Egiptoar egutegi

Egiptoko egutegia Kristo aurreko hirugarren milurtekoaren hasieran sortu zen, eta Historiako lehen eguzki-egutegi ezaguna da. Shepseskaf-en garaian, IV. dinastiaren faraoiaren garaian, bete-betean erabiltzen zen. Piramideen testuetan Egiptoko urte zibileko 365 egunak aipatzen dira. 30 eguneko 12 hilabetetan banatua zegoen, 10 eguneko hiru alditan antolatua. Urte bakoitzeko azken hilabetearen amaieran, eguzki-urtea osatzeko falta ziren bost egunak (epagomenak) gehitzen ziren, egiptoar jainko batzuei eskainiak.

Egiptoko egutegi zibilak eguzki-urte astronomikoak duen gehiegizko egun-laurdena kontutan hartzen ez zuenez, lau urtean behin egun bat galtzen zuen, eta, beraz, "egutegi alderrai" bihurtu zen, non "egunkari finkoek" alde egiten baitzuten egutegiaren hilabeteetan. Canous-en erreforma hori konpontzen saiatu zen, baina eskualdeetako kleroaren oposizioak porrot egin zuen erreforma horretan.

 Sarrera 
Inperioaren hasieratik, apaiz egiptoarrek kontu handiz erregistratzen zuten uren maila, nilometroekin neurtzen baitzuten. Ereintzaren edo uztaren momentua horren araberakoa zen, eta hainbat urtez behatu ondoren, ikusi zuten 365 egunez behin zikloa errepikatu egiten zela. 

Herodotoren hitzetan: Egipto Niloren dohaina zen. Iruzkin hori ez da literatura-irudi bat, errealitate bat baizik. Afrikako montzoiak urtean eragindako uholdeek soroak urez betetzen zituzten, eta lupetz emankorreko basamortuko hareak estaltzen zituzten. Udaberrian Etiopiako goi-lautadan deskargatutako ur-kantitate izugarriak Nilo Urdinak iparralderantz eramaten ditu, Mediterraneora iritsi arte. Eta hori urtez urte. Niloren emariaren aldizkako aldaketak erabakigarriak ziren Egiptoko bizitzan, eta zibilizazio liluragarri hori izatea ahalbidetu zuten.

 Egutegiak 
Egipton hainbat egutegi erabili ziren: ilargia, orubea (zibila) eta, seguruenik, bigarren mailako hirugarren ilargi-egutegia, efemerideak zehaztasunez kalkulatzeko. 

Egiptoko apaiz astronomoek ikusi zuten ilargi-egutegiak ez zirela erabilgarriak Niloko ur-goraldien hasiera aurresateko, urtaroak kalkulatzeko edo periodo zabalak kontatzeko, eta Eguzkiaren eta astroen itxurazko mugimenduari buruzko neurketa batekin alderatuz, nahiago izan zuten eguzki-egutegia erabilera zibiletarako erabiltzea, historian lehen aldiz.
Egiptoarrek ilargi-egutegi bat erabili zuten lehenago, baina Ilargiko egutegiaren eta urtaroen ohiko igarotzearen arteko aldea aurkitu zutenean, segur aski, urtaro-egutegi batera aldatu ziren, eta Niloko urteko uholde bakoitzean oinarritu zuten haren hasiera erregularra. Egutegiaren araberako lehen uholdea Egiptoko lehen hiriburuan, Menfisen, ikusi zen, Sotis izarraren (Sirio) orto heliakoarekin batera. Egiptoar urtea nekazaritzako hiru estazioetan banatu zen:

 Uholdea (udaren amaieran eta udazkenean) SA:x*t-N5 Ajet
 Ereintza (negua eta udaberriaren hasiera) pr:r-t:ra prt Peret,
 Bilketa (udaberri amaieran eta uda hasieran) S-N35B-ra νmw Shemu.

Egiptoko egutegi zibilean, egun berean, Sotiseko orto heliakoa 1460 urtez behin gertatzen zen (iraupen horri ziklo sotiako deitu zitzaion). Beraz, urtaroko urte baten (eguzki-urtea) eta urte zibilaren arteko aldea 365 egunekoa zen 1460 urtez behin, hau da, 4 urtean behin egun bat. Era berean, egiptoarrek kalkulatu ahal izan zuten 309 ilargi-hilabete (ilargiak) ia 9125 egun direla, 25 urte egiptoarren baliokideak. Kalkulu horiek, ziur aski, bigarren ilargi-egutegia eraikitzeko erabili ziren.

