Mercedes Ferrer

Mercedes Ferrer, jaiotzez Mercedes Rodríguez Vázquez (Madril, 1963ko maiatzaren 30a), ibilbide musikal luzeko madrildar egile abeslaria da.
Biografia

Literatura garaikidea eta frantsesa ikasi zituen Sorbonan.

The Doors, Bob Dylan edo David Bowieren eragina izan du. Zero divide edo Corazón rebelde frantses musika taldeetan ibili zen, 1984an Madrilera itzuli zen arte, Movida Madrileña delakoa bete-betean zela. Han ezagutu zuen Carlos del Castillo bateria, "Carlos Torero", eta kritika espezializatuan oihartzun handia izan zuten hainbat maketa grabatu zituen. Hasierako bikotean beste musikari batzuk sartu ziren, hala nola Fernando Illán baxuan, eta geroago Arturo Soriano, V. Congreso taldetik zetorrena, saxoan, La Llave izena hartu zuten laburki. Izen horrekin, "Europa", "El burlado" eta "Dame tú la fuerza" abestiak argitaratu ziren, 1985ean Madrileko VIII. rock txapelketa irabazi zutenean, The Cure taldearen teloneroak izan ziren jai amaieran.

Bakarkako lanean hasi zen berehala, eta 1986an Entre mi sombra y yo argitaratu zuen. Ekoizpen horretan, aurretik berarekin lan egin zuten Fernando Illán, José Romero eta Arturo Soriano musikariek parte hartu zuten, baita interpretazio-gaitasun handiko beste batzuk ere, hala nola Jorge Pardo saxofonista. Geroago, 1988an, Tengo todas las llaves argitaratu zuen, baita dueto bat ere, La Union-eko Rafa Sánchezekin, "Tela de araña". Disko horri esker, Popular 1 hilabetekariaren irakurleek Espainiako rock abeslari onena izendatu zuten. 1989an, Yθko Ono ezagutu zuen John Lennoni omenaldia eginez Bartzelonako Zeleste aretoan, eta berak New Yorkera bisitatzera gonbidatu zuen. 

1991n New Yorkera joan zen bizitzera. Musika-ikasketak The New Schoolen egin zituen, eta East Villageko klub txikietan jotzen hasi zen. Urte horretan bertan, Iman albuma estreinatu zuen, eta, ondoren, konposizio, jarduera eta hazkunde pertsonaleko lan handia egin zuen. Estudio txiki bat egin zuen, eta hainbat abesti eta ideia sortu ziren ingelesez eta gaztelaniaz. Nell's, McGovern's, Continental edo Brownie's bezalako lokaletan ere jardun zuen. Madrilera itzuli zen 1993aren amaieran. Banda osatu zuen Pedro Andrea gitarrarekin eta Billy Villegas baxuarekin. Haiekin, Inma Cresporekin eta Vicente Climentekin, kontzertu ugari egin zituzten eta musika-proiektu berri bat izango zenaren konposizio berriak grabatu zituzten.

1994an, Julian Navarrok ekoitzitako Tiempo futuro kaleratu zuen. Bertan, Neil Stubenhaus, John Robinson eta Michael Landau bezalako musikari estatubatuarren zerrenda zegoen. "Intermedio" sinplea 1. lekuan jarri zen Kolonbiako, Argentinako eta Txileko irrati-zerrendetan, Latinoamerikako beste herrialde batzuen artean.

Aldi berean, Nacho Canorekin (Mecanoko kide ohia) lan egin zuen "El patio" lanean, arrakasta handia izan zuen gai instrumentalean. Geroago, Mercedesen kantarik ezagunenetako bat konposatu zuen: "Vivimos siempre juntos". Album guztietan eta beste gai batzuetan parte hartu zuen, hala nola "El amargo pomelo", "Planeta de los hombres", "Relato de un secuestro", "Esta división", "La acera de Calcuta", "La primera canción" eta "El arte de volar", frantsesez eta ingelesez zenbait moldaketa eginez.

Bere ibilbidean geldialdi bat egin zuen, aurreko albumetako abestiak gogoratu eta bertsionatuz. 1997an, Generaciónes bilduma kaleratu zuen. Bertan, Pedro Guerrarekin elkarlanean sortutako "Adiós" eta "Carretera sin fin" kantu berriak zeuden. Espainiako geografian zehar bira luze bat egin zuen, eta jende gehienarengana hurbildu zen.

2003. urtearen hasieran Tiempo Real grabatu zuen Infinity (Madril) estudioetan, eta bere lehen bakuna, "Al otro lado" izenekoa, Estatu Batuetako 2001eko irailaren 11ko atentatuetan inspiratuta dago  Dueto nabarmena egin zuen Héroes del Silencio taldeko Enrique Bunburyrekin "Fantasia" abestian, "Bunbury freak-show" biran.

2005ean, Gorda antzerki- eta musika-lanerako soinu-banda sortu zuen. Arrakasta handia izan zuen urte hartatik aurrera, eta Madrilgo Alcázar antzokian antzezten jarraitu zuen luzaroan. 

