuadernos de poesía femenina (1989)
 Poemas infantiles (1992)
 Intimidades (1993)
 Luces y sombras de un diario. Antología poetikoa 1998 - 2001 (2002)
 Entre brumas (2003)

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 López García, Manuela (1982). Bakardadeko bideak. Mataró: Espainiako Idazle Taldea. 
 López García, Manuela (1987). Paperezko ibilaldia. Leon: Celarayn 
 López García, Manuela (1989). Isiltasunak su hartzen duenean. Bilbo: Cervantes. 
 López García, Manuela (1989). Kanpoan ibiliz. Castrocalbón (Leon) : Lamo berdea. 
 López García, Manuela (1992). Haurrentzako olerkiak. Astorga: "Marcelo Macías" Astorganos Ikasketa Zentroa.

 Iturriak 

 Fernández Vázquez, Vicente (2008). 100 azienda garrantzitsu. Ponferrada: Bierzoko Eskualde Kontseilua.

Kategoria:Leondarrak
Kategoria:Maistrak
Kategoria:Espainiako Bigarren Errepublikako maistrak
Kategoria:Poetak
Kategoria:Emakume poetak