Eraso-hegazkin

Lurrerako eraso-hegazkin bat hegazkin militar bat edo borroka-ehiza bat da, pisu ertainekoa, lurreko helburuei doitasunez erasotzeko diseinatua, altitude baxuan hegan eginez eta klima mota guztietan, gertuko aireko laguntza-hegazkin gisa hedatzen dena lurreko indar propioentzat.

Aireontzi-mota hori, batez ere, hurbileko aire-laguntzarako eta aireko lurrazaleko itsas misioetarako diseinatua dago, eta gainjartzen da bonbaketari taktikoaren misioan.

Gudu-zelaian lagun diren indarrak hurbil daudenez, beharrezkoa da hegazkin horien doitasun-erasoak, hegal zabalduekin eta kontrol-azalera handiekin, aleroiekin eta flapekin diseinatuak, hegaldi-prestazio hobea izateko altitude baxuan, non airea trinkoagoa, hezeagoa eta astunagoa den, eta hori ezin da egin ohiko hegazkin bonbardatzaile batekin, gezian eta deltan hegoekin diseinatua, altitude eta abiadura handiagoan hegan egiteko hodeien gainean, beste ehiza-hegazkin batzuen aurkako borroketan eta etsaien erasoetatik urrun.

Borroka-hegazkinek, askotan, eraso-funtzioa betetzen dute, baina ez lirateke "per se" eraso-hegazkintzat hartuko, nahiz eta hegazkin horietako ehiztari-bihurketak klasearen parte izan. Bonbaketari arinen kontzeptuak ordezkatu dituzten ehiztariek ere ez dute alde handirik erasorako hegazkin baten kontzeptu zabalarekin alderatuta.

 Historia 
Bigarren Mundu Gerraren garaian eta ondoren, klase bereizi gisa eskainitako eraso-hegazkina izan zen nagusi. Inplementazio zehatza aldatu egin zen herrialde batetik bestera, eta askotariko diseinuek maneiatu zuten. Estatu Batuetan eta Britainia Handian, eraso-hegazkinak, oro har, bonbaketari arinak edo bonbaketari ertainak izaten ziren, batzuetan arma astunagoak zeramatzatenak eta aurrera egiten zutenak, hala nola North American B-25 Mitchell, kanoigile gisa (B-25G Mitchell iparramerikarra) eta Havilland Mosquito Tsetse. Alemanian eta SESBen, non Schlachtflugzeug ("borrokarako hegazkina") edo sturmovik ("erasorako soldadua") bezala ezagutzen ziren, funtzio hau bereziki diseinatutako eta gogor blindaturiko hegazkinek burutu zuten, hala nola Henschel Hs 129 eta Ilyushin Il-2. Alemaniarrek eta sobietarrek ere funtzio honetan bonbaketari arinak erabili zituzten: Junkers Ju 87 Stukaren bertsio armatuek nabarmen gainditzen zuten Henschel Hs 129ren kopurua, eta Petlyakov Pe-2a funtzio honetarako erabili zen, horretarako berariaz diseinatuta ez egon arren.

Bigarren Mundu Gerraren azken zatian, ehiztaria eraso-rol asko hartzen hasi zen, eta trantsizio horrek gerraostean jarraitu zuen. Erreakziozko motor bidez propultsatutako adibideak nahiko arraroak ziren, baina ez ezezagunak, Blackburn Buccaneer kasu. Estatu Batuetako Itsas Armadak A seriean hegazkin berriak sartzen jarraitu zuen, baina gehienak bonbaketari arin eta ertainen antzekoak ziren. Eraso-hegazkinen kategoria bereizi baten beharra murriztu egin zen, neurri handi batean, doitasunezko munizio gidatuak sartu baitziren, eta, horiei esker, ia edozein hegazkinek funtzio hori betetzen zuen, altitude handian seguru zegoen bitartean. Erasorako helikopteroek ere gainerako rol asko hartu dituzte beren gain, baina altuera baxuagoetan bakarrik egin daitezke.

1960ko hamarkadatik, bi eraso-hegazkin baino ez dira sartu: Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II estatubatuarra eta Sukhoi Su-25 Frogfoot sobietarra/errusiarra. Klase honetakoa den anomalia bat Lockheed AC-130 estatubatuarra da, aireko erabilerarako egokitutako kanoien artilleriako armamentu nagusia duena, 105 mm-ko M102 obusa barne.

