Victoria Ocampo

Victoria Ocampo, jaiotzaz Ramona Victoria Epifanía Rufina Ocampo (Buenos Aires hiria, 1890eko apirilaren 7a – Beccar, Argentina, 1979ko urtarrilaren 27a) argentinar idazlea, itzultzailea, saiakeragilea, intelektuala, editorea eta filantropoa izan zen.Álvarez Plá, Bárbara. «Vuelta al pasado en Villa Ocampo» diario Clarín, 1 de noviembre de 2013. Consultado el 16 de marzo de 2014.Enciclopedia Universal Clarín del Estudiante, p. 850 Hainbat liburu argitaratu zituen, hala nola La laguna de los nenúfares (1926), Testimonios lanaren hamar liburuki eta Tagore en las barrancas de San Isidro (1961).

Familia aristokratiko batean jaioa, institutrizekin hezi zuten eta lehen hizkuntza frantsesa izan zen. 1924an bere lehen lana argitaratu zuen, De Francesca a Beatrice, Revista de Occidentek argitaratua José Ortegaren eta Gasset-en laguntzarekin. Gaztetatik Argentinako mugimendu feminista, intelektual eta antifaxisten lehen agerpenetan parte hartu zuen, eta horrek Argentinako Emakumeen Batasuna sortu zuen 1936an.

Bere bidaiei esker, literaturaren eta esparru intelektualaren berretzaileekin harremanetan jarri zen. Waldo Frankek eta Eduardo Malleak bultzatuta, Sur aldizkaria eta argitaletxea sortu zuen 1931n, eta hainbat autoreren literatura-lanak sustatu zituen, hala nola Jorge Luis Borges, Adolfo Bioy Casares, Ernesto Sabato, Silvina Ocampo, Alejandra Pizarnik, José Bianco, Virginia Woolf, Carl Gustav Jung, Andre Malraux, T.E.Lawrence, Martin Heidegger, Jean Genet, E.M. Forster, Henri Michaux, Lanza del Vasto, Henry Miller, Vladimir Nabokov, Robert Musil, Yukio Mishima, Georges Bataille, Theodor W. Adorno, Walter Benjamin, 1971n partzialki itxi arte.Muñoz Pace, pp. 12-3

Taldeko partaide izan ez bazen ere, Ocamporen laguna zen Manuel Mujica Lainezi eskaini zion zenbaki berezia, eta eskutitzak idatzi zizkioten elkarri hil aurreko hilera arte.

1941ean, Villa Ocampo egoitzara joan zen —gero UNESCOrena—, eta besteak beste sasoiko hainbat pertsona nabarmen hartzeko lekua izan zen: Rabindranath Tagore, Albert Camus, Graham Greene, Igor Stravinsky, Saint-John Perse, Denis de Rougemont, Pierre Drieu La Rochelle, Roger Caillois, Ernest Ansermet, Cristopher Ishewood edo Indira Gandhi.

Latinoamerikako saio bakarrean izan zen Núremberg-eko Judizioetako batean, eta peronismoaren aurkako oposizioan aritu zen; ondorioz, 26 egunez atxilotu zuten 1953an.Vázquez (1991), p. 185 Bigarren Mundu Gerran, hiru tona elikagai eta arropa eman zituen  El Eje edo  Ardatzeko potentziak okupatutako herrialdeetara, bereziki Frantziara. 

Arteen Funts Nazionaleko lehendakaria izan zen 1958tik 1973ra bitartean, eta hainbat goraipamen jaso zituen, baita zenbait unibertsitatek emandako honoris causa doktoregoak ere. Saririk garrantzitsuenen artean daude Frantziako Legio meritu-ordena eta Commandeur des Arts et des Lettres kondekorazioak, Frantziako gobernuak 1962an emandakoak, Commander of the Order of the British Inperioko Ordena saria, Columbia del Reino Columbia Cabor-en emana, Médaille d’Rayor. 1967an, Honoris Causa doktore egin zuen Harvardeko Unibertsitateak, eta 1968an, Indiako Vishwa Bharati Unibertsitateak titulu bera eman zion. 1977an, Argentinako Letren Akademiako kide hautatu zuten lehen emakumea izan zen.