Egiptoko historiaren zatirik handienean, hilabeteek ez zuten banakako izenik izan, hiru nekazaritza-estazioetako bakoitzean zenbakituta baizik. Egiptoko Inperio Ertainetik aurrera, ordea, hilabete bakoitzak bere izena zuen. Izen horiek, azkenean, aldatu egin ziren Inperio Berriko hilabeteetako izenetan, eta aukera eman zieten Claudio Ptolomeoren Almagestoko kronologian erabilitako izen helenizatuei eta antzinako beste astronomo batzuei. Erdi Aroan, astronomoek egutegi egiptoarra erabili zuten, erregulartasun matematikoagatik eta Ptolomeoren autoritate zientifikoagatik. Kopernikok, adibidez, planeten mugimenduetarako taulak eraiki zituen Egiptoko urtearekin egindako denboraren neurketan oinarrituta. 

Egiptologo modernoen arteko konbentzioa da hilabeteak elkarren segidan zenbakitzea zenbaki erromatarrak erabiliz.

 Hilabeteen izena 
Egiptoko egutegi zibilak hiru estazio zituen, lau hilabetekoak, hogeita hamar egunekoak, gehi bost egun epagoxikoak. Egiptoko Inperio Berritik aurrera bakarrik izango dute beren izena egutegi zibileko hilabeteetan.
Hilabeteen izenak aldaketak izan zituen denboran zehar, bai eta urtearen hasierako data zehatza ere. Hamabi hilabeteetako bakoitzak jasotzen duen izena Inperio Berriaren garaiari dagokio.

César Augustok "Alejandriako egutegia" sartu zuen K.a. 26-25 urtean, epagomen-egunetako seigarrena sartu zen behin betiko K.a.22. urtean. Neurri hori hartzeak ia eten egin zuen urteko lehen eguneko lerradura, Thoth-en 1ekoa, urtaroen aldean, eta uztaileko abuztuaren 29an utzi zuen, bisiestoaren aurreko urte juliarrean izan ezik, urteko seigarren egun epagomenoak abuztuaren 29a hartzen zuenean, eta Thoth-en lehena abuztuaren 30era aldatu zuen.La reforma alejandrina del calendario egipcio, en inglés
Zk.Urtaroaren izenaHieroglifikoaEgiptoar izenaKoptoaren izenaIzen grekoaArabiar izenaUneko dataIAjeteko lehena-N11:Z1-M8:Aa1*X1-DyehutyTotTotTutAbuztuaren 29tik irailaren 27raIIAjeteko bigarrena-N11:Z1*Z1-M8:Aa1*X1-Pa-en-IpatPaopePaofiBabahIrailaren 28tik urriaren 27raIIIAjeteko hirugarrena-N11:Z1*Z1*Z1-M8:Aa1*X1-Hut-HorHatorAthyrHaturUrriaren 28tik azaroaren 27raIVAjeteko laugarrena-N11:Z1*Z1*Z1*Z1-M8:Aa1*X1-Ka-Hor-KaKoiahkShiakKiyahkAzaroaren 28tik abenduaren 26raBPereteko lehena-N11:Z1-O1:D21-X1:N5-Ta-AabetTobeTybiTubahAbenduaren 27tik urtarrilaren 25eraVIPereteko bigarrena-N11:Z1*Z1-O1:D21-X1:N5-Pa-en-MejerMeshirMeshirAmshirUrtarrilaren 26tik otsailaren 24raVIIPereteko hirugarrena-N11:Z1*Z1*Z1-O1:D21-X1:N5-Pa-en-Amon-HetepParemhotepFamenatBaramhatOtsailaren 25etik martxoaren 26raVIIIPereteko laugarrena-N11:Z1*Z1*Z1*Z1-O1:D21-X1:N5-Pa-en-RenenutetParmoudeFarmutiBaramudahMartxoaren 27tik apirilaren 25eraIXShemuko lehena-N11:Z1-N37:N35B-N5-Pa-en-JonsuPashonsPajonBashansApirilaren 26tik maiatzaren 25eraXShemuko bigarrena-N11:Z1*Z1-N37:N35B-N5-Pa-en-EnetPaonePayniBa'unahmaiatzaren 26tik ekainaren 24raXIShemuko hirugarrena-N11:Z1*Z1*Z1-N37:N35B-N5-ApepEpepEpifiAbibEkainaren 25etik uztailaren 24raXIIShemuko laugarrena-N11:Z1*Z1*Z1*Z1-N37:N35B-N5-Mesut-RaMesoreMesoreMisraUztailaren 25etik abuztuaren 23ra
 Egiptoko egutegiaren hasiera 
Egutegi zibilaren eta urte tropikoaren arteko desfasea izan da, hain zuzen, egutegi zibila noiz hartu zen zehazteko oinarria. Premisa gisa hartu da urteko lehen eguna uholdearekin bat datorren urtean hasi behar izan zela. 365 eguneko urtea denez, desfasea egunero ¼ da, eta, beraz, urte zibila eta Sirioren heliozko ortoa 1460 urtez behin elkartuko lirateke (hau da, 365 bider 4, hau da, lurpeko zikloa). III. mendeko idazle latindar Censorinok dakigunez, I. Akhet 1 izar horren irteerarekin batera gertatu zen K.o.139 urtean. 1460 urte jarraian kenduta, jakin dezakegu hori ere K.a. 1322an,K.a. 2782an eta K.a. 4242 urtean ere gertatu zela. Autore gehienen ustez, data hori gutxi gorabehera K.a. 2800koa izango zela diote, nahiz eta Petriek Djerren erregealdian (K.a. 3000 ) esan lezake ordurako bazekitela izarraren irteeraren eta uholdearen arteko kointzidentzia. Taula honetan Sedepet jainkosa ikus daiteke, adarren artean landare bat duen behi gisa, urtea irudikatuko lukeena. Autore gehienek uste dute data hau dela: K.a. 4242 urtean onartezina da, eta seguru dakigu epagomen-egunen sistema dagoeneko erabiltzen ari zela IV. dinastia baino lehen, eta horrek berriro ere K.a. 2800 urte inguruko dataz pentsatzera gonbidatzen gaitu.