Bigarren Mundu Gerraren ondorengo aroan ere eraso-hegazkin arin ugari sartu dira, oro har entrenatzaile egokituetan edo hegal finkoko beste hegazkin arin batzuetan oinarrituta. Kontrainsurgentzia eragiketetan erabili dira.

 Ezaugarriak 
Pisu ertaineko hegazkina da, turbina-motorra, turbo-helizea eta gaitasun handiagoko turbina-motorrak, erresistentzia handikoak, hegal zuzenak eta maniobragarritasun handikoak dituzten modelo batzuekin hornitua izan daitekeena. Oso eraginkorra da altitude eta abiadura baxuko hegaldietan, non airea trinkoagoa, hezeagoa eta astunagoa den, kontrol bereziak behar dira aireontzia kontrolatzeko, hegal handiak, jasogailuak eta aire-balaztak, nahiz eta gehienak ez dauden diseinatuta abiadura supersonikoan hegan egiteko edo beste hegazkinen aurka borrokatzeko, abiadura supersonikoan eta altitude operatibo handian.

Eraso-hegazkin horiek, garaiera baxuko hegaldietan lehorreko helburu etsaiak, etsaien lurraldean edo borroka-eremu batean sakoneko altueran sartzeko hegaldiak, itsasoaren gaineko sestra-hegaldiak, mendien, haranen eta zuhaitzen adaburuen arteko hegaldiak direla eta iristen diren hurbiltasunak metro gutxiko garaiera eta eraso-misioak ditu 1000 metro baino gutxiagoko altueran, baita zuhaitz-adaburuen gaineko sestra-hegaldiak eta itsasotik metro gutxira ere.
Horrek ere eskatzen du hegazkin horiek maniobragarriagoak, pilotuaren agintariekiko sentikorragoak eta erresistenteagoak izatea, kabina blindatua dute eta motorren estalkiak babes bereziarekin, lurretik jaurtitako arma arinen talkei aurre egiteko. Hegaldi-gaitasuna du klima mota guztietan, beste aireontzi militar mota batzuk baino handiagoa arma astunak garraiatzeko eta igotzeko gaitasun handia izateko, eta maniobragarritasun handia altuera baxuan, aireportu komertzialetan, errepideetan, bigarren mailako lurreratze-pistetan eta bat-bateko pistetan lurreratu ahal izateko, baita lurrekoetan ere.

Erasotzeko egokia den armamentuaz gain, erorketa libreko ponpa konbentzionalak eta zehaztasun handiagoko laser eta GPS satelite bidez gidatutako ponpa berriak, nolabaiteko blindajea dute aginte-kabinan, lurretik etsaiaren suari aurre egiteko, eta oro har, modulutan eraikita daude, azkar konpontzeko. Oldar kanoi bat garraiatu ahal izango dute lurrera munizio askorekin, bere diseinuan edo aronave erdiko fuselajearen azpian, armak kargatzeko piloi baten gainean, eta misil distrakzio bengalak kopuru handi batekin hornituta dago, hauek airera jaurtitzen dira lurretik jaurtitako misilen erasoa saihesteko, erabat kargatu eraso misio bat egiteko hegazkin astuna eta nahiko motela da, hegaldi performance ezberdina duen hegazkin supersonikoa, arina eta hegaldi oso arina beste ehiza hegazkin batzuen aurkako borroka maniobrak, hasieratik diseinatua abiadura handia.

Oso eraginkorra da behe-altitudeko lehorreko tropei laguntzeko, eta bere eraso-misioak helikopteroek, eraso-hegazkin arinek eta beste ehiza-hegazkin batzuek lagunduta egin ditzake, altitude eta abiadura handiagoan hegan egiten baitute, etsaien beste borroka-hegazkin batzuek airetik altitude handiagoan erasota atzeman ez ditzaten.

Lurrerako eraso-hegazkinek lurraren jarraipena egiteko radarrak dituzte, ordenagailuak, lurreko helburuak ikusteko begiradak eta hegaldiak kontrolatzeko sistemak, bereziki altitude eta abiadura baxuko eraso-misioetarako diseinatuak, etsaien lurraldearen gainetik hegan egin dezakete sakoneko sartze-misioetan, behetik hegan eginez, etsaien radarrek antzeman ez dezaten, ikuskapen-, patruila- eta merodeo-hegaldiekin, aukera-zuriak eta mota guztietako klimetan borroka-misioak bilatuz, eguneko eta gaueko misioak eginez, oihaneko, hondarreko, elurretako, itsas urdineko eta ezkutuko eraso-misioetarako kolore beltzeko kamuflaje-kolorez margotuak.