 Biografia 

 Jatorria 
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Manuel_Ocampo.jpg/250px-Manuel_Ocampo.jpg|eskuinera|thumb|332x332px|Manuel Ocampo, aitona.
Ocampo familia Gaztelako Elisabet Katolikoaren morroi galiziar bat zuen arbaso, Santo Domingo uharteko lehen biztanleetako bat.Vázquez (1991), p. 15 Manuel José de Ocampok, Victoriaren herenaitonak, Peru utzi zuen XVIII. mendearen amaieran. Prilidiano Pueyrredónekin ere zerikusia zuen—Victoriaren birraitona-birramonen erretratugilea—, eta José Hernández poeta eta politikariarekin, aitaren aldetik. Haren birraitonak, Manuel Hermenegildo Aguirrek (1843ko apirilaren 12a), dirutza handia eman zion Buenos Airesko Kabildoari, Britainiarren  Inbasioen ondoren 1810eko Maiatzeko Iraultzaren kausari laguntzeko, eta Domingo Faustino Sarmientorekin adiskidetasun luzea izan zuen, batzuetan hura bisitatzen baitzuen.

Narciso Binayán Carmona genealogistaren arabera, amaren familiak Domingo Martínez de Irala (1509-1556) konkistatzaile, esploratzaile eta kolonizatzaile espainiarraren ondorengoa zen; haren arbasoek guaraniar mestizo urruneko jatorria zuten, eta Independentziako kide askorekin eta pertsonaia paraguaiar eta argentinar handiekin partekatzen zuten.

Victoriaren osaba-izeba Enrique Ocampo ezaguna izan zen tiro bat emanda Felicitas Guerrero hiltzeagatik, bera utzi eta Samuel Sáenz Valienterekin maitasun-harreman batean hasi eta jarraitu nahi izan ondoren. Victoriak bere autobiografiaren lehen liburukian kontatu zuen gertaera: Felicitas lurrean etzanda aurkitu zuten, odoleztatuta, eta Enrike, eskuan eta aurpegian errebolber batekin. Ez dakigu ziur txakur amorratu bat bezala berak hil zuen edo beste batzuek hil zuten... Nire amonak esaten zuen inoiz ez zuela amaren oihua ahaztuko semearen aurpegia deseginda ikusi zuenean». Victoriaren gurasoak, Manuel Silvio Cecilio Ocampo (1860ko azaroaren 3a - 1931ko urtarrilaren 18a) eta Ramona Máxima Aguirre —«La Morena» ezizena zuena— (1935eko abenduaren 1866- 1935eko abenduaren 10a), goi-mailako klasekoak, 1888ko irailaren 22an ezagutu zuten elkar, Sarmientoren hiletan, eta 1889ko apirilaren 26an ezkondu ziren.Vázquez (1991), p. 16 Victoria Ocampokren biografoak, María Esther Vázquezek, hauxe esan zuen aita zela-eta: Gizon garaia, morroi ona, fina eta bereizia. Zubi eta bideen eraikuntzan espezializatutako ingeniaria izan zen, eta herrialdearen barruan eraiki zuen. Familia kontserbadorea zuen aita, hartaz kezkatua eta alaben maitalea. Umore on eta atseginekoa, melankoliarako nolabaiteko joera naturala zuen. Amari zegokionez, Vázquezek goraipatu egin zituen biolina jotzeko baldintzak, landareekiko grina eta honelaxe definitu zuen: ama perfektua, maitekorra eta babeslea, familiako arazo handi eta txikiak konpontzen zituena.Victoriak beti nabarmendu zituen aitaren zintzotasuna eta amak ezartzen zituen arau zorrotzak.Vázquez (1991), p. 16