Ciudad Juárezen (Mexiko), Zokalo plazan, Feminizidio jaialdian parte hartu zuen, jende askoren aurrean. 2006an, Dro-Atlantic-ek Intermedio lana argitaratu zuen, bere kanta arrakastatsuenak bildu zituen bilduma, bi gai berri barne: "Sigue brillando en mí" eta "Madrid despierta" (Carmen Parisekin batera), himno bat Espainiako hiriburuari.

2009an, estudioko zortzigarren diskoa kaleratu zuen: Travesia, pop, rock, jazz, chanson frantsesa eta boleroa nahastu zituen soinuarekin, Edgar Oceranskyk eta berak ekoitzitako hamar abesti. Memo Gilek La bodega estudioetan grabatu eta nahastu zuen Travesia Music Producciones S.A. de C.V. zigiluarekin (handik atera zuen izenburua bere diskorako), Eddy Vega bateria-jole, Pancho Ruiz baxu-jotzaile, Chatrán Gonzálezek perkusio, Aarón Dani Cruz kontrabaxua eta fretlescala, Gary Lucas, Felipe Javier eta Dani Vázquezen lankidetzarekin. Espainian grabatzen ez zuen lehen aldia zen, Mexikora joan baitzen grabatzera. Herrialde horretan baino ez zegoen, eta ez zekien Espainian argitaratuko zen. Otsailaren 21ean kaleratu zen. Mexikon, MixUp-en denda birtualetan eros zitekeen Mexikon 6 eurotan eta bidalketa beste 12 €. Diskoa digipack formatuan editatuta dago, diskografian lehen aldiz argazki-libretoarekin, abestien letrarik gabe.

Mexiko Hiriko auditorio nazionalean egon zen. Mikel Erentxunekin batera, hainbat gai interpretatzen.

Hainbat arte-ekitalditan hartu du parte kolaborazioak eginda: Juan Sinmiedo "Mi mamá no mima" filmean, Rafa Martín "Todo el amor que te puedo dar" filmean eta "Dispárame un te quiero" (Mikel Erentxun), "Algo en común" (Enrique Bunbury), "Seda y hierro" edo "La media vuelta"  (José Alfredo Jiménez) abestietan.

Bere musikarekin batera, Mercedesek gizarte arazoetan lagundu du. Horren erakusgarri da emakume artisten plataformarekin izan zuen lankidetza, nazioarteko kontzertuen bira ugaritan, hala nola Zisjordaniako lurralde palestinarrean. Horretarako, Betlemeko Ramallah hiriko antzokian jo zuen, 2004ko martxoan, Palestinako herriaren aldarrikapenak babesteko, 10.000 pertsona baino gehiago bildu zituen publikoaren aurrean.

2013ko irailean estreinatu zuen The 90's Bootlegs, Vol. 1 lineako zigilu gisa zuen ibilbidea berrabiarazteko, abesti berriak eta Tiempo futuro diskoko bi abesti-bertsio berrirekin.

2016. urtean, David Bowie hil ondoren, Mercedesek omenaldi ugari egin zizkion bere figurari: kontzertuak, grabazioak eta irrati-saioetako kolaborazioak. Kanta ezagunenetako batzuk ere abestu zituen. Era berean, Princeren heriotzagatik eman zaion omenaldi bakarraren bultzatzailea izan zen, eta, musikari eta artista handiekin batera, omenaldi zentzuduna eta jendetsua egin zen Madrilgo Caracol aretoan, 2016ko irailean.

2018an, C+V albuma argitaratu zuen, mikromezenasgo kanpaina baten ondoren.

2019an taldea berregin zuen Pedro Andrea, Edward Bonnin eta Esteban Cabezos musikariekin.

 Diskografia estudioan 

 Entre mi sombra y yo (1986) 

 Tengo todas las calles (1988) 

 Iman (1991) 

 Tiempo futuro (1994) 

 Generaciones (1997) 

 Tiempo real (2003) 

 Travesía (2009) 

 The 90's Bootlegs, 1 (2013 - EP) 
The 90's Bootlegs 24 pistaz osatuta dago, eta besteak beste, hauexek  hartzen dute parte: Andrés Calamaro (teklatuak), Pedro Andrea (gitarra), Billy Villegas (bateria) eta Oscar Pozo.

 Tiempo real Demos 2001-2003 (2016) 

 C+V (Carne y verso) (2018) 

 Tiempo real 2020 (2020) 

 Bildumak 

 Bere grabazio guztiak Epic diskoekin (1986-1988) (2001) 

 CD1 

 CD2 

 Intermedio 1986-2006 (2006) 

 B.S.O. 

 Gorda (2005) 

Erreferentziak

 Kanpo estekak 

 Vivimos siempre juntos abestiaren bideoa, Mercedes Ferrer La Voz saioan ezustean 
 Vivimos siempre juntos, Mercedes Ferrer eta Nacho Cano abestiaren bideoan 
 Mercedes Ferreren hainbat abesti bideoan

 Blog ofiziala
 Facebookeko orri ofiziala

Kategoria:Madrildarrak
Kategoria:Emakume abeslariak
Kategoria:Gaztelaniazko abeslariak