Ana Diosdado

Ana Isabel Álvarez-Diosdado Gisbert (Buenos Aires, 1938ko maiatzaren 21a – Madril, 2015eko urriaren 5a) argentinar-espainiar dramaturgoa, gidoilaria, idazlea eta aktorea izan zen.

 Biografia 

 Familia 
Buenos Airesen jaio zen, Argentinan, 1938ko maiatzaren 21ean. Gurasoak, Enrique Diosdado eta Isabel Gisbert aktoreak hantxe zeuden erbesteratuta Espainiako Gerra Zibila hasi ondoren. Margarita Xirgu aktorea izan zuen amabitxi bataioan. Gurasoak dibortziatu eta ama hil ondoren, Enrique Diosdado Amelia de la Torre aktorearekin ezkondu zen.

 Ikasketak eta aktore hasiera 
Bost urte besterik ez zituela, Mariana Pinedak tauletan egin zuen lehen aldiz, Margarita Xirgu amabitxiarekin batera. 1950ean Espainiara iritsi eta Lizeo Frantsesean ikasi zuen. Aitaren konpainian lanean jarraitu zuen, Federico García Lorcaren Así que pasen cinco años bezalako lanetan. Filosofia eta Letrak ikasi zituen Madrilgo Unibertsitate Konplutentsean, baina utzi egin zuen lizentziatura lortu aurretik. 

 Idazle hasiera 
Hogeita lau urte zituela, Planeta sarian finalista izan zen En cualquier lugar, no importo cuando.

1965ean argitaratu zuen lehen eleberria, eta 1969an Peter Ustinoven A mitad de camino komediaren egokitzapena estreinatu zuen. Handik sei urtera, eszenatokietan arrakasta handiena izan zuen Olvida los tambores antzezlana 1970ean estreinatu zuen; Mayte eta Foro Teatral sariak irabazi zituen. Rafael Gilek egin zuen 1975ean zineman, eta urte horretan bertan hasi zen Carlos Larrañaga aktorearekin harremanetan.

El Okapi 1972an estreinatu zen, eta belaunaldi-arazo bati buruzkoa, zaharren egoitza batean kontzentratuz. 1973an drama estreinatu zuen Usted también podrá disfrutar de ella ikusi ahal izango duzu, kontsumo-gizartearen ikuspegi garratza. Arrakasta handia izan zuen, halaber, 1974ko Los comuneros drama historikoak, non Padilla, Bravo eta Maldonadoren matxinada Karlos V.aren begietatik ikusi baitzen, bere bizitzako, haurtzaroko, gaztaroko eta zahartzaroko hiru unetan. Ondorengoak dira Y de Cachemira, chales 1976an eta Cuplé 1986an.

 Idazle eta dramaturgo 
Telebistako gidoiak idazten hasi zen; generoan egindako lehen lana Yo, la juez izan zen; 1972an gidoia idatzi zuen eta, Jaime Blanchekin batera, Juan y Manuela telesaileko protagonista izan zen Televisión españolan. Bitarteko horretan bertan, ESpainian arrakasta handienetarikoa izan duen 1983ko Anillos de oro seriea Imanol Ariasekin batera. 1986an Segunda Enseñanza Hezkuntzako telebistaren historiako serierik arrakastatsuenetako bat izan zen. Pedro Masók zuzendu zituen biak. Irrati-gidoiak ere egin zituen, 1976an La imagen del espejo bezalako lanekin.

Une horretatik aurrera, idazle eta dramaturgo-karreran jarri zuen arreta, eta bere arrakasta handienen artean, la nobela, nabarmendu zuen, gero Los lochenta son nuestros antzerki-lanari egokitua, 1988an estreinatua. Gero, 1988ko Camino de plata egin zuten, berak eta Carlos Larrañagak, 1994ko Cristal de Bohemia eta 1999an La última aventura. 2015eko ekainean estreinatu zen bere azken antzezlana, El cielo que me tienes prometido.

Hainbat egokitzapen egin zituen, hala nola Peter Ustinoven apatutakoa, edo Knack (1973), 1979ko Tennessee Williamsen La gata sobre el tejado de zinc, Henrik Ibsenen Casa de muñecas 1983an eta La importancia de llamarse Wilde 1993an. Gainera, zutabegile gisa lan egin zuen Diario 16 eta ABC egunkarietan.

 Bizitza pribatua 
Carlos Larrañaga aktorearekin ezkonduta egon zen 1979tik 1999ra. 1979ko udaberrian ezkondu ziren Londresen. Geroago, 1987ko azaroaren 6an berriro ezkondu ziren Toledon.

 Gaixotasuna eta heriotza 
2013. urtean leuzemia kronikoa diagnostikatu zioten eta hurrengo urteko abuztuan garun-isuria izan zuen. 2015eko urriaren 5ean hil zen SGAEren egoitzan, bilera batean konortea galdu ondoren.

 Lanak 

 Antzerkia 

 Antzerki-egokitzapenak 

 Telebista-gidoiak 

 Irrati-gidoiak 

 La imagen del espejo. 1976.

 Eleberria 

 Sariak eta aintzatespenak 
 Planeta sarian finalista izan zen En cualquier lugar, no importa cuando lanarekin, hogeita lau urte zituela.
 1971, Maite saria, danborrak Olvagatik
 1983, Urrezko TF Anillos de oro lanarekin.
 1983, Anillos de oro bidezko telebistako interpreterik onenaren Zilarrezko Fotogramak.
 Mar del Plata saria.
 2007, Antzerki Egileen Elkarteko kide nabarmen gisa, AATk bere lan onenen antologia argitaratu zuen Teatro Aukeratu bilduman.
 2013, ohorezko saria Max Sarien XVI. edizioan.
 Valladolideko Urrezko Domina.
 Espainiako Errege Akademiaren Fastenrath saria.
 2014ko abenduaren 11n, honoris causa doktore Alcalako Unibertsitatean.
 2016an Alfontso X.a Jakitunaren Ordena Zibileko Gurutze Handia. Hil ondoko gisa.
 2018an Madrilen Valle-Inclán Antzokiaren aurreko plazak bere izena du.

 Omenaldia 
2015eko irailaren 15ean omenaldia iragarri zitzaion Ana Diosdadori, azaroaren hasieran Alacanten egingo den Egile Garaikideen Espainiako Antzerki Erakusketan.

 Erreferentziak 

 Bibliografia 

 Javier Huerta, Emilio Peral, Héctor Urzaiz, Teatro español de la A a Z, Madril: Espasa-Calpe, 2005.

 Kanpo estekak 

 Ana Diosdado eskrituran.
 Ana Diosdado "Poética y teatro" filmean. Juan March Fundazioa

Kategoria:Buenosairestarrak
Kategoria:Madrilen hildakoak
Kategoria:Argentinako idazleak
Kategoria:XX. mendeko Espainiako idazleak
Kategoria:XXI. mendeko Espainiako idazleak
Kategoria:Espainiako idazleak
Kategoria:Argentinako emakume aktoreak
Kategoria:Espainiako emakume aktoreak
Kategoria:Argentinako gidoilariak
Kategoria:Espainiako gidoilariak
Kategoria:Emakume gidoilariak
Kategoria:Emigranteak
Kategoria:Gaixotasun kardiobaskularrek hildakoak