 Jaiotza eta lehen urteak 
Ramona Victoria Epifanía Rufina Ocampo 1890eko apirilaren 7an jaio zen, 16:30ean (UTCa-3), Viamonte kaleko 482 zenbakiko etxebizitza batean —ia San Martin kalearen ertzean—, Buenos Aires hirian, Sienako Santa Katalina elizaren parean. Izena —Sur— Waldo Franken ideia izan bazen ere, Ocampo azalaren diseinu sinpleaz arduratu zen, hau da, beherantz begira zegoen gezi batez.Lehen urteetan, nire lehentasunen arabera, nik neuk egiten nuen sumario.azterketa. Geroago, askoz askatasun handiagoa utzi nuen (batzuetan ia guztia) lagun laguntzaileen eskuetan, haietaz fidatzen bainintzen. 1929an, literatura-kalitateko aldizkari batek egin zuen klik: hortxe zuten martxan. Uste dut inoiz ez zela ildo horretatik urrundu, xehetasunen batean izan ezik, multzoarentzat garrantzi handirik izan gabe. Arazoak edo hanka sartzeak ia beti diru kontuak izan ziren.                Victoria Ocampo, 1970ko urriaKritikak azkar iritsi ziren, eta talde nazionalistek atzerriko pertsona ospetsuen laguntza sentitu zuten aldizkarian, Ocampok beste herrialde batzuetako irakurleak bakarrik ase nahi zituela alegatuz.Vázquez (1991), p. 132-133 Une horretan, María de Maeztu lagunari idatzi zion: «Basamortuan lanean urtebete eman izanaren zirrara-mina dut, basamorturako... Deprimituta nago. Ez duzu imajinatzen zenbat lan egin dudan guztiaren kontra».Vázquez (1991), p. 134 1933 aldera, Erromako Kuriak «pertsona ez-atsegina» izendatu zuen. Hori zela eta, baimena kendu zioten pobreei laguntzeko ongintzako jaialdi batean egingo zuen hurrengo emanaldirako. Handik denbora batera, Elizak Agustin P. Justori bidalitako gutun baten arabera, Elizaren «etsai»tzat jotzen ziren hainbat pertsonaren adiskidetasunak eragin zuen erabakia, hala nola Tagore, Krishnamurti eta Malraux.


1931n, Sur aldizkariaren lau zenbaki agertu ziren; 1932an, kopurua bikoiztu egin zen, eta hiru bakarrik gertatu ziren 1933 eta 1934 artean. 1934ko uztailetik 1935eko uztailera bitartean, aldizkaria ez zen salgai jarri. 1935etik 1953ra, hilero argitaratu zen, 1953tik 1972ra bi hilean behin, eta 1972az geroztik, edizio bereziak baino ez ziren agertu.Vázquez (1991), p. 135-136 Historian zehar, kolaboratzaileen artean izan zituen Jorge Luis Borges, Adolfo Bioy Casares, José Bianco, Waldo Frank, Walter Gropius, Alfonso Reyes Ochoa, Thomas Mann, Tomas Stearns Eliot, André Malravaux, Henry Millio. Urte horretako azarotik abendura bitartean, Kulturen arteko Elkarrizketaren Jardunaldiak egin ziren Villa Ocampon, eta materiala Sur aldizkariaren 342. edizioan bildu zen.Vázquez (1991), p. 216 Jardunaldi guztietan parte hartu bazuen ere, osasuna nabarmen okertua zuen. Bere aldekoen arabera, mina arintzeko lasaigarriak hartzeari uko egiten zion, tontotu egiten baitzuten. Hala ere, Eugenio Guasta apaizaren bisita apurrak izan zituen. Osasun egoera ahula izan arren, 1978an Paul Claudelen Oda jubilar lanaren itzulpena argitaratzea lortu zuen.

 Heriotza 


Victoria Ocampo ohean etzanda egon zen azken hilabeteetan, eta Gabonak eta Urte Berria ia bakarrik igaro zirtuen.Vázquez (1991), p. 220 Dolores Bengolea ilobak hau kontatu zuen: nik hil baino astebete lehenago ikusi nuen... ahoa sudurrarekin lotuta zuen, ikaragarri minduta zegoen, asko sufritzen zuen... Victoriak ez zuen hitz egiten, pizarrita bat zuen idazteko.119

1979ko urtarrilaren 24an bere osasuna areagotu egin zen. Miné Curaren arabera: goiz hartan mediku bat etorri zen injekzio bat emateko; pentsatzen dut kimioterapia moduko bat izango zela. Hark ez zuen nahi; azkenean, onartu zuenean, medikuari esan zion bere ardurapean zegoela. Baina ezin zian zuen jasan. 118

Urtarrilaren 27ko goizaldean, koman sartu eta UTCko 9:00etan hil zen 88 urte zituela.Vázquez (1991), p. 220

