Sukalde elektriko

Sukalde elektrikoa janaria prestatzeko eta gozogintzarako berotzeko sistema elektriko bat erabiltzen duen sukaldea da, elektragailu mota bat. Funtzionatzeko eta mantentzeko lan gehiago behar zuten erregai solidoetan (egurra edo ikatza) sukaldeen ordezko gisa ezagunak bihurtu ziren 20. mendean zehar. 

Sukaldeko "erregailu" (berogailu) bat edo gehiago posizio kopuru finituak izan ohi dituzten etengailu batzun bidez kontrola daitezke, eta posizio horietako bakoitzak erresistentzia konbinazio ezberdina dakar eta, beraz, berotze potentzia desberdina, bero minimoaren eta maximoaren arteko aldakortasun etengabea ahalbidetzen duena. ezarpenak. Sutegiko erregailu eta kontrol batzuek termostatoak dituzte. Oro har garatu izan dira erresistentzia plaketan oinarritutako sukaldeak, bitrozeramikazko plaka dutenak edo indukzio plaka dutenak. 

 Erresistentzia-plakadun sukalde elektrikoa 
1859ko irailean, George B. Simpson-ek AEBetan patentatu zuen platinozko harizko bateriaz elikatzen den bobina batek berotutako "elektro-berogailu" gainazal baterako. Bere hitzetan, baliagarria zen “gelak berotzeko, ura irakiteko, janaria prestatzeko. . ." .  Lehen sukalde elektrikoek tenperatura altuko erresistentziak zituzten espiral moduan, eta hamar eta 12 segundo behar zituzten berotzeko. Diseinua hobetu egin zen erresistentzia handiko suge-itxurako berogailu-elementuen erabilerarekin, beroketa-denbora lau-zazpi aldiz murriztu baitzen, baina kostu elektriko handiagoarekin  eta 1920 eta 1930eko hamarkada artean lehia handia suposatu zuen sukalde ekonomikoaren eta gas labearen merkatuetan. 

 Bitrozeramikazko sukalde elektrikoa 
Sukalde bitrozeramikoa sukaldaritza sistema bat da, non beira mota berezi bat dagoen bero iturriaren eta berotu nahi den ontziaren artean. Lehenengo sukalde elektrikoek beroa burdinazko erregailuetara transmititzen zuten erresistentzia erabiltzen zuten. 1970eko hamarkadan, bitrozeramikazko sukaldeak agertu ziren, zeinak berotzeko denbora behar duten baina erradiazio infragorri oso eraginkorra ematen duten. Bitrozeramika iritsi izanak sukaldean guztiz berritzea suposatu zuen, garbitzeko errazagoa baita eta plakak oraindik bero daudela ohartarazten duten bero-adierazleak dituelako, eta horrek energia aurreztea ahalbidetzen du.

 Indukzio plakadun sukaldea 
Indukziozko sukaldea ontzia zuzenean berotzen duen sukalde mota bat da, zeinak ez duen beharrik tarteko zeramika berotzeko.  Sukalde hauek ontziko material ferromagnetikoa norabide batean eta bestean magnetizatzen duten eremu magnetiko txandakatu bat erabiltzen dute. Prozesu honek energia-galerak ditu, eta energia galera hori bero tramsferentzia moduan ontzia berotzera igarotzen da. Ontziek material ferromagnetiko bat eduki behar dute oinarrian gutxienez, eta horrela material batzuk (adibidez aluminioa, terrakota, altzairu herdoilgaitza edo kobrea) ezin daitezke erabili sukalde mota honekin.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 

Kategoria:Berokuntza
Kategoria:Sukaldeko etxetresna elektrikoak
Kategoria:Kanadako asmakizunak