Lola Membrives

Lola Membrives, jaiotzez Dolores Membrives Fernández (Buenos Aires, Argentina, 1885eko ekainaren 28a – ib., 1969ko urriaren 31), Espainian bizi izan zen argentinar tonadilla-kantaria, sopranoa eta aktorea izen zen. 

 Biografia 
Emigratzaile espainiarren alaba zen, gurasoak Cádizekoak baitziren. eta agertokietako lehen urratsak tonadilla-kantari gisa eman zituen. Madrilen egin zuen debuta 1904an, Apolo Antzokian. Enrique Granadosek pianoarekin lagunduta, 1913ko maiatzaren 26an, Granados eta Fernando Periqueten estilo zaharreko Tonadillak estreinatu zituen Madrilgo Ateneoan. Amerikan arrakasta lortu zuen José Padillaren lanekin. Lortutako arrakasta handiari esker, hainbat autoreren lanen paper dramatiko eta komikoak interpretatzen hasi zen, eta horiekin bira arrakastatsuak egin zituen Espainian eta Hispanoamerikan.

 Dranagile handien aktore 
XX. mendearen lehen erdiko dramagile handienek hainbat paper idatzi zituen harentzat: Álvarez Quintero anaiek Madreselva eta Ventolera (1944), Las adelfas (1928) eta Antonio eta Manuel Machadoren La Lola se va a los puertos (1929) edo Jacinto Benaventeren Pepa Doncel (1928). Azken horren Señora Ama eta La noche del sábado ere interpretatu zituen hainbat denboralditan, eta La infanzona Buenos Airesen estreinatu zuen 1945ean.

Calderón de la Barca, Lope de Vega, José Zorrilla (Don Juan Tenorio), Pedro Muñoz Seca, Alfonso Paso, Alejandro Casona, Enrique Jardiel Poncela, Eduardo Marquina, José María Pemán, Luigi Pirandello (La vida que te di), Oscar Wilde (El abanico de Lady Windermere) eta Eugene O'Neill (Anna Christie).

Halaber, Federico García Lorcaren antzerkiko interpreterik garrantzitsuenetakoa izan zen, María Tereza Montoyarekin eta Margarita Xirgurekin batera. Lorca 1931n ezagutu zuen, eta Hispanoamerikan bira bat egin zuen harekin. 1933an Bodas de sangre antzeztu zuen, eta bi urte geroago La zapatera prodigiosa, Xirguk estreinatua zuena.

 Teatro Cómico 
1936ko bigarren seihilekoan, Membrivesen senar enpresaburua, Juan Reforzo, Teatro Komikoa administratzen hasi zen, eta 1943az geroztik, aktoreak denboraldi batzuk jarraian egin zituen bere konpainiarekin, eta Argentina eta Espainiaren arteko emanaldiak tartekatu zituen dramagile entzutetsuen lanak interpretatuz —besteak beste, Bertolt Brecht, Calderón de la Barca, Jean Coarteau, Federico García Lorca, Arthur Miller eta Jacinto Benavente. Benaventeren oso laguna zen eta ia haren lan guztiak estreinatu zituen, baina baita beste genero batzuetako autoreak ere, tonadilla-kantari eta soprano gisa edo komedia-roletan.—. 1943 eta 1946 artean, Benaventeren Y amargaba, Al fin mujer, La infanzona, El mal que nos hacen, La noche del sábado eta Titania; Samuel Rosen Volver a vivir; José Antonio Ochaíta eta Rafael de Leónen Cancela; Álvarez Quintero anaien Ventolera eta Juan Reforzo Membrives (Juan Albornoz ezizenduna) semearen Victoria. 

1947an Espainian egon zen eta hurrengo urtean Argentinara itzuli zen. Bertan Vendimia de amor eta José María Pemánen La casa, eta arrakasta handia izan zuen  Carlos Llopisen Nosotros, ellas y el duende komedia egin zituen. 1949an, senarrarekin batera, Antzerki Komikoa erosi zuen, eta Jean Cocteauren El águila de dos cabezas, Enrique Suárez de Dezaren La rosa encendida eta Benaventeren Divorcio de almas egin zituen. 1950ean Benaventeren Mater Imperatrix interpretatu zuen, eta Marc-Gilbert Sauvajonen Elena y los hijos de Eduardo. 1954an Llopis-en La cigüeña dijo sí komedian parte hartu zuen María Antonia Tejedorrekin, Tomás Blancorekin, Vicente Vegarekin eta Juan Serrador-ekin. Hurrengo urtean Benaventeren La malquerida interpretatu zuen, arrakastarik handiena eman zion lana, eta García Lorcaren La casa de Bernarda Alba. Lan horretan Alejandra Boero ere nabarmendu zen.

 Peronismoa 
Membrives buru-belarri aritu zen Juan Domingo Peronen gobernuan, 1955eko irailaren 16ko estatu-kolpearen ondorioz. 1955eko urriaren 7an estreinatu zen Benaventeren Su amante esposa lana, eta agertokian agertu zenean, publikoaren sektore batetik txilibitu bat atera zen, bere jarrera politikoa aipatzen zuten irain eta erasoekin batera, eta funtzioa bertan behera utzi behar izan zen, aktoreak jendeari hitz egiteko egindako ahaleginak huts-hutsik utziz. Hil horretan bertan, peronismoaren aurkako talde batek karteldegiak eta beirak hautsi zituen antzerkiaren atarian, eta, azkenik, 1956ko urtarrilaren 8an, aktorea Venezuelara joan zen, eta, ondoren, Espainiara .

 Azken emanaldia eta heriotza 
Azken emanaldia Buenos Airesko Odeón antzokian egin zuen, Antonio Galaren Los verdes campos del Edén lanean. Buenos Aires hirian hil zen, 1969ko urriaren 31n.

 Sariak eta aintzatespenak 
1954an Argentinako Errepublikako Merezimendu Artistikoaren Domina 
 Alfontso X.a Jakitunaren Ordenako gurutze handia
 Isabel Katolikoaren Ordenako gurutze handia
 1956an Madrilgo Círculo de Bellas Artes-en domina berezia
 1969an Laneko Merezimenduaren Domina
 Mexikoko Álvaro Obregón presidenteak emandako domina
 Valladolideko (Espainia) Instrukzio Publikoko Ministerioaren Urrezko Domina.
 Madrilen, Lara Antzokiko areto batek bere izena du.
 Argentinan, Antzerki Komikoak bere izena hartu zuen omenaldi gisa, Bonako San Isidro herrian bezala, La Costa burdinbidearen parean, Río de la Plata parean.

 Legatua 
Aktorearen omenez, 120 lagunentzako aretoa dago Madrilgo Lara antzokian. INadie sabe nada umorezko saioak, Cadena Ser-ek emanak, "Los Membridatos" izeneko atal bat zuen, non Berto Romerok artistaren datu biografikoak aipatzen baitzituen programa Madrilen grabatzen zenean.

 Filmografia 
Film hauetan parte hartu zuen:

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

 Memorial de Lola Membrives en PerViVe.
 Fragmento en AUDIO de la Mal Querida, con Lola Menbrives.
 Universo Lorca | Lola Membrives y Lorca. Web dedicada a la vida y obra de Federico García Lorca y su vinculación con Granada. (Diputación de Granada)

Kategoria:Buenosairestarrak
Kategoria:Buenos Airesen hildakoak
Kategoria:Espainiako emakume aktoreak
Kategoria:Argentinako emakume aktoreak
Kategoria:Espainiako abeslariak
Kategoria:Emakume abeslariak
Kategoria:Sopranoak