 Hilobia 
Victoria Ocamporen gorpuzkiak hil eta biharamunean lurperatu ziren Errekoletako hilerriko kripta familiarrean. Hiletan, Angel Battistessa Argentinako Letren Akademiako lehendakariak hitzaldi bat eman zuen:Batzuetan nahikoa izaten da pertsona bat desagertzea belaunaldi oso bat murriztuta geratzeko.Borgesek, berriz, ohar bat argitaratu zuen, eta hauxe argitu zuen:Herrialde batean eta emakumeak generikoak ziren garai batean, emakumeak gizabanako izatearen balioa izan zuen. Eskerrak eman nahi dizkiot nire alde egin zuen guztiagatik, baina, batez ere, Eskerrak eman nahi dizkiot argentinar gisa egindako lanagatik.

 Posta eta paper intimoen helburua 
Victoria Ocampok xedatu zuen, bere heriotzaren ondoren, bere burua miazkatzeko eta bere pentsamendu intimoekiko errespetuz, eskuizkribu, gutun eta karpeta jakin batzuk erretzeko nahia betetzea, besteak beste, bere osasunari buruzkoak. Bere lagun eta administratzailea, Matilde Díaz Vélez, eta Josefina Dorado idazlearen lehengusina, Villa Ocampoko langileekin batera, eskaera betetzeaz arduratu ziren. Matilde Díaz Vélezek hauxe idatzi zion Angélica Ocampori:Eskerrak ematen dizkizut nigan jartzen duzun konfiantzagatik eta ohoreagatik, eta harro sentitzen nintzen Victoriak erakutsi zidan konfiantza osoarekin. Konfiantza hori nire jakintza leialarekin eta ulertzearekin erantzuten saiatu nintzen beti, maitasun handiak eta mirespen handiak bultzatuta.

 Autobiografia argitaratzea 
1979 eta 1984 bitartean, Victoria Ocampok eskatutakoaren arabera, autobiografia argitaratu zen —sei liburukitan banatua—, eta 1952an hasi zen idazten.

Angelica ahizpak urtebete eskas iraun zion eta 1980ko urtarrilaren 21ean hil zen.

 Nortasuna, izaera eta espiritualtasuna 

Ocampo ezaguna zen bere burutazio eta suminkortasunagatik. María Esther Vázquez biografoak behin kontatu zuenBorgesek Bioytarren Mar del Platan egiten zuen uda; nik ere egun batzuk ematen nituen han. Etxea Viktoriaren ondokoa zen, Londresetik Beatlesek lilluratuta itzuli berria zen. Diskoa eta John Lennonen ileordea ekarri zituen. Borges, Adolfito [Bioy Casares], Silvina eta ni beste pertsona batzuekin batera gonbidatu gintuen bazkaltzera, gero diskoa entzuteko asmoz... Victoriaren Borgesi eskatu zion ileordea probatzeko; hark ez zuen nahi izan. Bietako ahotsak ohi baino ozenago igo zirela ikusita, oso haserre, esan zion: "Zu, che, hain tentea izanda, ez zara inoiz ezertara iritsiko".Ocampo ezaguna zen bere burutazio eta suminkortasunagatik. María Esther Vázquez biografoak behin kontatu zuen. Hurbilekoek eta autore askok bat egiten dute suminkortasun eta autoritarismorako joeran, batez ere Borgesekin. Beste aldi batean, Mar del Platako egonaldi batean, bere mucamaren semeak —Ocampo oso estimatua sentitzen zuenak— ia bizia arriskatu zuen itsasoan pertsona bat salbatzeagatik. Idazlea ia hil zela ohartu zenean, haserretu egin zen, sinetsi eta besarkatu egin zuen, «estúpido» deitzen jarraitu zuen bitartean.