Hasiera hori zehazteko beste bide bat, abiapuntuko hipotesi bera eginez, erregistro dokumental astronomikoetara jotzea da. Erregistroen arabera, Amenhotep I-ren 9. urtean atzerapena 308 egunekoa zen (Papiro Ebers), eta Sesostris iii.aren 7. urtean 225 egunekoa zen. Horren ondorioz, egutegiak 1.232 eta 900 urte erabili behar zituen, hurrenez hurren (atzerapena bider 4). Bi erregeen erregealdiak K.a. 1558an eta K.a. 1888an hasi zirela jakinda, K.a. 2800 urtearen inguruko data lortzen da.

Kalkulu hori  Alejandriako Teoni zor diogu, K.a. IV. mendean egin baitzuen, eta gaur egun ere erabiltzen dena da. Egia esan, nahiko zehaztugabea da. Alde batetik, ekinozioen prezesioa dela eta, lurpeko urtea urte tropikoa baino handixeagoa da, 365,256 egun ingurukoa; beraz, egun bat aurreratzen da 129 urtean behin. Bestalde, urte tropikoak dakigun bezala, 365 egun baino zertxobait gutxiago behar ditu. Hau da, urte zibila eta tropikoa batera gertatzeko, 1507 urte igaro behar dira, baina une horretan Sirioren orto heliakoa ia 12 egun aurreratu zen. Hala ere, badirudi hirugarren milurtekoaren hasiera-data izan dela, orain arte, dokumentuen erregistroari esker. Tradizioaren parte izan arren, egiptoarrek egutegiaren asmakuntza egozten zioten Imhotepi, Djuventud ministroari, eta horrek hirugarren milurtekoaren hasieran jarriko gintuen berriro. Zalantzarik gabe, Petriek Djer faraoiaren denborei buruz aurkitutako oholtxo baten interpretazioa geratzen da (K.a. 3000), non esan baitezake ordurako bazekitela Sirioren orto heliakoaren eta urteko uholdearen arteko korrespondentzia; eta Radwan eta Mills-ek Hieracómpolis-en aurkitutako petroglifoa, urte astronomiko bat kalibratzeko erabil zitekeena.García, Manolo. "5000 años mirando al Sol". Edición Kindle ()

 Urte bakoitzaren hasiera 
alt=El orto helíaco de Sirio. Mediada la primavera Sirio reaparecía centelleando poco antes del amanecer en dirección Este (izquierda). El Sol, bajo el horizonte, y la estrella, rasante. A medida que el Sol se eleva y se aproxima el amanecer su luz va extinguiendo la de Sirio, que rápidamente desaparece (derecha). Este fenómeno tuvo en el Antiguo Egipto una trascendencia religiosa y astronómica de primera magnitud, de la que aún hoy somos herederos.|eskuinera|350x350px|Sirioren orto heliakoa. Udaberriaren erdian, Sirius berriro agertzen zen egunsentia baino lehentxeago, ekialderantz (ezkerra). Eguzkia, horizontearen azpian, eta izarra, sestran. Eguzkia goratu eta egunsentia hurbildu ahala, haren argiak Siriusena itzaltzen du, eta berehala desagertzen da (eskuinean). Fenomeno horrek lehen mailako garrantzi erlijioso eta astronomikoa izan zuen Antzinako Egipton, eta oraindik ere haren oinordekoak gara.
Hasieran, udako solstizioarekin eta uholdeen hasierarekin bat zetorren Sirioren orto heliakoa. Sirius, egunsentia baino lehen, bat-batean birsortzen ari zen, Eguzkia eta ibaia gainezka atera baino lehen, eta bizia Ozeano Pazifikoari itzuli zion. Jainkoaren eraginaren adierazpena izan behar zuten, egiptoarren moduko zibilizazio batean saihestezina.

