Carlos Araníbar

Carlos Enrique Araníbar Zerpa (Lima, 1928ko uztailaren 18a – 2016ko martxoaren 21a)  Peruko historialaria eta unibertsitate irakaslea izan zen. Historia kolonialaren ikertzaile eta konkistaren kroniken editore kritiko gisa nabarmendu zen. 

 Biografia 
Nazario Aranibarren eta Marina Zerparen semea. Lehen hezkuntza Colegio Dalton-en egin zuen eta bigarren hezkuntza Colegio Anglo-Peruano-n (gaur egun Colegio San Andrés). Gero, San Markos Unibertsitate Nagusian Literatura ikasi zuen, eta Historian doktoretza lortu zuen Peruko Giza Sakrifizioak tesiarekin (1961). Bere alma mater-ean irakaskuntzara dedikatu zen, 1953tik 1978an erretiroa hartu arte, urte horretan irakasle emeritu izendatu zuten arte. 

Ingeniaritza Unibertsitate Nazionalean, Federico Villarreal Unibertsitate Nazionalean eta Enrique Guzmán y Valle Hezkuntza Unibertsitate Nazionalean ere irakasle izan zen. 

Peruko Arkeologia, Antropologia eta Historia Museoko liburuzaina ere izan zen (1948-1953), Historia Museo Nazionaleko zuzendaria (1973) eta Hezkuntza Kontseilu Goreneko presidenteordea (1973). 

 Lanak 

 Argitalpenak 

 Notas heurísticas sobre las crónicas (1963)
 El principio de la dominación (Peruko Historia Orokor Berriaren zati gisa eta egilekidea).

 Kronika kolonialen edizio kritikoak 

 El Señorío de los Incas (1967), Pedro Cieza de León-ena.
 Nueva corónica y buen gobierno (1988), Guaman Poma de Ayalaren eskutik.
 Comentarios reales de los incas (1991), Garcilaso de la Vegaren (El Inca) eskutik.
 Relación de antigüedades del Perú (1995), Juan de Santa Cruz Pachacutirena .

 Sariak 

 Garcilaso de la Vega Kultura Sari Nazionala (1960).
 Javier Prado saria (1961).
 Peruko Ministroen Kontseiluko Lehendakaritzako Herritar Merezimenduaren Domina (2016). 

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Peruko historialariak