Humanista eta mezenas handia izan zen.Jende askori lagundu zion. Mutil umezurtzak jaso eta hezkuntza eman zien. Bigarren Mundu Gerran, hiru tona elikagai eta arropa bidali zituen Europa okupatura, batez ere Frantziara. Oso emakume sentibera eta eskuzabala izan zen kulturaren esparruan. , Sinpatia handirik ez zion Borgesek, bere herrialdea eta kontinentea hezi zituela esan zuen.    María Esther Vázquez, 200293Arabiako Mahatma Gandhi eta Lawrenceren mireslea. Frédéric Chopin, Gabriel Fauré eta Claude Debussy. Ocampo kexatu zen sormenerako ezintasunaren aukera ugaritan.zeruak eman nahi izan ez zidan dohain hori; eleberriak idatzi nahi nituen, baina hori ez zen nire patua.Horrez gain, zurrumurruak sortu ziren Silvina ahizparekiko jelosiari buruz, arrakasta literarioagatik. Honako hauxe adierazi zuen Magdalena Ruiz Guiñazuk:Jendeak esaten zuen Victoriak jeloskor zegoela bere ahizpa txikiaren literatura-gaitasunaz eta poetikaz, baina berak argitaratu zuen Silvinaren lehen liburua Sur argitaletxean. Hitzaurre zoragarria baina oso gogorra idatzi zion... Hain zuzen, hitzaurre horretan adierazi zuen zer distantzia dagoen elkarren artean. Elizarekin zuen harremana Lehen Jaunartzetik aurrera desagertzen joan zen eta 1909an Delfina Boungeri idatzitako gutun batean hauxe idatzi zion:Jainkoa badago, zergatik da hain krudela?eta onartu egin zuenhutsik. Gero zera adierazi zuen:Ez zitzaidan bururatu nire haurtzaroko Jainko hark, nire maitasun eta beldurren lekuko eta isilmandatari bakarrak, ez zuela zertan izaki perfektu eta zoragarriak eman, ni ez bainintzen ez bata, ez bestea ere.Ez zuen sinetsiinposatzen saiatu ziren Jainko mendekatzailea, zorrotza, zekena, gupidagabea, mugatua.eta Tagore eta Gandhiren Jainkoak  erakarri zuenulergarria eta tolerantea1929 inguruan idatzi zuen Jainkoarengan sinetsi beharra zuela Keyserling-en existentzia eskertzeko eta,  bere bizitzaren amaierarako, Eugenio Guasta monsinorearekin solasaldi luzeak izaten zituen.

 Antzerkia eta filmografia 
1986an, Eva eta Victoria antzezlana estreinatu zen, Mónica Ottinoren zuzendaritzapean. Victoria Ocampok irudimenezko topaketa bat egin zuen Eva Perón antagonistarekin, China Zorrilla eta Soledad Silveyra protagonista zirela.

1989an, Cuatro caras para Victoria filmatu zen, Oscar Barney Finnek zuzendutako saiakera biografikoa, Carola Reyna, Julia Von Grolman, Nacha Guevara eta China Zorrilla buru zirela.

Gidatze-erregistro bat lortu zuen lehen emakumea,  . Núrembergko epeiketetara joan zen latinoamerikar bakarra izan zen; Argentinako Letren Akademiako kide izan zen lehen emakumea, eta emakumearen kausen aurkako borrokako pertsonaia nagusietako bat izan zen, 11 357 legearen erreforma eragozten baitzuen. Sur aldizkariko zuzendari gisa, munduko idazle garrantzitsuenak ezagutarazi zituen eta talentu hispanoak, hala nola, Borges edo Julio Cortazar sustatu zituen.

Gabriela Mistral Literaturako Nobel saridunak Ocampori esan zion «Hego Amerikako zenbait herrialdetako irakurketa-zuzendaritza aldatu» zuela.

Haren erretratu bat da Etxe Arrosako Emakume Argentinarren Aretoko buru. 2009an inauguratu zuen Cristina Fernández de Kirchner presidenteak, baita Argentinako historiako beste emakume-irudi batzuk ere, hala nola Juana Azurduy, Eva Perón, Lola Mora, Cecilia Grierson eta Mariquita Sánchez de Thompson.