 Urteko iraupena 
Lehen ondorioa izan zen Egiptoko urtea egun horretan hastea, baina, gainera, izarraren behaketetatik beste aurkikuntza batera iritsi ziren: lau urtean behin Siriusetik ateratzea egun bat atzeratzen zen, eta horrek esan nahi zuen urtea 365,25 egunekoa zela.La duración del año sidéreo es de 365,256363 días solares medios, y la del año trópico es de 365,242198 días. Egun gehigarri hori ez zen kontuan hartu erabilera zibiletarako, arrazoia jakin gabe; elite erlijioso eta politikoarentzat erreserbatuta geratu zen, Canopus Erreformara arte, eta, hala, egutegiak egun bat atzeratzen zuen lau urtean behin; 1460 urteren buruan, urte oso bat atzeratu zen urtaroen aldean, eta ziklo berri bat hasi zen, sotiako zikloa.Sotis era el nombre griego de la estrella Sirio, en egipcio Sepedet (spdt), la más brillante del cielo.

 Canopus-en erreforma 
Astronomo egiptoarrek bazekiten urteak 365 egun irauten zuela, baina ez zuten pentsatu ordu batzuk gehiago irauten zuenik, eta egun bat ez zuten betetzen. Ordu horiek kontatu ez zirenez, metatu egin ziren eta Egiptoko egutegi zibila atzeranzko egunetan mugitzen zen egutegi astronomikoarekiko, desplazamendu horri denbora-desfase deritzo. Desfase horren ondorioz, urtaro bateko jaiak beste batean ospatzen ziren, eta udako jaiak 730 urtean behin izaten ziren neguan. Beste ondorio bat zen Sirioren orto heliakoaren ospakizuna egun bat zela lau urtean behin.

K.a. 238 urtean Canopus-en, Evergetas jainko-jainkosen tenpluan, apaiz jakintsuen buruak, "letratu sakratuak" izenekoak, eta antzinako Egiptoko beste buruzagi erlijioso batzuk elkartu ziren egutegia berritzeko. 

Erreforma horren helburua zen Thot 1 data Sirioren egunsenti heliarrarekin bat etortzeko modua aurkitzea, eta Artizarra, Isisekin elkartua, urte zibilaren hasieran ospatzen zen jainkosa, bere posizioari eusteko.

Ikerketen arabera, urte batek 365 egun eta 6 ordu gehiago irauten zuela ondorioztatu zuten. Desfaserako soluzioa sinplea izan zen: lau urtean behin beste egun bat gehituko litzateke, epagominen ondoren, eta laugarren urte horrek 366 egun izango lituzke. Egun gehigarria Evergetei eman zitzaien.

Baina erregioetako apaizen errezeloek porrot egin zuten erreforman.

 Datazioa 
Egiptoarrek, datak deskribatzeko, irizpide hau erabili ohi zuten: 

 Urteak faraoi erregealdiaren tronura iristen zirenetik kontatzen ziren;
 Urte, hilabete, estazio edo egunari dagokion ikurra idazten zuten, zenbaki kardinalarekin batera, ordena horretan;
 eta faraoi erregetzailearen epitetoak eta izenburuak gehitzen zituzten.

 M4-X1:O50-V20*V20:Z1*Z1-.-N11:Z1*Z1--O1:D21-X1:N5-.-N5-V20*V20:Z1*Z1*Z1-.-Aa1:r-U36-Z1:n-.-nswt*bity  < N5-Y5-L1 >22. urtean, pereteko bigarren hilabetean, hilaren 23an, Egipto Menjeperra Garaiko eta Behereko erregearen maiestapean (Tutmosis III).
Gertaera garrantzitsuak aipatuz ere egin zezaketen data, hala nola Karnakeko Amon jaialdia.

 Legatua 

Etiopiako egutegia berritutako egutegi honetan oinarritzen da, baina hilabeteetarako izen amarikoak erabiltzen ditu eta beste garai bat erabiltzen du. Frantziako Egutegi Errepublikanoa antzekoa izan zen, baina bere urtea udazkeneko ekinozioan hasi zen. John Gleave umezurztegi britainiarrak egutegi egiptoarra ordezkatu zuen antikythera mekanismoaren berreraikitze batean.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Antzinako Egiptoko kultura
Kategoria:Egutegia
Kategoria:Gainbegiratu gabeko itzulpenak