Ángela Irene

Ángela Irene, jaiotzez Irene Ángela Gola (General Pico, La Pampa, Argentina, 1954ko ekainaren 3a), musika folklorikoko abeslaria da.

 Biografia 
Hamabi urte zituela, jazz-talde batean egin zuen debuta, beat kantatzeko. Gero, hainbat urtez abestu zuen inauterietan. 1975ean, Mercedes Sosak bultzatuta, Buenos Airesen kokatu zen kantu folklorikoan aritzeko. 1977an, Cosquingo Jaialdia irabazi zuenean, «Cruz de quebracho» (Francisco Amado Berra eta Miguel Ángel Gutiérrez) zamba interpretatu zuen.

1979an, Ariel Ramírez pianistarekin harremanetan jarri zen, eta topaketa horretatik sortu zen bere lehen diskoa. Ariel Ramírezek Ángela Irene aurkeztu zuen, eta bertan, «Santafesino de veras» chamame delakoaren eta «Volveré siempre a San Juan» zambaren bertsioak nabarmendu ziren, biak Ramírezenak.

1982an La cantora de Yala izeneko bigarren diskoa kaleratu zuen. Besteak beste, plakari izena ematen zion zamba (Cuchi Leguizamónen eta Manuel J. Castillaren lana) eta «La tonada jamás morirá» abestu zituen, Oscar Cacho Vallasek eta Ernesto Villavenciok disko horretarako konposatua. Aldi berean Eduardo Lagosekin eta Domingo Curarekin batera Así nos gusta ikuskizuna aurkeztu zuen. Laurogeiko hamarkadaren bigarren erdian Canción de caminantes ikuskizuna sortu zuen, Domingo Cura, Zamba Quipildor, Cacho Tirao eta Chiqui Pereyrarekin.

1990eko hamarkadako lehen urteetan, Ariel Ramírezen eta Félix Lunaren Mujeres argentinas lan kontzeptuala aurkeztu zuen Marián Farías Gómezekin batera, Mercedes Sosak 1969an grabatua eta Latinoamerika Emakumea ikuskizuna.1993an Ángela Irene izenekoa agertu zen, bere hirugarren diskoa, ordukoan CD gisa. Haren gaien artean, Atahualpa Yupanquiren «Cachilo dormido» bertsioa nabarmendu zen.

2000ko hamarkadaren bigarren erdian, Pedro Aznarrekin batera kantatu eta grabatu zuen, Canal â bidez erregistratutako Ateneo Antzokiko aurkezpenetan lagunduz. 2008an, Soy izeneko album berria kaleratu zuen, Luis Salinas, Raúl Carnota, Domingo Cura eta Pedro Aznar musikariekin batera. Albumak 18 gai zituen («berriro grabatuko ez zuen zalantzarengatik»), eta Alejandro Carrizo, Nestor Soria eta Lucho Hoyosen «Lavandera chaguanca» abestiarekin hasi zen.

 Musika estiloa 
Ángela Irenek kantatzeko estilo bat du, «neurrikoa» eta «zaindua» gisa definitu dena, eta kantutegi bat, kanta folklorikoaren adierazpen moderno batzuen ezaugarri sentsual edo erotikoak saihestu nahi dituena. Afinazio-teknika zorrotz baten jabe da, eta, urteen poderioz, interpretazioari eta sentimenduari lehentasuna eman nahi izan die.Abeslari «konprometitua» da, 1970eko hamarkadan mundua aldatzea amesten zuen gaztetasunarekin, eta Latinoamerika herrialde handia da horretarako.

 Diskografia 

 1979: Ariel Ramírez presenta a Ángela Irene.
 1982: La Cantora de Yala.
 1993: Angela Irene.
 2008: Soy - BELGRANO NORTE BANATZAILEA

 Sariak eta aintzatespenak 

 1977an, Cosquingo Jaialdia irabazi zuen, «Cruz de quebracho»zambarekin.

 Ikus, gainera 

 Argentinako musika folklorikoa
 Argentinako musika folklorikoaren historia
 La Pampa probintzia

 Erreferentziak 

 Kanpo estekak 




Kategoria:Argentinako abeslariak
Kategoria:Emakume abeslariak
Kategoria:Gaztelaniazko abeslariak
Kategoria:Argentinako folk abeslariak
Kategoria:XXI. mendeko emakumeak
Kategoria:XX. mendeko emakumeak