 Egoitzak 

Jabetza, gaur egun UNESCOrena, Monumentu Historiko Nazional izendatu zuten 1997an, eta etxe-museo gisa funtzionatzen du. Bertan, hainbat kultura-jarduera egiten dira, hala nola bisita gidatuak, erakusketak, arte-erakusketak, antzerki-lanak eta, batzuetan, Asociación Amigos de Villa Ocampo elkarteak antolatutako kontzertuak. Hainbat gelaren artean, honako hauek daude: Liburutegia 12 000 alerekin—5000 frantsesez, 3500 ingelesez eta 3000 gaztelaniaz—, 200 argazki —horietako batzuk dedikazioarekin—, erretratuak, eskulturak, altzari zaharrak eta tapizak. 2003. urtean, etxebizitzak sute bat jasan zuen garrafa baten leherketaren ondorioz, eta hilabete inguru geroago, lapurreta bat jasan zuen. … Kaltetu ziren zenbait liburu galdu arren,  konponduak izan ziren, nahiz eta istripuen jarraipenak Victoria Ocampo Fundazioaren, Lagunen Elkartearen eta UNESCOren arteko gatazka eragin zuen. thumb|200px|Villa Victoria, bere etxea, Mar del Plata1912tik aurrera, Ocampo familiak Villa Victoria uda-garairako bigarren etxe bat izan zuen, Mar del Platan, Francisca Ocampo de Ocamporena, Ocampo ingeniariaren izeba eta Victoria amabitxiarena zen lursail batean. Boulton & Paul Ldt enpresari erosi zioten etxea Ingalaterran eta itsasontziz eraman zuten Mar del Platara, burdinazko egitura baten gainean erabat armatua eta eduardoar estiloz apaindua. Zurezko eraikina zen (bungalow), britainiar kolonietan erabiltzen zena. Multzo horren osagarri gisa, estilo frantseseko arduradunen etxebizitza, Ocampo ingeniariak 1913an eraikitako hirugarren eraikina, italiar estilokoa, zerbitzuko langileentzat, garaje bikoitzarekin. Hasiera batean, parkeak bi hektarea zituen, baina lursaila zeharkatzen zuen kale bat ireki zenean, bakar batera murriztu zen. Villa Victoria ondare-interesekotzat jo zen Pueyrion Jeneralaren Alderdiko Kontzeju Deliberatzailearen 10075/95 ordenantzaren bidez. Gaur egun, denboraldi baterako erakusketak, kultur ekitaldiak, hitzaldiak eta emanaldiak eskaintzen dira.

Hirugarren jabetza edo etxea Rufino de Elizalde kaleko 2831n dago, Palermo Chico de Palermo auzoan. Ocampok bi solairuko etxea da, eta Alejandro Bustillo arkitektoa eraikitzera bidali zuen 1928an. Eraikin modernista garrantzitsuenetariko bat da. Egitura kubiko guztiz zuriagatik berezia eta berria, polemika sortu zuen eraikitzeko unean, eta Ocampo ondare garrantzitsuenetakoa da. San Isidrora bizitzera joan zenean, Josefina Díaz Vélez de Madariagari saldu zion jabetza, Matilde Díaz Vélez lagunaren lehengusinari, eta barruan zenbait erreforma egin zituen. Azkenik, 1986an, Nono Pugliese publizistak eta Claudia Sánchez modeloak erosi zuten, eta etxera itzuli zioten jatorrizko estiloa. Gaur egun, Artisauen Funts Nazionalaren egoitza da, eta Buenos Airesko arkitektura modernoaren adibiderik handienetakoa izaten jarraitzen du.

 Literatura lana 
Bere literatura-lanean zehar, Victoria Ocampok dimentsio biografikoa lehenetsi zuen narrazioaren estetikaren gainetik. Hala ere, autore asko bat datoz esatean ez duela bi metodoetako bakar bat ere formalki hartzen. Idazlearen, literaturaren eta bizitzaren arteko harremana esperientzia eta subjektibotasunean oinarritutako liburuen topiko nagusia da, batez ere bere bidaiei erreferentzia egitean. Bere testigantzen eta autobiografiaren liburukiak, normalean, garaiaren deskribapenarekin hasten dira, idazlearen biografiarekin jarraitzen dute, eta, gero, haren lizentziari buruzko iruzkinekin amaitzen da.

Ocampok, bere garaikideek ez bezala, garrantzi berezia eman zion patuari giza izaeraren gainean. Bere ideologia filosofikoaren arabera, destinoaren ideiak zorigaiztasuna dakar bizitzaren norabidea arautzen duen lege saihestezin bat betetzearen zentzuan. Horri dagokionez, honako hau adierazi zuen:

Izaki bakoitzak eszena bat darama bere baitan, drama bera kontzientzian jaiotzen denetik eta bere bizitza osoan; eta bere eszena, drama irudikatzen du, edozein dela ere gertakizunak edo bidean agertzen zaizkion pertsonaiak, bere gertaera, pertsonaia agertu arte.

