Bianca Ceva

Bianca Ceva (Pavia, 1897ko apirilaren 10a –Milan, 1982ko ekainaren 18a) italiar kritikari literarioa, itzultzailea eta irakaslea izan zen, Italiako Ekintza Alderdiari (Partito d'Azione) atxikitako partisanoa.

 Ibilbidea 
Letretan lizentziatu zen Pavíako Ikasketen Unibertsitatean, eta gero Filosofian. Benedetto Croce, Tommaso Gallarati Scotti, Francesco Flora eta Umberto Zanotti Bianco bezalako intelektual antifaxistekin egon zen harremanetan.En 1936 Ceva visitó a Croce en la Villa de Alessandro Casati para entregarle una carta de Riccardo Bauer, crítica de la decisión de donar su medalla de senador como "oro a la patria"; la entrevista (mencionada en B. Ceva, Un testimonio sobre Benedetto Croce, "Nuova Antologia", 1977, pp. 142-5) fue "emocionante", y Ceva se refiere "al auténtico drama que sus palabras habían reavivado y agudizado en el alma de Croce ", quien concluyó," di que soy el mismo, que estoy siempre con ellos "(Gennaro Sasso, Per invigilare me stesso, Bolonia, Il mulino, 1989, pp. 283-4)  Irakaskuntzan aritu zen 1931 arte, Giustizia eta Libertà mugimendu politikoan afiliatua eta antifaxista izateagatik irakaskuntzatik baztertu zuten arte. Giustizia eta Libertà  1930ean kartzelan bere buruaz beste egin zuen Umberto nebak Ferruccio Parri, Riccardo Bauer eta Ernesto Rossik sortutako mugimendua izan zen.Noemi Crain Merz, L' illusione della parità: donne e questione femminile in Giustizia e libertà e nel Partito d'azione, Milano, Angeli, 2013, p. 21 Ondoren, Biancak Brerako Pinakotekan lanean jarraitu zuen, eta faxisten erregimenari aurka egin zion, Ekintza Alderdian afiliatuta.Giorgio Candeloro, Storia dell'Italia moderna, Volume 10, pp. 146-7, Milano, Feltrinelli, 2002

Mussoliniren erorketaren ondoren, 1943ko abuztuan Milango Beccariako Institutuan ekin zion irakaskuntzari  Erresistentzian aktiboki aritzeko utzia zuen lanbideari. 1943ko abenduan, Bianca Ceva kartzelaratu egin zuten, eta 1944ko abuztuan, epaitu eta kondenatu egin zuen Milango Auzitegi Militarrak, eta Auzitegi Berezira bidali zuen, beste kondena baterako. Urte bereko urrian, epaiketaren zain zegoela, irakasleak espetxetik ihes egitea lortu zuen, eta Oltrepò Paveseren partisanoekin bat egin zuen.Arturo Colombo, Corriere della Sera, 11 novembre 2012, p. 9

Liberazioaren ondoren, 1945ean, irakaskuntzari ekin zion berriro, eta Beka Institutuko zuzendari izatera iritsi zen.1955etik 1971ra, Italiako Askapen Mugimenduaren Historiarako Institutu Nazionaleko idazkari nagusia izan zen.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Milanen hildakoak
Kategoria:Italiarrak
Kategoria:Italiako itzultzaileak
Kategoria:Italiako irakasleak
Kategoria:Italiako Erresistentziaren kideak