Liliana Vitale

Liliana Vitale (Villa Adelina, Buenos Aires, Argentina, 1959ko martxoaren 3a) argentinar musikari eta konpositorea da. Neba Lito Vitale konpositore eta piano-jole ezaguna da, emaztea Verónica Condomí abeslaria koinata du eta bikotearen alaba, Emme (Mariela Vitele) iloba aktore eta abeslaria da.   

 Ibilbidea 
1973an, laukote bat osatu zuen Lito nebarekin eta Babú eta Miguel Cerviño anaiekin . San Isidro auditorioan musika emanaldia egin zuten.1974an, berak, Litok eta Alberto Muñoz kantautoreak sortutako eta ekoitzitako Saturno kantata profanoa aurkeztu zuen —Buenos Airesko Iparraldeko Auzoko Santa María del Buen Ayre antzokian—. Horrela —Argentinan nahiko askatasun demokratiko ezezaguna zen esparru batean—, MIA (Musikari Independente Elkartuen siglak) musika-kooperatiba sortu zuten, San Isidroko (Buenos Aires Handia) alderdiko kide gazte musikariekin batera.

Cicli Tres zigilu independentea sortu zuten, eta disko hauek grabatu eta argitaratu zituzten: Transparencias (1976), Mágicos juegos del tiempo (1977), Cornonstípicum (1978) eta Conciertos (1979, album hirukoitza, zuzenean grabatua). Urte batzuk geroago, MIA ezaguna zen rock progresiboko giroetan 1970eko hamarkadaren amaieran (diktadura militar odoltsuan). Beste musikari batzuk MIA bidez hasi ziren, hauek barne:

1980an, Egberto Gismonti (1947) instrumentista eta konpositore brasildarraren emanaldietako laguntza-taldea izan zen MIA, Argentinara egindako lehen bisitan. Verónica Condomík koinatak eta Liliana Vitalek Circense eta Frevo (1980ko biak) diskoen abesti batzuk kantatu zituzten.LilianaVitale.com.ar

1986tik 1988ra, emanaldietako partaideak:

1989an, Argentinako Kordoba hiri garrantzitsura joan zen bizitzera —Buenos Airesetik 700 km-ra ipar-mendebalderantz—, eta pub txikitan aurkeztu zen. 1995ean Buenos Airesera itzuli eta ACE saria jaso zuen Mujer y argentina diskoa grabatu zuen.

1996an, talde berri bat sortu eta beste disko bat grabatu zuen gai propioekin: El bien de la duda.

2002an, «herri-musikaren figura»ren Clarín saria jaso zuen. Urte horretan bertan, Rolling Stone aldizkariak «emakume-kantari onena» izendatu zuen.

2007an, Lito Vitale nebaren diskoan hainbat kanta konposatu zituen.Cmtv.com.ar (participación en disco de Lito Vitale).

2010eko ekainean, agertokia Verónica Condomírekin partekatu zuten berriro, Giza ahotsak ikuskizuneanHumanas - voces en Café Vinilo, de Buenos Aires.

Giza ahotsak diskoa aurkeztu zuten Argentinako hainbat hiritanPresentaron el disco en Rosario, en el http://www.facebook.com/event.php?eid=176326615712061 Taller Ecologista] el 25 de noviembre de 2010.

2014ko maiatzaren 25ean, Maiatzaren Iraultzaren urteurreneko festetan parte hartu zuen, Nazioko Kultura Ministerioaren "Somos Cultura" showaren esparruan.

 Diskografia 
Liliana Vitalek hainbat disko argitaratu ditu:Musica.MySofa.es (discografía de Liliana Vitale).

 «Adelinaren dantzak» (1981) 
Bere egilearen kontrapuntuzko ahots-lanak; Verónica Condomírekin duoan.

 «Camasunqui» (1984) 
Duoa Verónica Condomírekin

 «Mamá, deja que entren por la ventana los siete mares» (1985) 
Lehen diskoa interpretatzaile bakarlari gisa. Alberto Muñozek konposatua, Bernardo Barajerekin musikari gonbidatu gisa.

 «Canta Liliana Vitale» (1987) 

 «Bilduma» (1989) 
 1989ko azaroaren 30ean kaleratu zen. Abesti hauek dira: 

 «Mujer y Argentina» (1994) 
 1994ko azaroaren 30ean eta Tango diskorik onena kategoriako ACE sarietarako nominatua izan zen. Abestak hauexek dira: 

 «El beneficio de la duda» (1995) 
 Musika-ekoizpena eta teklatuetako akonpainamenduan Lito Vitale neba.Cmtv.com.ar (biografía de Liliana Vitale).
 1995eko azaroaren 30ean kaleratu zen. Abesti hauek dira:

 «La vida en los pliegues» (2002) 
Henri Michaux idazle belgikarraren poemetan oinarritutako obra. 1990ean grabatua, baina hamabi urte geroago merkaturatu zen, obren copyright-kontuengatik.
 Disko horrek «kanta garaikideko album onenaren» Gardel saria jaso zuen.

 «Siete cielos» (2003) 
 Zazpi ahotserako koru-lana, zazpi mugimendukoa. Diskoan Alejandra Fenocchioren zazpi pintura erreproduzitzen ziren.
 Musika klasikoko album onenaren Gardel saria jaso zuen.

 «Al amparo del cielo» (2005) 
Argentinako kantak —gehienak bereak— perkusio latinoamerikarrarekin.

 Sariak eta aintzatespenak 

 1995ean Buenos Airesera itzuli eta ACE saria jaso zuen.
 2002an, «herri-musikaren figura»ren Clarín saria jaso zuen. 
 2002an, Rolling Stone aldizkariak «emakume-kantari onena» izendatu zuen.
 Mujer y Argentina, Tango diskorik onena kategoriako ACE sarietarako nominatua izan zen.
 La vida en los pliegues diskoak «kanta garaikideko album onenaren» Gardel saria jaso zuen.
 Siete cielos diskoak Musika klasikoko album onenaren Gardel saria jaso zuen.

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 
 Sitio web oficial

Kategoria:Emakume piano-jotzaileak
Kategoria:Argentinako piano-jotzaileak
Kategoria:Argentinako kantautoreak
Kategoria:Emakume abeslariak
Kategoria:Gainbegiratu gabeko itzulpenak