Bere lan autobiografikoak erakusten du gizarteak emakumeekin dituen eskakizunek markatutako bizitzaren atzerapenak, eta kritika akademikoak eta ezkerreko idazleek ez zuten inoiz aintzat hartu. Héctor Bianciottik, idazlearen miresleak, hau adierazi zuen:ohiz kanpoko kazetaria zen, baina ezin da esan ezagutzak ordezkatzen zituenik. 1907ko epistola batean —17 urte zituen orduan—, bere autobiografiako IV. liburukian argitaratua, hauxe idatzi zion Carlos Reylesi:Inoiz baino gehiago sentitu dut irakurtzen dudana bizi dudala.Irakurketekin hartutako konpromisoaren ondorioz, memoria-ekoizpen bat garatu zuen, eta bertan zenbait grina eta desilusio kontatu zituen, urteekin izandako harremanaren eraginez.

Bere bizitzan zehar, Ocampok bere idazlanaren balio-galtzea ekarri zuen, bai saiakera-idazkeran, bai idazkera autobiografikoan. 1929ko gutun batean, Keyserling kondeari —Ocampo bezala, herrien, kulturen eta filosofien arteko konparazioak egiten zituen bere lanetan—, haren aipamena egin ziongutxiagotasun-konplexuaeta aurpegiratu:Eta, batez ere, ez ahaztu zailtasunez hitz egiten didazula; alde horretatik, zu zarenaren aurkakoa naiz.Bestalde, Amalia Pereira artistak dio Ocampo hizkuntzaren metaforen bidez (itzulpen edo interpretazio gisa) bizitza betetzen saiatzen zela, bere hizkuntza-eskakizunean idazteko zuen zailtasuna disimulatzeko.

Bere kontakizunetan, emakumeen berezko adierazpena eratzea dakarten zailtasunak erabili ziren hezkuntza formalik, askatasunik eta emakumeen literatura-tradiziorik eza aipatzeko, non idazketa bat sostengatu baitzen. Bereziki, erabakigarria iruditu zitzaion literaturan erreferenterik ez izatea, eta, horregatik, haren testuek agerian uzten dute subjektuekin elkarrizketak eta itunak egiteko gogoa.

Bere liburuetan sarritan aipatzen ditu Jane Austen, Elizabeth Barrett Browning, George Eliot eta Brönte ahizpak —bereziki Emily—  Francisco Ayalak honelaxe definitu zuen: «zirkunstantzien idazlea, espontaneoa eta naturala»; Enrique Pezzonik, berriz, El texto y sus voces liburuan.... tradizioz gure literatura-ingurunearekin —eta ez soilik literaturarekin— identifikatzen diren zenbait idazlerekin batera ikusten dut. 

 Testigantzak 
Testigantzak, 1. seriea. Madril: Revista de Occidente, 1935.
Testigantzak, 2. seriea. Buenos Aires: Sur, 1941.
Testigantzak, 3. seriea. Buenos Aires: Sudmerikarra, 1950.
Testigantzak, 4. seriea. Buenos Aires: Sudmerikarra, 1950.
Testigantzak, 5. seriea. Buenos Aires: Sur, 1954.
Testigantzak, 6. seriea. Buenos Aires: Sur, 1962.
Testigantzak, 7. seriea. Buenos Aires: Sur, 1967.
Testigantzak, 8. seriea. Buenos Aires: Sur, 1971.
Testigantzak, 9. seriea. Buenos Aires: Sur, 1975.
Testigantzak, 10. seriea. Buenos Aires: Sur, 1998

 Autobiografia 

 Autobiografia I: El archipiélago. Buenos Aires: Sur, 1979.
 Autobiografia II: El imperio insular. Buenos Aires: Sur, 1980.
 Autobiografia III: La rama de Salzburgo. Buenos Aires: Sur, 1981.
 Autobiografia IV: Viraje. Buenos Aires: Sur, 1982.
 Autobiografia V: Figuras simbólicas. Medida de Francia. Buenos Aires: Sur, 1983.
 Autobiografia VI: Sur y Cía. Buenos Aires: Sur, 1984.