Lurrerako erasora erabat bideratutako aireontzien bi adibide, bere garapenaren hasieratik, Estatu Batuetako Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II pisu ertaineko bimotorra eta Sobietar Batasunean fabrikatutako Sukhoi Su-25 biomotorra dira, beste hegazkin batzuk funtzio honetarako egokitu dira, hala nola Ingalaterrako Sepecat Jaguar eta Harrier, Golkoko Gerran eta Afganistanen berriki izandako borroketan.

Normalean, gudu-egoera batean, eraso-hegazkinak lurreko indarren gertuko aireko laguntza gisa hedatzen dira, artillero-helikopteroekin eta UAVko tripulaziorik gabeko hegazkinekin batera. Gudu-zelai modernoan duten papera estrategikoa baino taktikoagoa da, batailaren frontean jarduten dute, eta ez etsaien atzeguardian helburu sakonagoen aurka. Horrela, eraso-aireontzi horiek, askotan, armadako unitateen zuzeneko agindupeko kontrol-egituretara gehitzen dira, etsai zuriak esleitzeko irrati bidezko aginteak, lurreko behaketa-indarren posizioaren arabera, etsaien indarren aurkako borroken une berean, aireko indarren unitateen eraso-aginduak jaso beharrean, ontziaren komando-basean, aireko base militar batean, gertuko aireportuan edo hegazkin-etxean, metraila-errondak jaurtitzeko, laser bidez bonba gidatuak jaurtitzeko, laser bidez, GPSz, erortzeko ohiko ponpak, zatikatze-bonbak, koheteak eta misilak jaurtitzeko, etsaien posizioei erasotzeko, lehorreratzeko tropei, etsaien baseei, radar-estazioei eta misilak jaurtitzeko.
Pilotuen prestakuntzak eta entrenamenduak herrialde bakoitzeko Aire Armadaren zati organikoak izaten jarraitzen duten arren, eta, azken batean, pilotuak Aire Armadaren eta Itsas Armadaren agindupean dauden arren, harreman handia dute lurreko borroka-indarrekin, arrakastaz eta elkarrekin egin ahal izateko terroristen kanpamenduen aurkako zehaztasun-erasoak, droga-trafikoaren aurkako borroka, legez kanpoko hegazkinak atzematea, legez kanpoko landaketak egiten dituzten hegazkinen eskolta, erreskaterako helikopteroen eskolta lurralde etsaiaren barruan, drogen kontrabandoa harrapatzea, posizio militarren defentsa, kontrol-postuak, errepideak eta zubiak, hegazkinek lur har dezakete base militarretan, merkataritza-aireportuetan, bigarren mailako lurreratze-pistetan, errepideetan eta lur-bideetan.

Hainbat izen erabiltzen dira lurrerako eraso-hegazkinetarako: eraso-hegazkina, ehiza-ehiztaria, ehiza taktikoa, bonba-ontzi taktikoa eta abar. Eraso arineko hegazkina beste kategoria batekoa da, entrenatzaileen edo beste hegazkin arin batzuen egokitzapenean oinarritzen da, eraso-zereginetarako, hegalen azpian armak kargatzeko piloi bat egokituz, bere eraso-gaitasunean, armen eta erregaien garraioan mugatuagoa da, baina lurrerako eraso-hegazkin gisa ere jardun dezake bigarren mailako funtzio operatibo batean, hala nola Yakovlev Yak-130 borroka-hegazkin berrian.

Vietnamgo Gerran, Malvinetako Gerran, Afganistanen, Irakeko Golkoko Gerran, Libiako esku-hartzean eta munduko beste gatazka batzuetan izan zuten eraginkortasuna egiaztatuta, hainbat herrialdetako Aire Indarretan egoteko beharra mantentzen dute, lurreko operazio militarrak eta etsaien lurraldean doitasun-erasoak babesteko, hegazkin supersonikoak baino eraginkorragoak direlako, altitude eta abiadura handiagoan hegan egiteko diseinatuak, eta beste ehiza-hegazkin supersoniko batzuen aurka airean borrokatzeko.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Hegazkin militarrak