 Itzulpenak 

 Albert Camus: Calígula. Buenos Aires: Revista Sur, números 137-138, 1946ko martxo-apirila .
 Colette y Anita Loos: Gigi. Buenos Aires: Sur, 1946.
 Dostoievsky-Camus: los poseídos. Buenos Aires: Losada, 1960.
 William Faulkner-Albert Camus: Réquiem para una reclusa. Buenos Aires: Sur, 1957.
 Graham Greene: el cuarto en que se vive. Buenos Aires: Sur, 1953.
 Graham Greene: el que pierde gana. Buenos Aires: Sur, 1957.
 Graham Greene: la casilla de las macetas. Buenos Aires: Sur, 1957.
 Graham Greene: el amante complaciente. Buenos Aires: Sur, 1959.
 Lanza del vasto: Vinoba (en colaboración con Enrique Pezón). Buenos Aires: Sur, 1955.
 T.E. Lawrence: El troquel. Buenos Aires: Sur, 1959.
 Dylan Thomas: Bajo el bosque de leche (en colaboración con Félix della Paolera). Buenos Aires: Sur, 1959.
 Graham Greene: Tallando una estatua. Revista Sur, 1965ko ekaina.
 Jawaharlal Nehru: Antología. (selección y prólogo de V.O.). Sur, abendua 1966ko abendua.
 Mahatma Gandhi: Mi vida es mi mensaje. Buenos Aires: Sur, 1970.
 Graham Greene: La vuelta de A.J.Raffles. Buenos Aires: Sur, 1976.
 Paul Claudel: Oda Jubilar. Buenos Aires: Sur, 1978.

 Beste lan batzuk 

 De Francesca a Beatrice (con prólogo de Ortega y Gasset). Madrid: Revista de Occidente, 1924; Buenos Aires: Sur, 1963.
 La laguna de los nenúfares. Madrid: Revista de Occidente, 1926.
 Domingos en Hyde Park. Buenos Aires: Sur, 1936.
 San Isidro (con un poema de Silvina Ocampo y 68 fotografías de Gustav Thorlichen). Buenos Aires: Sur, 1941.
 Le Vert Paradis. Buenos Aires: Lettres Francaises, 1947.
 Lawrence d´Arabia (publicado en francés e inglés). París: Gallimard, 1947.
 El viajero y una de sus sombras (Keyserling en mis memorias). Buenos Aires: Sudamericana, 1951.
 Lawrence de Arabia y otros ensayos. Madrid: Aguilar, 1951.
 Virginia Woolf en su diario. Buenos Aires: Sur, 1954.
 Habla el algarrobo (Luz y sonido). Buenos Aires: Sur, 1959.
 Tagore en las barrancas de San Isidro. Buenos Aires: Sur, 1961.
 Juan Sebastián Bach, El hombre. Buenos Aires: Sur, 1964.
 La bella y sus enamorados. Buenos Aires: Sur, 1964.
 Diálogo con Borges. Buenos Aires: Sur, 1969.
 Diálogo con Mallea. Buenos Aires: Sur, 1969.
 Páginas dispersas de Victoria Ocampo. Números 356/357 de la revista Sur:  1985ko urtarril-abendua. Buenos Aires, 1987ko maiatza.

 Erreferentziak 

 Ikus, gainera 
 Hegoaldean
 Silvina Ocampo
 Ocampo etxea
 Jorge Luis Borges
 Adolfo Bioy Casares
 Jose Bianco
 Enrique Pezzoni
 Argentinako literatura
 Hego Amerikako argitaletxea

 Kanpo estekak 

 Proyecto Villa Ocampo
 Araca Victoria diario Página/12, 11 de enero de 2007.
 Mujeres argentinas: Victoria Ocampo y más
 La amistad entre Victoria Ocampo y Pedro Henríquez Ureña, Pedro Luis Barciaren arabera (42. orrialdea)

Kategoria:La Recoleta hilerrian lurperatutakoak
Kategoria:Argentinako feministak
Kategoria:Argentinako liberalak
Kategoria:Argentinako saiakeragileak
Kategoria:Ingelesezko idazleak
Kategoria:Argentinako idazleak
Kategoria:Frantsesezko idazleak
Kategoria:Minbiziak hildakoak
Kategoria:Emakume itzultzaileak
Kategoria:XX. mendeko emakume idazleak
Kategoria:Idazle feministak